Tmo – długość trwania przerwy miedzyoperacyjnej
Top – długotrwałość wykonywania operacji
Top = no*tj [gr/op lub partia]
no – wielkośc partii organizacyjnej
tj – czas jednostkowy wykonywania operacji
tpz – czas przygotowawczo zakonczenowiy
ntz – wielkość partii transportowej
Tobc = no*tj+tpz
𝑛𝑜𝑝𝑡 =
𝑇𝑝𝑧
𝑇𝑗 ∗ 𝑞
𝑠𝑧𝑡
𝑝𝑎𝑟𝑡𝑖𝑎
Tpz – suma czasów przygotowawczo zakonczeniwych dla danej partii.
Tj – suma czasów jednostkowych
q = 0,05
PRZEBIEG SZEREGOWY
𝑡𝑠𝑧 = 𝑛𝑜 ∑ 𝑡𝑗𝑖
𝑚
𝑖=1
+ ∑ 𝑡𝑚𝑜𝑖
𝑚
𝑖=1
Tsz – wyjscie szeregowe
no – wielkosc Patrii organizacyjnej
∑
𝑡𝑗𝑖
𝑚
𝑖=1
- suma czasów jednostkowych
∑
𝑡𝑚𝑜𝑖
𝑚
𝑖=1
- suma przerw miedzyoperacyjnych
PRZEBIEG RÓWNOLEGŁY
𝑡𝑟 = 𝑛𝑡 ∑ 𝑡𝑗𝑖
𝑚
𝑖=1
+ (𝑛𝑜 − 𝑛𝑡) ∗ (𝑡𝑗𝑖)
𝑚𝑎𝑥
+ ∑ 𝑡𝑚𝑜
𝑖
𝑚
𝑖=1
nt – welkosc partii transportowej
tr – długoitrwałość przebiegu w wyjsciu równoległym
∑
𝑡𝑗𝑖
𝑚
𝑖=1
- suma czasów jednostkowych w danej technologii
(tji)max – maksymalny czas jednostkowy operacji
∑
𝑡𝑚𝑜
𝑖
𝑚
𝑖=1
- długotrwałość sumaryczna przerw miedzyoperacyjnych.
FUNDUSZ CZASU PRACY
Fundusz kalendarzowy
Fk= d*g*z = 365*8*1 (dzien, godzina, zmiana)
Nie we wszystkie dni pracujemy!
Fundusz czasu wolnego
Fw = Dw*Gz*z
Fundusz czasu pracy:
Fp=dw*gz*z
FUNDUSZ CZASU PRACY MASZYNY
Fundusz maszyny nominalny:
Fmn=dw*gz*z
Fundusz maszyny efektywny
Fmin=fk-fw
FUNDUSZ CZASU PRACY ROBOTNIKA
Fundusz dysponowany (efektywny) pracownika:
Fde = Fn – Ful – Fch – Fp
Fde = Fn – Fw
Ful – urlop Fw – fundusz czasu wolnego pracownika
Fch – chorobowe Fwr – urlop + chorobowe + przerwa
Fp – przerwy śniadaniowe
CHARAKTERYSTYKA PARAMETRYCZNA PRODUKCJI
Obliczanie zapotrzebowania na cześci do montażu:
𝑃
𝑚𝑖
= 𝑝𝑓 ∗ 𝑑𝑖 [szt/rok]
Pf – program produkcji wyrobów finalnych szt/rok (produkt finalny)
di = współczynnik samopowtarzalności części w wyrobie [szt/wyrób]
Jeżeli ta sama czesc wchodzi w skład kilku wyrobów finalnych asortymentu:
𝑃
𝑚𝑖
= ∑
𝑃𝑓 𝑗
𝑎𝑓
𝑗=1
∗ 𝑑
𝑖 𝑗
[szt/rok]
𝑃
𝑐𝑧𝑖
= (∑ 𝑃𝑓 𝑗
𝑎𝑓
𝑖=1
∗ 𝑑𝑖 𝑗 + 𝑃
𝑘𝑖
+ 𝑃
𝑧𝑖
) (1 + 𝑏
𝑖
)[
𝑠𝑧𝑡
𝑟𝑜𝑘
]
Pki – program produkcji czesci na rzecz kooperacji (innych potrzeb).
Pzi – program produkcji czesci zamiennych.
bi – współczynnik braków, przyjmuje się:
b=3-5% na obróbce
b=2% na montażu
Bilansowanie zadań produkcyjnych z potencjałem produkcyjnym:
Zdolność obciążeniowa operacji (stopień obciążenie stanowsika operacją):
𝑟
𝑜𝑝
=
𝑡𝑗 ∗ 𝑃 ∗ (1 + 𝑞)
𝐹
[
𝑠𝑡
𝑜𝑝
]
Rop – liczba stanowsik potrzebna do wykonania operacji
Tj - pracochłonność jednostkowa wykonania operacji
P – roczny program produkcji
q – udział 𝑡
𝑝𝑧
operacji w całkowitym czasie jej wykonania
F – fundusz czasu pracy stanowiska roboczego
𝑟
𝑜𝑏𝑙
= ∑ 𝑟
𝑜𝑝
𝑚
𝑖=1
[
𝑠𝑡
𝑜𝑝
]
𝑟
𝑜𝑏𝑙
– obciążenie stanowiska roboczego przydzielonymi mu operacjami
Wspólczynnik wykorzystania czasu pracy stanowiska (współczynnik obciążenia stanowiska)
𝑛𝑠𝑡 =
𝑟
𝑜𝑏𝑙
𝑟
𝑝𝑟𝑧𝑦𝑗
𝑛𝑠𝑡 - współczynnik obciązenia
𝑟
𝑜𝑏𝑙
- liczba stanowisk obliczona
𝑟
𝑝𝑟𝑧𝑦𝑗
- liczba stanowisk przyjęta
OBLICZANIE OBCIĄŻENIA JEDNOSTEK WG MODELU BILANSOWANIA
𝑃𝑜 ≥ 𝑍
𝑟
𝑥
∗ 𝐹
𝑚𝑛𝑥
∗ 𝜂
𝑛
≥
∑
𝑇
𝑗𝑖𝑥
∗ 𝑃
𝑖𝑥
(1 + 𝑞)(1 + 𝑏𝑖)
𝑎
𝑓
𝑖=1
𝑤
𝑥
𝜂
𝑛
≥
∑
𝑇
𝑗𝑖𝑥
∗ 𝑃
𝑖𝑥
(1 + 𝑞)(1 + 𝑏𝑖)
𝑎
𝑓
𝑖=1
𝑤
𝑥
∗ 𝐹
𝑚𝑛𝑥
∗ 𝑟
𝑥
𝜂
𝑛
- stopień wykorzystania potencjału (obliczanie stanowisk)
bi – wspólczynnik braków
𝑤
𝑥
stopień wykorzystania stanowsik roboczych (0,85)
𝐹
𝑚𝑛𝑥
- fundusz (nie mogę się doczytac drugiego słowa) nominalny stanowiska x (ile godzin pracy jest
w danym okresie np. w roku 2000h)
𝑖𝑥 - liczba stanowisk
𝑇
𝑗𝑖𝑥
- czas jednostkowy wykonywania operacji
𝑃
𝑖𝑥
- program produkcji czesci x
