background image

ERICH VON STROHEIM

Erich von Stroheim:

,

Właściwie Erich Oswald Stroheim

1885-1957

Amerykański reżyser, scenarzysta i aktor urodzony w Wiedniu. 

Po krótkiej służbie wojskowej w Austrii emigrował ok. 1908 do Ameryki. 

1914-1916 współpracował z D.W. Griffithem jako asystent i aktor w filmach 
Narodziny narodu i Nietolerancja

Kino dla niego w porównaniu z życiem było tylko blagą, iluzją i nędznym trikiem, a 
JEGO KINO miało być prawdziwym życiem, odbiciem świata i ludzi – bez żadnych 
trików.

Wykształcił się na Griffithcie, ale stworzył kino antygriffithowskie

Ostrość widzenia

Śmiałość obyczajowa

Psychologiczne demaskatorstwo skupione na ludzkich namiętnościach i 
charakterach

Obsesyjność pod względem formy i realizmu

Był królem sugestywnej mistyfikacji. 

Ambiwalentny stosunek Stroheima do Hollywood i vice versa. 

Nie rozumieli go krytycy i producenci; lubili widzowie.

Był reżyserem 9 filmów, których krytyczna wymowa powodowała liczne 
kontrowersje. 

Do klasyki filmowej weszły dzieła Stroheima: 

Nie pożądaj żony bliźniego twego (1919)

Diabelski paszport (1920)

Szalone żony (1922)

Marsz weselny (1928)

Chciwość (znany też jako Złoto, 1925)

Odsunięty przez producentów od reżyserii, zarabiał na życie jako aktor.

Wystąpił w niektórych własnych filmach, ponadto grał w filmach amerykańskich 
i francuskich: 

Wielki Gabbo J. Cruze’a (1929)

Jaką mnie pragniesz G. Fitzmaurice’a (1931)

Towarzysze broni J. Renoira (1937)

Bulwar Zachodzącego Słońca B. Wildera (1950, nominacja do Oscara)

 

 
 

 

 

 

NIE POŻĄDAJ ŻONY BLIŹNIEGO SWEGO(ŚLEPI 
MĘŻOWIE):

 

Reżyseria: Erich von Stroheim
Scenariusz: Erich von Stroheim

background image

Zdjęcia: Ben Reynolds 
Produkcja:
 USA
Rok produkcji: 1918
Obsada: Erich von Stroheim, Sam de Grasse, Francilla Billington

Trójkąt miłosny: amerykański lekarz – pasjonat alpinizmu, jego 
nieusatysfakcjonowana seksualnie żona i uwodzący ją Lejtant austriacki

Finał: zazdrosny mąż mści się na kochanku żony by potem przekonać się, że był on 
niewinny

Akcja w dolomitach na granicy włosko-austriackiej.

Narastanie napięcia, jawna gra namiętności 

Wielki sukces

Przeciwstawienie Starego i Nowego Świta

 

 

SZALONE ŻONY:

 

Reżyseria: Erich von Stroheim
Scenariusz: Erich von Stroheim, Walter Anthony , Marian Ainslee 
Zdjęcia: Ben Reynolds, William Daniels
Scenografia: Richard Day ,E. Sheeley
Produkcja: USA, Universal
Rok produkcji: 1922 
Obsada: Dale Fuller, Miss DuPont, Maude George, Al Edmundsen, Rudolph Christians, Mae 
Busch, Erich von Stroheim (Hrabia Sergius Karamzin)

Przepych scenerii Monte Carlo jako tło rozprawy z moralnością elity burżuazyjnej. 
Oto szakal na forum bezmyślnej próżności: rzekomy carski oficer-emigrant, 
przebywający w Monaco w towarzystwie swoich dwóch fałszywych kuzynek, krąży 
pomiędzy kasynem gry, a sypialniami dam z wyższych sfer, nie przepuszczając żadnej 
okazji do kolejnego łajdactwa, którym mógłby posiąść pieniądze lub kobietę. Zostaje 
wyeliminowany ze społeczeństwa dopiero wówczas, gdy gwałci niedorozwiniętą 
córkę swojego wspólnika- fałszerza pieniędzy: zabity, znajduje grób w otworze wlotu 
kanalizacyjnego.

Oszust podający się za rosyjskiego księcia w mundurze carskiego oficera grasuje w 
Monte Carlo po salonach gry i deprawuje po kolei napotkane kobiety – od pokojówki 
po żonę ambasadora, plus wyłudza od nich pieniądze.

Kosztowe dekoracje

Oburzenie cenzury i recenzentów 

Chwalony za realizm, dokładność dekoracji, sugestywność i talent artystyczny

 

 

 

CHCIWOŚĆ:

 

Reżyseria: Erich von Stroheim
Scenariusz: Erich von Stroheim, June Mathis
Zdjęcia: William Daniels
Produkcja: USA
Rok produkcji: 1924
Obsada:  Zasu Pitts, Erich von Stroheim

background image

Film zrealizowany przez jednego z najbardziej utalentowanych, a zarazem 
kontrowersyjnych reżyserów Hollywood, którego z czasem fabryka snów ostatecznie 
zniszczyła.

Erich von Stroheim nakręcił dziesięciogodzinną wersję Chciwości, zredukowaną przez 
producentów do mniej niż jednej czwartej pierwotnego metrażu dzieła.

Praktykujący bez uprawnień dentysta, Mc Teague, żeni się z Triną Sieppe, niegdyś 
związaną z jego kolegą Markusem. Wzbudza tym zazdrość, zwłaszcza, że Trina 
wygrywa na loterii znaczną sumę. Dosnos zawistnika pozbawia Mc Teague'a 
możności wykonywania zawodu, a Trina zazdrośnie strzeże swych pieniędzy. 
Mc Treague rozpija się, urazy istniejące między nim a żoną, przekształcają się w 
nienawiść. Mc Treague zabija żonę i ucieka na pustynię. Ściga go Markus i tam, w 
Dolinie Śmierci, staczają ostateczną walkę. Markus ginie, a Mc Teague pozostaje 
wśród bezmiaru piasku, przykuty kajdankami do trupa swego wroga.

Reżyser przywiązywał ogromną wagę do ukazania prawdy psychologicznej postaci, 
ukazując historie upadku moralnego, analizę skąpstwa i przemianę wiernej przyjaźni 
w nienawiść.

Arcydzieło realizmu

Wierność szczegółów

Subtelna gra aktorska

Szczegółowy rysunek charakterologiczny postaci

 

WESOŁA WDOWA:

 

Reżyseria: Erich von Stroheim
Scenariusz: Erich von Stroheim, Benjamin Glazer, Marian Ainslee 
Zdjęcia: Ben F. Reynolds, William Daniels
Muzyka: William Axt, David Mendoza 
Produkcja: USA
Rok produkcji: 1925
Obsada: D'Arcy Corrigan ,Edward Connelly, Tully Marshall, Roy D'Arcy, George Fawcett, 
Oscar Rudolph ,Zack Williams, Mae Murray ,John Gilbert 

Książę Danilo (w tej roli John Gilbert) i Książę Mirko (Roy D'Arcy) są braćmi. 
Kiedy pewnego dnia do ich królestwa przybywa tancerka z Ameryki Sally O'Hara 
(Mae Murray) obaj zakochują się w niej. Jej wdziękom ulega również Baron Sadoja 
(Tulmy Marshall). Wszyscy zaczynają snuć plany jak ją uwieść. Przybywają na 
jej przedstawienie, ale każdemu z nich podoba się coś innego w Sally. Danilo 
zakochuję się w jej twarzy i oczach, Mirko w figurze, natomiast Sadoja w stopach. 
Po przedstawieniu Danilo przedstawia się kobiecie, zaprasza na obiad a później 
oświadcza się jej. Jednak Król Nikita I (George Fawcett) i Królowa Milena (Josephine 
Crowell), sprzeciwiają się temu związkowi. Kobieta czuje się porzucona, dlatego też 
poślubia innego mężczyznę, bogatego barona Sadowa. Ten nagle umiera w ich noc 
poślubną, kiedy to widzi kolekcję butów kobiety. Sally odziedzicza jego majątek i po 
kilku latach znowu spotyka Danilo, który wciąż jest w niej zakochany.