

Porażenie, paraliż (łac. plegia) – stan 

charakteryzujący się całkowitą 

niemożnością wykonywania ruchu, 

na skutek braku dopływu bodźców 

nerwowych do mięśni. 



Ze względu na charakter niedowłady lub 

porażenia dzielą się na: 



·        spastyczne ( wzmożone napięcie 

mięśniowe), które ujawnia się przy porażeniu 

neuronu ruchowego ( motoneuronu) 

ośrodkowego 



·        niedowład lub porażenie wiotkie              

( obniżone napięcie mięśniowe) występujące 

przy porażeniu neuronu ruchowego                    

( motoneuronu) obwodowego 
 

PORAŻENIE WIOTKIE 

POCHODZENIA 

MIOGENNEGO 

POCHODZENIA 

NEUROGENNEGO 



Porażenie wiotkie pochodzenia 

neurogennego – spowodowane uszkodzeniem 

obwodowym nerwów, np. pourazowe, 

poinfekcyjne, nowotworowe, przewodzących 

impulsację nerwową z ośrodków wyższych do 

efektora, którym jest mięsień.. 



Neurologiczne objawy porażenia wiotkiego, to: 

duże obniżenie napięcia mięśniowego, zanik 

mięśni, drżenie pęczkowe mięśni, zniesienie 

odruchów w objętej paraliżem kończynie, 

neurogenny zapis w elektromiogramie 



Porażenie wiotkie pochodzenia miogennego – 

związane z uszkodzeniem samego mięśnia lub 

grupy mięśniowej najczęściej na skutek urazu, 

niedorozwoju, miopatii. 
 



W działaniu leczniczym pobudza się 

reinnerwację mięśni elektroterapią, usprawnia 

ruchy kinezyterapią, zapobiega powstawaniu 

przykurczów i zniekształceń za pomocą 

fizykoterapii, redresji i aparatów 

ortopedycznych. 



Niedowłady i porażenia tej grupy cechuje 

mozaikowatość rozmieszczenia. Mogą 

występować porażenia pojedynczych mięśni, 

całych grup mięśniowych, całkowite, rozległe 

lub rozsiane porażenia i różnego stopnia 

niedowłady w obrębie jednej (monoparesis, 

monoplegia),w dwu (diparesis, diplegia) i czterech 

kończyn (quadriparesis, ąuadriplegia) oraz 

tułowia. 



W każdym odcinku tułowia i kończyn, 

sprawność ruchów i poprawne ustawienie 

stawów zależy od zachowania równowagi, 

napięcia i siły mięśni agonistycznych i 

antagonistycznych (np. zginaczy i 

prostowników palców). Na skutek porażenia 

lub osłabienia jednej z tych grup mięśniowych 

przeważa napięcie mięśni mocniejszych, 

powodując patologiczne ustawienie stawu, np. 

ustawienie końsko-szpotawe przy porażeniu 

lub osłabieniu mięśni. 



Długotrwałe ustawienie patologiczne prowadzi 

do strukturalnych przykurczów mięśni nie 

porażonych, a w następstwie tego do 

rozciągania i dalszego osłabienia mięśni 

słabszych. U rosnących dołącza się 

nieprawidłowy rozwój kości wywołany 

nieprawidłowo rozłożonym naciskiem i 

niepełnym zakresem ruchów stawów. 

Zniekształcenia, początkowo czynnościowe, 

odwracalne, stają się nieodwracalne, 

strukturalne.