plik

Ethernet:
Istnieją 3 standardy ramek:

•

Ethernet wersja 1 - już nie używana,

•

Ethernet wersja 2 (Ethernet II) - zwana też ramką DIX od firm DEC, Intel i Xerox, które
opracowały wspólnie ten typ ramki i opublikowały w 1978. Jest ona w tej chwili najczęściej
stosowana,

•

IEEE 802.x LLC,

Ramki różnią się pomiędzy sobą długościami nagłówków, maksymalną długością ramki (MTU) i
innymi szczegółami. Różne typy ramek mogą jednocześnie korzystać z tej samej sieci.
Budowa ramki Ethernet wersja 1:

•

Preambuła - składająca się z 7 bajtów złożonych z naprzemiennych jedynek i zer

•

SFD - (ang. start frame delimiter), czyli znacznik początkowy ramki w postaci sekwencji 8
bitów (1 bajt)

•

adres MAC odbiorcy (6 bajtów)

•

adres MAC nadawcy (6 bajtów)

•

typ (2 bajty) - jeżeli wartość jest równa lub większa od 1536 (w zapisie szesnastkowym
0x0600), to określa typ protokołu który jest używany, jeżeli mniejsza to oznacza długość
danych w ramce

•

dane (46 - 1500 bajtów) - jeżeli dane mniejsze niż 46 bajtów, to uzupełniane są zerami

•

suma kontrolna (4 bajty) CRC

IP :
Protokół komunikacyjny warstwy sieciowej modelu OSI (warstwy internet w modelu TCP/IP).
Używany powszechnie w Internecie i sieciach lokalnych. Dane w sieciach IP są wysyłane w formie
bloków określanych mianem pakietów. W przypadku protokołu IP, przed rozpoczęciem transmisji
nie jest zestawiana wirtualna sesja komunikacyjna pomiędzy dwoma hostami, które nie
komunikowały się ze sobą wcześniej. Protokół IP jest protokołem zawodnym – nie gwarantuje, że
pakiety dotrą do adresata, nie zostaną pofragmentowane, czy też zdublowane, a ponadto mogą
dotrzeć do odbiorcy w innej kolejności niż zostały nadane. Niezawodność transmisji danych jest
zapewniana przez protokoły warstw wyższych (np. TCP), znajdujących się w hierarchii powyżej
warstwy sieciowej.

Pakiet IPv4 :

•

Wersja

(4 bity) - pole opisujące wersję protokołu, jednoznacznie definiujące format

nagłówka

•

Długość nagłówka

(4 bity) - (ang. Internet Header Length) długość nagłówka IP wyrażona

w 32-bitowych słowach; minimalny, poprawny nagłówek ma długość co najmniej 5

•

Klasa usługi

(8 bitów) - (ang. Type of Services) pole wskazujące jaka jest porządana wartość

QoS dla danych przesyłanych w pakiecie. Na podstawie tego pola, routery ustawiają
odpowiednie wartości transmisji.

•

Całkowita długość pakietu

(16 bitów) - długość całego datagramu IP (nagłówek oraz dane);

maksymalna długość datagramu wynosi 216 = 65536. Minimalna wielkość datagramu jaką
musi obsłużyć każdy host wynosi 576 bajtów, dłuższe pakiety mogą być dzielone na
mniejsze (fragmentacja).

•

Numer identyfikacyjny

(16 bitów) - numer identyfikacyjny, wykorzystywany podczas

fragmentacji do określenia przynależności pofragmentowanych datagramów

•

Flagi

(3 bity) - flagi wykorzystywane podczas fragmentacji datagramów. Zawierają dwa

używane pola: DF, która wskazuje, czy pakiet może być fragmentowanych oraz MF, które
wskazuje, czy za danych datagramem znajdują się kolejne fragmenty

•

Przesunięcie

(13 bitów) - w przypadku fragmentu większego datagramu pole to określa

miejsce danych w oryginalnym datagramie; wyrażone w jednostkach ośmiooktetowych

•

Czas życia

(8 bitów) - (ang. Time to live) czas życia datagramu. Zgodnie ze standardem

liczba sekund przez jaką datagram znajduje się w obiegu. Jest zmiejszana za każdym razem,
gdy datagram jest przetwarzany w routerze - jeżeli czas przetwarzania jest mniejszy niż 1
sekunda, wartość tego pola zmiejszana jest o jeden. Gdy wartość tego pola osiągnie 0, pakiet
jest niszczony.

•

Protokół warstwy wyższej

(8 bitów) - informacja o protokole warstwy wyższej, który jest

przenoszony w polu danych datagramu IP

•

Suma kontrolna nagłówka

- suma kontrolna nagłówka pakietu, pozwalająca stwierdzić czy

został on poprawnie przesłany, sprawdzana i aktualizowana przy każdym przetwarzaniu
nagłówka

•

Adres źródłowy

(32 bity) i adres docelowy (32 bity) - pola adresów nadawcy i odbiorcy

datagramu IP

•

Opcje

(32 bity) - niewymagane pole opcji, opisujące dodatkowe zachowanie pakietów IP

•

Wypełnienie

- (ang. Padding) - opcjonalne pole wypełniające nagłówek tak, aby jego

wielkość była wielokrotnością 32, wypełnione zerami

Klasa A
Do identyfikacji sieci wykorzystany jest wyłącznie pierwszy oktet, pozostałe trzy stanowią adres
hosta. Najstarszy bit pierwszego bajtu adresu jest zawsze równy zeru, ponadto liczby 0 i 127 są
zarezerwowane, dlatego ostatecznie dostępnych jest 126 adresów sieci tej klasy. Klasa ta została
przeznaczona dla wyjątkowo dużych sieci, ponieważ trzy ostatnie oktety bajtów adresu dają ponad
16 milionów numerów hostów.
Klasa B
Pierwsze dwa oktety opisują adres sieci tej klasy, pozostałe określają adres hosta. Najstarsze dwa
bity pierwszego bajtu adresu to 10, dlatego może on zawierać 63 kombinacji (od 128 do 191), drugi
może być dowolny dając tym samym do dyspozycji ponad 16 tysięcy adresów sieci. W każdej z
sieci można przypisać podobną liczbę hostów (ponad 65 tysięcy), z tego powodu klasa ta została
przeznaczona dla potrzeb sieci średnich i dużych.
Klasa C
Trzy pierwsze bajty opisują adres sieci, przy czym pierwszy z nich zawsze zaczyna się kombinacją
dwójkową 110. Pierwszy bajt pozwala na przypisanie 31 kombinacji (od 192 do 223), kolejne dwa

mogą być przypisane dowolnie, dając ostatecznie ponad 2 miliony adresów sieci. Ostatni oktet
przeznaczony jest do określenia adresu hosta w sieci. Maksymalnie może być ich 254 (bez 0 oraz
255), dlatego ta przestrzeń adresowa została przeznaczona dla małych sieci.
Klasa D
Pierwsze cztery bity adresu tej klasy wynoszą 1110, stąd dostępne jest 16 kombinacji (od 224 do
239) dla pierwszego oktetu. Ta przestrzeń adresowa została utworzona w celu umożliwienia
rozsyłania grupowego przy użyciu adresów IP. Adres rozsyłania grupowego jest unikatowym
adresem sieciowym, który kieruje pakiety o tym adresie docelowym do zdefiniowanej wcześniej
grupy adresów IP. Dzięki temu pojedynczy komputer może przesyłać jeden strumień danych
równocześnie do wielu odbiorców (multicast).
Klasa E
Adresy tej klasy zostały zarezerwowane przez Internet Engineering Task Force (IETF) do potrzeb
badawczych i nie są dostępne do publicznego użytku. Pierwsze cztery bity każdego adresu tej klasy
mają zawsze wartość 1, dlatego istnieje tylko 15 możliwości (od 240 do 255) przypisania
pierwszego bajtu.
Uwaga! Należące do klasy A adresy sieciowe 127.0.0.1 – 127.255.255.254 są zarezerwowane na
potrzeby testowania pętli zwrotnej. Urządzenia sieciowe korzystają z nich (zazwyczaj z 127.0.0.1),
aby wysłać pakiet do samych siebie.
Podział adresów na klasy jest przestarzały. Obecnie stosowana jest technologia Classless Inter-
Domain Routing (CIDR).

TCP :
połączeniowy, niezawodny, strumieniowy protokół komunikacyjny wykorzystywany do przesyłania
danych pomiędzy procesami uruchomionymi na różnych maszynach, będący częścią szeroko
wykorzystywanego obecnie stosu TCP/IP -korzysta z usług protokołu IP do wysyłania i odbierania
danych oraz ich fragmentacji wtedy, gdy jest to konieczne[1]. Protokół TCP operuje w warstwie
transportowej modelu OSI. TCP jest protokołem działającym w trybie klient-serwer. Serwer
oczekuje na nawiązanie połączenia na określonym porcie. Klient inicjuje połączenie do serwera.
W przeciwieństwie do UDP, TCP gwarantuje wyższym warstwom komunikacyjnym dostarczenie
wszystkich pakietów w całości, z zachowaniem kolejności i bez duplikatów. Zapewnia to
wiarygodne połączenie kosztem większego narzutu w postaci nagłówka i większej liczby
przesyłanych pakietów. Chociaż protokół definiuje pakiet TCP, to z punktu widzenia wyższej
warstwy oprogramowania, dane płynące połączeniem TCP należy traktować jako ciąg oktetów. W
szczególności – jednemu wywołaniu funkcji API (np. send()) nie musi odpowiadać wysłanie
jednego pakietu. Dane z jednego wywołania mogą zostać podzielone na kilka pakietów lub
odwrotnie – dane z kilku wywołań mogą zostać połączone i wysłane jako jeden pakiet (dzięki
użyciu algorytmu Nagle'a). Również funkcje odbierające dane (recv()) w praktyce odbierają nie
konkretne pakiety, ale zawartość bufora stosu TCP/IP, wypełnianego sukcesywnie danymi z
przychodzących pakietów.

Nawiązywanie połączenia :
W protokole TCP do nawiązania połączenia pomiędzy dwoma hostami wykorzystywana jest
procedura nazwana three-way handshake. W sytuacji normalnej jest ona rozpoczynana, gdy host A
chce nawiązać połączenie z hostem B, procedura wygląda następująco[1]:
host A wysyła do hosta B segment SYN wraz z informacją o dolnej wartości numerów
sekwencyjnych używanych do numerowania segmentów wysyłanych przez host A (np. 100) a
następnie przechodzi w stan SYN-SENT,
host B, po otrzymaniu segmentu SYN, przechodzi w stan SYN-RECEIVED i, jeżeli również chce
nawiązać połączenie, wysyła hostowi A segment SYN z informacją o dolnej wartości numerów
sekwencyjnych używanych do numerowania segmentów wysyłanych przez host B (np. 300) oraz
segment ACK z polem numeru sekwencji ustawionym na wartość o jeden większą niż wartość pola
sekwencji pierwszego segmentu SYN hosta A, czyli 101.

host A, po odebraniu segmentów SYN i ACK od hosta B przechodzi w stan ESTABLISHED i
wysyła do niego segment ACK potwierdzający odebranie segmentu SYN (numer sekwencji
ustawiony na 301)
host B odbiera segment ACK i przechodzi w stan ESTABLISHED
host A może teraz rozpocząć przesyłanie danych
Jeśli host odbierający połączenie nie chce lub nie może odebrać połączenia, powinien odpowiedzieć
pakietem z ustawioną flagą RST (reset).

W celu weryfikacji wysyłki i odbioru TCP wykorzystuje sumy kontrolne i numery sekwencyjne
pakietów. Odbiorca potwierdza otrzymanie pakietów o określonych numerach sekwencyjnych
ustawiając flagę ACK. Brakujące pakiety są retransmitowane. Host odbierający pakiety TCP
defragmentuje je i porządkuje je według numerów sekwencyjnych tak, by przekazać wyższym
warstwom modelu OSI pełen złożony segment.

Połączenie TCP może znajdować się w jednym z następujących stanów:
LISTEN -Gotowość do przyjęcia połączenia na określonym porcie przez serwer.
SYN-SENT - Pierwsza faza nawiązywania połączenia przez klienta. Wysłano pakiet z flagą SYN.
Oczekiwanie na pakiet SYN+ACK.
SYN-RECEIVED - Otrzymano pakiet SYN, wysłano SYN+ACK. Trwa oczekiwanie na ACK.
Połączenie jest w połowie otwarte (ang. half-open).
ESTABLISHED - Połączenie zostało prawidłowo nawiązane. Prawdopodobnie trwa transmisja.
FIN-WAIT-1 - Wysłano pakiet FIN. Dane wciąż mogą być odbierane ale wysyłanie jest już
niemożliwe.
FIN-WAIT-2 - Otrzymano potwierdzenie własnego pakietu FIN. Oczekuje na przesłanie FIN od
serwera.
CLOSE-WAIT - Otrzymano pakiet FIN, wysłano ACK. Oczekiwanie na przesłanie własnego
pakietu FIN (gdy aplikacja skończy nadawanie).
CLOSING - Połączenie jest zamykane.
LAST-ACK - Otrzymano i wysłano FIN. Trwa oczekiwanie na ostatni pakiet ACK.
TIME-WAIT - Oczekiwanie w celu upewnienia się, że druga strona otrzymała potwierdzenie
rozłączenia. Zgodnie z RFC 793 połączenie może być w stanie TIME-WAIT najdłużej przez 4
minuty.
CLOSED - Połączenie jest zamknięte.

•

Port nadawcy – 16-bitowy numer identyfikujący port nadawcy.

•

Port odbiorcy – 16-bitowy numer identyfikujący port odbiorcy.

•

Numer sekwencyjny – 32-bitowy identyfikator określający miejsce pakietu danych w pliku

przed fragmentacją (dzięki niemu, można "poskładać" plik z poszczególnych pakietów).

•

Numer potwierdzenia – 32-bitowy numer będący potwierdzeniem otrzymania pakietu przez
odbiorcę, co pozwala na synchronizację nadawanie-potwierdzenie.

•

Długość nagłówka – 4-bitowa liczba, która oznacza liczbę 32-bitowych wierszy nagłówka,
co jest niezbędne przy określaniu miejsca rozpoczęcia danych. Dlatego też nagłówek może
mieć tylko taką długość, która jest wielokrotnością 32 bitów.

•

Zarezerwowane – 4-bitowy ciąg zer, zarezerwowany dla ewentualnego przyszłego użytku.

•

Flagi 8-bitowa informacja/polecenie dotyczące bieżącego pakietu. Poszczególne flagi
oznaczają:

•

CWR – (ang. Congestion Window Reduced) flaga potwierdzająca odebranie powiadomienia
przez nadawcę, umożliwia odbiorcy zaprzestanie wysyłania echa.

•

ECE – (ang. ECN-Echo) flaga ustawiana przez odbiorcę w momencie otrzymania pakietu z
ustawioną flagą CE

•

URG – informuje o istotności pola "Priorytet"

•

ACK – informuje o istotności pola "Numer potwierdzenia"

•

PSH – wymusza przesłanie pakietu

•

RST – resetuje połączenie (wymagane ponowne uzgodnienie sekwencji)

•

SYN – synchronizuje kolejne numery sekwencyjne

•

FIN – oznacza zakończenie przekazu danych

•

Szerokość okna – 16-bitowa informacja o tym, ile danych może aktualnie przyjąć odbiorca.
Wartość 0 wskazuje na oczekiwanie na segment z innym numerem tego pola. Jest to
mechanizm zabezpieczający komputer nadawcy przed zbyt dużym napływem danych.

•

Suma kontrolna – 16-bitowa liczba, będąca wynikiem działań na bitach całego pakietu,
pozwalająca na sprawdzenie tego pakietu pod względem poprawności danych.

•

Wskaźnik priorytetu – jeżeli flaga URG jest włączona, informuje o ważności pakietu.

•

Opcje – czyli ewentualne dodatkowe informacje i polecenia:
◦

0 – koniec listy opcji

◦

1 – brak działania

◦

2 – ustawia maksymalna długość segmentu

W przypadku opcji 2 to tzw. Uzupełnienie, które dopełnia zerami długość segmentu do
wielokrotności 32 bitów (patrz: informacja o polu "Długość nagłówka")

UDP:
jeden z podstawowych protokołów internetowych. Umieszcza się go w warstwie czwartej
(transportu) modelu OSI. Jest to protokół bezpołączeniowy, więc nie ma narzutu na nawiązywanie
połączenia i śledzenie sesji (w przeciwieństwie do TCP). Nie ma też mechanizmów kontroli
przepływu i retransmisji. Korzyścią płynącą z takiego uproszczenia budowy jest większa szybkość
transmisji danych i brak dodatkowych zadań, którymi musi zajmować się host posługujący się tym
protokołem. Z tych względów UDP jest często używany w takich zastosowaniach jak
wideokonferencje, strumienie dźwięku w Internecie i gry sieciowe, gdzie dane muszą być
przesyłane możliwie szybko, a poprawianiem błędów zajmują się inne warstwy modelu OSI.
Przykładem może być VoIP lub protokół DNS. UDP udostępnia mechanizm identyfikacji różnych
punktów końcowych (np. pracujących aplikacji, usług czy serwisów) na jednym hoście dzięki
portom (porównaj: gniazdo). UDP zajmuje się dostarczaniem pojedynczych pakietów,
udostępnionych przez IP, na którym się opiera. Kolejną cechą odróżniającą UDP od TCP jest
możliwość transmisji do kilku adresów docelowych na raz (tzw. multicast).
Pakiety UDP, zwane też datagramami, zawierają oprócz nagłówków niższego poziomu nagłówek
UDP. Składa się on z pól zawierających sumę kontrolną, długość pakietu oraz porty: źródłowy i
docelowy. Podobnie jak w TCP, porty UDP zapisywane są na dwóch bajtach (szesnastu bitach),
więc każdy adres IP może mieć przypisanych 65536 różnych zakończeń. Z przyczyn historycznych,
porty 0-1023 zarezerwowane są dla dobrze znanych usług sieciowych – dla aplikacji użytkownika

przydziela się porty od 1024.

Źródłowe i docelowe adresy znajdują się w nagłówku IPv4. Na długość pola UDP składa się jego
nagłówek oraz dane. Jeśli suma kontrolna zostanie wyliczona i wyniesie 0, to powinna zostać
wysłana jako alternatywna reprezentacja zera w kodzie uzupełnień do jedności (same 1). Jeśli suma
kontrolna nie jest użyta, to powinna zostać wysłana jako "zwykłe" zero (same 0), co wskazuje
odbiorcy, że nie jest wykorzystywana.

ICMP:
protokół warstwy sieciowej OSI/TCP/IP wykorzystywany w diagnostyce sieci oraz trasowaniu.
Pełni przede wszystkim funkcję kontroli transmisji w sieci. Jest wykorzystywany w programach
ping oraz traceroute. Teoretycznie sieci powinny działać poprawnie przez cały czas, lecz tak nie
jest. Gdy coś dzieje się nie tak w warstwie internetowej, role narzędzia do rozwiązywania
problemów odgrywa protokół komunikacyjny zarządzania siecią Internet (ICMP — Internet
Control Message Protocol). ICMP jest protokołem serwisowym, który zgłasza błędy łączności
między hostami. W warstwie internetowej datagramy dostarczane są w sposób bezpołączeniowy, na
zasadzie „najlepiej, jak się da”. Protokół ICMP jest zestawem komunikatów, przesyłanych w
datagramach IP i zdolnych do zgłaszania błędów w dostarczaniu innych datagramów IP.
Komunikaty ICMP są narzędziami diagnostycznymi „wbudowanymi” w warstwę internetową. Jeśli
dwa hosty nie są w stanie komunikować się ze sobą, komunikaty ICMP mogą pomóc w
zdiagnozowaniu problemu. Ponieważ w szybko ewoluującym środowisku może wystąpić zalew
komunikatów, niedostarczenie komunikatu ICMP nie powoduje wysłania komunikatu ICMP o
błędzie. Szczególnie, gdy komunikat ICMP o niedostępności hosta docelowego nie dotrze do hosta
źródłowego, ten nie wysyła kolejnego komunikatu ICMP.

ARP:
Protokół sieciowy umożliwiający konwersję logicznych adresów warstwy sieciowej na fizyczne
adresy warstwy łącza danych. Protokół ten nie ogranicza się tylko do konwersji adresów IP na adres
MAC stosowany w sieciach Ethernet, lecz jest także wykorzystywany do odpytywania o adresy
fizyczne stosowane w technologiach Token ring czy FDDI. Protokół ARP opisuje także zachowanie
systemu operacyjnego, który zarządza tzw. tablicą ARP. Znajdują się w niej pary: adres warstwy
sieciowej i przypisany do niego adres fizyczny. Zapobiega to wysyłaniu zapytania ARP przy próbie
wysłania każdego pakietu do hosta znajdującego się w tej samej sieci.
Protokół ARP nie jest niezbędny do działania sieci komputerowych, może zostać zastąpiony przez
statyczne wpisy w tablicy ARP, przyporządkowujące adresom warstwy sieciowej adresy fizyczne na
stałe.

ARP działa w następujący sposób

1.w celu ustalenia adresu fizycznego hosta docelowego wysyłane jest żądanie ARP request
do wszystkich hostów znajdujących się w tej samej sieci. Zapytanie zawiera adres logiczny
hosta docelowego oraz adres fizyczny hosta wysyłającego zapytanie
2.na zapytanie odpowiada tylko ten host, którego adres logiczny jest identyczny z adresem
logicznym umieszczonym w zapytaniu. Odpowiedź zawiera adres logiczny i fizyczny hosta
docelowego.
3.Odebrany adres fizyczny zapisywany jest w tablicy ARP i parowany z adresem logicznym
hosta docelowego, dzięki czemu nie będzie wymagane ponowne odkrywanie adresu
fizycznego do momentu wyczyszczenia tablicy

Często po podłączeniu do sieci host rozsyła zapytanie ARP o własny adres. Ma to na celu dwie

rzeczy, po pierwsze: ustalenie czy w sieci jest już podpięty system dysponującym identycznym
adresem. Po drugie: każdy host obecny w danej sieci może zapisać w pamięci podręcznej dane o
nowym hoście przyłączonym do sieci.

•

Typ warstwy fizycznej (HTYPE)- typ protokołu warstwy fizycznej. Możliwe wartości dla pola HTYPE
w tabeli po prawej stronie.

•

Typ protokołu wyższej warstwy (PTYPE) - dla protokołu IPv4 jest to 0x0800. Dopuszczalne
wartości są zawarte w tabeli EtherType.

•

Długość adresu sprzętowego (HLEN) - długość adresu sprzętowego (MAC) podana w bajtach.

•

Długość protokołu wyższej warstwy (PLEN) - długość adresu protokołu, np. IP (4 bajty).

•

Operacja (OPER) - kod operacji ARP. Poniżej cztery najważniejsze wartości:

◦

•

Adres sprzętowy źródła (SHA) - sprzętowy adres (MAC) nadawcy

•

Adres protokołu wyższej warstwy źródła (SPA) - adres protokołu warstwy wyższej nadawcy, np.
adres IP

•

Adres sprzętowy przeznaczenia (THA) - sprzętowy adres (MAC) odbiorcy

•

Adres protokołu wyższej warstwy przeznaczenia (TPA) - adres protokołu warstwy wyższej
odbiorcy, np. adres IP

RARP:
Protokół komunikacyjny przekształcania 48-bitowych fizycznych adresów MAC na 32-bitowe
adresy IP w komputerowych sieciach typu Ethernet.
Jego istota polega na tym, że pytający wysyła do sieci zapytanie:
Jaki jest adres IP dla danego adresu MAC aa:bb:cc:dd:ee:ff ?
Inny komputer odpowiada:
Komputer mający adres MAC aa:bb:cc:dd:ee:ff ma adres IP 1.2.3.4
Serwer rarp, a konkretnie demon rarpd, korzysta z pliku /etc/ethers, gdzie znajdują się wszystkie
odwzorowania adresów MAC na IP dla danego serwera (Jeżeli host zapyta o adres MAC, którego
nie ma w tym pliku, serwer będzie milczał).
Protokół ten stosowany jako najprostszy możliwy sposób statycznego przydzielania adresów IP.
Zwykle komputer wysyłający zapytanie nie ma jeszcze swojego adresu, a komputer odpowiadający
udziala mu informacji, którego adresu powinien zacząć używać. Obecnie częściej stosowane są
protokoły oparte na UDP, czyli BOOTP i jego następca DHCP.

Router:
urządzenie sieciowe pracujące w trzeciej warstwie modelu OSI. Służy do łączenia różnych sieci
komputerowych (różnych w sensie informatycznym, czyli np. o różnych klasach, maskach itd.),
pełni więc rolę węzła komunikacyjnego. Na podstawie informacji zawartych w pakietach TCP/IP
jest w stanie przekazać pakiety z dołączonej do siebie sieci źródłowej do docelowej, rozróżniając ją
spośród wielu dołączonych do siebie sieci. Proces kierowania ruchem nosi nazwę trasowania,
routingu lub rutowania. Trasowanie musi zachodzić między co najmniej dwiema podsieciami, które
można wydzielić w ramach jednej sieci komputerowej. Urządzenie tworzy i utrzymuje tablicę
trasowania, która przechowuje ścieżki do konkretnych obszarów sieci oraz metryki z nimi związane
(odległości od siebie licząc kolejne routery).
Skuteczne działanie routera wymaga wiedzy na temat otaczających go urządzeń, przede wszystkim
innych routerów oraz przełączników. Może być ona dostarczona w sposób statyczny przez
administratora, wówczas nosi ona nazwę tablicy statycznej lub może być pozyskana przez sam
router od sąsiadujących urządzeń pracujących w trzeciej warstwie, tablice tak konstruowane
nazywane są dynamicznymi.
Podczas wyznaczania tras dynamicznych router korzysta z różnego rodzaju protokołów trasowania i
polega przede wszystkim na odpytywaniu sąsiednich urządzeń o ich tablice trasowania, a następnie
kolejnych w zależności od zapotrzebowań ruchu, który urządzenie obsługuje.

Najczęściej stosowanymi protokołami trasowania są:

•

RIP

•

IGRP

•

EIGRP

•

OSPF

•

IS-IS

Switch:
urządzenie łączące segmenty sieci komputerowej pracujące głównie w drugiej warstwie modelu
ISO/OSI (łącza danych), jego zadaniem jest przekazywanie ramki między segmentami sieci z
doborem portu przełącznika, na który jest przekazywana. Przełącznik w sieci Ethernet analizuje
adresy MAC nadawcy i odbiorcy przychodzącej ramki. Adres MAC nadawcy jest wykorzystywany
prowadzenia tablicy skojarzeń, zawierającej adresy MAC i odpowiadające im porty przełącznika,
tablica ta może zawierać 4096, 8192 a nawet 16384 wpisów. By zapewnić dostosowywanie się
przełącznika do zmian w sieci ważność wpisu wygasa jeżeli przez określony czas nie napływają
ramki z danym MAC nadawcy.
Po otrzymaniu ramki przełącznik szuka adresu MAC odbiorcy w tablicy skojarzeń, jeżeli adres nie
występuje w niej, to ramka wysyłana jest na wszystkie porty z wyjątkiem źródłowego, gdy jest
znany, to tylko na port określony w tablicy skojarzeń.
Przez przesyłanie ramki tylko na jeden port przełączniki ograniczają domenę kolizyjną do
pojedynczego portu, dzięki czemu są w stanie zapewnić każdemu hostowi podłączonemu do portu
osobny kanał transmisyjno-nadawczy, nie zaś współdzielony, jak to jest w przypadku koncentratora.

Przekazywanie ramek przez przełącznik może się odbywać w różnych trybach. W przełącznikach
zarządzalnych istnieje możliwość wyboru odpowiedniego trybu. Wśród dostępnych trybów
znajdują się:

•

cut-through – najmniejsze opóźnienie, przesyła ramki bezzwłocznie bez sprawdzania ich
poprawności

•

store and forward – największe opóźnienie, przed przesłaniem sprawdza sumy kontrolne
nadesłanych ramek

•

fragment free – rozwiązanie pośrednie, sprawdza wyłącznie poprawność nagłówka ramki,

•

przełączanie adaptacyjne – na podstawie obciążenia wybierany jest jeden z powyższych
wariantów.