Jacek Bobowik „Od laika do astrofotografika”
3 września 2012
5 |
S t r o n a
Część III Optyczne szaleństwo
Najlepszy zestaw do astrofotografii to taki, którego się
często z powodzeniem używa. A więc naszym priorytetem w
poszukiwaniu rozwiązania na miarę naszych możliwości
powinny być nie tylko parametry optyczne i techniczne, ale
także względy praktyczne oraz wygoda obsługi.
A wszystko musi się zacząć o ustalenia, co chcemy sfotografować i gdzie będziemy to robić.
W warunkach miejskich na bardzo dobrym poziomie efekty osiągniemy w astrofotografii planetarnej i
księżyca, a także w fotografowaniu obiektów mgławicowych kamerami monochromatycznymi przy
użyciu filtrów wąskopasmowych.
W warunkach podmiejskich i wiejskich satysfakcjonujące efekty można uzyskać już praktycznie w
całym zakresie astrofotograficznych dziedzin, z wykorzystaniem detektorów kolorowych i
monochromatycznych. Przy astrofotografii obiektów głębokiego nieba wpływ zanieczyszczenia
sztucznym światłem i możliwości techniczne oraz optyczne zestawu będą przekładały się na ilość
obiektów w naszym realnym zasięgu,.
Jeżeli zdecydujemy się na fotografię planet, musimy uświadomić sobie, że są to dość jasne obiekty o
małych rozmiarach kątowych. Aby uzyskać obraz tych największych w przyzwoitych rozmiarach
musimy użyć często kilkumetrowych ogniskowych, a aby próbować wyłapać możliwie jak najwięcej
subtelnych szczegółów, powinniśmy się starać fotografować na początku tak, aby stosunek
ogniskowej do apertury (światłosiła) był w granicach 15-20. Determinuje to niestety wybór większego
teleskopu i zastosowanie dodatkowo soczewek Barlowa, stąd bardziej popularne w tej dziedzinie ze
względu również na cenę i praktyczne rozmiary są reflektory (teleskopy zwierciadlane).
Technika fotografowania planet i szczegółów księżyca będzie w większości przypadków polegała na
zarejestrowaniu krótkich ekspozycji, rzędu milisekund w ilości pozwalającej w późniejszym procesie
obróbki na wyeliminowanie maksymalnej ilości niepożądanego szumu i odpowiednie uwydatnienie
pożądanego sygnału fotografowanego obiektu. W zależności, od jakości zebranego materiału często
będzie to nawet kilkaset ujęć. W wielu wypadkach, aby uchwycić obraz planety z jej ciekawymi
szczegółami będziemy mieli ograniczony czas na zarejestrowanie takiej ilości materiału, związany z
rotacją fotografowanej planety.
Uwzględniając, więc powyższe aspekty najpraktyczniejsze w uzyskiwaniu pożądanych efektów będą
urządzenia rejestrujące pozwalające zarejestrować jak najwięcej klatek w ciągu sekundy (15-30)
i które potrafią je w tym czasie zapisać w formacie niepowodującym strat jakości obrazu. Lepsze do
tego celu są kamery monochromatyczne, ale wymagają dodatkowego osprzętu pozwalającego na
szybką zmianę filtrów, jeżeli chcemy uzyskać w efekcie kolorowy obraz.
Jeżeli będziemy chcieli naszym zestawem spenetrować zakamarki kosmosu znajdujące się poza
naszym Układem Słonecznym, będziemy mieli do czynienia z obiektami, których rozmiary już mogą
być różne.
