plik

Kilka słów o Wspólnym Słowniku Zamówień
(CPV)

BzG 3/2005

Na mocy art.1 ust.1 rozporządzenia Nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5
listopada 2002 r.

, został ustanowiony jednolity system klasyfikacji stosowany do zamówień

publicznych,  tzw.  Wspólny  Słownik  Zamówień  (z  ang.  Common  Procurement  Vocabulary,
CPV).  Tekst  Słownika  został  zawarty  w  załączniku  I  do  rozporządzenia.  Rozporządzenie,
zgodnie z art.4, weszło w życie w dniu 16 grudnia 2003 r. Dokładnie w tym dniu, tj. 16 grudnia
2003  r.,  załącznik  I  na  mocyart.1  rozporządzenia  Komisji  Nr  2151/2003

[2]

został zastąpiony

nowym załącznikiem. Rozporządzenie zmieniające załącznik I weszło w życie w dniu 20
grudnia 2003 r. Od tego dnia począwszy obowiązuje nowy tekst Wspólnego Słownika
Zamówień.

Słownik  (CPV)  składa  się  ze  słownika  głównego  oraz  słownika  uzupełniającego.  Słownik
główny opiera się na strukturze drzewa obejmującej  kody, składające się z dziewięciu  cyfr,
powiązane  ze  sformułowaniami,  które  stanowią  opis  dostaw,  robót  budowlanych  lub  usług
tworzących  przedmiot  zamówienia.  Kod  numeryczny  składa  się  z  8  cyfr,  przy  czym:  dwie
pierwsze określają działy, trzy pierwsze określają grupy, cztery pierwsze określają klasy, pięć
pierwszych  określa  kategorie.  Cyfra  dziewiąta  jest  cyfrą  kontrolną.  Słownik  uzupełniający
może być stosowany  w celu  rozszerzenia opisu przedmiotu  zamówienia i  składa się z kodu
alfanumerycznego wraz z odpowiadającymi mu  sformułowaniami umożliwiającymi dodanie
dalszych szczegółów odnoszących się do szczególnego charakteru lub miejsca przeznaczenia
zamawianych towarów. Kod alfanumeryczny składa się z pierwszego poziomu zawierającego
literę  odpowiadającą  sekcji  oraz  drugiego  poziomu  zawierającego  cztery  cyfry,  z  których
pierwsze  trzy   wskazują  na  poddział,  a  ostatnia  jest  cyfrą  kontrolną.  Nas  będzie  interesował
słownik główny.

Jak pamiętamy, ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. Nr
19, poz. 177 z późn. zm.) weszła w życie w dniu 2 marca 2004 r. Zgodnie z przepisem art.227
część przepisów, związanych z uzyskaniem przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej,
weszła w życie w dniu 1 maja 2004 r. Dotyczy to w szczególności:



art.13 w zakresie dotyczącym przekazywania wstępnego ogłoszenia informacyjnego
Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich,



art.30 ust.4 stanowiącego, że do opisu przedmiotu zamówienia stosuje się nazwy i kody
określone we Wspólnym Słowniku Zamówień,



art.31 ust.4 upoważniającego ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki
przestrzennej i mieszkaniowej do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowego
zakresu  i  formy  dokumentacji  projektowej,  specyfikacji  technicznych  wykonania
i odbioru  robót  budowlanych  oraz  programu  funkcjonalno-użytkowego,  mając  na
względzie  rodzaj  robót  budowlanych,  a  także  nazwy  i  kody  Wspólnego  Słownika
Zamówień

[3]

Istotny,  z  punktu  widzenia  stosowania  kodów  CPV,  jest  przepis  art.11  ust.6  ustawy,
upoważniający  Prezesa  Rady  Ministrów  do  określenia  wzorów  ogłoszeń  przekazywanych
Prezesowi  Urzędu  oraz  Urzędowi  Oficjalnych  Publikacji  Wspólnot  Europejskich.
Rozporządzenie zostało wydane

[4]

i weszło w życie w dniu 2 kwietnia 2004 r. W instrukcji

wypełniania ogłoszeń (stanowiącej załącznik nr 14 do rozporządzenia) w ust.5 wskazano, że
wypełnianie  pozycji  „Wspólny  Słownik  Zamówień  (CPV)”  nie  jest  obowiązkowe  do  dnia
1 maja 2004 r., z czego wynika, że wypełnianie tych pozycji od dnia 1 maja 2004 r. należy do
obowiązku  zamawiającego.  Obowiązek  ten  dotyczy  przede  wszystkim  wypełniania  pozycji
„Wspólny Słownik Zamówień (CPV)” (tj. wpisania odpowiednich kodów CPV) we wstępnym
ogłoszeniu informacyjnym o planowanych zamówieniach (załącznik nr 1 do rozporządzenia,
druk FS-2) oraz w ogłoszeniach o zamówieniu (załączniki nr 4 i 10 do rozporządzenia, druki
FS-1 i ZP-200) i w ogłoszeniach o konkursie (załączniki nr 8 i 12 do rozporządzenia, druki FS-
10  i  ZP-201),  lecz  także  w  okresowych  ogłoszeniach  informacyjnych  o  planowanych
zamówieniach  sektorowych  (załączniki  nr  2  i  3  do  rozporządzenia,  druki  FS-5  i  FS-6)  i w
ogłoszeniu o zamówieniu sektorowym (załącznik nr 6 do rozporządzenia, druk FS-4).

Chociaż  przywołany  wyżej  art.13  ustawy  nie  nakazuje  zamawiającym  klasyfikowania  robót
budowlanych według grup czy kategorii CPV, to ma on istotne znaczenia z innego powodu. W
artykule tym ustawodawca zdefiniował  – na użytek ustawy Prawo zamówień publicznych –
pojęcie  „Wspólny  Słownik  Zamówień”.  Zgodnie  z  ust.1  pkt  2  tego  artykułu  Wspólnym
Słownikiem  Zamówień jest  rozporządzenie Nr  2195/2002  w sprawie Wspólnego Słownika
Zamówień. Tak przyjęta przez ustawodawcę definicja Słownika jest wadliwa, gdyż żadną miarą
nie  przystaje  do  przepisu  rozporządzenia.  Przypomnijmy,  że  rozporządzenie  to  stanowi,  iż
„tekst Wspólnego Słownika Zamówień zawarty jest w załączniku I do rozporządzenia”. A więc
Słownikiem nie jest rozporządzenie, jak zapisano w ustawie, lecz tekst zawarty w załączniku I
do rozporządzenia (krócej: załącznik I do rozporządzenia). Ta wadliwa definicja nie ma jednak
w praktyce istotnego znaczenia, gdyż zamawiający i tak posługują się tekstem CPV zawartym
w załączniku I do rozporządzenia.

Czemu  służy  Wspólny  Słownik  Zamówień,  lub  inaczej,  jaki  jest  z  niego  pożytek  ?  Jak  to
zazwyczaj  bywa  w  aktach  prawnych  Unii  Europejskiej,  istota  przepisów  zawarta  jest
w preambułach.  A  zatem  nie  z  czterech  artykułów  rozporządzenia  Nr  2195/2002  w  sprawie
Wspólnego Słownika Zamówień dowiemy się, dlaczego Słownik wprowadzono, ale właśnie
z preambuły, w której Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej wyjaśniają, co miały na
uwadze  wydając  rozporządzenie.  Najistotniejsze,  jak  się  wydaje,  są  dwa  punkty:  pkt  3
wskazujący, że „istnieje potrzeba ujednolicenia, za pomocą jednolitego systemu klasyfikacji
dla  zamówień  publicznych,  odniesień  stosowanych  przez  instytucje  oraz  podmioty
zamawiające w celu dokonania opisu przedmiotu zamówienia” oraz pkt 4, zgodnie z którym
„państwa  członkowskie  powinny  posiadać  jednolity  system  odniesienia,  który  wykorzystuje
taki sam opis towarów w językach urzędowych Wspólnoty oraz takie same odpowiadające im
kody alfanumeryczne, tym samym umożliwiając pokonanie barier językowych na poziomie
wspólnotowym”.  Tak  więc,  nieco  upraszczając,  CPV  ma  być  ujednoliconym  systemem
klasyfikacji  dla  opisu  przedmiotu  zamówienia,  służącym   przede  wszystkim  wykonawcom
(przedsiębiorcom) z państw członkowskich Unii do łatwego i szybkiego zorientowania się, co
jest  przedmiotem zamówienia,  gdy  ogłoszenie o zamówieniu jest  publikowane  w Dzienniku
Urzędowym  Unii  Europejskiej  w  języku,  którego  przedsiębiorca  nie  zna.  Cele,  które
przyświecały  unijnym  organom  wprowadzającym  CPV  zostały  dość  dokładnie
odzwierciedlone we wskazanych wyżej przepisach ustawy – Prawo zamówień publicznych.

Skoncentruję  się  w  dalszym  ciągu  na  ogłoszeniu  o  zamówieniu,  gdyż  jest  ono  pierwszym
źródłem  informacji  dla  przedsiębiorcy  –  z  niego  przedsiębiorca  dowiaduje  się,  że  jakiś
zamawiający w jakimś państwie będącym członkiem Unii wszczął postępowanie o udzielenie
zamówienia, a z kodu CPV wnioskuje, co jest przedmiotem zamówienia. Z punktu widzenia
polskiego  przedsiębiorcy  zamierzającego  wziąć  udział  w  organizowanym  przez  polskiego
zamawiającego  postępowaniu  o  udzielenie  zamówienia  publicznego,  stosowane  przez
zamawiającego kody CPV nie mają w praktyce żadnego znaczenia. Mogą one natomiast być
istotne  dla  polskiego  przedsiębiorcy  w  sytuacji,  gdy  zamawiającym  jest  podmiot  z  innego
państwa  członkowskiego  Unii  (ogłoszenie  publikowane  jest  w  języku  innym,  niż  polski).
Podobnie,  mogą  być  istotne  dla  przedsiębiorcy  z  innego  państwa,  gdy  zamawiającym  jest
podmiot  polski.  Skoro  kody  CPV  mają  pomóc  przynajmniej  zorientować  się,  co  jest
przedmiotem zamówienia, to najistotniejsze jest, by w każdym z 20 języków Unii opis tego
samego kodu znaczył dokładnie to samo.

Tak się złożyło – i nie mamy na to wpływu – że to z innych języków zostało dokonane
tłumaczenie na język polski opisów dostaw, robót budowlanych lub usług tworzących
przedmiot zamówienia, odpowiadających poszczególnym kodom CPV. Czy tłumaczenie to jest
poprawne, wierne, czy nie wprowadza w błąd ?

Niestety, jak pokazują liczne przykłady, tłumaczenia opisów zawierają znaczną liczbę błędów.
Stwierdzenie to wypowiadam przy założeniu, że tłumaczenie na język polski zostało dokonane
z języka angielskiego, nadto że tekst CPV w języku angielskim nie zawiera błędów.
Tłumaczenie CPV na język polski można znaleźć na stronie internetowej Unii Europejskiej

[5]

(w formacie PDF), w elektronicznej bazie aktów prawnych Unii Europejskiej EUR-lex

[6]

(w formacie WORD) lub wprost na stronie internetowej Urzędu Zamówień Publicznych

[7]

(w formacie PDF), gdzie zaznaczono, że jest to „Oficjalny tekst rozporządzenia CPV”.

Roboty budowlane zawarte są w CPV w dziale 45 (kod: 45000000 lub, według pisowni
w ogłoszeniach zamieszczanych w Biuletynie Zamówień Publicznych, 45.00.00.00). Dla
ilustracji dwóch rodzajów błędów posłużę się dwoma przykładami.

Przykład 1. Polski przedsiębiorca specjalizujący się w instalowaniu elektrycznych systemów
grzewczych wyszukał w elektronicznej bazie danych o zamówieniach TED

[8]

interesujące go

ogłoszenie, z którego wynikało, że pewien zamawiający mający siedzibę w Hiszpanii wszczął
postępowanie,  którego  przedmiotem  jest  właśnie  zainstalowanie  elektrycznego  systemu
grzewczego.  Wywnioskował  to  z  kodu  45314320  zawartego  w  ogłoszeniu  o  zamówieniu,
a także z opisu kodu w języku polskim zawartego w streszczeniu ogłoszenia. Sprawdził kod
i jego  opis  w  polskiej  wersji  CPV.  Wszystko  się  zgadzało.  Nabył  zatem  dokumentację
postępowania  (odpowiednik  naszej  SIWZ),  zatrudnił  tłumacza,  aby  mu  tę  dokumentację
„przełożył” na język polski oraz pomógł sporządzić ofertę w języku hiszpańskim. Ku swemu
zdumieniu, już po przeczytaniu pierwszej strony tłumaczenia zauważył,  że ów zamawiający
przysłał  mu  niewłaściwą  dokumentację,  gdyż  dotyczyła  ona  instalacji  okablowania
komputerowego.  Z  pomocą  tłumacza  już  miał  pisać  stosowny  wniosek  o  pilne  nadesłanie
właściwej dokumentacji, gdy tłumacz poprosił go o udostępnienie hiszpańskiej lub angielskiej
wersji  CPV.  I  cóż  się  okazało.  Że  hiszpański  zamawiający  nie  przysłał  przedsiębiorcy
niewłaściwej dokumentacji, lecz że w polskiej wersji CPV kod 45314320 został niewłaściwie
opisany. Przy czym błąd nie polegał na wadliwym tłumaczeniu, lecz na „oczywistej omyłce”
polegającej  na  tym,  że  opisy  kilku  kodów  zostały  przesunięte  o  jedną  pozycję  „w  górę”.
Poprawnie,  kodowi  45314320  powinien  być  przypisany  opis  „instalowanie  okablowania
komputerowego”,  natomiast  opis,  który  zainteresował  przedsiębiorcę,  tj.  „instalowanie

elektrycznych systemów grzewczych i innego osprzętu elektrycznego w budynkach” powinien
odpowiadać kolejnemu kodowi 45315000. W „naszym” CPV temu z kolei kodowi odpowiada
opis „Instalowanie przyłączeniowych central telefonicznych”.

Przykład  2.  Do  polskiego  zamawiającego  zwrócił  się  przedsiębiorca  francuski  z  prośbą,
napisaną w języku polskim, o przesłanie SIWZ w organizowanym postępowaniu na instalację
piorunochronów.  Zamawiający  zdumiał  się  nieco,  gdyż  co  prawda  zamieścił  ogłoszenie
o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym UE, lecz na zupełnie inny przedmiot zamówienia – na
wykonanie  instalacji  oświetleniowej.  Pomyślał  sobie:  piorunowi  towarzyszy  błyskawica,
a zatem  daje  on  wiele  światła,  lecz  na  krótko.  Ale  żeby  łączyć  ten  fakt  z  instalacją
oświetleniową, to przesada. Sprawdził zatem, czy przypadkiem w ogłoszeniu nie ma błędu, czy
został  wprowadzony  właściwy  kod,  tj.  kod  45312311  oraz  właściwy  opis.  Stwierdził,  że
wszystko  jest  w  porządku  –  kod  dokładnie  odpowiadał  opisowi  przedmiotu  zamówienia
„instalowanie  oświetlenia”.  Już  miał  grzecznie  odpowiedzieć  Francuzowi,  że  ten  pomylił
przedmiot  zamówienia,  lecz  postanowił  sprawdzić  jeszcze,  jak  brzmi  opis  kodu  45312311
w języku francuskim (w którym był biegły). Ze zdumieniem stwierdził, że przy tym kodzie jest
opis „Travaux d’installation de paratonnerre” (z fr. paratonnerre oznacza piorunochron). Już
nie miał wątpliwości. Zajrzał jeszcze do angielskiej wersji CPV, a po przeczytaniu opisu kodu
„Lightning-conductor installation work” i przetłumaczeniu przy pomocy słownika, że chodzi
o instalację  piorunochronów  (z  ang.  lightning-conductor  oznacza  piorunochron),  napisał  do
Francuza  list  z  przeprosinami.  Lecz  nie  wiedział,  co  począć  z  tym  fantem,  gdyż  Prawo
zamówień publicznych nie przewiduje sprostowań w ogłoszeniach innych, niż błędy polegające
na niezgodności ogłoszenia opublikowanego w BZP z treścią ogłoszenia przekazanego przez
zamawiającego (art.11 ust.4). Nie mógł więc dokonać sprostowania ogłoszenia w BZP, a tym
samym nie mógł dokonać sprostowania ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym UE, gdyż treść
ogłoszenia  przekazanego  do  Urzędu  Oficjalnych  Publikacji  Wspólnot  Europejskich  w  celu
zamieszczenia  w  Dzienniku  Urzędowym  UE  musi  być  identyczna  z  treścią  ogłoszenia
przekazanego  Prezesowi  Urzędu  do  publikacji  w  BZP  (art.40  ust.3).  Pozostając
z nierozstrzygniętym  dylematem  postanowił  nie  robić  nic,  czyli  po  prostu  kontynuować
postępowanie. Uznał, że skoro „oficjalny tekst rozporządzenia CPV” zawiera błędy, to on za to
odpowiedzialności ponosić nie może.

Już te dwa przykłady wskazują, że polski „oficjalny” tekst CPV nie jest wolny od poważnych
błędów. A jest to sytuacja niedopuszczalna, jeżeli istotnie CPV ma służyć temu celom
opisanym zarówno w rozporządzeniu unijnym, jak i w Prawie zamówień publicznych.

Powyższe przykłady wskazują dwa rodzaje błędów: przypisanie poprawnego opisu, jednak do
niewłaściwego kodu oraz istotnie błędny opis kodu, spowodowany wadliwym tłumaczeniem.
Występują także inne błędy, będące w szczególności wynikiem dosłownego tłumaczenia opisu
kodu  z  języka  angielskiego,  który  powoduje,  że  opis  w  języku  polskim  jest  niekiedy
pozbawiony  sensu.  Np.  kodowi  45233160  przypisano  opis  „Ścieżki  i  inne  nawierzchnie
metalizowane”,  podczas  gdy  powinno  być  „Ścieżki  i  inne  nawierzchnie  szutrowe”  (błędne
tłumaczenie angielskiego zwrotu „metalled surfaces”, który oznacza nawierzchnie szutrowe,
a nie  metalizowane).  Niekiedy  tłumaczenie  jest  dość  zabawne.  Np.  „Television  aeria  l
installation  work”  (kod  45312320)  przetłumaczono  jako  „Instalowanie  telewizji
napowietrznej”  zamiast  „Instalowanie  anten  telewizyjnych”  (z  ang.  aerial  to  nie  tylko
powietrzny,  ale  również  antena).  Innym  rodzajem  błędu  jest  przypisanie  dwóm  kolejnym
kodom  tego  samego  opisu,  co  np.  ma  miejsce  przy  kodach  45253310  i  45253320.  Opis
pierwszego z nich jest poprawny „Zakłady destylacji wody”. Lecz ten sam opis widnieje przy
drugim kodzie, a powinno być „Zakłady destylacji alkoholu”.

Na 796 kodów, które zawarte są w dziale 45 „Roboty budowlane”, opisy co najmniej 100 z nich
są albo całkowicie błędne, albo nie oddają istoty robót odpowiadających kodom, albo
zastosowano tłumaczenia nazbyt dosłowne w sytuacji, gdy istnieją polskie określenia robót.
Sytuacja taka jest niedopuszczalna i tylko dziwić się można, że „oficjalny tekst rozporządzenia
CPV” nie został jeszcze poprawiony. Trudno zaś przyjąć, że informacji o błędach nie posiada
ani Urząd Komitetu Integracji Europejskiej ani Urząd Zamówień Publicznych.

Pisałem  wyżej  o  opisach  kodów  z  działu  „roboty  budowlane”.  Błędy  w  opisach  kodów
występują  także  w  innych  działach  (grupach).  Nie  pisałem  natomiast  o  przyjętej  w  CPV
systematyce.  Chociaż  systematyka  w  dziale  „45”  nie  ma  szczególnie  doniosłego  znaczenia
z punktu  widzenia  przepisów  Prawa  zamówień  publicznych,  to  ma  ona  znaczenie  przy
dostawach i usługach.

Na koniec zatem, już jako ciekawostkę, pozwolę sobie zauważyć, że zgodnie z art.13 ust.1 pkt
2 ustawy, zamawiający obowiązany jest sumować  – w ramach danej grupy CPV – wartości
dostaw,  aby  przekazać  Urzędowi  Oficjalnych  Publikacji  Wspólnot  Europejskich  wstępne
ogłoszenie  informacyjne  o  planowanych  zamówieniach  dla  dostaw,  których  zsumowana
wartość  przekracza  wyrażoną  w  złotych  równowartość   kwoty  750  000  euro.  I  tu  mamy  do
czynienia  z  dość  zabawnymi  sytuacjami.  Oto  np.  w  tej  samej  grupie  25200000  „Produkty
z tworzyw sztucznych” znajdują się m.in.:



rury giętkie z tworzyw sztucznych (25212120),



pojemniki na osocze krwi (25221210),



bidety z tworzyw sztucznych (25232400),



ramy okienne z tworzyw sztucznych (25234110),



sztućce z tworzyw sztucznych (25243110),



znaki policyjne (25247120),



spinacze do papieru (25247120),



karty kredytowe (25251000),



kasety muzyczne (25262000).

Wszystkie wymienione wyżej produkty łączy jedno – są one „z tworzyw sztucznych”. Tylko
dlaczego,  planując  zamówienia  na  dany  rok,  zamawiający  ma  sumować  ich  wartości?
Co więcej, jeżeli okazałoby się, że dostawy „powtarzają się okresowo” (chociaż nie wiadomo,
co to znaczy), to powinien, zgodnie z art.34 ust.ust.1 pkt 1, ustalić wartość zamówienia – już
na okoliczność udzielenia zamówienia, a nie planowania – sumując ich wartości. Szczęśliwie
jednak  dotyczy  to  tylko  sytuacji,  gdy  udzielał  takich  zamówień  w  terminie  poprzednich  12
miesięcy. Ale i wówczas ma wybór: może nie dokonywać sumowania w ramach grupy lecz
uwzględnić łączną wartość zamówień, których dopiero zamierza udzielić (art.34 ust.1 pkt 2).
Jednak  dokonując  wyboru  podstawy  ustalenia  wartości  zamówienia  nie  może  tego  zrobić
w celu uniknięcia stosowania przepisów ustawy (art.34 ust.2). Warto zauważyć, że sumowanie
w  ramach  grupy  dla  dostaw  powtarzających  się  okresowo  jest  polskim  wymysłem
(precyzyjniej:  twórców  ustawy  –  Prawo  zamówień  publicznych).  Nie  znajduje  ono
uzasadnienia  w  przepisach  unijnych  dyrektyw  dotyczących  dostaw.  Podobnie,  nie  ma
w dyrektywach  zwrotu  „dostawy  powtarzające  się  okresowo”.  Jest  natomiast  mowa
o zamówieniach powtarzających się lub podlegających odnowieniu. Zamówienie zaś to umowa
(art.2 pkt 12 ustawy), a nie dostawa. Może przy okazji nowelizacji ustawy – która szczęśliwie
(bo była bardzo zła) nie doszła do skutku w mijającej  kadencji Sejmu  – i  przedłożenia pod
obrady Sejmu nowego projektu, jego twórcy „wyprostują” przynajmniej kilka nonsensownych
przepisów. Wystarczy, jeżeli doprowadzą je do zgodności z dyrektywami, które chociaż też nie

są arcydziełem sztuki prawodawczej, to mogą być za takie uważane w porównaniu z Prawem
zamówień publicznych.

Czy natomiast kompetentny urząd zajmie się polską wersją Wspólnego Słownika Zamówień
i zmieni błędne opisy kodów? Pytanie, póki co, musi pozostać bez odpowiedzi.

[1]

Rozporządzenie (WE) Nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada

2002 r. w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV) (Dz.Urz. WE L 340 z dnia 16
grudnia 2002 r., str. 1÷562)

[2]

Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 2151/2003 z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniające

rozporządzenie (WE) Nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Wspólnego
Słownika Zamówień (CPV). (Dz.Urz. WE L 329 z dnia 17 grudnia 2002 r., str. 1÷270)

[3]

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2004 r. w sprawie szczegółowego

zakresu i formy dokumentacji projektowej, specyfikacji technicznych wykonania i odbioru
robót budowlanych oraz programu funkcjonalno-użytkowego (Dz.U. Nr 202, poz.2072) weszło
w życie z dniem 1 października 2004 r.

[4]

Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 marca 2004 r. w sprawie wzorów

ogłoszeń przekazywanych Prezesowi Urzędu Zamówień Publicznych oraz Urzędowi
Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich (Dz.U. Nr 48, poz.460)

[5]

europa.eu

, wybrać język polski „pl, Portal Unii Europejskiej”, zakładka „dokumenty”,

wybrać kolejno: „EURLEX, portal prawny Unii Europejskiej”, „Dziennik Urzędowy”,
„Wydanie specjalne 2004”, rozdział „06. Prawo przedsiębiorczości i swoboda świadczenia
usług”, tom 06, poz.32003R2151 (str. 72)

[6]

europa.eu

, wybrać rozdział „06. Right of establishment and freedom to provide services”,

sekcję „06.30.10 General”, pozycję 32003R2151 (Word) (lub rozdział „06. … (by volume)”,
volume 6, pozycję 32003R2151 (Word))

Źródło:

http://www.bzg.pl/node/292

Dostęp: 18 marca 2016 r.