1. Zdefiniuj pojęcie kierowanie:

Istotą kierowania w

szerszym znaczeniu jest powodowanie, aby rzecz kierowana zachowywała się
zgodnie z zamiarem kierującego

w węższym znaczeniu – powodowanie, aby inni ludzie działali zgodnie z

zamiarem kierującego

Kierowanie to oddziaływanie jednego obiektu (kierującego) na inny obiekt

(kierowany) w taki sposób, aby zachowanie się, działanie lub funkcjonowanie obiektu

kierowanego, zmierzało do osiągnięcia postawionych przed nim celów (w najprostszym
przypadku jednego celu).

Kierowanie to sztuka realizowania czegoś za pośrednictwem innych ludzi.

Kierownicy osiągają cele organizacji, powodując wykonanie potrzebnych zadań przez
innych, nie zaś drogą wykonania ich przez nich samych

Kierowanie jest procesem planowania, organizowania, przewodzenia i

kontrolowania działalności członków organizacji oraz wykorzystania wszystkich innych
jej zasobów dla osiągnięcia ustalonych celów.

Kierowanie jest procesem, w którym można wyróżnić:

podmiot kierowania (kierownik)

przedmiot kierowania(zespoły pracownicze)

stosunek podporządkowania (podległości) między w/w rzeczami

cele, do których zmierza kierowanie

Kierowanie to umotywowane i skoordynowane działanie ludzi, zmierzające do

osiągania celów organizacji.

Kierować to znaczy przewidywać, wskazywać przyszłe, a więc nie zawsze pewne

cele.

Kierowanie jest zawsze funkcją 3 złożonych zmiennych:

osobowości kierownika

dojrzałości podwładnych

sytuacji kierowania

Wartość tej funkcji zależy jakości i równoczesnego współdziałania tych 3
zmiennych.

2. Role pełnione przez menedżerów.
Tutaj proszę sobie zajrzeć do tabelki na stronie 237 w takiej zielonej książeczce.

A tytułem wstępu po prostu stwierdzić, że ta tabelka przedstawiająca przykłady ról

pełnionych przez menedżerów została opracowana przez H. Mintzberga.
Można jeszcze wyróżnić jeden podział ról menedżera, na:

Typ konwencjonalny

Typ nowoczesny

No, i tutaj otwórzcie sobie książeczkę na stronie 240 i tam macie taki ładny wykreślić.
Nie wiem czy macie ochotę uczyć się go całego na pamięć, jeśli tak to Was podziwiam,

a jeśli nie, to po prostu zapamiętajcie sobie może najważniejsze różnice między nimi.

3.Jakie umiejętności powinien posiadać menedżer.

L.Katz wyróżnił 3 podstawowe rodzaje umiejętności kierowniczych:

Techniczne – zdolność posługiwania się narzędziami i technologią w określonej

specjalności

Społeczne – zdolność współpracowania z innymi ludźmi, rozumienia ich i
motywowania

Koncepcyjne – umysłowa zdolność koordynacji oraz integrowania wszystkich
interesów i działalności organizacji.

Innymi kryteriami posłużył się J. Penc, który sformułował 3 rodzaje umiejętności
menedżera;

Umiejętności techniczne – polegające na znajomości procedur wykonywania
określonych czynności profesjonalnych przypisanych danemu stanowisku

Umiejętności interpersonalne – obejmujące wszystko, co ułatwia postępowanie z

ludźmi, rozumienie ich, ocenianie, porozumiewanie się, motywowanie itp.

Umiejętności konceptualne – umiejętność postrzegania organizacji jako całości,
widzenie zależności między poszczególnymi działaniami, pomiędzy kierowana

przez siebie organizacją a jej złożonym otoczeniem społecznym, ekonomicznym i
ekologicznym.

Takim ogólnym zbiorem umiejętności menedżera sa umiejętności

Komunikowania się z ludźmi

Wprowadzania zmian

Radzenie sobie z konfliktami

Poznawanie siebie

Planowanie własnego rozwoju

Produktywność (osiąganie zamierzonych celów)

Stawianie sobie ambitnych celów

Łatwość wyrażania swoich myśli i intencji

Dojrzała stanowczość (asertywność)

Fachowość

Umiejętność bycia liderem

Lojalność i pomoc zarządzającym kolegom

Pozytywne podejście do problemów

Gotowość poświęcenia się dla kariery

Własne poczucie sensu życia

Ciekawe ile z tego zapamiętacie...;-)))

Możecie sobie jeszcze spojrzeć na tabelkę na stronie 241, tam jest zależność pomiędzy
konkretnymi umiejętnościami a szczeblem kierowania. Można z tego wykresu wyczytać

że umiejętności interpersolane sa zawsze tak samo ważne, niezależnie od szczebla,
natomiast wraz ze wzrostem szczebla ważność umiejętności technicznym maleje, ale

wzrasta ważność umiejętności konceptualnych.

4.Przedstaw klasyfikacje potrzeb Maslowa.

Teoria Maslowa to najbardziej rozpowszechniona teoria dotycząca potrzeb w literaturze.
Można ją przedstawić za pomącą piramidy.

no, i tutaj nie mam skanera, więc otwórzcie książeczkę na str.244 Ja osobiści proponuje
zrobić z tego ściągę;-)

Człowiek jest zmotywowany przede wszystkim do zaspokojenia potrzeb fizjologicznych –
musza być one zaspokojone chociażby częściowo, by dana osoba pragnęła

zaspokojenia potrzeb wyższego rzędu. Hierarchia potrzeb jest zróżnicowana u
poszczególnych osób i zmienia się w czasie.

5.Scharatkteryzuj dwuczynnikowa teorię Herzberga.

Dwuczynnikowa teoria Fredericka Herzberga zakłada, że zadowolenie bądź

niezadowolenie ludzi z pracy jest kształtowane przez dwa zestawy czynników
niezależnych od siebie. Są to czynniki motywacji i czynniki higieny psychicznej.

Tak więc zadowolenie wzrasta przy zapewnieniu takich czynników jak czynniki
motywacji:

Osiągnięcia

Uznanie

Sama praca

Odpowiedzialność

Awanse i rozwój

Natomiast niezadowolenie zależy od takich czynników jak czynnik higieny:

Przełożeni

Warunki pracy stosunki interpersonalne

Płaca o bezpieczeństwo

Polityka i administracja firmy

Jeśli chcecie mieć to przedstawione w formie nieco bardziej graficznej, otwórzcie
książeczkę na str. 245.

6. Co oznacza określenie styl kierowanie i jakie czynniki wyznaczają styl

kierowania.

Styl kierowania to: (trudno jest określić jednoznaczna def.)
#

przede wszystkim sposób skłaniania podwładnych do realizacji powierzonych im

ról
#

jest to umowna nazwa stosunków zachodzących w kontaktach przełożonego z

podwładnym

Można uznać, że styl kierowania to względnie trwałe – w określonych sytuacjach
kierowniczych – celowe zachowanie przełożonego w stosunku do podwładnych, mające

na celu nakłonienie ich do określonych, pożądanych zachowań organizacyjnych.

Czynniki wyznaczające styl kierowania:
Można podzielić na zewnętrzne i wewnętrzne. Jedna te najważniejsze to:

Sylwetka zawodowa kierującego

Sylwetki zawodowe podwładnych

Typ organizacji i stopień jej sformalizowania

Liczba ośrodków dyspozycyjnych

Stopień napięcia zadań

Swoboda posługiwania się bodźcami przez kierującego

7.Omów klasyczne typologie stylów kierowania: autokratyczny,

demokratyczny i nieingerujący. Podaj wady i zalety każdego z nich.

Styl demokratyczny:
Zalety:

Integracja pracowników ze sobą i z instytucją, konstruowanie układów

partnerskich

Pracownicy traktowani są w sposób podmiotowy, maja prawo do udziału w
podejmowaniu decyzji

Rozwija się pomysłowość i inicjatywę pracowników, powodując aktywne

współdziałanie

Podnosi się poczucie współodpowiedzialności za wykonywanie zadań

Integruje gr. pracownicze

Poprawia nastrój i atmosferę pracy

Sprzyja zaangażowaniu i integracji z firmą

Umożliwia pełne wykorzystanie wiedzy i umiejętności pracownika

Wady:

Przedłuża się czas podejmowania decyzji ze względu na konieczność

uzgodnienia stanowisk

Wymaga wysokich umiejętności społ. i pewnych walorów osobowych u
kierownika

Istnieje ryzyko powstania chaosu.

Styl autokratyczny:

Jest oparty na zasadzie hierarchicznego autorytetu, surowej dyscypliny i

posłuszeństwa podwładnych

Podwładni sa traktowani przedmiotowo

Kierownik autokrata sam ustala cele i zadania, nie ma skłonności do konsultacji i
dzielenia się władzą, rzadko i tylko w uzasadnionych przypadkach przekazuje

swoim podwładnym uprawnienia do podejmowania decyzji

Styl ten wynika często z faktu posiadania władzy i cech osobowości kierownika.

Zalety:

Nie wymaga wysokich kwalifik. społ. kierownika

Umożliwia pełna kontrole nad całością

Czas podejmowania decyzji jest krótki

W sposób precyzyjny określa odpowiedzialność

Daje możliwość lepszej koordynacji działań

Wady:

Zwolnienie podwładnych z odpowiedzialności

Nie wykorzystuje w pełni wiedzy i umiejętności podwładnych

Ogranicza inicjatywę i inwencję twórcza pracowników

Wymaga stałego nadzoru i precyzyjnego określania działań

Nie sprzyja zaangażowaniu podwładnych w realizowaniu działań

Styl nieingerujący:

Inaczej zwany liberalnym lub biernym

Kierownik przejawiający w swym działaniu cechy tego stylu uchyla się od
ingerencji w procesie podejmowania decyzji

Kierownik nie interesuje się biegiem spraw, ogranicza się do sprecyzowania

zadania i określenia terminu realizacji

Zalety:

Rozwija samodzielność myślenia

Rozwija poczucie odpowiedzialności

Wyzwala inicjatywę i samodzielność

Podnosi poziom zaangażowania

Wady:

Niejasność kompetencji

Rozmycie odpowiedzialności

Wymagane są wysokie kompetencje społeczne zespołu

Ryzyko powstania chaosu organizacyjnego

8. Co to jest przywództwo i jego cechy charakteryzujące.

Przywództwo jest oddziaływaniem na zachowania innych ludzi. Jest to rodzaj

społecznego wpływu, który pawia się wówczas, gdy jedna osoba – przywódca – jest
zdolna do powodowania pożądanego przez siebie zachowania kogoś innego , kto ulega

mu z powodu więzi, jaka ich łączy, lub społecznego stosunku, jaki zachodzi między nimi.

Przywództwo wiąże się z pewnymi szczególnymi cechami i zachowaniami osoby,

której inni skłonni sa zaufać i się podporządkować. Jednostka ta ma w konkretnej grupie

autorytet, władzę, która inni dobrowolnie akceptują.

Przywództwo w wielkim zakresie wynika z osobistych umiejętności

przekonywania i wywierania wpływu przez menedżera. Zatem skuteczni przywódcy

potrafią:

Przewidywać zagrożenia i szanse stojące przed grupą

Dostarczać obserwacji, które wpłyną na to, by grupa podążyła za
koncepcją i jego interpretacją odpowiednich działań

Ponadto przywódca powinien wykazywać się następującymi cechami:

Zawsze do czegoś zmierza oraz potrafi przekonać innych, którzy kierują
się do przyszłości, maja energie i pozytywna postawę

Wiedzą, na czym schodzi im czas

Skupiają się na świecie zewnętrznym organizacji

Sukcesy budują na zaletach, nie na słabościach

Koncentrują się na głównych dziedzinach, w których osiągnięcia wielkiej
klasy mogą przynieść wybitne rezultaty

Podejmują skuteczne decyzje

Ciągle zdobywają wiedz

Są gotowi służyć bliźniemu – ludzie postępujący według zasad traktują
swoje życie jako misję, a nie karierę

Wysyłają pozytywną energię, są pełni entuzjazmu, nadziei, wiary

Wierzą w innych ludzi – takie podejście stwarza warunki do rozwoju i

dostrzegania nowych możliwości

W życiu zachowują harmonię, ich działanie i postawa sa odpowiednie do
sytuacji

Życie jest dla niech przygodą, a jedną z ich stałych zasad jest

elastyczność

Są synergiczni – polepszają prawie każdą sytuację, w której się znajdują,
a współdziałanie z innymi jest wyrazem kreatywności

Regularnie ćwiczą w celu samoodnowy cztery strefy swojej osobowości:

fizyczną, umysłową, emocjonalną i duchową.

Są pewni siebie, ambitni, stanowczy, odważni, odporni na stres