PROCEDURA WSPÓŁDECYZJI

DV\796687PL.doc

3/53

PRZEDMOWA

Z zadowoleniem przyjmujemy przewodnik zawierający omówienie procedury współdecyzji
i postępowania pojednawczego na mocy traktatu z Lizbony, przygotowany przez sekretariat
CODE  siódmej  kadencji  Parlamentu.  Celem  niniejszego  przewodnika  jest  wyjaśnienie
sposobu,  w jaki  Parlament  organizuje  swoją  pracę  w postępowaniu  pojednawczym  i
w procedurze  współdecyzji  w formie  praktycznych  informacji  dotyczących  tych  istotnych,
lecz  niejednokrotnie  również  skomplikowanych  procedur,  zgodnie  z którymi  Parlament
i Rada  działają  wspólnie  w celu  przyjęcia  europejskiego  prawodawstwa  na  wniosek
i z udziałem Komisji.

Wraz z wejściem w życie traktatu z Lizbony procedura współdecyzji wkracza w nową erę.
Oprócz  tego,  że  jest  ona  oficjalnie  nazywana  „zwykłą  procedurą  prawodawczą”,  staje  się
faktycznie  zasadą  uchwalania  prawodawstwa  na  szczeblu  wspólnotowym.  Jej  zakres
zwiększa się prawie dwukrotnie – z czterdziestu czterech obszarów działania Wspólnoty na
mocy  traktatu  z Nicei  do  osiemdziesięciu  pięciu  obszarów  na  mocy  traktatu  z Lizbony.
Utworzone  zostały  całkowicie  nowe  obszary,  a całe  obszary,  w których  Parlament
poprzednio miał jedynie prawo do konsultacji, wyrażenia zgody lub w które wcale nie był
zaangażowany,  zaczynają  podlegać  „zwykłej  procedurze  prawodawczej”  (zgodnie  z którą
w Radzie  wymagana  jest  kwalifikowana  większość  głosów).  Dla  Parlamentu  i posłów  do
PE konieczność dobrej znajomości sposobu funkcjonowania tej procedury oraz możliwości
wniesienia jak największego wkładu w przyjmowanie prawodawstwa  UE staje się  kwestią
o pierwszorzędnym znaczeniu.

Niniejszy  przewodnik  ma  na  celu  zaspokojenie  tych  potrzeb  i dostarcza  praktycznych
informacji  oraz  wszystkich  niezbędnych  ogólnych  materiałów,  które  pomogą  posłom
w przygotowaniu  do  uczestnictwa  w procedurze  współdecyzji,  w szczególności  na  etapie
postępowania  pojednawczego,  na  którym  Parlament   spotyka  się  z Radą  na  rozmowach
trójstronnych lub w ramach komitetu pojednawczego.

Polecamy go wszystkim osobom uczestniczącym w pracy Parlamentu lub zainteresowanym
pracą Parlamentu jako ciała współuczestniczącego w procedurach legislacyjnych.

Gianni PITTELLA

Rodi KRATSA-

Alejo VIDAL-

TSAGAROPOULOU

QUADRAS

Wiceprzewodniczący odpowiedzialni za postępowanie pojednawcze

http://www.europarl.

europa

.eu/code/default_en.htm

DV\796687PL.doc

4/53

SPIS TREŚCI

PROCEDURA WSPÓŁDECYZJI NA MOCY TRAKTATU Z LIZBONY ......

Zakres zwykłej procedury prawodawczej............................................................................. 5
Funkcjonowanie zwykłej procedury prawodawczej.............................................................. 6

ZWYKŁA PROCEDURA PRAWODAWCZA: PODSTAWOWE
INFORMACJE..................................................................................................

Wprowadzenie ..................................................................................................................... 9
Przedłożenie wniosku legislacyjnego ................................................................................. 10
Rola parlamentów narodowych .......................................................................................... 11
Pierwsze czytanie............................................................................................................... 11
Drugie czytanie.................................................................................................................. 13
Porozumienia osiągnięte w pierwszym i drugim czytaniu................................................... 15
Postępowanie pojednawcze i trzecie czytanie ..................................................................... 17

POSTĘPOWANIE POJEDNAWCZE KROK PO KROKU ............................

Etap wstępny (drugie czytanie Parlamentu)........................................................................ 19
Skład i powołanie delegacji Parlamentu ............................................................................. 19
Posiedzenie inauguracyjne delegacji .................................................................................. 20
Profil językowy delegacji................................................................................................... 21
Rozmowy trójstronne......................................................................................................... 21
Kolejne posiedzenia delegacji PE....................................................................................... 23
Komitet pojednawczy ........................................................................................................ 24
Po posiedzeniu komitetu pojednawczego ........................................................................... 26
Podpisanie przyjętego aktu („Lex”).................................................................................... 28

NASI PARTNERZY: Z KIM NEGOCJUJE DELEGACJA PE?.....................

Delegacja Rady.................................................................................................................. 29
Komisja ............................................................................................................................. 29

PUBLICZNY DOSTĘP DO DOKUMENTACJI ............................................

SEKRETARIAT DS. POSTĘPOWANIA POJEDNAWCZEGO
I PROCEDURY WSPÓŁDECYZJI ................................................................

Załączniki

Załącznik A: Artykuł 294 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej............................ 33
Załącznik B: Wspólna deklaracja w sprawie praktycznych zasad dotyczących

stosowania procedury współdecyzji z dnia 13 czerwca 2007 r. ..................... 35

Załącznik C: Regulamin Parlamentu Europejskiego – art. 64–69........................................ 41
Załącznik D: Kodeks postępowania w zakresie negocjacji w kontekście procedury

współdecyzji oraz art. 70 Regulaminu PE ..................................................... 44

Załącznik E: Wykaz zasad prawnych przewidujących zastosowanie zwykłej procedury

legislacyjnej przewidzianej w traktacie z Lizbony......................................... 47

Załącznik F: Diagram przedstawiający procedurę współdecyzji ....................................... 53

DV\796687PL.doc

5/53

PROCEDURA WSPÓŁDECYZJI NA MOCY TRAKTATU Z LIZBONY

Po  ponad  piętnastu  latach  pomyślnego
stosowania  procedury  współdecyzji
wraz  z wejściem  w życie  traktatu
z Lizbony  wkracza  ona  w nową  erę.
Jest  oficjalnie  określana  „zwykłą
procedurą  prawodawczą”  (chociaż
z pewnością  nadal  stosowana  będzie
krótsza  nazwa,  czyli  „współdecyzja”)
i staje

się

zasadą

uchwalania

prawodawstwa na szczeblu UE.

Podstawą

zwykłej

procedury

prawodawczej jest zasada parytetu
pomiędzy wybieranym w wyborach
bezpośrednich

Parlamentem

Europejskim,

reprezentującym

obywateli Unii, a Radą, reprezentującą
rządy państw członkowskich. Obie te
instytucje

współuczestniczące

w procedurach legislacyjnych wspólnie
przyjmują prawodawstwo UE, mając
równe prawa i obowiązki – żadna
z nich nie może przyjąć jakiegokolwiek
prawodawstwa

samodzielnie,

bez

zgody drugiej instytucji.

Zakres

zwykłej

procedury

prawodawczej

Wraz z wejściem w życie traktatu
z Lizbony

zakres

procedury

współdecyzji  zwiększa  się  prawie
dwukrotnie  –  do  85  obszarów  działań
(„podstawy prawne”) z poprzednich 44
obszarów  przewidzianych  traktatem
z Nicei  (pełną  listę  zamieszczono
w załączniku  E).  Obszarami,  które

najbardziej

skorzystają

tych

zmianach, są rolnictwo i rybołówstwo,
wolność,

bezpieczeństwo

i sprawiedliwość oraz wspólna polityka
handlowa.

Procedura  współdecyzji  jest  nadal
stosowana  w przypadku  wszystkich
wcześniejszych  obszarów,  takich  jak
w szczególności  ochrona  środowiska
naturalnego,

transport,

rynek

wewnętrzny i dotyczące go cztery
zasady

swobodnego

przepływu

(swobodny przepływ towarów, usług,
kapitału i osób), polityka zatrudnienia
i polityka

społeczna,

edukacja

i szkolenie,

zdrowie

publiczne

i ochrona

konsumentów,

niektóre

obszary

wolności,

bezpieczeństwa

i sprawiedliwości.

Ponadto zakres procedury współdecyzji
został  obecnie  rozszerzony  o znaczną
liczbę  istotnych  obszarów  działania,
w których  poprzednio  Parlamentowi
przysługiwało

jedynie

prawo

konsultacji. Wśród nich znajdują się
w szczególności:

 rolnictwo i rybołówstwo;
 wolność,

bezpieczeństwo

i sprawiedliwość, zwłaszcza  obszary
dotyczące  spraw  karnych  i prawa
karnego,  Eurojustu  i Europolu  oraz
współpracy policyjnej;

 liberalizacja usług w określonych

sektorach;

 współpraca z krajami trzecimi;

DV\796687PL.doc

6/53

 sprawy sądowe;
 akty wykonawcze (komitologia).

Procedurze  współdecyzji  będą  również
podlegać  niektóre  obszary,  w których
poprzednio  Parlament  nie  uczestniczył
wcale.  Głównym  takim  obszarem  jest
wspólna  polityka  handlowa  –  obszar
wyłącznych  kompetencji  Komisji  –
który obejmuje cały handel zewnętrzny
UE  oraz  dwustronne  i wielostronne
międzynarodowe umowy handlowe.

Innymi takimi obszarami są wyłączenie
przepisów

dotyczących

prawa

przedsiębiorczości

z niektórych

działań,

rozszerzenie

swobody

świadczenia usług na obywateli państw
trzecich,  środki  dotyczące  przepływu
kapitału  z lub  do  państw  trzecich,
środki  mające  na  celu  usunięcie
zakłóceń

funkcjonowania

rynku

wewnętrznego oraz środki dotyczące
posługiwania się euro.

Ponadto traktat z Lizbony tworzy kilka
nowych szczególnych dziedzin polityki
podlegających

procedurze

współdecyzji,  które  są  albo  całkowicie
nowe, albo w przeszłości  ich podstawę
stanowiło  podejście  ogólne  określone
w art. 308  traktatu  WE.  Do  takich
obszarów

należą

w szczególności

inicjatywa  obywatelska,  środki  mające
na  celu  integrację  obywateli  państw
trzecich,  środki  mające  na  celu
wsparcie  zapobiegania  przestępczości,
środki

zachęcające

w dziedzinie

zdrowia

publicznego,

własność

intelektualna,

sport,

europejska

przestrzeń

badawcza,

europejska

polityka

przestrzeni

kosmicznej,

energetyka,

turystyka,

ochrona

ludności,

pomoc

humanitarna

i współpraca administracyjna.

Wreszcie pewne podstawy prawne,
które poprzednio podlegały procedurze
zgody,

takie

jak

dotyczące

Europejskiego Banku Centralnego oraz
Europejskiego

Systemu

Banków

Centralnych, funduszy strukturalnych
i Funduszu Spójności, są obecnie
objęte zwykłą procedurą prawodawczą.

Pełną

listę

dziedzin

polityki

podlegających

zwykłej

procedurze

prawodawczej

zamieszczono

w załączniku E.

Funkcjonowanie zwykłej procedury
prawodawczej

Zwykła procedura prawodawcza jest
określona

w art. 294

Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
(TFUE)

, który zastępuje art. 251

Traktatu ustanawiającego Wspólnotę
Europejską (TWE).

Sama  procedura  nie  ulega  znaczącym
zmianom.  Jej  główną  cechą  pozostaje
przyjmowanie prawodawstwa wspólnie
przez  Parlament  Europejski  i Radę
Ministrów  (stanowiącą  kwalifikowaną
większością  głosów)  na  wniosek
Komisji

(„prawo

inicjatywy”

przysługujące Komisji).

Traktat

Lizbony

ustanawia

„Traktat

o funkcjonowaniu  Unii  Europejskiej”  (TFUE),  który
zmienia  i zastępuje  „Traktat  ustanawiający  Wspólnotę
Europejską”  (TWE).  W  niniejszym  przewodniku
numerację  artykułów  podano  według  skonsolidowanej
wersji TFUE.

DV\796687PL.doc

7/53

Zwykła procedura prawodawcza nadal
składa się z maksymalnie

trzech

czytań, przy czym dwie instytucje
współuczestniczące

w procedurach

legislacyjnych mogą ją zakończyć
w dowolnym czytaniu, jeżeli osiągną
całkowite

porozumienie

w formie

wspólnego projektu.

Jeżeli

Rada

nie

może

przyjąć

wszystkich  poprawek  przyjętych  przez
Parlament  w drugim  czytaniu,  należy
rozpocząć  postępowanie  pojednawcze
–  trzeci  i ostatni  etap  procedury
współdecyzji.

Terminy na poszczególnych etapach
procedury

pozostają

takie

same.

Również większość wymagana do
uchwalenia stanowiska przez instytucje
współuczestniczące

w procedurach

legislacyjnych pozostaje taka sama,
z tym wyjątkiem, że obecnie Rada we
wszystkich

przypadkach

stanowi

większością

kwalifikowaną;

kilka

przypadków,

w których

Rada

poprzednio

potrzebowała

jednomyślności, także obecnie podlega
zasadzie kwalifikowanej większości
głosów.

W zwykłej procedurze prawodawczej
istnieje jednak obecnie kilka nowych
charakterystycznych elementów:

 Wnioski legislacyjne podlegające

zwykłej procedurze prawodawczej
mogą być przedkładane nie tylko
przez

Komisję,

zgodnie

z przysługującym

jej

„prawem

inicjatywy”,

lecz

także,

w szczególnych

przypadkach

określonych

w traktacie,

z inicjatywy

grupy

państw

członkowskich,

zalecenie

Europejskiego Banku Centralnego
lub

wniosek

Trybunału

Sprawiedliwości.

W tych

przypadkach  zastosowania  nie  mają
niektóre  postanowienia  dotyczące
roli  i prerogatyw  Komisji  (patrz
art. 294 ust. 15 TFUE).

 W

terminie

ośmiu

tygodni

parlamenty narodowe mają prawo do
natychmiastowej

interwencji

przedłożeniu wniosku dotyczącego
aktu prawnego w celu sprawdzenia
zgodności z zasadą pomocniczości.

 Instytucjonalna pozycja Parlamentu

Europejskiego zostaje dodatkowo
wzmocniona

dzięki

jasnemu

stwierdzeniu, że podobnie jak Rada
Parlament w pierwszym i drugim
czytaniu

uchwala

„stanowisko”,

a nie – jak poprzednio – jedynie
przyjmuje „opinię”.

 W

szczególnych

przypadkach

określonych w art. 48, 82 i 83 TFUE
członek Rady może skorzystać
z mechanizmu

„hamulca

bezpieczeństwa”

i zażądać

przedłożenia

sprawy

Radzie

Europejskiej.

W tym

przypadku

zwykła  procedura  prawodawcza
zostaje  zawieszona  na  maksymalnie
cztery  miesiące.  W tym  terminie
Rada  Europejska  może  postanowić
o odesłaniu projektu do Rady lub nie
podjąć  żadnych  działań  lub  zażądać
od  Komisji  przedłożenia  nowego
wniosku

DV\796687PL.doc

9/53

ZWYKŁA PROCEDURA PRAWODAWCZA: PODSTAWOWE

INFORMACJE

Wprowadzenie

Procedurę współdecyzji wprowadzono
traktatem

z Maastricht

w 1993 r.

Obejmowała

ona

wtedy

jedynie

15 obszarów  działalności  Wspólnoty.
Wraz  z wejściem  w życie  traktatu
z Amsterdamu  (maj  1999 r.)  jej  zakres
został

znacznie

rozszerzony,

zwiększyć się ponownie na mocy
traktatu z Nicei (luty 2003 r.) do 44
obszarów działalności UE.

Wzrost  liczby  obszarów,  w których
Wspólnota  stanowi  prawo  i które
podlegają  procedurze  współdecyzji,
przyniósł  znaczne  zwiększenie  liczby
aktów

przyjmowanych

w ramach

procedury  współdecyzji:  w okresie
kadencji  Parlamentu  lat  1999–2004,
zgodnie  z postanowieniami  traktatu
z Amsterdamu

i traktatu

z Nicei,

403 akty  prawne  zostały  uchwalone
w ramach  procedury  współdecyzji.
Liczba  ta  jest  dwa  i pół  razy  większa
od  ogólnej  liczby  aktów  prawnych
(165)  przyjętych  w ramach  procedury

współdecyzji

mocy

traktatu

z Maastricht (lata 1993–1999).

W ciągu ostatniej kadencji (lata
2004-2009)

w ramach

procedury

współdecyzji  przyjęto  ogółem  447
aktów  prawnych  (patrz  rysunek  1),  co
jednak  stanowi  jedynie  umiarkowany
wzrost  bezwzględnej  liczby  takich
aktów  prawnych,  zważywszy  na  to,  że
w 2004 r.,  w wyniku  przyjęcia  traktatu
z Nicei, zakres procedury współdecyzji
został rozszerzony o 5 nowych podstaw
prawnych

w obszarze

wolności,

bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

Oczekuje się, że wraz ze znacznym
rozszerzeniem

zakresu

zwykłej

procedury prawodawczej na mocy
traktatu

z Lizbony

liczba

aktów

prawnych przyjmowanych w ramach
procedury

współdecyzji

jeszcze

wzrośnie w przyszłości.

DV\796687PL.doc

10/53

144

100

177

100

120

140

160

180

1999-2000 20

-20

2001-2

-2003

-2

2004

-2005

-2

2006-2007 20

-2

2008-2009

Rysunek 1: Liczba aktów prawnych przyjętych w ramach procedury współdecyzji

w latach 1999-2009

Zwykła

procedura

prawodawcza,

zgodnie  z postanowieniami  art. 294
TFUE  (patrz  załącznik  A),  przewiduje
trzy  etapy:  pierwsze  czytanie,  drugie
czytanie  oraz  trzecie  czytanie  wraz
z postępowaniem

pojednawczym

(schemat

procedury

współdecyzji

przedstawiono

w załączniku

F).

Jednakże procedura współdecyzji może
się zakończyć na każdym z tych
etapów, jeżeli obie instytucje władzy
ustawodawczej

osiągną

całkowite

porozumienie.  Jeżeli Rada  nie  może
przyjąć  wszystkich  poprawek  PE
wniesionych w drugim czytaniu, należy
rozpocząć  postępowanie  pojednawcze
–  trzeci  i ostatni  etap  procedury
współdecyzji.

Przedłożenie wniosku legislacyjnego

Procedura współdecyzji rozpoczyna się
od wniesienia wniosku przez Komisję

Europejską  zgodnie  z przysługującym
jej  „prawem  inicjatywy”.  Jednakże
Parlament  i Rada  mogą,  odpowiednio
na mocy art. 225 i 241 TFUE, żądać od
Komisji

przedłożenia

właściwych

propozycji, aby osiągnąć cele traktatu.

szczególnych

przypadkach

przewidzianych  traktatami  wniosek
dotyczący  aktu  prawnego  może  zostać
objęty zwykłą procedurą prawodawczą
także  z inicjatywy  grupy  państw
członkowskich,

zalecenie

Europejskiego Banku Centralnego lub
na wniosek Trybunału Sprawiedliwości
(art. 294 ust. 15 TFUE).

Komisja  przedkłada  swój  wniosek
legislacyjny  (zwykle  dotyczy  on
rozporządzenia, dyrektywy lub decyzji)
Parlamentowi  Europejskiemu  i Radzie
i jednocześnie

przekazuje

parlamentom narodowym.

DV\796687PL.doc

11/53

Rola parlamentów narodowych

Zgodnie  z protokołem  nr 1  w sprawie
roli  parlamentów  narodowych  oraz
protokołem  nr 2  w sprawie  stosowania
zasad

pomocniczości

i proporcjonalności  każdy  parlament
narodowy  może  w terminie  ośmiu
tygodni  wydać  uzasadnioną  opinię
zawierającą  powody,  dla  których
uznaje, że dany projekt aktu prawnego
nie

jest

zgodny

z zasadą

pomocniczości.

Każdy parlament narodowy dysponuje
dwoma

głosami.

W dwuizbowym

krajowym  systemie  parlamentarnym
każda z izb dysponuje jednym głosem.
Jeżeli co  najmniej  1/3  parlamentów
narodowych  jest  zdania,  że  projekt  nie
jest  zgodny  z zasadą  pomocniczości,
musi  on  zostać  poddany  ponownej
analizie  („żółta  kartka”).  Próg  ten
wynosi  ¼  w przypadku  projektu  aktu
prawodawczego

przedłożonego

podstawie art. 76 TFUE (współpraca
sądowa

w sprawach

karnych

i współpraca policyjna). Po takiej
ponownej

analizie

instytucja

zatwierdzająca

może

postanowić

o podtrzymaniu,

zmianie

lub

wycofaniu projektu.

Ponadto, zgodnie ze zwykłą procedurą
prawodawczą,

jeżeli

parlamenty

narodowe zwykłą większością uznają,
że projekt aktu prawodawczego nie jest
zgodny

z zasadą

pomocniczości,

projekt

musi

zostać

ponownie

przeanalizowany

przez

Komisję

(„pomarańczowa kartka”).

Po  ponownej  analizie  Komisja  może
postanowić  o podtrzymaniu,  zmianie
lub wycofaniu wniosku. Jeżeli Komisja
postanowi  podtrzymać  wniosek,  przed
zakończeniem  pierwszego  czytania
dwa  organy  władzy  prawodawczej
muszą  rozważyć  zgodność  wniosku
z zasadą

pomocniczości.

Jeżeli

Parlament  zwykłą  większością  głosów
swoich  członków  i Rada  większością
głosów  wynoszącą  55%  jej  członków
stwierdzą,  że  wniosek  nie  jest  zgodny
z zasadą  pomocniczości,  wniosek  nie
będzie dalej analizowany.

Pierwsze czytanie

W Parlamencie wniosek przekazywany
jest  przez  przewodniczącego  (po
zasięgnięciu  opinii  właściwych  służb)
do  rozpatrzenia  komisji  właściwej:
wybór  komisji  zależy  od  przedmiotu
wniosku.  Inne  komisje  parlamentarne
mogą  zakwestionować  tę  decyzję  –
w takim  przypadku  sprawa  może
zostać  rozstrzygnięta  albo  między
zaangażowanymi

komisjami

w kontekście

Konferencji

Przewodniczących

Komisji,

albo

decyzją

polityczną

Konferencji

Przewodniczących

podstawie

zalecenia

Konferencji

Przewodniczących Komisji lub jej
przewodniczącego.

Sposobami

rozstrzygnięcia takiego sporu mogą
być

procedura

obejmująca

zaangażowane komisje lub wspólne
posiedzenia

komisji

i wspólne

głosowanie.
Komisja

właściwa

powołuje

„sprawozdawcę”, którego głównym
zadaniem jest kierowanie biegiem

DV\796687PL.doc

12/53

wniosku na poszczególnych etapach
procedury. Sprawozdawca doradza
właściwej

komisji

(podczas

rozpatrywania  sprawy  na  szczeblu
komisji)  i całemu  Parlamentowi  (na
etapie  posiedzeń  plenarnych),  jakie
ogólne

podejście

należy

przyjąć

w kwestii

wniosku

Komisji.

Sprawozdawca jest również pierwszym
posłem, który proponuje poprawki do
wniosku

Komisji.

Inne

komisje

parlamentarne

zainteresowane

przedmiotem

wniosku

mogą

przedstawić właściwej komisji swoją
„opinię”.

Szczególne  znaczenie  ma  opinia
zaangażowanych komisji w sytuacjach,
w których stosowana jest ta procedura.
W przypadku  wspólnych  posiedzeń
komisji  sprawozdawcy  sporządzają
jeden  projekt  sprawozdania,  który
analizują

i nad

którym

głosują

zaangażowane

komisje

podczas

wspólnych posiedzeń.

W przypadku aktów kontrowersyjnych
lub

„technicznych”

zdarza

się

organizowanie przesłuchań z udziałem
ekspertów lub zlecanie badań albo
oceny skutków regulacji.

Po  przyjęciu  przez  właściwą  komisję
„sprawozdania”  przygotowanego  przez
sprawozdawcę  Parlament,  stanowiąc
zwykłą

większością

głosów

(tzn. większością

głosów

posłów

biorących

udział

w głosowaniu),

przeprowadza

pierwsze

czytanie

wniosku  Komisji.  Na  tym  etapie
Parlament  ma  trzy  możliwości:  może
odrzucić  cały  wniosek  lub  zatwierdzić
wniosek  bez  poprawek  lub,  co  zdarza

się najczęściej, zatwierdzić wniosek
z zastrzeżeniem kilku poprawek.

Należy jednak zwrócić uwagę, że
odrzucenie

wniosku

w całości

w pierwszym czytaniu nie jest ani
wyraźnie zakazane, ani przewidziane
traktatem

(jak

w przypadku

odrzucenia w drugim czytaniu; art. 294
ust. 7 lit. b) TFUE).

Po zamknięciu pierwszego czytania
w Parlamencie Komisja może przyjąć
„wniosek

zmieniony”

zawierający

poprawki Parlamentu.

Jeśli Rada, stanowiąc kwalifikowaną
większością

głosów,

zaakceptuje

wszystkie poprawki Parlamentu lub
jeśli PE zatwierdził wniosek bez
poprawek, Rada może przyjąć akt.

Jeśli  Rada  nie  może  całkowicie
zaakceptować  wyników  pierwszego
czytania  w Parlamencie,  jej  pierwsze
czytanie  kończy  się  ustaleniem  tekstu
zwanego  „wspólnym  stanowiskiem”

Rada

informuje

Parlament

o wszystkich powodach przyjęcia przez
nią wspólnego stanowiska. Komisja

Parlament jednak nie chciał zaakceptować

ograniczenia  swojej  swobody  działania:  w  ciągu
ostatniej  kadencji  (2004–2009)  Parlament  odrzucił
różne  wnioski  Komisji  w  pierwszym  czytaniu.
W takich  przypadkach  stosuje  się  art. 56  Regulaminu
PE,  który  ma  na  celu  zapewnienie  Parlamentowi
i Komisji wystarczającego czasu na pełne rozpatrzenie
ich  propozycji  i znalezienie  rozwiązania,  które  będzie
oznaczało  poszanowanie  prerogatyw  Parlamentu
i prawa inicjatywy przysługującego Komisji.

Chociaż traktat tego wyraźnie nie przewiduje, ogólnie

przyjmuje  się,  że  Rada,  stanowiąc  kwalifikowaną
większością  głosów,  może  odrzucić  cały  wniosek
Komisji.  Z  drugiej  strony  Komisja  może  w  każdej
chwili  podczas  pierwszego  czytania  postanowić
o wycofaniu  lub  zmianie  swojego  wniosku  (art. 293
ust. 2 TFUE).

DV\796687PL.doc

13/53

również

przekazuje

Parlamentowi

wszystkie informacje dotyczące jej
stanowiska.

Na całym etapie pierwszego czytania
ani Parlament, ani Rada nie podlegają
żadnym

ograniczeniom

czasowym

dotyczącym zamknięcia pierwszego
czytania wniosku Komisji.

Drugie czytanie

przeciwieństwie

etapu

pierwszego czytania etap drugiego
czytania

podlega

ścisłym

ograniczeniom  czasowym.  W trakcie
drugiego  czytania  w okresie  trzech
(lub,  jeżeli  uzgodniono  przedłużenie
terminu,

czterech)

miesięcy

ogłoszenia na posiedzeniu plenarnym
wspólnego stanowiska Rady Parlament
musi

przyjąć,

odrzucić

lub

wprowadzić do

niego poprawki.

W przypadku  braku  podjęcia  decyzji
przed  upływem  terminu  akt  uznaje  się
za  przyjęty  zgodnie  ze  wspólnym
stanowiskiem.

Przyjęcie  wspólnego  stanowiska  bez
poprawek  wymaga  poparcia  zwykłej
większości  posłów  do  Parlamentu
(tzn. większości

posłów

biorących

udział w głosowaniu).

Odrzucenie wspólnego stanowiska
wymaga

natomiast

bezwzględnej

większości

głosów

posłów

Parlamentu

(tzn. co

najmniej

369 głosów za ze wszystkich 736

głosów)

Odrzucenie

wspólnego

stanowiska  przez  Parlament  kończy
procedurę  legislacyjną,  która  może
zostać  wszczęta  ponownie  jedynie  na
podstawie nowego wniosku Komisji

Parlament może ponadto przyjąć
poprawki do wspólnego stanowiska:
każda

z takich

poprawek

musi

ponownie

uzyskać

poparcie

bezwzględnej większości posłów.

Sprawozdawca  (zwykle  ten  sam  poseł,
który  sporządził  sprawozdanie  do
pierwszego  czytania)  przygotowuje
projekt  „zalecenia”,  tzn. sprawozdanie
do  drugiego  czytania,  dla  komisji
właściwej  (z zasady  tej  samej  komisji,
która  była  komisją  właściwą  przy
pierwszym czytaniu).

Projekt  zalecenia  zawiera  poprawki
zaproponowane  przez  sprawozdawcę.
Dodatkowe  poprawki  może  złożyć
(wyłącznie)  dowolny  członek  lub

Liczby te odnoszą się do nowego składu Parlamentu,

wybranego w lipcu 2009 r. W obecnej kadencji liczba
posłów do PE zwiększy się do 754.

W lipcu 2005 r. Parlament po raz pierwszy (i jak

dotychczas jedyny) skorzystał z tej możliwości, gdy
odrzucił wspólne stanowisko Rady w sprawie
dyrektywy

dotyczącej

zdolności

patentowej

wynalazków realizowanych przy pomocy komputera
(„patenty

oprogramowanie”;

sprawozdanie

Rocarda).  Ten  bardzo  kontrowersyjny  wniosek
Komisji  został  odrzucony  przytłaczającą  większością
głosów  (648  do  14  przy  18  wstrzymujących  się).
Zgodnie  z  art.  251  ust.  2  lit.  b)  TWE  skutkiem
odrzucenia  wniosku  przez  Parlament  było  przerwanie
procedury.  Podczas  dyskusji  powstało  pytanie,  czy
Komisja może wycofać wniosek, który przeszedł przez
etap pierwszego czytania. Chociaż Komisja zachowuje
prawo  do  wycofania  wniosku  na  każdym  etapie,
Parlament  i  Rada,  w  oparciu  o  art.  250  ust.  2  TWE,
uważają,  że  z  chwilą  przyjęcia  przez  Radę  wspólnego
stanowiska  to  ostatnie  –  a  nie  wniosek  Komisji  –
stanowi podstawę dalszej procedury. W związku z tym
Komisja  nie  może  wycofać  tekstu,  który  już  do  niej
„nie należy”.

DV\796687PL.doc

14/53

zastępca członka właściwej komisji.
W drugim czytaniu inne komisje nie
przedstawiają

opinii.

Komisja

właściwa

podejmuje

decyzje

większością oddanych głosów. Po
głosowaniu

w komisji

właściwej

zalecenie

jest

rozpatrywane

posiedzeniu plenarnym.

Poprawki  mogą  być  składane  również
podczas  posiedzenia  plenarnego,  ale
może  to  uczynić  wyłącznie  właściwa
komisja,  grupa  polityczna  lub  grupa
licząca co najmniej 40 posłów.

Jednakże zarówno na szczeblu komisji,
jak

i na

posiedzeniu

plenarnym

obowiązują

pewne

ograniczenia

dotyczące  rodzaju  poprawek,  które
można  składać  w drugim  czytaniu.
W szczególności,  zgodnie  z art. 66
Regulaminu  PE  (patrz  załącznik  C)
poprawki są  dopuszczalne  jedynie
w przypadku, gdy ich celem jest:

 przywrócenie w całości lub w części

stanowiska

Parlamentu

z pierwszego czytania;

 osiągnięcie kompromisu pomiędzy

stanowiskiem Rady i Parlamentu;

 zmiana tych elementów wspólnego

stanowiska,

które

nie

zostały

zamieszczone

w pierwotnym

projekcie

lub

zostały

w nim

zamieszczone w innym brzmieniu;

 uwzględnienie nowego faktu lub

nowej sytuacji prawnej zaistniałych
po pierwszym czytaniu.

Przewodniczący komisji właściwej na
etapie rozpatrywania w komisjach oraz
przewodniczący Parlamentu na etapie

posiedzeń plenarnych postanawiają
o dopuszczalności

poprawek:

ich

decyzja

jest

ostateczna

(art. 66;

załącznik C).

Przed głosowaniem nad poprawkami
na

posiedzeniu

plenarnym

przewodniczący

Parlamentu

może

poprosić Komisję o wskazanie, czy
będzie ona skłonna je przyjąć. Również
Rada może zostać zaproszona do
wyrażenia opinii.

Traktat określa wyraźne terminy
w drugim

czytaniu.

musi

przeprowadzić

drugie

czytanie

w terminie trzech miesięcy (czterech,
jeżeli

uzgodniono

przedłużenie

terminu) od chwili zawiadomienia go
o wspólnym

stanowisku.

zakończeniu

drugiego

czytania

w Parlamencie  i przekazaniu  Radzie
jego  stanowiska  Rada  ma  kolejne  trzy
miesiące (lub cztery, jeżeli uzgodniono
przedłużenie  terminu)  na  zamknięcie
drugiego czytania.

W drugim czytaniu Rada może przyjąć
wszystkie

poprawki

z drugiego

czytania  PE  –  z zasady  kwalifikowaną
większością  głosów,  lecz  w razie
sprzeciwu  Komisji  wobec  poprawki
Parlamentu (patrz art. 294 ust. 9 TFUE;
załącznik

wymagana

jest

jednomyślność. W takim przypadku akt
zostaje przyjęty.

J e ż e l i Rada

nie

może

przyjąć

wszystkich poprawek PE, zgodnie
z postanowieniami traktatu zwołuje się
komitet pojednawczy.

DV\796687PL.doc

15/53

GŁÓWNE RÓŻNICE POMIĘDZY PIERWSZYM A DRUGIM CZYTANIEM

Pierwsze

czytanie

 brak terminów
 wniosek Komisji rozpatrywany jest przez właściwą komisję

i komisje opiniujące

 rozległe kryteria dopuszczalności poprawek
 Parlament podejmuje decyzję (o przyjęciu, odrzuceniu lub

zmianie

wniosku

Komisji)

zwykłą

większością

głosów

(tzn. większością głosów posłów biorących udział w głosowaniu)

Drugie

czytanie

 ścisłe terminy – trzy do czterech miesięcy
 wspólne stanowisko rozpatrywane jedynie przez właściwą komisję
 ścisłe kryteria dopuszczalności poprawek
 Parlament przyjmuje wspólne stanowisko zwykłą większością

głosów, ale odrzuca lub zmienia je bezwzględną większością głosów
(tzn. większością głosów wszystkich posłów do Parlamentu)

Porozumienia osiągnięte
w pierwszym i drugim czytaniu

czasu

przyjęcia

traktatu

z Amsterdamu

możliwe

jest

zamknięcie procedury współdecyzji
w pierwszym

czytaniu

(nie

przewidywał tego traktat z Maastricht).
Możliwość ta jest dodatkowo określona
we Wspólnej deklaracji w sprawie
praktycznych

zasad

dotyczących

stosowania procedury współdecyzji
(pełny

tekst

nowej,

zmienionej

wspólnej deklaracji z dnia 13 czerwca
2007 r. znajduje się w załączniku B),
która

stanowi,

że

„Instytucje

współpracują  ze  sobą  na  wszystkich
etapach procedury współdecyzji w celu
możliwie  najszerszego  uzgodnienia
zajmowanych  stanowisk  i tym  samym
stworzenia,

w stosownych

przypadkach, warunków do przyjęcia
danego aktu prawnego na wczesnym
etapie procedury”.

W  ostatnich  latach  coraz  więcej
porozumień  osiągano  w pierwszym
czytaniu.  Podczas  ostatniej  kadencji
parlamentarnej

( l a t a 2004–2009)

327 procedur

współdecyzji

(72% wszystkich takich procedur)

zakończono w pierwszym czytaniu,
104 (23%)

w drugim

czytaniu,

a 23 (5%) w trzecim czytaniu po
postępowaniu

pojednawczym.

Dla

porównania

w czasie

kadencji

przypadającej na lata 1994–1999
w pierwszym czytaniu zakończono
115 procedur

współdecyzji

(28%),

200 (50%)

w drugim

czytaniu

i 84 (22%) w trzecim czytaniu po
postępowaniu pojednawczym.

Rozwój  ten  pokazuje  elastyczność
samej  procedury  i,  co  ważniejsze,
większy  stopień  zaufania  i chęci

Należy jednak zwrócić uwagę, że około 106 (35%)

z 327 aktów przyjętych w pierwszym czytaniu to
przypadki kodyfikacji, akty podlegające procedurze
komitologii lub zwykłe przypadki uchylenia aktów.

DV\796687PL.doc

16/53

współpracy ze strony uczestniczących
instytucji. Wewnątrz Parlamentu i poza
nim wyraża się jednak obawy
dotyczące

potencjalnego

braku

przejrzystości

w nieoficjalnych

negocjacjach

podczas

pierwszego

i drugiego

czytania,

braku

demokratycznej legitymizacji i jasności
co

odpowiednich

kroków

proceduralnych, a przede wszystkim
obawy

dotyczące

korzyści

instytucjonalnych

dla

Parlamentu

Europejskiego.

Ogromna

presja

czasowa, aby zakończyć procedurę
w ciągu

sześciu

miesięcy

danej

prezydencji,  powoduje  zbyt  dużą
koncentrację  na  szybkości  negocjacji
kosztem  otwartej debaty  politycznej
wewnątrz  instytucji  i pomiędzy  nimi
z udziałem

ogółu

społeczeństwa

w różnych formach.

Kwestię tę badano w kontekście grupy
roboczej ds. reformy parlamentarnej
utworzonej

przez

Konferencję

Przewodniczących w styczniu 2007 r.,
której

zadaniem

było

dokładne

przeanalizowanie

sposobu

pracy

Parlamentu

i zaproponowanie

możliwych zmian. Na podstawie
propozycji

trzech

wiceprzewodniczących
odpowiedzialnych  za  postępowanie
pojednawcze  grupa  robocza  przyjęła
dnia  23  kwietnia  2008 r. „Kodeks
postępowania  w zakresie  negocjacji
w kontekście  procedury  współdecyzji”
(załącznik D).

Celem tego kodeksu jest określenie
jednolitych

zasad

obowiązujących

posłów

i pracowników

PE,

dotyczących sposobu prowadzenia

negocjacji z innymi instytucjami na
poszczególnych etapach procedury
współdecyzji.

Zasady

przede

wszystkim

koncentrują

się

przejrzystości,

zasadności,

efektywności i odpowiedzialności, przy
czym głównymi podmiotami biorącymi
udział

w takich

negocjacjach

są

komisje.

Zasady te w szczególności dotyczą
takich kwestii, jak:



decyzja  komisji  o przystąpieniu  do
negocjacji  z Radą  i Komisją  –
w tym  przypadku  nacisk  położony
jest  na  ogólną  zasadę,  zgodnie
z którą

Parlament

powinien

wykorzystać

wszystkie

etapy

procedury

współdecyzji,

a porozumienia na początkowych
etapach powinny być wyjątkiem
i spełniać pewne kryteria;



skład

i mandat

zespołu

negocjacyjnego;



organizowanie

rozmów

trójstronnych i pomoc udzielana
negocjatorom;



informacja zwrotna dla komisji
właściwej i rozważenie przez nią
osiągniętego porozumienia.

Konferencja

Przewodniczących

zatwierdziła

kodeks

postępowania

w całości i bez zmian dnia 18 września
2008 r. i zwróciła się o jego włączenie
do Regulaminu PE w celu podniesienia
jego

statusu

i zwiększenia

jego

widoczności.

DV\796687PL.doc

17/53

W  związku  z włączeniem  kodeksu  do
Regulaminu  PE  jako  załącznika  XX
Parlament  na  posiedzeniu  plenarnym
p r z y j ą ł   nowy

art. 70

dotyczący

negocjacji

międzyinstytucjonalnych

w procedurach  legislacyjnych  (patrz
załącznik  D).  Postanowienia  kodeksu
postępowania  należy  zatem  zawsze
interpretować i stosować w powiązaniu
z tym artykułem.

Postępowanie pojednawcze i trzecie
czytanie

Postępowanie pojednawcze polega na
bezpośrednich negocjacjach pomiędzy
Parlamentem

a Radą

–

dwiema

instytucjami  uczestniczącymi  wspólnie
w procedurze  legislacyjnej  w ramach
komitetu pojednawczego – i ma na celu
osiągnięcie  porozumienia  w formie
„wspólnego projektu”.

W  skład  komitetu  pojednawczego
wchodzą  dwie  delegacje:  delegacja
Rady  składająca  się  z pojedynczych
przedstawicieli poszczególnych państw
członkowskich  (ministrów  lub  ich
przedstawicieli)

oraz

delegacja

Parlamentu  złożona  z takiej  samej
liczby  posłów.  Tym  samym  od  dnia
1 stycznia  2007 r.  w skład  komitetu
pojednawczego  wchodzi  54 (27+27)
członków.
Komitet  pojednawczy  musi  zostać
zwołany  w terminie  sześciu  tygodni
(lub

ośmiu,

jeżeli

uzgodniono

przedłużenie terminu) po zakończeniu
przez

Radę

drugiego

czytania

i oficjalnym

poinformowaniu

Parlamentu, że nie jest ona w stanie
przyjąć wszystkich jego poprawek

z drugiego  czytania.  Komitet  jest
powoływany  odrębnie  dla  każdego
wniosku  legislacyjnego  wymagającego
postępowania  pojednawczego  i ma  do
swojej  dyspozycji  sześć  tygodni  (lub
osiem, jeżeli  uzgodniono  przedłużenie
terminu),  aby  osiągnąć  całkowite
porozumienie  w formie  „wspólnego
projektu”.  Punktem  wyjścia  rozważań
komitetu  są  stanowiska  Parlamentu
i Rady  uchwalone  w drugim  czytaniu

Komisja także uczestniczy w pracach
komitetu,

dążąc

uzgodnienia

stanowisk Parlamentu i Rady.

Jeśli komitet pojednawczy nie osiągnie
porozumienia  albo  jeśli  Parlament  lub
Rada  nie  zaakceptują  „wspólnego
projektu”  w trzecim  czytaniu,  akt
uważa  się  za  nieprzyjęty.  W takim
przypadku  procedura  współdecyzji
może  zostać  rozpoczęta  ponownie
jedynie w wyniku przedstawienia przez
Komisję

nowego

wniosku

legislacyjnego.

Może się jednak zdarzyć, że w celu osiągnięcia

porozumienia oraz poszanowania zasad dobrego stanowienia
prawa  dwie  instytucje  współuczestniczące  w procedurach
legislacyjnych  muszą  zmienić  postanowienia  wspólnego
stanowiska,  do  których  PE  nie  wprowadził  poprawek
w drugim  czytaniu.  Europejski  Trybunał  Sprawiedliwości
potwierdził  ten  pogląd  w pierwszej  sprawie  dotyczącej
postępowania

pojednawczego

(wyrok

ETS

z dnia

10.1.2006 r. w sprawie „IATA”), w której orzekł, że art. 251
traktatu  WE  nie  zawiera  sam  w sobie  żadnego  ograniczenia
co  do  środków,  za  pomocą  których  komitet  może  dążyć  do
osiągnięcia  porozumienia  w sprawie  wspólnego  projektu.
Uzasadniając  to  orzeczenie,  Trybunał  stwierdził,  że
posługując  się  pojęciem  „pojednawczy”,  autorzy  traktatu
zamierzali  zapewnić  tej  procedurze  skuteczność  i przyznać
komitetowi pojednawczemu duży zakres uznania. Celem jest
zbliżenie stanowisk Parlamentu i Rady na podstawie analizy
wszystkich  aspektów  rozbieżności  pomiędzy  tymi  dwiema
instytucjami.

DV\796687PL.doc

18/53

GŁÓWNE RÓŻNICE POMIĘDZY PIERWSZYM I DRUGIM CZYTANIEM A TRZECIM CZYTANIEM

Z POSTĘPOWANIEM POJEDNAWCZYM W PARLAMENCIE

Pierwsze i drugie czytanie

Postępowanie pojednawcze i trzecie

czytanie

Główny ciężar odpowiedzialności spoczywa na
zaangażowanych komisjach parlamentarnych

Główny ciężar odpowiedzialności spoczywa na delegacji
Parlamentu do komitetu pojednawczego

Pierwsze czytanie: brak terminów
Drugie czytanie: maksymalnie 4 miesiące dla Parlamentu
i kolejne 4 miesiące (maksymalnie) dla Rady

Postępowanie

pojednawcze

i trzecie

czytanie:

maksymalnie 24 tygodnie (3 x 8 tygodni), z czego
maksymalnie 8 tygodni poświęconych jest na
postępowanie pojednawcze jako takie

Możliwość zgłaszania poprawek w komisjach i na
posiedzeniach plenarnych

Brak możliwości zgłaszania poprawek: zatwierdzenie lub
odrzucenie całości wspólnego projektu w pojedynczym
głosowaniu

Pierwsze  czytanie:  PE  przyjmuje  poprawki  zwykłą
większością głosów
Drugie  czytanie:  PE  przyjmuje  poprawki  bezwzględną
większością  głosów  (co  najmniej  369  głosami  ze
wszystkich 736 możliwych głosów)

Parlament zatwierdza lub odrzuca wspólny projekt
zwykłą większością głosów w pojedynczym głosowaniu

DV\796687PL.doc

19/53

POSTĘPOWANIE POJEDNAWCZE KROK PO KROKU

Etap w s t ę p n y (drugie czytanie
Parlamentu)

Wyniki

głosowania

Parlamentu

w drugim czytaniu przekazywane są
Radzie. Od momentu ich otrzymania ta
ostatnia ma trzy miesiące (lub cztery,
jeżeli

uzgodniono

przedłużenie

terminu)  na  zakończenie  swojego
drugiego  czytania  poprzez  podjęcie
decyzji,  czy  może  przyjąć  wszystkie
poprawki Parlamentu  wprowadzone
w drugim  czytaniu.  W praktyce  Rada
nieoficjalnie

informuje

Parlament

o tym,  czy  może  je  przyjąć,  możliwie
najszybciej.  Jeśli  Rada  nie  wyraża
zgody  na  którąkolwiek  z poprawek,
należy  zwołać  komitet  pojednawczy.
W takim przypadku obydwie instytucje
jak

najszybciej

rozpoczynają

negocjacje

w celu

przygotowania

możliwości osiągnięcia porozumienia
w trakcie

postępowania

pojednawczego.

Skład

i powołanie

delegacji

Parlamentu

postępowaniu

pojednawczym

Parlament jest reprezentowany przez
delegację złożoną z liczby posłów
równej

liczbie

członków

Rady.

Delegację PE powołuje się oddzielnie
dla

każdego

postępowania

pojednawczego,

tj. oddzielnie

dla

każdego

wniosku

legislacyjnego

wymagającego

postępowania

pojednawczego. Jej zadaniem jest

reprezentowanie  całego  Parlamentu
w negocjacjach  z Radą  prowadzonych
przez  niego  w trakcie  postępowania
pojednawczego.  Podstawą  powołania
delegacji  jest  art. 68  Regulaminu  PE
(patrz załącznik C).

W  momencie,  gdy  wiadomo,  iż  Rada
nie może przyjąć wszystkich poprawek
Parlamentu  wprowadzonych  w drugim
czytaniu,  Sekretariat  ds. Postępowania
Pojednawczego

i Procedury

Współdecyzji („CODE”), tj. jednostka
administracyjna

Parlamentu

odpowiedzialna

postępowanie

pojednawcze,

rozpoczyna

przygotowania do powołania delegacji
Parlamentu

komitetu

pojednawczego. Sekretariat CODE
wspiera delegację Parlamentu w trakcie
całego postępowania pojednawczego
i trzeciego

czytania,

ściśle

współpracując

z sekretariatami

zaangażowanych

komisji

parlamentarnych

oraz

Wydziałem

Prawnym  Parlamentu,  prawnikami-
lingwistami  i służbą  prasową  (rola
sekretariatu  CODE  została  opisana
szczegółowo na str. 31).

Na początku każdej kadencji lub
w przypadku

istotnych

zmian

politycznych

w ogólnym

składzie

Parlamentu

w trakcie

kadencji

Konferencja  Przewodniczących  ustala
polityczny  skład  delegacji  tak,  aby
odpowiadał  on  relatywnej  sile  grup
politycznych.  Na  podstawie  składu

DV\796687PL.doc

20/53

politycznego Parlamentu po wyborach
z czerwca 2009 r. skład delegacji
Parlamentu

komitetu

pojednawczego jest następujący

EPL:

11 posłów

S&D:

posłów

ALDE:

posłów

Verts/ALE:

posłów

ECR:

posłów

GUE/NGL:

poseł

EFD:

poseł

Trzej wiceprzewodniczący posiadający
specjalne

kompetencje

w zakresie

postępowania pojednawczego wchodzą
w skład każdej delegacji: są oni
uwzględnieni

w liczbie

członków

przypadających

ich

grupę

polityczną.

Każdej

delegacji

przewodniczy

jeden

z trzech

wiceprzewodniczących:  decydują  oni
między  sobą  o tym,  kto  odpowiada  za
określone  postępowanie  pojednawcze,
a  w rezultacie  –  kto  przewodniczy
której

delegacji.

Sprawozdawca

(sprawozdawcy)  oraz  przewodniczący
właściwej  komisji  parlamentarnej są
również  z urzędu  powoływani  na
członków  delegacji  i są  wliczani
w skład swojej grupy politycznej.

Pozostali członkowie delegacji są
powoływani

przez

każdą

z grup

politycznych  w przypadku  każdego
postępowania  pojednawczego,  a ich
nazwiska  są  przekazywane  na  piśmie
do  wiadomości  sekretariatu  CODE.
Większość  z nich  wchodzi  w skład
właściwej  komisji  lub  w skład  komisji

Decyzja Konferencji Przewodniczących z dnia

10 września 2009 r.

opiniodawczych. Jeżeli zastosowanie
ma

procedura

z udziałem

zaangażowanych

komisji,

w skład

delegacji

Parlamentu

wchodzą

sprawozdawcy

zaangażowanych

komisji. Grupy polityczne muszą także
powołać  równą  liczbę  zastępców,
którzy  mogą  aktywnie  uczestniczyć
w pracach  delegacji,  tj. mogą  być
obecni  na  wszystkich  posiedzeniach
delegacji  i komitetu  pojednawczego
z możliwością

zabierania

głosu

w dyskusjach,  lecz  mogą  głosować
wyłącznie  wówczas,  gdy  zastępują
członka  delegacji.  Grupy  polityczne
informują  sekretariat  CODE  na  piśmie
o wszelkich

zmianach

w składzie

delegacji.

Posiedzenie inauguracyjne delegacji

Posiedzenie  inauguracyjne  delegacji
Parlamentu  zazwyczaj  odbywa  się
w Strasburgu  podczas  sesji  plenarnej
następującej  po  drugim  czytaniu
dotyczącym  danego  postępowania.
Jednakże  z  uwagi  na  dążenie  do
ograniczania

liczby

posiedzeń

posiedzenie inauguracyjne może odbyć
się  później,  gdy  pierwsze  sygnały
o reakcji Rady na poprawki Parlamentu
wprowadzone w drugim czytaniu są już
znane  i powstaje  potrzeba  wymiany
poglądów  na  tematy  merytoryczne.
Jeżeli na  przykład  przewodniczący
delegacji  uzna,  iż  negocjacje  z Radą
powinny  rozpocząć  się  niezwłocznie,
lub  też  w sytuacji,  gdy  stanowisko
Rady

nie

jest

jeszcze

znane,

posiedzenie

inauguracyjne

bywa

zastępowane listem przewodniczącego
delegacji do jej członków („pisemna
procedura ustanowienia delegacji”).

DV\796687PL.doc

21/53

Głównym

celem

posiedzenia

inauguracyjnego delegacji Parlamentu
jest udzielenie mandatu jego zespołowi
negocjatorów

–

zazwyczaj

wiceprzewodniczącemu

jako

przewodniczącemu

delegacji,

przewodniczącemu  komisji  właściwej
oraz  sprawozdawcy/sprawozdawcom  –
aby  rozpocząć  nieformalne  negocjacje
z Radą

w formie

posiedzeń

trójstronnych

(patrz

informacje

w dalszej

części

dokumentu).

W trakcie  posiedzeń  inauguracyjnych
dochodzi  również  często  do  krótkiej
wymiany  poglądów  na  temat  kwestii
merytorycznych,  zwłaszcza  wówczas,
gdy znane są pierwsze reakcje Rady na
poprawki

wprowadzone

przez

Parlament w drugim czytaniu.

Komisja

jest

obecna

podczas

wszystkich

posiedzeń

delegacji

Parlamentu.

Podczas

posiedzenia

inauguracyjnego  oczekuje  się,  iż  jej
przedstawiciele  przedstawią  i objaśnią
opinię  Komisji  w kwestii  poprawek
wprowadzonych

przez

Parlament

w drugim

czytaniu

i ewentualnie

poinformują

również

członków

delegacji o znanych im zmianach
sytuacji w Radzie.

Podczas  posiedzenia  inauguracyjnego
delegacji  posłom  dostarczany  jest
„dokument  podstawowy”  dotyczący
danego  postępowania,  który  zawiera
pierwotny

wniosek

Komisji,

stanowisko  PE  z pierwszego  czytania,
wspólne  stanowisko  Rady,  poprawki
PE  z drugiego  czytania  oraz  opinię
Komisji  w sprawie  tych  poprawek,
jeżeli jest ona dostępna.

Przed każdym posiedzeniem delegacji
sekretariat przygotowuje notę dla
członków

podsumowującą

cele

posiedzenia, sytuację poprawek, etap
negocjacji

z Radą

oraz

aspekty

proceduralne. Po każdym posiedzeniu
delegacji sekretariat sporządza także
sumaryczne notatki z posiedzenia.

Profil językowy delegacji

Prace

delegacji

prowadzone

są

w językach jej członków. Tłumaczenia
ustne

podczas

posiedzeń

oraz

tłumaczenia pisemne odpowiedniej
dokumentacji

(tj. „dokumentu

podstawowego”, not dla członków,
„czterokolumnowych

dokumentów

roboczych”

i tekstów

kompromisowych)

dostępne

są

w językach, którymi posługują się
członkowie delegacji. Mogą one być
także

udostępniane

w językach

zastępców członków delegacji, jeżeli
grupy polityczne zgłosiły taki wniosek
przed

otwarciem

postępowania

pojednawczego,

tzn.

w momencie

powoływania członków delegacji.

Rozmowy trójstronne

Gdy

Rada

jest

gotowa

przedstawienia  swojego  stanowiska
w kwestii  poprawek  PE,  nawet  jeżeli
formalnie  nie  zakończyła  jeszcze
swojego

drugiego

czytania,

zorganizowane

zostaje

trójstronne

posiedzenie z udziałem Parlamentu,
Rady i Komisji, zwane „trialogiem”.

Parlament reprezentowany jest przez
zespół negocjacyjny PE, któremu

DV\796687PL.doc

22/53

delegacja udzieliła mandatu. Radę
reprezentuje

zastępca

stałego

przedstawiciela lub stały przedstawiciel
(przewodniczący

odpowiednio

COREPER

I lub

II)

państwa

członkowskiego

aktualnie

sprawującego prezydencję, a Komisję
Europejską reprezentują

urzędnicy

wysokiego

szczebla

właściwej

Dyrekcji

Generalnej

(więcej

szczegółów

podano

str. 29).

Rozmowy trójstronne są posiedzeniami
o ograniczonym

dostępie.

W celu

osiągnięcia

ich

jak

największej

efektywności

liczba

uczestników

posiedzenia ogranicza się do zespołu
negocjacyjnego

powiększonego

o niezbędny

personel

pomocniczy

(zwykle nie więcej niż 10 osób
z każdej instytucji).

Wszyscy

członkowie

delegacji

Parlamentu

otrzymują

z wyprzedzeniem

wiadomości

szczegóły  dotyczące  każdego  trialogu
(czas,  uczestnicy  oraz  miejsce),  nawet
jeśli  sami  nie  zostali  zaproszeni  do
uczestnictwa.  Posiedzenia  trójstronne
znajdują  się  także  na  liście  posiedzeń
w Parlamencie  w danym  dniu  oraz  na
stronie

internetowej

komitetu

pojednawczego.

Podczas

pierwszego

posiedzenia

trójstronnego

przedstawiciel

prezydencji  przedstawia  stanowisko
Rady  w kwestii  poprawek  z drugiego
czytania  Parlamentu:  zazwyczaj  Rada
przyjmuje  niektóre  z tych  poprawek,
proponuje

tekst

kompromisowy

w przypadku

innych

i odrzuca

pozostałe.

Następnie

zespół

negocjacyjny

Parlamentu

ustosunkowuje się do  przedstawionego
stanowiska.  Każda  ze  stron  wyjaśnia
swoje  stanowisko  i debata  zaczyna  się
rozwijać:  mogą  zostać  zaproponowane
nowe

projekty

kompromisowe,

podlegające akceptacji odpowiednich
delegacji.

Trójstronne negocjacje oparte są na
„czterokolumnowym

dokumencie

roboczym”,

który

przedstawia

stanowiska

Parlamentu

i Rady.

Pierwsza

kolumna

przedstawia

wspólne  stanowisko  Rady,  a druga  –
poprawki wprowadzone do niego przez
Parlament  w drugim  czytaniu.  Trzecia
kolumna  zawiera  odpowiedź  Rady  na
odpowiednie  poprawki  Parlamentu  –
przyjęcie,  odrzucenie  lub  ewentualnie
tekst  kompromisowy.  Zaktualizowane
stanowisko  delegacji  Parlamentu  jest
przedstawione  w czwartej  kolumnie.
Tym  samym  gdy  dwie  pierwsze
kolumny  nie  ulegają  zmianie  podczas
postępowania  pojednawczego,  ostatnie
dwie  kolumny  mogą  być  wielokrotnie
modyfikowane

w miarę

postępów

w negocjacjach.

zakończenie

posiedzeń

trójstronnych

uczestnicy

czasami

żądają,

prace

związane

sporządzaniem

projektów

zostały

wykonane  przez  niewielki  zespół
roboczy  na  poziomie  „politycznym”
(np. sprawozdawca  PE  może  spotkać
się  z przewodniczącym  grupy  roboczej
Rady  i przedstawicielem  Komisji)  lub
przez  urzędników  trzech  instytucji  na
poziomie  „technicznym”.  Z uwagi  na
rosnącą  liczbę  wymaganych  posiedzeń
i ścisłe

limity

czasowe

ustalone

w traktacie

wspomniane

spotkania

DV\796687PL.doc

23/53

trójstronne stają się coraz częstsze.
Komisja

jest

często

proszona

o przygotowanie ewentualnych tekstów
kompromisowych

rozpatrzenia

przez poszczególne delegacje lub
podczas

kolejnego

posiedzenia

trójstronnego.

Wyniki

posiedzeń

trójstronnych

przedstawiane

są

Parlamentowi

i Radzie

przez

poszczególnych

negocjatorów

zatwierdzenia:

w razie potrzeby organizuje się dalsze
posiedzenia trójstronne lub nieformalne
spotkania.

Posiedzenia  trójstronne  odbywają  się
przez  cały  czas  trwania  postępowania
pojednawczego,  a ich  celem  jest
rozstrzygnięcie

nierozwiązanych

jeszcze

kwestii

i przygotowanie

możliwości

osiągnięcia

ogólnego

porozumienia

w komitecie

pojednawczym.

Kolejne posiedzenia delegacji PE

pierwszym

posiedzeniu

trójstronnym lub innych nieformalnych
spotkaniach

wiceprzewodniczący

stojący na czele delegacji zwołuje
posiedzenie

delegacji

Parlamentu

w celu  przedyskutowania  wyników
negocjacji. Zgodnie  z art. 68  ust. 7
Regulaminu  PE  obrady  delegacji
Parlamentu  nie  są  otwarte  dla  osób
z zewnątrz.  Do  uczestnictwa  w tych
posiedzeniach  formalnie  zapraszane  są
grupy  polityczne,  odpowiednie  służby
Parlamentu  oraz  Komisji  Europejskiej.
Rada

nie

uczestniczy

w tych

posiedzeniach.

Podczas takich posiedzeń zespół
negocjacyjny

informuje

innych

członków

delegacji

Parlamentu

o wynikach posiedzenia lub posiedzeń
trójstronnych.

Ponadto

delegacja

zazwyczaj otrzymuje zaktualizowane
stanowisko

Rady

w formie

czterokolumnowego

dokumentu

roboczego. Delegacja PE rozpatruje
także

kompromisowe

teksty

przedyskutowane podczas posiedzenia
trójstronnego lub projekty tychże
sporządzone

posiedzeniu

trójstronnym.

Przedstawiciele Komisji obecni na
posiedzeniach

mogą

objaśnić

stanowisko Komisji lub udzielić
odpowiedzi

w przypadku

próśb

o bardziej

szczegółowe

lub

„techniczne” informacje. Mogą oni
także udzielać informacji na temat
posiedzenia

COREPER,

podczas

którego Rada dyskutowała na temat
wyników rozmów trójstronnych.

Głównym celem posiedzeń delegacji
jest aktualizacja mandatu zespołu
negocjacyjnego

i przedyskutowanie

ewentualnych

tekstów

kompromisowych.  Za  ogólną  zgodą
wydawana  jest  zgoda  na  pewne
poprawki lub  projekty  kompromisowe.
Jeśli

pewne

kwestie

pozostają

nierozwiązane,

delegacja

udziela

zespołowi negocjacyjnemu instrukcji
dotyczących sposobu kontynuowania
negocjacji

z Radą.

Delegacja

Parlamentu rozważa także kwestie
proceduralne,

przykład

czy

zorganizować

kolejne

posiedzenie

trójstronne lub czy można zwołać

DV\796687PL.doc

24/53

komitet pojednawczy, a jeśli tak, to
kiedy.

Posiedzenia delegacji są zwykle
organizowane

niedługo

posiedzeniach trójstronnych lub wtedy,
gdy  wymaga  tego  przebieg  negocjacji.
Podobnie  jak  w przypadku  posiedzeń
trójstronnych  posiedzenie  delegacji
zawsze odbywa się przed posiedzeniem
komitetu  pojednawczego;  jest  ono
również

organizowane,

jeśli

posiedzenie komitetu pojednawczego
zostaje

przerwane

w celu

przeprowadzenia

trójstronnych

negocjacji. Pod koniec postępowania
delegacja formalnie przyjmuje lub
odrzuca

porozumienie

osiągnięte

podczas  postępowania  pojednawczego.
Delegacja  dąży  do  działania  na
zasadzie  konsensusu.  Jednakże  jeśli
konieczne

jest

głosowanie,

zatwierdzenia porozumienia wymagane
jest  poparcie  bezwzględnej  większości
członków  delegacji  (co  najmniej  14
głosów  za  z 27  wszystkich  głosów
możliwych).

Komitet pojednawczy

Komitet pojednawczy, składający się
z przedstawicieli

państw

członkowskich oraz takiej samej liczby
posłów do Parlamentu, powoływany
jest przez przewodniczącego Rady
w porozumieniu

z przewodniczącym

Parlamentu.

Komitet

jest

często

powoływany,

gdy

stanowiska

Parlamentu  i Rady  są  na  tyle  zbliżone,
że  można  oczekiwać,  iż  kwestie
dotychczas  nierozstrzygnięte  zostaną
rozwiązane.  W każdym

przypadku

komitet należy zwołać nie później niż
w terminie sześciu tygodni (lub ośmiu,
jeżeli

uzgodniono

przedłużenie

terminu) po zakończeniu drugiego
czytania

Rady,

aby

formalnie

rozpocząć  postępowanie  pojednawcze.
Następnie  komitet  ma  kolejnych  sześć
tygodni  (lub  osiem,  jeżeli  uzgodniono
przedłużenie  terminu),  aby  osiągnąć
całkowite

porozumienie

w formie

wspólnego projektu.

Posiedzenia  komitetu  pojednawczego
odbywają  się  zwykle  w Brukseli.
Parlament  i Rada  na  przemian  pełnią
funkcję

gospodarza.

W oficjalnym

kalendarzu prac Parlamentu pewne
daty

–

oznaczone

kółkiem

–

przeznaczone

są

posiedzenia

komitetu  pojednawczego,  przy  czym
posiedzenia  mogą  odbywać  się  także
w innych  terminach,  jeżeli  Parlament
i Rada wyrażą na to zgodę.

Zazwyczaj

przed

posiedzeniem

komitetu pojednawczego odbywa się
krótkie

posiedzenie

trójstronne,

a czasami samo posiedzenie komitetu
pojednawczego jest przerywane w celu
przeprowadzenia

negocjacji

trójstronnych,  aby  wyjaśnić  sytuację,
osiągnąć kompromisy, które byłyby do
przyjęcia  dla  wszystkich  stron,  oraz
aby  uniknąć  nieporozumień  między
delegacjami.

Wiceprzewodniczący stojący na czele
delegacji

oraz

minister

reprezentujący  urzędującą  prezydencję
przewodniczą  wspólnie  posiedzeniom
komitetu  pojednawczego.  Posiedzenie
zostaje

otwarte

przez

współprzewodniczącego

DV\796687PL.doc

25/53

reprezentującego instytucję, na której
terenie

odbywa

się

posiedzenie.

Komisję

Europejską

reprezentuje

właściwy komisarz.

Podczas jednego posiedzenia komitetu
pojednawczego

porządek

dzienny

może objąć kilka aktów:

 Punkty „A” nie są poddawane pod

dyskusję.

Ich

uwzględnienie

w porządku  dziennym  służy  do
formalnego  otwarcia  postępowania
pojednawczego  lub  do  formalnego
odnotowania

osiągnięcia

porozumienia w ramach posiedzeń
trójstronnych i posiedzeń delegacji.

 Główny przedmiot dyskusji stanowi

akt oznaczony jako punkt „B”.
Delegacja Parlamentu uczestnicząca
w posiedzeniu

jest

delegacją

właściwą w sprawie tego właśnie
aktu.

Głównym narzędziem roboczym jest
wspólny czterokolumnowy dokument
roboczy

przygotowany

przez

sekretariaty

Parlamentu

i Rady

ds. postępowania

pojednawczego

i przetłumaczony  na  wszystkie  języki
urzędowe.  Podzielony  jest  on  na  dwie
części:  „Część  A:  poprawki,  co  do
których

osiągnięto

porozumienie

(wymagające  ogólnej  zgody)”  oraz
„Część  B:  poprawki,  w przypadku
których  nadal  należy  dążyć  do
porozumienia”. Dyskusja ogranicza się
zazwyczaj

nierozstrzygniętych

kwestii

ujętych

w części

Zapewnione są tłumaczenia ustne na
wszystkie

języki

urzędowe

i ze

wszystkich języków urzędowych.

Komisja

może

być

poproszona

o przedstawienie propozycji tekstów
kompromisowych,

aby

ułatwić

porozumienie. Czasami jako narzędzie
do

osiągnięcia

porozumienia

wykorzystuje  się  również  deklaracje
jednej  z instytucji  lub  większej  ich
liczby  bądź  badania  przeprowadzone
przez Komisję.

Jeżeli wydaje się, iż porozumienie jest
już bliskie, zwoływane jest posiedzenie
komitetu

pojednawczego.

Jego

posiedzenia zazwyczaj wyznacza się
tak, aby zaczynały się późnym
popołudniem

lub

wczesnym

wieczorem, przy czym mogą one trwać
do północy.

Jeśli osiągnięcie porozumienia podczas
pierwszego posiedzenia jest mało
prawdopodobne,

można

zwołać

dowolną liczbę kolejnych posiedzeń
w określonym traktatem okresie 6–
8 tygodni

przewidzianym

osiągnięcie porozumienia.

Jeśli  obu  instytucjom  nie  uda  się
osiągnąć  porozumienia  w komitecie
pojednawczym, cały projekt upada. Od
roku  1999  zdarzył  się  jednak  tylko
jeden przypadek, w którym delegacjom
Parlamentu  i Rady  nie  udało  się
osiągnąć

porozumienia

w sprawie

wspólnego

projektu

w komitecie

pojednawczym („dyrektywa w sprawie
czasu pracy”).

postępowaniu

pojednawczym

zakończonym sukcesem Parlament,
Rada oraz Komisja zwołują zazwyczaj
wspólną

konferencję

prasową

–

natychmiast

zakończeniu

DV\796687PL.doc

26/53

posiedzenia,  jeśli  jest  to  dogodny
moment,  lub  następnego  dnia  –  aby
ogłosić,  iż  osiągnięto  porozumienie
i przedstawić  rezultaty  mediom.  Jeśli
z jakiejś

przyczyny

wspólna

konferencja prasowa jest niemożliwa,
zespół negocjacyjny Parlamentu może
zwołać osobną konferencję prasową.

Wspólny projekt uzgodniony w ramach
postępowania

pojednawczego

ogłaszany jest w wersji tymczasowej
w jednym

języku

stronie

internetowej  Parlamentu  (przy  czym
tekst  ten  podlega  prawnej  i językowej
weryfikacji),  możliwie  najszybciej  po
zakończeniu  negocjacji, co  umożliwia
społeczeństwu  oraz  przedstawicielom
instytucji

dokonanie

oceny

osiągniętych rezultatów.

Łącze do tej strony znajduje się
poniżej:

http://www.europarl.europa.eu/code/de
fault_en.htm

Po  każdym  posiedzeniu  komitetu
pojednawczego  członkowie  delegacji
PE  otrzymują  notę  podsumowującą
wyniki posiedzenia.

Po posiedzeniu komitetu
pojednawczego

Porozumienie osiągnięte w ramach
komitetu pojednawczego musi zostać
potwierdzone

przez

pełen

skład

Parlamentu oraz przez Radę Ministrów.
Obie  instytucje  głosują  osobno  nad
wspólnym  projektem  w jego  obecnej
formie,  bez  możliwości  dokonywania
jakichkolwiek dalszych poprawek.

postępowaniu

pojednawczym

zakończonym  sukcesem  na  podstawie
wspólnego  dokumentu  roboczego  oraz
wszelkich  modyfikacji  uzgodnionych
w trakcie

postępowania

przygotowywana

jest

propozycja

wspólnego

projektu

(zwana

„PE-CONS”). Najpierw ustala się jej
brzmienie

w jednym

języku,

a następnie jest ona tłumaczona na inne
języki

urzędowe.

Propozycja

wspólnego projektu w języku oryginału
przesyłana jest członkom delegacji.

Po sfinalizowaniu wspólnego projektu
przez sekretariaty ds. postępowania
pojednawczego

oraz

służby

prawno-lingwistyczne

Parlamentu

i Rady współprzewodniczący komitetu
pojednawczego wysyłają go wraz
z pismem

przewodnim

przewodniczącego  Parlamentu  oraz  do
urzędującego  przewodniczącego  Rady.
Wszelkie  deklaracje  obu  instytucji  są
załączane do tego pisma.

momentu

podpisania

pisma

przewodniego

zatwierdzającego

wspólny  projekt  obie  instytucje  mają
sześć  tygodni  (lub  osiem,  jeżeli
uzgodniono  przedłużenie  terminu)  na
przyjęcie  aktu  legislacyjnego,  bez
żadnej  możliwości  wprowadzania  do
niego  dalszych  poprawek  (art. 69
Regulaminu PE; patrz załącznik C).

W tym czasie członkowie delegacji
Parlamentu otrzymują do wiadomości
sfinalizowany

wspólny

projekt

w swoich

językach

wraz

sprawozdaniem

nakreślającym

poszczególne

etapy

i rezultaty

postępowania pojednawczego.

DV\796687PL.doc

27/53

Sprawozdanie

zawiera

zapis

głosowania

delegacji

w momencie

zakończenia

postępowania

pojednawczego. Końcowy wspólny
projekt, sprawozdanie sporządzone
przez

sprawozdawcę

i przewodniczącego  delegacji,  pismo
przewodnie  oraz  wszelkie  deklaracje
obu  instytucji  są  przesyłane  służbom
Parlamentu  ds. posiedzeń  plenarnych
(Dyrekcji

Generalnej

ds. Urzędu

Przewodniczącego). W tym momencie
wersje językowe tekstu porozumienia
opublikowane

są

stronie

internetowej

Parlamentu

Europejskiego.

Głosowanie  nad  wspólnym  projektem
poprzedza  debata  na  posiedzeniu
plenarnym  na  temat wyniku  negocjacji
i porozumienia  osiągniętego  z Radą
(lub  braku  takiego  porozumienia).
Debata  ta  zwykle  rozpoczyna  się
oświadczeniem  wiceprzewodniczącego
stojącego  na  czele  delegacji  oraz
oświadczeniem

sprawozdawcy.

Następnie Parlament na posiedzeniu
plenarnym głosuje nad wspólnym
projektem.

jego

przyjęcia

wymagana jest zwykła większość
oddanych głosów; w przypadku jej
nieuzyskania

projekt

zostaje

odrzucony. Od roku 1999 jedynie
2 porozumienia ze 109 osiągniętych
w ramach

postępowania

pojednawczego

(sytuacja

w lipcu

2009 r.)

nie

zdołały

uzyskać

większości w głosowaniu plenarnym
na etapie trzeciego czytania (patrz
przypis).

W sytuacji, gdy komitet pojednawczy
nie zdoła osiągnąć porozumienia,

Regulamin

stanowi,

iż

wiceprzewodniczący  stojący  na  czele
delegacji  wygłasza  oświadczenie  na
posiedzeniu  plenarnym,  po  czym
następuje debata.

Wspólny projekt musi także zostać
przyjęty przez Radę, która zazwyczaj
preferuje

termin

głosowania

przypadający  po  trzecim  czytaniu
Parlamentu.  Rada  podejmuje  decyzję
większością  kwalifikowaną.  Jak  dotąd
Rada nigdy nie odrzuciła porozumienia
osiągniętego  w ramach  postępowania
pojednawczego.

Tym  samym  zanim  wspólny  projekt
uzyska  status  aktu  prawodawczego,
musi  zostać  przyjęty  zarówno  przez
Parlament,  jak  i przez  Radę.  Jeżeli
jedna z tych instytucji odrzuci wspólny
projekt,

następuje

zakończenie

procedury legislacyjnej – może ona
zostać ponownie rozpoczęta jedynie
wraz z nowym wnioskiem Komisji

Za przykład może tu posłużyć wniosek dotyczący

dyrektywy  w  sprawie  „przejęć”  (sprawozdanie
Klausa-Heinera Lehnego).  Po  odrzuceniu  przez
Parlament  na  posiedzeniu  plenarnym  w  lipcu  2001 r.
porozumienia  osiągniętego  w  trakcie  postępowania
pojednawczego  (wynikiem  głosowania  była  równa
liczba głosów: 273 głosy za i 273 przeciw) Komisja w
lutym  2003 r.  przedstawiła  nowy  wniosek,  który
doprowadził  do  osiągnięcia  w  marcu  2004  r.
porozumienia pomiędzy Parlamentem a Radą, przyjęty
następnie  w  pierwszym  czytaniu.  Z  drugiej  strony  po
odrzuceniu  przez  Parlament  w  listopadzie  2003 r.
porozumienia  osiągniętego  w  trakcie  postępowania
pojednawczego  dotyczącego  dyrektywy  w  sprawie
dostępu  do  rynku  usług  portowych  (sprawozdanie
Georga

Jarzembowskiego)

w grudniu

2005 r.

Parlament w pierwszym czytaniu ponownie odrzucił
nowy wniosek przedstawiony przez Komisję w 2004 r.
Ostatecznie Komisja wycofała swój wniosek.

DV\796687PL.doc

28/53

Podpisanie przyjętego aktu („Lex”)

Po trzecim czytaniu zakończonym
powodzeniem

w obu

instytucjach

przewodniczący  Parlamentu  i Rady
muszą  podpisać  przyjęty  wspólny
projekt,  który  określany  jest  mianem
„LEX”.  Określenie  to  odnosi  się
również  do  aktów  objętych  procedurą
współdecyzji  przyjętych  w pierwszym
i drugim czytaniu.

Od lutego 2004 r. przewodniczący obu
instytucji  podpisują  teksty  z kategorii
LEX  wspólnie,  na  plenarnych  sesjach
w Strasburgu. Ponadto od października
2006 r.  obydwie  instytucje  podpisują

wybrane

teksty

z kategorii

LEX

w obecności mediów.

Czynność składania podpisów służy
zwróceniu

uwagi

znaczenie

prawodawstwa  wspólnotowego  dla
codziennego  życia  obywateli,  a także
podkreśla  rolę  Parlamentu  i Rady  jako
instytucji

współuczestniczących

w procedurach legislacyjnych, które na
równych prawach stanowią przepisy.
Po podpisaniu akty te są publikowane
w Dzienniku

Urzędowym,

wraz

z wszelkimi odnoszącymi się do nich
deklaracjami.

DV\796687PL.doc

29/53

NASI PARTNERZY: Z KIM NEGOCJUJE DELEGACJA PE?

Delegacja Rady

Delegacja

Rady

składa

się

z przedstawicieli państw członkowskich
będących normalnie zastępcami stałych
przedstawicieli

(przewodniczący

COREPER

każdego

z państw

członkowskich. W zależności od aktu
delegacja Rady może składać się ze
stałych

przedstawicieli

państw

członkowskich (COREPER II). Podczas
posiedzeń

komitetu

pojednawczego

minister lub sekretarz stanu reprezentuje
państwo

członkowskie

sprawujące

prezydencję. Osoba ta współprzewodniczy
komitetowi wraz z wiceprzewodniczącym
Parlamentu, który stoi na czele delegacji
PE.

Urzędująca

prezydencja

Rady

reprezentuje

Radę

wszystkich

kontaktach z Parlamentem. W praktyce
głównymi

aktorami

są

urzędujący

przewodniczący COREPER I lub II oraz
przewodniczący właściwej grupy roboczej
Rady.

Biuro

ds. Procedury

Współdecyzji

Sekretariatu Generalnego Rady wspomaga
delegację Rady. Odpowiada ono za
koordynację

stosunków

Rady

z Parlamentem w kwestiach dotyczących
spraw objętych procedurą współdecyzji, a
w szczególności

postępowania

pojednawcze.

Komisja

Przedstawiciele Komisji są zapraszani do
uczestnictwa

wszystkich

posiedzeniach  delegacji  Parlamentu  oraz
w posiedzeniach  COREPER.  Uczestniczą
oni  także  w negocjacjach  trójstronnych
oraz  są  obecni  podczas  posiedzeń
komitetu pojednawczego.

Właściwy

komisarz

uczestniczy

w formalnych posiedzeniach komitetu
pojednawczego

oraz

w posiedzeniach

trójstronnych i posiedzeniach delegacji,
które

odbywają

się

tuż

przed

posiedzeniami komitetu pojednawczego
lub na ich marginesie.

Podczas  innych  posiedzeń  trójstronnych
oraz  posiedzeń  delegacji  Parlamentu
Komisję  reprezentuje  właściwy  dyrektor
generalny  lub  jego/jej  przedstawiciel,
wspierany  przez  Sekretariat  Generalny
Komisji,

łącznie

z jej

Biurem

ds. Procedury Współdecyzji oraz jej
Służbą Prawną.

Obecność  Komisji podczas  wszystkich
oficjalnych  i nieoficjalnych  posiedzeń
odbywających się w ramach postępowania
pojednawczego  jest  konieczna,  by  mogła
ona spełniać rolę przypisaną jej w art. 294
ust. 11  TFUE,  tzn. aby  mogła  podjąć
„wszelkie  niezbędne  inicjatywy  na  rzecz
zbliżenia

stanowisk

Parlamentu

Europejskiego  i Rady”.  Tym  samym
nawet  jeśli  formalnie  Komisja  nie  ma
wiążącego  głosu  na  etapie  postępowania
pojednawczego,  jej  rola  jako  organu
umożliwiającego  negocjacje  pomiędzy
dwiema

instytucjami

współuczestniczącymi

w procedurach

legislacyjnych jest bardzo ważna.

DV\796687PL.doc

30/53

PUBLICZNY DOSTĘP DO DOKUMENTACJI

Publiczny

dostęp

większości

dokumentów

i innych

informacji

związanych

z aktami

legislacyjnymi

będącymi przedmiotem postępowania
pojednawczego możliwy jest poprzez
stronę

internetową

dotyczącą

tego

postępowania:

http://www.europarl.europa.eu/code/defau
lt_en.htm

Obejmują one miesięczne sprawozdania
na temat postępowania pojednawczego
(biuletyn

dotyczący

procedury

współdecyzji – „Codecision Newsletter”),
wspólne projekty przyjęte przez komitet
pojednawczy

oraz

sprawozdania

przeznaczone do trzeciego czytania,
a także

informacje

dotyczące

postępowania pojednawczego i posiedzeń
trójstronnych.

Jedynymi dokumentami, które pozostają
poufne

podczas

postępowania

pojednawczego,

są

wspólne

czterokolumnowe  dokumenty  robocze,
w których  każda  z instytucji  przedstawia
swoją  odpowiedź  na  stanowisko  drugiej
strony,

w miarę

jak

postępowanie

pojednawcze się rozwija. Zaraz po
zakończeniu

postępowania

pojednawczego

dokumenty

są

udostępniane  bezpośrednio  w rejestrze
Parlamentu.  Dokumenty  można  również
uzyskać  na  żądanie  wcześniej,  w trakcie
postępowania

pojednawczego,

pod

warunkiem, że zgodzą się na to obie
instytucje.

Strona internetowa PE dotycząca komitetu
pojednawczego,

dostępna

w języku

angielskim

i francuskim,

zawiera

odpowiednie

informacje

temat

postępowań pojednawczych oraz wszelkie
opublikowane

dokumenty

z zakresu

procedury współdecyzji odnoszące się do
aktów

przyjmowanych

w ramach

postępowania

pojednawczego

wszystkich

językach

urzędowych.

KOMITET POJEDNAWCZY

Postępowanie pojednawcze stanowi trzeci i końcowy etap procedury

współdecyzji

DV\796687PL.doc

31/53

SEKRETARIAT DS. POSTĘPOWANIA POJEDNAWCZEGO

I PROCEDURY WSPÓŁDECYZJI

Rola

W trakcie postępowania pojednawczego posłowie wspomagani są przez Sekretariat
ds. Postępowania Pojednawczego i Procedury Współdecyzji, którego rola została określona
w następujący sposób:

 udzielanie pomocy i rady trzem wiceprzewodniczącym odpowiedzialnym za

postępowanie pojednawcze;

 przygotowanie, zorganizowanie i śledzenie wszystkich posiedzeń związanych

z postępowaniem pojednawczym (posiedzenia delegacji Parlamentu, posiedzenia
trójstronne oraz posiedzenia komitetu pojednawczego);

 wspieranie sprawozdawców i przewodniczących komisji w trakcie postępowania

pojednawczego,

zwłaszcza

poprzez

przygotowywanie

projektów

tekstów

kompromisowych oraz sprawozdań na posiedzenia plenarne;

 kontaktowanie się z parlamentarnym zespołem prawników-lingwistów w celu

zapewnienia prawno-językowej weryfikacji tekstów będących wynikiem postępowania
pojednawczego;

 odpowiadanie na pytania dotyczące problemów proceduralnych i strategicznych

w kwestiach „horyzontalnych” pojawiających się w trakcie procedury współdecyzji;

 śledzenie rozwoju aktów legislacyjnych podlegających procedurze współdecyzji, między

innymi poprzez udział w posiedzeniach komisji i posiedzeniach trójstronnych z Radą
i Komisją;

 utrzymywanie i rozwijanie kontaktów z analogicznymi służbami w Radzie i Komisji;

 koordynowanie procedury podpisywania tekstów będących wynikiem procedury

współdecyzji przez przewodniczącego Parlamentu i publikacji tych tekstów
w Dzienniku Urzędowym;

 zapewnienie aktualnych informacji na temat aktów legislacyjnych przyjętych w trybie

postępowania pojednawczego oraz ogólnie w ramach procedury współdecyzji, na
przykład poprzez publikację comiesięcznego biuletynu oraz prowadzenie strony
internetowej;

 wnoszenie wkładu w szkolenia wewnątrz i na zewnątrz instytucji;

 organizowanie regularnych warsztatów z zakresu procedury współdecyzji stanowiących

nieoficjalne forum wymiany poglądów na ogólne kwestie mające znaczenie dla
procedury współdecyzji.

DV\796687PL.doc

32/53

SEKRETARIAT DS. POSTĘPOWANIA POJEDNAWCZEGO I PROCEDURY

WSPÓŁDECYZJI

Sekretariat ds. Postępowania Pojednawczego i Procedury Współdecyzji (CODE), którego
urzędującym dyrektorem jest Els VANDENBOSCH, jest częścią Dyrekcji E w ramach Dyrekcji
Generalnej ds. Polityk Wewnętrznych. Sekretariat CODE pracuje w następującym składzie:

Numer

wewn.

Bruksela

Pokój

Numer

wewn.

Strasburg

Pokój

Kierownik zespołu

Klaus BAIER

44873

ATR 08K018

74369

SDM G04029

Pracownicy administracyjni /
obsługa sekretarska

Nikos TZIORKAS

42341

ATR 08K052

74357

SDM G04031

Christian

MAURIN

FARINA

42787

ATR 08K035

73041

SDM G04010

Katrin HUBER

44692

ATR 08K054

73342

SDM G04027

Jolanta RUŅĢEVICA

40634

ATR 08K016

72545

SDM G04028

Marika SULANKO

42594

ATR 08K058

64457

SDM G04026

Helene WIIK ÖMAN

42889

ATR 08K037

64452

SDM G04009

Ritva RAHKAMA

34106

ATR 08K050

64199

SDM G04026

Pomoc

Chantal LEFORT

43807

ATR 08K015

77097

SDM G04030

Pantelis KARAGOUNIS

43492

ATR 08K031

72544

SDM G04009

Faks Bruksela:

+ 32 2 28 49177

Faks Strasburg: + 33 3 881 73204

Dyrektor / Sekretarz

Els VANDENBOSCH

42736

ATR 03K029

73679

SDM G06019

Laurence Wattier

42059

ATR 03K031

73076

SDM G06020

Faks Bruksela:

+ 32 2 28 46912

Faks Strasburg:

+ 33 3 881 76719

DV\796687PL.doc

33/53

Załącznik

Załączniki

Załącznik A: Artykuł 294 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

1. W przypadku gdy w Traktatach czyni się odwołanie do zwykłej procedury prawodawczej

w celu przyjęcia aktu, stosowana jest następująca procedura.

2. Komisja przedstawia projekt Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Pierwsze czytanie

3. Parlament Europejski uchwala stanowisko w pierwszym czytaniu i przekazuje je Radzie.

4. Jeżeli Rada zatwierdzi stanowisko Parlamentu Europejskiego, projektowany akt zostaje

przyjęty w brzmieniu, które odpowiada stanowisku Parlamentu Europejskiego.

5. Jeżeli Rada nie zatwierdzi stanowiska Parlamentu Europejskiego, przyjmuje własne stanowisko

w pierwszym czytaniu i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu.

6. Rada informuje w pełni Parlament Europejski o powodach, które doprowadziły ją do przyjęcia

jej stanowiska w pierwszym czytaniu. Komisja informuje w pełni Parlament Europejski
o swoim stanowisku.

Drugie czytanie

7. Jeżeli w terminie trzech miesięcy od tego przekazania Parlament Europejski:

a) zatwierdzi stanowisko Rady w pierwszym czytaniu lub nie wypowie się, dany akt uważa się

za przyjęty w brzmieniu, które odpowiada stanowisku Rady;

b) odrzuci, większością głosów wchodzących w jego skład członków, stanowisko Rady

w pierwszym czytaniu, proponowany akt uważa się za nieprzyjęty;

c) zaproponuje większością głosów wchodzących w jego skład członków poprawki do

stanowiska Rady w pierwszym czytaniu, zmieniony w ten sposób tekst jest przekazywany
Radzie i Komisji, która wydaje opinię w przedmiocie tych poprawek.

8. Jeżeli w terminie trzech miesięcy od otrzymania poprawek Parlamentu Europejskiego Rada,

stanowiąc większością kwalifikowaną:

a) przyjmie wszystkie te poprawki, dany akt uważa się za przyjęty;

b) nie

przyjmie

wszystkich

poprawek,

przewodniczący

Rady

w porozumieniu

z przewodniczącym Parlamentu Europejskiego zwołuje komitet pojednawczy w terminie
sześciu tygodni.

9. Rada stanowi jednomyślnie w sprawie poprawek, które stały się przedmiotem negatywnej

opinii Komisji.

DV\796687PL.doc

34/53

Załącznik

Procedura pojednawcza

10. Komitet pojednawczy, w którego skład wchodzą członkowie Rady lub ich przedstawiciele oraz

taka sama liczba członków reprezentujących Parlament Europejski, ma za zadanie doprowadzić
do  porozumienia  w sprawie  wspólnego  projektu  większością  kwalifikowaną  członków  Rady
lub  ich  przedstawicieli  oraz  większością  głosów  członków  reprezentujących  Parlament
Europejski, w terminie  sześciu tygodni od  jego zwołania,  na podstawie stanowisk Parlamentu
Europejskiego i Rady w drugim czytaniu.

11. Komisja uczestniczy w pracach komitetu pojednawczego i podejmuje wszelkie niezbędne

inicjatywy na rzecz zbliżenia stanowisk Parlamentu Europejskiego i Rady.

12. Jeżeli w terminie sześciu tygodni od jego zwołania komitet pojednawczy nie zatwierdzi

wspólnego projektu, proponowany akt uważa się za nieprzyjęty.

Trzecie czytanie

13. Jeżeli w tym terminie komitet pojednawczy zatwierdzi wspólny projekt, Parlament Europejski

i Rada dysponują terminem sześciu tygodni od tego zatwierdzenia na przyjęcie danego aktu
zgodnie z tym projektem, przy czym Parlament Europejski stanowi większością oddanych
głosów, a Rada – większością kwalifikowaną. Jeżeli nie uczynią tego, proponowany akt uważa
się za nieprzyjęty.

14. Terminy trzech miesięcy i sześciu tygodni, o których mowa w niniejszym artykule, są

przedłużane najwyżej, odpowiednio, o miesiąc i o dwa tygodnie, z inicjatywy Parlamentu
Europejskiego lub Rady.

Postanowienia szczególne

15. Jeżeli, w przypadkach przewidzianych w Traktatach, akt prawodawczy jest poddany zwykłej

procedurze prawodawczej z inicjatywy grupy Państw Członkowskich, na zalecenie
Europejskiego Banku Centralnego lub na wniosek Trybunału Sprawiedliwości, ustępu 2,
ustępu 6 zdanie drugie oraz ustępu 9 nie stosuje się.

W  takich  przypadkach  Parlament  Europejski  i Rada  przekazują  Komisji  projekt  aktu  oraz  swoje
stanowiska  w pierwszym  i drugim  czytaniu.  Parlament  Europejski  lub  Rada  mogą,  w toku  całej
procedury,  zwrócić  się  do  Komisji  o opinię,  którą  Komisja  może  wydać  również z  własnej
inicjatywy.  Może  ona  również,  jeżeli  uzna  to  za  niezbędne,  uczestniczyć  w pracach  komitetu
pojednawczego zgodnie z ustępem 11.

DV\796687PL.doc

35/53

Załącznik

Załącznik B

PARLAMENT EUROPEJSKI

RADA

KOMISJA

Wspólna deklaracja w sprawie praktycznych zasad dotyczących stosowania

procedury współdecyzji z dnia 13 czerwca 2007 r. (art. 251 traktatu WE)

ZASADY OGÓLNE

1.  Parlament  Europejski,  Rada  i Komisja,
zwane dalej wspólnie „instytucjami” zwracają
uwagę  na  fakt,  że  sprawdziła  się  obecna
praktyka  kontaktów  między  prezydencją
Rady,

Komisją

i przewodniczącymi

właściwych komisji lub sprawozdawcami
Parlamentu Europejskiego oraz oboma
przewodniczącymi komitetu pojednawczego.

2.  Instytucje  potwierdzają,  że  należy  nadal
zachęcać  do  stosowania  tej  praktyki,  która
wykształciła  się  na  wszystkich  etapach
procedury

współdecyzji.

Instytucje

zobowiązują się do zbadania stosowanych
przez siebie metod pracy, tak aby jeszcze
efektywniej

wykorzystać

pełen

zakres

procedury

współdecyzji

ustanowionej

Traktatem WE.

3. Niniejsza wspólna deklaracja wyjaśnia te
metody pracy oraz zasady ich stosowania
w praktyce.

Stanowi

ona

uzupełnienie

Porozumienia

międzyinstytucjonalnego

w sprawie lepszego stanowienia prawa

a w szczególności  tych  jego  postanowień,
które  dotyczą  procedury  współdecyzji.
Instytucje zobowiązują się do pełnej realizacji
takich  zobowiązań,  zgodnie  z  zasadami
przejrzystości,

demokratycznej

kontroli

i skuteczności. W związku z tym instytucje

Dz.U. C 321 z 31.12.2003, s. 1.

powinny  przykładać  szczególną  wagę  do
postępów  w zakresie  uproszczenia  wniosków
legislacyjnych, przy czym działania te  muszą
pozostawać  w zgodzie  ze  wspólnotowym
dorobkiem prawnym.

4.  Instytucje  współpracują  ze  sobą  w dobrej
wierze  na  wszystkich  etapach  procedury
współdecyzji  w celu  możliwie  najszerszego
uzgodnienia  zajmowanych  stanowisk  i tym
samym

stworzenia,

w stosownych

przypadkach, warunków do przyjęcia danego
aktu

prawnego

wczesnym

etapie

procedury.

5. W tym celu instytucje współdziałają
w ramach

kontaktów

szczeblu

międzyinstytucjonalnym,

tak

aby

monitorować postępy prac i analizować
stopień zbliżenia stanowisk na wszystkich
etapach procedury współdecyzji.

6.  Instytucje  zobowiązują  się  zgodnie  ze
swoimi  regulaminami  wewnętrznymi  do
regularnej  wymiany  informacji  na  temat
postępów  prac  nad  aktami  prawnymi
przyjmowanymi

w ramach

procedury

współdecyzji.  Zapewniają  one,  aby  ich
odpowiednie  harmonogramy  prac  były
możliwie  najszerszej  koordynowane  w celu
ułatwienia

spójnej

i zbieżnej

realizacji

procedur. W związku z tym instytucje będą
dążyć

ustalenia

orientacyjnego

harmonogramu

zakończenia

kolejnych

DV\796687PL.doc

36/53

Załącznik

etapów prowadzących do ostatecznego
przyjęcia

poszczególnych

wniosków

legislacyjnych,

równocześnie

w pełni

uwzględniając polityczny charakter procesu
decyzyjnego.

Współpraca

między

instytucjami

w kontekście

procedury

współdecyzji

przybiera

często

formę

trójstronnych

posiedzeń. System takich posiedzeń już
okazał się skuteczny i elastyczny, znacząco
zwiększając

możliwości

osiągnięcia

porozumienia na etapie pierwszego i drugiego
czytania, a także ułatwiając przygotowanie
prac komitetu pojednawczego.

8. Takie posiedzenia trójstronne odbywają się
zazwyczaj na zasadach nieformalnych. Mogą
one być organizowane na wszystkich etapach
procedury oraz z udziałem przedstawicieli
różnych

szczebli,

w zależności

przewidzianej debaty. Każda instytucja
zgodnie

swoim

regulaminem

wewnętrznym

wyznaczy

swoich

przedstawicieli na każde posiedzenie, określi
swój

mandat

negocjacyjny

oraz

z odpowiednim wyprzedzeniem poinformuje
pozostałe

instytucje

o ustaleniach

dotyczących posiedzenia.

9.  W  zakresie,  w jakim  jest  to  możliwe,
wszelkie  projekty  tekstów  kompromisowych
przedłożone  w celu  omówienia  na  jednym
z kolejnych  posiedzeń  przekazywane  są
z wyprzedzeniem  wszystkim  uczestnikom.
Aby zwiększyć przejrzystość, należy w miarę
możliwości

informować

o trójstronnych

posiedzeniach

odbywających

się

w Parlamencie Europejskim i Radzie.

10. Prezydencja Rady będzie starała się
uczestniczyć

w posiedzeniach

komisji

parlamentarnych.

odpowiednich

przypadkach rozpatrzy ona wnikliwie każdy
wniosek o przekazanie informacji na temat
stanowiska Rady.

PIERWSZE CZYTANIE

11. Instytucje współpracują ze sobą w dobrej
wierze

w celu

możliwie

najszerszego

uzgodnienia zajmowanych stanowisk, tak aby
tam, gdzie jest to możliwe, akty prawne
mogły zostać przyjęte w pierwszym czytaniu.

Porozumienie

etapie

pierwszego

czytania w Parlamencie Europejskim

12. W celu ułatwienia przebiegu prac
w pierwszym czytaniu, nawiązywane są
odpowiednie kontakty.

13. Komisja ułatwia takie kontakty oraz
w sposób

konstruktywny

korzysta

z przysługującego jej prawa inicjatywy w celu
uzgodnienia

stanowisk

Parlamentu

Europejskiego

i Rady,

przy

należytym

uwzględnieniu

równowagi

międzyinstytucjonalnej oraz roli powierzonej
Komisji na mocy Traktatu.

14. W przypadku osiągnięcia porozumienia
w efekcie nieformalnych negocjacji w ramach
posiedzeń

trójstronnych

przewodniczący

COREPER-u

przekazuje

w piśmie

skierowanym

przewodniczącego

właściwej

komisji

parlamentarnej

szczegółowe informacje na temat treści
porozumienia,

w formie

poprawek

wniosku  Komisji.  W  piśmie  tym  należy
zaznaczyć,  że  Rada  zamierza  zaakceptować
takie  zmiany,  z  zastrzeżeniem  weryfikacji
prawno-lingwistycznej,  o ile  zostaną  one
zatwierdzone  w głosowaniu  na  posiedzeniu
plenarnym.  Kopię  tego  pisma  przekazuje  się
Komisji.

15.  W  takiej  sytuacji,  jeżeli  prawdopodobne
jest  przyjęcie  aktu  prawnego  w pierwszym
czytaniu,  powinno  się  jak  najszybciej
przedstawić  informacje  na  temat  woli
zawarcia porozumienia.

DV\796687PL.doc

37/53

Załącznik

Porozumienie

etapie

wspólnego

stanowiska Rady

16.

przypadku

nieosiągnięcia

porozumienia na etapie pierwszego czytania
w Parlamencie Europejskim kontakty mogą
być

kontynuowane

w celu

zawarcia

porozumienia

etapie

wspólnego

stanowiska.

17. Komisja ułatwia takie kontakty oraz
w sposób

konstruktywny

korzysta

z przysługującego jej prawa inicjatywy w celu
uzgodnienia

stanowisk

Parlamentu

Europejskiego

i Rady,

przy

należytym

uwzględnieniu

równowagi

międzyinstytucjonalnej oraz roli powierzonej
Komisji na mocy Traktatu.

18. W przypadku osiągnięcia porozumienia
na tym etapie przewodniczący właściwej
komisji

parlamentarnej

w piśmie

skierowanym

przewodniczącego

COREPER-u  przedstawia  swoje  zalecenie  na
posiedzenie  plenarne  dotyczące  akceptacji
wspólnego  stanowiska  Rady  bez  wnoszenia
poprawek,  z  zastrzeżeniem  potwierdzenia
wspólnego

stanowiska

przez

Radę

i dokonania

weryfikacji

prawno-lingwistycznej. Kopię tego pisma
przekazuje się Komisji.

DRUGIE CZYTANIE

19.  W  przedstawionym  uzasadnieniu  Rada
w możliwe  najbardziej  precyzyjny  sposób
wyjaśnia  przyczyny,  które  doprowadziły  do
przyjęcia przez nią wspólnego stanowiska. W
trakcie

drugiego

czytania

Parlament

Europejski w możliwie najszerszym stopniu
uwzględnia te przyczyny oraz stanowisko
Komisji.

20.

Przed

przekazaniem

wspólnego

stanowiska

Rada

dąży

ustalenia,

w porozumieniu z Parlamentem Europejskim
i Komisją, daty jego przekazania, tak aby
zapewnić

maksymalną

efektywność

procedury legislacyjnej na etapie drugiego
czytania.

Porozumienie na etapie drugiego czytania
w Parlamencie Europejskim

21.

Niezwłocznie

przekazaniu

Parlamentowi

Europejskiemu

wspólnego

stanowiska  Rady  kontynuowane  są  właściwe
kontakty,  których  celem  jest  lepsze  poznanie
poszczególnych  stanowisk  i tym  samym  jak
najszybsze

zakończenie

procedury

legislacyjnej.

22. Komisja ułatwia takie kontakty oraz
przedstawia

własną

opinię

w celu

uzgodnienia

stanowisk

Parlamentu

Europejskiego

i Rady,

przy

należytym

uwzględnieniu

równowagi

międzyinstytucjonalnej oraz roli powierzonej
Komisji na mocy Traktatu.

23. W przypadku osiągnięcia porozumienia
w efekcie nieformalnych negocjacji w ramach
posiedzeń

trójstronnych

przewodniczący

COREPER-u

przekazuje

w piśmie

skierowanym

przewodniczącego

właściwej

komisji

parlamentarnej

szczegółowe informacje na temat treści
porozumienia,

w formie

poprawek

wspólnego  stanowiska  Rady.  W  piśmie  tym
należy  zaznaczyć,  że  Rada  zamierza
zaakceptować  takie  zmiany,  z  zastrzeżeniem
weryfikacji

prawno-lingwistycznej,

o ile

zostaną one zatwierdzone w głosowaniu na
posiedzeniu plenarnym. Kopię tego pisma
przekazuje się Komisji.

POSTĘPOWANIE POJEDNAWCZE

24.  W  przypadku  gdy  okaże  się,  że  Rada  nie
będzie  w stanie  zaakceptować  wszystkich
poprawek  Parlamentu  Europejskiego  na
etapie  drugiego  czytania,  w momencie,
w którym

Rada

będzie

gotowa

przedstawienia swojego stanowiska, zostanie
zorganizowane

pierwsze

posiedzenie

trójstronne. Każda instytucja wyznaczy

DV\796687PL.doc

38/53

Załącznik

zgodnie

swoim

regulaminem

wewnętrznym swoich przedstawicieli na
każde posiedzenie oraz określi swój mandat
negocjacyjny.

Komisja

jak

najwcześniejszym  etapie  poinformuje  obie
delegacje  o swoich  zamiarach  w odniesieniu
do  swojej  opinii  na  temat  poprawek
Parlamentu  Europejskiego  wprowadzonych
w drugim czytaniu.

25. Posiedzenia trójstronne odbywają się są
przez cały czas trwania postępowania
pojednawczego

w celu

rozwiązania

nierozstrzygniętych  kwestii  oraz  stworzenia
warunków  do  osiągnięcia  porozumienia
w ramach  komitetu  pojednawczego.  Wyniki
prac  posiedzeń  trójstronnych  są  omawiane
oraz  w miarę  możliwości  zatwierdzane  na
posiedzeniach właściwych instytucji.

26. Komitet pojednawczy jest zwoływany
przez Przewodniczącego Rady za zgodą
Przewodniczącego

Parlamentu

Europejskiego,

przy

należytym

uwzględnieniu postanowień Traktatu.

27.  Komisja  bierze  udział  w postępowaniu
pojednawczym  oraz  podejmuje wszelkie
inicjatywy  w celu  uzgodnienia  stanowisk
Parlamentu  Europejskiego  i Rady.  Inicjatywy
takie

mogą obejmować przygotowanie

kompromisowych

projektów

aktów

uwzględniających stanowiska Parlamentu
Europejskiego

i Rady,

przy

należytym

uwzględnieniu roli powierzonej Komisji na
mocy Traktatu.

28.

Przewodnictwo

w komitecie

pojednawczym

sp r a w u j ą wspólnie

Przewodniczący Parlamentu Europejskiego
i Przewodniczący Rady. Przewodniczą oni na
przemian kolejnym posiedzeniom komitetu.

29.  Obaj  przewodniczący  ustalają  wspólnie
terminy  i każdorazowy  porządek  dzienny
posiedzeń  komitetu  pojednawczego  w celu
zapewnienia  efektywnego  funkcjonowania
komitetu  pojednawczego  przez  cały  czas
trwania

postępowania

pojednawczego.

Ustalenia dotyczące planowanych terminów
konsultowane są z Komisją. Parlament

Europejski

i Rada

wyznaczają

z wyprzedzeniem orientacyjne odpowiednie
terminy

w ramach

postępowania

pojednawczego

i zawiadamiają

o nich

Komisję.

30.  Obaj  przewodniczący  mogą  umieścić
kilka  spraw  w porządku  dziennym  każdego
posiedzenia  komitetu  pojednawczego.  Obok
sprawy  zasadniczej  (określanej  jako  „punkt
B”),  co  do  której  nie  osiągnięto  jeszcze
porozumienia,  możliwe  jest  otwarcie  lub
zamknięcie  postępowania  pojednawczego
w odniesieniu  do  innych  spraw  (określanych
jako „punkt A”) bez ich omawiania.

31. Zachowując określone w Traktacie
terminy

Parlament

Europejski

i Rada

w możliwie

najszerszym

zakresie

uwzględniają wymogi dotyczące ustalenia
właściwego harmonogramu, w szczególności
związane

przerwami

w działalności

instytucji  oraz  wyborami  do  Parlamentu
Europejskiego.  W  każdym  przypadku należy
dążyć  do  maksymalnego  skrócenia  przerwy
w działalności.

32.  Komitet  pojednawczy  obraduje  na
przemian  w pomieszczeniach  Parlamentu
Europejskiego  i Rady  w celu  zapewnienia
równego podziału zasobów, w tym w zakresie
tłumaczeń ustnych.

33.  Komitetowi  pojednawczemu  udostępnia
się  wniosek  Komisji,  wspólne  stanowisko
Rady  oraz  opinię  Komisji  na  jego  temat,
poprawki  proponowane  przez  Parlament
Europejski oraz opinię Komisji na temat tych
poprawek,

a także

wspólny

dokument

roboczy delegacji Parlamentu Europejskiego
i Rady.

Dokument

r o b o c z y powinien

umożliwiać  czytelnikom  łatwe  ustalenie
spornych  kwestii  i skuteczne  odniesienie  się
do  nich.  Co  do  zasady,  Komisja  przedkłada
swoją  opinię  w terminie  trzech  tygodni  od
oficjalnego  otrzymania  wyników  głosowania
w Parlamencie  Europejskim,  a najpóźniej
p r z e d   rozpoczęciem

postępowania

pojednawczego.

DV\796687PL.doc

39/53

Załącznik

34. Obaj przewodniczący mogą przedkładać
wersje aktu prawnego do zatwierdzenia przez
komitet pojednawczy.

35. Porozumienie w sprawie wspólnego
tekstu zawierane jest podczas posiedzenia
komitetu pojednawczego lub po nim, poprzez
wymianę

pism

między

oboma

przewodniczącymi.

Kopie

takich

pism

przekazuje się Komisji.

36. Jeżeli komitet osiągnął porozumienie
w sprawie wspólnego tekstu, przedkłada się
go,

ostatecznej

weryfikacji

prawno-lingwistycznej,

obu

przewodniczącym

w celu

formalnego

zatwierdzenia.

Jednakże

w szczególnych

przypadkach, jeżeli jest to konieczne do
zachowania terminów, do zatwierdzenia przez
obu

przewodniczących

może

zostać

przedłożony projekt wspólnego tekstu.

37.

Obaj

przewodniczący

przekazują

zatwie r d z o n y wspólny

tekst

Przewodniczącym Parlamentu Europejskiego
i Rady w formie pisma podpisanego przez
obu

przewodniczących.

Jeżeli

komitet

pojednawczy nie jest w stanie osiągnąć
porozumienia w sprawie wspólnego tekstu,
przewodniczący

zawiadamiają

o tym

Przewodniczących  Parlamentu  Europejskiego
i Rady  w piśmie  podpisanym  przez  obu
przewodniczących.  Pisma  te  traktowane  są
jako oficjalny protokół. Kopie takich pism są
przekazywane

Komisji

w celach

informacyjnych. Po zakończeniu procedury
dokumenty robocze wykorzystane podczas
postępowania

pojednawczego

są

udostępniane w rejestrach poszczególnych
instytucji.

38. Sekretariat Parlamentu Europejskiego
oraz Sekretariat Generalny Rady występują
wspólnie

jako

sekretariat

komitetu

pojednawczego

współpracy

z Sekretariatem Generalnym Komisji.

POSTANOWIENIA OGÓLNE

39.  W  przypadku  gdy  Parlament  Europejski
lub  Rada  uznają,  że  konieczne  jest
przedłużenie  terminów,  o których  mowa
w art.  251  Traktatu,  zawiadamiają  o tym
odpowiednio

Przewodniczącego

drugiej

instytucji oraz Komisję.

40.  Jeżeli  Instytucje  osiągnęły  porozumienie
na  etapie  pierwszego  lub  drugiego  czytania
albo  podczas postępowania  pojednawczego,
uzgodniony

tekst

podlega

ostatecznej

weryfikacji

przez

służby

prawno-

lingwistyczne

Parlamentu

Europejskiego

i Rady, działające w ścisłej współpracy i za
wzajemnym porozumieniem.

41.  W  uzgodnionym  tekście  nie  można
wprowadzać  żadnych  zmian  bez  wyraźnej
zgody  Parlamentu  Europejskiego  i Rady
reprezentowanych na odpowiednim szczeblu.

42. Ostatecznej weryfikacji dokonuje się przy
należytym uwzględnieniu zróżnicowanych
procedur

w Parlamencie

Europejskim

i Radzie, w szczególności przy zachowaniu
terminów

zakończenia

procedur

wewnętrznych. Instytucje zobowiązują się nie
wykorzystywać terminów przeznaczonych na
ostateczną weryfikację prawno-lingwistyczną
w celu ponownego otwarcia dyskusji na temat
kwestii merytorycznych.

43. Parlament Europejski i Rada uzgadniają
wspólny układ tekstów przygotowanych
wspólnie przez te instytucje.

44. Instytucje zobowiązują się do stosowania
w możliwie najszerszym zakresie wzajemnie
akceptowanych

standardowych

klauzul

wprowadzanych do aktów przyjmowanych
w trybie procedury współdecyzji, co dotyczy
w szczególności

przepisów

dotyczących

kompetencji

wykonawczych

(zgodnie

z decyzją w sprawie „komitologii”

), wejścia

Decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca

1999 r.

ustanawiająca

warunki

wykonywania

uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji
(Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23). Decyzja zmieniona

DV\796687PL.doc

40/53

Załącznik

w życie, transpozycji oraz stosowania aktów,
jak również poszanowania prawa inicjatywy
przysługującego Komisji.

45. Instytucje będą starały się organizować
wspólną

konferencję

prasową

w celu

ogłoszenia

pomyślnego

zakończenia

procedury  legislacyjnej  na  etapie  pierwszego
lub  drugiego  czytania  albo  postępowania
pojednawczego.  Będą  się  one  także  starały
wydawać wspólne oświadczenia dla prasy.

46. Po przyjęciu przez Parlament Europejski
i Radę aktu prawnego w trybie procedury
współdecyzji jego tekst jest przekazywany do
podpisu

Przewodniczącemu

Parlamentu

Europejskiego i Przewodniczącemu Rady, jak
również Sekretarzom Generalnym tych
instytucji.

47.

Przewodniczący

Parlamentu

Europejskiego  i Rady  otrzymują  akt  do
podpisu  w swoich  odpowiednich  językach
oraz,  w zakresie,  w jakim  jest  to  możliwe,
podpisują  akt  wspólnie  podczas wspólnej
ceremonii  organizowanej  każdego  miesiąca
w celu

podpisania

istotnych

aktów

w obecności mediów.

48.  Wspólnie  podpisany  akt  przekazywany
jest  do  publikacji  w Dzienniku  Urzędowym
Unii  Europejskiej.  Publikacja następuje
zazwyczaj  w terminie  dwóch  miesięcy  od
daty  przyjęcia  danego  aktu  prawnego  przez
Parlament Europejski i Radę.

49.  Jeżeli  jedna  z  instytucji  stwierdzi,  że
w akcie  (lub  w jednej  z  jego  wersji
językowych)  wystąpiła  omyłka  lub  inny
oczywisty  błąd,  niezwłocznie  zawiadamia
o tym  pozostałe  instytucje.  Jeżeli  błąd
dotyczy aktu, który nie został jeszcze przyjęty
ani  przez  Parlament  Europejski  ani  przez
Radę,

służby

prawno-lingwistyczne

Parlamentu

Europejskiego

i Rady

przygotowują w ścisłej współpracy niezbędne
sprostowanie. Jeżeli natomiast błąd dotyczy
aktu, który został już przyjęty przez jedną lub

decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 27.7.2006,
s. 11).

obie z tych instytucji, to, niezależnie od tego,
czy został on już opublikowany, Parlament
Europejski

i Rada

przyjmują

zgodnie

sprostowanie,

sporządzone

według

odpowiednich procedur tych instytucji.

DV\796687PL.doc

41/53

Załącznik

Załącznik C: Regulamin Parlamentu Europejskiego – art. 64–69

Rozpatrywanie na posiedzeniu plenarnym

Artykuł 64: Zamknięcie drugiego czytania

Wspólne  stanowisko  Rady  oraz,  jeśli  jest  ono  dostępne,  zalecenie  do  drugiego  czytania
wydane  przez  właściwą komisję,  są  wpisywane  z  urzędu do  projektu  porządku  dziennego
sesji  miesięcznej,  w trakcie  której  środa  poprzedza,  a zarazem  jest  najbliższa  daty  upływu
trzymiesięcznego  lub  –  jeżeli  termin  został  przedłużony  zgodnie  z  art.  58  –
czteromiesięcznego  terminu,  chyba  że  sprawę  rozpatrywano  w trakcie  wcześniejszej  sesji
miesięcznej.

Ponieważ teksty zaleceń do drugiego czytania mają formę uzasadnienia, w którym właściwa
komisja wyjaśnia swój stosunek do wspólnego stanowiska Rady. Teksty te nie są poddawane pod
głosowanie.

Drugie czytanie zostaje zamknięte z chwilą przyjęcia, odrzucenia lub wniesienia przez
Parlament poprawek do wspólnego stanowiska w terminach przewidzianych w art. 251 i art.
252 Traktatu WE oraz zgodnie z postanowieniami tych artykułów.

Artykuł 65: Odrzucenie wspólnego stanowiska Rady

Właściwa  komisja,  grupa  polityczna  lub  co  najmniej  czterdziestu  posłów  może  złożyć,
w terminie  wyznaczonym  przez  Przewodniczącego,  pisemny  wniosek  o odrzucenie
wspólnego stanowiska Rady. Do przyjęcia takiego wniosku wymagana jest większość głosów
członków  Parlamentu.  Wniosek  o odrzucenie  wspólnego  stanowiska  jest  poddawany  pod
głosowanie przed głosowaniem nad poprawkami do wspólnego stanowiska.

Mimo  odrzucenia  przez  Parlament  w głosowaniu  wniosku  o odrzucenie  wspólnego
stanowiska  Parlament  może,  na  podstawie  zalecenia  sprawozdawcy,  rozpatrzyć  nowy
wniosek  o odrzucenie  wspólnego  stanowiska  po  głosowaniu  nad  poprawkami  i wysłuchaniu
oświadczenia Komisji zgodnie z art. 62 ust. 5.

Jeżeli wspólne stanowisko Rady zostanie odrzucone, Przewodniczący ogłasza na posiedzeniu
plenarnym zamknięcie procedury legislacyjnej.

W drodze odstępstwa od ust. 3, jeżeli Parlament podejmie decyzję o odrzuceniu na podstawie
art. 252 Traktatu WE, Przewodniczący zwraca się do Komisji o wycofanie wniosku. Jeśli
Komisja wycofa swój wniosek, Przewodniczący ogłasza na posiedzeniu plenarnym
zamknięcie procedury legislacyjnej.

Artykuł 66: Poprawki do wspólnego stanowiska Rady

Właściwa komisja, grupa polityczna lub co najmniej czterdziestu posłów może złożyć
poprawki do wspólnego stanowiska Rady w celu ich rozpatrzenia na posiedzeniu plenarnym.

Poprawki do wspólnego stanowiska są dopuszczalne tylko wówczas, gdy są one zgodne z
postanowieniami art. 150 i art. 151 oraz jeśli mają na celu:

DV\796687PL.doc

42/53

Załącznik

przywrócenie w całości bądź w części stanowiska przyjętego przez Parlament
w trakcie pierwszego czytania, lub

osiągnięcie kompromisu pomiędzy Radą a Parlamentem, lub

zmianę tych elementów wspólnego stanowiska, które nie zostały zamieszczone
w projekcie złożonym do pierwszego czytania lub zostały w nim zamieszczone
w innym brzmieniu, a które nie wnoszą istotnych zmian w rozumieniu art. 55, lub

uwzględnienie nowego faktu lub sytuacji prawnej zaistniałych po pierwszym
czytaniu.

Decyzja Przewodniczącego w sprawie dopuszczalności poprawek jest ostateczna.

Jeżeli od czasu pierwszego czytania odbyły się nowe wybory do Parlamentu, ale nie
powoływano się na art. 55, Przewodniczący może postanowić o odstąpieniu od ograniczeń
dotyczących dopuszczalności poprawek, wymienionych w ust. 2.

Poprawki są przyjmowane większością głosów członków Parlamentu.

Przed głosowaniem nad poprawkami Przewodniczący może wystąpić do Komisji
o przedstawienie stanowiska oraz do Rady o przekazanie uwag.

Trzecie czytanie – postępowanie pojednawcze

Artykuł 67: Powołanie komitetu pojednawczego

Jeżeli Rada poinformuje Parlament, że nie może przyjąć wszystkich jego poprawek do wspólnego
stanowiska,  Przewodniczący  ustala  z  Radą  datę  i miejsce  pierwszego  posiedzenia  komitetu
pojednawczego.  Przewidziany  w art.  251  ust.  5  Traktatu  WE  termin  sześciu  tygodni  lub  –  o ile
zostanie  on  przedłużony  –  ośmiu  tygodni  biegnie  od  daty  pierwszego  posiedzenia  komitetu
pojednawczego.

Artykuł 68: Delegacja do komitetu pojednawczego

Delegacja Parlamentu do komitetu pojednawczego składa się z takiej samej liczby członków,
co delegacja Rady.

Skład polityczny delegacji odzwierciedla podział Parlamentu na grupy polityczne.
Konferencja Przewodniczących ustala dokładną liczbę członków poszczególnych grup
politycznych wchodzących w skład delegacji.

Członkowie  delegacji  są  powoływani  przez  grupy  polityczne  dla  każdego  przypadku
postępowania  pojednawczego,  w miarę  możliwości  spośród  członków  zainteresowanych
komisji, za wyjątkiem trzech  stałych członków kolejnych delegacji, wyznaczonych na okres
dwunastu  miesięcy.  Trzej  stali  członkowie  wyznaczani  są  przez  grupy  polityczne  spośród
wiceprzewodniczących  i reprezentują  co  najmniej  dwie  różne  grupy  polityczne.  W  skład
każdej delegacji wchodzą przewodniczący oraz sprawozdawca właściwej komisji.

Grupy polityczne reprezentowane w delegacji wyznaczają zastępców.

DV\796687PL.doc

43/53

Załącznik

Grupy polityczne i posłowie niezrzeszeni niereprezentowani w delegacji mają prawo
oddelegować po jednym przedstawicielu na wszelkie wewnętrzne posiedzenia
przygotowawcze delegacji.

Delegacją kieruje Przewodniczący Parlamentu lub jeden z trzech stałych członków.

Delegacja podejmuje decyzje większością głosów swoich członków. Obrady delegacji nie są
jawne.

Konferencja Przewodniczących przyjmuje uzupełniające wytyczne proceduralne dotyczące
pracy delegacji do komitetu pojednawczego.

Delegacja informuje Parlament o wynikach postępowania pojednawczego.

Trzecie czytanie – rozpatrywanie na posiedzeniu plenarnym

Artykuł 69: Wspólny projekt

Jeżeli komitet pojednawczy uzgodni wspólny projekt, punkt ten zostaje wpisany do porządku
dziennego posiedzenia plenarnego, które odbędzie się w ciągu sześciu tygodni lub – jeśli
termin został przedłużony – ośmiu tygodni po przyjęciu przez komitet pojednawczy
wspólnego projektu.

Przewodniczący delegacji lub inny wyznaczony członek delegacji Parlamentu do komitetu
pojednawczego składa oświadczenie na temat wspólnego projektu, do którego dołączane jest
sprawozdanie.

Nie można zgłaszać poprawek do wspólnego projektu.

Wspólny projekt stanowi jako całość przedmiot jednego głosowania. Projekt zostaje przyjęty,
jeżeli uzyska większość oddanych głosów.

Jeżeli komitet pojednawczy nie osiągnie porozumienia w sprawie wspólnego projektu,
przewodniczący lub inny wyznaczony członek delegacji Parlamentu do komitetu
pojednawczego składa oświadczenie. Po złożeniu oświadczenia następuje debata.

DV\796687PL.doc

44/53

Załącznik

Załącznik D

Kodeks postępowania w zakresie negocjacji w kontekście procedury

współdecyzji oraz art. 70 Regulaminu PE

Artykuł 70: Negocjacje międzyinstytucjonalne w procedurach legislacyjnych

Negocjacje z pozostałymi instytucjami, mające na celu osiągnięcie porozumienia w trakcie
trwania procedury legislacyjnej, są prowadzone z uwzględnieniem kodeksu postępowania
w zakresie negocjacji w kontekście procedury współdecyzji

(1)

Przed rozpoczęciem tego rodzaju negocjacji właściwa komisja powinna zasadniczo podjąć
decyzję większością głosów swoich członków i przyjąć mandat, kierunki lub priorytety.

Jeżeli negocjacje prowadzą do kompromisu z Radą w związku z przyjęciem sprawozdania
przez komisję, w każdym przypadku należy przeprowadzić ponowne konsultacje z komisją
przed głosowaniem na posiedzeniu plenarnym.

KODEKS POSTĘPOWANIA W ZAKRESIE NEGOCJACJI W KONTEKŚCIE

PROCEDURY WSPÓŁDECYZJI

(*)

1. Wstęp

Niniejszy kodeks postępowania zawiera ogólne zasady mające zastosowanie w Parlamencie,
dotyczące sposobu prowadzenia negocjacji na wszystkich etapach procedury współdecyzji. Ma on
na celu zwiększenie przejrzystości i odpowiedzialności, zwłaszcza na wczesnym etapie procedury

Kodeks jest uzupełnieniem „Wspólnej deklaracji w sprawie praktycznych zasad dotyczących
stosowania procedury współdecyzji”, uzgodnionej pomiędzy Parlamentem, Radą i Komisją,
w której skupiono się w większym stopniu na relacjach pomiędzy tymi instytucjami.

Po stronie Parlamentu głównym odpowiedzialnym organem w trakcie negocjacji zarówno na etapie
pierwszego, jak i drugiego czytania, jest właściwa komisja parlamentarna.

(1)

Zob. załącznik XX do Regulaminu Parlamentu Europejskiego.

(*)

Zatwierdzony przez Konferencję Przewodniczących w dniu 18 września 2008 r.

Szczególną uwagę należy poświęcić negocjacjom odbywającym się na tych etapach procedury, w których widoczność

przedmiotowej procedury w Parlamencie jest bardzo ograniczona. Odnosi się to do negocjacji:



przed głosowaniem w komisji w pierwszym czytaniu, mających na celu osiągnięcie porozumienia

w pierwszym czytaniu,



po pierwszym czytaniu w Parlamencie, mających na celu osiągnięcie porozumienia na wczesnym etapie

drugiego czytania.

DV\796687PL.doc

45/53

Załącznik

2. Decyzja o przystąpieniu do negocjacji

Zgodnie  z  ogólną  zasadą  Parlament  stosuje  wszelkie  możliwości  dostępne  na  wszystkich  etapach
procedury  współdecyzji.  Decyzja  o dążeniu  do  wypracowania  porozumienia  na  wczesnym etapie
procesu  legislacyjnego  powinna  być  podejmowana  odrębnie  dla  każdego  przypadku,  przy
uwzględnieniu  odrębnych cech  charakterystycznych  poszczególnych  pakietów  legislacyjnych.
Decyzja ta powinna  być także uzasadniona politycznie,  na przykład w odniesieniu do priorytetów
politycznych, niekontrowersyjnego lub „technicznego” charakteru danego wniosku, nagłej sytuacji
i/lub stosunku aktualnej prezydencji do danej kwestii.

Możliwość przystąpienia do negocjacji z Radą jest przedstawiana przez sprawozdawcę pełnemu
składowi komisji parlamentarnej, a decyzja o podjęciu takiego działania jest podejmowana na
podstawie szerokiego konsensusu lub, w razie potrzeby, w drodze głosowania.

3. Skład zespołu negocjacyjnego

Podjęta  przez  komisję  decyzja  o przystąpieniu  do  negocjacji  z  Radą  i Komisją  w celu  osiągnięcia
porozumienia  dotyczy  również  ustalenia  składu  zespołu  negocjacyjnego  PE.  Zasadniczo  powinno
się  przestrzegać  równowagi  politycznej,  a grupy  polityczne  powinny  w tych  negocjacjach  być
reprezentowane przynajmniej na poziomie personelu parlamentarnego.

Właściwe służby Sekretariatu Generalnego PE są odpowiedzialne za praktyczną organizację
negocjacji.

4. Mandat zespołu negocjacyjnego

Co do zasady, poprawki przyjęte w komisji lub podczas posiedzenia plenarnego stanowią podstawę
mandatu zespołu negocjacyjnego PE. Komisja parlamentarna może ponadto określić priorytety oraz
czas trwania negocjacji.

W wyjątkowym przypadku, jakim są negocjacje na temat porozumienia w pierwszym czytaniu
przed głosowaniem w komisji, komisja dostarcza wskazówki zespołowi negocjacyjnemu PE.

5. Organizowanie rozmów trójstronnych

Jako zasada oraz w celu zwiększenia przejrzystości, rozmowy trójstronne odbywające się
w Parlamencie Europejskim i w Radzie są ogłaszane.

Negocjacje w ramach rozmów trójstronnych są oparte na wspólnym dokumencie, zawierającym
stanowiska wszystkich instytucji w odniesieniu do poszczególnych poprawek, jak również wszelkie
teksty kompromisowe rozpowszechnione podczas posiedzeń trójstronnych (np. ustalona praktyka z
zastosowaniem dokumentów czterokolumnowych). W miarę możliwości wśród wszystkich
uczestników rozpowszechniane są z wyprzedzeniem teksty kompromisowe poddane pod obrady na
kolejnym posiedzeniu.

W razie konieczności zespół negocjacyjny PE powinien mieć zapewnione tłumaczenie ustne

Zgodnie z decyzją podjętą przez Prezydium w dniu 10 grudnia 2007 r.

DV\796687PL.doc

46/53

Załącznik

6. Informacja zwrotna i decyzja o osiągnięciu porozumienia

Po każdym posiedzeniu trójstronnym zespół negocjacyjny informuje komisję o wyniku negocjacji
oraz udostępnia komisji wszystkie rozpowszechnione teksty. Jeśli z uwagi na czas nie jest to
możliwe, zespół negocjacyjny spotyka się ze sprawozdawcami posiłkowymi, w razie konieczności
wspólnie z koordynatorami, w celu pełnego uaktualnienia informacji.

Komisja  rozpatruje  osiągnięte  porozumienie  lub  uaktualnia  mandat  zespołu  negocjacyjnego
w sytuacji,  gdy  wymagane  są  dalsze  negocjacje.  Jeśli  z  uwagi  na  czas  nie  jest  to  możliwe,
zwłaszcza  na  etapie  drugiego  czytania,  decyzja  w sprawie  porozumienia  jest  podejmowana  przez
sprawozdawcę i sprawozdawców posiłkowych, w razie konieczności wspólnie z przewodniczącym
komisji  i koordynatorami.  Od  zakończenia  negocjacji  do  głosowania  na  posiedzeniu  plenarnym
powinno być wystarczająco dużo czasu na to, aby umożliwić grupom politycznym przygotowanie
ich ostatecznego stanowiska.

7. Pomoc

Zespół  negocjacyjny  otrzymuje  wszystkie  środki  niezbędne,  aby w sposób  właściwy  prowadzić
prace.  W  skład  tych  środków  powinien  wchodzić  „zespół  wsparcia  administracyjnego”  złożony  z
sekretariatu komisji, doradcy politycznego sprawozdawcy, sekretariatu współdecyzji oraz Wydziału
Prawnego.  W  zależności  od  rozpatrywanych  wniosków  legislacyjnych  oraz  od  etapu  negocjacji
zespół ten można zwiększyć.

8. Finalizacja

Porozumienie pomiędzy Parlamentem a Radą jest potwierdzane oficjalnym pismem. W tekstach
będących przedmiotem porozumienia nie dokonuje się zmian bez wyraźnej zgody, na odpowiednim
szczeblu, zarówno Parlamentu Europejskiego, jak i Rady.

9. Procedura pojednawcza

Zasady zawarte w niniejszym kodeksie postępowania mają również zastosowanie do procedury
pojednawczej, w której delegacja PE jest głównym odpowiedzialnym organem po stronie
Parlamentu.

DV\796687PL.doc

47/53

Załącznik

Załącznik E

Wykaz zasad prawnych przewidujących zastosowanie zwykłej procedury

legislacyjnej przewidzianej w traktacie z Lizbony

(Zaczerpnięto z dokumentu A6-0013/2008 Sprawozdanie w sprawie traktatu z Lizbony

2007/2286 (INI))

Niniejszy załącznik zawiera wykaz zasad prawnych, do których zastosowanie będzie miała
zwykła procedura legislacyjna przewidziana w Traktacie z Lizbony (która z grubsza odpowiada
aktualnej procedurze określonej w art. 251 TWE nazywanej procedurą współdecyzji).

Podkreślono te dziedziny, w których zasada prawna jest albo całkowicie nowa, albo też podlega
zmianie procedury poprzez objęcie „współdecyzją/zwykłą procedurą legislacyjną”.

Numery artykułów TUE i TFUE odnoszą się do numerów ujętych w Traktacie z Lizbony;
w nawiasie kwadratowym widnieją numery, które artykuły te będą miały w przyszłej
skonsolidowanej wersji traktatów (zgodnie z tabelą załączoną do Traktatu z Lizbony).

Kursywą podano odpowiednie artykuły obecnie obowiązującego traktatu oraz (w przypadku, gdy
Traktat z Lizbony zmienia procedurę) również procedurę obecnie obowiązującą.

1. Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym (art. 16 [14] TFUE) (art. 16 TWE)

2. Zasady dostępu do dokumentów (art. 16 A [15] ust. 3 TFUE) (art. 255 ust. 2)

3. Ochrona danych (art. 16 B [16] ust. 2 TFUE) (art. 286 ust. 2)

4. Środki zwalczające wszelką dyskryminację ze względu na przynależność państwową (art. 16

D [18] TFUE) (art. 12 TWE)

5. Podstawowe zasady dla środków zachęcających w dziedzinie niedyskryminacji (art. 16 E

[19] ust. 2 TFUE) (art. 13.2 TWE)

6. Przepisy zmierzające do ułatwienia wykonywania prawa obywateli do swobodnego

przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich (art. 18 [21] ust. 2
TFUE) (art. 18 ust. 2 TWE)

7. Zasada demokracji uczestniczącej (art. 21 [24] TFUE)

8. Współpraca celna (art. 27 a) [33] TFUE) (art. 135 TWE)

9. Stosowanie zasad konkurencji do wspólnej polityki rolnej (art. 36 [42] odsyłający do art. 43

ust. 2 TFUE) (art. 36 TWE: większość kwalifikowana w Radzie i zwykła opinia PE)

10. Prawodawstwo w dziedzinie wspólnej polityki rolnej (art. 37 [43] ust. 2 TFUE) (art. 37

ust. 2: większość kwalifikowana w Radzie i zwykła opinia PE)

11. Swobodny przepływ pracowników (art. 40 [46] TFUE) (art. 40 TWE)

DV\796687PL.doc

48/53

Załącznik

12. Rynek wewnętrzny – środki zabezpieczenia społecznego dla migrujących pracowników

wspólnotowych

http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-

//EP//TEXT+REPORT+A6-2008-0013+0+DOC+XML+V0//PL - _part5_def1

(art. 42 [48]

TFUE) (art. 42 TWE: współdecyzja – Rada stanowi jednomyślnie)

13. Prawo do przedsiębiorczości (art. 44 [50] ust. 1 TFUE) (art. 44 TWE)

14. Wyłączenie w państwie członkowskim niektórych rodzajów działalności z zakresu

stosowania przepisów dotyczących prawa do przedsiębiorczości (art. 45 [51] akapit drugi
TFUE) (art. 45 akapit drugi TWE: większość kwalifikowana w Radzie bez udziału PE)

15. Koordynacja

przepisów

ustawowych,

wykonawczych

lub

administracyjnych

przewidujących szczególne traktowanie cudzoziemców z innych państw członkowskich
przy wykonywaniu prawa do przedsiębiorczości (art. 46 [52] ust. 2 TFUE) (art. 46 ust. 2
TWE)

16. Koordynacja przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych państw

członkowskich  dotyczących  dostępu  do  działalności  prowadzonej  na  własny  rachunek  i jej
wykonywania  oraz  wzajemnego  uznawania  dyplomów  (Art.  47  [53]  ust.  1  TFUE) (art. 47
TWE:  współdecyzja  –  Rada  stanowi  jednomyślnie,  gdy  wiąże  się  to  ze  zmianą  przepisów
ustawowych państw członkowskich)

17. Rozszerzenie korzyści wynikających z przepisów dotyczących świadczenia usług na

obywateli państw trzecich mających przedsiębiorstwo we Wspólnocie. (art. 49 [56] akapit
drugi TFUE) (art. 49 akapit drugi TWE: większość kwalifikowana w Radzie bez udziału PE)

18. Liberalizacja usług w określonych sektorach (art. 52 [59] ust. 1 TFUE) (art. 52 ust. 1 TWE:

większość kwalifikowana w Radzie i zwykła opinia PE)

19. Usługi (art. 55 [62] TFUE) (art. 55 TWE)

20. Przyjęcie innych środków dotyczących przepływu kapitału do lub z państw trzecich (art. 57

[64] ust. 2 TFUE) (art. 57 ust. 2 zdanie pierwsze TWE: większość kwalifikowana w Radzie
bez udziału PE)

21. Środki administracyjne dotyczące przepływu kapitału w zakresie zapobiegania i zwalczania

przestępczości i terroryzmu (art. 61 H [75] TFUE) (art. 60 TWE)

22. Wizy, kontrole na granicach zewnętrznych, warunki swobodnego przemieszczania się

obywateli państw trzecich, zarządzanie granicami zewnętrznymi, brak kontroli na granicach
wewnętrznych  (art.  62  [77]  ust.  2  TFUE)  (art.  62  TWE:  procedura  określona  w art.  67
TWE:  jednomyślność  Rady  i zwykła  opinia  PE,  z  możliwością  przejścia  do  współdecyzji
stosownie  do  decyzji  Rady  podjętej jednomyślnie  po  konsultacji  z  Parlamentem
Europejskim)

23. Azyl, czasowa lub dodatkowa ochrona osób (art. 63 [78] ust. 2 TFUE) (art. 63 ust. 1 i 2 oraz

art. 64 ust. 2 TWE: procedura określona w art. 67 TWE: jednomyślność Rady i zwykła

Procedurze tej towarzyszy mechanizm „hamulca bezpieczeństwa”: w przypadku, gdy państwo członkowskie

uważa, że dane środki mogłyby naruszać „podstawowe aspekty jego systemu zabezpieczenia społecznego,
w szczególności jego zakres stosowania, koszty lub strukturę finansową” lub mogłyby naruszać „równowagę
finansową”, może zażądać przedłożenia tej kwestii Radzie Europejskiej (co pociąga za sobą wstrzymanie procedury
legislacyjnej). która musi w takim przypadku w terminie czterech miesięcy albo skierować sprawę z powrotem do
Rady, tak aby procedura była kontynuowana, albo może zażądać od Komisji złożenia nowej propozycji.

DV\796687PL.doc

49/53

Załącznik

opinia PE, z możliwością przejścia do współdecyzji stosownie do decyzji Rady podjętej
jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim)

24. Imigracja i zwalczanie handlu ludźmi (art. 63 a) [79] ust. 2 TFUE) (art. 63 ust. 3 i 4 TWE:

procedura określona w art. 67 TWE: jednomyślność Rady i zwykła opinia PE, z możliwością
przejścia do współdecyzji stosownie do decyzji Rady podjętej jednomyślnie po konsultacji z
Parlamentem Europejskim)

25. Środki zachęcające do wspierania integracji obywateli państw trzecich (art. 63 a) [79] ust. 4

TFUE)

26. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych (z wyjątkiem prawa rodzinnego)

(Art. 65 [81]

ust. 2 TFUE) (Art. 65 TWE: procedura określona w art. 67 TWE: jednomyślność Rady
i zwykła opinia PE, z możliwością przejścia do współdecyzji stosownie do decyzji Rady
podjętej jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim)

27. Współpraca sądowa w sprawach karnych – procedury, współpraca, szkolenia, konflikty

kompetencji, minimalne normy uznawania wyroków) (art. 69 A [82] ust. 1 i 2
TFUE)

http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-

//EP//TEXT+REPORT+A6-2008-0013+0+DOC+XML+V0//PL - _part5_def3

(art. 31 TUE:

jednomyślność Rady i zwykła opinia PE)

28. Normy minimalne dotyczące określania przestępstw oraz kar w dziedzinach szczególnie

poważnej przestępczości o wymiarze transgranicznym (art. 69 B [83] ust. 1 i ewentualnie 2
TFUE)

(art. 31 TUE: procedura określona w art. 34 ust. 2 oraz art. 39 ust. 1 TUE:

jednomyślność Rady i zwykła opinia PE)

29. Środki wspierania zapobiegania przestępczości (Art. 69 C [84] TFUE)

30. Eurojust (Art. 69 D [85] ust. 1 akapit drugi TFUE) (art. 31 TUE: procedura określona w

art. 34 ust. 2 oraz art. 39 ust. 1 TUE: jednomyślność Rady i zwykła opinia PE)

31. Warunki uczestnictwa Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych w ocenie

Eurojust (Art. 69 D [85] ust. 1, akapit trzeci TFUE)

32. Współpraca policyjna (niektóre aspekty) (art. 69 F [87] ust. 2 TFUE) (art. 30 TUE:

procedura określona w art. 34 ust. 2 oraz art. 39 ust. 1 TUE: jednomyślność Rady i zwykła
opinia PE)

33. Europol (art. 69 G [88] ust. 2 akapit pierwszy TFUE) (art. 30 TUE: procedura określona w

art. 34 ust. 2 oraz art. 39 ust. 1 TUE: jednomyślność Rady i zwykła opinia PE)

Punkty e), g) i h) ust. 2 i tego artykułu zawierają nowe zasady prawa; postanowienia pozostałych punktów były już

zawarte w art. 65 TWE. Ust. 3 tego samego art. 81 TFUE przewiduje dodatkowo możliwość, by Rada przyjęła
decyzję określającą aspekty prawa rodzinnego mające skutki transgraniczne, które mogą być przedmiotem aktów
przyjmowanych w drodze zwykłej procedury legislacyjnej.

W ust. 3 i 4 tego artykułu przewidziano mechanizm „hamulca bezpieczeństwa” jeżeli państwo członkowskie

uważa, że propozycja legislacyjna w tej dziedzinie może naruszyć podstawowe aspekty jego sądownictwa karnego,
może zażądać, aby kwestia taka została odesłana do rady Europejskiej, a procedura wstrzymana. Rada Europejska
w terminie 4 miesięcy odsyła sprawę do Rady, aby ta kontynuowała procedurę, lub występuje z wnioskiem, aby
Komisja lub grupa państw członkowskich, od których pochodzi projekt, przedstawiły nową propozycję legislacyjną.
Jeżeli Rada Europejska nie podejmie wspomnianej wcześniej decyzji w terminie 4 miesięcy lub w terminie
12 miesięcy od przedłożenia nowego projektu nie zostanie on przyjęty, wówczas wzmocniona współpraca w danej
dziedzinie zostaje wprowadzona, o ile pragnie tego co najmniej dziewięć państw członkowskich.

DV\796687PL.doc

50/53

Załącznik

34. Metody kontroli Europolu przez PE i parlamenty narodowe (art. 69 G [88] ust. 2 akapit

drugi TFUE)

35. Wdrożenie wspólnej polityki transportowej (art. 71 [91] ust. 1 TFUE) (art. 71 TWE)

36. Transport morski i lotniczy (art. 80 [100] ust. 2 TFUE) (art. 80 ust. 2 TWE)

37. Środki dotyczące zbliżenia przepisów narodowych, które mają na celu ustanowienie lub

funkcjonowanie rynku wewnętrznego, dla wspierania celów określonych w art. 22 a) [26]
(art. 94 [114] ust. 1 TFUE) (art. 95 ust. 1 TWE)

38. Środki niezbędne do eliminowania zakłóceń rynku wewnętrznego (art. 96 [116] TFUE)

(art. 96 TWE: większość kwalifikowana w Radzie bez udziału PE)

39. Własność intelektualna oprócz systemów językowych dotyczących europejskich tytułów

prawnych (art. 97 a) [118] akapit pierwszy TFUE)

40. Nadzór wielostronny (art. 99 [121] ust. 6 TFUE) (art. 99 ust. 5 TWE: procedura

współpracy)

41. Zmiana protokołu dotyczącego statutu ESBC i EBC (art. 107 [129] ust. 3 TFUE) (art. 107

ust. 5 TWE: jednomyślność Rady lub – zależnie od przypadku – większość kwalifikowana,
i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego)

42. Środki niezbędne do używania euro (art. 111 a) [133] TFUE) (art. 123 ust. 4 TWE)

43. Środki zachęcające do tworzenia miejsc pracy (art. 129 [149] TFUE) (art. 129 TWE)

44. Polityka społeczna (art. 137 [153] ust. 1, z wyjątkiem lit. c), d), f) i g), i 2

akapit pierwszy,

drugi i trzeci TFUE (art. 137 ust. 1 i 2 TWE)

45. Polityka społeczna (równość szans, równość traktowania i równość wynagrodzeń) (art. 141

[157] ust. 3 TFUE) (art. 141 ust. 3 TWE)

46. Europejski Fundusz Społeczny (art. 148 [164] TFUE) (art. 148 TWE)

47. Edukacja (z wyjątkiem zaleceń) (art. 149 [165] ust. 4, lit. a) TFUE) (art. 149 ust. 4 TWE)

48. Sport (art. 149 [165] ust. 2 lit. g) i ust. 4 TFUE)

49. Kształcenie zawodowe (art. 150 [166] ust. 4 TFUE) (art. 150 ust. 4 TWE)

50. Kultura (z wyjątkiem zaleceń) (art. 151 [167] ust. 5 tiret pierwsze TFUE) (art. 151 TWE:

współdecyzja – Rada stanowi jednomyślnie)

51. Zdrowie publiczne – środki służące przeciwstawianiu się wspólnym zagrożeniom

bezpieczeństwa w dziedzinie zdrowia

(art. 152 [168] ust. 4 TFUE) (art. 152 ust. 4 TWE)

W braku specjalnej zasady prawnej, Unia podejmowała dotąd działania w tej dziedzinie na podstawie art. 308

TWE: Jednomyślność Rady i zwykła opinia PE.

W dziedzinach wspomnianych w tych punktach Rada przyjmuje akty prawne jednomyślnie, po konsultacji z PE.

Jednak ostatni akapit ust. 2 zawiera przepis „pomostowy”, zgodnie z którym Rada może postanowić jednomyślnie,
że w punktach d), f) i g) ust. 1 stosowana będzie zwykła procedura legislacyjna.

Środki przewidziane w punktach a) i b) ust. 4 tego artykułu przewidywał już art. 152 TWE. Środki przewidziane w

punktach c) i d) są nowe.

DV\796687PL.doc

51/53

Załącznik

52. Zdrowie publiczne – środki zachęcające zmierzające do ochrony zdrowia ludzkiego, a

w szczególności zwalczania epidemii transgranicznych oraz walki z tytoniem
i nadużywaniem alkoholu (art. 152 [168] ust. 5 TFUE

)

53. Ochrona konsumentów (art. 153 [169] ust. 3 TFUE) (art. 153 ust. 4 TWE)

54. Sieci transeuropejskie (art. 156 [172] TFUE) (art. 156 TWE)

55. Przemysł (art. 157 [173] ust. 3 TFUE) (art. 157 ust. 3 TWE)

56. Środki w dziedzinie spójności gospodarczej i społecznej (art. 159 [175] akapit trzeci TFUE)

(art. 159 TWE)

57. Fundusze strukturalne – (art. 161 [177] akapit pierwszy TFUE) (art. 161 TWE: Obecnie:

jednomyślność Rady i zgoda PE)

58. Fundusz Spójności – (art. 161 [177] akapit drugi TFUE) (art. 161 TWE: obecnie:

jednomyślność i zgoda PE; począwszy od 2007 r.: większość kwalifikowana w Radzie
i zgoda PE)

59. Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (art. 162 [178] TFUE) (art. 162 TWE)

60. Ramowy program badawczy (art. 166 [182] ust. 1 TFUE) (art. 166 ust. 1 TWE)

61. Utworzenie europejskiego obszaru badań (art. 166 [182] ust. 5 TFUE)

62. Wdrożenie

ramowego

programu

badań:

zasady

uczestnictwa

przedsiębiorstw

w upowszechnianiu wyników (art. 167 [183] i 172 [188] akapit drugi TFUE) (art. 167 TWE)

63. Uzupełniające programy badań dla niektórych państw członkowskich (art. 168 [184] i 172

[188] akapit drugi TFUE) (art. 168 TWE)

64. Udział w programach badawczych podejmowanych przez wiele państw członkowskich

(art. 169 [185] i 172 [188] akapit drugi TFUE) (art. 169 TWE)

65. Polityka dotycząca przestrzeni kosmicznej (art. 172 a) [189] TFUE)

66. Środowisko naturalne (działania wspólnotowe zmierzające do realizacji celów w tej

dziedzinie, z wyjątkiem działań o charakterze fiskalnym) (art. 175 [192] ust. 1 TFUE)
(art. 175 ust. 1 TWE)

67. Program działania w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego (art. 175 [192] ust. 3

TFUE) (art. 175 ust. 3 TWE)

68. Energetyka, z wyjątkiem środków o charakterze fiskalnym (art. 176 A [194] ust. 2 TFUE)

69. Turystyka – środki mające na celu uzupełnienie działań podejmowanych w państwach

członkowskich (art. 176 B [195] ust. 2 TFUE)

70. Obrona cywilna w celu ochrony p r z e d klęskami żywiołowymi i katastrofami

spowodowanymi przez człowieka (art. 176 C [196] ust. 2 TFUE)

Wszystkie zasady prawne przewidziane w tym ustępie są nowe, z wyjątkiem zasady dotyczącej środków

zachęcających do ochrony zdrowia ludzkiego, które przewidywał już art. 152 TWE.

W braku specjalnej zasady prawnej, Unia podejmowała dotąd działania w tej dziedzinie na podstawie art. 308

TWE: Jednomyślność Rady i zwykła opinia PE.

DV\796687PL.doc

52/53

Załącznik

71. Współpraca administracyjna w celu wdrażania prawa Unii przez państwa członkowskie

(art. 176 D [197] ust. 2 TFUE)

72. Polityka handlowa – środki realizacyjne (art. 188 C [207] ust. 2 TFUE) (art. 133 TWE:

większość kwalifikowana w Radzie bez konsultacji z PE)

73. Współpraca na rzecz rozwoju (art. 188 E [209] ust. 1 TFUE) (art. 179 TWE)

74. Współpraca gospodarcza, finansowa i techniczna z krajami trzecimi (art. 188 H [212] ust. 2

TFUE) (art. 181 A TWE: większość kwalifikowana w Radzie i zwykła opinia PE)

75. Ogólne ramy działań w zakresie pomocy humanitarnej (art. 188 J [214] ust. 3 TFUE)

76. Europejski Ochotniczy Korpus Pomocy Humanitarnej (art. 188 J [214] ust. 5 TFUE)

77. Status i zasady finansowania partii politycznych na szczeblu europejskim (art. 191 [224]

TFUE) (art. 191 TWE)

78. Tworzenie sądów wyspecjalizowanych (art. 225 A [257] TFUE) (art. 225A TWE:

jednomyślność Rady i zwykła opinia PE)

79. Zmiana statutu Trybunału Sprawiedliwości, z wyjątkiem tytułu I i art. 64 (art. 245 [281]

TFUE) (art. 245 TWE: jednomyślność Rady i zwykła opinia PE)

80. Metody kontroli uprawnień wykonawczych (art. 249 C [291] ust. 3 TFUE) (art. 202 TWE:

jednomyślność Rady i zwykła opinia Parlamentu)

81. Administracja europejska (art. 254 a) [298] ust. 2 TFUE)

82. Przyjmowanie zasad finansowych (art. 279 [322] ust. 1 TFUE) (art. 279 ust. 1 TWE)

jednomyślność Rady po konsultacji z Parlamentem Europejskim, a począwszy od 2007 r.
większość kwalifikowana w Radzie)

83. Zwalczanie nadużyć naruszających interesy finansowe Wspólnoty (art. 280 [325] ust. 4

TFUE) (art. 280 ust. 4 TWE)

84. Status urzędników oraz przepisy obowiązujące innych pracowników Unii (art. 283 [336]

TFUE) (art. 283 TWE: większość kwalifikowana w Radzie i zwykła opinia PE)

85. Statystyki (art. 285 [338] ust. 1 TFUE) (art. 285 ust. 1 TWE)

W braku specjalnej zasady prawnej, Unia podejmowała dotąd działania w tej dziedzinie na podstawie art. 308

TWE: jednomyślność Rady i zwykła opinia PE.

DV\796687PL.doc

53/53

Załącznik

Załącznik F: Diagram przedstawiający procedurę współdecyzji (art. 294

TFUE)

Projekt Komisji przedstawiony

PE i Radzie

Pierwsze czytanie w Parlamencie:

poprawki PE

Opinia Komisji na temat poprawek PE

(projekt Komisji po poprawkach)

Pierwsze czytanie w Radzie: Rada akceptuje

wynik pierwszego czytania w PE i przyjmuje

wspólne stanowisko

Opinia Komisji na temat

wspólnego stanowiska

Pierwsze czytanie w Parlamencie:

brak poprawek PE

Pierwsze czytanie w Radzie: Rada nie

wprowadza poprawek

Akt zostaje przyjęty

Pierwsze czytanie w Radzie: Rada akceptuje

wszystkie poprawki

Akt zostaje przyjęty

Drugie czytanie w Parlamencie:

(termin 3 mies. + 1 mies.)

Parlament przyjmuje poprawki do wspólnego
stanowiska bezwzględną większością głosów

Opinia Komisji na temat poprawek PE

Parlament akceptuje wspólne stanowisko

lub brak decyzji w terminie

Parlament odrzuca wspólne stanowisko

bezwzględną większością głosów

Akt nie zostaje przyjęty

Akt zostaje przyjęty

Drugie czytanie w Radzie

(termin 3 mies. + 1 mies.)

Rada nie akceptuje

wszystkich poprawek PE

Powołanie komitetu pojednawczego

w terminie 6 + 2 tyg., Komitet ma dalsze

6 + 2 tyg. na osiągnięcie porozumienia

Rada akceptuje

wszystkie poprawki PE

Akt zostaje przyjęty

Sukces postępowania pojednawczego

Trzecie czytanie: w terminie 6 + 2 tyg. PE

akceptuje wspólny tekst większością oddanych

głosów / Rada akceptuje zwykłą większością głosów

Akt zostaje przyjęty

PE i Rada nie mogą przyjąć wspólnego

tekstu w ciągu 6 + 2 tyg.

Akt nie zostaje przyjęty

Pierwsze czytanie

Drugie czytanie

Trzecie czytanie

Postępowanie pojednawcze bez sukcesu

Document Outline