Metoda elektrooporowa jest to metoda pr
ą
du stałego słu
żą
ca okre
ś
leniu
rozkładu oporno
ś
ci przez „wpuszczanie” pr
ą
du stałego do ziemi i pomiar
ró
ż
nicy potencjałów wygenerowanej w ziemi
Na podstawie danych okre
ś
la si
ę
rozkład oporno
ś
ci wewn
ą
trz ziemi.
Oporno
ść
charakteryzuje zdolno
ść
skał do stawiania oporu przepływaj
ą
cemu
pr
ą
dowi elektrycznemu
na oporno
ść
wł
ąś
ciw
ą
skał wpływaj
ą
nast
ę
puj
ą
ce czynniki:
skład mineralny, cechy strukturalno-teksturalne, porowato
ść
, zwi
ę
zło
ść
, nasycenie
wod
ą
, zasolenie, skład chemiczny roztworów wodnych, st
ęż
enie tych
roztworów i temperatura
Elektryczny opór wła
ś
ciwy skał – ogólna klasyfikacja:
1. Skały b. wysokooporowe: gipsy, anhydryty, sole kamienne (10 tys.–1 mln omm)
2. Skały wysokooporowe: gabra, bazalt, granity (500-10000 omm)
3. Skały
ś
redniooporowe: wapienie, piaski, piaskowce, iły (kilka – kilka tys. omm)
4. Skały niskooporowe: siarczki, w
ę
gle antracytowe, grafit, galenit, magnetyt, piryt,
chalkopiryt, pirotyn (0.1 – 0.00001 omm)
Dla najcz
ęś
ciej spotykanych skał w Polsce (przykład):
Piaski suche 250 – 10 000 omm
Piaski zawodnione 80 – 350 omm
Mułki, gliny 35 – 80 omm
Iły od kilku do kilkudziesi
ę
ciu omm
Wapienie, piaskowce (suche) powy
ż
ej 300 omm
Wapienie, piaskowce (zawodnione) poni
ż
ej 300 omm
Teoria
: dwie elektrody u
ż
ywane jako pr
ą
dowe i dwie pomiarowe mierz
ą
ce
ró
ż
nice potencjałów generowan
ą
przez pr
ą
d w ziemi.
Gł
ę
boko
ść
penetracji jest funkcj
ą
rozstawu, im wi
ę
kszy rozstaw tym wi
ę
ksza gł
ę
boko
ść
.
Gł
ę
boko
ść
penetracji wynosi od ok. 20 % do 40 % rozstawu – to zale
ż
y od rozkładu
oporno
ś
ci.
Zastosowanie:
w geologii, hydrogeologii, geotechnice, wykrywaniu złó
ż
surowców skalnych
Interpretacja:
Zwykle bezpo
ś
rednia, ale polegaj
ą
ca na wielokrotnym wyznaczaniu
zagadnienia prostego (interpretacja po
ś
rednia). Najpierw jest tworzony
hipotetyczny model o
ś
rodka i liczona krzywa syntetyczna. Krzywa
teoretyczna jest porównywana do krzywej polowej (obserwowanej) i liczona
jest ró
ż
nica mi
ę
dzy nimi (funkcja bł
ę
du). W procesie iteracyjnym obie
krzywe s
ą
„uzgadniane” poprzez minimalizacj
ę
funkcji bł
ę
du i modyfikowane
s
ą
parametry o
ś
rodka (mi
ąż
szo
ść
i oporno
ść
warstw).
