plik

W ciągu dwóch lat powstanie

przy ulicy Książęcej obiekt

stanowiący sam dla siebie

odrębną kategorię,

Rozwiązania zapisane w jego

projekcie nie są typowe dla

schematów, które obecnie

charakteryzują warszawskie

biurowce "klasy A", Centrum

Giełdowe ma szansę

przewartościować dzisiejsze,

rodzime wyobrażenia o

standardach budowlanych i

architektonicznych, a także

przywrócić świadomości

zbiorowej ważny obszar

śródmieścia Warszawy.

O  tym  i  o  innych    problemach
rozmawialiśmy  na    dwa    miesiące
przed  rozpoczęciem  budowy  z
jednym  z  autorów  projektu,  archi-
tektem Andrzejem Chołdzyńskim.

- Budynek, który zaprojektował

Pan  wspólnie  ze  Stanisławem
Fiszerem  w  sąsiedztwie  dawnego
Domu  Partii,  dzisiaj  Centrum  Ban-
kowo-Finansowego,  odznacza  się
lekką,  otwartą  i  prześwietloną
architekturą.  Ta  konwencja  nie  jest
typowa dla instytucji finansowych.

- Bo jest to także element sym-

boliczny,  podkreślający  współcze-
sną  otwartość  tych  instytucji.  Za-
mkniętą  fortecą,  zamkiem  w  stylu
Kafki  była  siedzibo  KC,  przez  40  lat
symbolizująca  tajemnice  władzy,
budynek  zresztą  piękny,  zaprojek-
towany  przez  wybitnych  architek-
tów.  Nasz,  stojący  obok,  będzie
przekornie  przezroczysty.  Przema-
wiają  za  tym  również  względy  czy-
sto funkcjonalne.

- Domyślam się, że dopisanie

ich  do  wizerunku  instytucji  stabil-
nych,  solidnych,  których  ważnym
udziałowcem  jest  Skarb  Państwa,
nie było rzeczą łatwą.

- Na tym właśnie polega cały

paradoks.  Bo  czym  jest  pieniądz,
papier  wartościowy?  Abstrakcją,
wartością  umowną,  A  sama  giełda?
Trudno  o  byt  mniej  materialny.  Od
kiedy  upowszechniły  się  notowania
elektroniczne,  nawet  parkiet  przestał
być

potrzebny.

przecież

efemeryczne struktury muszą znaleźć
miejsce w budowli jak najbardziej
materialnej,

stabilnej,

budzącej

zaufanie, W końcu to państwo, które
jest głównym właścicielem GIEŁDY
PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH, daje
gwarancje

instytucjom

odpowiedzialnym za dobrobyt i rozwój
gospodarki polskiej. Dlatego w
warstwie symbolicznej nie może to
być

budynek

kontrowersyjny,

szokujący, o rozbitej, zdekonstru-
owanej bryle.

- A jaki będzie?

- Logiczny. Logika może być,

moim zdaniem, jedną z cech dobrej
architektury.

trudniejszy

jest

program  funkcjonalny  i  symboliczny
budynku, im bardziej skomplikowane
jego  usytuowanie  w  przestrzeni
realnej  i  otoczeniu  kulturowym,  tym
bardziej

prosta,

zrozumiała

przejrzysta  powinna  być  odpowiedź,
której  udziela  architektura,  Lekkość  i
oczywistość  tej  odpowiedzi  może  być
jedną  z  miar  profesjonalizmu  w
sztuce projektowania.

- Czy tym kryteriom nie odpo-

wiada większość biurowców tzw.
klasy A, powstających w Warszawie
i innych miastach polskich?

- Architektura raczej nie powinna

być  przedmiotem  użytku  jedno-
razowego.  We  współczesnym  świecie,
w  którym  wszystko  zmienia  się,
powinno  być,  moim  zdaniem,  ele-
mentem  stałym,  wyróżnikiem  w  czasie
i przestrzeni trwającym przez okres co
najmniej  dwóch,  trzech  pokoleń.
Tymczasem

czas

„drapieżnej"

eksploatacji  przeciętnego  biurowca
tzw. klasy A szacowany jest w Polsce
na  najwyżej  piętnaście  lat.  Po  pięciu,
siedmiu  latach  następuje  zwrot
nakładów,  przez  następne  lata  na
budynku  zarabia  się,  a  później,  na
dobrą  sprawę,  mógłby  on  przestać
istnieć.

Centrum Giełdowe w Warszawie

A R C H I T E K T U R A

DOM l BIURO • LISTOPAD 1997

W rozwiniętych krajach zachod-

nich,  gdzie  okres  amortyzacji  tzw.
obiektów  komercyjnych  jest  dwu-
krotnie  dłuższy,  niektóre  budynki  są
odpowiednio  trwalsze.  Jednak,  po-
mijając  tę  różnicę,  problem  archi-
tektury  „jednorazowego  użytku",  „do
wyrzucenia"

ma zasięg ogólno-

światowy.  Niektórzy  przedstawiciele
mojego  zawodu  twierdzą,  że  two-
rzą  architekturę  „nowoczesną",  a
ponieważ  ich  zdaniem  cechą  no-
woczesności  jest  „zmienność",  rów-
nież ich budowle po kilkunastu latach
mają  nadawać  się  do  wymiany,
wyburzenia.

Jako

architekt

chciałbym  jak  najczęściej  mieć
możność  niezgadzania  się  z  taką
postawą,  ale  to  już  następna,  zu-
pełnie  inna  kwestia.  Tak  czy  inaczej,
ważne  jest  to,  by  użytkownik  umiał
odróżniać  architektoniczną  „jedno-
razową  chustkę  do  nosa"  od  archi-
tektury  prawdziwej,  aby  nie  popeł-
niał  nieświadomie  fatalnej  pomyłki,
biorąc  produkt  katalogowo-bezoso-
bowy  za  wartość  artystyczną.  Mam
ogromną nadzieję, że w Polsce

będziemy już wkrótce mieli ten
okres przejściowy „generalnej kon-
fuzji" za sobą.

- Czym zatem powinien odzna-

czać się dobrze zaprojektowany
budynek biurowy?

- Najwyższa jakość w tej archi-

tekturze  z  pewnością,  jak  zawsze,
powstaje  już  w  fazie  projektowania.
Przestrzeń,  detal  i  instalacje  muszą
być tak zdefiniowane, by przez

kolejne

dziesięciolecia

budynek

bez większych przeszkód przejmował
zmieniające się funkcje.

l tu anegdota: Amerykańskiemu

architektowi  Louisowi  Kahnowi  —
jednemu  z  duchowych  przewod-
ników  m.in.  mojego  pokolenia  —
zdarzyło  się  („na  marginesie"  swojej
pracy)  przekonać  kilku  inwestorów
do

wyposażenia

biurowców

dodatkowe szachty instalacyjne.

DOM l BIURO • LISTOPAD 1997

Chwilowo  zbędne,  wynikajgce  z
niepojętej  dla  niearchitektów  „logiki
planu",  okazały  się  one  bezcenne  już
po  dwudziestu  latach.  W  czasach
rewolucji  informatycznej  pomogły
rozwiązać  problem  dodatkowych
instalacji

zasilających,

kom-

puterowych i klimatyzacyjnych,
przy zachowaniu pięknej, nienaru-
szonej, trwałej architektury,

A R C H I T E K T U R
A

l jeszcze słowo: o konieczności

wiary  w  niezbędność  pracy  projek-
towej,  studiowania;  warto  wierzyć,
że  czas  poświęcony  na  pracę  nad
rozwiązaniem  specyficznym,  indy-
widualnym,  nazwijmy  to  „czasem
rzemieślniczym",  daje  szansę  na
piękny,  wartościowy  przedmiot.
Warto  wierzyć, że czas przeznaczony
na „oswojenie" i indywidualne,

DOM l BIURO • LISTOPAD 1997

specyficzne  użycie  produktów  i  roz-
wiązań  katalogowych  da  inwestoro-
wi-użytkownikowi  satysfakcje.  Warto
wierzyć,  że  w  każdym  budynku  musi
znaleźć  się  kilka  miejsc  -  światów
„wymyślonych"  i  stworzonych  tylko
dla  niego,  za  cenę  wielogodzinnych
uzgodnień  i  pracy  z  zanikającym
(niestety)

rzemiosłem,

tak

aby

zbudować wartościowy obiekt.

Zespól Budynków CENTRUM
GIEŁDOWEGO w Warszawie przy ul.
Książęcej. Powierz, ogólna: 35 000
mkw. Inwestor: CENTRUM GIEŁDOWE
SA.

Główni akcjonariusze: GIEŁDA
PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH SA,
KRAJOWY DEPOZYT PAPIERÓW
WARTOŚCIOWYCH SA, BANK
HANDLOWY SA, CENTRUM
GIEŁDOWE SA, CBF. Projekt
wyłoniony w konkursie SARP w 1994
roku. Budżet nie ujawniany ze
względu na trwający przetarg na
Generalnego Wykonawcę. Projekt
architektoniczny: Stanisław Fiszer i
Andrzej M. Chotdzyński. Architekci
asystenci: Bogumił Kidziak, Janusz
Klikowicz, Artur Chołdzyński, Piotr
Bujnowski, Tomasz Bumo.
Projektanci branżowi: Tadeusz
Perzyński (konstruktor) z zespołem,
Tomasz Łosek, RP+K PROJEKT z
zespołem (inżynieria sanitarna, prądy
silne i słabe), Maria Miłobędzka,
Piotr Miłobędzki z zespołem,
TEOMA (inżynieria sanitarna), Jan
Rączy (akustyka), Maciej
Świątkowski (projekt pejzażu), Piotr
Zienkiewicz (kosztorysy i ekonomika
budowy).

Obiekt posiadający coś więcej niż
możliwość

zaspokojenia

funkcji

użytkowej.

- Czy rzeczywiście trzeba do tego

typu funkcji biurowej dobrej ar-
chitektury?

- Tak, bo bez niej biurowiec jest

zaledwie  „hamburgerem",  produk-
tem  masowej  konsumpcji,  l  tak  na
przykład,  jeśli  chodzi  o  wyposażenie
techniczne,  we  wnętrzach  spro-
wadza  się  to  zwykle  do  lokowania
wszelkich  instalacji  pod  jak  najtań-
szym  stropem  żelbetowym  i  masko-
wania  całości  sufitem  podwiesza-
nym.  Zarówno  włókna  mineralne,  z
których  sufit  jest  wykonany,  jak  i
stelaż  aluminiowy,  na  którym  się
opiera,  są  nietrwałe  i  po  dwóch,
trzech latach eksploatacji nadają się
do  wymiany.  Wymiany  nie  zawsze
dobrze

wykonanej,

często

szpecącej  przestrzenie  wnętrza.
Należy  liczyć  się  również  z  tym, że  w
trakcie  ważnej  narady  w  każdej
chwili  może  wtargnąć  do  gabinetu
robotnik  z  drabiną,  ponieważ  jakaś
awaria  wymaga  jego  interwencji
właśnie w tym miejscu.

- Jak można tego uniknąć?

- Projektując budynek tak, by

w  jego  strukturze  znalazły  właściwe,
jak  najmniej  konfliktowe  miejsce
wszystkie instalacje, przede wszystkim
te  wielkowymiarowe  —  wentylacyjna  i
sanitarna.  W  budynku  CENTRUM
GIEŁDOWEGO  dukty  klimatyzacyjne
poprowadzimy

elewacji

sąsiedztwie  słupów  nośnych.  W
zależności  od  warunków  atmos-
ferycznych  panujących  na  ze-
wnątrz,  będzie  tu  doprowadzane
powietrze  o  odpowiednich  właści-
wościach,  l  tak,  jak  skóra  żywego
organizmu,  elewacja  (i  instalacje  w
niej prowadzone) będzie „oddychała"
w  sensie  symbolicznym  i  rze-
czywistym,  umożliwiając  utrzymanie
komfortu  klimatycznego  we  wnętrzu
budynku.

Wszystkie

instalacje

elektryczne  będą  zatopione  w
ścianach  konstrukcyjnych  lub  po-
średnich  stałych,  a  dojścia  do  duk-
tów,  poprzez  oddzielne  pomiesz-
czenia  techniczne,  umożliwią  pra-
widłową  ich  konserwację  i  ewentu-
alną wymianę np. okablowań.

- Czy taka struktura budynku

ma duży wpływ na architekturę
wnętrza?

- Ponownie muszę odwołać się
do Louisa Kahna, który pod

DOM l BIURO • LISTOPAD 1997

względem  technicznego  zaopa-
trzenia  budynku  dzielił  jego  prze-
strzeń  na  obsługującą  i  obsługiwa-
ną.  Te  pierwszą  stanowią  w  naszym
przypadku  warstwy  elewacji  i  roz-
budowane  zespoły  szachtów,  na
drugą  natomiast  składają  się  kolejne
warstwy  biur.  Ideałem  byłby  rozdział
pomiędzy  nimi  przeprowadzony  na
tyle

skutecznie,

użytkownik,

odczuwający komfort klimatyczny i
obecność świeżego powietrza czy
też

postrzegający

działanie

sztucznego  oświetlenia,  nie  potrafił
zlokalizować  ich  źródła.  Ta  zasada
jest  u  podstaw  m.in.  budowania
warstwy  sufitowej.  W naszym projekcie
pomiędzy

żebrami

żelbetowego

stropu  zamierzamy  umieścić  duże
aparaty  oświetleniowe  ukształtowane
na  obraz  „żagli  świetlnych",  których
prototyp,  według  naszego  projektu,
tworzy  austriacki  ZUMTO-BEL  przy
pomocy  swojego  polskiego  partnera,
firmy  LUXMAT.  Wielkie  białe  żagle-
odbłyśniki,  wypełniające  całkowicie
przestrzeń  między  żebrami  sufitu,
skierują w dół odbite światło, którego
źródło  będzie  całkowicie  zakryte  i
niewidoczne.  Praca  nad  projektem
indywidualnego  oświetlenia  w  tym
budynku  będzie,  mam  nadzieje,
przykładem

dobrze

zainwestowanego  czasu  na  wyko-
nanie  specyficznych  studiów  i  za-
miany  tego  czasu  w  ponadczasową,
indywidualną wartość.

W innych przestrzeniach biuro-

wych  postanowiliśmy  zostawić  ni-
czym  nie  osłonięty  żelbetowy  sufit  —
pięknie  wybarwiony  i  utrwalony  po-
dwójną  warstwą  wosku  kładzionego
na  gorąco  -  będzie  przypominał
fakturą naturalny kamień.

- Jak w związku z tym będą po-

prowadzone podziały wewnętrzne?

- Szeroki rozstaw podpór umożliwi,

w razie potrzeby, zorganizowanie na
każdej kondygnacji biura otwar-

tego w formie prostokqta o długości
60 metrów i szerokości 12, a nawet 20

metrów. Tam, gdzie inwestorzy
zdecydowali się na biura o tradycyjnej
strukturze, zaprojektowaliśmy ściany
działowe

przeszkleniu

za-

czynajqcym się na wysokości dwóch

metrów i biegnącym aż do stropów.
Łatwe w demontażu podziały tych
ścianek

zachowają

właściwości

dobrej

bariery

akustycznej,

jednocześnie  umożliwią  właściwy
rozkład  oświetlenia  w  całym  biurze  i
odsłonią  „żagle  świetlne".  Taka  ela-
styczność przestrzeni biurowej również
powinna  podnieść  wartość budynku i
pozwolić

przeniesienie

jej

bezpiecznie w czasie.

- Wspomniał Pan, że budynek

jest otwarty. Na czym to polega?

- Został tak skonstruowany, by nie

utrudniać kontaktu wizualnego z
jego

wnętrzem

—„tajemnicami".

Poprowadzi  do  nich  wielki,  prze-
świetlony  hali,  otoczony  filiami  biur
maklerskich,  pomieszczeniami  ka-
wiarni,  poczty,  usług.  Jego  szklana
elewacja  otworzy  się  na  piękny  park
na  Ksiqżęcem.  Dalej,  schodami
ruchomymi

zawieszonymi

przestrzeni  patia,  publiczność  do-
stanie  się  na  wyższy  poziom,  żeby
obejrzeć  salę  notowań.  Ponieważ
całe  otoczenie  wewnętrznego  dzie-
dzińca również będzie przeszklone,

DOM l BIURO • LISTOPAD 1997

A R C H I T E K T U R A

mijając  schodami  „parkiet",  a  na-
stępnie  salę  informatyczną,  odwie-
dzający  będą  mogli  swobodnie
obserwować  pracujących  tam  lu-
dzi.  A  w  końcu,  z  antresoli,  która
obiega  wokół  salę  notowań,  obej-
rzeć  będzie  można  także  z  góry
„parkiet",  np.  w  trakcie  notowań.
Jako  zawieszoną  nad  „parkietem"
zaprojektowaliśmy  salę  audytoryj-
ną, gdzie będą wyświetlane filmy dla
publiczności  na  temat  giełdy  i
odbywać  się  mogą  wykłady  dla
uczniów  i  studentów,  np.  szkół  eko-
nomicznych  i  innych  gości  poja-
wiających  się  z  wizytą  w  budynku.
Również  zawieszona  nad  salą  no-
towań  znajdzie  się  tu  sala  zebrań
Zarządu  Giełdy.  Jedna  z  jej  ścian
będzie  całkowicie  przeszklona,  co
umożliwi  efektowną  prezentację
„parkietu"  w  czasie  posiedzeń  Za-
rządu  lub  wobec  podejmowanych
oficjalnie gości.

Żeby zatrwożyć zwolenników

tradycji,  należy  tu  dodać,  że  współ-
czesne  giełdy  coraz  częściej  pracują
w  systemie  notowań  elektronicznych,
bez  „parkietu"  i  sesji  notowań.  Nasz
budynek  z  pokorą  przyjmuje  możliwe
przekształcenia

tego

typu

—

przewidziane są niezbędne moż-
liwości techniczne ewolucji prze-
strzeni „parkietu".

Dla sali zebrań Zarządu Giełdy

przygotowaliśmy  dwa  warianty  wy-
posażenia  technicznego,  Pierwszy
ograniczy  się  do  tradycyjnych  urzą-
dzeń  medialnych  (projektor  wideo,
rzutniki  diapozytywów  itp.).  W  dru-
giej,  zaawansowanej  wersji  każde
stanowisko  wokół  okrągłego  stołu
obrad  będzie  zaopatrzone  w  multi-
medialną  stację  komputerową,  tak
by  każda  osoba  siedząca  wokół sto-
łu, nie ruszając się z miejsca, mogła
stać  się  bądź  wykładowcą,  bądź
słuchaczem.

- Budynek będzie otwarty także

na zewnątrz. Co to zmieni w jego
otoczeniu?

- Mam nadzieję, że uda się przy-

wrócić do dawnej świetności park na
Ksiąźęcem. Zmieni się wówczas cała
przestrzeń

między

gmachem

Muzeum  Narodowego  (który  mógłby
uzyskać  dodatkowe  wejście  od
strony  parku)  a  długą  elewacją
dawnego  Domu  Partii,  dzisiejszego
CBF  i  nowego  budynku  Centrum
Giełdowego.  Nad  pasażem  pomię-
dzy  tymi  dwoma  budynkami  zapro-
jektowaliśmy  przeszklony  łącznik.
Będzie  to  stalowy  most  rozpięty  bez
żadnych  podpór  na  odcinku  około
30  metrów.  Pomiędzy  ześrubowany-
mi,  jak  najbardziej  mostowymi  bel-
kami  tej  niby-dziewiętnastowiecznej
konstrukcji  znajdzie  się  nowoczesna
sala  panoramiczna,  a  na  moście
stanie  szklany,  śliski  prostopadło-
ścian  zawierający  w  swym  wnętrzu,
wykonaną  w  drewnie,  owalną  salę
konferencyjną.  Dzisiaj  w tym miejscu
nic się nie dzieje. Można nawet o nim
powiedzieć,  że  jest  brzydkie.  Jednak
cała  sztuka,  jak  zwykle,  na  tym
właśnie  polega,  by  budować  w
miejscu

brzydkim,

którego

otwierają się piękne widoki i per-
spektywy, a nie odwrotnie.

- Dziękuję za rozmowę.

Rozmawiał Adam Czyżewski

Na zdjęciach (strony 36, 37):
Instytut Kultury Polskiej w Paryżu
przy rue J. Goujon. Projekt
obejmował tzw. ciężką
przebudowę po pożarze, który
całkowicie strawił wnętrza
budynku. Oprócz generalnej
przebudowy w Instytucie
stworzono dwie nowe sale:
kinową i wielofunkcyjną.
Inwestor: Ministerstwo Spraw
Zagranicznych RP. Powierz.
całkowita: 1900 mkw. Budżet: ok.
1,8 min USD. Projekt: A.
Chołdzyński (Szef projektu,
projektant we wszystkich fazach
od koncepcji do odbioru robót i
przekazania do użytku,
Powiernik i Inspektor Nadzoru
Inwestorskiego) dla biura St.
Fiszer, ARCHITECTE D.E.P.G.

DOM l BIURO • LISTOPAD 1997

A R C H I T E K T U R A

Zespól mieszkaniowy

(80 mieszkań) w Saint-Quentin-

en-Yvelines pod Paryżem (Wersal),

oddany do użytku w 1996 i 1997.

Inwestor: SFHE ARCADE, Paryż.

Powierzchnia użytkowa: 7800 mkw.

Budżet: 5,5 min USD.

Projekt architekt: A. Chołdzyński,

Generalny Projektant w zespole

autorskim z CCK ARCHITECTES.

Andrzej M.Chołdzyński Absolwent
Wydziału Architektury Politechniki
Krakowskiej (dyplom uzyskał w 1988).
Studia podyplomowe z zakresu teorii
architektury w Ecole d'Architecture
(Paris UPA 1 - l'Unite Pedagogique
d'Architecture no 1) w 1989-92. Odbył
także studia architektoniczne w Ecole
d'Architecture (Paris la Seine) w latach
1983-85 oraz w dziedzinie kultury i
cywilizacji francuskiej na Sorbonie w
1982-83. Asystent w Instytucie
Urbanistyki i Architektury Politechniki
Krakowskiej (1988-1989). Należy do
Stowarzyszenia Architektów Polskich
oraz Izby Architektów Francuskich.
Pracuje we Francji i w Polsce.
Najważniejsze projekty i realizacje:
Centrum Giełdowe w Warszawie, ze-
społy mieszkaniowe w Saint-Quentin-
en-Yvelines pod Paryżem (1996), Lublinie
(1997), zespół handlowy w Krakowie
na Olszy (1997), projekt konkursowy na
Bibliotekę Uniwersytetu Warszawskiego
(1993), Instytut Kultury Polskiej w Paryżu
(1995), Teatr i Mediateka w Saint-
Quentin-en-Yvelines (1993), Hotel IBIS
ACCOR w Krakowie (1990).

Zespół mieszkaniowy

(100 mieszkań) w Lublinie.

Inwestor:

LUBELSKA

SPÓŁDZMNIA

MIESZKANIOWA.

Powierz, użytkowa: 8000 mkw.

Termin ukończenia: listopad 1997.

Budżet: 4,8 min USD.

Projekt architekt: A. Chołdzyński,

B. Stelmach.

Stanisław Fiszer

Studia na Wydziale Architektury
Politechniki Gdańskiej. Należy do
Stowarzyszenia Architektów Polskich i
Izby Architektów Francuskich. Od 1963
roku pracował w Kambodży, później w
Afryce, jako doradca francuskiego
Ministerstwa Robót Publicznych.
Podróżował po Chinach i Japonii.
W1964 roku był asystentem
paryskiego architekta M. Ecocharda, a
następnie, od 1965 do 1971 roku,
architektem asystentem w pracowni
MM. Ducharme et Minost, działającej
w Paryżu i Abidżanie na Wybrzeżu
Kości Słoniowej. W1972 roku założył
własną pracownię w Paryżu. Zajmuje
się architekturą, urbanistyką,
architekturą wnętrz, projektowaniem
mebli. Buduje na prowincji, w Paryżu i
za granicą. Profesor /'fco/e
d'Architecture w Nancy. W swoim
dorobku St. Fiszer wyróżnia Centrum
Badawcze Udostępniania Zbiorów
Archiwów Narodowych w Paryżu
(CARAN, 1988). Niektóre inne z wielu
projektów i realizacji: L’Ecole des
Regalles w Melun-Sénart (1982),
siedziba DDE w Bar-le-Duc (1984),
siedziba GROUPE ANDRÉ w Paryżu
(1991), Teatr i Mediateka w Saint-
Quentin-en-Yvelines (1993). W
przygotowaniu i realizacji: Thermes
Nationaux de Chevalley w Aix-les-
Bains, Giełda w Warszawie, Szkoła
Muzyczna w Gdańsku.

A R C H I T E K T U R A

Projekt konkursowy Biblioteki
Uniwersytetu Warszawskiego.
Jury przyznało tej pracy
wyróżnienie honorowe.
Powierzchnia: 90 000 mkw.
Autorzy projektu: St. Fiszer, A.
Chołdzyński.

DOM l BIURO • LISTOPAD 1997