Najświętsze Serce Jezusa -znak miłości Boga do ludzi 
 
Czerwiec to dla Kościoła miesiąc Serca Jezusowego.

 

W tym miesiącu ku Jego czci 

odprawiamy codzienne naboŜeństwo. RównieŜ w czerwcu - w pierwszy piątek po oktawie 
BoŜego Ciała - przypada Święto Najświętszego Serca Pana Jezusa. Inne poboŜne praktyki, 
które zbliŜają nas do Boskiego Serca, to uczestnictwo w Eucharystii w pierwsze piątki 
miesiąca, Godzina Święta czy adoracja Najświętszego Sakramentu. Czy pamiętamy o tych 
sposobach oddawania czci Sercu BoŜemu?  
    Wielkim czcicielem BoŜego Serca był Ojciec Święty Jan Paweł II. PapieŜ wielokrotnie 
mówił o nieskończonej miłości Chrystusa ku ludziom: "To Serce tętni całą niewyczerpaną 
miłością, która odwiecznie jest w Bogu. Tą miłością jest ku nam wciąŜ otwarte, jak zostało 
otwarte włócznią Ŝołnierza.” 
Ojciec Święty przypominał, Ŝe zadaniem chrześcijan jest budowanie cywilizacji miłości. Nikt 

z nas nie moŜe pozostać obojętny wobec tego wezwania. 
 
Z nauczania PapieŜa Jana Pawła II:  
 
Bóg objawia swą miłość w Sercu Chrystusa 
Pielęgnujcie kult Najświętszego Serca Pana Jezusa 
 
List Ojca Świętego do ordynariusza Lyonu z okazji stulecia poświęcenia 
ludzkości Najświętszemu Sercu Pana Jezusa 
„…Wzywam zatem wszystkich wiernych, aby nadal gorliwie pielęgnowali 
kult Najświętszego Serca Pana Jezusa, przystosowując go do naszych 
czasów, aŜeby dzięki temu mogli nieustannie czerpać z jego 

niezgłębionych bogactw i umieli z radością na nie odpowiadać, miłując Boga i braci, 
znajdując pokój, wchodząc na drogę pojednania i umacniając swą nadzieję, Ŝe kiedyś będą 
Ŝ

yć pełnią Boga we wspólnocie ze wszystkimi świętymi (por. Litania do Najświętszego Serca 

Pana Jezusa). RównieŜ następnym pokoleniom naleŜy zaszczepić pragnienie spotkania Pana, 
wpatrywania się w Niego, aby potrafiły odpowiedzieć na wezwanie do świętości i mogły 
odkryć swoją szczególną misję w Kościele i w świecie, realizując w ten sposób swe powołanie 
chrzcielne (por. Lumen gentium, 10). Istotnie bowiem, «miłość BoŜa, bezcenny dar Serca 
Chrystusa i Jego Ducha» zostaje udzielona ludziom, aby i oni z kolei stawali się świadkami 
miłości Boga (Pius XII, encyklika Haurietis aquas, III).” 
Watykan, 4 czerwca 1999 r. 
Jan Paweł II, pp 
 
…”W Sercu Chrystusa Ŝywe jest działanie Ducha Świętego, którego Jezus uznawał za 
inspiratora swojej misji (Łk 4,18; por. Iz 61,1) i którego przyjście zapowiedział podczas 
Ostatniej Wieczerzy. To Duch pomaga dostrzec całe bogactwo, jakie kryje się w znaku 
przebitego boku Chrystusa, z którego wypłynął Kościół (por. Sacrosanctum Concilium, 5). "Z 
przebitego Serca Zbawiciela - jak napisał Paweł VI - Kościół narodził się i stamtąd czerpie 
pokarm, poniewaŜ "Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie, aby go 
uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą, któremu towarzyszy słowo (Ef 5,25-26)" (list Diserti 
interpretes). RównieŜ za sprawą Ducha Świętego miłość przenikająca Serce Jezusa rozlewa 
się w sercach ludzi (por. Rz 5,5) i skłania ich do adoracji jego "niezgłębionych bogactw" 
(por. Ef 3,8) oraz do zanoszenia synowskich i ufnych modlitw do Ojca (por. Rz 8,15-16) przez 
Zmartwychwstałego, który "zawsze Ŝyje, aby się wstawiać za nimi" (Hbr 7,25). 

    Składajmy dzięki Bogu, naszemu Ojcu, który objawił nam swoją miłość w Sercu Chrystusa i 
poświęcił nas przez namaszczenie Duchem Świętym (por. Lumen gentium, 10), tak abyśmy 
jednocząc się z Chrystusem, adorując Go na kaŜdym miejscu i zboŜnie postępując poświęcali 
Mu cały świat (tamŜe, 34)...” 
Jan Paweł II 
    Warszawa, 11 czerwca 1999 r., w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa. 
 
…”Serce Chrystusa przebite na krzyŜu włócznią Ŝołnierza jest nieustannie otwarte dla ludzi. 
Wystarczy tylko odpowiedzieć miłością na Jego miłość i wiernością na Jego wierność. Z 
BoŜego Serca, tego «źródła Ŝycia i świętości», czerpiemy nieprzerwanie siłę do budowania w 
nas samych i w świecie cywilizacji prawdy i miłości. Podstawowym środowiskiem, gdzie 
rozwija się cywilizacja miłości, jest rodzina, dlatego cieszę się, Ŝe rodziny w Polsce 
poświęcają się Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Serce BoŜe daje moc i łaskę, aby stały się 
one Kościołem domowym, szkołą ofiarnej miłości, wiary i szacunku dla Ŝycia. Prośmy gorąco 
Serce BoŜe, «w którym są wszystkie skarby mądrości i umiejętności», aby było Ono 
natchnieniem i światłem dla ludzkości wchodzącej w trzecie tysiąclecie.” 
Watykan, 22 czerwca 2000 r. 
 
Do istotnych elementów czci dla Najświętszego Serca naleŜą naboŜeństwa czerwcowe. Ich 
pomysł wyszedł od wychowanki jednego z paryskich klasztorów. 
  Pewnego dnia po przyjęciu Komunii świętej mała Aniela de Sainte-Croix pomyślała: skoro 
maj jest poświęcony Matce BoŜej, to czerwiec trzeba ofiarować Sercu Jezusowemu. 
Podzieliła się tym spostrzeŜeniem z wychowawczynią i koleŜankami. Wszystkim bardzo 
spodobała się ta myśl. Przychylnie odniosła się do niej przełoŜona klasztoru, a następnie 
biskup paryski. Z upływem czasu propozycja poświęcenia czerwca Najświętszemu Sercu 
trafiła do papieŜa. W 1873 r. Ojciec Święty Pius IX zatwierdził naboŜeństwo czerwcowe.  
Wybór terminu nie był przypadkowy. W czerwcu 1675 r. doszło do najwaŜniejszego z 
wielkich objawień doświadczonych przez św. Małgorzatę Marię. Symboliczny wymiar ma 
takŜe fakt, Ŝe czerwiec następuje po maju, miesiącu maryjnym. Ale przede wszystkim w 
czerwcu przypada Święto Serca Pana Jezusa. Zasadniczymi elementami naboŜeństwa 
czerwcowego są adoracja Najświętszego Sakramentu oraz Litania do Najświętszego Serca 
Jezusowego.  

W 1720 r. w Marsylii wybuchła wielka zaraza. Aby wyprosić ratunek dla miasta, 

odmawiano Litanię do Serca Jezusowego, której autorką była wizytka - siostra Joanna 
Magdalena Joly. Następnie inna wizytka - siostra Anna Remusat wzbogaciła tę litanię o kilka 
nowych wezwań. W 1899 r. Kongregacja Obrzędów zatwierdziła litanię do publicznego 
odmawiania. Do istniejących 27 wezwań dodano 6 dalszych. W ten sposób Litania licząca 33 
wezwania upamiętnia kaŜdy rok Ŝycia Chrystusa na ziemi. 
Serce BoŜe jest symbolem i Ŝywym obrazem nieskończonej miłości Jezusa Chrystusa, która 
nas pobudza do odwzajemniania się równieŜ miłością - napisał ponad sto lat temu papieŜ 
Leon XIII w encyklice Annum sacrum. 
Jak moŜemy tę miłość odwzajemnić? Na przykład poprzez poświęcenie się Sercu 
Jezusowemu. Poprzez akt poświęcenia ofiarowuję Sercu Jezusa wszystko, co mam, oddaję 
mu do dyspozycji.  
Tradycję poświęceń zapoczątkowali w XVII w. św. Małgorzata Maria i jej przewodnik 
duchowy św. Klaudiusz de la Colombiere. Dziś obok poświęceń osobistych praktykujemy 
równieŜ poświęcenia rodzin i społeczeństw. U progu XX w., 11 czerwca 1899 r., Leon XIII 
dokonał poświęcenia całego rodzaju ludzkiego. W setną rocznicę tego aktu Ojciec Święty Jan 
Paweł II potwierdził jego aktualność w naszych czasach. 
 

12 obietnic Pana Jezusa 
W trakcie objawień 2 lipca 1674 r Pan Jezus przekazał siostrze Małgorzacie Marii 
przyrzeczenia skierowane do czcicieli Jego Serca. Zakonnica opisała je w listach. JuŜ po jej 
ś

mierci rozproszone informacje zebrano w słynne 12 obietnic, które następne pokolenia 

nazwały Wielką Obietnicą.   
Czcicielom Swego Serca Pan Jezus obiecał:  
1. Dam im wszystkie łaski potrzebne w ich stanie.  
2. Zgoda i pokój będą panowały w ich rodzinach.  
3. Będę ich pocieszał we wszystkich ich strapieniach.  
4. Będę ich bezpieczną ucieczką za Ŝycia, a szczególnie przy śmierci.  
5. Wyleję obfite błogosławieństwa na wszystkie ich przedsięwzięcia.  
6. Grzesznicy znajdą w mym Sercu źródło nieskończonego miłosierdzia.  
7. Dusze oziębłe staną się gorliwymi.  
8. Dusze gorliwe dojdą szybko do wysokiej doskonałości.  
9. Błogosławić będę domy, w których obraz mego Serca będzie umieszczony i czczony.  
10. Kapłanom dam moc kruszenia serc najzatwardzialszych.  
11. Imiona tych, co rozszerzać będą to naboŜeństwo, będą zapisane w mym Sercu i na zawsze 
w Nim pozostaną.  
12. Przyrzekam w nadmiarze miłosierdzia Serca mojego, Ŝe wszechmocna miłość moja 
udzieli tym wszystkim, którzy komunikować będą w pierwsze piątki przez dziewięć miesięcy 
z rzędu, łaskę pokuty ostatecznej, Ŝe nie umrą w stanie niełaski mojej ani bez sakramentów i 
Ŝ

e Serce moje stanie się dla nich bezpieczną ucieczką w godzinę śmierci. 

 
Wielka Obietnica wlała nadzieję w dusze rzeszy wiernych i przyczyniła się do oŜywienia 
poboŜności. Ludzie gorliwie przystąpili do praktyk pierwszopiątkowych. Dziś kaŜdy z nas 
zna powiedzenie: "Kto dziewięć piątków odprawi jak trzeba, nie umrze w grzechach, lecz 
pójdzie do nieba". 
Do Komunii św. trzeba przystępować w kolejne pierwsze piątki miesiąca. JeŜeli zdarzy się, Ŝe 
np. z powodu choroby nie moŜemy w kolejny pierwszy piątek przyjąć Ciała Pana Jezusa, to 
naszą nowennę trzeba rozpocząć od nowa. WaŜna jest takŜe intencja Komunii św., którą w 
tym dniu przyjmujemy jako wynagrodzenie BoŜemu Sercu za grzechy i zniewagi, jakie 
spotykają Je w Najświętszym Sakramencie.