background image

                                                                                                                                 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                          

 

 

 

 

 

                           Nadleciał wiatr                                                                                                                                                       

Najpierw się chowasz gdzieś tam w przestrzeni,                                                                                                                                               
Jakbyś wstydził własnego imienia,                                                                                                                                                                                                                                          
A potem pieścisz swym  dechem trawy,                                                                                                                                                                                       
Jakby cię droczył widok ich cienia.                                                                                                                                                                  
 

Aż z nagła,  nagła  przybierasz na sile,                                                                                     

 

I zdzierasz z kwiatów  barwne stroje,                                                                                                                                                                 

 

Mówiąc: „ –To można zniszczyć, to można podrzeć,                                                                                              

 

Bo to jest cudze; bo to nie moje.”                                                                                                                                                               

I przybierając wciąż na sile,                                                                                                                                            
Niczym zapałki łamiesz drzewa,,                                                                                                                                                                                     
Mrucząc: „ – Muszę to zmiażdżyć,                                                                                                                                                         
Bo ja nie lubię gdy ptak w nich śpiewa.”                                                                                                                                                                                    
 

I dalej, dalej pędzisz nad morze,                                                                                                             

 

A tam Posejdona grasz w najlepsze,                                                                                                                                                                            

 

I masy wody smyrgasz na skały,                                                                                                                                                        

 

A lżejszą pianę aż w powietrze.                                                                                                                                                                                  

Aż nagle znów cichniesz, gdzieś w przestrzeni,                                                                                                                                                                              
I cisza z tobą na nowo rozmawia,,                                                                                                                                                                          
Lecz ty jej nie słyszysz,                                                                                                                                                 
Bo w tobie  kolejny żywioł – złość swą – wyżłabia…   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I. Iwańska                                                                                                                                          

 

 

 

 

                   Warszawa    2015-09-29