II LABORATORIUM- ZGRZEWANIE ELEKTROPOROWE
Zasadą tej metody jest wykorzystanie ciepła wydzielającego się przy
przepływie prądu przez drut oporowy do uplastycznienia wewnętrznej
powierzchni kształtki i zewnętrznej rury.
Uzwojenie oporowe stanowi integralną część kształtki, a do jego zasilania
stosuje się urządzenia (elektrozgrzewarki) działające na zasadzie tranformatora i
wyposażone w odpowiednią automatykę do dozowania energii i regulacji czasu
nagrzewania).
Obszary, w których uzwojenie grzejne nie jest nawinięte na wewnętrznej
powierzchni kształtki nazywane są ZIMNYMI STREFAMI. Zapobiegają one
wypływaniu uplastycznionego materiały ze szczeliny pomiędzy wewnętrzną
powierzchnią kształtki, a zewnętrzną powierzchnią rury.
Zgrzewanie elektroporowe można prowadzić , gdy :
Temp. w miejscu zgrzewania jest powyżej -5C
Końce rur i kształtki są suche (nie może osiadać wilgoć na
kształtkach)
KOLEJNOŚĆ CZYNNOŚCI PRZY WYKONYWANIU ZGRZEWANIA
1. Przygotować aparat i miejsce do zgrzewania
2. Zestrugać cykliną końce rur na długości większej niż połowa długości
złączki lub na powierzchni styku siedełka z rurą. Podczas strugania
powinien powstawać wiór o grubości co najmniej 0,1mm
3. Przetrzeć wewnętrzną powierzchnię złączki oraz oba końce rur papierem
niewłóknistym zwilżonym etanolem
4. W zależności od systemu zamocować rury z kształtką lub siodełko w
uchycie
5. Połączyć przewody z aparatu do złączki
6. Włączyć aparat
7. W zależności od systemu ustawić i sprawdzić napięcie zasilania kształtki
i czas nagrzewania oraz wpisać te dane do karty technologicznej
8. Włączyć nagrzewanie kształtki
9. Po zgrzaniu włączyć aparat i zdjąć przewody
10. Na rurze oznaczyć numer zgrzeiny, czas nagrzewania, datę i numer
uprawnień
11. Po wystudzeniu kształtki (1,5 min na mm grubości ścianki rury) zdjąć
uchwyty
12. Próbę szczelności można przeprowadzać po czasie nie krótszym niż 8
min na kązdy mm grubości ścianki rury
