Młodzież jest specyficzną kategorią badawczą w socjologii wychowania w aspekcie
definicyjnym jak i empirycznym. Adamski pod pojęciem młodzieży rozumie: „ społeczno-
demograficzną kategorię osobników pozostającą w stadium przejściowym między okresem
dzieciństwa a dorosłością równoznaczną z osiągnięciem samodzielności społecznej i
ekonomicznej” ( M. Karkowska, 2007, s. 138).
Cechy młodzieży są następujące:
•
mimo dojrzałości fizycznej i metrykalnej nadal się uczą i studiują
•
mimo podjęcia pracy zawodowej nie decydują się na zakończenie edukacji i założenie
rodziny
•
opóźnianie świadomego kierowania swoim życiem
Pod względem emocjonalnym młodzież charakteryzuje się:
•
istnieniem w konflikcie dziecko-dorosły
•
brak ambiwalencji w postrzeganiu świata- ocena świata w kategoriach biegunowych
(coś jest czarne lub białe)
Każdy młody człowiek dąży w efekcie końcowym do osiągnięcia dojrzałości
osobowościowej.
Cechami dojrzałości osobowościowej są:
•
uniezależnienie się od rodziny- okres budowania stałych związków uczuciowych poza
nią
•
poszukiwanie autorytetu w miejsce dotychczasowych idoli
•
budowa stałego systemu wartości i światopoglądu
•
rozwój umiejętności społecznych (od egocentryzmu do altruizmu)- identyfikacja z
szerszą społecznością.
Specyfika młodzieży jako kategorii empirycznej polega na trudności w opracowaniu
narzędzia badawczego. Mogą one wynikać z dużego zróżnicowania w rozumieniu pojęć
mimo względnie jednorodnego poziomu edukacyjnego. Trudne jest także dotarcie do
rzeczywistych opinii młodych ludzi, które są zmienne lub też wcale ich nie ma. Największy
