Międzyrzecki Rejon Umocniony
Niezwykłym elementem krajobrazu okolic Międzyrzecza są zagubione wśród lasów i pól żelbetowe
bryły bunkrów, potężne stalowe kopuły i ciągnące się kilometrami rzędy betonowych słupów, tzw.
"zębów smoka" - zapór przeciwczołgowych. Pozostałości fortyfikacji Międzyrzeckiego Rejonu
Umocnionego do dziś budzą podziw swym ogromem, pobudzają wyobraźnię, zachęcają do
zwiedzania, stanowiąc największą atrakcję turystyczną ziemi międzyrzeckiej. Unikatowy na skalę
europejską system fortyfikacji przyciąga rzesze turystów z kraju i zagranicy. Podziemia stanowią
element Muzeum Fortyfikacji i Nietoperzy w Pniewie, które utworzone zostało w 2011 r. Jego
celem jest ochrona i udostępnianie zachowanych fortyfikacji Frontu Fortecznego Łuku Odry i
Warty (MRU), oraz gromadzenie, ochrona, naukowe opracowywanie i udostępnianie zbiorów
dotyczących fortyfikacji i nietoperzy, poprzez prowadzenie w szczególności działalności
wystawienniczej, popularyzatorskiej, edukacyjnej i wydawniczej.
Międzyrzecki Rejon Umocniony zbudowany został przez Niemców w latach międzywojennych i w
czasie II wojny światowej w celu obrony rubieży III Rzeszy. Fortyfikacje tworzył system
kilkudziesięciu żelbetowych bunkrów. Około 21 z nich było połączonych za pomocą podziemnych
korytarzy znajdujących się na głębokości 30-50 m, tworzących istny labirynt o łącznej długości ok.
30 km! Osią podziemi jest korytarz główny (Główna Droga Ruchu) biegnący wzdłuż linii północ-
południe. Od niego odchodzą w różnych kierunkach liczne korytarze boczne, prowadzące do tzw.
obiektów. Z nich betonowe schody wiodą do naziemnej części obiektu - bunkra ("Panzerwerk").
Potężne bunkry wyposażone były w stalowe kopuły bojowe o grubości ścian ok. 25 cm, w których
ulokowano stanowiska karabinów maszynowych. Poza tym w bunkrze znajdował się miotacz ognia
oraz motorowy granatnik o zdolności wyrzutu do 120 min na minutę. Oprócz pomieszczeń
bojowych, w obiekcie były pomieszczenia magazynowe, koszary, sanitariaty, maszynownia,
