Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

 
 
 
 

MINISTERSTWO EDUKACJI 

NARODOWEJ 

 
 

 
 
 
ElŜbieta Wiśnios 
 
 
 
 
 
 

Identyfikowanie  form  i  konstrukcyjnych  elementów 
obuwia 311[25].O1.01 

 
 
 
 
 
 
 

Poradnik dla nauczyciela 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 
 
 
 

Wydawca 

Instytut Technologii Eksploatacji – Państwowy Instytut Badawczy  
Radom 2007 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

1 

Recenzenci: 
mgr inŜ. Leszek Świdziński 
mgr inŜ. Ewa Jasińska 
 
 
 
 
 
 
 
Opracowanie redakcyjne: 
dr inŜ. ElŜbieta Wiśnios 
 
 
 
Konsultacja: 
dr inŜ. Jacek Przepiórka 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
Poradnik  stanowi  obudowę  dydaktyczn

 

ą

  programu  jednostki  modułowej  311[25].O1.01, 

„Identyfikowanie  form  i  konstrukcyjnych  elementów  obuwia”,  zawartego  w  modułowym 
programie nauczania dla zawodu technik obuwnik. 

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Wydawca 

Instytut Technologii Eksploatacji – Państwowy Instytut Badawczy, Radom 2007 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

2 

SPIS TREŚCI 

 

1.

 

Wprowadzenie 

3 

2.

 

Wymagania wstępne 

5 

3.

 

Cele kształcenia 

6 

4.

 

Przykładowe scenariusze zajęć 

7 

5.

 

Ćwiczenia 

11 

5.1.   Rozwój produkcji obuwia na przestrzeni wieków 

11 

5.1.1. Ćwiczenia  

11 

5.2.  Elementy składowe cholewek, rodzaje, charakterystyka 

13 

5.2.1. Ćwiczenia 

13 

5.3.  Elementy składowe spodów obuwia, rodzaje, charakterystyka 

15 

5.3.1. Ćwiczenia 

15 

5.4.  Numeracja ząbkowa i zasady jej stosowania przy oznaczaniu wielkości 
 

elementów obuwia 

 

17 

5.4.1. Ćwiczenia 

17 

6.

 

Ewaluacja osiągnięć ucznia 

19 

7.

 

Literatura 

33 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

3 

1. WPROWADZENIE 

 

Przekazujemy Państwu Poradnik dla nauczyciela, który będzie pomocny w prowadzeniu 

zajęć dydaktycznych w szkole kształcącej w zawodzie technik obuwnik. 

W poradniku zamieszczono: 

−

 

wymagania wstępne, wykaz umiejętności, jakie uczeń powinien mieć juŜ ukształtowane, 
aby bez problemów mógł korzystać z poradnika,  

−

 

cele  kształcenia,  wykaz  umiejętności,  jakie  uczeń  ukształtuje  podczas  pracy 
z poradnikiem, 

−

 

przykładowe scenariusze zajęć, 

−

 

ć

wiczenia, przykładowe ćwiczenia ze wskazówkami do realizacji, zalecanymi metodami 

nauczania-uczenia oraz środkami dydaktycznymi, 

−

 

ewaluację osiągnięć ucznia, przykładowe narzędzia pomiaru dydaktycznego. 

 

Wskazane  jest,  aby  zajęcia  dydaktyczne  były  prowadzone  róŜnymi  metodami  ze 

szczególnym uwzględnieniem pokazu z objaśnieniem, ćwiczeń praktycznych. 
 

Formy  organizacyjne  pracy  uczniów  mogą  być  zróŜnicowane,  począwszy  od 

samodzielnej pracy uczniów do pracy zespołowej. 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

4 

 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

Schemat układu jednostek modułowych

 

311[25].O1 

Podstawy obuwnictwa 

, 

311[25].O1.01 

Identyfikowanie form 

i konstrukcyjnych elementów obuwia 

311[25].O1.05 

Posługiwanie się dokumentacją 

konstrukcyjną i technologiczną 

311[25].O1.04 

Charakteryzowanie materiałów 

podstawowych i pomocniczych 

311[25].O1.03 

Charakteryzowanie kopyt 

obuwniczych 

311[25].O1.02 

Charakteryzowanie typów  

i rodzajów obuwia 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

5 

2. WYMAGANIA WSTĘPNE 

 

 

Przystępując do realizacji programu jednostki modułowej uczeń powinien umieć: 

−

 

pracować indywidualnie i w grupie, 

−

 

prezentować wyniki pracy własnej i zespołowej, 

−

 

uczestniczyć w dyskusji, 

−

 

interpretować wskazany tekst, 

−

 

posługiwać się instrukcją przy wykonywaniu ćwiczeń, 

−

 

organizować stanowiska pracy zgodnie z wymogami ergonomii, 

–

 

przestrzegać przepisów BHP i ochrony przeciwpoŜarowej, 

–

 

korzystać z róŜnych źródeł informacji. 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

6 

3.

 

CELE KSZTAŁCENIA 

 

W wyniku realizacji programu jednostki modułowej uczeń powinien umieć: 

−

 

określić funkcje róŜnych rodzajów obuwia, 

−

 

scharakteryzować rozwój obuwia na przestrzeni wieków, 

−

 

rozróŜnić i scharakteryzować obuwie pochodzące z róŜnych epok, 

−

 

scharakteryzować  techniki  wytwarzania  obuwia  stosowane  w  róŜnych  okresach 
historycznych, 

−

 

rozróŜnić i scharakteryzować części składowe obuwia, 

−

 

zastosować terminologię dotyczącą składowych części obuwia, 

−

 

sporządzić zestawienie części składowych dla róŜnych typów i rodzajów obuwia, 

−

 

zastosować zasady oznaczania numeracji i tęgości części obuwia, 

−

 

skorzystać 

z 

literatury 

specjalistycznej 

dotyczącej 

współczesnych 

rozwiązań 

konstrukcyjnych stosowanych w obuwnictwie. 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

7 

4. PRZYKŁADOWE SCENARIUSZE ZAJĘĆ 
 

Scenariusz zajęć 1 
 

Osoba prowadząca:........................................................................... 
Modułowy program nauczania: 

 

Technik obuwnik 311[25] 

Moduł:   

 

 

 

 

 

 

Podstawy obuwnictwa 311[25].O1 

Jednostka modułowa:     

 

 

Identyfikowanie form i konstrukcyjnych elementów  

   

 

 

obuwia 311[25].O1.01 

 

Temat: Elementy składowe cholewki. 

Cel ogólny: identyfikowanie elementów składowych cholewki w półproduktach i wyrobach. 
 
Po zakończeniu zajęć edukacyjnych uczeń powinien umieć: 

−

 

zdefiniować pojecie „cholewka” obuwia, 

−

 

rozróŜnić podstawowe kroje i rodzaje cholewek, 

−

 

dokonać podziału elementów cholewki na grupy rodzajowe, 

−

 

rozróŜnić elementy przedniej części cholewki, 

−

 

rozróŜnić elementy tylnej części cholewki, 

−

 

rozpoznać elementy podszewek cholewki, 

−

 

rozpoznać elementy wzmacniające i usztywniające cholewki, 

−

 

rozpoznać rodzaje zdobin, 

−

 

zidentyfikować elementy cholewek w półproduktach i wyrobach gotowych. 

 
Metody nauczania–uczenia się: 

−

 

pokaz z objaśnieniem 

−

 

ć

wiczenia praktyczne. 

 
Formy organizacyjne pracy uczniów: 

−

 

praca w grupach 3–4 osobowych. 

 
Czas: 2 godziny dydaktyczne. 
 
Środki dydaktyczne: 

−

 

zbiory elementów cholewek róŜnych typów i wielkości, 

−

 

zbiory  róŜnych  typów  cholewek  wytwarzanych  ze  skór,  tworzyw  skóropodobnych 
i materiałów włókienniczych, 

−

 

plansze,  przezrocza,  filmy  prezentujące  pojedyncze  elementy,  półprodukty  i  gotowe 
cholewki, 

−

 

Normy Polskie i Europejskie dotyczące terminologii obuwniczej a w szczególności:  

 

PN-85/O-9100 Obuwie Terminologia, PN-EN ISO 19952 Obuwie Terminologia, 

−

 

przybory piśmiennicze, 

−

 

papier formatu A4, 

−

 

literatura z rozdziału 7. 

 
Przebieg zajęć: 
1.

 

Sprawy organizacyjne. 

2.

 

Nawiązanie do tematu, omówienie celu zajęć. 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

8 

3.

 

Zorganizowanie stanowiska pracy do wykonania ćwiczenia. 

4.

 

Podział uczniów na grupy i wybór lidera. 

5.

 

Wylosowanie  przez  lidera  zestawu  półproduktów  i  wyrobów  (zmontowane  części 

 

cholewek, zmontowane cholewki, obuwie). 

6.

 

Realizacja zajęć: 

−

 

zespół dokonuje analizy otrzymanych półproduktów i wyrobów, 

−

 

członkowie zespołu identyfikują elementy cholewek w półproduktach i wyrobach, 

−

 

kaŜdy członek zespołu zapisuje nazwy zidentyfikowanych przez siebie elementów, 

−

 

kaŜdy  członek  zespołu  szkicuje  kontury  zidentyfikowanych  elementów  i  oznacza  na 
nich kierunki dopuszczalnej ciągliwości,  

−

 

członkowie  zespołu  w  ramach  dyskusji  dokonują  samooceny  wykonanych  notatek 
szkiców oraz weryfikują swoje prace. 

7.

 

Po  wykonaniu  zadań  lider  grupy  prezentuje  wykonaną  pracę  omawiając  jej  wyniki  po 
weryfikacji i wskazując błędy jakie popełnili członkowie zespołu. 

8.

 

Nauczyciel  sprawdza  prawidłowość  zapisanych  nazw,  szkiców  i  oznaczeń  wykonanych 
przez grupę. 

9.

 

Uczniowie pozostałych grup oceniają jakość wykonanej pracy przez swoich kolegów. 

10.

 

Klasa wspólnie z nauczycielem dokonuje oceny wykonanego ćwiczenia. 

 

Zakończenie zajęć 
 
Praca domowa: 
 

Odszukaj  w  czasopismach  fachowych  i  w  Internecie  informacje  dotyczące  produkcji 

elementów  zdobniczych  (zdobin)  do  cholewek.  Napisz  w  zeszycie  krótką  notatkę  na  ten 
temat. 
 
Sposób uzyskania informacji zwrotnej od ucznia po zakończonych zajęciach: 

−

 

anonimowe  ankiety  ewaluacyjne  dotyczące  sposobu  prowadzenia  zajęć  i  zdobytych 
umiejętności.  

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

9 

Scenariusz zajęć 2 
 

Osoba prowadząca:........................................................................... 
Modułowy program nauczania: 

 

Technik obuwnik 311[25] 

Moduł:   

 

 

 

 

 

 

Podstawy obuwnictwa 311[25].O1 

Jednostka modułowa:     

 

 

Identyfikowanie form i konstrukcyjnych elementów  

   

 

 

obuwia 311[25].O1.01 

 

Temat: Elementy składowe spodów obuwia. 

Cel ogólny: identyfikowanie elementów składowych spodów obuwia. 
 
Po zakończeniu zajęć edukacyjnych uczeń powinien umieć: 

−

 

zdefiniować pojecie „spód obuwia”, 

−

 

dokonać podziału elementów spodów obuwia na grupy rodzajowe, 

−

 

rozróŜnić elementy nośne spodów obuwia, 

−

 

rozróŜnić elementy zewnętrzne spodów obuwia, 

−

 

rozróŜnić elementy wewnętrzne spodów obuwia, 

−

 

wykonać szkice elementów spodów obuwia, 

−

 

scharakteryzować elementy spodów obuwia, 

−

 

określić nazwą materiały z jakich wykonuje się elementy spodów, 

−

 

zidentyfikować  elementy  spodów  na  schematach  i  w  oparciu  o  przekroje  poprzeczne 
i podłuŜne obuwia. 

 

Metody nauczania–uczenia się: 

−

 

pokaz z objaśnieniem, 

−

 

ć

wiczenia praktyczne. 

 
Formy organizacyjne pracy uczniów: 

−

 

praca w grupach 2–4 osobowych. 

 

Czas: 2 godziny dydaktyczne. 

 

Środki dydaktyczne: 

−

 

zbiory elementów spodów obuwia róŜnych rodzajów i wielkości, 

−

 

zbiory obuwia zmontowanego róŜnymi systemami, 

−

 

materiały do produkcji elementów spodów obuwia, 

−

 

plansze,  przezrocza,  filmy  prezentujące  elementy,  zespoły  elementów,  półprodukty, 
schematy przekrojów obuwia itp. 

−

 

Normy: PN-85/O-9100 Obuwie Terminologia, PN-EN ISO 19952 Obuwie Terminologia, 

−

 

Przekroje poprzeczne i podłuŜne obuwia zmontowanego róŜnymi systemami, 

−

 

przybory piśmiennicze, 

−

 

papier formatu A4, 

−

 

literatura z rozdziału 7. 

 
Zadania dla ucznia 
 

Zidentyfikuj  elementy  spodów  obuwia  w  oparciu  o  przekroje  poprzeczne  i  podłuŜne 

obuwia  otrzymane  od  nauczyciela.  Nazwij  zidentyfikowane  elementy,  naszkicuj  kontury 
zidentyfikowanych  elementów  i  określ  nazwą  materiały  z  jakich  zostały  wykonane  oraz 
dokonaj krótkiej charakterystyki zidentyfikowanych elementów. 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

10 

Przebieg zajęć: 

 

Faza wstępna 
1.

 

Określenie tematu zajęć. 

2.

 

Wyjaśnienie uczniom tematu i szczegółowych celów kształcenia. 

3.

 

Wyjaśnienie uczniom zasad pracy metodą pokazu z objaśnieniem i ćwiczeń praktycznych 

4.

 

Podział grupy uczniów na zespoły. 

 

Faza właściwa 

Praca metodami pokazu z objaśnieniem i ćwiczeń praktycznych. 

 

Faza I. Informacje 
1.

 

Co rozumiemy pod pojęciem „spód obuwia”? 

2.

 

Z jakich zespołów elementów składa się „spód obuwia”? 

3.

 

Jakie elementy spodów obuwia określane są mianem „nośne”? 

4.

 

Jakie elementy spodów zaliczamy do „wewnętrznych”? 

5.

 

Jakie elementy spodów zaliczamy do „zewnętrznych”? 

6.

 

Czym  charakteryzują  się  elementy  „nośne”,  „wewnętrzne”  i  „zewnętrzne”  spodów 
obuwia; z jakich materiałów są wytwarzane? 

Faza II. Planowanie 
1. 

 

Według jakich kryteriów naleŜy podzielić elementy spodów obuwia? 

2. 

 

Czym charakteryzują się elementy spodów obuwia w grupach rodzajowych? 

3. 

 

Jakie kształty mają elementy nośne, wewnętrzne i zewnętrzne spodów obuwia? 

4. 

 

Z jakich materiałów są wytwarzane elementy spodów obuwia? 

Faza III. Ustalenie 
1.

 

Uczniowie pracując w zespołach proponują definicje określające „spód obuwia”. 

2.

 

Uczniowie proponują kryteria podziału „spodu obuwia” na grupy rodzajowe. 

3.

 

Uczniowie ustalają nazwy elementów w grupach rodzajowych. 

4.

 

Uczniowie  konsultują  z  nauczycielem  zaproponowane  definicje,  kryteria  podziału 
i nazwy elementów w grupach rodzajowych. 

Faza IV. Wykonanie 
1.

 

Uczniowie  dokonują  analizy  otrzymanych  przekrojów  obuwia,  identyfikują  elementy 
i określają ich nazwy. 

2.

 

Uczniowie wykonują szkice zidentyfikowanych elementów. 

3.

 

Uczniowie określają nazwy materiałów z jakich wykonano zidentyfikowane elementy. 

4.

 

Uczniowie  charakteryzują  zidentyfikowane  elementy  poprzez  określenie  ich  funkcji 
i właściwości. 

Faza V. Sprawdzanie 
1.

 

Uczniowie  sprawdzają  w  grupach  poprawność  wykonanych  prac  pod  względem 
zastosowania terminologii, wykonanych szkiców i podanej charakterystyki. 

2.

 

Uczniowie w wyniku dyskusji korygują zapisy i szkice. 

3.

 

Uczniowie po korekcie przedstawiają nauczycielowi wykonaną pracę do oceny. 

Faza VI. Analiza końcowa 
 

Uczniowie wraz z nauczycielem wskazują, które etapy rozwiązania zadania sprawiły im 

trudności.  Nauczyciel  powinien  podsumować  całe  ćwiczenie,  wskazać,  jakie  umiejętności 
były ćwiczone, jakie wystąpiły nieprawidłowości i jak ich unikać na przyszłość. 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

11 

5. ĆWICZENIA

 

 
5.1. Rozwój produkcji obuwia na przestrzeni wieków 

 
 5.1.1. Ćwiczenia 

 

Ćwiczenie 1 
 

 Spośród zbioru szkiców obrazujących róŜne formy obuwia wytwarzanego na przestrzeni 

wieków,  wybierz  te,  które  były  wytwarzane  w  określonym  historycznie  czasie,  wskazanym 
przez nauczyciela. 

 

 

 Wskazówki do realizacji 

 

 Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  jego  zakres 

i techniki wykonania. Uczniowie powinni przeczytać odpowiedni fragment rozdziału Materiał 
nauczania. 

 

 

 Sposób wykonania ćwiczenia 

 

 Uczeń powinien: 

1)

 

obejrzeć film lub przezrocza z ilustracjami i opisem róŜnych form obuwia wytwarzanego 
na świecie, 

2)

 

dokonać  analizy  szkiców  obuwia  znajdujących  się  w  udostępnionym  przez  nauczyciela 
zbiorze, 

3)

 

wybrać szkice obuwia, które było produkowane  w określonym przez nauczyciela czasie 
(np. XIV wiek, czasy antyczne, XVI wiek lub inny okres), 

4)

 

scharakteryzować pisemnie wybrane typy obuwia, 

5)

 

uzasadnić wybór, 

6)

 

zaprezentować wyniki ćwiczenia. 

 

 

 Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

−

 

pokaz z objaśnieniem, 

−

 

ć

wiczenie praktyczne. 

 

 

 Środki dydaktyczne: 

−

 

film  lub  przezrocza  ilustrujące  róŜne  formy  obuwia  wytwarzanego  na  przestrzeni 
wieków, 

−

 

zbiory  szkiców  róŜnych  form  obuwia,  reprezentatywnych  dla  róŜnych  okresów 
historycznych, 

−

 

przybory do pisania, 

−

 

papier formatu A4, 

−

 

literatura z rozdziału 7. 

 

Ćwiczenie 2 
 

 Na  planszy  z  wymienionymi  latami  lub  datami,  zapisz  nazwiska  i  zdarzenia  związane 

z rozwojem techniki wytwarzania obuwia na przestrzeni wieków. 
 

 

 

Wskazówki do realizacji 

 

Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  jego  zakres 

i techniki wykonania. Uczniowie powinni przeczytać odpowiedni fragment rozdziału Materiał 
nauczania. 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

12 

 

Sposób wykonania ćwiczenia 

 

  Uczeń powinien: 

1)

 

dokonać  analizy  zdarzeń  związanych  z  wynalazkami  i  rozwojem  techniki  obuwniczej 
w ostatnich wiekach, 

2)

 

przeanalizować lata i daty zamieszczone na planszy, 

3)

 

zapisać  przy  latach  i  datach  nazwiska  i  zdarzenia  mające  wpływ  na  rozwój  techniki 
wytwarzania obuwia, 

4)

 

dokonać samooceny wykonanej pracy, 

5)

 

zaprezentować wyniki ćwiczenia. 

 

 

 Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

−

 

pokaz z objaśnieniem, 

−

 

ć

wiczenie praktyczne. 

 

 

 Środki dydaktyczne: 

−

 

plansze z oznaczonymi latami i datami, 

−

 

przybory piśmiennicze, 

−

 

papier formatu A4, 

−

 

literatura z rozdziału 7. 

 
Ćwiczenie 3 
 

Korzystając  z  Internetu  wykonaj  mapę  ilustrującą  rozmieszczenie  zakładów  i  ośrodków 

przemysłu obuwniczego w Polsce. 
 
 

 Wskazówki do realizacji 

 

Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  jego  zakres 

i techniki wykonania. Uczniowie powinni przeczytać odpowiedni fragment rozdziału Materiał 
nauczania. 
 
 

 Sposób wykonania ćwiczenia 

 

  Uczeń powinien: 

1)

 

zalogować się w Internecie, 

2)

 

wyszukać zakłady i ośrodki przemysłu obuwniczego w Polsce, 

3)

 

zaznaczyć na mapie Polski większe zakłady i ośrodki przemysłu obuwniczego w Polsce, 

4)

 

dokonać samooceny wykonanej pracy, 

5)

 

zaprezentować wykonaną mapę i scharakteryzować główne ośrodki obuwnicze w Polsce. 

 

  Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

−

 

pokaz z objaśnieniem, 

−

 

ć

wiczenie praktyczne. 

 

 

 Środki dydaktyczne: 

−

 

komputery z dostępem do Internetu, 

−

 

plansza formatu A2 ilustrująca administracyjną mapę Polski, 

−

 

przybory piśmiennicze, 

−

 

roczniki statystyczne GUS, 

−

 

literatura z rozdziału 7. 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

13 

5.2. Elementy składowe cholewek, rodzaje, charakterystyka 
 

5.2.1. Ćwiczenia 
 

Ćwiczenie 1 
 

 Rozpoznaj i scharakteryzuj elementy składowe cholewki wskazanej przez nauczyciela. 

 
 

 Wskazówki do realizacji 

 

 

 Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  jego  zakres 

i techniki wykonania. Uczniowie powinni przeczytać odpowiedni fragment rozdziału Materiał 
nauczania. 

 

 

 Sposób wykonania ćwiczenia 

 

  Uczeń powinien: 

1)

 

dokonać analizy otrzymanej cholewki, 

2)

 

nazwać elementy wierzchnie, podszewkowe i wewnętrzne, 

3)

 

scharakteryzować pisemnie nazwane elementy, 

4)

 

dokonać samooceny pracy, 

5)

 

zaprezentować wyniki ćwiczenia. 

 

  Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

−

 

pokaz z objaśnieniem, 

−

 

ć

wiczenie praktyczne. 

 

 

 Środki dydaktyczne: 

−

 

cholewki róŜnych typów, 

−

 

plansze ilustrujące elementy cholewek róŜnych typów, 

−

 

przybory piśmiennicze, 

−

 

papier formatu A4, 

−

 

literatura z rozdziału 7. 

 

Ćwiczenie 2 
 

 Oznacz  na  obrysach  skórzanych  elementów  cholewki  (zamieszczonych  na  planszy) 

kierunki dopuszczalnej ciągliwości. 
 
 

 Wskazówki do realizacji 

 

 Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  jego  zakres 

i techniki wykonania. Uczniowie powinni przeczytać odpowiedni fragment rozdziału Materiał 
nauczania. 

 

 

 Sposób wykonania ćwiczenia 

 

  Uczeń powinien: 

1)

 

dokonać analizy elementów zamieszczonych na planszy, 

2)

 

nazwać zamieszczone elementy, 

3)

 

oznaczyć na elementach kierunki dopuszczalnej ciągliwości, 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

14 

4)  dokonać samooceny pracy, 
5)  zaprezentować wyniki ćwiczenia. 
 

 Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

−

 

pokaz z objaśnieniem, 

−

 

ć

wiczenie praktyczne. 

 
 

 Środki dydaktyczne: 

−

 

plansze z wykreślonymi konturami elementów  cholewek, 

−

 

przybory piśmiennicze, 

−

 

literatura z rozdziału 7. 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

15 

5.3. Elementy składowe spodów obuwia, rodzaje, charakterystyka 
 

5.3.1. Ćwiczenia

 

 

Ćwiczenie 1 
 

 Spośród  zbioru  elementów  spodów  obuwia  wybierz  i  scharakteryzuj  wskazane  przez 

nauczyciela. 
 
 

 Wskazówki do realizacji 

 
 

 Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  jego  zakres 

i techniki wykonania. Uczniowie powinni przeczytać odpowiedni fragment rozdziału Materiał 
nauczania. 
 
 

 Sposób wykonania ćwiczenia 

 

  Uczeń powinien: 

1)

 

dokonać analizy otrzymanych elementów, 

2)

 

wybrać elementy wskazane przez nauczyciela, 

3)

 

scharakteryzować pisemnie wybrane elementy, 

4)

 

dokonać samooceny wykonanej pracy, 

5)

 

zaprezentować wyniki ćwiczenia. 

 

  Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

−

 

pokaz z objaśnieniem, 

−

 

ć

wiczenie praktyczne. 

 
 

 Środki dydaktyczne: 

−

 

zbiór elementów spodów obuwia, 

−

 

plansze ilustrujące i charakteryzujące elementy spodów obuwia, 

−

 

przybory piśmiennicze, 

−

 

papier formatu A4, 

−

 

literatura z rozdziału 7. 

 

Ćwiczenie 2 
 

Rozpoznaj  i  określ  nazwą  elementy  spodów  na  podstawie  schematów  poprzecznych 

i podłuŜnych przekrojów obuwia zamieszczonych na planszy. 
 
 

 Wskazówki do realizacji 

 

 Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  jego  zakres 

i techniki wykonania. Uczniowie powinni przeczytać odpowiedni fragment rozdziału Materiał 
nauczania. 
 
 

 Sposób wykonania ćwiczenia 

 

  Uczeń powinien: 

1)

 

dokonać analizy schematów zamieszczonych na planszy, 

2)

 

oznaczyć symbolami elementy na schematach, 

3)

 

określić nazwą oznaczone elementy, 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

16 

4)

 

zapisać nazwy elementów, 

5)

 

dokonać samooceny wykonanej pracy, 

6)

 

zaprezentować wyniki ćwiczenia. 

 

  Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

−

 

pokaz z objaśnieniem, 

−

 

ć

wiczenie praktyczne. 

 
 

 Środki dydaktyczne: 

−

 

plansze ze schematami przekrojów poprzecznych i podłuŜnych obuwia, 

−

 

plansze ilustrujące i charakteryzujące elementy spodów obuwia,  

−

 

materiały piśmiennicze, 

−

 

papier formatu A4, 

−

 

literatura z rozdziału 7. 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

17 

5.4. Numeracja  ząbkowa i zasady jej stosowania przy oznaczaniu 

wielkości elementów obuwia 

 

5.4.1. Ćwiczenia

 

 
Ćwiczenie 1 
 

 Odczytaj numerację metryczną długości elementów obuwia z otrzymanego zbioru. 

 
 

 Wskazówki do realizacji 

 

 Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  jego  zakres 

i techniki wykonania. Uczniowie powinni przeczytać odpowiedni fragment rozdziału Materiał 
nauczania. 
 
 

 Sposób wykonania ćwiczenia 

 

  Uczeń powinien: 

1)

 

dokonać analizy otrzymanych elementów obuwia, 

2)

 

odnaleźć znaki określające numer długości, 

3)

 

zapisać numer długości elementu przy uŜyciu dermatografu, 

4)

 

sprawdzić poprawność oznaczonych numeracji, 

5)

 

zaprezentować wyniki ćwiczenia. 

 

  Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

−

 

pokaz z objaśnieniem, 

−

 

ć

wiczenie praktyczne. 

 
 

 Środki dydaktyczne: 

−

 

zbiory elementów z oznaczoną numeracją wielkościową przy uŜyciu znaków (ząbków), 

−

 

tablice z oznaczeniem elementów obuwia w róŜnych rodzajach numeracji, 

−

 

dermatografy, 

−

 

literatura z rozdziału 7. 

 

Ćwiczenie 2 

Naszkicuj  obrysy  elementów  obuwia  wskazanych  przez  nauczyciela  i  oznacz  je 

numerami metrycznymi 18

1

/

2

 oraz 20

1

/

2

. 

 
 

 Wskazówki do realizacji 

 

 Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  jego  zakres 

i techniki wykonania. Uczniowie powinni przeczytać odpowiedni fragment rozdziału Materiał 
nauczania. 
 
 

 Sposób wykonania ćwiczenia 

 

  Uczeń powinien: 

1)

 

naszkicować po dwa elementy obuwia ze wskazanego przez nauczyciela zbioru, 

2)

 

oznaczyć jeden z pary elementów numerem 18

1

/

2

, 

3)

 

oznaczyć drugi z pary elementów numerem 20

1

/

2

, 

4)

 

skontrolować poprawność wykonanego szkicu i oznaczenia numeracji, 

5)

 

zaprezentować wykonane zadanie. 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

18 

  Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

−

 

pokaz z objaśnieniem, 

−

 

ć

wiczenie praktyczne. 

 
 

 Środki dydaktyczne: 

−

 

plansze z wykazem elementów obuwia do naszkicowania i oznaczenia numeracji, 

−

 

przybory do pisania, 

−

 

papier formatu A4 

−

 

literatura z rozdziału 7. 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

19 

6. EWALUACJA OSIĄGNIĘĆ UCZNIA 
 

Przykłady narzędzi pomiaru dydaktycznego 
 

TEST 1 
Test  dwustopniowy  do  jednostki  modułowej  „Identyfikowanie  form 
i konstrukcyjnych elementów obuwia” 

 

Test składa się z 20 zadań wielokrotnego wyboru, z których:

 

−

 

zadania 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 są z poziomu podstawowego, 

−

 

zadania 15, 16, 17, 18, 19, 20 są z poziomu ponadpodstawowego. 

 

Punktacja zadań: 0 lub 1 punkt 

 

Za kaŜdą prawidłową odpowiedź uczeń otrzymuje 1 punkt. Za złą odpowiedź lub jej brak 

uczeń otrzymuje 0 punktów. 
 

Proponuje  się  następujące  normy  wymagań  –  uczeń  otrzyma  następujące 
oceny szkolne: 

−

 

dopuszczający – za rozwiązanie co najmniej 8 zadań z poziomu podstawowego,  

−

 

dostateczny – za rozwiązanie co najmniej 11 zadań z poziomu podstawowego, 

−

 

dobry – za rozwiązanie 15 zadań, w tym co najmniej 3 z poziomu ponadpodstawowego, 

−

 

bardzo  dobry  –  za  rozwiązanie  18  zadań,  w  tym  co  najmniej  5  z  poziomu 
ponadpodstawowego, 

 
Klucz odpowiedzi:  1. b, 2. a, 3. c, 4. d, 5. a, 6. b, 7. d, 8. c, 9. a, 10. d, 11. b,  

12. c, 13. a, 14. d, 15. a, 16. d, 17. a  18. c, 19. b, 20. d 

Plan testu 

 

Nr 

zad. 

Cel operacyjny 
(mierzone osiągnięcia ucznia) 

Kategoria 

celu 

Poziom 

wymagań 

Poprawna 

odpowiedź 

1. 

 

  Opisać obuwie wykonane w staroŜytnym Egipcie 

A 

P 

b 

2. 

 

  Określić rodzaj materiału z jakiego wykonywano 

obuwie w czasach prehistorycznych 

A 

P 

a 

3. 

 

  Określić rok, w którym opatentowano pierwszą 

maszynę do szycia 

B 

P 

c 

4. 

 

  Określić okres, w którym została zapoczątkowana 

mechanizacja produkcji obuwia 

B 

P 

d 

5. 

 

  Podać znaczenie zastosowania kleju Ago 

w produkcji obuwia 

A 

P 

a 

6. 

 

  Określić, z którego wieku pochodzą pierwsze 

wzmianki o istnieniu cechów szewskich w Polsce 

A 

P 

b 

7. 

 

  Określić okres i miejsce, w którym wybudowano 

fabrykę obuwia Bata w Polsce 

A 

P 

d 

8. 

 

  Określić wielkość produkcji obuwia w Polsce w roku 

1946 i 40 lat później 

A 

P 

c 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

20 

9. 

 

  RozróŜnić elementy składowe cholewki 

A 

P 

a 

10. 

 

  Zdefiniować pojęcie „spód obuwia” 

A 

P 

d 

11. 

 

  Określić funkcje podnosków w obuwiu 

powszechnego uŜytku 

A 

P 

b 

12. 

 

  Nazwać elementy składowe obcasa 

A 

P 

c 

13. 

 

  Nazwać podstawowe elementy podpodeszwy typu 

standard 

A 

P 

a 

14. 

 

  Opisać zasady umieszczania znaków długości  

i tęgości w elementach obuwia 

A 

P 

d 

15. 

 

  Porównać ze sobą formy obuwia wytwarzanego  

w okresie gotyku i baroku 

C 

PP 

a 

16. 

 

  Dokonać syntezy form obuwia wytwarzanego na 

przestrzeni XII–XVIII wieku 

C 

PP 

d 

17. 

 

  Wyodrębnić cechy cholewki  

C 

PP 

a 

18. 

 

  Porównać ze sobą cholewki i wskazać zasadniczą 

róŜnicę 

C 

PP 

c 

19. 

 

  Dokonać analizy schematu i określić nazwą jego 

elementy 

C 

PP 

b 

20. 

 

  Przedstawić graficznie przy uŜyciu znaków numer 

metryczny elementu obuwia 

C 

PP 

d 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

21 

Przebieg testowania 
 

Instrukcja dla nauczyciela 

1.

 

Ustal z uczniami termin przeprowadzenia sprawdzianu z co najmniej jednotygodniowym 
wyprzedzeniem. 

2.

 

Omów z uczniami cel stosowania pomiaru dydaktycznego. 

3.

 

Zapoznaj uczniów z rodzajem zadań podanych w zestawie oraz z zasadami punktowania. 

4.

 

Przeprowadź  z  uczniami  próbę  udzielania  odpowiedzi  na  takie  typy  zadań  testowych, 
jakie będą w teście. 

5.

 

Omów z uczniami sposób udzielania odpowiedzi (karta odpowiedzi). 

6.

 

Zapewnij uczniom moŜliwość samodzielnej pracy. 

7.

 

Rozdaj  uczniom  zestawy  zadań  testowych  i  karty  odpowiedzi,  podaj  czas  przeznaczony 
na udzielanie odpowiedzi. 

8.

 

Postaraj  się  stworzyć  odpowiednią  atmosferę  podczas  przeprowadzania  pomiaru 
dydaktycznego (rozładuj niepokój, zachęć do sprawdzenia swoich moŜliwości). 

9.

 

Kilka  minut  przed  zakończeniem  sprawdzianu  przypomnij  uczniom  o  zbliŜającym  się 
czasie zakończenia udzielania odpowiedzi. 

10.

 

Zbierz karty odpowiedzi oraz zestawy zadań testowych. 

11.

 

Sprawdź wyniki i wpisz do arkusza zbiorczego. 

12.

 

Przeprowadź  analizę  uzyskanych  wyników  sprawdzianu  i  wybierz  te  zadania,  które  
sprawiły uczniom największe trudności. 

13.

 

Ustal  przyczyny  występowania  trudności  u  uczniów  w  opanowaniu  wiadomości 
i umiejętności. 

14.

 

Opracuj  wnioski  do  dalszego  postępowania,  mającego  na  celu  uniknięcie  niepowodzeń 
dydaktycznych – niskie wyniki przeprowadzonego sprawdzianu. 

 
Instrukcja dla ucznia 

1.

 

Przeczytaj uwaŜnie instrukcję. 

2.

 

Podpisz imieniem i nazwiskiem kartę odpowiedzi. 

3.

 

Zapoznaj się z zestawem pytań testowych. 

4.

 

Test zawiera 20 pytań o róŜnym stopniu trudności. Są to pytania wielokrotnego wyboru. 

5.

 

Za kaŜdą poprawną odpowiedź moŜesz uzyskać 1 punkt. 

6.

 

Udzielaj odpowiedzi tylko na załączonej karcie odpowiedzi. Dla kaŜdego zadania podane 
są cztery moŜliwe odpowiedzi: a, b, c, d. Tylko jedna odpowiedź jest poprawna; wybierz 
ją i zaznacz kratkę z odpowiadającą jej literą znakiem X. 

7.

 

Staraj  się  wyraźnie  zaznaczać  odpowiedzi.  JeŜeli  się  pomylisz  i  błędnie  zaznaczysz 
odpowiedź,  otocz  ją  kółkiem  i  zaznacz  ponownie  odpowiedź,  którą  uwaŜasz  za 
poprawną. 

8.

 

Test  składa  się  z  dwóch  części.  Część  I  zawiera  zadania  z  poziomu  podstawowego, 
natomiast w  części II są zadania z poziomu ponadpodstawowego i te mogą przysporzyć 
Ci  trudności,  gdyŜ  są  one  na  poziomie  wyŜszym  niŜ  pozostałe  (dotyczy  to  pytań  
o numerach od 15 do 20 ). 

9.

 

Pracuj samodzielnie, bo tylko wtedy będziesz miał satysfakcję z wykonanego zadania. 

10.

 

Kiedy  udzielenie  odpowiedzi  będzie  sprawiało  Ci  trudność,  wtedy  odłóŜ  rozwiązanie 
zadania na później i wróć do niego, gdy zostanie Ci czas wolny. 

11.

 

Po  rozwiązaniu  testu  sprawdź  czy  zaznaczyłeś  wszystkie  odpowiedzi  w  KARCIE 
ODPOWIEDZI. 

12.

 

Na rozwiązanie testu masz 45 minut.  

 

Powodzenia 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

22 

Materiały dla ucznia: 

−

 

instrukcja, 

−

 

zestaw zadań testowych, 

−

 

karta odpowiedzi. 

 

ZESTAW ZADAŃ TESTOWYCH 

 
1.   Obuwie wytwarzane w staroŜytnym Egipcie to przede wszystkim 

a)

 

półbuty. 

b)

 

sandały. 

c)

 

trzewiki. 

d)

 

mokasyny. 

 
2.   W czasach prehistorycznych wytwarzano obuwie  

a)

 

ze skóry upolowanych zwierząt. 

b)

 

z kory drzew. 

c)

 

z tkanin. 

d)

 

z filcu. 

 
3.   Pierwszą maszynę do szycia opatentowano w roku 

a)

 

1846. 

b)

 

1680. 

c)

 

1770. 

d)

 

1859. 

 
4.   Początek mechanizacji produkcji obuwia przypada na 

a)

 

pierwszą połowę XVIII wieku. 

b)

 

drugą połowę XVIII wieku. 

c)

 

początek XIX wieku. 

d)

 

drugą połowę XIX wieku. 

 
5.   Zastosowanie kleju Ago w obuwnictwie zapoczątkowało produkcję obuwia systemem 

a)

 

klejonym. 

b)

 

przeszywano-dublowanym. 

c)

 

wtryskowym. 

d)

 

odlewanym. 

 
6.   Pierwsze wzmianki o istnieniu cechów szewskich w Polsce pochodzą z 

a)

 

XI wieku. 

b)

 

połowy XIII wieku. 

c)

 

początku XII wieku. 

d)

 

końca XV wieku. 

 
7.   Znany czeski przemysłowiec Bata wybudował w Polsce nowoczesną fabrykę obuwia 

a)

 

w 1905 roku w Krakowie. 

b)

 

w 1920 roku w Warszawie. 

c)

 

pod koniec XIX wieku w Radomiu. 

d)

 

na początku lat trzydziestych XX wieku w Chełmku. 

 
 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

23 

8.

 

Wielkość  produkcji  obuwia  w  Polsce  w  roku  1946  i  1986  kształtowała  się  na  poziomie 
(wyliczając w kolejności) 
a)

 

3,0 mln i 130 mln par. 

b)

 

3,5 mln i 120 mln par. 

c)

 

5,0 mln i 160 mln par. 

d)

 

5,0 mln i 135 mln par. 

 
9.   Elementem na rysunku zamieszczonym obok oznaczonym liczbą 1 jest 

a)

 

cholewa. 

b)

 

obłoŜyna. 

c)

 

cholewka. 

d)

 

przyszwa. 

 
 
10.  Spód obuwia to  

a)

 

zespół elementów wykonanych ze skóry, gumy i tworzyw sztucznych. 

b)

 

podeszwy i zelówki. 

c)

 

wypraska uformowana metodą wtrysku odlewania lub wulkanizacji. 

d)

 

zespół wszystkich elementów obuwia znajdujących się poniŜej podstawy stopy. 

 
11.  Podstawową funkcją podnosków w obuwiu powszechnego uŜytku jest 

a)

 

ułatwienie procesu ćwiekowania czubków. 

b)

 

usztywnianie i nadanie trwałego kształtu czubkom obuwia. 

c)

 

pogrubienie przyszwy w części noska. 

d)

 

zabezpieczenie czubków obuwia przed pękaniem. 

 
12.  Element obcasa stykający się z podłoŜem to 

a)

 

podsadka. 

b)

 

składka wewnętrzna. 

c)

 

wierzchnik. 

d)

 

podwierzchnik. 

 
13.  Podpodeszwa typu standardowego składa się z następujących elementów 

a)

 

podpodeszwy, wzmocnienia, usztywniacza. 

b)

 

wargi, jaszczurki, naklejki. 

c)

 

naklejki, wypełnienia, usztywniacza. 

d)

 

podsuwki, usztywniacza, wzmocnienia. 

 
14.  Znaki oznaczające tęgość na elementach obuwia powinny być umieszczone 

a)

 

na stronie zewnętrznej elementu. 

b)

 

na stronie wewnętrznej elementu. 

c)

 

po znakach określających długość. 

d)

 

przed znakami określającymi długość. 

 
15.  Kształt czubków obuwia wytwarzanego w okresie gotyku i baroku w kolejności to 

a)

 

wąskie wydłuŜone, szerokie prostokątne. 

b)

 

wąskie, szerokie zaokrąglone. 

c)

 

zaokrąglone, prostokątne. 

d)

 

prostokątne, wąskie uniesione do góry. 

 

 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

24 

16.  Obuwie wytwarzane na przestrzeni XII  XVIII wieku swoim kształtem nawiązywało do 

a)

 

wymagań moŜnowładców Ŝyjących w danym okresie. 

b)

 

wymagań i stylu mieszczan Ŝyjących w owym czasie. 

c)

 

form stosowanych w staroŜytnym Rzymie. 

d)

 

panującego w danym czasie stylu w architekturze i sztuce. 

 
17.  Cholewka zamieszczona na rysunku charakteryzuje się tym Ŝe 

a)

 

wierzch cholewki ma krój derbowy. 

b)

 

wierzch cholewki ma krój mokasynowy. 

c)

 

wierzch cholewki ma krój okładowy. 

d)

 

wierzch cholewki ma krój przyszewkowy. 

 
 
 
 
18.  Cholewki zamieszczone na rysunku róŜnią się przede wszystkim 

a)

 

kształtem elementów. 

b)

 

ilością elementów w parze. 

c)

 

krojem. 

d)

 

sposobem obszycia. 

 
19.  Symbole  4,  5,  8,  9  oznaczone  na  schemacie  zamieszczonym  na  rysunku  oznaczają 

w kolejności 

a)

 

zelówka, podeszwa, podsadka, wierzchnik. 

b)

 

podeszwa, zelówka, obcas, wierzchnik. 

c)

 

międzypodeszwa, zelówka, obcas, podsadka. 

d)

 

podpodeszwa, podeszwa, obcas, wierzchnik. 

 
 
 
 
 
 
 
 
20. Przy uŜyciu znaków, numer metryczny elementu 17

1

/

2

 naleŜy oznaczyć graficznie 

a) 

b) 

c) 

d) 

 

 

 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

25 

KARTA ODPOWIEDZI 

 

Imię i nazwisko …………………………………………………….. 
 

Identyfikowanie form i konstrukcyjnych elementów obuwia 

 
Zakreśl poprawną odpowiedź. 
 

Nr 

zadania 

Odpowiedź 

Punkty 

1.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

2.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

3.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

4.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

5.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

6.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

7.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

8.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

9.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

10.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

11.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

12.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

13.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

14.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

15.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

16.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

17.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

18.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

19.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

20.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

Razem:   

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

26 

TEST 2 
Test  dwustopniowy  do  jednostki  modułowej  „Identyfikowanie  form 
i konstrukcyjnych elementów obuwia” 

 

Test składa się z 20 zadań wielokrotnego wyboru, z których: 

−

 

zadania 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 są z poziomu podstawowego, 

−

 

zadania 15, 16, 17, 18, 19, 20 są z poziomu ponadpodstawowego. 

 

Punktacja zadań: 0 lub 1 punkt 

 

Za kaŜdą prawidłową odpowiedź uczeń otrzymuje 1 punkt. Za złą odpowiedź lub jej brak 

uczeń otrzymuje 0 punktów. 
 

Proponuje  się  następujące  normy  wymagań  –  uczeń  otrzyma  następujące 
oceny szkolne: 

−

 

dopuszczający – za rozwiązanie co najmniej 8 zadań z poziomu podstawowego,  

−

 

dostateczny – za rozwiązanie co najmniej 11 zadań z poziomu podstawowego, 

−

 

dobry – za rozwiązanie 15 zadań, w tym co najmniej 3 z poziomu ponadpodstawowego, 

−

 

bardzo  dobry  –  za  rozwiązanie  18  zadań,  w  tym  co  najmniej  5  z  poziomu 
ponadpodstawowego, 

 
Klucz odpowiedzi: 1. b, 2. a, 3. c, 4. d, 5. a, 6. a, 7. c, 8. b, 9. d, 10. b, 11. d,  

12. d, 13. c, 14. d, 15. c, 16. d, 17. a  18. b, 19. b, 20. c 

 
Plan testu 

 

Nr 

zad. 

Cel operacyjny 

(mierzone osiągnięcia ucznia) 

Kategoria 

celu 

Poziom 

wymagań 

Poprawna 

odpowiedź 

1. 

 

  Rozpoznać formy obuwia na przestrzeni wieków 

A 

P 

b 

2. 

 

  Scharakteryzować obuwie noszone w czasach 

antycznych 

A 

P 

a 

3. 

 

  Opisać budowę igły w pierwszej maszynie szyjącej 

B 

P 

c 

4. 

 

  Wskazać datę opatentowania pierwszej maszyny 

szyjącej o działaniu podobnym do maszyn 
współczesnych 

B 

P 

d 

5. 

 

  Podać nazwisko twórcy przeszywarki spodów 

obuwia 

A 

P 

a 

6. 

 

  Określić nazwą podstawowy składnik kleju Ago 

A 

P 

a 

7. 

 

  Scharakteryzować nowoczesne maszyny do 

rozkroju materiałów obuwniczych 

A 

P 

c 

8. 

 

  Wymienić ośrodki przemysłu obuwniczego  

w Polsce na przełomie XIX i XX wieku 

A 

P 

b 

9. 

 

  Podać miejscowość w Polsce, w której firma Bata 

wybudowała i uruchomiła fabrykę obuwia na 
początku lat trzydziestych XX wieku 

A 

P 

d 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

27 

10. 

 

  Zdefiniować derbowy krój cholewki 

A 

P 

b 

11. 

 

  Określić dopuszczalne kierunki ciągliwości 

podnosków wyciętych z tkaniny 

A 

P 

d 

12. 

 

  Określić połoŜenie elementów składowych 

obcasów względem siebie 

A 

P 

d 

13. 

 

  Scharakteryzować podpodeszwę do obuwia 

pasowego 

A 

P 

c 

14. 

 

  Określić wymiary największych znaków do 

oznaczania wielkości elementów obuwia 

A 

P 

d 

15. 

 

  Zastosować materiały do produkcji obuwia 

C 

PP 

c 

16. 

 

  Uzasadnić wpływ zmian konstrukcyjnych 

przeszywarki na wydajność pracy 

C 

PP 

d 

17. 

 

  Określić liczbę szewców w Królestwie Polskim 

w połowie XIX wieku 

C 

PP 

a 

18. 

 

  Przeanalizować obciąŜenia przenoszone przez 

elementy cholewki 

C 

PP 

b 

19. 

 

  Przeanalizować obciąŜenia przenoszone przez 

elementy spodu obuwia 

C 

PP 

b 

20. 

 

  Rozpoznać znak oznaczający numery metryczne 

obuwia 

C 

PP 

c 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

28 

Przebieg testowania 
 

Instrukcja dla nauczyciela 

1.

 

Ustal z uczniami termin przeprowadzenia sprawdzianu z co najmniej jednotygodniowym 
wyprzedzeniem. 

2.

 

Omów z uczniami cel stosowania pomiaru dydaktycznego. 

3.

 

Zapoznaj uczniów z rodzajem zadań podanych w zestawie oraz z zasadami punktowania. 

4.

 

Przeprowadź  z  uczniami  próbę  udzielania  odpowiedzi  na  takie  typy  zadań  testowych, 
jakie będą w teście. 

5.

 

Omów z uczniami sposób udzielania odpowiedzi (karta odpowiedzi). 

6.

 

Zapewnij uczniom moŜliwość samodzielnej pracy. 

7.

 

Rozdaj  uczniom  zestawy  zadań  testowych  i  karty  odpowiedzi,  podaj  czas  przeznaczony 
na udzielanie odpowiedzi. 

8.

 

Postaraj  się  stworzyć  odpowiednią  atmosferę  podczas  przeprowadzania  pomiaru 
dydaktycznego (rozładuj niepokój, zachęć do sprawdzenia swoich moŜliwości). 

9.

 

Kilka  minut  przed  zakończeniem  sprawdzianu  przypomnij  uczniom  o  zbliŜającym  się 
czasie zakończenia udzielania odpowiedzi. 

10.

 

Zbierz karty odpowiedzi oraz zestawy zadań testowych. 

11.

 

Sprawdź wyniki i wpisz do arkusza zbiorczego. 

12.

 

Przeprowadź  analizę  uzyskanych  wyników  sprawdzianu  i  wybierz  te  zadania,  które  
sprawiły uczniom największe trudności. 

13.

 

Ustal przyczyny trudności uczniów w opanowaniu wiadomości i umiejętności. 

14.

 

Opracuj  wnioski  do  dalszego  postępowania,  mającego  na  celu  uniknięcie  niepowodzeń 
dydaktycznych – niskie wyniki przeprowadzonego sprawdzianu. 

 
Instrukcja dla ucznia 

1.

 

Przeczytaj uwaŜnie instrukcję. 

2.

 

Podpisz imieniem i nazwiskiem kartę odpowiedzi. 

3.

 

Zapoznaj się z zestawem pytań testowych. 

4.

 

Test zawiera 20 pytań o róŜnym stopniu trudności. Są to pytania wielokrotnego wyboru. 

5.

 

Za kaŜdą poprawną odpowiedź moŜesz uzyskać 1 punkt. 

6.

 

Udzielaj odpowiedzi tylko na załączonej karcie odpowiedzi. Dla kaŜdego zadania podane 
są cztery moŜliwe odpowiedzi: a, b, c, d. Tylko jedna odpowiedź jest poprawna; wybierz 
ją i zaznacz kratkę z odpowiadającą jej literą znakiem X. 

7.

 

Staraj  się  wyraźnie  zaznaczać  odpowiedzi.  JeŜeli  się  pomylisz  i  błędnie  zaznaczysz 
odpowiedź,  otocz  ją  kółkiem  i  zaznacz  ponownie  odpowiedź,  którą  uwaŜasz  za 
poprawną. 

8.

 

Test  składa  się  z  dwóch  części.  Część  I  zawiera  zadania  z  poziomu  podstawowego, 
natomiast w  części II są zadania z poziomu ponadpodstawowego i te mogą przysporzyć 
Ci  trudności,  gdyŜ  są  one  na  poziomie  wyŜszym  niŜ  pozostałe  (dotyczy  to  pytań 
o numerach od 15 do 20 ). 

9.

 

Pracuj samodzielnie, bo tylko wtedy będziesz miał satysfakcję z wykonanego zadania. 

10.

 

Kiedy  udzielenie  odpowiedzi  będzie  sprawiało  Ci  trudność,  wtedy  odłóŜ  rozwiązanie 
zadania na później i wróć do niego, gdy zostanie Ci czas wolny. 

11.

 

Po  rozwiązaniu  testu  sprawdź  czy  zaznaczyłeś  wszystkie  odpowiedzi  w  KARCIE 
ODPOWIEDZI. 

12.

 

Na rozwiązanie testu masz 45 minut.  

 

Powodzenia 

 
 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

29 

Materiały dla ucznia:

 

−

 

instrukcja, 

−

 

zestaw zadań testowych, 

−

 

karta odpowiedzi. 

 

ZESTAW ZADAŃ TESTOWYCH 

 

1.   Obuwie z wyjątkowo długimi czubkami noszono w okresie 

a)

 

renesansu. 

b)

 

gotyku. 

c)

 

baroku. 

d)

 

rokoko. 

 
2.   Cechą charakterystyczną obuwia w kulturze antycznej (Grecy, Rzymianie) było 

a)

 

dostosowanie do funkcji spełnianych przez ludzi. 

b)

 

wytwarzanie z tkanin. 

c)

 

barwienie na Ŝółto. 

d)

 

zdobionie perforacją. 

 
3.   Igła pierwszej maszyny do szycia miała otwór (uszko) do nawlekania nici  

a)

 

w kształcie elipsy. 

b)

 

umieszczony pośrodku trzonu. 

c)

 

umieszczony w miejscu przeciwległym do ostrza. 

d)

 

umieszczony przy ostrzu. 

 
4.   Maszynę szyjącą o konstrukcji zbliŜonej do maszyn współczesnych opatentowano po raz 

pierwszy 
a)

 

w roku 1747. 

b)

 

15 grudnia 1840 roku. 

c)

 

w roku 1886. 

d)

 

10 października 1846 roku. 

 
5.   Twórcą pierwszej przeszywarki spodów obuwia był 

a)

 

Reed-Blake. 

b)

 

Mac-Kay. 

c)

 

Eppler. 

d)

 

Goodyear. 

 
6.   Klej Ago otrzymano z 

a)

 

azotanu celulozy. 

b)

 

kauczuku. 

c)

 

chlorku winylu. 

d)

 

polistyrenu. 

 
7.   Cechą  charakterystyczną  nowoczesnych  maszyn  do  rozkroju  materiałów  obuwniczych 

jest 
a)

 

ich napęd. 

b)

 

wycinanie elementów przy uŜyciu promieni laserowych. 

c)

 

wycinanie elementów bez uŜycia wycinaków. 

d)

 

wycinanie elementów przy uŜyciu ultradźwięków. 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

30 

8.   Do  waŜniejszych  ośrodków  przemysłu  obuwniczego  w  Polsce  na  przełomie  XIX  i  XX 

wieku zaliczano 
a)

 

Warszawę, Radom, Kielce, Kraków. 

b)

 

Warszawę, Myślenice, Kąty, Jarosław. 

c)

 

Łódź, Płock, Kalisz, Suchedniów. 

d)

 

Kraków, Myślenice, Wieluń, Starogard Gdański. 

 
9.   Pierwszą nowoczesną fabrykę w Polsce wybudowała firma Bata w miejscowości 

a)

 

Radom. 

b)

 

Warszawa. 

c)

 

Chełm. 

d)

 

Chełmek. 

 
10.  Derbowy krój cholewki polega na tym, Ŝe  

a)

 

przyszwa jest podzielona wzdłuŜ osi. 

b)

 

obłoŜyny są naszyte na brzegi przyszew. 

c)

 

przyszwa ma naszyty nosek. 

d)

 

brzeg przyszwy jest naszyty na brzegi obłoŜyn. 

 
11.  Dopuszczalny kierunek największej ciągliwości podnosków z tkaniny przebiega 

a)

 

wzdłuŜ osi. 

b)

 

wzdłuŜ wątku. 

c)

 

pod katem 40

o

 w stosunku do wątku. 

d)

 

pod katem 45

o

 w stosunku do wątku i osnowy. 

 
12.  Podwierzchnik to element obcasa stykający się z 

a)

 

podłoŜem. 

b)

 

podpodeszwą. 

c)

 

wierzchnikiem. 

d)

 

wierzchnikiem i składką obcasa. 

 
13.  Cechą charakterystyczną podpodeszew do obuwia pasowego jest 

a)

 

rodzaj materiału z jakiego została wykonana. 

b)

 

usztywniacz drewniany. 

c)

 

warga podpodeszwy. 

d)

 

wzmocnienie typu jaszczurka. 

 
14.  Szerokość i wysokość największych znaków do oznaczania wielkości elementów obuwia 

wynosi 
a)

 

5 mm. 

b)

 

10 mm. 

c)

 

6 mm. 

d)

 

4 mm. 

 

15. We wczesnym średniowieczu wytwarzano obuwie ze skór wyprawionych typu 

a)

 

nappa. 

b)

 

faledry. 

c)

 

safian. 

d)

 

softy. 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

31 

16.  Skonstruowanie do przeszywarki tak zwanego „rogu bawołu” umoŜliwiło zwiększenie 

wydajności maszyny poprzez przeszywanie obuwia równieŜ w części 
a)

 

przedstopia. 

b)

 

boków. 

c)

 

ś

ródstopia i pięty. 

d)

 

czubka. 

 
17.  Ilość szewców pracujących w połowie XIX wieku w Królestwie Polskim wynosiła 

a)

 

około 14 tysięcy. 

b)

 

20 tysięcy. 

c)

 

ponad 8 tysięcy. 

d)

 

około 8 tysięcy. 

 

18.  Największe  obciąŜenia  cholewki  w  procesie  ćwiekowania  i  uŜytkowania  obuwia 

przenoszą 
a)

 

główki obłoŜyn. 

b)

 

noski przyszew i przyszwy. 

c)

 

wkładki mokasyna. 

d)

 

tylniki i półtylniki. 

 

19.  Na intensywne ścieranie naraŜone są najczęściej elementy spodu obuwia, szczególnie 

a)

 

podsuwki, podsadki, otoki. 

b)

 

podeszwy, zelówki, wierzchniki obcasów. 

c)

 

podpodeszwy, obcasy, międzypodsuwki. 

d)

 

składki obcasa, zelówki, wypełnienie. 

 
20.  Zamieszczony obok na rysunku znak oznacza numery metryczne obuwia 

a)

 

13

1

/

2

 i 23

1

/

2.

 

b)

 

14 i 24.  

c)

 

11

1

/

2 

i 21

1

/

2.

 

d)

 

12 i 22. 

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

32 

KARTA ODPOWIEDZI 

 

Imię i nazwisko …………………………………………………….. 
 

Identyfikowanie form i konstrukcyjnych elementów obuwia 

 
Zakreśl poprawną odpowiedź. 
 

Nr 

zadania 

Odpowiedź 

Punkty 

1.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

2.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

3.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

4.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

5.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

6.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

7.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

8.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

9.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

10.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

11.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

12.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

13.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

14.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

15.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

16.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

17.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

18.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

19.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

20.

 

 

a 

b 

c 

d 

 

Razem:   

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

33 

7. LITERATURA 

 
1.

 

Christ J. W.: Technologia obuwia. WSiP, Warszawa 1986 

2.

 

Grabkowski  M.:  Obuwnictwo.  Podręcznik  dla  zasadniczej  szkoły  zawodowej.  WSiP, 
Warszawa 1992 

3.

 

Grabkowski  M.:  Technika  wytwarzania  obuwia  tom  I.  Politechnika  Radomska,  Radom 
2000 

4.

 

Grabkowski  M.  Olszewski,  A.  Kościów  S.:  Projektowanie  obuwia.  WyŜsza  Szkoła 
InŜynierska w Radomiu, Radom 1982 

5.

 

Liszka R., Rerutkiewicz J., Uliasz H.: Cholewkarstwo. WSiP, Warszawa 1990 

6.

 

Zasady prawidłowej konstrukcji kopyt i obuwia. Praca zbiorowa. WNT, Warszawa 1976 

7.

 

www.tradebizz.pl. (14.04.2007) 

 
Normy przedmiotowe 
1.

 

PN – 85/O – 9100 Obuwie Terminologia 

2.

 

PN – EN ISO 19952 Obuwie Terminologia 

 
Czasopisma fachowe 
Przegląd Skórzany (wydania archiwalne) 
Ś

wiat Butów (wydania archiwalne i bieŜące)