Ryzyka w działalności banków
Analiza i rating sektora finansowego - ćw. 2
dr Agnieszka Ostalecka
Ryzyka w działalności banków
Analiza i rating sektora finansowego - ćw. 2
dr Agnieszka Ostalecka
Ryzyko kredytowe
Ryzyko kredytowe
Ryzyko kredytowe – oznacza
niebezpieczeństwo, iż kredytobiorca nie
wypełni zobowiązań i warunków umowy, narażając kredytodawcę na
powstanie straty finansowej
.
Aktywne ryzyko kredytowe – stanowi zagrożenie niespłacenia
przez kredytobiorcę płatności kredytowych (rat kapitałowych i
odsetek) w ustalonych w umowie kredytowej wysokości i terminie.
Ryzyko to jest w znacznej mierze kształtowane przez bank,
jakkolwiek duża część owego ryzyka ma charakter egzogeniczny i nie
daje się w pełni kontrolować.
Pasywne ryzyko kredytowe – oznacza zagrożenie
wcześniejszego, niż wynika to z umowy, wycofania przez klienta
zdeponowanych środków lub zagrożenie nieuzyskania kredytów
refinansowych od instytucji finansowych. W tym wypadku możliwości
oddziaływania banku są ograniczone – jest on strona pasywną;
decyzje dotyczące depozytów lub kredytów refinansowych
podejmują bowiem deponenci/instytucje finansowe.
Ryzyko kredytowe
Innym rodzajem klasyfikacji ryzyka kredytowego jest –
stosownie do podmiotu – jego podział na:
ryzyko indywidualne – wynikające z pojedynczej
umowy kredytowej
ryzyko portfelowe – łączne (zagregowane) ryzyka
indywidualne.
Ta klasyfikacja ma istotne znaczenie praktyczne, w
systemie redukcji ryzyka kredytowego odróżnia się
bowiem dwojakiego rodzaju instrumenty:
ograniczające indywidualne ryzyko kredytowe
ograniczające portfelowe ryzyko kredytowe.
Indywidualne ryzyko kredytowe
Etapy zarządzania indywidualnym ryzykiem kredytowym:
identyfikacja ryzyka,
jego oszacowanie,
akceptacja i limitowanie ryzyka,
ochrona i zabezpieczanie się przed negatywnymi skutkami
ryzyka,
kontrola (monitorowanie) ryzyka,
pokrywanie kosztów ryzyka (finansowanie),
zastosowanie działań doraźnych lub ostatecznych
(restrukturyzacja kredytu, windykacja).
Trzy pierwsze bezpośrednio dotyczą zdolności kredytowej.
Indywidualne ryzyko kredytowe
Zdolność kredytowa
oznacza zdolność do terminowego
i kompletnego wypełnienia zobowiązań oraz warunków
umowy kredytowej
. Praktyka działalności banków nie
wypracowała jednak jednolitego wzorca oceny
zdolności kredytowej.
Można jednak wyodrębnić 2 podstawowe kategorie
zdolności kredytowej:
zdolność kredytową pod względem
formalnoprawnym, tj. wiarygodność prawną
kredytobiorcy,
zdolność kredytową pod względem
merytorycznym (głównie ekonomicznym), tj.
wiarygodność ekonomiczną kredytobiorcy.
Indywidualne ryzyko kredytowe
Zdolność kredytowa pod względem formalnoprawnym
oznacza
zdolność do podejmowania czynności prawnych, w tym
do zawierania umów kredytowych
(w przypadku osób prawnych
sprawdzanie pełnomocnictw osób, w ramach których mogą one
przejmować prawa i obowiązki kredytobiorcy). Skrótowo
ujmując – wiarygodność prawna oznacza zdolność prawną do
wejścia w stosunki umowne z bankiem.
Zdolność kredytowa pod względem merytorycznym, a
więc wiarygodność ekonomiczna kredytobiorcy, jest natomiast
pojęciem bardziej złożonym, zawiera bowiem dwa podstawowe
aspekty oceny:
personalny,
ekonomiczny.
Indywidualne ryzyko kredytowe
Na ocenę wiarygodności ekonomicznej z personalnego
punktu widzenia składa się badanie elementów
determinujących zaufanie do osoby kredytobiorcy: stan
rodzinny, stan majątkowy, reputacja, kwalifikacje
zawodowe, doświadczenie zawodowe, zdolności
menedżerskie. Zawiera się w niej także ocena etyczno-
moralna, lojalność, solidność i odpowiedzialność osobista
kredytobiorcy za interesy prowadzonej firmy.
Z kolei ekonomiczne aspekty oceny merytorycznej
zdolności kredytowej (wiarygodności ekonomicznej)
sprowadzają się do oceny elementów charakteryzujących
dotychczasową i perspektywiczną sytuację ekonomiczno-
finansową kredytobiorcy oraz jakość zabezpieczeń
prawnych kredytu.
Indywidualne ryzyko kredytowe
Wymienione dwie grupy czynników oceny: personalne i
ekonomiczne, nie są równoważne.
W odniesieniu do drobnych kredytów konsumpcyjnych
może dominować aspekt personalny oceny merytorycznej,
natomiast w obrębie kredytów na działalność gospodarczą
przedsiębiorstw pierwszeństwo mają czysto ekonomiczne
przesłanki merytorycznej oceny wiarygodności kredytowej.
Indywidualne ryzyko kredytowe
Pełna ocena ekonomicznej zdolności kredytowej
dokonywana jest zazwyczaj przez zastosowanie
określonych rodzajów modeli szacowania
indywidualnego ryzyka kredytowego.
W praktyce spotyka się następujące grupy modeli:
modele jakościowe – wykorzystują one niemierzalne i
opisowe kryteria oceny zdolności kredytowej (pozycję
firmy na rynku, jakość zarządzania firmą, siłę związków
zawodowych, stan koniunktury gospodarczej itp.) –
praktycznie rzecz biorąc nie są obecnie stosowane jako
priorytetowy sposób oceny ryzyka kredytowego;
Indywidualne ryzyko kredytowe
Przykłady cech jakościowych:
1.
czynniki ekonomiczne, które mogą mieć charakter wewnętrzny oraz zewnętrzny, związany z
otoczeniem:
•
charakterystyka branży i jej perspektywy rozwojowe,
•
firma – okres funkcjonowania, renoma, udziałowcy, kadra, stabilność źródeł
finansowania, oferowany produkt i jego jakość, dywersyfikacja produkcji, udział w rynku,
uzależnienie od dostawców i odbiorców, pozycja konkurencyjna, jakość aktywów,
problemy ekologiczne,
•
zarządzanie firmą – kwalifikacje, fachowe umiejętności, kompetencje i doświadczenie
kadr menedżerskich, stabilność kadry kierowniczej, style kierowania, strategia rozwoju
firmy, jakość systemu zarządzania finansami, siła związków zawodowych,
•
współpraca z bankiem – długość okresu współpracy, terminowość realizacji
zobowiązań, obsługa rachunków bieżących, dochodowość klienta, stopień dostępności
informacji o firmie, opinie innych banków,
2.
analiza SWOT (mocnych, słabych stron, szans i zagrożeń).
Indywidualne ryzyko kredytowe
modele ilościowe (statystyczno-matematyczne;
empiryczno-indukcyjne) – całkowicie bazują na
stricte
mierzalnych, ilościowych elementach oceny ryzyka, które
dają się skwantyfikować i łatwo porównać. Klasyczna w
tym zakresie jest analiza dyskryminacyjna E.I Altmana
oraz jego następców.
modele mieszane (tradycyjne, logiczno-dedukcyjne) –
włączające do oceny ryzyka kryteria zarówno jakościowe,
jak i ilościowe. Najczęściej są one utożsamiane z tzw.
metodami punktowymi (
metody scoringowe
).
Indywidualne ryzyko kredytowe
Punkty
Klasa ryzyka
kredytowego
Warunki kredytowania
100-81
I
Niskie
Kredyt w pełni dostępny, oprocentowanie wg dolnych stawek, możliwa
rezygnacja z pobrania niektórych prowizji, najbardziej korzystna z punktu
widzenia kredytobiorcy forma zabezpieczenia
80-61
II
Średnie
Kredyt dostępny, niskie oprocentowanie, dopuszczalna rezygnacja z pobrania
niektórych prowizji, korzystna dla klienta forma zabezpieczenia
60-41
III
Podwyższone
Kredyt dostępny pod warunkiem posiadania perspektywicznej zdolności
kredytowej, oprocentowanie w przeciętnej wysokości, wzmożona obserwacja
sytuacji kredytobiorcy, ostrzejsze wymogi dotyczące wysokości i form
zabezpieczenia
40-21
IV
Wysokie
Kredyt dostępny w wyjątkowych, uzasadnionych interesem banku przypadkach
(np. pozyskanie klienta do długofalowej współpracy), konieczne posiadanie
perspektywicznej zdolności kredytowej, oprocentowanie wg górnych stawek,
bardzo dokładna obserwacja sytuacji klienta, konieczne stabilne i mocne
zabezpieczenia
20-0
V
Bardzo wysokie
Kredyt dostępny tylko w przypadku jego zabezpieczenia gwarancją Skarbu
Państwa
Monitoring kredytów
Monitoring kredytowy jest to
system bieżącej i
systemowej weryfikacji zdolności kredytowej klienta
oraz zabezpieczeń prawnych w toku funkcjonowania
kredytu
.
Podstawowym jego celem jest systematyczne analizowanie
poszczególnych umów kredytowych, a także struktury
jakościowej portfela kredytowego na szczeblu oddziału i
całego banku.
Monitoring kredytów
Tryb monitorowania kredytów powinien być dostosowany do
typu i obszaru monitoringu oraz skali ryzyka kredytowego.
Zazwyczaj wykorzystuje się dwa tryby monitoringu:
zindywidualizowany, dostosowany do klientów:
o znacznym zaangażowaniu kredytowym,
obciążonych dużym ryzykiem kredytowym,
wnioskujących w toku kredytowania o zmianę warunków
kredytowania,
niespłacających długu,
o pogarszającym się standingu finansowym.
automatyczny (rutynowy), z zastosowaniem technik
komputerowych dla pozostałych klientów, tj. o mniejszym
zaangażowaniu kredytowym, ograniczonym ryzyku kredytowym,
rzetelnie wywiązujących się z umów kredytowych.
Ryzyko portfela kredytowego
Analiza przyczyn upadłości banków lub ich tymczasowej
niewypłacalności wskazuje, że na powstawanie trudności
finansowych banków ma wpływ nie tyle zła ocena ryzyka
indywidualnego kredytobiorcy, ile nieuwzględnienie w
polityce kredytowej powiązań korelacyjnych
występujących pomiędzy klientami lub branżami.
Czynnikiem determinującym powstawanie ryzyka
portfelowego jest zatem koncentracja zaangażowań
finansowych w pojedynczego klienta, sektor, branżę,
podmioty funkcjonujące w tym samym regionie
geograficznym.
Ryzyko portfela kredytowego
Redukcja ryzyka portfelowego banku, jako
kredytodawcy, może być realizowana poprzez
zastosowanie dywersyfikacji należności
kredytowych banku.
Dywersyfikacja jest bardzo ważną i efektywną
zasadą konstrukcji i zarządzania każdym portfelem
aktywów, pozwala bowiem na zmniejszenie ryzyka
bez ponoszenia żadnych dodatkowych kosztów.
Ryzyko portfela kredytowego
Główną tezą teorii portfelowej jest to, że
ryzyko
portfela zależny nie tylko od ryzyka poszczególnych
aktywów rozważanych osobno, ale także od stopnia
współzależności, w jakim pozostają względem siebie
ich stopy zwrotu przy zmieniających się warunkach
zewnętrznych
. Im niższa współzależność
pomiędzy poszczególnymi parami aktywów,
tym niższe ryzyko portfelowe. Warunkiem
zmniejszenia ryzyka łącznego jest dobór do portfela
aktywów o niskiej lub negatywnej korelacji.
Ryzyko płynności
Ryzyko płynności
Koncepcje regulowania płynności banku
Ewolucja podejścia do kwestii płynności
banku pozwala wyróżnić 4 podstawowe
koncepcje regulowania płynności banku:
złotą regułę bankową,
regułę osadu we wkładach,
regułę przesunięć w aktywach bilansu,
regułę maksymalnego obciążenia.
Ryzyko płynności
Koncepcje regulowania płynności banku
Złota reguła bankowa
Została przedstawiona w pracy Otto Hübnera w 1854 r.
Reguła ta wymaga pełnej zgodności działalności aktywnej
i pasywnej pod względem kwot i terminów, co oznacza, że
terminowi płatności składnika pasywów powinny
odpowiadać odpowiednie kwoty i terminy aktywów.
Jednocześnie nie uwzględnia ona możliwości przyjęcia
nowych wkładów w celu spłacenia poprzednich. Również
terminy ustalone w umowie są traktowane jako
ostateczne, a istniejąca w rzeczywistości bezumowna
prolongata wkładów nie jest brana pod uwagę.
Ryzyko płynności
Koncepcje regulowania płynności banku
Reguła osadu we wkładach
Reguła ta uwzględnia możliwości prolongaty wkładów na
rachunkach, a także nowych wkładów, które zastępują
dotychczasowe. W ten sposób tworzony jest z
krótkoterminowych wkładów długoterminowy "osad", tzw.
depozyt rdzenny, który może być podstawą udzielania
długoterminowego kredytu. Stwarza to podstawę do
transformacji terminów w banku, oznacza to, że część
wszystkich wkładów bankowych może zostać
wykorzystana "ponad terminy wkładów" w operacjach
aktywnych.
Reguła „osadu we wkładach” wymaga bardzo wnikliwego
obserwowania całości wkładów przez dłuższy czas w celu
ustalenia wielkości tej części wkładów, która stale
pozostaje w banku.
Ryzyko płynności
Koncepcje regulowania płynności banku
Reguła przesunięć w aktywach bilansu
Koncepcja powstała w XX wieku, gdy za celowe
uznano ratowanie płynności banku za pomocą
przedterminowej likwidacji aktywów. Wymaga to
przestrzegania określonych reguł inwestowania
kapitału, tzn. utrzymywania w portfelu aktywów
takich składników, które – w przypadku
spiętrzenia płatności banku – mogłyby podlegać
przedterminowej likwidacji bez większych strat.
Ryzyko płynności
Koncepcje regulowania płynności banku
Regułę maksymalnego obciążenia
Reguła sformułowana w końcu lat pięćdziesiątych. Stanowi
ona rozwinięcie reguły przesunięć. Reguła maksymalnego
obciążenia ustala, jakie powinny być zachowane relacje
między wysokością strat poniesionych przy likwidacji
aktywów przed terminem ich zapadalności a kapitałem
własnym banku. Według tej reguły wywiązanie się banku
ze zobowiązań płatniczych w terminie wymaga spełnienia
dwóch warunków:
wartość podlegających likwidacji aktywów musi być przynajmniej
równa kwocie wymagalnych zobowiązań,
strata wynikająca z odstąpienia aktywów przed terminem ich
zapadalności nie może być większa od kapitału własnego banku.
Ryzyko płynności
Strategie zachowania płynności
STRATEGIA MAGAZYNOWANIA PŁYNNOŚCI. Polega ona
na utrzymywaniu w aktywach bilansu
odpowiednio wysokich rezerw płynności w formie
gotówki i łatwo zbywalnych aktywów dla pokrycia
popytu na płynność. Przez łatwo zbywalne aktywa
należy rozumieć takie aktywa, dla których istnieje tzw.
gotowy rynek, utrzymuje się stabilna cena rynkowa i
występuje szansa ponownego wejścia w ich posiadanie.
Jest ona głównie stosowana przez małe banki, ponieważ
jest mało ryzykowna i nie wymaga posiadania wysokiej
pozycji na rynku pieniężnym. Zalety te są jednak
okupione obniżeniem stopy zwrotu z zainwestowanego
kapitału w aktywa.
Ryzyko płynności
Strategie zachowania płynności
STRATEGIA ZARZĄDZANIA POŻYCZONĄ
PŁYNNOŚCIĄ
Strategia ta nawiązuje do techniki zarządzania
pasywami banku. Polega na zaciąganiu pożyczek
na pokrycie natychmiast wymaganego popytu
na płynność.
Oznacza to, że przyjęcie tej strategii przez bank w
znacznym stopniu redukuje magazynowanie
płynności w aktywach, a w konsekwencji pokrycie
zapotrzebowania za płynność odbywa się przy
zdecydowanie niższych kosztach niż w warunkach
przyjęcia strategii magazynowania płynności.
Ryzyko płynności
Strategie zachowania płynności
STRATEGIA ZARZĄDZANIA POŻYCZONĄ
PŁYNNOŚCIĄ – c.d.
Strategia ta jest dla banku atrakcyjna, gdyż
zapewnia najwyższą stopę przychodów odsetkowych
z kapitału zaangażowanego w aktywach. Jednak w
przypadku wystąpienia nieprzewidzianego
zapotrzebowania na płynność pozyskiwanie środków
jego pokrycia z zewnątrz może się okazać bardzo
ryzykowne w warunkach dużej zmienności
rynkowych stóp procentowych i zmniejszenia
dostępności banku do funduszy pożyczkowych.
Ryzyko płynności
Strategie zachowania płynności
STRATEGIA ZRÓWNOWAŻONEGO ZARZĄDZANIA
PŁYNNOŚCIĄ. Jest to strategia, która przyjmuje
kompromisowy tryb postępowania w stosunku
do obu poprzednich strategii. Zakłada, że część
przewidywanego zapotrzebowania na
płynność powinna znaleźć pokrycie w
magazynowanej płynności, a pozostała
jego część - w pożyczonej płynności,
zapewnionej przez zawarcie wyprzedzających
umów z dostawcami funduszy.
Ryzyko płynności
Metody zarządzania płynnością
Do najbardziej znanych metod zarządzania
płynnością należą:
metoda puli zasobów finansowych;
metoda konwersji zasobów finansowych;
metoda aktywnego zarządzania pasywami;
metoda sekurytyzacji należności kredytowych.
Ryzyko płynności
Metody zarządzania płynnością
Metoda puli zasobów finansowych
Znalazła powszechne zastosowanie po wielkim
kryzysie płynności banków w Stanach
Zjednoczonych i w Europie. Stąd preferuje ona
bezpieczne funkcjonowanie banku nad
zyskownością jego działalności.
Do określenia zasad postępowania przyjęto
założenie, że zasoby są w pełni zdeterminowane
przez czynniki zewnętrzne i należy je traktować
w zagregowanej wielkości (suma pasywów
bilansu) w celu ustalenia kierunków ich
wykorzystania.
Ryzyko płynności
Metody zarządzania płynnością
Wykorzystanie puli zasobów finansowych ustala się poprzez
wyodrębnienie środków w następującej kolejności na:
rezerwy podstawowe obejmują: gotówkę w kasie,
depozyty w banku centralnym, salda na rachunkach w
innych instytucjach depozytowych, gotówkę w drodze;
rezerwy drugiej linii (dodatkowe) obejmują
krótkoterminowe, łatwo zbywalne papiery wartościowe o
terminie zapadalności do 1 roku np. bony skarbowe. W
przeciwieństwie do rezerw podstawowych, rezerwy
drugiej linii przynoszą dochód, poprawiając tym samym
poziom rentowności banku;
Ryzyko płynności
Metody zarządzania płynnością
kredyty – po zabezpieczeniu wystarczającej płynności
(rezerwy podstawowe i drugiej linii), zasoby finansowe
zostają alokowane na zaspokojenie potrzeb klientów w
zakresie kredytów. Charakterystyczne jest to, że portfel
kredytowy nie jest traktowany jako źródło płynności;
inwestycje w długoterminowe papiery
wartościowe – mając zaspokojone potrzeby kredytowe
klientów, bank alokuje pozostałe zasoby finansowe w
długoterminowe papiery wartościowe (głównie
rządowe). Celem posiadania portfela inwestycyjnego
jest z jednej strony generowanie zysków, z drugiej zaś
uzupełnianie rezerw drugiej linii.
Ryzyko płynności
Metody zarządzania płynnością
Metoda konwersji zasobów finansowych
Stanowi odejście od globalnego traktowania pasywów bilansu.
Opiera się na założeniu, że każdy rodzaj zasobów cechuje się
różną zmiennością stanów, a w konsekwencji zróżnicowanymi
wymaganiami formalnymi przy tworzeniu rezerw.
Indywidualne traktowanie poszczególnych zasobów pozwala
na uwzględnienie w wyborze sposobu alokacji podstawowych
ich cech: szybkości obrotu i chwiejności. Zasoby pozyskiwane
za pośrednictwem np. depozytów a vista, które mają szybki
obrót i na które bank zobowiązany jest tworzyć wysokie
rezerwy, są alokowane w odmienny sposób niż np. zasoby
generowane ze sprzedaży instrumentów dłużnych. Pierwszym
działaniem w ramach metody konwersji jest dokonanie
podziału zbioru pasywów na stosowne podzbiory w
oparciu o ich obrót i wymagania w zakresie rezerwy.
Ryzyko płynności
Metody zarządzania płynnością
Metoda konwersji zasobów finansowych – c.d.
Następnie zasoby finansowe alokowane są do różnych
kategorii aktywów traktując poszczególne podzbiory tak,
jak gdyby były one odrębnymi ośrodkami zysku. Innymi
słowy, każda decyzja dotycząca zarówno płynności, jak i
rentowności podejmowana jest oddzielnie dla każdego
źródła zasobów.
Depozyty a vista stanowią wyjątkowo duży udział w
rezerwach płynności, a reszta wykorzystywana jest w
działalności kredytowej. Alokacja depozytów terminowych
jest szersza od depozytów a vista. Mniejsze są bowiem
wymagania co do poziomu rezerw i poza zaangażowaniem
ich części w działalność kredytową mogą być inwestowane
w długoterminowe papiery wartościowe rynku otwartego.
Ryzyko płynności
Metody zarządzania płynnością
Metoda konwersji zasobów finansowych – c.d.
Podstawową zaletą metody konwersji jest to, że w
zarządzaniu bilansem przenosi ona akcent z
płynności na rentowność. W konsekwencji redukcji
ulega przeciętna wielkość płynnych rezerw
utrzymywanych przez bank oraz zwiększa się
rozmiar zasobów alokowanych do kredytów i
inwestycji.
Ryzyko płynności
Metody zarządzania płynnością
Metoda aktywnego zarządzania pasywami
W założeniu poprzednich metod (puli i konwersji zasobów
finansowych) zarządzanie bilansem jest skoncentrowane
na aktywach. Metoda aktywnego zarządzania pasywami
zakłada natomiast, że płatności mogą być pokryte
przez pozyskiwanie zasobów finansowych na
rynku.
Rozróżnia się 2 typy aktywnego zarządzania pasywami:
kasowy dla równoważenia bilansu,
kredytowy dla wzrostu sumy bilansowej.
Ryzyko płynności
Metody zarządzania płynnością
Kasowy typ zarządzania pasywami ma na celu pokrycie
potrzeb banku w zakresie płynności. Nabyte na rynku
pieniężnym krótkoterminowe zasoby powiększają
rezerwy kasowe banku wykorzystywane w okresie
spiętrzonych wypłat depozytów. Dzięki tej technice
utrzymywania płynności bank ma szanse realizowania
wyższych dochodów na skutek znacznej redukcji rezerw.
W porównaniu z metodą puli lub konwersji, metoda
„kasowa” umożliwia bankowi utrzymanie wyższego
wskaźnika niepłynnych aktywów dochodowych, co z jednej
strony bezpośrednio wpływa na podwyższenie dochodów,
z drugiej jednak, powoduje wzrost ryzyka (wynikający z
niepewności co do kosztu dostarczania płynnych rezerw).
Rezerwy podstawowe
Rezerwy drugiej linii
Kredyty
Inwestycje
Depozyty
Kapitał akcyjny
Wypływy depozytów
Środki
pozyskane
Kasowy typ zarządzania pasywami
Ryzyko płynności
Metody zarządzania płynnością
Ryzyko płynności
Metody zarządzania płynnością
Kredytowy typ zarządzania pasywami zakłada, że
nabyte lub pożyczone na rynku zasoby finansowe
zostaną skierowane na powiększenie portfela
kredytowego. Celem tego rodzaju działań jest
zwiększanie wolumenu aktywów dochodowych i tym
samym rentowności.
Kredytowy typ zarządzania pasywami
Środki
pozyskane
Rezerwy podstawowe
Rezerwy drugiej linii
Kredyty
Inwestycje
Depozyty
Kapitał akcyjny
Nieustanny
wzrost portfela
kredytowego
Ryzyko płynności
Metody zarządzania płynnością
Ryzyko płynności
Metody zarządzania płynnością
Metoda sekurytyzacji należności kredytowych
Jest nową metodą zarządzania bilansem banku. Zaczęto ją stosować w
latach osiemdziesiątych dzięki pojawieniu się nowego instrumentu –
sekurytyzacji zabezpieczającej bank przed ryzykiem kredytowym.
Przekształcenie określonej puli udzielonych kredytów w papiery
wartościowe i ich sprzedaż stanowi formę przeniesienia ryzyka
kredytowego na inwestorów. Dzięki tej operacji bank osiąga
dodatkowe korzyści:
odmraża kapitał przed umownym terminem spłaty,
zabezpiecza płynność kredytową,
przyspiesza rotację kapitału,
realizuje dodatkowy przychód.
Metoda ta stanowi odwrót w ulepszaniu technik zabezpieczania
płynności banku. Przenosi bowiem akcent z zarządzania pasywami na
zarządzanie aktywami banku poprzez przedterminowe ich upłynnienie
na rynku kapitałowym lub wtórnym rynku kredytowym.
Ryzyko płynności
Metody zarządzania płynnością
Metoda sekurytyzacji należności kredytowych
Metoda ta stanowi odwrót w ulepszaniu technik
zabezpieczania płynności banku. Przenosi bowiem
akcent z zarządzania pasywami na zarządzanie
aktywami banku poprzez przedterminowe ich
upłynnienie na rynku kapitałowym lub wtórnym
rynku kredytowym.