105
Elektronika Praktyczna 11/2004
L I S T Y
Kursy w EP
Jestem wiernym czytelnikiem
wszelkich kursów publikowanych na ła-
mach waszego pisma. Prezentowane są
w nich ciekawe problemy elektroniczne.
Moim zdaniem najciekawsze z ostatnio pu-
blikowanych to „Podstawy projektowania
systemów mikroprocesorowych” i „Ukła-
dy programowalne”. Artykuły te cenię za
ich wartość praktyczną. Zawarte w nich
informacje można niemal wprost zastoso-
wać w życiu. Mając to na uwadze chcę
zaproponować Państwu temat na kolejny
cykl: „Realizacja regulatora /algorytmu/
PID na mikrokontrolerze”. Opisane regu-
latory są regulatorami porcjonalnymi lub
dwustawnymi pozbawionymi korekcji, a
jeśli takowa występuje, to jest realizowa-
na w układach analogowych. Zdaję sobie
sprawę, że układy regulacji to temat rze-
ka, a teoria sterowania to koszmar. Przed-
stawiona „wprost” pozbawiłaby EP wielu
czytelników. Na szczęście konstruktorzy
przez lata zmagający się z problematyką
regulatorów, na podstawie własnego do-
świadczenia opracowali praktyczne meto-
dy pozwalające w miarę prosto projekto-
wać regulatory. Uwalniając nas od setek
naprawdę mozolnych obliczeń. Dlatego
ufam, że taki kurs w EP prezentowałby w
przystępny sposób podstawową ideę regu-
lacji i sposoby jej realizacji.
Grzegorz Majewski
majewskigr@poczta.onet.pl
Red. Dziękujemy za bardzo interesującą
propozycję. Rzeczywiście, dotychczas te-
matyka regulacji PID, zwłaszcza w uję-
ciu „od środka” niezbyt często gościła
na łamach EP. Prosimy o opinie naszych
Czytelników (ankieta będzie dostępna na
naszej stronie internetowej do końca li-
stopada) - jeżeli temat okaże się dla gło-
sującej większości interesujący, taki cykl
przygotujemy.
Andrzej Gawryluk
Stabilizatory impulsowe w EP
-uwagi
Z zainteresowaniem przeczytałem opis
stabilizatora impulsowego w EP8/2004,
nawet się ucieszyłem, że EP pokazuje
stabilizatory z przetwarzaniem energii.
Mam drobne uwagi dotyczące zastoso-
wanych układów Simple Switcher, jak
handlowo nazwano układy LM25XX:
1. Wymagają one staranniejszego pro-
jektowania układu, aniżeli układy z
LM78XX.
2. Zdanie z artykułu: „Należy tylko dopa-
sować wartości tych kondensatorów tak,
aby podłączony do wejścia miał pojem-
ność 100 mF, a wyjściowy 220...330 mF”
jawi mi się jako „wypełniacz przestrze-
ni” z jednej strony i niedopowiedzenie z
drugiej. Autorowi chodziło zapewne nie
o wartości, lecz o wymiary kondensato-
rów. W układach z LM78XX wystarczą
malutkie kondensatory ceramiczne 100
nF, a tutaj trzeba jeszcze zrobić miejsce
na kondensatory elektrolityczne. Nie jest
bez znaczenia, aby kondensatory mia-
ły jak najniższe ESR, producent układu
podaje praktyczne metody ustalania mi-
nimalnej pojemności dla kondensatorów
wyjściowych oraz dławika L1 w funkcji
spodziewanego obciążenia oraz dopusz-
czalnych tętnień.
3. W opisie założono, że dostaliśmy za-
miennik układu LM7805. To prawda, ale
nie wszędzie i nie zawsze - tego zastrze-
żenia zabrakło mi w artykule. Może się
okazać, że kosztem zwiększonej spraw-
ności przetwarzania energii utracimy
bezpowrotnie inne cechy konstrukcji, na
których nam także zależy.
4. Projekt z LM257X wymaga gruntow-
nej zmiany zasad projektowania, szcze-
gólnie na styku świat analogowy <->
świat cyfrowy. Istotne staje się nie tylko
prowadzenie mas i zasilań, lecz także ich
umiejętna izolacja w.cz.
5. Przykładowy układ dobrze „wyciszo-
ny” pokazałem na fotografii dołączonej
do listu (fot. 1). Na pierwszym planie
widać dwa proste zasilacze na układach
LM2575-ADJ, każdy z możliwością wybo-
ru napięcia wyjściowego spośród warto-
ści 5 V, 3,3 V i 2,5V powszechnie spoty-
kanych dziś w technice cyfrowej.
Mirosław Lach
Sample c.d.
W ostatnim numerze EP czy-
tałem wyjątki z Forum EP. Wypowiedzi
czytelników dotyczyły tematu sampli.
Ubolewali oni nad faktem wstrzymania
wysyłania próbek do Polski przez Te-
xas Instruments i - niestety - inne firmy
też. Próbowano również znaleźć winnych
tego stanu rzeczy. Moim zdaniem winy
za to nie ponoszą ani chciwi amatorzy,
ani nieuczciwi handlarze. Jedynym wino-
wajcą jest polski przemysł elektroniczny,
a raczej jego niemal całkowity brak. TI to
nie firma charytatywna, ze szczerego ser-
ca wspierająca elektroników amatorów.
Program sampli to kosztowna reklama
i jako taka ma przynosić firmie konkret-
ne korzyści w formie nowych zamówień.
Jednak nie ma sensu inwestować w ry-
nek, który nie daje żadnych perspektyw.
Dlatego brak zainteresowania polskiego
„przemysłu” produktami TI mimo zain-
teresowania samplami doprowadził do
zaniechania programu. Gdyby polskie
firmy elektroniczne zamawiały dziesiątki
lub setki tysięcy układów do produkcji,
to nikomu nie przeszkadzałoby, że na au-
kcji ktoś sprzedaje 10 próbek (śmieszna
liczba). Niestety nasz przemysł elektro-
niczny jest w opłakanej kondycji. Kilka
fabryk zagranicznych koncernów (dobre
i to) nie zaopatruje się samodzielnie w
części. Nie prowadzą one też żadnych
prac projektowych i konstrukcyjnych.
To co było przepadło, a przez 15 ostat-
nich lat nie dorobiliśmy się jakiejkolwiek
solidnej firmy produkującej urządzenia
elektroniczne powszechnego użytku. Nie-
liczne firmy próbują wypełnić jakieś nisze
w elektronice przemysłowej, czy innych
dziedzinach życia. Jednak są to bardzo
małe ilości. Moim zdaniem (chciałbym
nie mieć racji) polski przemysł elektro-
niczny to nie przemysł tylko chałupnictwo
i amatorstwo. Niestety jesteśmy elektro-
nicznym trzecim światem. Tylko wobec
samej Europy mamy kolosalne zaległości.
Tak moi drodzy, jesteśmy zacofani. Wy-
syłanie przez wielkich producentów pró-
bek swoich produktów było dla polskich
elektroników amatorów i profesjonali-
stów szansą na kontakt i zapoznanie się
z najnowszymi technologiami i chociaż
zbliżenie się do głównych nurtów świato-
wej elektroniki. Niestety możliwości te są
coraz mniejsze. Można by też (składając
W rubryce „Listy” odpowiadamy na najciekawsze i najczęściej pojawiające się pytania od Czytelników EP.
Prosimy o listy tradycyjne (adres podany w stopce pisma) oraz elektroniczne na adres ep
@ep.com.pl lub
redakcja
@ep.com.pl
Fot. 1
