wkladka_niemcy

NASI OKUP

ANCI

i zgubnym

konfederacjom, które

były zwy-

kłymi buntami,

oraz osłabił

autorytet pań-

stwa i

jego aparat.

Jest więc

zdrajca pry-

mas Karnkowski

ojcem polskiego

war-

cholstwa.

Żył 83

lata, czyli

bardzo długo,

i bardzo długo szkodził Po

lsce. W sumie nie

miało to

wiekszego znaczenia,

bo jednego

zdrajcę w

sutannie natychmiast

zastępował

następny...

¤¤

Piotr

Myszkowski–

biskup płocki

1567 r.,

krakowski w

latach 1577–1591,

se-

nator. Sekretarz

Zygmunta A

ugusta, a

okresie 1563–1568

podkanclerzy koronny.

Potrafił

zdobyć sobie

zaufanie króla

– na-

wet Hozjusz

pisał o

nim, że

jest zawsze

tego samego

zdania co

król. P

rowadził

tak rozwiązły

tryb życia,

że nuncjusz

pa-

pieski Caligari

publicznie zarzucał

jemu

i prymasowi

Karnkowskiemu utrzymywa-

nie konkubin,

symonię i

obojętność w

spra-

wach wiary.

a czasów

jego podkanclerstwa

Zygmunt August

aktem w

Piotrkowie

do-

puścił w

roku 1563

do sukcesji

w P

ru-

sach książęcych

brandenburską linię

Ho-

henzollernów.

Był to

kolejny katastrofalny

błąd w sprawach Prus. R

ównocześnie bisku-

pi wymogli

na królu

edykt o

banicji cudzo-

ziemskich ministrów

(duchownych) prote-

stanckich.

ucieczce

Henryka W

alezego Mysz-

kowski pierwszy poparł kandydaturę ce-

sarza niemieckiego

– Maksymiliana

Habsburga.

W czasie

elekcji w

1574 r.

brał

udział w

zbrodniczym zamachu

stanu (patrz:

Uchański). Chociaż

na króla

wybrano Ba-

torego, on

wraz z

całym episkopatem,

trwał

murem przy

Niemcu. Spoiwem

tego mu-

były

niemieckie pieniądze

oraz pronie-

mieckie dyrektywy

z Rzymu,

gdzie przeby-

wał przy

papieżu kardynał

Hozjusz. Efek-

tem była

wojna domowa,

uwikłanie P

olski

w długoletnią

wojnę z

Moskwą, spustosze-

nie Inflant

i Litwy

oraz planowany

rozbiór

lski. Sytuację

lski i

Batorego uratowa-

ła śmierć

Maksymiliana.

Popierał

kontrreformację i

jezuitów oraz

zabiegał o wydanie edyktów antyariańskich.

W 1586

r. kupił

Pińczów

– ważny

ośrodek

reformacji, najpierw

kalwiński, potem

ariań-

ski, słynny w całej Europie z Akademii Piń-

czowskiej. W

Pińczowie,

ośrodku azylu

re-

ligijnego, odbywały

się wówczas

synody; tu

zmarł i

jest pochowany

Jan Ł

aski. Biskup

Myszkowski z

katolicką miłością

wygnał

arian z

miasta, zlikwidował

ich zbory,

szko-

ły, drukarnie

i biblioteki,

spalił książki.

Tę

zbrodnię nazywa

się dziś

niewinnie re-

katolicyzacją P

ińczowa.

Dziś „w

Pińczo-

wie dnieje”...

Myszkowski to

w polskiej

historii jeden

z największych

łupieżców w

sutannie. Już

ja-

ko młody

ksiądz wykorzystywał

zaufanie kró-

la, pozycję

na dworze

i gromadził

wszystkie

wolne godności

z przynależnymi

beneficja-

mi. P

azerność jego

była tak

słynna, że

nazywano go

„proboszczem całej

ski”.

Jako biskup,

mając większe

możliwo-

ści, stał

się jeszcze

bardziej chciwy.

Wspo-

mniany nuncjusz

Caligari tak

go określił:

„Najbogatszy,

najchytrzejszy i

najfałszywszy

człowiek w

Polsce.

Sprzedaje beneficja,

w gnie-

wie bije

księży własną

ręką, na

bankietach

ni miary,

ni przyzwoitości

nie przestrzega

(...).

Przede wszystkim

myślał o

wzbogaceniu

NASI OKUP

ANCI

pogrom protestantów

w Krakowie.

Zbrod-

niarze pod

rządami prymasa

nie ponieśli

ka-

ry. W

raz z

jezuitami chronił

potem spraw-

ców kolejnych

pogromów, zapewniając

bezkarność i

błogosławiąc.

Kiedy mniejszość

za niemieckie

pie-

niądze, a

pod przewodem

biskupów ogło-

siła królem

cesarza niemieckiego

Mak-

symiliana II,

Karnkowski należał

do te-

go grona

, ale

gdy prawowicie

wybrany Ste-

fan Batory

szybko zajął

Kraków, Karnkow-

ski zwietrzył

szansę kariery

i jako

pierwszy

z biskupów

przeszedł na

jego stronę.

Koro-

nował go, mimo że była to prerogatywa pry-

masa. Ale

w 1581

r. Batory

zrobił go

pry-

masem.

Poparł elekcję Zygmunta III W

azy, choć

musiał się z tego tłumaczyć nuncjuszowi pa-

pieskiemu. Ż

ycie pokazało,

że wybrał

do-

brze dla

Kościoła i

Niemców, a

tragicznie

dla P

olski.

W czasie

pobytów króla

w Szwe-

cji sprawował

władzę w

kraju jako

prorex.

Dumny i

pyszny, uważał

się za

pierwszą po

królu osobę

w państwie,

co ogłosił

w roz-

prawie wydrukowanej

w 1593

r. Zwalczał

każdego, kto

mógł go

przerosnąć, dlatego

był zajadłym

wrogiem kanclerza

i hetmana

Jana Zamojskiego.

Intrygami podkopywał

jego pozycję,

aż spowodował,

że król

Za-

mojskiego odsunął.

Sprzeciwił się

też skodyfikowaniu

zasad

elekcji królów,

który to

projekt

próbował

zrealizować Zamojski,

popierany przez

obóz

protestanckiej szlachty.

Kanclerz propo-

nował odsunąć

od elekcji

m.in. tych,

któ-

rzy brali

pieniądze z

zagranicy.

Chciał

też zamknąć

drogę do

polskiego tronu

Niem-

com Habsburgom,

czego wymagała

polska

racja stanu.

Karnkowski storpedował

pro-

jekt, żądając

warunku, że

królem może

być

tylko k

atolik. Za

nim s

tał nuncjusz

papie-

ski –

agent niemiecki

Hannibal z

Kapui, któ-

ry po

obaleniu projektu

pisał triumfalne

li-

sty do

papieża. P

ozostawiono furtkę

do prze-

kupywania zdrajców,

a Niemcom

– do

tro-

nu polskiego.

W walce

z Zamojskim

i w

służbie Habs-

burgom posuwał

się do

zwykłej zdrady

i skrajnego

warcholstwa. W

roku 1590

sejm

na zawsze

odsunął arcyksięcia

Maksymilia-

na od

korony polskiej,

bo ten

nie zaprzy-

siągł układów

zawartych przed

wypuszcze-

niem go

z polskiej

niewoli. Uchwalono

też

wysokie podatki

na stutysięczną

armię.

Karnkowski, w

obawie przed

wzmocnie-

niem pozycji

hetmana, zwołał

sejmiki

w celu

obalenia prawomocnych

i już

re-

alizowanych uchwał

sejmu!P

odatki oba-

lono. Skończyło

się to

tragicznie, bo

poro-

biono już

zaciągi i

nieopłacone wojsko

za-

częło „odbierać”

żołd, łupiąc

lskę. Gra-

bieże były

tak wielkie,

że przeciw

wojsku

zwołano pospolite

ruszenie.

Podobnie

postąpił Karnkowski

dwa lata

później, kiedy

w obliczu

zagrożenia turec-

kiego sejm

uchwalił podatki

na wojsko.

W ar-

choł i

zdrajca prymas

opublikował broszu-

rę F

estina lente– „Spiesz się powoli”, w któ-

rej wezwał

do niepłacenia

podatków. Sku-

tek był

straszny: niemoc

państwa spowodo-

wana pustkami

w skarbie.

Niestety, szubra-

wiec w

sutannie był

ponad prawem.

Tymi

czynami dał

przykład, że

hierar-

cha Krk

może obalać

prawomocne uchwa-

ły sejmu

oraz że

można bezkarnie

nie pła-

cić podatków.

Przetarł

drogę liberum

veto

NASI OKUPANCI

PZPN – PŁATNI ZDRAJCY, PACHOŁKI NIEMIEC, CZYLI...

ZZddrraajjccyy ww ssuuttaannnnaacchh ((44))

TYGODNIK

Królestwo kłamstwa

nie jest tam, gdzie kłamią,

ale tam, gdzie się

kłamstwo akceptuje.

Karol Czapek

NASI OKUPANCI

Ta część mówi o biskupach zdrajcach

i agentach papiesko-niemieckich doby kontr-
reformacji, począwszy od ikony nietoleran-
cji, podżegacza i zbrodniarza kardynała Ho-
se (Hozjusza). Powinni tu się znaleźć wszy-
scy  biskupi  tamtego  czasu  jak  jeden  mąż.
Wszyscy  zasiadali  w  senacie,  zabiegali
o  awanse,  godności  i  beneficja  u  papieży
i Habsburgów, u nich się szkolili. Skoro dziś
w IV RP wycina się każdego, kto szkolił się
w Moskwie, to tę samą miarę należy stoso-
wać  wobec  biskupów  wyszkolonych  przez
Niemców i papieży, ich najbliższych sojusz-
ników. Do tego biskupi byli przez nich opła-
cani chlebem kościelnym w Polsce. Niemiec-
cy  Habsburgowie  dokładnie  pilnowali,
aby wpływowe godności okraszane tłustymi

beneficjami dostawali ich agenci, i dbali o ich
dalsze  awanse.  Wymieniliśmy  jednak  tylko
tych  biskupów,  którzy  „zasłużyli  się  Polsce”
wyjątkowo  aktywną służbą  Niemcom.

Jednym z wyróżników tego okresu jest

zwalczanie przez Kościół konfederacji war-
szawskiej, którą sejm uchwalił 28.01.1573 r.
w reakcji na wieść o rzezi hugenotów w Pa-
ryżu. Ten akt tolerancji zadziwił wówczas
świat  i  zadziwia  do  dzisiaj.  To  dla  Pola-
ków  powód  do  dumy,  a  dowodem  jest  wpi-
sanie  go  przez  UNESCO  na  listę  Pamięć
Świata. Konsekwencją polskiej konfederacji
było zawarcie we Francji, w la Rochelle, po-
koju  z  hugenotami,  bo  wtedy  Henryk  Wa-
lezy zabiegał o elekcję na tron Polski i chciał
uchodzić za tolerancyjnego. Ostatecznie Wa-
lezy  zaprzysiągł  akt  konfederacji  w  Paryżu.

Kościelni fałszerze historii powołują się

na  ten  akt,  uzasadniając  tezę  o...  katolic-
kiej  tolerancji.  Żaden  z  tych  kłamców  nie
wspomni  nawet,  że  Kościół  na  synodzie
biskupów  w  Piotrkowie  w  1577  r.  rzucił
na konfederację klątwę, a papież zatwier-
dził ją  bullą  z  23.03.1578  roku.  Motorem
zaś był kardynał Hozjusz, który konfedera-
cję potępiał i nazywał ustawą heretycką. Ko-
ściół  więc  otwarcie  łamał  polskie  prawo.
I  jak  zwykle  –  bez  konsekwencji.

¤ ¤ ¤

Stanisław Hozjusz – biskup chełmiń-

ski od 1549 r., warmiński w latach 1551–1579,
senator, kardynał, szpieg niemiecki. Jako bi-
skup warmiński nosił tytuł księcia Cesarstwa
Rzymskiego  Narodu  Niemieckiego.  Przyjął
kapelusz kardynalski w 1561 r. w czasie po-
bytu  w  Rzymie  –  wbrew  polskiemu  prawu
z  1451  r.  O  jego  stosunku  do  Polski  świad-
czy fakt, że gdy w roku 1566 arcybiskupstwo

NASI OKUP

ANCI

i uświetnieniu

rodziny”.

Był jednym

z najwięk-

szych ciemiężycieli ludu, wyciskał z poddanych

ostatni grosz,

podnosił dziesięciny,

z chłopów

zrobił niewolników. Wokół P

ińczowa utworzył

ordynację, a

jej własność

zapewnił rodzinie.

Zostawił bratankom

osiem milionów

zło-

tych gotówką

(tj. ponad

1,5 tony

złota!)

oraz 3

zamki, 3

miasta i

78 wsi!

Wyprotegowani

przez niego

bratankowie,

już jako

dostojnicy, kontynuowali

agenturalną

działalność na

rzecz Habsburgów

i pa-

piestwa. Zygmuntowi

papież Klemens

VII nadał

„za zasługi”

(szkoda, że

nie

dla P

olski)

tytuł margrabiego.

T enże

Zygmunt ku

oburzeniu całej

lski za-

ślubił per procura

Konstancję Habsburg

królowi Zygmuntowi

III W

azie. Zwią-

zek był

uważany za

kazirodczy, bo

by-

ła ona

rodzoną siostrą

zmarłej pierw-

szej żony

króla, Anny.

¤¤

Walerian

Protasewicz-Suszkow-

ski–

biskup łucki

od 1547

r., wileń-

ski w

latach 1556–1579,

senator. Se-

kretarz królowej

Bony, potem

Zyg-

munta A

ugusta. Zwalczał

reformację,

sprowadził na

Litwę jezuitów,

utwo-

rzył kolegium

jezuickie w

Wilnie

i skutecznie

zabiegał o

przekształce-

nie go

w A

kademię. Czemu

służyły

jezuickie szkoły,

dowodzi przykład

z roku

1581, kiedy

zaledwie dwa

la-

ta po

założeniu Akademii

jej stu-

denci –

szczuci przez

swoich wycho-

wawców jezuitów

– urządzili

prote-

stantom w

Wilnie

wielki pogrom.

Na-

stępne pogromy urządzali regularnie.

Negocjował warunki

unii lubel-

skiej i

był członkiem

delegacji litewskiej

sejmie w

1564 r

. P

iętrzył trudności,

bo sta-

rał się

zachować odrębność

Litwy. Do

unii

doszło wobec

zagrożenia Litwy

przez Mo-

skwę. Uczestniczył

w zamachu

stanu przy-

gotowanym przez

Uchańskiego.

¤¤

Łukasz K

ościelecki–

biskup przemy-

ski od

1574 r.,

poznański w

latach 1576–1597,

senator. P

rotektor jezuitów,

zaciekły wróg

NASI OKUP

ANCI

praw Rzeczypospolitej,

lska uniknęła-

by rozbiorów,

a tysiące

laków ocaliło-

by życie

lub uniknęło

Syberii...

Uchański zaciekle

walczył przeciwko

ograniczaniu przywilejów

Kościoła w

sce. Ale

cóż, celem

Kościoła

zawsze by-

ło i

jest słabe

państwo, w

którym po-

litycy muszą

szukać poparcia

z am-

bony i

słono za

nie płacić.

W roku

1574, gdy

prymas Uchański

sprawował władzę

w kraju

jako interrex,

tłum podburzony przez jezuitów dokonał

pierwszego w Po

lsce pogromu protestan-

tów w

Krakowie i

zburzył kościół

ewan-

gelicki. P

adli zabici,

pięciu sprawców

ścię-

to. Uchański

wraz z

Hozjuszem uspra-

wiedliwiali zbrodniarzy,

zabiegali o

ich

uwolnienie, czym podżegali do kolejnych

zbrodni.

Jak zwykle

wyczyny tego

zdrajcy, nie-

mieckiego pachołka,

zbrodniarza i

ka-

nalii, a

także ich

skutki są

starannie tu-

szowane przez

kościelnych fałszerzy

hi-

storii i

ich sługi.

Na prezentowanej

tu li-

ście powinien

znaleźć się

cały episkopat

z czasu

zamachu Uchańskiego.

¤¤

Stanisław Karnkowski

– biskup

kujaw-

ski od

1567 r.,

arcybiskup gnieźnieński

i pry-

mas Po

lski w latach 1581–1603, senator i ja-

ko prymas

przewodniczący Senatu,

interrex

w 1587

r. Karierę

zawdzięczał nepotyzmo-

wi stryja,

biskupa kujawskiego.

Sekretarz

Zygmunta A

ugusta, potem

sekretarz wielki

koronny. P

rotektor jezuitów,

których spro-

wadził do

Kalisza i

Poznania.

Zaraz urzą-

dzili tam pogromy protestantów. Zwolennik

kontrreformacji, z

aciekły wróg

tolerancji

i konfederacji warszawskiej, a poza tym łaj-

dak, rozpustnik

i chciwiec.

Nawet nun-

cjusz Caligari

publicznie zarzucał

utrzymywanie konkubin,

symonię i

obo-

jętność w

sprawach

wiary.

Bliski współpracownik

kardynała Hose

w dziele

zaprowadzania kontrreformacji

w P

olsce

– po

jego wyjeździe

do Rzymu

zo-

stał przywódcą

obozu kontrreformacji.

Był

prawą ręką

kolejnych nuncjuszy

papie-

skich, a

szczególnie agentów

niemiec-

kich, takich

jak Commendone,

Laureo

i di

Capua.

T o

za jego

rządów w

czasie bez-

królewia w

1587 r.

jezuici sprowokowali

NASI OKUPANCI

ale zdołał jeszcze... wymusić 12 tys. zł „od-
szkodowania”. Jak widać, nie pogardził żad-
nymi pieniędzmi, bo też prowadził ogrom-
ny dwór...

Zaciekle zwalczał konfederację warszaw-

ską.  Zwolennik  kontrreformacji,  kupił  ośro-
dek reformacji (miasto Książ) i wygnał stam-
tąd protestantów – zlikwidował ich szkoły, spa-
lił biblioteki. Protektor jezuitów, jeden z twór-
ców  unii  brzeskiej.  Więził  i  ścigał  procesami
sądowymi  księży,  którzy  pojęli  żony.  W  roku
1606 wraz z jezuitami wziął udział w obaleniu
przygotowanej  przez  sejm  ustawy  przeciw  tu-
multom.  Jednocześnie  ważyły  się  decyzje  do-
tyczące  głosowania  większością  i  podatków.
Maciejowski z pomocą Piotra Skargi i resz-
ty jezuitów, z powodu katolickiej nienawi-
ści do protestantów, uniemożliwił wspania-
łą okazję do naprawy Polski! I jeszcze przy-
czynił  się  do  wywołania  wojny  domowej  (ro-
kosz  katolika  Zebrzydowskiego).

Wierny stronnik Zygmunta III, którego

Paweł Jasienica słusznie nazywa przestępcą
politycznym.  Wraz  z  jezuitami  i  nuncjusza-
mi  utrzymywał  króla  w  ścisłych  związkach
z  Habsburgami,  czyniąc  z  niego  ich  mario-
netkę. Za wierną służbę papieżom i Habs-
burgom  zapłacono  mu  jeszcze  kapelu-
szem  kardynalskim.  Przeciwnik  rokoszu
Zebrzydowskiego, a wtedy właśnie szlachta
chciała  ograniczyć  przywileje  kleru  i  usu-
nąć jezuitów z Polski. Dlatego popierał po-
gromy  protestantów  i  represje  wobec  nich
po  klęsce  rokoszan  pod  Guzowem.

Pochowany w katedrze wawelskiej w ka-

plicy Maciejowskich.

¤ ¤ ¤

Jan Tarnowski – biskup poznański od

roku 1598, kujawski od 1600 roku, abp

gnieźnieński  i  prymas  Polski  w  latach
1603–1605, senator. Jako prymas piastował
też  godność  przewodniczącego  senatu.  Se-
kretarz Stefana Batorego, referendarz wiel-
ki koronny, od 1591 r. podkanclerzy koron-
ny. Dzięki takim „układom” gromadził licz-
ne godności kościelne i beneficja, m.in. trzy
bogate  kanonie.

Jeden z najbliższych współpracowników

Zygmunta  III  Wazy  –  był  wykonawcą  jego
polityki podporządkowania Polski interesom
Habsburgów  i  papieży  oraz  walki  o  tron
Szwecji  i  prób  jej  rekatolicyzacji.  Zacięty
wróg  kanclerza  Jana  Zamojskiego,  którego
zwalczał zaciekle. Zamojski, patriota i prze-
ciwnik  Habsburgów,  był  też  przeciwnikiem
mieszania  się  w  sprawy  dynastyczne  Szwe-
cji  oraz  dymitriad  –  dlatego  król  go  odsu-
nął. Ta szaleńcza polityka w interesie Habs-
burgów i papieży już w 1600 r. ściągnęła na
Polskę atak Szwecji. Była przyczyną 150 lat
wojen z północnym sąsiadem, dwukrotnego
doszczętnego złupienia i okupacji kraju. Pol-
ska  nigdy  już  nie  odzyskała  mocarstwowej
pozycji.

W marcu 1605 r. król i jego najbliżsi

doradcy spośród senatorów, głównie bisku-
pi, nie pytając sejmu o zdanie, wyrazili Ho-
henzollernom brandenburskim zgodę na ob-
jęcie opieką obłąkanego księcia Prus. Liczy-
li  na  poparcie  Brandenburgii  w  wojnie
o tron Szwecji, a zrobili kolejny milowy krok
ku rozbiorom Polski. Prymas Tarnowski wła-
śnie  Habsburgom  zawdzięczał  swoje  awan-
se  na  coraz  bogatsze  biskupstwa  i  urzędy.

¤ ¤ ¤

Takie to są właśnie „liczne zasługi Ko-

ścioła dla Polski”.

LUX VERITATIS

Stanisław Hozjusz

Walerian

Protasiewicz-

Suszkowski

Stanisław Karnk

owski

NASI OKUPANCI

w Rydze zostało zsekularyzowane, wystarał
się o egzempcję dla diecezji warmińskiej,
tj. decyzję, by nie podlegała ona polskiej
metropolii w Gnieźnie, a bezpośrednio Rzy-
mowi!

Był synem przybyłego z Badenii Niem-

ca  Ulricha  Hose.  Po  długoletnich  studiach
w Krakowie został przez Tomickiego wysła-
ny  na  studia  do  Włoch.  Studiował  m.in.
u późniejszego papieża Grzegorza XIII. Po
powrocie pracował w kancelarii królewskiej,
dzięki  czemu  zgromadził  aż  dziewięć  god-
ności kościelnych wspartych tłustymi docho-
dami. Na zewnątrz zgrywał biedaka. W Rzy-
mie przez długie lata utrzymywał krewnego
Tretera, którego głównym zadaniem było
pisanie  ód  pochwalnych  na  cześć  wuja.
Napisał ich aż 100. Nad „skromnością” Ho-
sego  rozpływają  się  kościelni  biografowie.
Był  ideologiem  kontrreformacji,  ikoną  nie-
tolerancji,  protektorem  jezuitów.

Kiedy Kościół i niemiecccy Habsburgo-

wie usidlali króla Zygmunta Augusta po je-
go  nieszczęsnym  ożenku  z  syfilityczką  Bar-
barą Radziwiłłówną, to Hose właśnie w 1549
roku  posłował  do  Niemiec  do  cesarza  Fer-
dynanda i zawarł z nim w imieniu króla układ
przeciwko  Polakom  „wiarołomcom  i  bun-
townikom”.  Władcy  przyrzekali  sobie  wza-
jemną  pomoc.  Podobno  do  Polski  przybyło
wtedy  skrycie  5  tys.  piechoty  hiszpańskiej,
którą  cichaczem  rozlokowano  w  majątkach
królewskich.

Od 1569 r. Hose przebywał stale w Rzy-

mie i przy kolejnych papieżach był ich za-
ufanym i doradcą. Wysyłani stamtąd do Pol-
ski nuncjusze „apostolscy” byli w rzeczy-
wistości agentami i szpiegami niemiecki-
mi. W roku 1572 papież Pius V mianował

Hosego  członkiem  kongregacji  do  spraw...
niemieckich. Określił go tym jednoznacznie.
Znajomość  z  następnym  papieżem  –  Grze-
gorzem XIII – zapewniła mu karierę w Rzy-
mie. Został najbliższym doradcą tego papie-
ża, a choć miał olbrzymie wpływy w Rzymie,
to król Polski nie mógł tam załatwić niemal
żadnej sprawy. Za to karty rozdawali Habs-
burgowie.  Polskie  roszczenia  do  Prus,
Warmii, Pomorza i Gdańska uważał Ho-
se,  jak  i  papieże,  za  świętokradztwo.
O jego stosunku do Polski świadczy też fakt,
że  w  czasie  zamachu  Uchańskiego,  gdy  wy-
brany na króla Stefan Batory wysłał do Rzy-
mu  poselstwo  Jana  Zamojskiego,  papież
Grzegorz XIII w ogóle nie przyjął posła kró-
la  polskiego!

Tak jak papieże był zwolennikiem zwal-

czania innowierców ogniem i mieczem, zresz-
tą  nie  tylko  w  Polsce.  Na  przykład  w  roku
1570  Pius  V  zwolnił  angielskich  katoli-
ków  z  obowiązku  wierności  wobec  kró-
lowej, czym spowodował prześladowania
i  śmierć  wielu  z  nich,  a  po  rzezi  hugeno-
tów w Paryżu w noc św. Bartłomieja ci „prze-
pełnieni  miłością”  przywódcy  katolików,
z Grzegorzem XIII na czele, odprawiali msze
dziękczynne  i  słali  do  Francji  listy  gratula-
cyjne. Wybili nawet pamiątkowy medal! To-
też wskutek takiego podżegania rzeź hu-
genotów trwała nadal. W cztery miesią-
ce w całej Francji wymordowano ich oko-
ło  100  tysięcy!

I w Polsce Hose chciał rozpalić stosy

inkwizycji.  Nie  udało  mu  się,  za  to  szlach-
ta uchwaliła w 1573 r. akt konfederacji war-
szawskiej,  powód  do  dumy  narodowej  Po-
laków.  Hose  zwalczał  konfederację  wszel-
kimi  sposobami.  To  dzięki  niemu  klątwę

NASI OKUP

ANCI

protestantów, uniemożliwiał

im budowę

zbo-

ru w

Poznaniu

i sprzyjał

pogromom. W

ro-

ku 1577

wziął udział

w synodzie

w P

iotrko-

wie T

rybunalskim, na

którym biskupi

rzuci-

li klątwę

na konfederację

warszawską.

Wykonawca

polityki papieskiej,

zwolen-

nik Habsburgów

na tronie

polskim. Uczest-

nik zamachu

Uchańskiego, zorganizowane-

go za niemieckie pieniądze. Przeciwnik Ste-

fana Batorego.

Intrygant –

posunął się

tego, że

usiłował otr

uć króla

. Do

poda-

nia trucizny

namówił królewskiego

astrolo-

ga W

awrzyńca Gradowskiego.

Sprawa się

wydała i

Gradowski został

uwięziony w

wie. Zdrajcy

i zbrodniarzowi

biskupowi Ko-

ścieleckiemu włos

z głowy

nie spadł.

Piew-

cy sarmatyzmu

twierdzą, że

Polacy

nigdy nie

splamili rąk

królobójstwem.

A tu

się oka-

zuje, że

królobójstwo przygotowywali

dwaj

biskupi katoliccy

(później jeszcze

Krasiń-

ski).

¤¤

Jakub W

oroniecki–

biskup kijowski,

senator. Dokonał

zdrady stanu

w czasie

elek-

cji w

1587 r.

Biskupi, opłacani

niemieckimi i

hisz-

pańskimi

pieniędzmi

Habsburgów

(ogromną sumę na korumpowanie P

ola-

ków przysłał

Filip II

) i

wykonujący pole-

cenie R

zymu, popierali

kandydaturę Niem-

ca. W

pośpiechu przybył

i przemocą

wdarł

się do

Polski

nuncjusz papieski

Hannibal

z Kapui

(prawo zabraniało

obcym posłom

w czasie

bezkrólewia poruszać

się po

sce i

przebywać w

stolicy). Ale

prymas Karn-

kowski, obrażony

próbą porwania

go przez

stronnictwo habsburskie,

po wyborze

przez

większość szlachty

Zygmunta III,

obwołał

go królem. Musiał się z tego tłumaczyć nun-

cjuszowi, niemieckiemu

agentowi.

Dwa dni potem obóz niemiecki pod prze-

wodem Zborowskich

i nuncjusza

dokonał

zamachu i

bezprawnie obwołał

królem Mak-

symiliana Habsburga,

brata cesarza.

Wybór

ogłosił biskup

Woroniecki

(zamiast prymasa),

choć nie

miał do

tego prawa.

Kiedy wojska

niemieckie wkroczyły

do P

olski, dołączył

do nich

zdrajca biskup

Woroniecki

. P

walkach w

Małopolsce obce

wojska pół

roku

okupowały i

grabiły W

ielkopolskę, do

czasu

aż Zamojski

wyparł je

na Śląsk

i rozbił

pod

Byczyną. Do

niewoli obok

Maksymiliana

wpadł wówczas

biskup W

oroniecki –

zdrajca

i papiesko-niemiecki

agent.

Za zwykłą

zdradę, pogwałcenie

elekcji,

ściągnięcie niemieckich

wojsk na

Polskę,

spowodowanie śmierci

tysięcy ludzi

oraz gra-

bieży kraju

powinien był

wisieć. Uszło

jednak płazem – jak każdemu zdrajcy bisku-

powi. Skutki

tej niemocy

były tragiczne...

¤¤

Pakosz

Bernard Gołyński

(1546–1599)

– jezuita,

spowiednik Zygmunta

III W

azy.

Wychowanek

niemieckiego kolegium

je-

zuickiego w

Rzymie. T

o tak,

jakby dziś

ministrem w

kancelarii prezydenta

był

absolwent szkoły

KGB w

Moskwie!

Dziwić może

wśród tłumu

zdrajców w

pur-

purach i

fioletach prosty

jezuita. Jakie

mógł mieć

wpływy? O

, miał

ogromne, więk-

sze od wielu purpuratów, bo był spowied-

nikiem „króla

jezuitów”

Zygmunta III

i wraz z drugim intrygantem jezuickim – Pio-

trem Skargą

– nadzorował

króla. T

en duet

papieskich i

niemieckich agentów

był stero-

wany i ściśle dozorowany przez przełożonych

NASI OKUP

ANCI

wywołała zatarg

z Rzymem.

Objął d

iecezję

na polecenie

Zygmunta A

ugusta, ale

bez

zgody papieża,

dlatego papież

go ekskomu-

nikował. W rewanżu Uchański też obłożył

papieża klątwą!

Spór z

ażegnał nuncjusz

Bongiovanni, a także... śmierć papieża Pa

ła IV

. P

o 1564

r. Uchański

został pryma-

sem i

już wiernie

służył papieżom

i Habs-

burgom.

Płatny agent

niemiecki. W

1575 r

. p

gwałcił elekcję,

gdyż wraz

z całym

epi-

skopatem dokonał

zamachu stanu,

ob-

wołując królem

cesarza niemieckiego

Maksymiliana II

Habsburga. Wbrew

wo-

li większości szlachty!Zamachu tego do-

konali biskupi

za wiedzą

Rzymu, gdzie

re-

zydował kardynał

Hozjusz, i

za n

iemieckie

pieniądze. Szlachta

uznała ten

wyczyn za

zbrodnię. Na

zdrajcę dokonano

nawet

dwóch zamachów

i strzelano

do niego

z rusznicy.

Brutalne pogwałcenie

prawa

zmobilizowało szlachtę, która dwa dni póź-

niej wybrała

na króla

Stefana Batorego.

Wybór

musiał ogłosić

(było to

zastrzeżone

dla prymasa)

marszałek Siennicki,

arianin,

bo wszyscy

biskupi brali

udział w

zamachu

Uchańskiego i popierali Niemca, podobnie

jak nuncjusz

papieski. R

ozwścieczona

szlachta, wracając

z elekcji,

złupiła dobra

zdradzieckiego prymasa.

Koronacji Bato-

rego dokonał biskup kujawski Karnkowski,

pierwszy z

biskupów, który

przeszedł na

stronę Batorego.

Uchański i

reszta episkopatu

nadal sprze-

ciwiali się

prawu. Ich

wybraniec, cesarz

Mak-

symilian, mając

poparcie tych

zdrajców, po-

stanowił zająć

polski tron

siłą. Zawarł

z Moskwą

układ, w

którym

po raz

drugi

zaplanowano rozbiór

Polski!

(pierw-

szy taki

projekt poddał

Władysław Opol-

czyk, fundator...

klasztoru na

Jasnej Górze).

lskę mieli

teraz zagarnąć

Habsburgowie,

a Litwę

– Moskwa.

Przed

zupełną katastro-

fą ocaliła

Polskę

śmierć Maksymiliana.

Ale

zbuntował się

Gdańsk, wybuchła

wojna do-

mowa, a

Iwan Groźny

zajął Inflanty,

które

potwornie spustoszył.

Podobnie

jak Litwę.

Wybuchła

wojna polsko-rosyjska.

Uchańskiego Batory

siłą zmusił

do po-

słuszeństwa, a

nuncjusz papieski

uciekł

z P

olski do

Wrocławia.

Sytuacja stworzona

przez zdrajcę

Uchańskiego zmusiła

Batore-

go do

ustępstw wobec

Brandenburgii i

uzna-

nia brandenburskiego

Hohenzollerna Jerze-

go F

ryderyka jako

kuratora obłąkanego

Al-

brechta, lennego

księcia P

rus. T

o był

trzeci

krok d

o uniezależnienia

się P

rus od

Polski,

a milowy

do rozbiorów.

Zaś wojny

z R

osją

trwały 6

lat, koszty

ich były

niebotyczne,

a co najgorsze – związały Polsce ręce i unie-

możliwiły działania

na innych

kierunkach.

Do tego

jak zwykle

wtrącił się

Kościół i

obłędnej nadziei

katolicyzacji R

osji zmar-

nował P

olsce owoce

zwycięstwa (patrz:

ssevino).

Zamach Uchańskiego

stworzył dosko-

nałą okazję

wrogom zewnętrznym

i po-

budził do

działania wszelkie

wewnętrz-

ne siły

odśrodkowe w

wielonarodowej

i wielowyznaniowej

Rzeczypospolitej, w

wołał wojnę

domową i

zewnętrzną.Sam

Uchański nie

poniósł kary,

bo kler

był po-

nad prawem.

Za 120

lat podobny

zamach

innego zdrajcy

w sutannie,

biskupa Dąmb-

skiego, był

już skuteczny.

Gdyby Uchański

zawisł, Dąmbski

nie poważyłby

się łamać

NASI OKUPANCI

roku życia przyjął święcenia kapłańskie. Po
powrocie objął kilka godności kościelnych
i zgarniał związane z nimi dochody.

Za poparcie Zygmunta Wazy w staraniach

o tron polski nagrodzony został diecezją łuc-
ką,  a  potem  król  przeniósł  go  na  bogatszą
diecezję  wileńską.  Wywołało  to  powszechny
sprzeciw  całej  Litwy.  Spór  trwał  osiem  lat,
bo Litwini nie dopuszczali go do objęcia die-
cezji. W końcu Maciejowski zrezygnował, nie
zapomniał  jednak  o  zgarnięciu  sowitego
odszkodowania.  Dalszą,  błyskotliwą  ka-
rierę kościelną zawdzięczał Habsburgom,
których  agentem  był  do  końca  życia.

Bliski krewny Mniszchów, którzy pod ko-

niec życia Zygmunta Augusta podsunęli
mu Barbarę Giżankę, łudząco podobną do

Radziwiłłówny,  i  uzyskali  na  niego  ogrom-
ny  wpływ.  Umierającego  króla  obrabowali
z pieniędzy i ruchomości. Za Zygmunta III
wzbogaceni  Mniszchowie,  już  magnaci,  by-
li inicjatorami interwencji w Moskwie, któ-
rą  gorąco  popierał  Maciejowski,  mając  na-
dzieję  na  katolicyzację  Rosji.

Nienasycony chciwiec – kiedy mianowa-

no go arcybiskupem gnieźnieńskim i pryma-
sem  –  wszelkimi  sposobami  usiłował  za-
trzymać diecezję krakowską. Gorszące prze-
pychanki  trwały  rok.  W  tym  czasie  skrom-
ny  kapłan  nabijał  sobie  kabzę  olbrzymimi
dochodami diecezji największej w Europie.
Papież za podszeptem Habsburgów nie miał
nic  przeciwko,  a  protestował  tylko  polski
sejm.  Maciejowski  musiał  Kraków  oddać,

Jan Matejko – Kazanie Piotra Skargi

NASI OKUPANCI

rzuconą przez  synod  biskupów  w  Piotrko-
wie papież potwierdził bullą w 1578 r. Ho-
se  wspierał  też  organizowane  przez  jezu-
itów  pogromy  protestantów.  Po  pierwszym
pogromie  w  Krakowie  w  1574  r.,  kiedy  to
zniszczono  kościół  protestancki,  zamordo-
wano dwóch ludzi, a pięciu uczestników ścię-
to,  pisał  w  liście  do  biskupa  krakowskiego
Myszkowskiego:  „(...)  czego  król  ani  rada
nie  mogła,  to  zrobili  studenci,  godni  wieku-
istej  pamięci,  których  chwałę  cały  Kościół
sławić będzie”. Tak podżegał do dalszych
zbrodni.

Prof. Bronisław Trentowski, wychowanek

katolickich  szkół  pijarów,  powstaniec  listo-
padowy,  profesor  uniwersytetu  we  Frybur-
gu  określił  go  trafnie  i  zwięźle  moralnym
zagładźcą  naszej  ojczyzny. Słusznie pod-
sumował dokonania kontrreformacji, a więc
i  Hosego,  Paweł  Jasienica:  „Wir  katastrof
pochłonął  wszystko,  spustoszył  kraj,  rozbe-
stwił ogłupionych kontrreformacją obywate-
li”. Z czystym sumieniem zaliczyliśmy go do
grona agentów niemieckich, opłacanych pol-
skim  „chlebem  kościelnym”.

„FiM” w numerze 5/2007 zamieściły szer-

szy życiorys tego zdrajcy, niemieckiego i pa-
pieskiego agenta, podżegacza i zbrodniarza.
W  1923  r.  w  Rzymie  rozpoczęto  jednak
jego  proces  beatyfikacyjny,  który  został
wznowiony  rok  temu.  Niedawna  beatyfi-
kacja  Stepinaca,  patrona  ustaszowskich  lu-
dobójców, daje pewność, że i do Hosego bę-
dzie się można pomodlić. Proponujemy go
na patrona zabójców, podpalaczy i folks-
dojczów.

¤ ¤ ¤

Jan Przerembski – biskup chełmski

od 1557 r., arcybiskup gnieźnieński i prymas

Polski  w  latach  1559–1562,  senator  i  jako
prymas przewodniczący Senatu. Dzięki pro-
tekcji  swego  wuja  –  biskupa  Samuela  Ma-
ciejowskiego, agenta niemieckiego – zebrał
kilka  dochodowych  beneficjów  i  został  se-
kretarzem  Zygmunta  Augusta.  Wskazaną
przez  wuja  drogą,  to  jest  poprzez  wysługi-
wanie się Habsburgom i Kościołowi wbrew
polskiej racji stanu, szedł do kariery konse-
kwentnie  i  szybko.  W  1551  r.  został  pod-
kanclerzym  koronnym,  a  w  1557  r.  nagro-
dzono  go  za  wierną  służbę  sakrą  biskupią.

W 1553 r. uzgadniał wraz z Mikołajem

Radziwiłłem małżeństwo króla z Katarzyną
Habsburg,  siostrą  jego  pierwszej  żony,  też
epileptyczką.  W  ten  sposób  jeszcze  silniej
związali króla z Niemcami i stworzyli im na-
dzieje  na  polski  tron.  Królowa  symulowała
ciążę i poronienie, wtrącała się do polityki.
W  końcu  król  nie  chciał  z  nią  współżyć,
a papież, w interesie Habsburgów, nie chciał
dać  rozwodu.  Klincz  trwał  19  lat.  Można
przyjąć, że ci szubrawcy w sutannach do-
prowadzili  do  wygaśnięcia  dynastii  Ja-
giellonów, a wszystko to w interesie Niem-
ców. Miał pecha król: na trzy żony dwie epi-
leptyczki  i  syfilityczka.  Przerembski  posło-
wał  też  do  Wiednia  w  sprawie  odzyskania
spadku  po  Bonie.  Wynik  można  było  z  gó-
ry  przewidzieć.

W roku 1556 sejm odebrał Kościołowi

sądy nad świeckimi heretykami. Zbrodnia-
rze  w  sutannach  wymyślili  wobec  tego
inny  sposób  na  prześladowanie  ludzi:
procesy o świętokradztwo. W tymże roku
1556 oskarżyli Polkę Dorotę Łazęcką o sprze-
daż  hostii  Żydom,  a  nuncjusz  Lippomano
wszczął w Sochaczewie proces o profanację
hostii.  Skazano  nieszczęsną  dziewczynę  na

NASI OKUP

ANCI

zakonu. W

tym samym

czasie, gdy

ci dwaj

agenci kręcili

polskim królem,

król Henryk

IV wygnał

jezuitów z

rancji jako

demorali-

zatorów młodzieży

, burzycieli

spokoju publicz-

nego, wrogów

króla i

państwa.

Pewnego

za-

konnika nawet

powiesił. Królowi

nie zaszko-

dziło nawet

to, że

dopiero co

przeszedł na

katolicyzm („P

aryż wart

mszy”). F

rancja nie

wie, co

to rozbiory.

„Ojciec Pakosz”, jezuicki intrygant i szu-

ja, był

tak słynny

w Europie,

że gdy

pod

koniec życia

zachorował i

pojechał „do

wód”

nad A

driatyk, katolicka

Wenecja

nie wpu-

ściła go

na swoje

terytorium! L

eczył się

wobec tego

w Niemczech

u wdzięcznych

Habsburgów.

Ci dwaj

intryganci wraz

z nuncjuszem

pa-

pieskim doprowadzili

do tego,

że król

przy-

mykał oczy

na cichą

wojnę religijną,

któ-

rą jezuici

rozpętali wówczas

w P

olsce. Unie-

możliwili uchwalenie

przez sejm

ustaw prze-

ciwko tumultom.

Król nie

ukarał żadnego

zdrajców, którzy

chcieli pozbawić

go korony,

a nawet

związał się

z Habsburgami

politycz-

nie i

małżeństwem. Doprowadzili

do zawar-

cia przez

Zygmunta III

tajnego układu

z Habs-

burgami, na

mocy którego

miał on

abdyko-

wać i

odstąpić tron

Ernestowi Habsburgowi.

Za wszystko

miała płacić

lska: S

zwecji od-

stąpić Estonię

(obiecaną P

olsce przez

Zyg-

munta w

pactach

conventach),

Zygmuntowi

zapewnić spadek

po Annie

Jagiellonce i

za-

płacić 400

tys. talarów.

O mało

nie doprowa-

dziło to

do detronizacji

Zygmunta. W

szystko

za miraż

poparcia rojeń

o powrót

na tron

Szwecji. Kościół

i jezuici

zaś z

osobą Zygmun-

ta III

W azy

wiązali nadzieję

na rekatolicyza-

cję luterańskiej

Szwecji.

T o ci dwaj agenci zadali P

olsce cios, któ-

ry po

150 latach

okazał się

śmiertelny:

z nuncjuszem

papieskim i

kilkoma biskupa-

mi zmontowali

unię brzeską,

która podwa-

żyła lojalność

prześladowanych prawosław-

nych poddanych,

rozpaliła wojnę

religijną

na kresach,

wyniszczyła doszczętnie

kraj

i dała

Rosji

pretekst do

ingerencji w

we-

wnętrzne sprawy

Polski.

Kolejny krok

rozbiorów...

¤¤

Jerzy Radziwiłł

– biskup

wileński od

1579 r., krakowski (i książę siewierski) w la-

tach 1591–1600,

senator, kardynał.

Guber-

nator Inflant

w okresie

1583–1586. W

ycho-

wany w

kalwiniźmie, a

na katolicyzm

prze-

szedł w

wieku 18

lat pod

wpływem P

iotra

Skargi. Biskupem

wileńskim został

miano-

wany w

wieku 23

lat, mimo

że nie

miał świę-

ceń kapłańskich!

Uzyskał je

po studiach

w Rzymie

w 1583

r. Sam

o sobie

mówił, że

do duchownego

chleba żadnej

chęci nie

miał.

Protektor jezuitów i nepota, który umacniał

pozycję swej

rodziny na

Litwie i

w P

olsce.

Jawny stronnik

Niemców –

wszak R

adzi-

wiłłowie mieli

od nich

całkiem świeży

tytuł

książąt Rzeszy

Niemieckiej!

Jak każdy

neofita zaciekle

zwalczał nie-

dawnych współbraci,

konfiskował i

palił pro-

testantom książki,

niszczył drukarnie,

pod-

żegał do

pogromów. Sprowadził

do W

ilna

zbrodniczy zwyczaj

napadów na

pogrzeby

protestantów, porywania

zwłok, bezczesz-

czenia ich

i włóczenia

po ulicach.

Była to

ulubiona rozrywka

uczniów szkół

i akade-

mii opanowanych

przez jezuitów.

Oni na-

wet okupy

wymuszali, szantażując

napa-

dem rodziny

zmarłych! W

roku 1581,

NASI OKUP

ANCI

spalenie na stosie, a czterech Żydów na tor-

tury i

śmierć. Król

nie zatwierdził

tego wy-

roku, ale podkanclerzy Przerembski sfałszo-

wał dekret

królewski. Synod

kościelny

w Łowiczu „uświęcono” katolickim mor-

dem sądowym

na Łazęckiej

i czterech

Żydach.

Zaiste, „święty”

to Kościół.

Król

odkrył fałszerstwo,

ale jego

goniec nie

zdą-

żył. T

yle dla

tych obłudnych

„obrońców ży-

cia” naprawdę

znaczy ludzkie

życie.

Zbrodniarzowi i

fałszerzowi księdzu

Prze-

rembskiemu nie

tylko włos

z głowy

nie spadł,

ale dzięki

poparciu Habsburgów

i Rzymu

ich agent

w nagrodę

został biskupem,

a po-

tem prymasem.

¤¤

Filip P

adniewski–

biskup przemyski

od 1560

r., krakowski

(i książę

siewierski)

w latach

1562–1572, senator.

Osobisty se-

kretarz Zygmunta

gusta, podkanclerzy

koronny w

okresie 1559–1562,

dyplomata.

Utrzymywał ogromny

dwór, a

w podróżach

towarzyszył mu

zawsze orszak

200 konnych,

wystrojonych w

bławaty i

złote łańcuchy.

Uprawiał politykę

prorodzinną w

kościel-

nym wydaniu,

czyli skrajny

nepotyzm.

Potrzebował

na to

pieniędzy, toteż

z katolicką

miłością nieludzko

ciemiężył

chłopów.

Ich sytuacja

najgorsza była

w ma-

jątkach kościelnych,

więc naturalną

reakcją

było zbiegostwo.

Uciekały nawet

całe wsie,

najczęściej na

ś. Zbiegów

ścigał jednak

z całą

bezwzględnością.

W roku

1562 sejm

uchwalił egzekucję

dóbr zajętych

nieprawnie przez

możnych.

Żądano też

likwidacji „państwa

w państwie”,

czyli sekularyzacji

dóbr kościelnych,

a przy-

najmniej

ich

opodatkowania.

Zdrajca

Padniewski

publicznie wzywał,

aby „Moskwa

i inni

wrogowie zniszczyli

bezbożne dzieło

egzekucji”. Kościół bronił się, posuwając się

do zdrady

Polski:

zdrajca biskup

Padniew-

ski tajnie

rokował z

cesarzem niemiec-

kim F

erdynandem Habsburgiem, propo-

nując mu

rolę „opiekuna”

polskiego kle-

ru.

Werbował

już nawet

wojska zacięż-

ne w

Niemczech przeciwko

Polsce

. Na

Kościół pieniądze

miał, ale

na obronę

gra-

nic P

olski nie

dał ani

centa. Niestety,

od pla-

nów chociażby

opodatkowania kleru

odstą-

piono ze

względu na

zagrożenie toczącą

się

wojną z

Moskwą o

Inflanty. W

yglądało

to, że

Polsce

nóż w

plecy wbije...

Kościół.

Kiedy Zygmunt

gust aktem

w P

iotr-

kowie dopuścił

w roku

1563 do

dziedzicze-

nia w

Prusach

brandenburskich Hohenzol-

lernów, głośno

posądzano jego

sekreta-

rza biskupa

o przyjęcie

pieniędzy od

Niemców.

Był to

przecież katastrofalny

błąd

polskiej dyplomacji,

bo po

raz kolejny

stra-

cono szansę

na wcielenie

Prus.

Nie sposób

wytłumaczyć tego

logicznie... Chyba

tylko

niemiecko-papieską agenturą

na szczytach

władzy w

Polsce.

T en

zdrajca pochowany

jest

w katedrze

wawelskiej.

¤¤

Jakub Uchański

– biskup

chełmski od

1551 r.,

kujawski od

1561 r.,

arcybiskup gnieź-

nieński i

prymas P

olski w

okresie 1562–1581,

senator i

jako prymas

przewodniczący Se-

natu.

Interrex

latach

1572–1573

i 1574–1575.

Początkowo

zwolennik reformacji

i Ko-

ścioła narodowego.

W roku

1559 został

na-

wet pozwany

przed trybunał

św. inkwizycji!

Jego nominacja

na biskupstwo

kujawskie

NASI OKUPANCI

pogromie w Wilnie, Stefan Batory ostro
potępił biskupa i zaprowadził w mieście
środki policyjne, jednak już w roku 1583
mianował go gubernatorem odbitych Mo-
skwie  Inflant.  Do  pomocy  dobrał  sobie
Radziwiłł  innych  fanatyków  religijnych
i jezuitów, np. wspomnianego Piotra Skar-
gę  i  Schenkinga.  Poczynania  tych  woju-
jących  katolickich  fanatyków  w  luterań-
skich  Inflantach  wywołały  bunty  ludno-
ści. Mieszkańcy Rygi wygnali jezuitów,
a  rozruchy  stłumiło  wojsko.  Kiedy  ci
fanatycy  uwięzili  ewangelickiego  kazno-
dzieję, lud powstał ponownie i wygnał je-
zuitów. Kiedy ci znów wrócili, rozruchy
wybuchły  po  raz  trzeci,  lecz  tym  ra-
zem  zamordowano  burmistrza.  Jezu-
ici  jak  zwykle  wykorzystali  sytuację  i  na
sejmie  w  1586  r.  z  katolickim  miłosier-
dziem wymogli skazanie przywódców bun-
tu  na  śmierć.  Szkoły  i  kościoły  w  Rydze
przejęli  właśnie  jezuici.  Taką  to  „tole-
rancję  i  dobrodziejstwa”  zapewniał
Kościół  mieszkańcom  ziem  przyłączo-
nych do Polski. Nic dziwnego, że gdy Gu-
staw Adolf w 1621 r. zdobywał Rygę, miesz-
kańcy  otworzyli  mu  bramy  i  przywitali  jak
wyzwoliciela.

W 1586 roku Radziwiłł był już kardyna-

łem. Było to możliwe dzięki zabiegom jego
rodziny u Habsburgów i papieży. Należał do
grona  twórców  tragicznej  dla  Polski  unii
brzeskiej, która prześladowaniami zachwia-
ła lojalność prawosławnych, odrzuciła ich od
polskości  i  zmusiła  do  szukania  ratunku
w  Rosji.  Także  w  Krakowie  za  czasów  jego
tam  „posługi”  dochodziło  do  licznych  po-
gromów  protestantów  –  padali  zabici,
burzono  kościoły,  profanowano  cmentarze.

Radziwiłł  zmarł  w  Rzymie  i  tam  został  po-
chowany.  W  katedrze  wawelskiej  rodzina
ufundowała pomnik temu papiesko-niemiec-
kiemu  agentowi.

¤ ¤ ¤

Bernard Maciejowski – biskup łucki

od 1588 r., krakowski od 1600 r., arcybiskup
gnieźnieński  i  prymas  Polski  w  latach
1606–1508, senator i jako prymas przewod-
niczący  Senatu,  kardynał.  Bratanek  Samu-
ela.  Uczestniczył  w  wojnach  moskiewskich
Batorego. Wychowanek jezuitów – niemiec-
kiego  kolegium  jezuickiego  w  Wiedniu,
u Habsburgów! Znowu szkoła agentów. Stu-
dia teologiczne podjął pod wpływem Piotra
Skargi  u  jezuitów  w  Rzymie,  gdzie  w  38

Bernard Maciejowski

NASI OKUP

ANCI

rzuconąprzez

synod biskupów

w P

iotrko-

wie papież

potwierdził bullą

w 1578

r. Ho-

se wspierał

też organizowane

przez jezu-

itów pogromy

protestantów. P

o pierwszym

pogromie w

Krakowie w

1574 r.,

kiedy to

zniszczono kościół

protestancki, zamordo-

wano dwóch

ludzi, a

pięciu uczestników

ścię-

to, pisał

w liście

do biskupa

krakowskiego

Myszkowskiego: „(...)

czego król

ani rada

nie mogła,

to zrobili

studenci, godni

wieku-

istej pamięci,

których c

hwałę cały

Kościół

sławić będzie”.

Tak

podżegał do

dalszych

zbrodni.

Prof.

Bronisław T

rentowski, wychowanek

katolickich szkół

pijarów, powstaniec

listo-

padowy, profesor

uniwersytetu we

Frybur-

gu określił

go trafnie

i zwięźle

moralnym

zagładźcą naszej

ojczyzny.

Słusznie pod-

sumował dokonania kontrreformacji, a więc

i Hosego,

Paweł

Jasienica: „W

ir katastrof

pochłonął wszystko,

spustoszył kraj,

rozbe-

stwił ogłupionych kontrreformacją obywate-

li”.

Z czystym sumieniem zaliczyliśmy go do

grona agentów

niemieckich, opłacanych

pol-

skim „chlebem

kościelnym”.

„FiM” w

numerze 5/2007

zamieściły szer-

szy życiorys tego zdrajcy, niemieckiego i pa-

pieskiego agenta, podżegacza i zbrodniarza.

W 1923

w Rzymie

rozpoczęto jednak

jego p

roces b

eatyfikacyjny,

który został

wznowiony rok

temu.

Niedawna beatyfi-

kacja Stepinaca,

patrona ustaszowskich

lu-

dobójców, daje

pewność, że

i do

Hosego bę-

dzie się można pomodlić. P

roponujemy go

na patrona

zabójców, podpalaczy

i folks-

dojczów.

¤¤

Jan P

rzerembski–

biskup chełmski

od 1557 r., arcybiskup gnieźnieński i prymas

Polski

w latach

1559–1562, senator

i jako

prymas przewodniczący Senatu. Dzięki pro-

tekcji swego

wuja –

biskupa Samuela

Ma-

ciejowskiego, agenta

niemieckiego –

zebrał

kilka dochodowych

beneficjów i

został se-

kretarzem Zygmunta

gusta. W

skazaną

przez wuja

drogą, to

jest poprzez

wysługi-

wanie się

Habsburgom i

Kościołowi wbrew

polskiej racji

stanu, szedł

do kariery

konse-

kwentnie i

szybko. W

1551 r.

został pod-

kanclerzym koronnym,

a w

1557 r.

nagro-

dzono go

za wierną

służbę sakrą

biskupią.

W 1553

r. uzgadniał

wraz z

Mikołajem

Radziwiłłem

małżeństwo króla

z Katarzyną

Habsburg, siostrą

jego pierwszej

żony, też

epileptyczką. W

ten sposób

jeszcze silniej

związali króla z Niemcami i stworzyli im na-

dzieje na

polski tron.

Królowa symulowała

ciążę i

poronienie, wtrącała

się do

polityki.

W końcu

król nie

chciał z

nią współżyć,

a papież,

w interesie

Habsburgów, nie

chciał

dać rozwodu.

Klincz trwał

19 lat.

Można

przyjąć, że

ci szubrawcy

w sutannach

do-

prowadzili do

wygaśnięcia dynastii

Ja-

giellonów, a

wszystko to

w interesie

Niem-

ców.

Miał pecha

król: na

trzy żony

dwie epi-

leptyczki i

syfilityczka. P

rzerembski posło-

wał też

do W

iednia w

sprawie odzyskania

spadku po

Bonie. W

ynik można

było z

gó-

ry przewidzieć.

W roku

1556 sejm

odebrał Kościołowi

sądy nad

świeckimi heretykami.

Zbrodnia-

rze w

sutannach wymyślili

wobec tego

inny sposób

na prześladowanie

ludzi:

procesy o

świętokradztwo.

W tymże

roku

1556 oskarżyli

Polkę

Dorotę Ł

azęcką o

sprze-

daż hostii

Żydom, a

nuncjusz Lippomano

wszczął w

Sochaczewie proces

o profanację

hostii. Skazano

nieszczęsną dziewczynę

NASI OKUPANCI

zakonu.  W  tym  samym  czasie,  gdy  ci  dwaj
agenci  kręcili  polskim  królem,  król  Henryk
IV wygnał jezuitów z Francji jako demorali-
zatorów młodzieży, burzycieli spokoju publicz-
nego,  wrogów  króla  i  państwa.  Pewnego  za-
konnika nawet powiesił. Królowi nie zaszko-
dziło  nawet  to,  że  dopiero  co  przeszedł  na
katolicyzm („Paryż wart mszy”). Francja nie
wie,  co  to  rozbiory.

„Ojciec Pakosz”, jezuicki intrygant i szu-

ja,  był  tak  słynny  w  Europie,  że  gdy  pod
koniec życia zachorował i pojechał „do wód”
nad  Adriatyk,  katolicka  Wenecja  nie  wpu-
ściła  go  na  swoje  terytorium!  Leczył  się
wobec  tego  w  Niemczech  u  wdzięcznych
Habsburgów.

Ci dwaj intryganci wraz z nuncjuszem pa-

pieskim doprowadzili do tego, że król  przy-
mykał oczy na cichą wojnę religijną, któ-
rą jezuici rozpętali wówczas w Polsce. Unie-
możliwili  uchwalenie  przez  sejm  ustaw  prze-
ciwko tumultom. Król nie ukarał żadnego ze
zdrajców, którzy chcieli pozbawić go korony,
a  nawet  związał  się  z  Habsburgami  politycz-
nie  i  małżeństwem.  Doprowadzili  do  zawar-
cia przez Zygmunta III tajnego układu z Habs-
burgami,  na  mocy  którego  miał  on  abdyko-
wać  i  odstąpić  tron  Ernestowi  Habsburgowi.
Za wszystko miała płacić Polska: Szwecji od-
stąpić  Estonię  (obiecaną  Polsce  przez  Zyg-
munta  w  pactach  conventach),  Zygmuntowi
zapewnić  spadek  po  Annie  Jagiellonce  i  za-
płacić 400 tys. talarów. O mało nie doprowa-
dziło to do detronizacji Zygmunta. Wszystko
za  miraż  poparcia  rojeń  o  powrót  na  tron
Szwecji. Kościół i jezuici zaś z osobą Zygmun-
ta  III  Wazy  wiązali  nadzieję  na  rekatolicyza-
cję  luterańskiej  Szwecji.

To ci dwaj agenci zadali Polsce cios, któ-

ry  po  150  latach  okazał  się  śmiertelny:
z nuncjuszem papieskim i kilkoma biskupa-
mi  zmontowali  unię  brzeską,  która  podwa-
żyła  lojalność  prześladowanych  prawosław-
nych  poddanych,  rozpaliła  wojnę  religijną
na  kresach,  wyniszczyła  doszczętnie  kraj
i  dała  Rosji  pretekst  do  ingerencji  w  we-
wnętrzne  sprawy  Polski.  Kolejny  krok  do
rozbiorów...

¤ ¤ ¤

Jerzy Radziwiłł – biskup wileński od

1579 r., krakowski (i książę siewierski) w la-
tach  1591–1600,  senator,  kardynał.  Guber-
nator Inflant w okresie 1583–1586. Wycho-
wany  w  kalwiniźmie,  a  na  katolicyzm  prze-
szedł  w  wieku  18  lat  pod  wpływem  Piotra
Skargi.  Biskupem  wileńskim  został  miano-
wany w wieku 23 lat, mimo że nie miał świę-
ceń  kapłańskich!  Uzyskał  je  po  studiach
w Rzymie w 1583 r. Sam o sobie mówił, że
do duchownego chleba żadnej chęci nie miał.
Protektor jezuitów i nepota, który umacniał
pozycję  swej  rodziny  na  Litwie  i  w  Polsce.
Jawny  stronnik  Niemców  –  wszak  Radzi-
wiłłowie mieli od nich całkiem świeży tytuł
książąt  Rzeszy  Niemieckiej!

Jak każdy neofita zaciekle zwalczał nie-

dawnych współbraci, konfiskował i palił pro-
testantom  książki,  niszczył  drukarnie,  pod-
żegał  do  pogromów.  Sprowadził  do  Wilna
zbrodniczy  zwyczaj  napadów  na  pogrzeby
protestantów,  porywania  zwłok,  bezczesz-
czenia  ich  i  włóczenia  po  ulicach.  Była  to
ulubiona  rozrywka  uczniów  szkół  i  akade-
mii  opanowanych  przez  jezuitów.  Oni  na-
wet  okupy  wymuszali,  szantażując  napa-
dem  rodziny  zmarłych!  W  roku  1581,  po

NASI OKUPANCI

spalenie na stosie, a czterech Żydów na tor-
tury i śmierć. Król nie zatwierdził tego wy-
roku, ale podkanclerzy Przerembski sfałszo-
wał  dekret  królewski.  Synod  kościelny
w Łowiczu „uświęcono” katolickim mor-
dem  sądowym  na  Łazęckiej  i  czterech
Żydach.  Zaiste,  „święty”  to  Kościół.  Król
odkrył fałszerstwo, ale jego goniec nie zdą-
żył. Tyle dla tych obłudnych „obrońców ży-
cia”  naprawdę  znaczy  ludzkie  życie.

Zbrodniarzowi i fałszerzowi księdzu Prze-

rembskiemu nie tylko włos z głowy nie spadł,
ale dzięki poparciu Habsburgów i Rzymu
ich agent w nagrodę został biskupem, a po-
tem prymasem.

¤ ¤ ¤

Filip Padniewski – biskup przemyski

od  1560  r.,  krakowski  (i  książę  siewierski)
w  latach  1562–1572,  senator.  Osobisty  se-
kretarz  Zygmunta  Augusta,  podkanclerzy
koronny  w  okresie  1559–1562,  dyplomata.
Utrzymywał ogromny dwór, a w podróżach
towarzyszył mu zawsze orszak 200 konnych,
wystrojonych  w  bławaty  i  złote  łańcuchy.
Uprawiał  politykę  prorodzinną  w  kościel-
nym  wydaniu,  czyli  skrajny  nepotyzm.

Potrzebował na to pieniędzy, toteż

z  katolicką  miłością  nieludzko  ciemiężył
chłopów. Ich sytuacja najgorsza była w ma-
jątkach kościelnych, więc naturalną reakcją
było  zbiegostwo.  Uciekały  nawet  całe  wsie,
najczęściej  na  Ruś.  Zbiegów  ścigał  jednak
z  całą  bezwzględnością.

W roku 1562 sejm uchwalił egzekucję

dóbr zajętych nieprawnie przez możnych.
Żądano też likwidacji „państwa w państwie”,
czyli sekularyzacji dóbr kościelnych, a przy-
najmniej ich opodatkowania. Zdrajca

Padniewski publicznie wzywał, aby „Moskwa
i  inni  wrogowie  zniszczyli  bezbożne  dzieło
egzekucji”. Kościół bronił się, posuwając się
do  zdrady  Polski:  zdrajca  biskup  Padniew-
ski  tajnie  rokował  z  cesarzem  niemiec-
kim Ferdynandem Habsburgiem, propo-
nując mu rolę „opiekuna” polskiego kle-
ru.  Werbował  już  nawet  wojska  zacięż-
ne w Niemczech przeciwko Polsce. Na to
Kościół  pieniądze  miał,  ale  na  obronę  gra-
nic Polski nie dał ani centa. Niestety, od pla-
nów chociażby opodatkowania kleru odstą-
piono ze względu na zagrożenie toczącą się
wojną  z  Moskwą  o  Inflanty.  Wyglądało  na
to,  że  Polsce  nóż  w  plecy  wbije...  Kościół.

Kiedy Zygmunt August aktem w Piotr-

kowie  dopuścił  w  roku  1563  do  dziedzicze-
nia  w  Prusach  brandenburskich  Hohenzol-
lernów,  głośno  posądzano  jego  sekreta-
rza  biskupa  o  przyjęcie  pieniędzy  od
Niemców. Był to przecież katastrofalny błąd
polskiej dyplomacji, bo po raz kolejny stra-
cono  szansę  na  wcielenie  Prus.  Nie  sposób
wytłumaczyć  tego  logicznie...  Chyba  tylko
niemiecko-papieską  agenturą  na  szczytach
władzy w Polsce. Ten zdrajca pochowany jest
w  katedrze  wawelskiej.

¤ ¤ ¤

Jakub Uchański – biskup chełmski od

1551 r., kujawski od 1561 r., arcybiskup gnieź-
nieński i prymas Polski w okresie 1562–1581,
senator  i  jako  prymas  przewodniczący  Se-
natu.  Interrex  w  latach  1572–1573
i  1574–1575.

Początkowo zwolennik reformacji i Ko-

ścioła narodowego. W roku 1559 został na-
wet pozwany przed trybunał św. inkwizycji!
Jego nominacja na biskupstwo kujawskie

NASI OKUP

ANCI

pogromie w

Wilnie,

Stefan Batory

ostro

potępił biskupa

i zaprowadził

w mieście

środki policyjne,

jednak już

w roku

1583

mianował go

gubernatorem odbitych

Mo-

skwie Inflant.

Do pomocy

dobrał s

obie

Radziwiłł

innych fanatyków

religijnych

i jezuitów,

np. wspomnianego

Piotra

Skar-

gę i

Schenkinga. P

oczynania tych

woju-

jących katolickich

fanatyków w

luterań-

skich Inflantach

wywołały bunty

ludno-

ści. Mieszkańcy

Rygi

wygnali jezuitów

a rozr

uchy stłumiło

wojsko.

Kiedy ci

fanatycy uwięzili

ewangelickiego kazno-

dzieję, lud

powstał ponownie

i wygnał

je-

zuitów. Kiedy

ci znów

wrócili, rozr

uchy

wybuchły po

raz trzeci,

lecz tym

ra-

zem zamordowano

burmistrza.

Jezu-

ici jak

zwykle wykorzystali

sytuację i

sejmie w

1586 r.

z katolickim

miłosier-

dziem wymogli

skazanie przywódców

bun-

tu na

śmierć. Szkoły

i kościoły

w R

ydze

przejęli właśnie

jezuici. T

aką to

„tole-

rancję i

dobrodziejstwa” zapewniał

Kościół

mieszkańcom ziem

przyłączo-

nych do

lski.

Nic dziwnego,

że gdy

Gu-

staw Adolf w 1621 r. zdobywał R

ygę, miesz-

kańcy otworzyli

mu bramy

i przywitali

jak

wyzwoliciela.

W 1586

roku R

adziwiłł był

już kardyna-

łem. Było

to możliwe

dzięki zabiegom

jego

rodziny u

Habsburgów i

papieży. Należał

grona twórców

tragicznej dla

Polski

unii

brzeskiej, która

prześladowaniami zachwia-

ła lojalność

prawosławnych, odrzuciła

ich od

polskości i

zmusiła do

szukania ratunku

w R

osji. T

akże w

Krakowie za

czasów jego

tam „posługi”

dochodziło do

licznych po-

gromów protestantów

– padali

zabici,

burzono kościoły,

profanowano cmentarze.

Radziwiłł

zmarł w

Rzymie i

tam został

po-

chowany. W

katedrze wawelskiej

rodzina

ufundowała pomnik

temu papiesko-niemiec-

kiemu agentowi.

¤¤

Bernard Maciejowski

– biskup

łucki

od 1588 r., krakowski od 1600 r., arcybiskup

gnieźnieński i

prymas P

olski w

latach

1606–1508, senator

i jako

prymas przewod-

niczący Senatu,

kardynał. Bratanek

Samu-

ela. Uczestniczył

w wojnach

moskiewskich

Batorego. Wychowanek jezuitów – niemiec-

kiego kolegium

jezuickiego w

Wiedniu,

u Habsburgów!

Znowu szkoła

agentów. Stu-

dia teologiczne

podjął pod

wpływem P

iotra

Skargi u

jezuitów w

Rzymie, gdzie

w 38

Bernard Maciejowski

NASI OKUP

ANCI

w R

ydze zostało

zsekularyzowane, wystarał

się o

egzempcję dla

diecezji warmińskiej,

tj. decyzję,

by nie

podlegała ona

polskiej

metropolii w

Gnieźnie, a

bezpośrednio Rzy-

mowi!

Był synem

przybyłego z

Badenii Niem-

ca Ulricha

Hose. P

o długoletnich

studiach

w Krakowie

został przez

T omickiego

wysła-

ny na

studia do

Włoch. Studiował

m.in.

u późniejszego

papieża Grzegorza

XIII. P

powrocie pracował

w kancelarii

królewskiej,

dzięki czemu

zgromadził aż

dziewięć god-

ności kościelnych

wspartych tłustymi

docho-

dami. Na

zewnątrz zgrywał

biedaka. W

Rzy-

mie przez

długie lata

utrzymywał krewnego

T retera,

którego głównym

zadaniem było

pisanie ód

pochwalnych na

cześć wuja

Napisał ich

aż 100.

Nad „skromnością”

Ho-

sego rozpływają

się kościelni

biografowie.

Był ideologiem

kontrreformacji, ikoną

nie-

tolerancji, protektorem

jezuitów.

Kiedy Kościół

i niemiecccy

Habsburgo-

wie usidlali

króla Zygmunta

Augusta

po je-

go nieszczęsnym

ożenku z

syfilityczką Bar-

barą R

adziwiłłówną, to

Hose właśnie

w 1549

roku posłował

do Niemiec

do cesarza

dynanda i

zawarł z

nim w

imieniu króla

układ

przeciwko P

olakom „wiarołomcom

i bun-

townikom”. Władcy

przyrzekali sobie

wza-

jemną pomoc.

Podobno

do P

olski przybyło

wtedy skrycie

5 tys.

piechoty hiszpańskiej,

którą cichaczem

rozlokowano w

majątkach

królewskich.

Od 1569

r. Hose

przebywał stale

w Rzy-

mie i

przy kolejnych

papieżach był

ich za-

ufanym i

doradcą. W

ysyłani stamtąd

do P

ol-

ski nuncjusze

„apostolscy” byli

w rzeczy-

wistości agentami

i szpiegami

niemiecki-

mi.

W roku

1572 papież

Pius

V mianował

Hosego członkiem

kongregacji do

spraw...

niemieckich. Określił go tym jednoznacznie.

Znajomość z

następnym papieżem

– Grze-

gorzem XIII

– zapewniła

mu karierę

w Rzy-

mie. Został najbliższym doradcą tego papie-

ża, a choć miał olbrzymie wpływy w Rzymie,

to król

Polski

nie mógł

tam załatwić

niemal

żadnej sprawy.

Za to

karty rozdawali

Habs-

burgowie. P

olskie roszczenia

do P

rus,

Warmii, P

omorza i Gdańska uważał Ho-

se, jak

i papieże,

za świętokradztwo

O jego stosunku do Polski świadczy też fakt,

że w

czasie zamachu

Uchańskiego, gdy

wy-

brany na

króla Stefan

Batory wysłał

do Rzy-

mu poselstwo

Jana Zamojskiego,

papież

Grzegorz XIII

w ogóle

nie przyjął

posła kró-

la polskiego!

T ak

jak papieże

był zwolennikiem

zwal-

czania innowierców

ogniem i

mieczem, zresz-

tą nie

tylko w

Polsce.

Na przykład

w roku

1570 P

ius V

zwolnił angielskich

katoli-

ków z

obowiązku wierności

wobec kró-

lowej, czym spowodował prześladowania

i śmierć

wielu z

nich,

a po

rzezi hugeno-

tów w

Paryżu

w noc

św. Bartłomieja

ci „prze-

pełnieni miłością”

przywódcy katolików,

z Grzegorzem

XIII na

czele, odprawiali

msze

dziękczynne i

słali do

Francji

listy gratula-

cyjne. W

ybili nawet

pamiątkowy medal!

T o-

też wskutek takiego podżegania rzeź hu-

genotów trwała

nadal. W

cztery miesią-

ce w

całej F

rancji wymordowano

ich oko-

ło 100

tysięcy!

I w

Polsce

Hose chciał

rozpalić stosy

inkwizycji. Nie

udało mu

się, za

to szlach-

ta uchwaliła w 1573 r. akt konfederacji war-

szawskiej, powód

do d

umy narodowej

laków. Hose

zwalczał konfederację

wszel-

kimi sposobami.

T o

dzięki niemu

klątwę

NASI OKUPANCI

protestantów, uniemożliwiał im budowę zbo-
ru w Poznaniu i sprzyjał pogromom. W ro-
ku 1577 wziął udział w synodzie w Piotrko-
wie Trybunalskim, na którym biskupi rzuci-
li klątwę na konfederację warszawską.

Wykonawca polityki papieskiej, zwolen-

nik Habsburgów na tronie polskim. Uczest-
nik zamachu Uchańskiego, zorganizowane-
go za niemieckie pieniądze. Przeciwnik Ste-
fana Batorego. Intrygant – posunął się do
tego,  że  usiłował  otruć  króla.  Do  poda-
nia trucizny namówił królewskiego astrolo-
ga  Wawrzyńca  Gradowskiego.  Sprawa  się
wydała i Gradowski został uwięziony w Ra-
wie. Zdrajcy i zbrodniarzowi biskupowi Ko-
ścieleckiemu  włos  z  głowy  nie  spadł.  Piew-
cy sarmatyzmu twierdzą, że Polacy nigdy nie
splamili  rąk  królobójstwem.  A  tu  się  oka-
zuje, że królobójstwo przygotowywali dwaj
biskupi katoliccy (później jeszcze Krasiń-
ski).

¤ ¤ ¤

Jakub Woroniecki – biskup kijowski,

senator. Dokonał zdrady stanu w czasie elek-
cji w 1587 r.

Biskupi, opłacani niemieckimi i hisz-

pańskimi  pieniędzmi  Habsburgów
(ogromną sumę na korumpowanie Pola-
ków  przysłał  Filip  II) i wykonujący pole-
cenie Rzymu, popierali kandydaturę Niem-
ca.  W  pośpiechu  przybył  i  przemocą  wdarł
się  do  Polski  nuncjusz  papieski  Hannibal
z  Kapui  (prawo  zabraniało  obcym  posłom
w  czasie  bezkrólewia  poruszać  się  po  Pol-
sce i przebywać w stolicy). Ale prymas Karn-
kowski,  obrażony  próbą  porwania  go  przez
stronnictwo habsburskie, po wyborze przez
większość  szlachty  Zygmunta  III,  obwołał

go królem. Musiał się z tego tłumaczyć nun-
cjuszowi, niemieckiemu agentowi.

Dwa dni potem obóz niemiecki pod prze-

wodem  Zborowskich  i  nuncjusza  dokonał
zamachu i bezprawnie obwołał królem Mak-
symiliana  Habsburga,  brata  cesarza.  Wybór
ogłosił biskup Woroniecki (zamiast prymasa),
choć nie miał do tego prawa. Kiedy wojska
niemieckie wkroczyły do Polski, dołączył
do  nich  zdrajca  biskup  Woroniecki.  Po
walkach w Małopolsce obce wojska pół roku
okupowały  i  grabiły  Wielkopolskę,  do  czasu
aż  Zamojski  wyparł  je  na  Śląsk  i  rozbił  pod
Byczyną.  Do  niewoli  obok  Maksymiliana
wpadł wówczas biskup Woroniecki – zdrajca
i  papiesko-niemiecki  agent.

Za zwykłą zdradę, pogwałcenie elekcji,

ściągnięcie  niemieckich  wojsk  na  Polskę,
spowodowanie śmierci tysięcy ludzi oraz gra-
bieży  kraju  powinien  był  wisieć.  Uszło  mu
jednak płazem – jak każdemu zdrajcy bisku-
powi.  Skutki  tej  niemocy  były  tragiczne...

¤ ¤ ¤

Pakosz Bernard Gołyński (1546–1599)

–  jezuita,  spowiednik  Zygmunta  III  Wazy.
Wychowanek niemieckiego kolegium je-
zuickiego  w  Rzymie.  To  tak,  jakby  dziś
ministrem  w  kancelarii  prezydenta  był
absolwent  szkoły  KGB  w  Moskwie!

Dziwić może wśród tłumu zdrajców w pur-

purach  i  fioletach  prosty  jezuita.  Jakie  on
mógł mieć wpływy? O, miał ogromne, więk-
sze od wielu purpuratów, bo był spowied-
nikiem  „króla  jezuitów” Zygmunta  III
i wraz z drugim intrygantem jezuickim – Pio-
trem  Skargą  –  nadzorował  króla.  Ten  duet
papieskich  i  niemieckich  agentów  był  stero-
wany i ściśle dozorowany przez przełożonych

NASI OKUPANCI

wywołała  zatarg  z  Rzymem.  Objął  diecezję
na  polecenie  Zygmunta  Augusta,  ale  bez
zgody papieża, dlatego papież go ekskomu-
nikował. W rewanżu Uchański też obłożył
papieża  klątwą! Spór  zażegnał  nuncjusz
Bongiovanni, a także... śmierć papieża Paw-
ła  IV.  Po  1564  r.  Uchański  został  pryma-
sem  i  już  wiernie  służył  papieżom  i  Habs-
burgom.

Płatny agent niemiecki. W 1575 r. po-

gwałcił  elekcję,  gdyż  wraz  z  całym  epi-
skopatem dokonał zamachu stanu, ob-
wołując  królem  cesarza  niemieckiego
Maksymiliana II Habsburga. Wbrew wo-
li większości szlachty! Zamachu tego do-
konali biskupi za wiedzą Rzymu, gdzie re-
zydował kardynał Hozjusz, i za niemieckie
pieniądze.  Szlachta  uznała  ten  wyczyn  za
zbrodnię.  Na  zdrajcę  dokonano  nawet
dwóch  zamachów  i  strzelano  do  niego
z  rusznicy.  Brutalne  pogwałcenie  prawa
zmobilizowało szlachtę, która dwa dni póź-
niej  wybrała  na  króla  Stefana  Batorego.
Wybór musiał ogłosić (było to zastrzeżone
dla prymasa) marszałek Siennicki, arianin,
bo wszyscy biskupi brali udział w zamachu
Uchańskiego i popierali Niemca, podobnie
jak  nuncjusz  papieski.  Rozwścieczona
szlachta,  wracając  z  elekcji,  złupiła  dobra
zdradzieckiego  prymasa.  Koronacji  Bato-
rego dokonał biskup kujawski Karnkowski,
pierwszy  z  biskupów,  który  przeszedł  na
stronę  Batorego.

Uchański i reszta episkopatu nadal sprze-

ciwiali się prawu. Ich wybraniec, cesarz Mak-
symilian, mając poparcie tych zdrajców, po-
stanowił zająć polski tron siłą. Zawarł
z Moskwą układ, w którym po raz

drugi zaplanowano rozbiór Polski! (pierw-
szy  taki  projekt  poddał  Władysław  Opol-
czyk, fundator... klasztoru na Jasnej Górze).
Polskę mieli teraz zagarnąć Habsburgowie,
a Litwę – Moskwa. Przed zupełną katastro-
fą ocaliła Polskę śmierć Maksymiliana. Ale
zbuntował się Gdańsk, wybuchła wojna do-
mowa,  a  Iwan  Groźny  zajął  Inflanty,  które
potwornie  spustoszył.  Podobnie  jak  Litwę.
Wybuchła  wojna  polsko-rosyjska.

Uchańskiego Batory siłą zmusił do po-

słuszeństwa,  a  nuncjusz  papieski  uciekł
z  Polski  do  Wrocławia.  Sytuacja  stworzona
przez zdrajcę Uchańskiego zmusiła Batore-
go do ustępstw wobec Brandenburgii i uzna-
nia brandenburskiego Hohenzollerna Jerze-
go Fryderyka jako kuratora obłąkanego Al-
brechta, lennego księcia Prus. To był trzeci
krok do uniezależnienia się Prus od Polski,
a  milowy  do  rozbiorów.  Zaś  wojny  z  Rosją
trwały  6  lat,  koszty  ich  były  niebotyczne,
a co najgorsze – związały Polsce ręce i unie-
możliwiły  działania  na  innych  kierunkach.
Do  tego  jak  zwykle  wtrącił  się  Kościół  i  w
obłędnej  nadziei  katolicyzacji  Rosji  zmar-
nował  Polsce  owoce  zwycięstwa  (patrz:  Po-
ssevino).

Zamach Uchańskiego stworzył dosko-

nałą  okazję  wrogom  zewnętrznym  i  po-
budził  do  działania  wszelkie  wewnętrz-
ne  siły  odśrodkowe  w  wielonarodowej
i wielowyznaniowej Rzeczypospolitej, wy-
wołał  wojnę  domową  i  zewnętrzną. Sam
Uchański  nie  poniósł  kary,  bo  kler  był  po-
nad  prawem.  Za  120  lat  podobny  zamach
innego  zdrajcy  w  sutannie,  biskupa  Dąmb-
skiego,  był  już  skuteczny.  Gdyby  Uchański
zawisł,  Dąmbski  nie  poważyłby  się  łamać

NASI OKUP

ANCI

roku życia

przyjął święcenia

kapłańskie. P

powrocie objął

kilka godności

kościelnych

i zgarniał

związane z

nimi dochody.

Za poparcie

Zygmunta W

azy w

staraniach

o tron

polski nagrodzony

został diecezją

łuc-

ką, a

potem król

przeniósł go

na bogatszą

diecezję wileńską.

Wywołało

to powszechny

sprzeciw całej

Litwy. S

pór trwał

osiem lat,

bo Litwini

nie dopuszczali

go do

objęcia die-

cezji. W końcu Maciejowski zrezygnował, nie

zapomniał jednak

o zgarnięciu

sowitego

odszkodowania. Dalszą,

błyskotliwą

ka-

rierę kościelną zawdzięczał Habsburgom,

których agentem

był do

końca życia

Bliski krewny

Mniszchów, którzy

pod ko-

niec życia

Zygmunta A

ugusta podsunęli

mu Barbarę

Giżankę, łudząco

podobną do

Radziwiłłówny,

i uzyskali

na niego

ogrom-

ny wpływ.

Umierającego króla

obrabowali

z pieniędzy

i ruchomości.

Za Zygmunta

III

wzbogaceni Mniszchowie,

już magnaci,

by-

li inicjatorami

interwencji w

Moskwie, któ-

rą gorąco

popierał Maciejowski,

mając na-

dzieję na

katolicyzację R

osji.

Nienasycony chciwiec

– kiedy

mianowa-

no go arcybiskupem gnieźnieńskim i pryma-

sem –

wszelkimi sposobami

usiłował za-

trzymać diecezję

krakowską. Gorszące

prze-

pychanki trwały

rok. W

tym czasie

skrom-

ny kapłan

nabijał sobie

kabzę olbrzymimi

dochodami diecezji

największej w

Europie.

Papież

za podszeptem

Habsburgów nie

miał

nic przeciwko,

a protestował

tylko polski

sejm. Maciejowski

musiał Kraków

oddać,

Jan Matejk

o –

Kazanie P

iotra Skargi

NASI OKUP

ANCI

T a

część mówi

o biskupach

zdrajcach

i agentach

papiesko-niemieckich doby

kontr-

reformacji, począwszy

od ikony

nietoleran-

cji, podżegacza i zbrodniarza kardynała Ho-

se (Hozjusza).

Powinni

tu się

znaleźć wszy-

scy biskupi

tamtego czasu

jak jeden

mąż.

Wszyscy

zasiadali w

senacie, zabiegali

o awanse,

godności i

beneficja u

papieży

i Habsburgów, u nich się szkolili. Skoro dziś

w IV

RP wycina

się każdego,

kto szkolił

się

w Moskwie,

to tę

samą miarę

należy stoso-

wać wobec

biskupów wyszkolonych

przez

Niemców i

papieży, ich

najbliższych sojusz-

ników. Do

tego biskupi

byli przez

nich opła-

cani chlebem

kościelnym w

lsce. Niemiec-

Habsburgowie

dokładnie

pilnowali,

aby wpływowe

godności okraszane

tłustymi

beneficjamidostawali

ich agenci,

i dbali

o ich

dalsze awanse.

Wymieniliśmy

jednak tylko

tych biskupów,

którzy „zasłużyli

się P

olsce”

wyjątkowo aktywną

służbą Niemcom.

Jednym z

wyróżników tego

okresu jest

zwalczanie przez

Kościół konfederacji

war-

szawskiej, którą

sejm uchwalił

28.01.1573 r.

w reakcji

na wieść

o rzezi

hugenotów w

ryżu. T

en akt

tolerancji zadziwił

wówczas

świat i

zadziwia do

dzisiaj.

T o

dla

la-

ków powód

do dumy,

a dowodem

jest wpi-

sanie go

przez UNESCO

na listę

Pamięć

Świata. Konsekwencją polskiej konfederacji

było zawarcie we Francji, w la R

ochelle, po-

koju z

hugenotami, bo

wtedy Henryk

Wa-

lezy zabiegał

o elekcję

na tron

lski i

chciał

uchodzić za

tolerancyjnego. Ostatecznie

W a-

lezy zaprzysiągł

akt konfederacji

w P

aryżu.

Kościelni fałszerze

historii powołują

się

na ten

akt, uzasadniając

tezę o...

katolic-

kiej tolerancji.

Żaden z

tych kłamców

nie

wspomni nawet,

że K

ościół na

synodzie

biskupów w

Piotrkowie

w 1577

rzucił

na konfederację

klątwę, a

papież zatwier-

dziłją

bullą z

23.03.1578 roku.

Motorem

zaś był

kardynał Hozjusz,

który konfedera-

cję potępiał

i nazywał

ustawą heretycką.

Ko-

ściół więc

otwarcie łamał

polskie prawo.

I jak

zwykle –

bez konsekwencji.

¤¤

Stanisław Hozjusz

– biskup

chełmiń-

ski od

1549 r.,

warmiński w

latach 1551–1579,

senator, kardynał,

szpieg niemiecki.

Jako bi-

skup warmiński

nosił tytuł

księcia Cesarstwa

Rzymskiego Narodu

Niemieckiego. P

rzyjął

kapelusz kardynalski

w 1561

r. w

czasie po-

bytu w

Rzymie –

wbrew polskiemu

prawu

z 1451

r. O

jego stosunku

do P

olski

świad-

czy fakt, że gdy w roku 1566 arcybiskupstwo

NASI OKUPANCI

i uświetnieniu rodziny”. Był jednym z najwięk-
szych ciemiężycieli ludu, wyciskał z poddanych
ostatni grosz, podnosił dziesięciny, z chłopów
zrobił niewolników. Wokół Pińczowa utworzył
ordynację,  a  jej  własność  zapewnił  rodzinie.
Zostawił  bratankom  osiem  milionów  zło-
tych  gotówką  (tj.  ponad  1,5  tony  złota!)
oraz  3  zamki,  3  miasta  i  78  wsi!

Wyprotegowani przez niego bratankowie,

już jako dostojnicy, kontynuowali agenturalną

działalność na rzecz Habsburgów i pa-
piestwa.  Zygmuntowi  papież  Klemens
VII  nadał  „za  zasługi”  (szkoda,  że  nie
dla  Polski)  tytuł  margrabiego.  Tenże
Zygmunt ku oburzeniu całej Polski za-
ślubił per procura Konstancję Habsburg
królowi  Zygmuntowi  III  Wazie.  Zwią-
zek  był  uważany  za  kazirodczy,  bo  by-
ła  ona  rodzoną  siostrą  zmarłej  pierw-
szej żony króla, Anny.

¤ ¤ ¤

Walerian Protasewicz-Suszkow-

ski –  biskup  łucki  od  1547  r.,  wileń-
ski  w  latach  1556–1579,  senator.  Se-
kretarz  królowej  Bony,  potem  Zyg-
munta Augusta. Zwalczał reformację,
sprowadził  na  Litwę  jezuitów,  utwo-
rzył  kolegium  jezuickie  w  Wilnie
i skutecznie zabiegał o przekształce-
nie  go  w  Akademię.  Czemu  służyły
jezuickie  szkoły,  dowodzi  przykład
z  roku  1581,  kiedy  zaledwie  dwa  la-
ta  po  założeniu  Akademii  jej  stu-
denci  –  szczuci  przez  swoich  wycho-
wawców  jezuitów  –  urządzili  prote-
stantom w Wilnie wielki pogrom. Na-
stępne pogromy urządzali regularnie.

Negocjował warunki unii lubel-

skiej i był członkiem delegacji litewskiej na
sejmie  w  1564  r.  Piętrzył  trudności,  bo  sta-
rał  się  zachować  odrębność  Litwy.  Do  unii
doszło  wobec  zagrożenia  Litwy  przez  Mo-
skwę.  Uczestniczył  w  zamachu  stanu  przy-
gotowanym  przez  Uchańskiego.

¤ ¤ ¤

Łukasz Kościelecki – biskup przemy-

ski od 1574 r., poznański w latach 1576–1597,
senator. Protektor jezuitów, zaciekły wróg

NASI OKUPANCI

praw Rzeczypospolitej, Polska uniknęła-
by rozbiorów, a tysiące Polaków ocaliło-
by życie lub uniknęło Syberii...

Uchański zaciekle walczył przeciwko

ograniczaniu przywilejów Kościoła w Pol-
sce. Ale cóż, celem Kościoła zawsze by-
ło i jest słabe państwo, w którym po-
litycy muszą szukać poparcia z am-
bony i słono za nie płacić.

W roku 1574, gdy prymas Uchański

sprawował władzę w kraju jako interrex,
tłum podburzony przez jezuitów dokonał
pierwszego w Polsce pogromu protestan-
tów  w  Krakowie  i  zburzył  kościół  ewan-
gelicki. Padli zabici, pięciu sprawców ścię-
to.  Uchański  wraz  z  Hozjuszem  uspra-
wiedliwiali  zbrodniarzy,  zabiegali  o  ich
uwolnienie, czym podżegali do kolejnych
zbrodni.

Jak zwykle wyczyny tego zdrajcy, nie-

mieckiego  pachołka,  zbrodniarza  i  ka-
nalii,  a  także  ich  skutki  są  starannie  tu-
szowane  przez  kościelnych  fałszerzy  hi-
storii i ich sługi. Na prezentowanej tu li-
ście  powinien  znaleźć  się  cały  episkopat
z  czasu  zamachu  Uchańskiego.

¤ ¤ ¤

Stanisław Karnkowski – biskup kujaw-

ski od 1567 r., arcybiskup gnieźnieński i pry-
mas Polski w latach 1581–1603, senator i ja-
ko prymas przewodniczący Senatu, interrex
w  1587  r.  Karierę  zawdzięczał  nepotyzmo-
wi  stryja,  biskupa  kujawskiego.  Sekretarz
Zygmunta Augusta, potem sekretarz wielki
koronny.  Protektor  jezuitów,  których  spro-
wadził  do  Kalisza  i  Poznania.  Zaraz  urzą-
dzili tam pogromy protestantów. Zwolennik
kontrreformacji,  zaciekły  wróg  tolerancji

i konfederacji warszawskiej, a poza tym łaj-
dak,  rozpustnik  i  chciwiec.  Nawet  nun-
cjusz  Caligari  publicznie  zarzucał  mu
utrzymywanie konkubin, symonię i obo-
jętność  w  sprawach  wiary.

Bliski współpracownik kardynała Hose

w  dziele  zaprowadzania  kontrreformacji
w Polsce – po jego wyjeździe do Rzymu zo-
stał  przywódcą  obozu  kontrreformacji.  Był
prawą  ręką  kolejnych  nuncjuszy  papie-
skich,  a  szczególnie  agentów  niemiec-
kich,  takich  jak  Commendone,  Laureo
i di Capua. To za jego rządów w czasie bez-
królewia  w  1587  r.  jezuici  sprowokowali

NASI OKUP

ANCI

ale zdołał

jeszcze... wymusić

12 tys.

zł „od-

szkodowania”.

Jak widać,

nie pogardził

żad-

nymi pieniędzmi,

bo też

prowadził ogrom-

ny dwór...

Zaciekle zwalczał

konfederację warszaw-

ską. Zwolennik

kontrreformacji, kupił

ośro-

dek reformacji

(miasto Książ)

i wygnał

stam-

tąd protestantów

– zlikwidował

ich szkoły,

spa-

lił biblioteki. Protektor jezuitów, jeden z twór-

ców unii

brzeskiej. W

ięził i

ścigał procesami

sądowymi księży,

którzy pojęli

żony. W

roku

1606 wraz

z jezuitami

wziął udział

w obaleniu

przygotowanej przez

sejm ustawy

przeciw tu-

multom. Jednocześnie

ważyły się

decyzje do-

tyczące głosowania

większością i

podatków.

Maciejowski z

pomocą P

iotra Skargi

i resz-

ty jezuitów

, z

powodu katolickiej

nienawi-

ści do

protestantów, uniemożliwił

wspania-

łą okazję do naprawy Polski!

I jeszcze przy-

czynił się

do wywołania

wojny domowej

(ro-

kosz katolika

Zebrzydowskiego).

Wierny

stronnik Zygmunta

III, którego

Paweł

Jasienica słusznie

nazywa przestępcą

politycznym. W

raz z

jezuitami i

nuncjusza-

mi utrzymywał

króla w

ścisłych związkach

z Habsburgami,

czyniąc z

niego ich

mario-

netkę. Za

wierną służbę

papieżom i

Habs-

burgom zapłacono

mu jeszcze

kapelu-

szem kardynalskim

. P

rzeciwnik rokoszu

Zebrzydowskiego, a

wtedy właśnie

szlachta

chciała ograniczyć

przywileje kleru

i usu-

nąć jezuitów

z P

olski.

Dlatego popierał

po-

gromy protestantów

i represje

wobec nich

po klęsce

rokoszan pod

Guzowem.

Pochowany

w katedrze

wawelskiej w

ka-

plicy Maciejowskich.

¤¤

Jan T

arnowski–

biskup poznański

roku 1598,

kujawski od

1600 roku,

abp

gnieźnieński i

prymas P

olski

w latach

1603–1605, senator.

Jako prymas

piastował

też godność

przewodniczącego senatu.

Se-

kretarz Stefana Batorego, referendarz wiel-

ki koronny,

od 1591

r. podkanclerzy

koron-

ny. Dzięki

takim „układom”

gromadził licz-

ne godności

kościelne i

beneficja, m.in.

trzy

bogate kanonie.

Jeden z

najbliższych współpracowników

Zygmunta III

Wazy

– był

wykonawcą jego

polityki podporządkowania

lski interesom

Habsburgów i

papieży oraz

walki o

tron

Szwecji i

prób jej

rekatolicyzacji. Zacięty

wróg kanclerza

Jana Zamojskiego,

którego

zwalczał zaciekle. Zamojski, patriota i prze-

ciwnik H

absburgów, był

też przeciwnikiem

mieszania się

w sprawy

dynastyczne Szwe-

cji oraz

dymitriad –

dlatego król

go odsu-

nął. T

a szaleńcza

polityka w

interesie Habs-

burgów i

papieży już

w 1600

r. ściągnęła

lskę atak

Szwecji. Była

przyczyną 150

lat

wojen z

północnym sąsiadem,

dwukrotnego

doszczętnego złupienia

i okupacji

kraju. P

ol-

ska nigdy

już nie

odzyskała mocarstwowej

pozycji.

W marcu

1605 r.

król i

jego

najbliżsi

doradcy spośród

senatorów, głównie

bisku-

pi, nie

pytając sejmu

o zdanie,

wyrazili Ho-

henzollernom brandenburskim

zgodę na

ob-

jęcie opieką obłąkanego księcia Prus. Liczy-

li na

poparcie Brandenburgii

w wojnie

o tron

Szwecji, a

zrobili kolejny

milowy krok

ku rozbiorom

lski. P

rymas T

arnowski wła-

śnie Habsburgom

zawdzięczał swoje

awan-

se na

coraz bogatsze

biskupstwa i

urzędy.

¤¤

T akie

to są

właśnie „liczne

zasługi Ko-

ścioła dla

lski”.

LUX

VERITA

TIS

Stanisław Hozjusz

Walerian Protasiewicz-Suszkowski

Stanisław Karnkowski

NASI OKUPANCI

i  zgubnym  konfederacjom,  które  były  zwy-
kłymi  buntami,  oraz  osłabił  autorytet  pań-
stwa i jego aparat. Jest  więc  zdrajca  pry-
mas  Karnkowski  ojcem  polskiego  war-
cholstwa.  Żył  83  lata,  czyli  bardzo  długo,
i bardzo długo szkodził Polsce. W sumie nie
miało  to  wiekszego  znaczenia,  bo  jednego
zdrajcę  w  sutannie  natychmiast  zastępował
następny...

¤ ¤ ¤

Piotr Myszkowski – biskup płocki od

1567  r.,  krakowski  w  latach  1577–1591,  se-
nator.  Sekretarz  Zygmunta  Augusta,  a  w
okresie  1563–1568  podkanclerzy  koronny.
Potrafił zdobyć sobie zaufanie króla – na-
wet  Hozjusz  pisał  o  nim,  że  jest  zawsze
tego  samego  zdania  co  król.  Prowadził
tak  rozwiązły  tryb  życia,  że  nuncjusz  pa-
pieski  Caligari  publicznie  zarzucał  jemu
i  prymasowi  Karnkowskiemu  utrzymywa-
nie konkubin, symonię i obojętność w spra-
wach  wiary.

To za czasów jego podkanclerstwa

Zygmunt August aktem w Piotrkowie do-
puścił  w  roku  1563  do  sukcesji  w  Pru-
sach książęcych brandenburską linię Ho-
henzollernów. Był to kolejny katastrofalny
błąd w sprawach Prus. Równocześnie bisku-
pi  wymogli  na  królu  edykt  o  banicji  cudzo-
ziemskich  ministrów  (duchownych)  prote-
stanckich.

Po ucieczce Henryka Walezego Mysz-

kowski pierwszy poparł kandydaturę ce-
sarza niemieckiego – Maksymiliana II
Habsburga. W czasie elekcji w 1574 r. brał
udział w zbrodniczym zamachu stanu (patrz:
Uchański). Chociaż na króla wybrano Ba-
torego, on wraz z całym episkopatem, trwał

murem  przy  Niemcu.  Spoiwem  tego  mu-
ru były niemieckie pieniądze oraz pronie-
mieckie  dyrektywy  z  Rzymu,  gdzie  przeby-
wał  przy  papieżu  kardynał  Hozjusz.  Efek-
tem  była  wojna  domowa,  uwikłanie  Polski
w  długoletnią  wojnę  z  Moskwą,  spustosze-
nie  Inflant  i  Litwy  oraz  planowany  rozbiór
Polski. Sytuację Polski i Batorego uratowa-
ła  śmierć  Maksymiliana.

Popierał kontrreformację i jezuitów oraz

zabiegał o wydanie edyktów antyariańskich.
W  1586  r.  kupił  Pińczów  –  ważny  ośrodek
reformacji, najpierw kalwiński, potem ariań-
ski, słynny w całej Europie z Akademii Piń-
czowskiej.  W  Pińczowie,  ośrodku  azylu  re-
ligijnego, odbywały się wówczas synody; tu
zmarł  i  jest  pochowany  Jan  Łaski.  Biskup
Myszkowski  z  katolicką  miłością  wygnał
arian z miasta, zlikwidował ich zbory, szko-
ły,  drukarnie  i  biblioteki,  spalił  książki.  Tę
zbrodnię  nazywa  się  dziś  niewinnie  re-
katolicyzacją  Pińczowa.  Dziś  „w  Pińczo-
wie  dnieje”...

Myszkowski to w polskiej historii jeden

z największych łupieżców w sutannie. Już ja-
ko młody ksiądz wykorzystywał zaufanie kró-
la, pozycję na dworze i gromadził wszystkie
wolne  godności  z  przynależnymi  beneficja-
mi.  Pazerność  jego  była  tak  słynna,  że
nazywano  go  „proboszczem  całej  Pol-
ski”. Jako biskup, mając większe możliwo-
ści,  stał  się  jeszcze  bardziej  chciwy.  Wspo-
mniany  nuncjusz  Caligari  tak  go  określił:
„Najbogatszy,  najchytrzejszy  i  najfałszywszy
człowiek w Polsce. Sprzedaje beneficja, w gnie-
wie  bije  księży  własną  ręką,  na  bankietach
ni miary, ni przyzwoitości nie przestrzega (...).
Przede  wszystkim  myślał  o  wzbogaceniu

NASI OKUPANCI

pogrom  protestantów  w  Krakowie.  Zbrod-
niarze pod rządami prymasa nie ponieśli ka-
ry.  Wraz  z  jezuitami  chronił  potem  spraw-
ców  kolejnych  pogromów,  zapewniając  im
bezkarność  i  błogosławiąc.

Kiedy mniejszość za niemieckie pie-

niądze, a pod przewodem biskupów ogło-
siła  królem  cesarza  niemieckiego  Mak-
symiliana II, Karnkowski należał do te-
go grona, ale gdy prawowicie wybrany Ste-
fan Batory szybko zajął Kraków, Karnkow-
ski  zwietrzył  szansę  kariery  i  jako  pierwszy
z biskupów przeszedł na jego stronę. Koro-
nował go, mimo że była to prerogatywa pry-
masa.  Ale  w  1581  r.  Batory  zrobił  go  pry-
masem.

Poparł elekcję Zygmunta III Wazy, choć

musiał się z tego tłumaczyć nuncjuszowi pa-
pieskiemu.  Życie  pokazało,  że  wybrał  do-
brze  dla  Kościoła  i  Niemców,  a  tragicznie
dla Polski. W czasie pobytów króla w Szwe-
cji  sprawował  władzę  w  kraju  jako  prorex.
Dumny i pyszny, uważał się za pierwszą po
królu  osobę  w  państwie,  co  ogłosił  w  roz-
prawie  wydrukowanej  w  1593  r.  Zwalczał
każdego,  kto  mógł  go  przerosnąć,  dlatego
był  zajadłym  wrogiem  kanclerza  i  hetmana
Jana  Zamojskiego.  Intrygami  podkopywał
jego  pozycję,  aż  spowodował,  że  król  Za-
mojskiego  odsunął.

Sprzeciwił się też skodyfikowaniu zasad

elekcji  królów,  który  to  projekt  próbował
zrealizować Zamojski, popierany przez obóz
protestanckiej  szlachty.  Kanclerz  propo-
nował odsunąć od elekcji m.in. tych, któ-
rzy  brali  pieniądze  z  zagranicy.  Chciał
też zamknąć drogę do polskiego tronu Niem-
com  Habsburgom,  czego  wymagała  polska

racja  stanu.  Karnkowski  storpedował  pro-
jekt, żądając warunku, że królem może być
tylko  katolik.  Za  nim  stał  nuncjusz  papie-
ski – agent niemiecki Hannibal z Kapui, któ-
ry po obaleniu projektu pisał triumfalne li-
sty do papieża. Pozostawiono furtkę do prze-
kupywania  zdrajców,  a  Niemcom  –  do  tro-
nu  polskiego.

W walce z Zamojskim i w służbie Habs-

burgom  posuwał  się  do  zwykłej  zdrady
i skrajnego warcholstwa. W roku 1590 sejm
na  zawsze  odsunął  arcyksięcia  Maksymilia-
na  od  korony  polskiej,  bo  ten  nie  zaprzy-
siągł  układów  zawartych  przed  wypuszcze-
niem  go  z  polskiej  niewoli.  Uchwalono  też
wysokie  podatki  na  stutysięczną  armię.
Karnkowski, w obawie przed wzmocnie-
niem  pozycji  hetmana,  zwołał  sejmiki
w celu obalenia prawomocnych i już re-
alizowanych uchwał sejmu! Podatki oba-
lono.  Skończyło  się  to  tragicznie,  bo  poro-
biono  już  zaciągi  i  nieopłacone  wojsko  za-
częło  „odbierać”  żołd,  łupiąc  Polskę.  Gra-
bieże  były  tak  wielkie,  że  przeciw  wojsku
zwołano  pospolite  ruszenie.

Podobnie postąpił Karnkowski dwa lata

później,  kiedy  w  obliczu  zagrożenia  turec-
kiego sejm uchwalił podatki na wojsko. War-
choł  i  zdrajca  prymas  opublikował  broszu-
rę Festina lente – „Spiesz się powoli”, w któ-
rej  wezwał  do  niepłacenia  podatków.  Sku-
tek był straszny: niemoc państwa spowodo-
wana pustkami w skarbie. Niestety, szubra-
wiec  w  sutannie  był  ponad  prawem.

Tymi czynami dał przykład, że hierar-

cha  Krk  może  obalać  prawomocne  uchwa-
ły  sejmu  oraz  że  można  bezkarnie  nie  pła-
cić  podatków.  Przetarł  drogę  liberum  veto

NASI OKUP

ANCI

PZPN –

PŁATNI

ZDRAJCY , P

ACHOŁKI

NIEMIEC,

CZYLI...

Z Zddrr

a ajjccyy

w w ssuu

t taann

n naacc

h h ((44

) )

TYGODNIK

Królestwo kłamstwa

nie jest

tam, gdzie

kłamią,

ale tam,

gdzie się

kłamstwo akceptuje.

Karol Czapek

NASI OKUPANCI

¤ ¤ ¤

Piotr Myszkowski – biskup płocki od

To za czasów jego podkanclerstwa

Po ucieczce Henryka Walezego Mysz-

Popierał kontrreformację i jezuitów oraz

Myszkowski to w polskiej historii jeden

NASI OKUPANCI

Kiedy mniejszość za niemieckie pie-

Poparł elekcję Zygmunta III Wazy, choć

Sprzeciwił się też skodyfikowaniu zasad

W walce z Zamojskim i w służbie Habs-

Podobnie postąpił Karnkowski dwa lata

Tymi czynami dał przykład, że hierar-

cha  Krk  może  obalać  prawomocne  uchwa-
ły  sejmu  oraz  że  można  bezkarnie  nie  pła-
cić  podatków.  Przetarł  drogę  liberum  veto

NASI OKUP

ANCI

PZPN –

PŁATNI

ZDRAJCY , P

ACHOŁKI

NIEMIEC,

CZYLI...

Z Zddrr

a ajjccyy

w w ssuu

t taann

n naacc

h h ((44

) )

TYGODNIK

Królestwo kłamstwa

nie jest

tam, gdzie

kłamią,

ale tam,

gdzie się

kłamstwo akceptuje.

Karol Czapek

NASI OKUP

ANCI

T a

część mówi

o biskupach

zdrajcach

i agentach

papiesko-niemieckich doby

kontr-

reformacji, począwszy

od ikony

nietoleran-

cji, podżegacza i zbrodniarza kardynała Ho-

se (Hozjusza).

Powinni

tu się

znaleźć wszy-

scy biskupi

tamtego czasu

jak jeden

mąż.

Wszyscy

zasiadali w

senacie, zabiegali

o awanse,

godności i

beneficja u

papieży

i Habsburgów, u nich się szkolili. Skoro dziś

w IV

RP wycina

się każdego,

kto szkolił

się

w Moskwie,

to tę

samą miarę

należy stoso-

wać wobec

biskupów wyszkolonych

przez

Niemców i

papieży, ich

najbliższych sojusz-

ników. Do

tego biskupi

byli przez

nich opła-

cani chlebem

kościelnym w

lsce. Niemiec-

Habsburgowie

dokładnie

pilnowali,

aby wpływowe

godności okraszane

tłustymi

beneficjamidostawali

ich agenci,

i dbali

o ich

dalsze awanse.

Wymieniliśmy

jednak tylko

tych biskupów,

którzy „zasłużyli

się P

olsce”

wyjątkowo aktywną

służbą Niemcom.

Jednym z

wyróżników tego

okresu jest

zwalczanie przez

Kościół konfederacji

war-

szawskiej, którą

sejm uchwalił

28.01.1573 r.

w reakcji

na wieść

o rzezi

hugenotów w

ryżu. T

en akt

tolerancji zadziwił

wówczas

świat i

zadziwia do

dzisiaj.

T o

dla

la-

ków powód

do dumy,

a dowodem

jest wpi-

sanie go

przez UNESCO

na listę

Pamięć

Świata. Konsekwencją polskiej konfederacji

było zawarcie we Francji, w la R

ochelle, po-

koju z

hugenotami, bo

wtedy Henryk

Wa-

lezy zabiegał

o elekcję

na tron

lski i

chciał

uchodzić za

tolerancyjnego. Ostatecznie

W a-

lezy zaprzysiągł

akt konfederacji

w P

aryżu.

Kościelni fałszerze

historii powołują

się

na ten

akt, uzasadniając

tezę o...

katolic-

kiej tolerancji.

Żaden z

tych kłamców

nie

wspomni nawet,

że K

ościół na

synodzie

biskupów w

Piotrkowie

w 1577

rzucił

na konfederację

klątwę, a

papież zatwier-

dziłją

bullą z

23.03.1578 roku.

Motorem

zaś był

kardynał Hozjusz,

który konfedera-

cję potępiał

i nazywał

ustawą heretycką.

Ko-

ściół więc

otwarcie łamał

polskie prawo.

I jak

zwykle –

bez konsekwencji.

¤¤

Stanisław Hozjusz

– biskup

chełmiń-

ski od

1549 r.,

warmiński w

latach 1551–1579,

senator, kardynał,

szpieg niemiecki.

Jako bi-

skup warmiński

nosił tytuł

księcia Cesarstwa

Rzymskiego Narodu

Niemieckiego. P

rzyjął

kapelusz kardynalski

w 1561

r. w

czasie po-

bytu w

Rzymie –

wbrew polskiemu

prawu

z 1451

r. O

jego stosunku

do P

olski

świad-

czy fakt, że gdy w roku 1566 arcybiskupstwo

NASI OKUPANCI

Wyprotegowani przez niego bratankowie,

już jako dostojnicy, kontynuowali agenturalną

¤ ¤ ¤

Walerian Protasewicz-Suszkow-

Negocjował warunki unii lubel-

¤ ¤ ¤

Łukasz Kościelecki – biskup przemy-

ski od 1574 r., poznański w latach 1576–1597,
senator. Protektor jezuitów, zaciekły wróg

NASI OKUPANCI

praw Rzeczypospolitej, Polska uniknęła-
by rozbiorów, a tysiące Polaków ocaliło-
by życie lub uniknęło Syberii...

Uchański zaciekle walczył przeciwko

ograniczaniu przywilejów Kościoła w Pol-
sce. Ale cóż, celem Kościoła zawsze by-
ło i jest słabe państwo, w którym po-
litycy muszą szukać poparcia z am-
bony i słono za nie płacić.

W roku 1574, gdy prymas Uchański

Jak zwykle wyczyny tego zdrajcy, nie-

¤ ¤ ¤

Stanisław Karnkowski – biskup kujaw-

Bliski współpracownik kardynała Hose

NASI OKUP

ANCI

ale zdołał

jeszcze... wymusić

12 tys.

zł „od-

szkodowania”.

Jak widać,

nie pogardził

żad-

nymi pieniędzmi,

bo też

prowadził ogrom-

ny dwór...

Zaciekle zwalczał

konfederację warszaw-

ską. Zwolennik

kontrreformacji, kupił

ośro-

dek reformacji

(miasto Książ)

i wygnał

stam-

tąd protestantów

– zlikwidował

ich szkoły,

spa-

lił biblioteki. Protektor jezuitów, jeden z twór-

ców unii

brzeskiej. W

ięził i

ścigał procesami

sądowymi księży,

którzy pojęli

żony. W

roku

1606 wraz

z jezuitami

wziął udział

w obaleniu

przygotowanej przez

sejm ustawy

przeciw tu-

multom. Jednocześnie

ważyły się

decyzje do-

tyczące głosowania

większością i

podatków.

Maciejowski z

pomocą P

iotra Skargi

i resz-

ty jezuitów

, z

powodu katolickiej

nienawi-

ści do

protestantów, uniemożliwił

wspania-

łą okazję do naprawy Polski!

I jeszcze przy-

czynił się

do wywołania

wojny domowej

(ro-

kosz katolika

Zebrzydowskiego).

Wierny

stronnik Zygmunta

III, którego

Paweł

Jasienica słusznie

nazywa przestępcą

politycznym. W

raz z

jezuitami i

nuncjusza-

mi utrzymywał

króla w

ścisłych związkach

z Habsburgami,

czyniąc z

niego ich

mario-

netkę. Za

wierną służbę

papieżom i

Habs-

burgom zapłacono

mu jeszcze

kapelu-

szem kardynalskim

. P

rzeciwnik rokoszu

Zebrzydowskiego, a

wtedy właśnie

szlachta

chciała ograniczyć

przywileje kleru

i usu-

nąć jezuitów

z P

olski.

Dlatego popierał

po-

gromy protestantów

i represje

wobec nich

po klęsce

rokoszan pod

Guzowem.

Pochowany

w katedrze

wawelskiej w

ka-

plicy Maciejowskich.

¤¤

Jan T

arnowski–

biskup poznański

roku 1598,

kujawski od

1600 roku,

abp

gnieźnieński i

prymas P

olski

w latach

1603–1605, senator.

Jako prymas

piastował

też godność

przewodniczącego senatu.

Se-

kretarz Stefana Batorego, referendarz wiel-

ki koronny,

od 1591

r. podkanclerzy

koron-

ny. Dzięki

takim „układom”

gromadził licz-

ne godności

kościelne i

beneficja, m.in.

trzy

bogate kanonie.

Jeden z

najbliższych współpracowników

Zygmunta III

Wazy

– był

wykonawcą jego

polityki podporządkowania

lski interesom

Habsburgów i

papieży oraz

walki o

tron

Szwecji i

prób jej

rekatolicyzacji. Zacięty

wróg kanclerza

Jana Zamojskiego,

którego

zwalczał zaciekle. Zamojski, patriota i prze-

ciwnik H

absburgów, był

też przeciwnikiem

mieszania się

w sprawy

dynastyczne Szwe-

cji oraz

dymitriad –

dlatego król

go odsu-

nął. T

a szaleńcza

polityka w

interesie Habs-

burgów i

papieży już

w 1600

r. ściągnęła

lskę atak

Szwecji. Była

przyczyną 150

lat

wojen z

północnym sąsiadem,

dwukrotnego

doszczętnego złupienia

i okupacji

kraju. P

ol-

ska nigdy

już nie

odzyskała mocarstwowej

pozycji.

W marcu

1605 r.

król i

jego

najbliżsi

doradcy spośród

senatorów, głównie

bisku-

pi, nie

pytając sejmu

o zdanie,

wyrazili Ho-

henzollernom brandenburskim

zgodę na

ob-

jęcie opieką obłąkanego księcia Prus. Liczy-

li na

poparcie Brandenburgii

w wojnie

o tron

Szwecji, a

zrobili kolejny

milowy krok

ku rozbiorom

lski. P

rymas T

arnowski wła-

śnie Habsburgom

zawdzięczał swoje

awan-

se na

coraz bogatsze

biskupstwa i

urzędy.

¤¤

T akie

to są

właśnie „liczne

zasługi Ko-

ścioła dla

lski”.

LUX

VERITA

TIS

Stanisław Hozjusz

Walerian Protasiewicz-Suszkowski

Stanisław Karnkowski

NASI OKUP

ANCI

w R

ydze zostało

zsekularyzowane, wystarał

się o

egzempcję dla

diecezji warmińskiej,

tj. decyzję,

by nie

podlegała ona

polskiej

metropolii w

Gnieźnie, a

bezpośrednio Rzy-

mowi!

Był synem

przybyłego z

Badenii Niem-

ca Ulricha

Hose. P

o długoletnich

studiach

w Krakowie

został przez

T omickiego

wysła-

ny na

studia do

Włoch. Studiował

m.in.

u późniejszego

papieża Grzegorza

XIII. P

powrocie pracował

w kancelarii

królewskiej,

dzięki czemu

zgromadził aż

dziewięć god-

ności kościelnych

wspartych tłustymi

docho-

dami. Na

zewnątrz zgrywał

biedaka. W

Rzy-

mie przez

długie lata

utrzymywał krewnego

T retera,

którego głównym

zadaniem było

pisanie ód

pochwalnych na

cześć wuja

Napisał ich

aż 100.

Nad „skromnością”

Ho-

sego rozpływają

się kościelni

biografowie.

Był ideologiem

kontrreformacji, ikoną

nie-

tolerancji, protektorem

jezuitów.

Kiedy Kościół

i niemiecccy

Habsburgo-

wie usidlali

króla Zygmunta

Augusta

po je-

go nieszczęsnym

ożenku z

syfilityczką Bar-

barą R

adziwiłłówną, to

Hose właśnie

w 1549

roku posłował

do Niemiec

do cesarza

dynanda i

zawarł z

nim w

imieniu króla

układ

przeciwko P

olakom „wiarołomcom

i bun-

townikom”. Władcy

przyrzekali sobie

wza-

jemną pomoc.

Podobno

do P

olski przybyło

wtedy skrycie

5 tys.

piechoty hiszpańskiej,

którą cichaczem

rozlokowano w

majątkach

królewskich.

Od 1569

r. Hose

przebywał stale

w Rzy-

mie i

przy kolejnych

papieżach był

ich za-

ufanym i

doradcą. W

ysyłani stamtąd

do P

ol-

ski nuncjusze

„apostolscy” byli

w rzeczy-

wistości agentami

i szpiegami

niemiecki-

mi.

W roku

1572 papież

Pius

V mianował

Hosego członkiem

kongregacji do

spraw...

niemieckich. Określił go tym jednoznacznie.

Znajomość z

następnym papieżem

– Grze-

gorzem XIII

– zapewniła

mu karierę

w Rzy-

mie. Został najbliższym doradcą tego papie-

ża, a choć miał olbrzymie wpływy w Rzymie,

to król

Polski

nie mógł

tam załatwić

niemal

żadnej sprawy.

Za to

karty rozdawali

Habs-

burgowie. P

olskie roszczenia

do P

rus,

Warmii, P

omorza i Gdańska uważał Ho-

se, jak

i papieże,

za świętokradztwo

O jego stosunku do Polski świadczy też fakt,

że w

czasie zamachu

Uchańskiego, gdy

wy-

brany na

króla Stefan

Batory wysłał

do Rzy-

mu poselstwo

Jana Zamojskiego,

papież

Grzegorz XIII

w ogóle

nie przyjął

posła kró-

la polskiego!

T ak

jak papieże

był zwolennikiem

zwal-

czania innowierców

ogniem i

mieczem, zresz-

tą nie

tylko w

Polsce.

Na przykład

w roku

1570 P

ius V

zwolnił angielskich

katoli-

ków z

obowiązku wierności

wobec kró-

lowej, czym spowodował prześladowania

i śmierć

wielu z

nich,

a po

rzezi hugeno-

tów w

Paryżu

w noc

św. Bartłomieja

ci „prze-

pełnieni miłością”

przywódcy katolików,

z Grzegorzem

XIII na

czele, odprawiali

msze

dziękczynne i

słali do

Francji

listy gratula-

cyjne. W

ybili nawet

pamiątkowy medal!

T o-

też wskutek takiego podżegania rzeź hu-

genotów trwała

nadal. W

cztery miesią-

ce w

całej F

rancji wymordowano

ich oko-

ło 100

tysięcy!

I w

Polsce

Hose chciał

rozpalić stosy

inkwizycji. Nie

udało mu

się, za

to szlach-

ta uchwaliła w 1573 r. akt konfederacji war-

szawskiej, powód

do d

umy narodowej

laków. Hose

zwalczał konfederację

wszel-

kimi sposobami.

T o

dzięki niemu

klątwę

NASI OKUPANCI

Wykonawca polityki papieskiej, zwolen-

¤ ¤ ¤

Jakub Woroniecki – biskup kijowski,

senator. Dokonał zdrady stanu w czasie elek-
cji w 1587 r.

Biskupi, opłacani niemieckimi i hisz-

go królem. Musiał się z tego tłumaczyć nun-
cjuszowi, niemieckiemu agentowi.

Dwa dni potem obóz niemiecki pod prze-

Za zwykłą zdradę, pogwałcenie elekcji,

¤ ¤ ¤

Pakosz Bernard Gołyński (1546–1599)

Dziwić może wśród tłumu zdrajców w pur-

NASI OKUPANCI

Płatny agent niemiecki. W 1575 r. po-

Uchański i reszta episkopatu nadal sprze-

ciwiali się prawu. Ich wybraniec, cesarz Mak-
symilian, mając poparcie tych zdrajców, po-
stanowił zająć polski tron siłą. Zawarł
z Moskwą układ, w którym po raz

Uchańskiego Batory siłą zmusił do po-

Zamach Uchańskiego stworzył dosko-

NASI OKUP

ANCI

roku życia

przyjął święcenia

kapłańskie. P

powrocie objął

kilka godności

kościelnych

i zgarniał

związane z

nimi dochody.

Za poparcie

Zygmunta W

azy w

staraniach

o tron

polski nagrodzony

został diecezją

łuc-

ką, a

potem król

przeniósł go

na bogatszą

diecezję wileńską.

Wywołało

to powszechny

sprzeciw całej

Litwy. S

pór trwał

osiem lat,

bo Litwini

nie dopuszczali

go do

objęcia die-

cezji. W końcu Maciejowski zrezygnował, nie

zapomniał jednak

o zgarnięciu

sowitego

odszkodowania. Dalszą,

błyskotliwą

ka-

rierę kościelną zawdzięczał Habsburgom,

których agentem

był do

końca życia

Bliski krewny

Mniszchów, którzy

pod ko-

niec życia

Zygmunta A

ugusta podsunęli

mu Barbarę

Giżankę, łudząco

podobną do

Radziwiłłówny,

i uzyskali

na niego

ogrom-

ny wpływ.

Umierającego króla

obrabowali

z pieniędzy

i ruchomości.

Za Zygmunta

III

wzbogaceni Mniszchowie,

już magnaci,

by-

li inicjatorami

interwencji w

Moskwie, któ-

rą gorąco

popierał Maciejowski,

mając na-

dzieję na

katolicyzację R

osji.

Nienasycony chciwiec

– kiedy

mianowa-

no go arcybiskupem gnieźnieńskim i pryma-

sem –

wszelkimi sposobami

usiłował za-

trzymać diecezję

krakowską. Gorszące

prze-

pychanki trwały

rok. W

tym czasie

skrom-

ny kapłan

nabijał sobie

kabzę olbrzymimi

dochodami diecezji

największej w

Europie.

Papież

za podszeptem

Habsburgów nie

miał

nic przeciwko,

a protestował

tylko polski

sejm. Maciejowski

musiał Kraków

oddać,

Jan Matejk

o –

Kazanie P

iotra Skargi

NASI OKUP

ANCI

rzuconąprzez

synod biskupów

w P

iotrko-

wie papież

potwierdził bullą

w 1578

r. Ho-

se wspierał

też organizowane

przez jezu-

itów pogromy

protestantów. P

o pierwszym

pogromie w

Krakowie w

1574 r.,

kiedy to

zniszczono kościół

protestancki, zamordo-

wano dwóch

ludzi, a

pięciu uczestników

ścię-

to, pisał

w liście

do biskupa

krakowskiego

Myszkowskiego: „(...)

czego król

ani rada

nie mogła,

to zrobili

studenci, godni

wieku-

istej pamięci,

których c

hwałę cały

Kościół

sławić będzie”.

Tak

podżegał do

dalszych

zbrodni.

Prof.

Bronisław T

rentowski, wychowanek

katolickich szkół

pijarów, powstaniec

listo-

padowy, profesor

uniwersytetu we

Frybur-

gu określił

go trafnie

i zwięźle

moralnym

zagładźcą naszej

ojczyzny.

Słusznie pod-

sumował dokonania kontrreformacji, a więc

i Hosego,

Paweł

Jasienica: „W

ir katastrof

pochłonął wszystko,

spustoszył kraj,

rozbe-

stwił ogłupionych kontrreformacją obywate-

li”.

Z czystym sumieniem zaliczyliśmy go do

grona agentów

niemieckich, opłacanych

pol-

skim „chlebem

kościelnym”.

„FiM” w

numerze 5/2007

zamieściły szer-

szy życiorys tego zdrajcy, niemieckiego i pa-

pieskiego agenta, podżegacza i zbrodniarza.

W 1923

w Rzymie

rozpoczęto jednak

jego p

roces b

eatyfikacyjny,

który został

wznowiony rok

temu.

Niedawna beatyfi-

kacja Stepinaca,

patrona ustaszowskich

lu-

dobójców, daje

pewność, że

i do

Hosego bę-

dzie się można pomodlić. P

roponujemy go

na patrona

zabójców, podpalaczy

i folks-

dojczów.

¤¤

Jan P

rzerembski–

biskup chełmski

od 1557 r., arcybiskup gnieźnieński i prymas

Polski

w latach

1559–1562, senator

i jako

prymas przewodniczący Senatu. Dzięki pro-

tekcji swego

wuja –

biskupa Samuela

Ma-

ciejowskiego, agenta

niemieckiego –

zebrał

kilka dochodowych

beneficjów i

został se-

kretarzem Zygmunta

gusta. W

skazaną

przez wuja

drogą, to

jest poprzez

wysługi-

wanie się

Habsburgom i

Kościołowi wbrew

polskiej racji

stanu, szedł

do kariery

konse-

kwentnie i

szybko. W

1551 r.

został pod-

kanclerzym koronnym,

a w

1557 r.

nagro-

dzono go

za wierną

służbę sakrą

biskupią.

W 1553

r. uzgadniał

wraz z

Mikołajem

Radziwiłłem

małżeństwo króla

z Katarzyną

Habsburg, siostrą

jego pierwszej

żony, też

epileptyczką. W

ten sposób

jeszcze silniej

związali króla z Niemcami i stworzyli im na-

dzieje na

polski tron.

Królowa symulowała

ciążę i

poronienie, wtrącała

się do

polityki.

W końcu

król nie

chciał z

nią współżyć,

a papież,

w interesie

Habsburgów, nie

chciał

dać rozwodu.

Klincz trwał

19 lat.

Można

przyjąć, że

ci szubrawcy

w sutannach

do-

prowadzili do

wygaśnięcia dynastii

Ja-

giellonów, a

wszystko to

w interesie

Niem-

ców.

Miał pecha

król: na

trzy żony

dwie epi-

leptyczki i

syfilityczka. P

rzerembski posło-

wał też

do W

iednia w

sprawie odzyskania

spadku po

Bonie. W

ynik można

było z

gó-

ry przewidzieć.

W roku

1556 sejm

odebrał Kościołowi

sądy nad

świeckimi heretykami.

Zbrodnia-

rze w

sutannach wymyślili

wobec tego

inny sposób

na prześladowanie

ludzi:

procesy o

świętokradztwo.

W tymże

roku

1556 oskarżyli

Polkę

Dorotę Ł

azęcką o

sprze-

daż hostii

Żydom, a

nuncjusz Lippomano

wszczął w

Sochaczewie proces

o profanację

hostii. Skazano

nieszczęsną dziewczynę

NASI OKUPANCI

„Ojciec Pakosz”, jezuicki intrygant i szu-

Ci dwaj intryganci wraz z nuncjuszem pa-

To ci dwaj agenci zadali Polsce cios, któ-

¤ ¤ ¤

Jerzy Radziwiłł – biskup wileński od

Jak każdy neofita zaciekle zwalczał nie-

NASI OKUPANCI

Zbrodniarzowi i fałszerzowi księdzu Prze-

rembskiemu nie tylko włos z głowy nie spadł,
ale dzięki poparciu Habsburgów i Rzymu
ich agent w nagrodę został biskupem, a po-
tem prymasem.

¤ ¤ ¤

Filip Padniewski – biskup przemyski

Potrzebował na to pieniędzy, toteż

W roku 1562 sejm uchwalił egzekucję

dóbr zajętych nieprawnie przez możnych.
Żądano też likwidacji „państwa w państwie”,
czyli sekularyzacji dóbr kościelnych, a przy-
najmniej ich opodatkowania. Zdrajca

Kiedy Zygmunt August aktem w Piotr-

¤ ¤ ¤

Jakub Uchański – biskup chełmski od

1551 r., kujawski od 1561 r., arcybiskup gnieź-
nieński i prymas Polski w okresie 1562–1581,
senator  i  jako  prymas  przewodniczący  Se-
natu.  Interrex  w  latach  1572–1573
i  1574–1575.

Początkowo zwolennik reformacji i Ko-

ścioła narodowego. W roku 1559 został na-
wet pozwany przed trybunał św. inkwizycji!
Jego nominacja na biskupstwo kujawskie

NASI OKUP

ANCI

pogromie w

Wilnie,

Stefan Batory

ostro

potępił biskupa

i zaprowadził

w mieście

środki policyjne,

jednak już

w roku

1583

mianował go

gubernatorem odbitych

Mo-

skwie Inflant.

Do pomocy

dobrał s

obie

Radziwiłł

innych fanatyków

religijnych

i jezuitów,

np. wspomnianego

Piotra

Skar-

gę i

Schenkinga. P

oczynania tych

woju-

jących katolickich

fanatyków w

luterań-

skich Inflantach

wywołały bunty

ludno-

ści. Mieszkańcy

Rygi

wygnali jezuitów

a rozr

uchy stłumiło

wojsko.

Kiedy ci

fanatycy uwięzili

ewangelickiego kazno-

dzieję, lud

powstał ponownie

i wygnał

je-

zuitów. Kiedy

ci znów

wrócili, rozr

uchy

wybuchły po

raz trzeci,

lecz tym

ra-

zem zamordowano

burmistrza.

Jezu-

ici jak

zwykle wykorzystali

sytuację i

sejmie w

1586 r.

z katolickim

miłosier-

dziem wymogli

skazanie przywódców

bun-

tu na

śmierć. Szkoły

i kościoły

w R

ydze

przejęli właśnie

jezuici. T

aką to

„tole-

rancję i

dobrodziejstwa” zapewniał

Kościół

mieszkańcom ziem

przyłączo-

nych do

lski.

Nic dziwnego,

że gdy

Gu-

staw Adolf w 1621 r. zdobywał R

ygę, miesz-

kańcy otworzyli

mu bramy

i przywitali

jak

wyzwoliciela.

W 1586

roku R

adziwiłł był

już kardyna-

łem. Było

to możliwe

dzięki zabiegom

jego

rodziny u

Habsburgów i

papieży. Należał

grona twórców

tragicznej dla

Polski

unii

brzeskiej, która

prześladowaniami zachwia-

ła lojalność

prawosławnych, odrzuciła

ich od

polskości i

zmusiła do

szukania ratunku

w R

osji. T

akże w

Krakowie za

czasów jego

tam „posługi”

dochodziło do

licznych po-

gromów protestantów

– padali

zabici,

burzono kościoły,

profanowano cmentarze.

Radziwiłł

zmarł w

Rzymie i

tam został

po-

chowany. W

katedrze wawelskiej

rodzina

ufundowała pomnik

temu papiesko-niemiec-

kiemu agentowi.

¤¤

Bernard Maciejowski

– biskup

łucki

od 1588 r., krakowski od 1600 r., arcybiskup

gnieźnieński i

prymas P

olski w

latach

1606–1508, senator

i jako

prymas przewod-

niczący Senatu,

kardynał. Bratanek

Samu-

ela. Uczestniczył

w wojnach

moskiewskich

Batorego. Wychowanek jezuitów – niemiec-

kiego kolegium

jezuickiego w

Wiedniu,

u Habsburgów!

Znowu szkoła

agentów. Stu-

dia teologiczne

podjął pod

wpływem P

iotra

Skargi u

jezuitów w

Rzymie, gdzie

w 38

Bernard Maciejowski

NASI OKUPANCI

Prof. Bronisław Trentowski, wychowanek

„FiM” w numerze 5/2007 zamieściły szer-

¤ ¤ ¤

Jan Przerembski – biskup chełmski

od 1557 r., arcybiskup gnieźnieński i prymas

W 1553 r. uzgadniał wraz z Mikołajem

W roku 1556 sejm odebrał Kościołowi

NASI OKUP

ANCI

zakonu. W

tym samym

czasie, gdy

ci dwaj

agenci kręcili

polskim królem,

król Henryk

IV wygnał

jezuitów z

rancji jako

demorali-

zatorów młodzieży

, burzycieli

spokoju publicz-

nego, wrogów

króla i

państwa.

Pewnego

za-

konnika nawet

powiesił. Królowi

nie zaszko-

dziło nawet

to, że

dopiero co

przeszedł na

katolicyzm („P

aryż wart

mszy”). F

rancja nie

wie, co

to rozbiory.

„Ojciec Pakosz”, jezuicki intrygant i szu-

ja, był

tak słynny

w Europie,

że gdy

pod

koniec życia

zachorował i

pojechał „do

wód”

nad A

driatyk, katolicka

Wenecja

nie wpu-

ściła go

na swoje

terytorium! L

eczył się

wobec tego

w Niemczech

u wdzięcznych

Habsburgów.

Ci dwaj

intryganci wraz

z nuncjuszem

pa-

pieskim doprowadzili

do tego,

że król

przy-

mykał oczy

na cichą

wojnę religijną,

któ-

rą jezuici

rozpętali wówczas

w P

olsce. Unie-

możliwili uchwalenie

przez sejm

ustaw prze-

ciwko tumultom.

Król nie

ukarał żadnego

zdrajców, którzy

chcieli pozbawić

go korony,

a nawet

związał się

z Habsburgami

politycz-

nie i

małżeństwem. Doprowadzili

do zawar-

cia przez

Zygmunta III

tajnego układu

z Habs-

burgami, na

mocy którego

miał on

abdyko-

wać i

odstąpić tron

Ernestowi Habsburgowi.

Za wszystko

miała płacić

lska: S

zwecji od-

stąpić Estonię

(obiecaną P

olsce przez

Zyg-

munta w

pactach

conventach),

Zygmuntowi

zapewnić spadek

po Annie

Jagiellonce i

za-

płacić 400

tys. talarów.

O mało

nie doprowa-

dziło to

do detronizacji

Zygmunta. W

szystko

za miraż

poparcia rojeń

o powrót

na tron

Szwecji. Kościół

i jezuici

zaś z

osobą Zygmun-

ta III

W azy

wiązali nadzieję

na rekatolicyza-

cję luterańskiej

Szwecji.

T o ci dwaj agenci zadali P

olsce cios, któ-

ry po

150 latach

okazał się

śmiertelny:

z nuncjuszem

papieskim i

kilkoma biskupa-

mi zmontowali

unię brzeską,

która podwa-

żyła lojalność

prześladowanych prawosław-

nych poddanych,

rozpaliła wojnę

religijną

na kresach,

wyniszczyła doszczętnie

kraj

i dała

Rosji

pretekst do

ingerencji w

we-

wnętrzne sprawy

Polski.

Kolejny krok

rozbiorów...

¤¤

Jerzy Radziwiłł

– biskup

wileński od

1579 r., krakowski (i książę siewierski) w la-

tach 1591–1600,

senator, kardynał.

Guber-

nator Inflant

w okresie

1583–1586. W

ycho-

wany w

kalwiniźmie, a

na katolicyzm

prze-

szedł w

wieku 18

lat pod

wpływem P

iotra

Skargi. Biskupem

wileńskim został

miano-

wany w

wieku 23

lat, mimo

że nie

miał świę-

ceń kapłańskich!

Uzyskał je

po studiach

w Rzymie

w 1583

r. Sam

o sobie

mówił, że

do duchownego

chleba żadnej

chęci nie

miał.

Protektor jezuitów i nepota, który umacniał

pozycję swej

rodziny na

Litwie i

w P

olsce.

Jawny stronnik

Niemców –

wszak R

adzi-

wiłłowie mieli

od nich

całkiem świeży

tytuł

książąt Rzeszy

Niemieckiej!

Jak każdy

neofita zaciekle

zwalczał nie-

dawnych współbraci,

konfiskował i

palił pro-

testantom książki,

niszczył drukarnie,

pod-

żegał do

pogromów. Sprowadził

do W

ilna

zbrodniczy zwyczaj

napadów na

pogrzeby

protestantów, porywania

zwłok, bezczesz-

czenia ich

i włóczenia

po ulicach.

Była to

ulubiona rozrywka

uczniów szkół

i akade-

mii opanowanych

przez jezuitów.

Oni na-

wet okupy

wymuszali, szantażując

napa-

dem rodziny

zmarłych! W

roku 1581,

NASI OKUP

ANCI

spalenie na stosie, a czterech Żydów na tor-

tury i

śmierć. Król

nie zatwierdził

tego wy-

roku, ale podkanclerzy Przerembski sfałszo-

wał dekret

królewski. Synod

kościelny

w Łowiczu „uświęcono” katolickim mor-

dem sądowym

na Łazęckiej

i czterech

Żydach.

Zaiste, „święty”

to Kościół.

Król

odkrył fałszerstwo,

ale jego

goniec nie

zdą-

żył. T

yle dla

tych obłudnych

„obrońców ży-

cia” naprawdę

znaczy ludzkie

życie.

Zbrodniarzowi i

fałszerzowi księdzu

Prze-

rembskiemu nie

tylko włos

z głowy

nie spadł,

ale dzięki

poparciu Habsburgów

i Rzymu

ich agent

w nagrodę

został biskupem,

a po-

tem prymasem.

¤¤

Filip P

adniewski–

biskup przemyski

od 1560

r., krakowski

(i książę

siewierski)

w latach

1562–1572, senator.

Osobisty se-

kretarz Zygmunta

gusta, podkanclerzy

koronny w

okresie 1559–1562,

dyplomata.

Utrzymywał ogromny

dwór, a

w podróżach

towarzyszył mu

zawsze orszak

200 konnych,

wystrojonych w

bławaty i

złote łańcuchy.

Uprawiał politykę

prorodzinną w

kościel-

nym wydaniu,

czyli skrajny

nepotyzm.

Potrzebował

na to

pieniędzy, toteż

z katolicką

miłością nieludzko

ciemiężył

chłopów.

Ich sytuacja

najgorsza była

w ma-

jątkach kościelnych,

więc naturalną

reakcją

było zbiegostwo.

Uciekały nawet

całe wsie,

najczęściej na

ś. Zbiegów

ścigał jednak

z całą

bezwzględnością.

W roku

1562 sejm

uchwalił egzekucję

dóbr zajętych

nieprawnie przez

możnych.

Żądano też

likwidacji „państwa

w państwie”,

czyli sekularyzacji

dóbr kościelnych,

a przy-

najmniej

ich

opodatkowania.

Zdrajca

Padniewski

publicznie wzywał,

aby „Moskwa

i inni

wrogowie zniszczyli

bezbożne dzieło

egzekucji”. Kościół bronił się, posuwając się

do zdrady

Polski:

zdrajca biskup

Padniew-

ski tajnie

rokował z

cesarzem niemiec-

kim F

erdynandem Habsburgiem, propo-

nując mu

rolę „opiekuna”

polskiego kle-

ru.

Werbował

już nawet

wojska zacięż-

ne w

Niemczech przeciwko

Polsce

. Na

Kościół pieniądze

miał, ale

na obronę

gra-

nic P

olski nie

dał ani

centa. Niestety,

od pla-

nów chociażby

opodatkowania kleru

odstą-

piono ze

względu na

zagrożenie toczącą

się

wojną z

Moskwą o

Inflanty. W

yglądało

to, że

Polsce

nóż w

plecy wbije...

Kościół.

Kiedy Zygmunt

gust aktem

w P

iotr-

kowie dopuścił

w roku

1563 do

dziedzicze-

nia w

Prusach

brandenburskich Hohenzol-

lernów, głośno

posądzano jego

sekreta-

rza biskupa

o przyjęcie

pieniędzy od

Niemców.

Był to

przecież katastrofalny

błąd

polskiej dyplomacji,

bo po

raz kolejny

stra-

cono szansę

na wcielenie

Prus.

Nie sposób

wytłumaczyć tego

logicznie... Chyba

tylko

niemiecko-papieską agenturą

na szczytach

władzy w

Polsce.

T en

zdrajca pochowany

jest

w katedrze

wawelskiej.

¤¤

Jakub Uchański

– biskup

chełmski od

1551 r.,

kujawski od

1561 r.,

arcybiskup gnieź-

nieński i

prymas P

olski w

okresie 1562–1581,

senator i

jako prymas

przewodniczący Se-

natu.

Interrex

latach

1572–1573

i 1574–1575.

Początkowo

zwolennik reformacji

i Ko-

ścioła narodowego.

W roku

1559 został

na-

wet pozwany

przed trybunał

św. inkwizycji!

Jego nominacja

na biskupstwo

kujawskie

NASI OKUPANCI

W 1586 roku Radziwiłł był już kardyna-

Radziwiłł  zmarł  w  Rzymie  i  tam  został  po-
chowany.  W  katedrze  wawelskiej  rodzina
ufundowała pomnik temu papiesko-niemiec-
kiemu  agentowi.

¤ ¤ ¤

Bernard Maciejowski – biskup łucki

Bernard Maciejowski

NASI OKUPANCI

w Rydze zostało zsekularyzowane, wystarał
się o egzempcję dla diecezji warmińskiej,
tj. decyzję, by nie podlegała ona polskiej
metropolii w Gnieźnie, a bezpośrednio Rzy-
mowi!

Był synem przybyłego z Badenii Niem-

Kiedy Kościół i niemiecccy Habsburgo-

Od 1569 r. Hose przebywał stale w Rzy-

Tak jak papieże był zwolennikiem zwal-

I w Polsce Hose chciał rozpalić stosy

NASI OKUP

ANCI

protestantów, uniemożliwiał

im budowę

zbo-

ru w

Poznaniu

i sprzyjał

pogromom. W

ro-

ku 1577

wziął udział

w synodzie

w P

iotrko-

wie T

rybunalskim, na

którym biskupi

rzuci-

li klątwę

na konfederację

warszawską.

Wykonawca

polityki papieskiej,

zwolen-

nik Habsburgów

na tronie

polskim. Uczest-

nik zamachu

Uchańskiego, zorganizowane-

go za niemieckie pieniądze. Przeciwnik Ste-

fana Batorego.

Intrygant –

posunął się

tego, że

usiłował otr

uć króla

. Do

poda-

nia trucizny

namówił królewskiego

astrolo-

ga W

awrzyńca Gradowskiego.

Sprawa się

wydała i

Gradowski został

uwięziony w

wie. Zdrajcy

i zbrodniarzowi

biskupowi Ko-

ścieleckiemu włos

z głowy

nie spadł.

Piew-

cy sarmatyzmu

twierdzą, że

Polacy

nigdy nie

splamili rąk

królobójstwem.

A tu

się oka-

zuje, że

królobójstwo przygotowywali

dwaj

biskupi katoliccy

(później jeszcze

Krasiń-

ski).

¤¤

Jakub W

oroniecki–

biskup kijowski,

senator. Dokonał

zdrady stanu

w czasie

elek-

cji w

1587 r.

Biskupi, opłacani

niemieckimi i

hisz-

pańskimi

pieniędzmi

Habsburgów

(ogromną sumę na korumpowanie P

ola-

ków przysłał

Filip II

) i

wykonujący pole-

cenie R

zymu, popierali

kandydaturę Niem-

ca. W

pośpiechu przybył

i przemocą

wdarł

się do

Polski

nuncjusz papieski

Hannibal

z Kapui

(prawo zabraniało

obcym posłom

w czasie

bezkrólewia poruszać

się po

sce i

przebywać w

stolicy). Ale

prymas Karn-

kowski, obrażony

próbą porwania

go przez

stronnictwo habsburskie,

po wyborze

przez

większość szlachty

Zygmunta III,

obwołał

go królem. Musiał się z tego tłumaczyć nun-

cjuszowi, niemieckiemu

agentowi.

Dwa dni potem obóz niemiecki pod prze-

wodem Zborowskich

i nuncjusza

dokonał

zamachu i

bezprawnie obwołał

królem Mak-

symiliana Habsburga,

brata cesarza.

Wybór

ogłosił biskup

Woroniecki

(zamiast prymasa),

choć nie

miał do

tego prawa.

Kiedy wojska

niemieckie wkroczyły

do P

olski, dołączył

do nich

zdrajca biskup

Woroniecki

. P

walkach w

Małopolsce obce

wojska pół

roku

okupowały i

grabiły W

ielkopolskę, do

czasu

aż Zamojski

wyparł je

na Śląsk

i rozbił

pod

Byczyną. Do

niewoli obok

Maksymiliana

wpadł wówczas

biskup W

oroniecki –

zdrajca

i papiesko-niemiecki

agent.

Za zwykłą

zdradę, pogwałcenie

elekcji,

ściągnięcie niemieckich

wojsk na

Polskę,

spowodowanie śmierci

tysięcy ludzi

oraz gra-

bieży kraju

powinien był

wisieć. Uszło

jednak płazem – jak każdemu zdrajcy bisku-

powi. Skutki

tej niemocy

były tragiczne...

¤¤

Pakosz

Bernard Gołyński

(1546–1599)

– jezuita,

spowiednik Zygmunta

III W

azy.

Wychowanek

niemieckiego kolegium

je-

zuickiego w

Rzymie. T

o tak,

jakby dziś

ministrem w

kancelarii prezydenta

był

absolwent szkoły

KGB w

Moskwie!

Dziwić może

wśród tłumu

zdrajców w

pur-

purach i

fioletach prosty

jezuita. Jakie

mógł mieć

wpływy? O

, miał

ogromne, więk-

sze od wielu purpuratów, bo był spowied-

nikiem „króla

jezuitów”

Zygmunta III

i wraz z drugim intrygantem jezuickim – Pio-

trem Skargą

– nadzorował

króla. T

en duet

papieskich i

niemieckich agentów

był stero-

wany i ściśle dozorowany przez przełożonych

NASI OKUP

ANCI

wywołała zatarg

z Rzymem.

Objął d

iecezję

na polecenie

Zygmunta A

ugusta, ale

bez

zgody papieża,

dlatego papież

go ekskomu-

nikował. W rewanżu Uchański też obłożył

papieża klątwą!

Spór z

ażegnał nuncjusz

Bongiovanni, a także... śmierć papieża Pa

ła IV

. P

o 1564

r. Uchański

został pryma-

sem i

już wiernie

służył papieżom

i Habs-

burgom.

Płatny agent

niemiecki. W

1575 r

. p

gwałcił elekcję,

gdyż wraz

z całym

epi-

skopatem dokonał

zamachu stanu,

ob-

wołując królem

cesarza niemieckiego

Maksymiliana II

Habsburga. Wbrew

wo-

li większości szlachty!Zamachu tego do-

konali biskupi

za wiedzą

Rzymu, gdzie

re-

zydował kardynał

Hozjusz, i

za n

iemieckie

pieniądze. Szlachta

uznała ten

wyczyn za

zbrodnię. Na

zdrajcę dokonano

nawet

dwóch zamachów

i strzelano

do niego

z rusznicy.

Brutalne pogwałcenie

prawa

zmobilizowało szlachtę, która dwa dni póź-

niej wybrała

na króla

Stefana Batorego.

Wybór

musiał ogłosić

(było to

zastrzeżone

dla prymasa)

marszałek Siennicki,

arianin,

bo wszyscy

biskupi brali

udział w

zamachu

Uchańskiego i popierali Niemca, podobnie

jak nuncjusz

papieski. R

ozwścieczona

szlachta, wracając

z elekcji,

złupiła dobra

zdradzieckiego prymasa.

Koronacji Bato-

rego dokonał biskup kujawski Karnkowski,

pierwszy z

biskupów, który

przeszedł na

stronę Batorego.

Uchański i

reszta episkopatu

nadal sprze-

ciwiali się

prawu. Ich

wybraniec, cesarz

Mak-

symilian, mając

poparcie tych

zdrajców, po-

stanowił zająć

polski tron

siłą. Zawarł

z Moskwą

układ, w

którym

po raz

drugi

zaplanowano rozbiór

Polski!

(pierw-

szy taki

projekt poddał

Władysław Opol-

czyk, fundator...

klasztoru na

Jasnej Górze).

lskę mieli

teraz zagarnąć

Habsburgowie,

a Litwę

– Moskwa.

Przed

zupełną katastro-

fą ocaliła

Polskę

śmierć Maksymiliana.

Ale

zbuntował się

Gdańsk, wybuchła

wojna do-

mowa, a

Iwan Groźny

zajął Inflanty,

które

potwornie spustoszył.

Podobnie

jak Litwę.

Wybuchła

wojna polsko-rosyjska.

Uchańskiego Batory

siłą zmusił

do po-

słuszeństwa, a

nuncjusz papieski

uciekł

z P

olski do

Wrocławia.

Sytuacja stworzona

przez zdrajcę

Uchańskiego zmusiła

Batore-

go do

ustępstw wobec

Brandenburgii i

uzna-

nia brandenburskiego

Hohenzollerna Jerze-

go F

ryderyka jako

kuratora obłąkanego

Al-

brechta, lennego

księcia P

rus. T

o był

trzeci

krok d

o uniezależnienia

się P

rus od

Polski,

a milowy

do rozbiorów.

Zaś wojny

z R

osją

trwały 6

lat, koszty

ich były

niebotyczne,

a co najgorsze – związały Polsce ręce i unie-

możliwiły działania

na innych

kierunkach.

Do tego

jak zwykle

wtrącił się

Kościół i

obłędnej nadziei

katolicyzacji R

osji zmar-

nował P

olsce owoce

zwycięstwa (patrz:

ssevino).

Zamach Uchańskiego

stworzył dosko-

nałą okazję

wrogom zewnętrznym

i po-

budził do

działania wszelkie

wewnętrz-

ne siły

odśrodkowe w

wielonarodowej

i wielowyznaniowej

Rzeczypospolitej, w

wołał wojnę

domową i

zewnętrzną.Sam

Uchański nie

poniósł kary,

bo kler

był po-

nad prawem.

Za 120

lat podobny

zamach

innego zdrajcy

w sutannie,

biskupa Dąmb-

skiego, był

już skuteczny.

Gdyby Uchański

zawisł, Dąmbski

nie poważyłby

się łamać

NASI OKUPANCI

roku życia przyjął święcenia kapłańskie. Po
powrocie objął kilka godności kościelnych
i zgarniał związane z nimi dochody.

Za poparcie Zygmunta Wazy w staraniach

Bliski krewny Mniszchów, którzy pod ko-

niec życia Zygmunta Augusta podsunęli
mu Barbarę Giżankę, łudząco podobną do

Nienasycony chciwiec – kiedy mianowa-

Jan Matejko – Kazanie Piotra Skargi

NASI OKUPANCI

Ta część mówi o biskupach zdrajcach

beneficjami dostawali ich agenci, i dbali o ich
dalsze  awanse.  Wymieniliśmy  jednak  tylko
tych  biskupów,  którzy  „zasłużyli  się  Polsce”
wyjątkowo  aktywną służbą  Niemcom.

Jednym z wyróżników tego okresu jest

Kościelni fałszerze historii powołują się

¤ ¤ ¤

Stanisław Hozjusz – biskup chełmiń-

NASI OKUP

ANCI

i uświetnieniu

rodziny”.

Był jednym

z najwięk-

szych ciemiężycieli ludu, wyciskał z poddanych

ostatni grosz,

podnosił dziesięciny,

z chłopów

zrobił niewolników. Wokół P

ińczowa utworzył

ordynację, a

jej własność

zapewnił rodzinie.

Zostawił bratankom

osiem milionów

zło-

tych gotówką

(tj. ponad

1,5 tony

złota!)

oraz 3

zamki, 3

miasta i

78 wsi!

Wyprotegowani

przez niego

bratankowie,

już jako

dostojnicy, kontynuowali

agenturalną

działalność na

rzecz Habsburgów

i pa-

piestwa. Zygmuntowi

papież Klemens

VII nadał

„za zasługi”

(szkoda, że

nie

dla P

olski)

tytuł margrabiego.

T enże

Zygmunt ku

oburzeniu całej

lski za-

ślubił per procura

Konstancję Habsburg

królowi Zygmuntowi

III W

azie. Zwią-

zek był

uważany za

kazirodczy, bo

by-

ła ona

rodzoną siostrą

zmarłej pierw-

szej żony

króla, Anny.

¤¤

Walerian

Protasewicz-Suszkow-

ski–

biskup łucki

od 1547

r., wileń-

ski w

latach 1556–1579,

senator. Se-

kretarz królowej

Bony, potem

Zyg-

munta A

ugusta. Zwalczał

reformację,

sprowadził na

Litwę jezuitów,

utwo-

rzył kolegium

jezuickie w

Wilnie

i skutecznie

zabiegał o

przekształce-

nie go

w A

kademię. Czemu

służyły

jezuickie szkoły,

dowodzi przykład

z roku

1581, kiedy

zaledwie dwa

la-

ta po

założeniu Akademii

jej stu-

denci –

szczuci przez

swoich wycho-

wawców jezuitów

– urządzili

prote-

stantom w

Wilnie

wielki pogrom.

Na-

stępne pogromy urządzali regularnie.

Negocjował warunki

unii lubel-

skiej i

był członkiem

delegacji litewskiej

sejmie w

1564 r

. P

iętrzył trudności,

bo sta-

rał się

zachować odrębność

Litwy. Do

unii

doszło wobec

zagrożenia Litwy

przez Mo-

skwę. Uczestniczył

w zamachu

stanu przy-

gotowanym przez

Uchańskiego.

¤¤

Łukasz K

ościelecki–

biskup przemy-

ski od

1574 r.,

poznański w

latach 1576–1597,

senator. P

rotektor jezuitów,

zaciekły wróg

NASI OKUP

ANCI

praw Rzeczypospolitej,

lska uniknęła-

by rozbiorów,

a tysiące

laków ocaliło-

by życie

lub uniknęło

Syberii...

Uchański zaciekle

walczył przeciwko

ograniczaniu przywilejów

Kościoła w

sce. Ale

cóż, celem

Kościoła

zawsze by-

ło i

jest słabe

państwo, w

którym po-

litycy muszą

szukać poparcia

z am-

bony i

słono za

nie płacić.

W roku

1574, gdy

prymas Uchański

sprawował władzę

w kraju

jako interrex,

tłum podburzony przez jezuitów dokonał

pierwszego w Po

lsce pogromu protestan-

tów w

Krakowie i

zburzył kościół

ewan-

gelicki. P

adli zabici,

pięciu sprawców

ścię-

to. Uchański

wraz z

Hozjuszem uspra-

wiedliwiali zbrodniarzy,

zabiegali o

ich

uwolnienie, czym podżegali do kolejnych

zbrodni.

Jak zwykle

wyczyny tego

zdrajcy, nie-

mieckiego pachołka,

zbrodniarza i

ka-

nalii, a

także ich

skutki są

starannie tu-

szowane przez

kościelnych fałszerzy

hi-

storii i

ich sługi.

Na prezentowanej

tu li-

ście powinien

znaleźć się

cały episkopat

z czasu

zamachu Uchańskiego.

¤¤

Stanisław Karnkowski

– biskup

kujaw-

ski od

1567 r.,

arcybiskup gnieźnieński

i pry-

mas Po

lski w latach 1581–1603, senator i ja-

ko prymas

przewodniczący Senatu,

interrex

w 1587

r. Karierę

zawdzięczał nepotyzmo-

wi stryja,

biskupa kujawskiego.

Sekretarz

Zygmunta A

ugusta, potem

sekretarz wielki

koronny. P

rotektor jezuitów,

których spro-

wadził do

Kalisza i

Poznania.

Zaraz urzą-

dzili tam pogromy protestantów. Zwolennik

kontrreformacji, z

aciekły wróg

tolerancji

i konfederacji warszawskiej, a poza tym łaj-

dak, rozpustnik

i chciwiec.

Nawet nun-

cjusz Caligari

publicznie zarzucał

utrzymywanie konkubin,

symonię i

obo-

jętność w

sprawach

wiary.

Bliski współpracownik

kardynała Hose

w dziele

zaprowadzania kontrreformacji

w P

olsce

– po

jego wyjeździe

do Rzymu

zo-

stał przywódcą

obozu kontrreformacji.

Był

prawą ręką

kolejnych nuncjuszy

papie-

skich, a

szczególnie agentów

niemiec-

kich, takich

jak Commendone,

Laureo

i di

Capua.

T o

za jego

rządów w

czasie bez-

królewia w

1587 r.

jezuici sprowokowali

NASI OKUPANCI

ale zdołał jeszcze... wymusić 12 tys. zł „od-
szkodowania”. Jak widać, nie pogardził żad-
nymi pieniędzmi, bo też prowadził ogrom-
ny dwór...

Zaciekle zwalczał konfederację warszaw-

Wierny stronnik Zygmunta III, którego

Pochowany w katedrze wawelskiej w ka-

plicy Maciejowskich.

¤ ¤ ¤

Jan Tarnowski – biskup poznański od

roku 1598, kujawski od 1600 roku, abp

Jeden z najbliższych współpracowników

W marcu 1605 r. król i jego najbliżsi

¤ ¤ ¤

Takie to są właśnie „liczne zasługi Ko-

ścioła dla Polski”.

LUX VERITATIS

Stanisław Hozjusz

Walerian

Protasiewicz-

Suszkowski

Stanisław Karnk

owski

NASI OKUP

ANCI

i zgubnym

konfederacjom, które

były zwy-

kłymi buntami,

oraz osłabił

autorytet pań-

stwa i

jego aparat.

Jest więc

zdrajca pry-

mas Karnkowski

ojcem polskiego

war-

cholstwa.

Żył 83

lata, czyli

bardzo długo,

i bardzo długo szkodził Po

lsce. W sumie nie

miało to

wiekszego znaczenia,

bo jednego

zdrajcę w

sutannie natychmiast

zastępował

następny...

¤¤

Piotr

Myszkowski–

biskup płocki

1567 r.,

krakowski w

latach 1577–1591,

se-

nator. Sekretarz

Zygmunta A

ugusta, a

okresie 1563–1568

podkanclerzy koronny.

Potrafił

zdobyć sobie

zaufanie króla

– na-

wet Hozjusz

pisał o

nim, że

jest zawsze

tego samego

zdania co

król. P

rowadził

tak rozwiązły

tryb życia,

że nuncjusz

pa-

pieski Caligari

publicznie zarzucał

jemu

i prymasowi

Karnkowskiemu utrzymywa-

nie konkubin,

symonię i

obojętność w

spra-

wach wiary.

a czasów

jego podkanclerstwa

Zygmunt August

aktem w

Piotrkowie

do-

puścił w

roku 1563

do sukcesji

w P

ru-

sach książęcych

brandenburską linię

Ho-

henzollernów.

Był to

kolejny katastrofalny

błąd w sprawach Prus. R

ównocześnie bisku-

pi wymogli

na królu

edykt o

banicji cudzo-

ziemskich ministrów

(duchownych) prote-

stanckich.

ucieczce

Henryka W

alezego Mysz-

kowski pierwszy poparł kandydaturę ce-

sarza niemieckiego

– Maksymiliana

Habsburga.

W czasie

elekcji w

1574 r.

brał

udział w

zbrodniczym zamachu

stanu (patrz:

Uchański). Chociaż

na króla

wybrano Ba-

torego, on

wraz z

całym episkopatem,

trwał

murem przy

Niemcu. Spoiwem

tego mu-

były

niemieckie pieniądze

oraz pronie-

mieckie dyrektywy

z Rzymu,

gdzie przeby-

wał przy

papieżu kardynał

Hozjusz. Efek-

tem była

wojna domowa,

uwikłanie P

olski

w długoletnią

wojnę z

Moskwą, spustosze-

nie Inflant

i Litwy

oraz planowany

rozbiór

lski. Sytuację

lski i

Batorego uratowa-

ła śmierć

Maksymiliana.

Popierał

kontrreformację i

jezuitów oraz

zabiegał o wydanie edyktów antyariańskich.

W 1586

r. kupił

Pińczów

– ważny

ośrodek

reformacji, najpierw

kalwiński, potem

ariań-

ski, słynny w całej Europie z Akademii Piń-

czowskiej. W

Pińczowie,

ośrodku azylu

re-

ligijnego, odbywały

się wówczas

synody; tu

zmarł i

jest pochowany

Jan Ł

aski. Biskup

Myszkowski z

katolicką miłością

wygnał

arian z

miasta, zlikwidował

ich zbory,

szko-

ły, drukarnie

i biblioteki,

spalił książki.

Tę

zbrodnię nazywa

się dziś

niewinnie re-

katolicyzacją P

ińczowa.

Dziś „w

Pińczo-

wie dnieje”...

Myszkowski to

w polskiej

historii jeden

z największych

łupieżców w

sutannie. Już

ja-

ko młody

ksiądz wykorzystywał

zaufanie kró-

la, pozycję

na dworze

i gromadził

wszystkie

wolne godności

z przynależnymi

beneficja-

mi. P

azerność jego

była tak

słynna, że

nazywano go

„proboszczem całej

ski”.

Jako biskup,

mając większe

możliwo-

ści, stał

się jeszcze

bardziej chciwy.

Wspo-

mniany nuncjusz

Caligari tak

go określił:

„Najbogatszy,

najchytrzejszy i

najfałszywszy

człowiek w

Polsce.

Sprzedaje beneficja,

w gnie-

wie bije

księży własną

ręką, na

bankietach

ni miary,

ni przyzwoitości

nie przestrzega

(...).

Przede wszystkim

myślał o

wzbogaceniu

NASI OKUP

ANCI

pogrom protestantów

w Krakowie.

Zbrod-

niarze pod

rządami prymasa

nie ponieśli

ka-

ry. W

raz z

jezuitami chronił

potem spraw-

ców kolejnych

pogromów, zapewniając

bezkarność i

błogosławiąc.

Kiedy mniejszość

za niemieckie

pie-

niądze, a

pod przewodem

biskupów ogło-

siła królem

cesarza niemieckiego

Mak-

symiliana II,

Karnkowski należał

do te-

go grona

, ale

gdy prawowicie

wybrany Ste-

fan Batory

szybko zajął

Kraków, Karnkow-

ski zwietrzył

szansę kariery

i jako

pierwszy

z biskupów

przeszedł na

jego stronę.

Koro-

nował go, mimo że była to prerogatywa pry-

masa. Ale

w 1581

r. Batory

zrobił go

pry-

masem.

Poparł elekcję Zygmunta III W

azy, choć

musiał się z tego tłumaczyć nuncjuszowi pa-

pieskiemu. Ż

ycie pokazało,

że wybrał

do-

brze dla

Kościoła i

Niemców, a

tragicznie

dla P

olski.

W czasie

pobytów króla

w Szwe-

cji sprawował

władzę w

kraju jako

prorex.

Dumny i

pyszny, uważał

się za

pierwszą po

królu osobę

w państwie,

co ogłosił

w roz-

prawie wydrukowanej

w 1593

r. Zwalczał

każdego, kto

mógł go

przerosnąć, dlatego

był zajadłym

wrogiem kanclerza

i hetmana

Jana Zamojskiego.

Intrygami podkopywał

jego pozycję,

aż spowodował,

że król

Za-

mojskiego odsunął.

Sprzeciwił się

też skodyfikowaniu

zasad

elekcji królów,

który to

projekt

próbował

zrealizować Zamojski,

popierany przez

obóz

protestanckiej szlachty.

Kanclerz propo-

nował odsunąć

od elekcji

m.in. tych,

któ-

rzy brali

pieniądze z

zagranicy.

Chciał

też zamknąć

drogę do

polskiego tronu

Niem-

com Habsburgom,

czego wymagała

polska

racja stanu.

Karnkowski storpedował

pro-

jekt, żądając

warunku, że

królem może

być

tylko k

atolik. Za

nim s

tał nuncjusz

papie-

ski –

agent niemiecki

Hannibal z

Kapui, któ-

ry po

obaleniu projektu

pisał triumfalne

li-

sty do

papieża. P

ozostawiono furtkę

do prze-

kupywania zdrajców,

a Niemcom

– do

tro-

nu polskiego.

W walce

z Zamojskim

i w

służbie Habs-

burgom posuwał

się do

zwykłej zdrady

i skrajnego

warcholstwa. W

roku 1590

sejm

na zawsze

odsunął arcyksięcia

Maksymilia-

na od

korony polskiej,

bo ten

nie zaprzy-

siągł układów

zawartych przed

wypuszcze-

niem go

z polskiej

niewoli. Uchwalono

też

wysokie podatki

na stutysięczną

armię.

Karnkowski, w

obawie przed

wzmocnie-

niem pozycji

hetmana, zwołał

sejmiki

w celu

obalenia prawomocnych

i już

re-

alizowanych uchwał

sejmu!P

odatki oba-

lono. Skończyło

się to

tragicznie, bo

poro-

biono już

zaciągi i

nieopłacone wojsko

za-

częło „odbierać”

żołd, łupiąc

lskę. Gra-

bieże były

tak wielkie,

że przeciw

wojsku

zwołano pospolite

ruszenie.

Podobnie

postąpił Karnkowski

dwa lata

później, kiedy

w obliczu

zagrożenia turec-

kiego sejm

uchwalił podatki

na wojsko.

W ar-

choł i

zdrajca prymas

opublikował broszu-

rę F

estina lente– „Spiesz się powoli”, w któ-

rej wezwał

do niepłacenia

podatków. Sku-

tek był

straszny: niemoc

państwa spowodo-

wana pustkami

w skarbie.

Niestety, szubra-

wiec w

sutannie był

ponad prawem.

Tymi

czynami dał

przykład, że

hierar-

cha Krk

może obalać

prawomocne uchwa-

ły sejmu

oraz że

można bezkarnie

nie pła-

cić podatków.

Przetarł

drogę liberum

veto

NASI OKUPANCI

PZPN – PŁATNI ZDRAJCY, PACHOŁKI NIEMIEC, CZYLI...

ZZddrraajjccyy ww ssuuttaannnnaacchh ((44))

TYGODNIK

Królestwo kłamstwa

nie jest tam, gdzie kłamią,

ale tam, gdzie się

kłamstwo akceptuje.

Karol Czapek