plik

WSTĘP

Każdy chce byd szczęśliwym i osiągnąd pełnię szczęścia. Jedyną straszną siłą,
która niszczy ludzkie szczęście jest zło.

Dlaczego więc ludzie grzeszą?

Dlaczego człowiek, który decyduje się na popełnienie grzechu wierzy, że w ten
sposób osiągnie jakieś dobro? Skąd się bierze w świadomości ludzkiej dziwna
przecież fascynacja i uległośd pozornemu urokowi zła?

Dlaczego grzech, który prowadzi do śmierci i samozniszczenia wydaje się byd
tak bardzo atrakcyjnym sposobem na osiągnięcie szczęścia?

Odpowiedzi na te pytania poszukajmy w Biblii.

W  opisie  stworzenia  Bóg  mówi  nam,  że  stworzył  człowieka  na  Swój  obraz  i
podobieostwo. Co to znaczy? Oznacza to, że obdarzył go rozumem i wolnością,
a  więc  sprawił,  że  spośród  wszystkich  stworzeo  żyjących  na  ziemi,  tylko
człowiek ma zdolnośd kochania Boga i innych ludzi.

Bóg od zawsze mówi człowiekowi prawdę

PAMIĘTAJ, ŻE NIE JESTEŚ BOGIEM, A

TYLKO CZŁOWIEKIEM. SAM O WŁASNYCH SIŁACH NIE JESTEŚ W STANIE OSIĄGNĄD
PEŁNI SZCZĘŚCIA. W TWOIM SERCU SĄ NIESKOOCZONE PRAGNIENIA I ASPIRACJE; ALE
BEZE MNIE, POZOSTAWIONY SAM SOBIE JESTEŚ ŚMIERTELNY I SKAZUJESZ SIEBIE NA
WIECZNE POTĘPIENIE.

Dlatego Bóg mówi dalej; pamiętaj, że istnieje pewna granica, której nie wolno ci
przekroczyd. Nie możesz wbrew moim przykazaniom sam decydowad o tym, co
jest dobre a o złe. Te przykazania wynikają z Mojej miłości do ciebie, one tylko
opisują  rzeczywistośd  i  wyznaczają  jedyną  drogę  życia,  którą  Ja  pragnę
prowadzid ciebie do pełni szczęścia, a więc do przebóstwienia. Pełnię wolności,
miłości  i  życia  osiągniesz  tylko  wtedy,  gdy  się  ze  mną  zjednoczysz  w  miłości.
Jeżeli natomiast zerwiesz i spożyjesz owoc z drzewa poznania dobra i zła, a więc
uwierzysz w kłamstwo, że sam o własnych siłach i wbrew Mojej miłości możesz
osiągnąd  szczęście,  wtedy  na  pewno  umrzesz,  ponieważ  odrzucając  Mnie,
odrzucisz miłośd i życie, a wybierzesz śmierd i samozniszczenie.

MOJE ŚWIADECTWO NAWRÓCENIA

W moim życiu i mojej rodzinie od początku była wiara pokładana w zabobony,
przesądy i wróżbiarstwo. Znawca tematu powiedziałby: to czysty okultyzm i to
prawda, ale w Biblii napisane jest:

„Niech nie znajdzie się u ciebie taki, który

przeprowadza swego syna czy swoją córkę przez ogieo, ani wróżbita, ani
wieszczbiarz, ani guślarz, ani czarodziej, ani zaklinacz, ani wywoływacz duchów,
ani znachor, ani wzywający zmarłych; gdyż obrzydliwością dla Pana jest każdy,

kto to czyni, i z powodu tych obrzydliwości Pan, Bóg twój, wypędza ich przed
tobą. Bądź bez skazy przed Panem, Bogiem twoim”.

(5 Mojż 18, 10-13)

Jak  większośd  katolików  chodziłem  na  religię  i  do  kościoła,  chodziłem  do
spowiedzi św. i modliłem się wyuczonymi na pamięd formułkami, aż przyszedł
kryzys  wiary.  Zobaczyłem,  że  wtedy,  gdy  naprawdę  potrzebowałem,  aby  Bóg
wysłuchał  mojej  modlitwy,  wszystko  wokoło  milczało,  posągi  i  obrazy  jak  były
martwą  naturą,  tak  są  nią  nadal…  Cisza,  Bóg  nie  odpowiadał.  Wtedy  przyszła
myśl, że jak Bóg milczy, to może Go wcale nie ma albo, jeśli jest, to jest daleko i
nie zaprząta sobie mną głowy. Gdy dochodziłem do takich wniosków, wzbierała
we  mnie  złośd  i  poczułem  się  oszukany,  pomyślałem  sobie,  że  skoro  Bóg  się
mną  nie  interesuje,  to  i  ja,  mając  wypaczony  Jego  obraz,  przestanę  w  Niego
wierzyd.  Jak  pomyślałem,  tak  też  zrobiłem.  Zacząłem  wtedy  coraz  bardziej
opuszczad się w nauce, wagarowad, zaczęły się problemy w domu.

Mój młodzieoczy bunt przez to jeszcze bardziej się pogłębiał aż przerodził się w
nienawiśd do wszystkiego, co „chrześcijaoskie” i katolickie, co tylko wskazywało
na religię i Boga.

Po  jakimś  czasie  zaczęli  się  pojawiad  ludzie,  którzy  tak  jak  ja  byli  przepełnieni
buntem.  Słuchaliśmy  ciężkiej  muzyki  metalowej,  gdzie  śpiewano  o  tym
wszystkim,  co  było  przeciwne  Bogu.  Wówczas  też  dotarło  do  mnie,  że  tym
pierwszym,  który  się  zbuntował  był  i  jest  szatan.  Były  to  lata  80-te,  właśnie
wtedy  ktoś  poddał  pomysł,  aby  przyłączyd  się  do  tego,  którego  nazywa  się
przeciwnikiem Boga. Postanowiliśmy, że każdy z nas podpisze się własną krwią
na sztywnym, skóropodobnym materiale. Było to pewnego rodzaju ślubowanie,
w którym oddawaliśmy swoje ciało i duszę w posiadanie ojcu kłamstwa. Gdy się
to już stało, poczułem bardzo silny pociąg do okultyzmu i zacząłem praktykowad
różne rzeczy poprzez otwarcie się na moc zła, która nie pochodziła od Boga.

Na początku wiele rzeczy traktowałem jako zabawę, lecz gdy wgłębiałem się w
to wszystko zobaczyłem, że diabeł nie zna się na żartach. Gdy sięgałem po coraz
to nowe praktyki i doznania, zacząłem wierzyd, że posiadam jakąś nieokreśloną
moc, poprzez którą mogę mied wpływ na innych ludzi. To wszystko sprawiało,
że moja pycha i moje ego rozrastały się w szybkim tempie. Doszło do tego, że
po  jakimś  czasie  przestałem  już  wierzyd  w  diabła,  anioły,  Boga,  piekło,  niebo,
śmiałem  się  z  tego  i  żartowałem,  lecz  nie  wiedziałem,  że  pokładając  wiarę  w
samym  sobie,  uważając  siebie  za  boga,  stałem  się  satanistą.  Wtedy  też  moje
fascynacje wszystkim co zakryte, tajemnicze poszły w kierunku parapsychologii.
Była to po prostu inna forma okultyzmu.

Praktykowałem seanse spirytystyczne, czyli wywoływanie duchów, rozmowy ze
zmarłymi i gdy zobaczyłem, że to działa, wciągnąłem w to jeszcze kilka osób.
Podczas jednego z seansów złapałem kontakt z nieznaną istota pozaziemską.

Było to tak fascynujące i tak oryginalne, że poddałem się działaniu tego ducha
w moim życiu. Na początku potrzebowałem różnych akcesoriów do komunikacji
z nim, lecz im bardziej otwierałem się na jego działanie, tym bardziej relacja z
nim pogłębiała się, aż w którymś momencie zauważyłem, że już nie potrzebuję
żadnych  rzeczy  do  komunikacji,  gdyż  mogłem  rozmawiad  z  nim  w  swoim
umyśle. Wtedy wiele osób mówiło o mnie, że jestem medium i mam zdolności
medialne.  Chodzi  tu  o  osobę,  która  ma  wejrzenie  w  świat  duchowy,  a  także
przez  ten  świat  może  ingerowad  w  życie  innych,  w  dobry  lub  zły  sposób.
Wówczas przeszedłem jakby do następnego etapu. Była to radiestezja (prace z
wahadełkiem),  bioenergoterapia,  czyli  wykorzystywanie  mocy,  w  tym
przypadku prądów, które miały leczyd. Owszem, leczyły, lecz to nie pochodziło
od  Boga.  Wtedy  jeszcze  o  tym  nie  wiedziałem.  Od  początku  byłem  typem
samotnika i nie chciałem nigdy mied przyjaciół. Miałem swój świat i „opiekuna”,
który, jak miało się okazad; chciał mnie opanowad, tak abym stał się jego sługą.

Aż  pewnego  razu  doszło  do  tego  jednego  wieczoru,  podczas  praktyki,  która
fachowo nazywa się eksterioryzacją lub wyjściem w ciele astralnym. Chodziło o
wyjście z ciała. Wydarzyło się to w świecie duchowym, który wydawało mi się,
że  dosyd  dobrze  znam.  Nie  będę  tego  opisywał  ze  szczegółami,  bo  nawet
niektórych rzeczy nie da się opisad.

W każdym bądź razie okazało się, że istota, którą zobaczyłem ma wobec mnie
złe  zamiary.  Poczułem,  że  olbrzymia  moc  chce  mnie  opętad;  zaczyna  wsysad
mojego  ducha,  przyciągając  mnie  jak  magnes  dobrze  znaną  mi  już  wcześniej
mocą,  lecz  tym  razem  ta  moc  działała  przeciwko  mnie.  To  było  potworne  i
straszne, zostałem całkowicie unieruchomiony i nie mogłem nic zrobid. Istota ta
miała około czterech metrów wysokości i była na wpół przezroczysta.

Zbliżałem się do niej coraz bardziej i bardziej, w ostatniej chwili, gdy zaczynałem
już tracid świadomośd kim ja jestem; zawołałem do Boga:

Boże, uratuj mnie...!!!

I wtedy pojawiła się błyskawica, która z niewyobrażalną mocą uderzyła między
mnie  i  tego  demona.  Mój  duch  z  wielką  siłą  został  oderwany  i  wrzucony  z
powrotem  do  ciała,  które  cały  czas  leżało  na  łóżku  czekając  na  mnie.
Poderwałem  się  do  pozycji  półsiedzącej  i  próbowałem  otworzyd  oczy,  lecz  nic
nie widziałem, byłem jak ślepiec. Dopiero po jakimś czasie (około pół godziny)
zacząłem dostrzegad kontury przedmiotów w pokoju.

Pierwsze myśli, jakie zaczynały do mnie dochodzid po szoku, były następujące:

„A jednak jest i Bóg... On uratował mnie… To znaczy, że jest też szatan i piekło”

I wtedy zaczęły powracad do mnie podstawowe prawdy biblijne, że jest niebo,
jest piekło, są aniołowie i demony. Był to dla mnie wielki wstrząs. I znowu
wszystko runęło! Lecz tym razem wiedziałem, ze Bóg żyje, wcale nie umarł i że
to jest ten sławny Jezus Chrystus. Wtedy bardzo zapragnąłem Go poznad.

Nie musiałem długo czekad; Jezus sam mnie znalazł, postawił na mojej drodze
na  ulicy  chrześcijan,  którzy  zaczepili  mnie,  bo  nie  byli  tutejsi.  Nawiązała  się
rozmowa, potem zwiastowali mi ewangelię i na ławce w parku oddałem swoje
życie  Panu  Jezusowi.  Wyznałem  na  głos  wspaniałą  prawdę,  w  którą  już
wierzyłem,  że  Jezus  naprawdę  zmartwychwstał.  Poprosiłem  Go,  aby  obmył
moje  brudne  życie  i  oczyścił  mnie  drogocenną  krwią  z  grzechu,  a  także,  by
wybaczył  mi  wszystko,  co  Mu  przez  lata  czyniłem.  To,  co  natychmiast  się
wydarzyło zmieniło całe moje życie, to było cudowne! Pamiętam jak usłyszałem
śpiew ptaków i zachwyciłem się zielenią drzew w parku. Naprawdę poczułem,
że narodziłem się na nowo, przejrzałem na oczy, spadła zasłona, przyszły radośd
i pokój, a także pewnośd, że Bóg odpowiedział na mój płacz i wołanie, że teraz
jestem Jego dzieckiem. Czułem obecnośd Boga i wiedziałem, że teraz wszystko
będzie nowe i inne.

I rzeczywiście tak się stało. Duch Święty od razu zabrał się do pracy pokazując
mi, co jest obrzydliwością i grzechem przed Bogiem. Na samym początku zabrał
przeklinanie,  nienawiśd  do  Żydów  i  kolorowych,  potem  papierosy,  alkohol,
muzykę i narkotyki, następnie kłamstwo, moc i zdolności, które nie pochodziły
od  Niego.  Uwolnił  mnie  od  całej  mojej  przeszłości  i  wpływów  demonicznych.
Niszczyłem  i  paliłem  wszystko,  na  co  wskazywał  Boży  Duch:  książki,  rękopisy,
akcesoria, symbole, ubrania z okultystycznymi nadrukami itp. Zaczynałem nowe
życie,  wszystko  od  nowa,  ale  nie  sam,  bo  z  Jezusem,  który  okazał  mi  swoją
wielką miłośd i zainteresowanie. Tak naprawdę dopiero w Nim odnalazłem sens
życia,  wiedziałem  już,  że  warto  żyd,  bo  prawdziwa  radośd  i  pokój  wypełniły
moje  wnętrze.  Bóg  zaczął  również  uzdrawiad  nie  tylko  mego  ducha,  ale  także
umysł  i  ciało.  Zabrał  choroby  skórne,  uzdrowił  kręgosłup,  uleczył  z  kilku
rodzajów  alergii,  zniszczył  doszczętnie  moje  stare  przyzwyczajenia  i  sposób
myślenia. Zaczął uczyd mnie i nadal uczy, jak żyd dla innych, a nie dla samego
siebie.  Wprowadził  mnie  w  nową  rzeczywistośd  i  środowisko  wierzących
chrześcijan.  Zaczęło  się  dla  mnie  prawdziwe  życie  chrześcijaoskie;  obozy,
ewangelizacje,  mówienie  świadectw  i  dzielenie  się  Słowem  Bożym,  ale
najwięcej radości sprawiało mi i nadal sprawia głoszenie ewangelii.

Na koniec chciałem  powiedzied, że nigdy bym  nie pomyślał, iż tak potoczy się
moje  życie.  Dzisiaj  dzięki  relacji  z  Bogiem  jestem  naprawdę  szczęśliwym
człowiekiem. Czuję niewysłowioną radośd i wdzięcznośd, że znam Pana Jezusa,
nic mi teraz nie brakuje, bo w Nim mam wszystko.

Dopóki wystarczy mi życia będę głosił Jego chwałę i rozgłaszał Jego cnoty oraz
to,  że  Jego  cudowna  Boża  łaska  trwa  na  wieki.  To  prawdziwy  cud,  że  taki
grzesznik  jak  ja  może  żyd  nowym  życiem,  mając  również  dział  w  Królestwie
Bożym.  Teraz  pozostaje  mi  modlid  się  za  tych,  którzy  jeszcze  nie  poznali

zmartwychwstałego Jezusa - moich rodziców, krewnych, znajomych i wszystkich
szukających sensu życia i nadziei, która jest w naszym umiłowanym Zbawicielu
Jezusie Chrystusie.

„I nie masz w żadnym innym zbawienia; albowiem nie masz żadnego imienia
pod niebem, danego ludziom, przez które byśmy mogli byd zbawieni”

(Dz 4,12 -

Biblia Gdańska).

Jarosław Turtoń

ZAKOŃCZENIE

GRZECH  JEST  NAJWIĘKSZĄ  TRAGEDIĄ  KAŻDEGO  CZŁOWIEKA.  Taka  była  treśd
Bożego  Słowa  skierowana  do  pierwszych  ludzi  w  raju,  została  symbolicznie
wyrażona  w  zakazie  spożywania  owocu  z  drzewa  poznania  dobra  i  zła.  Ludzie
przed  grzechem  pierworodnym  mieli  Boże  prawo  wpisane  w  swoich  sercach  i
nie odczuwali go, jako ciężaru i jarzma. W sposób spontaniczny i naturalny byli
przekonani, że do szczęścia potrzebny jest im tylko i wyłącznie Bóg.

Pierwsza próba zakwestionowania tej prawdy zrodziła się nie z winy człowieka,
lecz  została  mu  zasugerowana  z  zewnątrz  przez  „ojca  kłamstwa”  –  szatana,
przedstawionego w opisie biblijnym w symbolu węża. Szatan i jego poplecznicy;
to  istoty  czysto  duchowe,  które  zostały  stworzone  i  powołane  do  wspólnoty
miłości z Bogiem. Kiedy w czasie próby miały w sposób całkowicie dobrowolny
przyjąd  i  odpowiedzied  miłością  na  miłośd  Stwórcy;  zamiast  Boga  wybrały  i
ukochały  tylko  siebie.  Samouwielbienie  doprowadziło  upadłych  aniołów  do
stanu przerażającego egoizmu i do nieskooczonej wiecznej nienawiści Boga.

Demon jest wrogiem numer 1, jest kusicielem w pełnym znaczeniu tego słowa.
„Czy  to  prawda,  że  Bóg  powiedział:  nie  jedzcie  owoców  ze  wszystkich  drzew
tego ogrodu? (Rdz 3,1). Tym wstępem, prowokacyjnym pytaniem, wąż wciągnął
Ewę w rozmowę, zawierającą w intencji niezwykle inteligentnie spreparowaną
sugestię:  to  nie  prawda,  że  Bóg  ciebie  kocha.  On  przecież  zakazuje  ci
spożywania owoców z tego drzewa, a więc ogranicza twoją naturalną wolnośd.

Szatanowi chodzi o to, aby w człowieku zrodziło się poczucie pretensji i krzywdy
w stosunku do Pana Boga i przekonanie, że Bóg faktycznie ogranicza jego
wolnośd. Szatan w swej pokusie idzie dalej, chce aby człowiek podzielił jego los.

Zaprzecza, że grzech pociąga za sobą śmierd. Sugeruje, że jest nieprawdą to, co
mówi Bóg:

„NIE WOLNO WAM JEŚD Z NIEGO, ABYŚCIE NIE POMARLI„

(Rdz 3,2-5).

Szatan wsącza w świadomośd pierwszego człowieka straszny jad grzechu pychy,
perfidnie zapewniając swym kłamstwem:

NA PEWNO NIE UMRZECIE, BĘDZIECIE

ŻYD WIECZNIE!

Ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak
jak Bóg będziecie znali dobro i zło (Rdz 3,4-5). Poznanie dobra i zła – w języku
Biblii  –  oznacza  posiadanie  wszechmocy  samego  Boga.  Wąż  starodawny
(Lucyfer)  wmawia  nam  i  dziś,  że  dopiero  przekroczenie  tego  boskiego  zakazu
pozwoli  człowiekowi  osiągnąd  pełnię  szczęścia,  bo  otworzy  przed  nim
nieskooczone,  boskie  perspektywy.  W  ten  to  oto  sposób  szatan  podjął  próbę
całkowitego zafałszowania obrazu Wiecznego Boga w ludzkiej świadomości.

Człowiek w raju wierzył i intuicyjnie doświadczał, że Bóg go stworzył z miłości;
że  byd  od  Boga  uzależnionym  jest  dla  niego  największym  dobrem.  I  tu  nagle
usłyszał,  że  Bóg  nie  tylko  go  nie  kocha;  ale,  że  jest  jego  największym
przeciwnikiem, absolutnym tyranem, ponieważ zakazując spożywania owoców
z tego drzewa, broni mu dostępu do pełni szczęścia i nie chce, aby człowiek stał
się  taki  jak  On.  Pokusa  Lucyfera  podana  w  tak  ponętnej  i  atrakcyjnej  formie
wzbudziła  w  świadomości  pierwszych  ludzi  podejrzenie  i  wątpliwości:,  kto  tu
mówi  prawdę,  Bóg,  czy  szatan?  Wtedy  Ewa  spostrzegła,  że  drzewo  to  ma
owoce dobre do jedzenia, że jest ono rozkoszą dla oczu i że owoce tego drzewa
nadają  się  do  zdobycia  wiedzy.  Zerwała  zatem  z  niego  owoc.....  (Rdz3,6).
Właśnie w  ten  sposób  dokonał  się  grzech  pierworodny.  Jest  to  grzech  pychy  i
niewiary w miłośd Boga.

I dzisiejszy człowiek też przestaje wierzyd Bogu jak swego czasu Jarek; który w
swym świadectwie mówi  nam jak naiwnie uwierzył  w seansie spirytystycznym
(istocie pozaziemskiej) szatanowi. Uznał tam, że to nie Bóg mówi prawdę; bo w
niego  od  pewnego  czasu  nie  wierzył,  tylko  w  istotę  demoniczną.  O  mało  przy
tym  nie  stracił  życia  i  własnej  duszy.  Nie  przyjął  odwiecznej  Bożej  prawdy,  że
grzech jest największą tragedią człowieka i że prowadzi do śmierci wiecznej.

Jarek w pewnym momencie swego życia przekreślił prawdę w tym; iż Bóg dając
zakaz spożywania owoców z drzewa poznania dobra i zła (spirytyzm, okultyzm)
kierował się bezinteresowna miłością do niego:

„nie czyo tego, bo to jest twoją

wieczna zgubą i w ten sposób wejdziesz tylko w śmierd wieczną i bezsens życia”

Ale tak jak Jarek możesz i Ty byd pewny! Bóg kocha i Ciebie; traktuje poważnie
każde  Twoje  słowo.  Jego  miłośd  nigdy  od  Ciebie  nie  odstępuje,  chociaż  Tobie
ciężko  czasami  w  to  uwierzyd.  Czasami  ja  i  Ty  zostawiamy  Boga  na  dalszym
planie;  grzesząc  odrzucamy  Jego  zbawienie,  które  On  chce  nam  przez  swego
Syna ofiarowad. To jednak nie zmienia Jego wiecznej miłości do Ciebie i mnie.

Pamiętaj o tym drogi Czytelniku; każdego dnia. Kiedy wstajesz i kiedy kładziesz
się spad pamiętaj o Jego miłości do Ciebie. Rozpamiętuj, że jest zawsze przy
Tobie i w każdej chwili możesz do Niego przyjśd. Stawaj przed Nim w prawdzie;
przedstaw Mu jak Jarek swoje; zmartwienia, problemy, wątpliwości, cierpienia
oraz dziękuj; za radośd, za życie, które Ci daje, za Twoich bliskich i za wszystko.