background image

 

Praca z rodzin

ą

 

 

Struktura i funkcje rodziny – przegl

ą

d wybranych koncepcji, 

RODZINA - to podstawowa grupa społeczna, zło

ż

ona z osób poł

ą

czonych stosunkiem mał

ż

e

ń

skim i rodzicielskim. 

Z. Tyszka definiuje rodzin

ę

 z punktu widzenia grupy i wi

ę

zi ł

ą

cz

ą

cych członków rodziny, jako "zbiorowo

ść

 ludzi powi

ą

zanych 

ze  sob

ą

  wi

ę

zi

ą

  mał

ż

e

ń

stwa,  pokrewie

ń

stwa,  powinowactwa  lub  adopcji  ",  natomiast  psycholog  społeczny  

M. Sherif, okre

ś

la rodzin

ę

 jako "grup

ę

, która jest formacj

ą

 społeczn

ą

 i składa si

ę

 z pewnej liczby jednostek, pozostaj

ą

cych w 

okre

ś

lonych pozycjach, rolach w stosunku do siebie i która ma własny system warto

ś

ci oraz normy reguluj

ą

ce zachowanie 

jednostek  w  sprawach  wa

ż

nych  dla  grupy,  a  zatem  rodzice  i  dzieci  wyst

ę

puj

ą

  w  okre

ś

lonych  rolach  i  zajmuj

ą

  okre

ś

lone 

pozycje w strukturze wewn

ę

trznej rodziny."  

Z  kolei  J.  Rembowski  okre

ś

la  rodzin

ę

  jako  "mał

ą

  i  jednocze

ś

nie  pierwotn

ą

  grup

ę

  o  swoistej  organizacji  i  okre

ś

lonym 

układzie  ról  mi

ę

dzy  poszczególnymi  członkami,  zwi

ą

zan

ą

  wzajemn

ą

  odpowiedzialno

ś

ci

ą

  moraln

ą

ś

wiadom

ą

  własnej 

odr

ę

bno

ś

ci, maj

ą

c

ą

 swe tradycje i przyzwyczajenia, zespolon

ą

 miło

ś

ci

ą

 i akceptuj

ą

c

ą

 si

ę

 nawzajem." 

Potocznie, rodzin

ę

 definiuje si

ę

 jako par

ę

 mał

ż

e

ń

sk

ą

 posiadaj

ą

c

ą

 dzieci.  

Okre

ś

lenie,  czym  jest  rodzina,  sprawia  wiele  trudno

ś

ci,  zarówno  psychologom,  socjologom,  jak  i  pedagogom.  Najogólniej 

rzecz bior

ą

c, rodzina jest instytucj

ą

 ogólnoludzk

ą

 spotykan

ą

 we wszystkich epokach i kulturach. 

Rodzina jest 

ś

rodowiskiem 

ż

yciowym niemal ka

ż

dego człowieka. Stanowi integraln

ą

 cz

ęść

 ka

ż

dego społecze

ń

stwa, 

a zarazem jego najmniejsz

ą

 i podstawow

ą

 komórk

ę

. Jest najwa

ż

niejsz

ą

 grup

ą

 społeczn

ą

, w której człowiek przychodzi na 

ś

wiat  i  z  któr

ą

  ł

ą

cz

ą

  go  wielorakie  zwi

ą

zki  do  ko

ń

ca 

ż

ycia.  Jest  grup

ą

  mał

ą

,  pierwotn

ą

,  o  przewadze  wi

ę

zi  osobistych, 

odznacza si

ę

 mi

ę

dzypokoleniow

ą

 i wielopokoleniow

ą

 trwało

ś

ci

ą

 wi

ę

zi, a członkostwo w niej jest autentyczne, dobrowolne i w 

zasadzie nierozerwalne (za wyj

ą

tkiem porzucenia, rozwodu).  

 

Rodzina  jest  mał

ą

  grup

ą

  pierwotn

ą

  zło

ż

on

ą

  z  osób,  które  ł

ą

czy  stosunek  mał

ż

e

ń

ski  i  rodzicielski  oraz  silna  wi

ęź

 

mi

ę

dzyosobnicza (J. Szczepa

ń

ski) 

Definicja rodziny w Konstytucji RP: 

Art.,18 –stanowi, 

ż

e „Mał

ż

e

ń

stwo jako zwi

ą

zek kobiety i m

ęż

czyzny, rodzina, macierzy

ń

stwo i rodzicielstwo znajduj

ą

 si

ę

 pod 

ochron

ą

 i opiek

ą

 RP”. 

W ustawie o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku, szczególne znaczenie ma ochrona rodziny. W 

ś

wietle ustawy 

art.6 pkt 14 rodzina to osoby spokrewnione lub nie spokrewnione pozostaj

ą

ce w faktycznym zwi

ą

zku, wspólnie 

zamieszkuj

ą

ce i gospodaruj

ą

ce.  

 

Wybrane koncepcje pracy z rodzin

ą

 

Uj

ę

cie psychoanalityczne 

 

Uj

ę

cie systemowe  

 

Uj

ę

cie integracyjne  

Uj

ę

cie  psychoanalityczne  –  podej

ś

cie  to  zakłada,  i

ż

  wielko

ść

  wiedzy  o  rozwoju  osobowo

ś

ci  oraz  jej  strukturze 

zgromadzonej  w  pracy  socjalnej  z  klientami  powoduje, 

ż

e  tylko  poprzez  staranne  wysłuchanie  ka

ż

dego  nowego  klienta 

pracownik mo

ż

e dopasowa

ć

 zrozumienie jego sytuacji do tej wiedzy. W tym podej

ś

ciu wa

ż

ne jest nie tylko bycie z klientem, 

ale  równie

ż

  istniej

ą

ce  relacje  społeczne  i  rodzinne,  które  maj

ą

  niekwestionowany  wpływ  na  przebieg  prowadzonej  pracy 

socjalnej.  Uj

ę

cie  to  odnosi  si

ę

  do  teorii  wywodz

ą

cych  si

ę

  od  Freuda.  Kontekstem  ka

ż

dego  zachowania  jest 

ś

rodowisko 

społeczne  człowieka.  Ogromne  znaczenie  dla  tych  procesów  ma  rola  konfliktu  wyst

ę

puj

ą

ca  pomi

ę

dzy  poszczególnymi 

aspektami  osobowo

ś

ci  człowieka,  jak  te

ż

  ró

ż

nych  osób,  nieodł

ą

cznie  zwi

ą

zanego  z  cech

ą

 

ż

ycia  ludzkiego  z  całym 

potencjałem zawartego dobra i zła. Podej

ś

cie psychoanalityczne polega na zajmowaniu si

ę

 pewnymi kluczowymi relacjami, 

jakie zachodz

ą

 pomi

ę

dzy: 

- „ja” a innymi znacz

ą

cymi lud

ź

mi 

- do

ś

wiadczeniami z przeszło

ś

ci i tera

ź

niejszo

ś

ci 

background image

 

- rzeczywisto

ś

ci

ą

 wewn

ę

trzn

ą

 i zewn

ę

trzn

ą

, przy równoczesnym skupieniu si

ę

 na bie

żą

cych relacjach, jak i pochodz

ą

cych z 

wewn

ę

trznych do

ś

wiadcze

ń

Z  punktu  widzenia  praktyki  pracy  socjalnej  my

ś

l  psychoanalityczna  jest  istotna  na  wielu płaszczyznach  tj.  na  płaszczy

ź

nie 

dialogu,  współpracy  b

ą

d

ź

  ich  braku  lub  wrogo

ś

ci.  Dla  tej  teorii  istotnym  tematem  rozwa

ż

a

ń

  jest 

ś

wiadomo

ść

  

i pod

ś

wiadomo

ść

 człowieka, w których s

ą

 zgromadzone wszystkie impulsy decyduj

ą

ce o 

ż

yciu umysłowym człowieka oraz 

wyobra

ż

enia  i  emocje  z  nimi  zwi

ą

zane  stale  wpływaj

ą

ce  na  zachowanie  człowieka.  Wg  Freuda  na  rozwój  charakteru 

poszczególnych jednostek maj

ą

 wpływ zmagania wyst

ę

puj

ą

ce pomi

ę

dzy wymaganiami stawianymi przez rodziców i innych 

członków  rodziny  oraz  impulsami  pochodz

ą

cymi  z  pod

ś

wiadomo

ś

ci  oraz  superego,  które  jest  uto

ż

samiane  z  sumieniem. 

Superego  zawiera  w  sobie  aspekt  akceptacji  w  dzieci

ń

stwie  autorytetów  i  ideałów  dorosłych,  przejmowanych  przez  „ja” 

głownie na poziomie nie

ś

wiadomym. Konkurowanie ze sob

ą

 ró

ż

nych sił w 

ż

yciu umysłowym jednostki mo

ż

na rozpoznawa

ć

 

za  pomoc

ą

  wielu  technik  tj.  sublimacji  (  kierowania  ni

ż

szych  instynktów  na  wy

ż

sze  cele),  kształtowaniu  reakcji  oraz 

kształtowaniu  mechanizmów  obronnych.  Kluczem  do  zrozumienia  mechanizmów  obronnych  jest  poj

ę

cie  natury 

niepokoju,  który  w 

ż

yciu  człowieka  jest  wszechobecny.  Niepokój  jest  cz

ę

sto  bolesny  i  wywiera  powa

ż

ny  wpływ  na 

funkcjonowanie  człowieka.  Im  wi

ę

kszy  poziom  niepokoju  w  stosunku  do  mo

ż

liwo

ś

ci  jego  znoszenia  i  zdolno

ś

ci  radzenia 

sobie  z  nimi,  tym  wi

ę

ksza  jest  potrzeba  tworzenia  mechanizmów  obronnych.  Nale

ż

y  pami

ę

ta

ć

ż

e  niepokój  i  mechanizmy 

obronne z nim zwi

ą

zane funkcjonuj

ą

 w równym stopniu na poziomie jednostki, zwi

ą

zków  mał

ż

e

ń

skich, członków rodzin,  w 

grupach społecznych i instytucjach. Z tym poj

ę

ciem w sposób fundamentalny wi

ążą

 si

ę

 min. takie mechanizmy obronne jak: 

wyparcie, opór, zaprzeczenie, rozszczepienie, projekcja, proces refleksji. 

Mechanizmy  obronne  w  praktyce  socjalnej  oceniane  s

ą

  negatywnie,  jednak  s

ą

  one  pomocne  w  radzeniu  sobie 

przez pracownika socjalnego w działaniach skierowanych na osob

ę

, rodzin

ę

 czy grup

ę

Uj

ę

cie  systemowe  traktuje  rodzin

ę

  jako  podsystem  społeczny  podporz

ą

dkowany  systemowi  cało

ś

ciowemu.  W 

ramach tego podsystemu analizuje si

ę

 rol

ę

 ka

ż

dego członka rodziny, układ tych ról umo

ż

liwiaj

ą

cy funkcjonowanie rodziny i 

systemu  cało

ś

ciowego.  Społecze

ń

stwo  oczekuje  od  rodziny  zazwyczaj  reprodukcji  oraz  konformizmu  wobec  norm 

społecznych, tzn. socjalizacji jej członków zgodnie z istniej

ą

cymi ustaleniami społecznymi, czyli systemem norm i warto

ś

ci 

oraz  pracy.  Rodzina  natomiast  ofiarowuje  swoim  członkom  formowanie  osobowo

ś

ci,  zdobywanie  statusu  i  wsparcie 

emocjonalne

Teoria systemowa postrzega rodzin

ę

 jako aktywny system zdolny do wytwarzania nowego 

ś

rodowiska poprzez inicjowanie 

przez swoich członków nowych zachowa

ń

W uj

ę

ciu systemowym nale

ż

y wyró

ż

ni

ć

1.  System  klienta  –  to  osoby  członkowie  rodziny  lub  grupy  majace  problemy  do  których  jest  adresowana  pomoc 

społeczna.  System  ten  wymaga  szczególnego  monitorowania  oraz  wprowadzania  zmian  poniewa

ż

  podlega 

przeobra

ż

eniom. 

2.  System podmiotów – to osoby, instytucje, organizacje, których kompetencje wymagaj

ą

 modyfikacji szczególnie w 

sytuacji niewła

ś

ciwie prowadzonych działa

ń

3.  System działania  – to istniej

ą

ce lub wykreowane  osoby, instytucje, organizacje, które w realizacji celów pomocy 

społecznej współpracuj

ą

 ze sob

ą

4.  System przeprowadzania zmian – to pracownik socjalny i jego instytucja w odniesieniu do problemów rodziny. 

Rol

ą

  pracownika  socjalnego  jest  zainteresowanie  si

ę

  prawami  jednostki  oraz  sposobami  dzi

ę

ki,  którym 

ś

wiadczona  przez 

niego pomoc społeczna przemieszcza si

ę

 przez granice systemów. 

Rodzina w uj

ę

ciu systemowym mo

ż

e by

ć

 postrzegana jako: 

 

Grupa  społeczna,  czyli  zbiór  ludzi  poł

ą

czonych  ze  sob

ą

  d

ąż

eniem  do  wspólnego  celu,  stanowi

ą

c

ą

  odr

ę

bn

ą

  cało

ść

Analizie podlega

ć

 wówczas b

ę

d

ą

: rola społeczna, pozycja społeczna, oraz spójno

ść

 (interakcja społeczna).  

 

Instytucja  społeczna,  czyli  kulturowo  uwarunkowany  regulator  zachowa

ń

  ludzkich  zaspakajaj

ą

cy  istotne  potrzeby 

jednostki  i  społecze

ń

stwa  przy  wykorzystaniu  zintegrowanych  wzorów  zachowa

ń

  i  działa

ń

  członków  rodziny 

realizuj

ą

cych okre

ś

lone funkcje. 

background image

 

Funkcje rodziny a struktura  

Rodzina jest instytucj

ą

 i grup

ą

 społeczn

ą

, wychowawcz

ą

, pełni

ą

c

ą

 szereg rozmaitych funkcji. 

Funkcja  rodziny  to,  według  Z.  Tyszki,  „wyspecjalizowane  oraz  permanentne  działania  i  współdziałania  członków  rodziny, 

wynikaj

ą

ce  z  bardziej  lub  mniej  u

ś

wiadamianych  sobie  przez  nich  zada

ń

,  podejmowanych  w  ramach  wyznaczonych  przez 

obowi

ą

zuj

ą

ce normy i wzory, a prowadz

ą

ce do okre

ś

lonych efektów głównych i pobocznych."  

Funkcje rodziny wg Z. Tyszki: 

1. 

funkcja  materialno  -  ekonomiczna  –  zaspokojenie  potrzeb  materialnych  rodziny,  partykularyzacja  dochodów 

członków rodziny (w wi

ę

kszo

ś

ci zarobkuj

ą

 oboje mał

ż

onkowie i dorastaj

ą

ce dzieci, cz

ęść

 dochodów trafia do wspólnej 

"kasy", reszta - w gestii poszczególnych członków rodziny),  

2. 

funkcja  opieku

ń

czo-zabezpieczaj

ą

ca  -    zabezpiecza  wszystkich  członków  potrzebuj

ą

cych  pomocy,  zapewnia  jej 

członkom codzienne usługi (mieszkanie, wy

ż

ywienie, odzie

ż

) oraz opiek

ę

 ludziom starszym lub chorym, 

3. 

funkcja  prokreacyjna  –  Zaspokaja  potrzeby  rodzicielskie  i emocjonalne, oznacza, 

ż

e  jest  to jedyna  grupa społeczna 

rozszerzaj

ą

ca  si

ę

  dzi

ę

ki  funkcjom  biologicznym,  dostarczaj

ą

c  nowych  członków  dla  swojej  grupy  i  dla  całego 

społecze

ń

stwa, 

4. 

funkcja  seksualna  -  wzrost  przedmał

ż

e

ń

skich  i  pozamał

ż

e

ń

skich  kontaktów  seksualnych,  bardziej  cenione,  ni

ż

  w 

przeszło

ś

ci,  mał

ż

e

ń

skie  współ

ż

ycie  seksualne,  pod  k

ą

tem  jako

ś

ci  prze

ż

y

ć

  i  pełnej  satysfakcji  obojga  mał

ż

onków 

(wi

ę

ksze wymagania kobiet, konflikty z powodu braku satysfakcji),  

5. 

funkcja  legalizacyjno-kontrolna  –  dotyczy  systemu  warto

ś

ciowo  –  normatywnego  legalizuj

ą

cego  takie  zachowania 

jak:  współ

ż

ycie  seksualne,  posiadanie  dzieci,  ograniczona  nieformalna  kontrola  rodziny  nad  jej  członkami 

(autonomizacja  członków,  zwi

ę

kszony  czas  przebywania  poza  domem,  zanik  norm  i  sposobów  wła

ś

ciwego 

post

ę

powania - przest

ę

pczo

ść

),  

6. 

funkcja  socjalizacyjna  –  przekazuje  dorobek  kultury  społecze

ń

stwa,  modele  zachowa

ń

,  system  warto

ś

ci,  normy 

społeczne  itp.oznacza  stosunek  rodziny  do  dzieci,  które  przez 

ż

ycie  w  niej,  wrastaj

ą

  w  społecze

ń

stwo,  oraz 

dostosowywanie  si

ę

  mał

ż

onków  do  siebie,  zakres  zaw

ęż

ony  na  skutek  działania  innych  instytucji;  nieprawidłowa 

socjalizacja  sprzyja  patologii  społecznej;  brutalizacja  tre

ś

ci  płyn

ą

cych  ze 

ś

rodków  masowego  przekazu  -  st

ą

d  rola 

rodziny w dostarczaniu odpowiedniego systemu warto

ś

ci i zainteresowa

ń

, umo

ż

liwiaj

ą

cych dokonanie, przez młodych 

ludzi,  odpowiedniej  selekcji,  emancypacja  dzieci,  a  zwłaszcza  młodzie

ż

y  (wi

ę

ksza  swoboda,  niezale

ż

no

ść

zmniejszenie 

ś

wiadomego  wpływu  rodziców  na  dzieci  oraz  wpływów  wewn

ą

trzrodzinnej,  spontanicznej  socjalizacji); 

ż

nicowanie si

ę

 postaw 

ż

yciowych i działa

ń

 wychowawczych matek i ojców (indywidualizacja oddziaływa

ń

),  

7. 

funkcja klasowa  -przynale

ż

no

ść

 do okre

ś

lonej struktury społecznej, 

8. 

funkcja kulturalna –dziedzictwo kulturowe rodziny, społecze

ń

stwa, narodu.  

9. 

funkcja rekreacyjno-towarzyska 

10.  funkcja  emocjonalno  -  ekspresyjna  –  kontakty  towarzyskie,  wzrost  rangi  uczu

ć

  wy

ż

szych  (miło

ść

),  małe  wsparcie 

emocjonalne  człowieka  ze  strony  pozarodzinnych  grup  wspólnotowych;  zapewnienie  przez  rodzin

ę

,  poczucia 

bezpiecze

ń

stwa,  higieny  psychicznej,  równowagi  emocjonalnej  jednostki,  umo

ż

liwienie  ekspresji  osobowo

ś

ci 

(niepowtarzalnych cech  jednostki)  i  aprobowanie  jej;  im  mniej  konfliktowa  i  zdezorganizowana,  tym  skuteczniejsza  jej 

funkcja emocjonalno - ekspresyjna. 

Funkcje  rodziny  s

ą

 

ś

ci

ś

le  zwi

ą

zane  z  jej  struktur

ą

  tzn.  układem  ról  i  pozycji  społecznej  oraz  rzutuj

ą

  na  charakter 

wi

ę

zi  ł

ą

cz

ą

cych  jej  członków.  Jako

ść

  i  poziom  wypełnianych  przez  rodzin

ę

  funkcji  decyduje  o  ko

ń

cowych  skutkach  jej 

funkcjonowania,  wyra

ż

aj

ą

cych  si

ę

  w  poziomie  i  stylu 

ż

ycia  jej  członków,  w  konfiguracji  stosunków  mi

ę

dzypokoleniowych, 

aspiracji i planów 

ż

yciowych, uznawanych systemów warto

ś

ci, stylu i jako

ś

ci 

ż

ycia.  

Struktur

ę

 rodziny okre

ś

la :  

1) 

liczba i rodzaj pokrewie

ń

stwa członków rodziny (liczba dzieci i innych krewnych), 

2) 

układ ich pozycji i ról społecznych, przestrzenne ich usytuowanie, 

background image

 

3) 

siła  wi

ę

zi  instytucjonalnych  i  psychicznych  ł

ą

cz

ą

cych  poszczególnych  członków  rodziny, 

ś

wiadcz

ą

ca  o  wi

ę

kszej 

lub mniejszej spójno

ś

ci (kohezji) rodziny, 

4) 

podział  czynno

ś

ci  oraz  struktura  wewn

ą

trzrodzinnej  władzy  i  autorytetów,  ł

ą

cz

ą

ca  si

ę

  do

ść

 

ś

ci

ś

le  z  układem 

pozycji społecznych, 

5) 

 wewn

ą

trzrodzinny rozkład miło

ś

ci i wzgl

ę

dów. 

Bior

ą

c pod uwag

ę

 wy

ż

ej wymienione elementy struktury rodziny, mo

ż

emy wyró

ż

ni

ć

 : 

 

rodzin

ę

 mał

ą

 (dwupokoleniow

ą

, podstawow

ą

) - preferowan

ą

 we współczesnej Europie i Ameryce Północnej 

- pełn

ą

 (mał

ż

onkowie i ich dzieci), 

-  niepełn

ą

  (mał

ż

e

ń

stwo  przeddzietne,  bezdzietne  lub  postparentalne;  matka  z  dzieckiem  lub  dzie

ć

mi;  ojciec  z 

dzieckiem lub dzie

ć

mi; same dzieci pozostaj

ą

ce pod opiek

ą

 pełnoletniego brata lub siostry),  

 

rodzin

ę

  du

żą

  (w  Polsce  przewa

ż

nie  w  szcz

ą

tkowej  postaci)  -  tradycyjn

ą

,  patriarchaln

ą

,  o 

ś

ci

ś

le  instytucjonalnym 

charakterze,  zrzeszaj

ą

c

ą

  przynajmniej  kilka  rodzin  małych  oraz  samotnych  ludzi;  wszyscy  członkowie  s

ą

 

bezwzgl

ę

dnie podporz

ą

dkowani głowie rodziny,  

 

zredukowan

ą

  rodzin

ę

  du

żą

  (poszerzon

ą

  rodzin

ę

  mał

ą

)  -  najcz

ęś

ciej  jest  to  m

ąż

ż

ona,  ich  dzieci  i  rodzice, 

niekiedy  dodatkowo  niedorosłe  lub  nie  usamodzielnione  rodze

ń

stwo  którego

ś

  ze  współmał

ż

onków;  nie  zawsze 

władza spoczywa w r

ę

kach najstarszego m

ęż

czyzny w rodzinie,  

 

rozproszon

ą

  rodzin

ę

  du

żą

  -  kategoria,  kr

ą

g  lub  grupa  rozproszonych  krewnych  (w  zale

ż

no

ś

ci  od  stopnia  ich 

wspólnoty  i  za

ż

yło

ś

ci  ;  mał

ż

e

ń

stwo  oraz  rodziny  ich  bli

ż

szych  i  dalszych  krewnych  (a  tak

ż

e  ewentualnie  krewni 

stanu  wolnego)  mieszkaj

ą

  oddzielnie  i  prowadz

ą

  osobne  gospodarstwa  domowe;  cz

ę

sto,  zwłaszcza  bli

ż

si  krewni 

(mimo  przestrzennego  rozproszenia),  tworz

ą

  do

ść

  spójny  kr

ą

g  rodzinny,  oparty  na  wi

ę

zi  pokrewie

ń

stwa  i 

powinowactwa.  

Społeczne konsekwencje zachodz

ą

cych w rodzinie przemian uwa

ż

a si

ę

:  

 

wzrost liczby konfliktów mał

ż

e

ń

skich i rozwodów (malej

ą

ca spójno

ść

 rodziny, jej dezorganizacja i dezintegracja),  

 

wzrost zatrudnienia kobiet dla ciekawszego 

ż

ycia, samorealizacji, nie tylko z pobudek ekonomicznych,  

 

relatywne zmniejszenie warto

ś

ci dzieci dla rodziców (dobra konkurencja),  

 

indywidualizacja form aktywno

ś

ci w rodzinie i zainteresowa

ń

,  

 

dyferencjacja  (zró

ż

nicowanie)  norm  i  warto

ś

ci  u  poszczególnych  członków  rodziny  -  nawzajem  w  stosunku  do 

siebie,  

 

zmniejszenie si

ę

 wi

ę

zi rodzinno - s

ą

siedzkich, zmiana wi

ę

zi rodzinno - towarzyskich,  

 

malej

ą

ca liczba 

ś

lubów, wzrost liczby mał

ż

e

ń

stw i rodzin niesformalizowanych (konkubinat, kohabitacja),  

 

zmniejszenie  przyrostu  naturalnego,  oddzielenie  funkcji  seksualnej  od  prokreacyjnej  w  rodzinie  -  zmniejszenie 

dzietno

ś

ci (

ś

rodki antykoncepcyjne),  

 

nasilenie si

ę

 ruchliwo

ś

ci geograficznej z powodów ekonomicznych i politycznych,  

 

wzrost zagro

ż

e

ń

 ekologicznych i społecznych (patologia społeczna jednostek, spatologizowane rodziny),  

 

równouprawnienie rodzin : małej (dwupokoleniowej) wobec du

ż

ej (wielopokoleniowej). 

 

Rodzina  problemowa  –  system  rodziny,  geneza,  dynamika  i  skutki  problemów,  potrzeby,  pełnienie  ról 

społecznych, 

4 główne typy rodzin wg Jacka Piekarskiego: 

 

ś

rodowiskowo  wzorcowe – obejmuje ono wył

ą

cznie wzorcowe cechy, 

 

ś

rodowiskowo  przeci

ę

tne  –  obejmuje  zestawienie  cech  dominuj

ą

cych  w  danej  zbiorowo

ś

ci  o  niejednoznacznej  z 

punktu  widzenia pedagogicznego warto

ś

ci wszystkich przyj

ę

tych kryteriów, 

 

ś

rodowiskowo niekorzystne wychowawczo – obejmuje wył

ą

cznie cechy negatywne, 

 

ś

rodowiskowo dysharmonijne – wzorce współwyst

ę

puj

ą

 z konfiguracjami czynników okre

ś

lonych jako negatywne. 

background image

 

Ś

rodowisko wzorcowe charakteryzuje si

ę

1.  wysokim standardem materialnym,  

2.  dobr

ą

 sytuacj

ą

 mieszkaniow

ą

3.  wła

ś

ciwymi warunkami rozwoju i zdobycia nowych do

ś

wiadcze

ń

 (szerokie kontakty towarzyskie i kulturalne), 

4.  partnerskim charakterem 

ż

ycia rodzinnego, 

5.  stylem  wychowania  nacechowanym  konsekwencj

ą

  i  jednomy

ś

lno

ś

ci

ą

,  wyst

ę

powaniem  pozytywnych  wzmocnie

ń

  oraz 

brakiem drastycznych kar, 

6.  d

ąż

eniem do rozwoju przy uwzgl

ę

dnianiu mo

ż

liwo

ś

ci dziecka, 

7.  wysokim rozwojem intelektualnym oraz zaanga

ż

owaniem w rozwój 

ż

yczliwo

ś

ci i wra

ż

liwo

ś

ci dla innych. 

Rodzina  problemowa  to  taka  rodzina  która  nie  spełnia  swoich  zada

ń

  wzgl

ę

dem  dzieci.  Rodzina  problemowa  w 

ś

wietle 

systemu reguł funkcjonuje jak ka

ż

dy system- zło

ż

ony z cz

ęś

ci składowych – powi

ą

zanych ze sob

ą

 w szczególny sposób- dla 

osi

ą

gniecia wspólnego celu. W rodzinie problemowej brak jest : 

 

Akceptacji  siebie  -  członkowie  rodziny  maj

ą

  niskie  poczucie  własnej  warto

ś

ci,  poczucie  winy,  nie  akceptuj

ą

c  siebie 

trudno im budowa

ć

 dobre relacje z innymi członkami rodziny oraz innymi lud

ź

mi, 

 

Wzajemno

ś

ci – nie wszyscy członkowie rodziny wywi

ą

zuj

ą

 si

ę

 ze swoich obowi

ą

zków i nie dotrzymuj

ą

 umów, 

 

Otwartej  komunikacji  -  istniej

ą

  tematy,  które  w  czasie  komunikowania  si

ę

  komunikowania  si

ę

  członków  rodziny  s

ą

 

pomijane lub trzymane w sekrecie; członkowie rodziny boj

ą

 si

ę

 odsłania

ć

 swoje słabe strony, 

 

Otwarto

ś

ci na otoczenie- członkowie rodziny 

ż

yj

ą

 w zamkni

ę

ciu i izolacji, strzeg

ą

 aby wyst

ę

puj

ą

cy problem nie ujrzał 

ś

wiatła dziennego, ukrywaj

ą

 go przed otoczeniem. 

Dysfunkcjonalna  rodzina  staje  si

ę

 

ź

ródłem  napi

ęć

,  frustracji  zarówno  dla  dorosłych  członków  jak  i  dla  dzieci. 

Dysfunkcjonalno

ść

 rodziny mo

ż

e dotyczy

ć

 ró

ż

nego zakresu realizowanych zada

ń

, mo

ż

e to by

ć

 

dysfunkcja  całkowita,  oznaczaj

ą

ca, 

ż

e  w  rodzinie  wyst

ę

puje  kompletne  niepowodzenie  w  realizacji  zada

ń

  rodziny  i 

musz

ą

 j

ą

 w tym zast

ą

pi

ć

 wyspecjalizowane rodziny, 

 

dysfunkcja cz

ęś

ciowa, oznaczaj

ą

ca, 

ż

e rodzina nie potrafi  realizowa

ć

 prawidłowo pewnych jej zada

ń

 i podstawowych 

funkcji, 

Ta dysfunkcjonalno

ść

 mo

ż

e z kolei obejmowa

ć

 

niepowodzenia w realizacji zada

ń

 wychowawczych, 

 

niepowodzenia w walce z kryzysem mał

ż

e

ń

skim, 

 

niepowodzenia zwi

ą

zane z walk

ą

 o nie wykluczenie rodziny z okre

ś

lonego kr

ę

gu rodzinnego, 

 

niepowodzenia w zaspokajaniu potrzeb dziecka b

ą

d

ź

 te

ż

 dotycz

ą

cych innych zada

ń

 i sfer 

ż

ycia rodzinnego (S. Kawula). 

W rodzinie problemowej zaburzony jest kontakt miedzy rodzicami a dzie

ć

mi. Rodzice przejawiaj

ą

 nieprawidłowe postawy : 

 

Postawa  unikaj

ą

ca-  zauwa

ż

a  si

ę

  oboj

ę

tno

ść

  uczuciow

ą

  rodziców,  przebywanie  z  dzieckiem  nie  sprawia  im 

przyjemno

ś

ci,  jest  odczuwane  przez  nich  jako  trudno

ść

.  Kontakt  z  dzieckiem  jest  lu

ź

ny,  pozornie  dobry  i  maskowany 

nadmiern

ą

 swobod

ą

 

Postawa  odtr

ą

caj

ą

ca  –  dziecko  odbierane  jako  ci

ęż

ar  ograniczaj

ą

cy  swobod

ę

  rodziców.  Rodzice  maj

ą

  do  dziecka 

dystans.  Stosuj

ą

  kary  nieproporcjonalne  do  stopnia  przewinienia  dziecka.  Okazuj

ą

  dziecku  swoje  niezadowolenie, 

krytykuj

ą

 je dokuczaj

ą

.  

 

Postawa 

zbyt 

wymagaj

ą

ca 

– 

rodzice 

posiadaj

ą

 

zbyt 

wysokie 

aspiracje  

w  stosunku  do  własnego  dziecka,  chc

ą

  je  ukształtowa

ć

  według  idealnego  wzorca,  nie  licz

ą

c  si

ę

  z  mo

ż

liwo

ś

ciami  i 

zdolno

ś

ciami dziecka. 

 

Postawa  nadmiernie  chroni

ą

ca    -  rodzice    z jednej strony  pozwalaj

ą

  dziecku na  wszystko  z  drugiej  strony  za

ś

 s

ą

  w 

ci

ą

głym strachu i l

ę

ku o jego zdrowie i bezpiecze

ń

stwo.  

background image

 

W  rodzinie  problemowej  zaspokajane  s

ą

  głównie  potrzeby  rodziców.  Zaburzona  jest  wi

ęź

  emocjonalna  mi

ę

dzy 

członkami rodziny a relacje nie s

ą

 oparte na równo

ś

ci praw. W rodzinie Istnieje podział na osoby wa

ż

niejsze którym nale

ż

si

ę

  podporz

ą

dkowa

ć

.  Zasady  funkcjonowania  takiej  rodziny  s

ą

  narzucane,  sztywne,  cz

ę

sto  nieuzasadnione,  bł

ę

dy  nie 

naprawiane  i  wybaczane  lecz  wypominane,  członkowie  rodziny  problemowej  nie  maj

ą

  mo

ż

liwo

ś

ci  wyra

ż

a

ć

  swoich 

spostrze

ż

e

ń

, uczu

ć

, my

ś

li i pragnie

ń

. System rodziny nie wspiera swych członków a raczej hamuje.  

Model typologii postaw rodzicielskich wła

ś

ciwych i niewła

ś

ciwych wg. Ziemskiego 

1) akceptacja >> odtr

ą

cenie 

2) współdziałanie >> unikanie 

3) rozumna swoboda >> nadmiernie chroni

ą

ca 

4) uznanie praw >> nadmiernie wymagaj

ą

ca 

Typy post

ę

powania rodzicielskiego według Makarovica: 

1) przewaga matki + przewaga nagród >> monarcha 

2) przewaga nagród + przewaga dziecka >> demokrata 

3) przewaga dziecka + przewaga sankcji >> anarchista 

4) przewaga sankcji + przewaga matki >> tyran 

Model zachowania rodzicielskiego według Slatera: 

ciepło, uzale

ż

nienie  

brak tolerancji, surowo

ść

  

chłód, separowanie si

ę

  

pobła

ż

liwo

ść

, tolerancja 

ą

d wychowawczy – wg A. Guryckiej bł

ę

dem wychowawczym nazywamy zdarzenie, które zachodzi w okre

ś

lonej sytuacji 

wychowawczej i jest takim zachowaniem wychowawczym, które ma niekorzystny wpływ na dora

ź

ne funkcjonowanie dziecka 

oraz na jego dalszy lub bli

ż

szy rozwój. Bł

ą

d wychowawczy popełniany jest zawsze nie

ś

wiadomie. 

 

Przyczyny popełniania bł

ę

dów wychowawczych tkwi

ą

 w: 

wła

ś

ciwo

ś

ci osobowo

ś

ciowe wychowawcy, 

prywatne teorie na temat wychowania, 

czynniki sytuacyjne. 

Wyró

ż

niamy 9 podst. bł

ę

dów wychowawczych: 

rygoryzm, 

agresja, 

hamowanie aktywno

ś

ci 

oboj

ę

tno

ść

,  

eksponowanie siebie, 

uleganie, 

zast

ę

powanie, 

idealizacja dziecka, 

niekonsekwencja. 

Podstawowe elementy systemu zdrowej, funkcjonalnej rodziny (J. Bradshaw) - pi

ęć

 wolno

ś

ci: 

1.  Cało

ść

 jest czym

ś

 wi

ę

kszym ni

ż

 suma jej elementów. 

2.  System jest dynamiczny – stale szuka otwarto

ś

ci i mo

ż

liwo

ś

ci rozwoju, przystosowuj

ą

c si

ę

 do napływaj

ą

cych informacji i 

stresu. 

3.  Zasady s

ą

 jawne i negocjowalne. 

background image

 

4.  Równowaga pomi

ę

dzy wspólnot

ą

 a odr

ę

bno

ś

ci

ą

 jest oparta na wzajemnym szacunku. 

5.  Gdy  poziom  niepokoju  zwi

ą

zany  ze  zjawiskami  interpersonalnymi  i  intrapsychicznymi  jest  niewielki,  automatycznie 

zaczynaj

ą

 działa

ć

 siły zwi

ą

zane z wyodr

ę

bnianiem si

ę

Dobre , funkcjonalne zasady stosowane w zdrowym systemie rodzinnym: 

 

Problemy s

ą

 zauwa

ż

alne i rozwi

ą

zywane 

 

Promowanych  jest  pi

ęć

  wolno

ś

ci.  Wszyscy  członkowie  rodziny  mog

ą

  wyra

ż

a

ć

  swoje  spostrze

ż

enia,  uczucia,  my

ś

li, 

pragnienia i fantazje. 

 

Wszystkie relacje s

ą

 oparte na dialogu i równo

ś

ci. Ka

ż

dy członek rodziny jest tak samo ceniony jako osoba. 

 

Komunikacja jest bezpo

ś

rednia, adekwatna i oparta na konkretnych, obserwowalnych faktach. 

 

Członkowie rodziny mog

ą

 zaspokaja

ć

 swoje potrzeby. 

 

Członkowie rodziny mog

ą

 by

ć

 indywidualno

ś

ciami. 

 

Rodzice robi

ą

 to co mówi

ą

ż

e zrobi

ą

. Dbaj

ą

 o samodyscyplin

ę

 

Role w rodzinie s

ą

 wybierane i zmieniaj

ą

ce si

ę

 

Atmosfera jest radosna i pełna spontaniczno

ś

ci. 

 

Zasady wymagaj

ą

 uzasadniania. 

 

Naruszenie warto

ś

ci drugiej osoby budzi poczucie winy. 

 

ę

dy s

ą

 wybaczane i postrzegane jako okazja do uczenia si

ę

 

System rodzinny słu

ż

y jednostkom. 

 

Rodzice s

ą

 w kontakcie ze zdrowym poczuciem wstydu. (J. Bradshaw) 

 

Dzieci z grupy wysokiego ryzyka wywodz

ą

 si

ę

 z rodzin, w których: 

a)  wyst

ę

puj

ą

  ró

ż

nego  rodzaju  patologie  społeczne  (alkoholizm,  przest

ę

pczo

ść

,  prostytucja,  negatywny  stosunek  do  pracy, 

itd.); 

b) struktura została zaburzona z powodu rozpadu mał

ż

e

ń

stwa b

ą

d

ź

 istnienia nieprawidłowych wzorców rodziny; 

c)  zaznacza  si

ę

  prymitywizm,  znajduje  on  odzwierciedlenie  nie  tylko  w  poziomie  wykształcenia  rodziców  (opiekunów),  ale 

równie

ż

 w: 



  przyjmowanych przez nich postaw wychowawczych, 



  braku podstawowej wiedzy dotycz

ą

cej wychowania i potrzeb dziecka, 



  sposobie sp

ę

dzania czasu wolnego, 



  sposobach rozwi

ą

zywania konfliktów oraz 



  preferowanych warto

ś

ciach (tolerowaniu i akceptowaniu zachowa

ń

 dewiacyjnych); 

d)  istniej

ą

  gł

ę

boko  skrywane  lub  nawet  nie  u

ś

wiadamiane  problemy  i  konflikty,  których 

ź

ródła  si

ę

gaj

ą

  rodzinnego 

pochodzenia;  badania  potwierdziły  fakt  przekazu  negatywnych  warto

ś

ci,  norm  i  wzorców  z  pokolenia  na  pokolenie  –  to 

zjawisko jest szczególnie wyra

ź

nie widoczne w preferowanych w 

ż

yciu warto

ś

ciach oraz funkcjonuj

ą

cych wzorcach rodziny; 

e) uwidacznia si

ę

 brak wsparcia i kontroli rodziców, co w konsekwencji powoduje obni

ż

enie ich wpływów i odej

ś

cie dziecka 

do  grupy  rówie

ś

niczej.  Gdy  w  rodzinie  nie  panuje  odpowiednia  atmosfera,  struktura  rodziny  jest  zachwiana,  warunki 

materialne i kulturowe rodziny s

ą

 nieodpowiednie, dziecku brak pozytywnych wzorców do na

ś

ladowania oraz brak wsparcia 

w  sferze  emocjonalnej,  szuka  ono  takiego 

ś

rodowiska  gdzie  zostanie  docenione  i  zauwa

ż

one.  Jest  to  najcz

ęś

ciej  grupa 

rówie

ś

nicza – nieformalna, która przewa

ż

nie ma negatywny  wpływ na jednostk

ę

, skutkiem, czego jest popełnianie czynów 

niepo

żą

danych przez społecze

ń

stwo, co jest jednoznaczne z niedostosowaniem społecznym. 

Dochodzimy, wi

ę

c do wniosku, i

ż

 rodzina jest tym podstawowym i najwa

ż

niejszym gruntem wychowawczym, który 

przy  prawidłowym  funkcjonowaniu  wprowadza  dziecko  w 

ś

wiat  dorosłych,  uczy  wypełnia

ć

  role  społeczne  i  najbardziej 

wpływa na dostosowanie si

ę

 jednostki do wymogów społecze

ń

stwa. 

Pierwszym  sygnałem  tego, 

ż

e  co

ś

  niewła

ś

ciwego  dzieje  si

ę

  z  rodzin

ą

  s

ą

  kłopoty,  które  sprawia  jedno  z  dzieci. 

Rodzice  wzywani  do  szkoły  dowiaduj

ą

  si

ę

ż

e  ucze

ń

  po  raz  kolejny  wdał  si

ę

  w  bójk

ę

  albo  te

ż

  uciekł  z  lekcji.  Najcz

ęś

ciej 

background image

 

zaskoczeni  rodzice  usiłuj

ą

  wytłumaczy

ć

  sobie  te  wybryki  wyj

ą

tkow

ą

  nadpobudliwo

ś

ci

ą

  czy  te

ż

  „trudnym  charakterem” 

młodego 

człowieka. 

Nie 

dostrzegaj

ą

 

najmniejszego 

zwi

ą

zku 

mi

ę

dzy 

własnym 

zachowaniem  

a  zachowaniem  dziecka.  Badania  dowodz

ą

  jednak, 

ż

e  trudno

ś

ci  wychowawcze  sprawiane  przez  dzieci  z  tak  zwanych 

„normalnych”  rodzin  stanowi

ą

  objaw  tych  samych  dysfunkcji,  które  s

ą

  typowe  dla  rodzin  patologicznych.  Wynikaj

ą

  one  

z zaburze

ń

 w komunikacji poszczególnych członków rodziny mi

ę

dzy sob

ą

 oraz z niezaspokajania istotnych potrzeb dziecka.  

Tam zatem, gdzie pojawiaj

ą

 si

ę

 pierwsze sygnały nie respektowania przez dziecko wzorców zachowa

ń

 przyj

ę

tych 

w  społecze

ń

stwie  (agresja,  nadpobudliwo

ść

),  tam  w  istocie  mamy  do  czynienia  z  zachwianiem  bezpiecze

ń

stwa,  niskim 

poziomem odporno

ś

ci na frustracje, niezrównowa

ż

eniem emocjonalnym. Tego rodzaju zaburzenia mog

ą

 stanowi

ć

 podstaw

ę

 

do  poszukiwania  rozwi

ą

za

ń

  ekstremalnych  czy  ryzykownych  i  tym  samym  otwiera

ć

  przestrze

ń

  dla  pojawiania  si

ę

 

najrozmaitszych zagro

ż

e

ń

.  

Dysfunkcjonalna  rodzina  generuje  wi

ę

c  narkomani

ę

,  alkoholizm,  niepo

żą

dane  ci

ąż

e  nastolatek,  zachowania 

przest

ę

pcze. St

ą

d niezmiernie istotne jest wychwytywanie pierwszych sygnałów szczególnie tam, gdzie pozornie wszystko 

jest w porz

ą

dku. 

Do zachowania równowagi systemu niezb

ę

dne jest, aby poszczególne elementy cało

ś

ci działały wła

ś

ciwie. Kłopoty 

dziecka  stanowi

ą

  najcz

ęś

ciej  wyraz  zaburze

ń

  emocjonalnych  rodziców.  Oni  to,  bowiem,  jak  okre

ś

la  Bradshaw,  s

ą

 

architektami  rodziny.  To  wła

ś

nie  na  wzajemnym  odnoszeniu  si

ę

  rodziców  do  siebie  opiera  si

ę

  wzorzec  komunikacji  w 

rodzinie.  Dzieci  ucz

ą

  si

ę

  b

ą

d

ź

  jawnych  i  jednoznacznych  kontaktów,  b

ą

d

ź

  te

ż

  odwrotnie  –  nie  wyra

ż

aj

ą

  swoich  uczu

ć

  

i ukrywaj

ą

 je. Rodzina, pisze Bradshaw, „potrzebuje Matki i Ojca, którzy s

ą

 zaanga

ż

owani w zasadniczo zdrowy wzajemny 

zwi

ą

zek i którzy czuj

ą

 si

ę

 na tyle bezpieczni, 

ż

eby wychowywa

ć

 swoje dzieci, nie obci

ąż

aj

ą

c ich swoimi problemami” 

Gdy rodzice nie spełniaj

ą

 tych warunków, na miejsce autentycznych relacji pojawiaj

ą

 si

ę

 role. W ich odgrywaniu 

nie ma nic złego, je

ś

li ich układ jest elastyczny i podlega naturalnym zmianom. Ka

ż

da rodzina prze

ż

ywa przecie

ż

 kłopoty i 

problemy w komunikowaniu si

ę

 wzajemnym. Bywa tak, 

ż

e jeden z jej członków dla zapewnienia równowagi odgrywa czyj

ąś

 

rol

ę

.  Tam  jednak,  gdzie  relacje  zostaj

ą

  usztywnione,  a  role  pozostaj

ą

  stałe,  nic  nie  funkcjonuje  prawidłowo.  Je

ś

li  jedno  z 

rodziców  nie  spełnia  swoich  zada

ń

,  wówczas  jego  miejsce  zajmuje  dziecko,  staj

ą

c  si

ę

  zast

ę

pczym  rodzicem.  Taka 

sytuacja  ma  miejsce,  gdy  -  na  przykład  -  matka  nadmiernie  wyr

ę

cza  si

ę

  córk

ą

  w  opiece  nad  jej  młodszym  rodze

ń

stwem. 

Bywa  i  tak, 

ż

e  córka  zamiast odgrywa

ć

  rol

ę

, faktycznie  zast

ę

puje  matk

ę

. Wielu badaczy  dopatruje si

ę

  w  tym  mechanizmu 

stosunków kazirodczych. Zdarzaj

ą

 si

ę

 sytuacje, kiedy dziecko odci

ą

ga rodziców od ich własnych konfliktów i bierze na siebie 

wszystkie  winy.  Pocz

ą

tkowo  odgrywa  rol

ę

  kozła  ofiarnego,  ale  z  czasem  faktycznie  mo

ż

e  si

ę

  nim  sta

ć

.  „Kozioł  ofiarny 

naprawd

ę

  staje  si

ę

  łobuzem”.  Na  tym  polega  niebezpiecze

ń

stwo  odgrywania  ról;  zamiast  tego  powinno  si

ę

  budowa

ć

 

autentyczne relacje pomi

ę

dzy członkami rodziny.  

Nieprawidłowe  funkcjonowanie  rodziny  jest,  zatem  wynikiem  zaburze

ń

  relacji  mi

ę

dzy  rodzicami.  Trzeba  dziecko  i 

jego kłopoty traktowa

ć

 w odniesieniu do rodziny; w niej przede wszystkim szuka

ć

 

ź

ródła niepowodze

ń

, a nie poza ni

ą

.  

Pracownik socjalny pracuj

ą

c z rodzin

ą

 współpracuje z innymi instytucjami i organizacjami pomagaj

ą

cymi rodzinom. 

Niezmiernie  wa

ż

na  jest  znajomo

ść

  miejsc,  osób,  mo

ż

liwo

ś

ci  udzielenia  pomocy  w 

ś

rodowisku  lokalnym.  Przekazywanie  i 

zbieranie  informacji  od  poszczególnych  osób  i  instytucji,  konsekwentne  egzekwowanie 

ś

wiadcze

ń

  wynikaj

ą

cych  z  zada

ń

  i 

kompetencji instytucji. 

Instytucje i organizacje działaj

ą

ce na rzecz rodziny  

Powiatowe  Centrum  Pomocy  Rodzinie  jest  samodzieln

ą

  jednostk

ą

  organizacyjno-bud

ż

etow

ą

,  która  wykonuje  zadania 

wynikaj

ą

ce z ustaw: 

 

ustawy z 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, 

 

ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, 

 

zadania wynikaj

ą

ce z innych ustaw i uchwał. 

Rodziny  zast

ę

pcze    jest  form

ą

  całkowitej,  okresowej  opieki  dla  dzieci  opuszczonych,  pozbawionych  opieki  rodzicielskiej, 

które z powodu przeszkód prawnych lub wieku nie mog

ą

 by

ć

 przysposobione. 

Rodziny zast

ę

pcze   dziel

ą

 si

ę

 na : 

background image

 

1. 

Spokrewnione z dzieckiem 

2. 

Nie spokrewnione z dzieckiem   

3. 

Zawodowe nie spokrewnione z dzieckiem   

4. 

Wielodzietne 

5. 

Specjalistyczne 

 

Sprawuj

ą

ce opiek

ę

 nad dzie

ć

mi niedostosowanymi społecznie 

 

Sprawuj

ą

ce opiek

ę

 nad dzie

ć

mi, które z racji stanu zdrowia wymagaj

ą

 szczególnej opieki i piel

ę

gnacji. 

6. 

Rodziny pełni

ą

ce funkcj

ę

 pogotowia rodzinnego 

pełni

ą

ce  rol

ę

  pogotowia  rodzinnego,  s

ą

  form

ą

  pomocy  o  charakterze  interwencyjnym  i  stanowi

ą

  alternatyw

ę

  dla  instytucji 

pogotowia opieku

ń

czego. 

Towarzystwo Przyjaciół Dzieci skrót TPD jest ogólnopolskim, pozarz

ą

dowym stowarzyszeniem prowadz

ą

cym działalno

ść

 

po

ż

ytku publicznego przez dzieci. 

W  ramach  działalno

ś

ci  słu

ż

y  dzieciom,  które  wymagaj

ą

  ratunku  i  pomocy,  a  tak

ż

e  rodzicom,  władzom  samorz

ą

dowym  i 

pa

ń

stwowym w wypełnianiu ich obowi

ą

zków wobec dzieci. 

Podstawowe kierunki pracy TPD: 

1. 

Organizacja  zast

ę

pczych 

ś

rodowisk rodzinnych dla dzieci osieroconych. 

2. 

Opieka i pomoc udzielana dzieciom rodzin biednych, w tym dotkni

ę

tych bezrobociem, patologicznych, wielodzietnych, 

rozbitych itp. (pomoc materialna, do

ż

ywianie, poradnictwo itp.) 

3. 

Opieka i pomoc rodzinom wychowuj

ą

cym dzieci przewlekłe chore i niepełnosprawne. 

4. 

Działalno

ść

  opieku

ń

czo-wychowawcza  w  miejscu  zamieszkania  przez  terenowe  koła  przyjaciół  dzieci  (

ś

wietlice, 

ogniska wychowawcze,). 

5. 

Organizacja  wakacji  dla  dzieci  z  rodzin  ubogich  i  niewydolnych  wychowawczo  oraz  dla  dzieci  niepełnosprawnych  i 

przewlekle chorych. 

6. 

Działalno

ść

 słu

żą

ca przeciwdziałaniu wypadkowo

ś

ci dzieci w ruchu drogowym. 

7. 

Działalno

ść

 w zakresie podnoszenia poziomu kultury pedagogicznej rodziców i społecze

ń

stwa. 

Towarzystwo  posiada  na  tereniu  kraju  rozbudowan

ą

  struktur

ę

  organizacyjn

ą

.  Ma  swoje  oddziały  na  szczeblach  gminnych, 

miejskich, powiatowych i wojewódzkich. 

Dom Dziecka jest placówk

ą

 socjalizacyjn

ą

 przeznaczon

ą

 dla dzieci w wieku od urodzenia do 18-tego roku 

ż

ycia. Zadaniem 

Domu  Dziecka  jest  zapewnienie  dzieciom  i  młodzie

ż

y  pozbawionym  trwale  lub  okresowo  opieki  rodziny  własnej, 

całodobowej  opieki  i  wychowania,  odpowiednich  do  potrzeb  warunków  rozwoju,  a  tak

ż

e  przygotowanie  do  samodzielnego 

ż

ycia. 

Dom  Dziecka  podejmuje  działania  w  celu  powrotu  dziecka  do  rodziny,  znalezienia  rodziny  przysposabiaj

ą

cej  lub 

umieszczenia w rodzinnej opiece zast

ę

pczej: 

 

utrzymuj

ą

c kontakty z rodzicami lub innymi członkami rodziny wychowanków w celu tworzenia warunków powrotu do 

rodziny, 

 

współpracuj

ą

c  z  o

ś

rodkami  adopcyjno  –  opieku

ń

czymi  w  celu  pozyskania  dla  wychowanków  zast

ę

pczych  form 

wychowania rodzinnego. 

Rodzinny  Dom  Dziecka.  Placówki  rodzinne  od  1999r.  s

ą

  instytucjami  pomocy  społecznej,  funkcjonuj

ą

cymi  obecnie  na 

podstawie  art.  80  ust.  1  pkt  2,  ust.  3,  5,  7,  8,  ustawy  o  pomocy  społecznej  z  dnia  12  marca  2004r.  oraz  Rozporz

ą

dzenia 

Ministra  Polityki  Społecznej  z  dnia  14  lutego  2005r.  w  sprawie  placówek  opieku

ń

czo-wychowawczych.  Placówka  rodzinna 

zapewnia dzieciom cz

ęś

ciowo lub całkowicie pozbawionym opieki rodziców; 

background image

 

10 

1. 

Całodobow

ą

 opiek

ę

 i wychowanie w warunkach zbli

ż

onych do domu rodzinnego. 

2. 

Opiek

ę

 do czasu powrotu dziecka do rodziny, umieszczenia go w rodzinie adopcyjnej lub jego usamodzielnienia. 

Wioska Dzieci

ę

ca.  Zało

ż

enia ideowe placówki okre

ś

laj

ą

 cztery nadrz

ę

dne zasady wychowawcze:  

 

Ka

ż

de dziecko w wiosce ma matk

ę

 i rodze

ń

stwo.  

 

Naturalne rodze

ń

stwa nie s

ą

 rozdzielane.  

 

Ka

ż

da rodzina wioskowa posiada swój dom, nie przestaj

ą

c by

ć

 zarazem integraln

ą

 cz

ęś

ci

ą

 społeczno

ś

ci wioskowej.  

 

W swych zało

ż

eniach warunki te rozwin

ąć

 maj

ą

 poczucie bezpiecze

ń

stwa i własnego miejsca. 

Wioski  Dzieci

ę

ce  SOS  w  Polsce  to  niepubliczne,  rodzinne  placówki  opieki  całkowitej  nad  dzie

ć

mi  osieroconymi  i 

opuszczonymi, które prowadzi Stowarzyszenie SOS Wioski Dzieci

ę

ce w Polsce. Twórc

ą

 idei Wiosek Dzieci

ę

cych SOS był 

Hermann  Gmeiner,  który  zało

ż

ył  pierwsz

ą

  Wiosk

ę

  dzieci

ę

c

ą

  SOS  w  Imst  –  Austra  w  1949r.  Obecnie  istnieje  około  400 

Wiosek  w  ponad  130  krajach 

ś

wiata. W  naszym  kraju  funkcjonuj

ą

  trzy Wioski  Dzieci

ę

ce  w  Biłgoraju,  Kra

ś

niku  i  Siedlcach 

oraz Dom Młodzie

ż

y SOS w Lublinie. 

O

ś

rodek  Adopcyjny.  O

ś

rodek  Adopcyjno-Opieku

ń

czy  jest  publiczn

ą

,  specjalistyczn

ą

  placówk

ą

  o  charakterze 

diagnostyczno-konsultacyjnym. 

W ramach działalno

ś

ci: 

Poszukuje rodzin zast

ę

pczych i rodzin adopcyjnych dla dzieci osamotnionych. 

Prowadzi profesjonalne szkolenia i kursy dla rodzin zast

ę

pczych (mi

ę

dzy innymi metod

ą

 PRIDE - pomagaj

ą

c

ą

 zdoby

ć

 

umiej

ę

tno

ś

ci  w  odpowiedzialnym  zadaniu,  jakim  jest  opieka  nad  dzie

ć

mi  w  rodzinie  zast

ę

pczej.  Program  ten  pomaga 

rozwin

ąć

 umiej

ę

tno

ść

 wspierania dzieci - równie

ż

 w ich kontaktach z rodzin

ą

 naturaln

ą

). 

Zaprasza na spotkania indywidualne wspieraj

ą

ce w podj

ę

ciu dobrych decyzji w procesie adopcyjnym. 

Udziela pomocy psychologicznej i pedagogicznej rodzinom naturalnym, zast

ę

pczym i adopcyjnym. 

Udziela pomocy prawnej w ustanawianiu rodziny adopcyjnej i rodziny zast

ę

pczej. 

Udziela pomocy rodzinom i samotnym kobietom, które nie mog

ą

 wychowywa

ć

 własnego dziecka,  

Poradnia  Psychologiczno-Pedagogiczna.  Poradnia  Psychologiczno-Pedagogiczna  jest  placówk

ą

  publiczn

ą

,  która 

zatrudnia  wykwalifikowanych  pracowników:  psychologów,  pedagogów,  logopedów.  Z  poradni

ą

  współpracuje  pedagog 

szkolny. Ich głównym zadaniem jest 

ś

wiadczenie bezpłatnych, powszechnych usług w zakresie m.in.: 

  Profilaktyki niepowodze

ń

 szkolnych,  

  Diagnozy i terapii wszelkich zaburze

ń

 i odchyle

ń

 rozwojowych dzieci i młodzie

ż

y,  

  Diagnozy i terapii specyficznych problemów w pisaniu i czytaniu,  

  Terapii dzieci z trudno

ś

ciami w nauce matematyki,  

  Profilaktyki, diagnozy i terapii opó

ź

nie

ń

 rozwoju mowy. 

Pedagog szkolny.  Zakres działalno

ś

ci pedagoga: 

 

Współudział w realizacji zada

ń

 wychowawczych szkoły, 

 

Prowadzenie profilaktyki wychowawczej, 

 

Organizowanie i prowadzenie pracy korekcyjno-wyrównawczej, 

 

Indywidualna pomoc uczniom, 

 

Organizowanie opieki wychowawczej nad uczniami w celu kompensowania braków 

ś

rodowiska rodzinnego. 

Pedagog rodzinny. Drugim wa

ż

nym ogniwem w systemie opieki pedagogicznej nad dzieckiem i jego rodzina jest pedagog 

rodzinny. Do zada

ń

 pedagoga rodzinnego nale

ż

y zaliczy

ć

 m.in.: 

 

Dokonywanie diagnozy sytuacji rodzinnej. 

 

Ustalenie potrzeb i zakresu pomocy ze strony słu

ż

b, instytucji, organizacji wspieraj

ą

cych rodzin

ę

 

Prowadzenie mediacji z rodzicami. 

background image

 

11 

 

Organizowanie udziału rodziny w terapii. 

 

Dora

ź

na interwencja i pomoc w rozwi

ą

zywaniu konfliktów i problemów wychowawczych. 

 

Prowadzenie konsultacji i poradnictwa otwartego. 

Kuratorzy rodzinni. Działalno

ść

 kuratorów przebiega na dwóch płaszczyznach: 

 

pierwsza  ma  charakter  diagnostyczny  i  polega  na  dokładnym  poznaniu  ka

ż

dego  podopiecznego  i  jego  uwarunkowa

ń

 

ś

rodowiskowych, 

 

druga obejmuje system działa

ń

 zmierzaj

ą

cych do osi

ą

gni

ę

cia rezultatów wychowawczych. 

Do obowi

ą

zków kuratora rodzinnego nale

żą

 

Udzielanie podopiecznym pomocy w organizowaniu nauki, pracy i czasu wolnego w 

ś

rodowisku rodzinnym. 

 

Sprawowanie  kontroli  nad  wykonywaniem  obowi

ą

zków  przez  rodziców,  których  władza  rodzicielska  została 

ograniczona. 

 

Udzielanie pomocy nieletnim zwalnianym z wszelkiego rodzaju zakładów o charakterze wychowawczym i poprawczym 

oraz opuszczaj

ą

cym rodziny zast

ę

pcze. 

Pracownik socjalny  a system pomagaj

ą

cy rodzinie 

Ka

ż

da rodzina prze

ż

ywa trudne chwile, które wymagaj

ą

 wysiłku, mobilizacji, współdziałania, wyrzecze

ń

. Kryzys w 

rodzinie mo

ż

e zosta

ć

 przezwyci

ęż

ony, gdy skutecznie rodzina zmobilizuje swoje siły lub otrzyma wsparcie z zewn

ą

trz. 

Formy wsparcia: 

 

pierwotna sie

ć

 społeczna -pomoc rodziny, przyjaciół, znajomych, 

 

wtórna  sie

ć

  społeczna  (interwencja  kryzysowa)  -  profesjonalna  pomoc  z  urz

ę

du,  z  racji  pełnionych  funkcji 

zawodowych. 

Wsparcie społeczne charakteryzuje si

ę

 tym, 

ż

e: 

 

jego celem jest zbli

ż

enie uczestników do rozwi

ą

zania problemu, przezwyci

ęż

enie trudno

ś

ci, 

 

w toku interakcji zachodzi wymiana emocji, informacji, instrumentów działania i dóbr materialnych, 

 

wymiana w toku interakcji mo

ż

e by

ć

 jednostronna, b

ą

d

ź

 wzajemna, a kierunek relacji mo

ż

e by

ć

 stały lub zmienny, 

 

interakcja i wymiana zostaje podj

ę

ta w sytuacji problemowej i trudnej. 

Relacje zachodz

ą

ce podczas udzielanego wsparcia: 

 

człowiek – człowiek ( relacje rodzinne rówie

ś

nicze, s

ą

siedzkie, zawodowe), 

 

człowiek - grupa (rodzina własna, stowarzyszenie społeczne i polityczne, 

ś

rodowisko s

ą

siedzkie i lokalne, ko

ś

cioły), 

 

człowiek  –  instytucje  (instytucje  pomocy  społecznej,  medycznej,  instytucje  usług  i  słu

ż

b  porz

ą

dkowych,  instytucje 

samorz

ą

dowe i samopomocowe itp.), 

 

człowiek - szersze układy (obejmuj

ą

ce 

ś

rodowisko gminy, dzielnicy miasta, regionu kulturowego). 

Cele pracy z rodzin

ą

 

 

pomoc w rozwi

ą

zywaniu 

ż

yciowych problemów rodziny, 

 

pomoc w konstruktywnym rozwi

ą

zywaniu konfliktów i kryzysów w rodzinie, 

 

wspieranie integracji rodziny, wspieranie wi

ę

zi uczuciowych w rodzinie, 

 

neutralizowanie patogennego oddziaływania rodziny na dzieci, 

 

odbudowanie funkcji opieku

ń

czych i wychowawczych rodziny wobec dzieci, 

 

pomoc w integracji rodziny z jej otoczeniem społecznym. 

 

Formy pracy socjalnej: 

background image

 

12 

1. 

Pomoc  dora

ź

na  (ratownictwo)  -  wymaga  rozpoznania  warunków  natychmiastowego  działania  np.  pomoc  dla 

powodzian 

2. 

Opieka  

ś

wiadczona  w  tych  sytuacjach,  w  których  ludzie  nie  potrafi

ą

  b

ą

d

ź

  nie  maj

ą

  sił,  aby  samodzielnie 

przezwyci

ęż

y

ć

  trudno

ś

ci.  Opiera  si

ę

  na  dokładnej  diagnozie  potrzeb  np.  zakłady  dla  przewlekle  chorych,  domy 

małego dziecka 

3. 

Pomoc  -  działania  maj

ą

ce  wspiera

ć

  pomy

ś

lny  rozwój  osób  i  wszystkich  członków  społeczno

ś

ci  np. 

ś

wietlice 

młodzie

ż

owe, poradnie rodzinne. 

4. 

Kompensacja społeczna - wyrównywanie braków 

ś

rodowiskowych np. domy dziecka, rodziny zast

ę

pcze. 

Praca  socjalna  z  rodzin

ą

  mo

ż

e  opiera

ć

  si

ę

  na  jednej  z  wymienionych  form,  b

ą

d

ź

  mo

ż

e  zawiera

ć

  elementy  ratownictwa, 

opieki, pomocy i kompensacji. 

Formy pomocy rodzinie: 

 

poradnictwo, 

 

praca w 

ś

rodowisku, 

 

kontrakt socjalny, 

 

interwencja kryzysowa, 

 

mediacje. 

Pomoc rodzinie w sytuacji kryzysu: 

 

Zapewnienie nale

ż

ytej opieki rodzinom znajduj

ą

cym si

ę

 w trudnej sytuacji 

ż

yciowej. 

 

Rozwój usług profilaktyczno-wspieraj

ą

cych. 

 

Pomoc rodzinom dotkni

ę

tym zjawiskiem przemocy. 

 

Poradnictwo rodzinne. 

 

Upowszechnianie informacji o instytucjach i placówkach działaj

ą

cych na rzecz rodziny. 

Efektywno

ść

  pracy  socjalnej  zale

ż

y  od  prowadzenia  stałej  współpracy  z  wieloma  instytucjami.  Przesuni

ę

cie  akcentu 

działa

ń

 socjalnych z rozdawnictwa na podejmowanie działa

ń

 zaradczych wymaga tworzenia sprawnie działaj

ą

cego systemu 

rozpowszechniania  informacji  i  współpracy  mi

ę

dzyinstytucjonalnej.  Rozwój  usług  prowadzonych  przez  instytucje  pomocy 

społecznej  zakłada stał

ą

  współprac

ę

  z  innymi  podmiotami, ale  tak

ż

e  korzystanie  z  istniej

ą

cych instytucji  w  tym  organizacji 

pozarz

ą

dowych.  Wzmocnienie  współpracy  z  trzecim  sektorem  (organizacje  pozarz

ą

dowe)  daje  mo

ż

liwo

ść

  wi

ę

kszego 

oddziaływanie słu

ż

b pomocy społecznej, ale tak

ż

e rozwój 

ś

wiadczonych usług. 

Współpraca mi

ę

dzyresortowa w działaniach na rzecz rodziny: 

 

pomoc społeczna, 

 

edukacja, 

 

s

ą

downictwo, 

 

policja, 

 

słu

ż

ba zdrowia, 

 

Centrum Integracji Społecznej, 

 

Ochotnicze Hufce Pracy, 

 

organizacje pozarz

ą

dowe. 

Rola i funkcje organizacji pozarz

ą

dowych: 

 

Funkcja pomocy bezpo

ś

redniej - zaspokajanie potrzeb społecznych ludzi. 

 

Funkcja  reprezentacji  interesów  -  poł

ą

czona  jest  z  tworzeniem  trwałych  i  wielokierunkowych  kanałów  przepływu 

informacji. 

 

Funkcja wychowawcza - ucz

ą

 ludzi warto

ś

ci społecznych. 

 

Funkcja aktywizowania - uruchamia potencjał społeczny. 

 

Funkcja innowacyjna - kreowanie i realizowanie nowatorskich zmian w 

ż

yciu społecznym. 

Organizacje pozarz

ą

dowe maj

ą

 mo

ż

liwo

ść

background image

 

13 

 

Docierania do indywidualnych potrzeb jednostek i odpowiadania na nie. 

 

Uwzgl

ę

dniania w działaniach subiektywnych odczu

ć

, opinii osób zainteresowanych. 

 

Utrzymywania stałego, bie

żą

cego kontaktu z osobami potrzebuj

ą

cymi wsparcia. 

 

Prowadzenia działa

ń

 elastycznie, dostosowywania ich do zmieniaj

ą

cej si

ę

 sytuacji. 

 

Podejmowania działa

ń

 nowatorskich, innowacyjnych. 

 

Niezale

ż

nego my

ś

lenia i działania. 

Diagnozowanie 

ś

rodowiska rodzinnego 

W diagnozowaniu rodziny stosujemy 2 główne strategie badawczo-diagnostyczne: 

strategia cało

ś

ciowa

strategia zogniskowana. 

Diagnoza 

ś

rodowiska  rodzinnego  to  bardzo  zło

ż

ony  proces.  Pod  k

ą

tem  rodziny  mo

ż

emy  bada

ć

  dziecko  w  wielu 

aspektach np. trudno

ś

ci dziecka w uczeniu si

ę

, kłopoty wychowawcze. Mo

ż

emy te

ż

 bada

ć

 rodziców np. problem alkoholowy.  

Ju

ż

 na samym pocz

ą

tku naszej działalno

ś

ci musimy sobie zada

ć

 pytanie co chcemy zbada

ć

? Co stanie si

ę

 przedmiotem 

naszej  obserwacji,  jakie  zjawisko.  Pierwszym  krokiem  jest  zebranie  danych,  ustalenie  faktów  nast

ę

pnie  za

ś

  ustalenie 

diagnoz cz

ą

stkowych po czym dochodzimy do oceny globalnej, konkluzji. 

Czynniki brane pod uwag

ę

 przy diagnozowaniu rodziny: 

a) kulturowe

poziom wykształcenia rodziców, 

 poziom umiej

ę

tno

ś

ci czytania, 

 rodzaj i liczba ksi

ąż

ek, 

sposób sp

ę

dzania czasu wolnego, 

b) ekonomiczne: 

 dochód rodziny, 

warunki mieszkaniowe, 

g

ę

sto

ść

 zamieszkania, 

c) motywacyjne: 

stosunek rodziców do post

ę

pów dziecka w szkole, 

pomoc w nauce szkolnej, 

stosunek do zamierze

ń

 zawodowych dzieci, 

d) emocjonalne: 

stosunek uczuciowy rodziców do dzieci, 

harmonia współ

ż

ycia rodzinnego i troska o dobro dziecka. 

Diagnozuj

ą

c rodzin

ę

 powinni

ś

my zwróci

ć

 uwag

ę

 na: 

Cele rodziny 



  dora

ź

ne 



  długoterminowe 



  cele rodziny formułowane przez poszczególne osoby 



  cele podzielane przez cał

ą

 rodzin

ę

 



  zapatrywanie si

ę

 na te cele wszystkich członków rodziny 

Kultura rodziny 



  uwarunkowania historyczne 



  unikalna kultura rozwijana w ka

ż

dej rodzinie 

Struktura rodziny 



  zasady uniwersalne- zwi

ą

zane z hierarchi

ą

 władzy 



  wzajemne oczekiwania 

background image

 

14 



  własne podsystemy 

Rozwój rodziny – ró

ż

ne stadia rozwojowe 



  wczesny okres mał

ż

e

ń

ski przed urodzeniem dzieci 



  okres niemowl

ę

ctwa 



  okres przedszkolny i szkolny, dojrzewanie i pocz

ą

tek dorosło

ś

ci 



  okres odchodzenia dzieci z domu 



  okres pustego gniazda, po odej

ś

ciu dzieci 



  okres emerytalny 

Zasoby rodziny 



  materialne 



  psychospołeczne 

Interakcje z innymi systemami 



  lokalne instytucje 



  rodzina rozszerzona 



  grupy osób bliskich 

Granice rodziny 



  granice pomi

ę

dzy rodzin

ą

 a jej otoczeniem 



  jak przyjmuje nowego członka rodziny, jak traktuje współmał

ż

onka po rozwodzie 

Klimat rodziny 



  pozytywny- mobilizuje 



  depresyjny – napi

ę

cia frustracje, izolacja 

Inne warunki rodzinne  



  rodzinny rezonans 



  „symptomy” członka rodziny – podtrzymuj

ą

 

ż

ycie rodziny  

Diagnozuj

ą

c  sytuacj

ę

  dziecka    mo

ż

emy  posłu

ż

y

ć

  si

ę

  na  przykład  wywiadem  z  rodzicami.  Powinien  on  zawiera

ć

 

szczegółowe pytania podzielone na grupy:  

I grupa to piel

ę

gnacja wzrostu dziecka. 

-

 

warunki materialne: praca i zarobki rodziców 

-

 

warunki  mieszkaniowe:  ile  osób  zamieszkuje,  podstawowy  sprz

ę

t,  czy  dziecko  ma  swój  pokój,  swoje  miejsce  do 

zabawy czy nauki  

-

 

umiej

ę

tno

ść

 rodziców w zapobieganiu zagro

ż

eniom, higiena zdrowotna, 

ż

ywienie 

-

 

stan zdrowia rodziny, potrzeby 

II grupa to wyrównywanie braków organicznych dziecka 

-

 

czy dziecko ma ruch 

III grupa to nabywanie ról społecznych w rodzinie 

-

 

wdra

ż

anie dziecka do 

ż

ycia 

-

 

obowi

ą

zki domowe – dziecko ma, nie ma, ma w nadmiarze 

IV grupa to stosunek dziecka do nauki 

-

 

czy samodzielnie odrabia zadania 

-

 

czy ma trudno

ś

ci w szkole 

-

 

czy lubi sw

ą

 szkoł

ę

 

-

 

jakie przedmioty sprawiaj

ą

 mu trudno

ś

ci 

-

 

jakie przedmioty lubi 

V grupa to kształtowanie postaw prospołecznych  

-

 

atmosfera rodzinna  

background image

 

15 

-

 

czy rodzice przebywaj

ą

 z dzie

ć

mi 

-

 

konflikty, awantury 

-

 

styl wychowawczy 

-

 

współdziałanie rodziców w wychowaniu 

VI grupa to budzenie zainteresowa

ń

 

-

 

czy jest ksi

ę

gozbiór 

-

 

na jakie zaj

ę

cia dziecko ucz

ę

szcza  

VII grupa to kr

ą

g warto

ś

ci kulturowych 

-

 

umiej

ę

tno

ść

 dokonywania wyborów co dobre a co złe  

-

 

motywy post

ę

powania  

VIII grupa to wprowadzenie do uczestnictwa w 

ż

yciu kultury