Polityczny i ekonomiczny wymiar bezpieczeństwa Państwa:  

Demokracja: ustrój polityczny i forma sprawowania władzy, w których źródło władzy stanowi wola większości 
obywateli  (sprawują  oni  rządy  bezpośrednio  lub  za  pośrednictwem  przedstawicieli).  Powody  wsparcia  dla 
demokracji: Przede wszystkim wzmacnia tożsamość narodową oraz zaufanie do zasad i wartości czy instytucji 
systemu demokratycznego. Ponadto dobrze wypada w praktyce, jest systemem sprawnym oraz funkcjonalnym. 
Przyczyny erozji demokracji to przede wszystkim utrata sensu i celu procesu demokratycznego, społeczeństwo 
uważa, że jest odrzucane przez polityków, a zainteresowanie obywatelami rośnie w zależności od okoliczności. 
Ponadto należy zwrócić uwagę na utratę wiary w procesy demokratyczne, czyli poprzez kontakty rządu z elitami 
następuje odpolitycznienie problemów społecznych poprzez wyłączenie ich z pod debaty i walki politycznej. Do 
zagrożeń  demokracji  należy  przede  wszystkim  patologia  władzy,  spadek  interesów  grupowych  oraz  ruchy 
społeczne.  

Ruchy  społeczne  to  forma  zbiorowego,  spontanicznego  działania  pewnych  kategorii  społecznych  lub 
zbiorowości zmierzającego do określonego celu i często do wywołania zmiany społecznej. Podejmowane przez 
członków  ruchów  społecznych  akcje  mają  zazwyczaj  charakter  spektakularny,  aby  wywołać  duże  wrażenie 
zarówno  na  społeczeństwie,  jak  i  na  aparacie  władzy,  który  kontroluje  to  społeczeństwo.  Różnice  między 
ruchem, a partią to przede  wszystkim, ruch  ma  charakter  niesformalizowany, działa radykalnie  oraz  wskazuje 
winnego zaistniałej sytuacji.  Ruchy społeczne dzielimy na stare oraz nowe, w których przypadku wyróżniamy 
awangardowe  oraz  tradycyjne.  Charakteryzuje  ich  przedstawianie  wartości  alternatywnego  stylu  życia, 
manifestowanie danych przekonań oraz stanowisk, sposobu spędzaniu wolnego czasu czy chociażby mody bądź 
kulinariów. Powstają głównie z powodu potrzeby przynależności do danej grupy społecznej (środowisk) bądź ze 
względu  na  brak  zaufania  oraz  wiary  wobec  instytucji  bądź  polityków.  Sama  idea  ruchów  społecznych  jest 
atrakcyjna  przede  wszystkim  dla  młodych  pokoleń,  dodatkowy  wpływ  ma  na  to  rozwój  technologii 
(komunikacja  sieciowa),  co  umożliwia  dużo  lepszy  kontakt,  z  resztą,  w  erze  Facebooka  każdy  wie  co  daje 
komunikacja sieciowa ;) Przykładem takich ruchów społecznych mogą być  np. Hipisi, mający własne poglądy 
oraz styl. Nie, osiedlowe „Dresy” tutaj nie pasują :D 

Urynkowienie  polityki,  czyli  ujednolicenie  polityki  w  sprawach  zasadniczych,  pojawia  się  wówczas  gdy 
zachodzi zanik partii ideologicznych (klasowych). W tym procesie  ważny jest również proces zwany „zanikiem 
funkcji artykulacyjnej”, który doprowadza do wytworzenia produktu politycznego, czyli przemieszczenie się z 
poziomu  programowego  na  marketingowy,  który  ma  spowodować  za  pomocą  medialnego  wizerunki  polityka, 
kompozycji programowej oraz symboli partii większe poparcie.  

Nacjonalizm – czyli postawa społeczno-polityczna, która uznaje naród za najwyższe dobro, a jednocześnie jest 
zagrożeniem  politycznym  współczesnych  państw.  Dzieli  się  na  etnicznie  ekskluzywny  który  akcentuje 
znaczenie więzów tożsamości zbiorowej dla określonej społeczności są to tzw. więzy przedpoli tyczne (symbole, 
święta, obyczaje, obrzędy) będące elementem narodowej solidarności, oraz obywatelski (liberalny) który oparty 
jest  na  patriotyzmie  konstytucyjnym,  czyli  wszyscy  ludzie  mieszkający  na  terenie  państwa  (bez  względu  na 
religię)  stanowią  jeden  naród.  Źródła  odradzania  nacjonalizmu  w  Unii  oraz  Polsce,  to  przede  wszystkim 
zwiększona  asertywność  mniejszości  narodowych  i  etnicznych  żądających  poszanowania  odrębności  i 
tożsamości,  przeżywających  trudności  z  akceptacją  i  asymilacją.  O  ile  można  zrozumieć  niezadowolenie 
Polaków  na  Litwie  z  polityki  narodowościowej,  o  tyle  mniejszością  muzułmańskim  mówimy  stanowcze  nie 
(moja  własna  dopiska!).  Dodatkowe  źródła  to  reakcja  obronna  społeczności  większościowych  (obrona 
tożsamości  oraz  kultury  narodowej).  Do  rozwiązań,  które  według  wykładów  są  poprawne  należą  asymilacja, 
powodująca  przymusową  integracje  z  pozbawieniem  się  trzech  praw  fundamentalnych  (do  języka,  kultury, 
nazwiska)  oraz  integracja  obywatelska  z  poszanowaniem  prawa  do  różnicy,  czyli  krótko  mówiąc 
multikultorowa polityka,  która gwarantuje odmienności pod  warunkiem poszanowania standardów demokracji, 
co  jak  wszyscy  wiedzą  nie  dotyczy  muzułmanów  (oni  mają  na  to  wyjebane!:D).  Odejście  od  strategii 
„multikulti”  to  modyfikacja  zasady  prawa  ziemi  (uzyskanie  obywatelstwa  poprzez  narodziny  na  danym 
terytorium),  ograniczenie  prawa  do  obywatelstwa  przez  małżeństwa  oraz  ograniczenia  w  zakresie  podwójnego 
obywatelstwa.  

Biopolityka  –  zainteresowanie  osobowością  polityczną  (czyli  osobowością  danego  polityka),  czyli 
dziedziczonymi wzorami zachowań, charakterem prowadzonej polityki etc. Krótko mówiąc, co ma wpływ na to 
w  jaki  sposób  prowadzą  taką,  a  nie  inną  politykę.  Prekursorami  biopolityki  byli  M.  Foncault  i  R.  Kjellen. 
Centralną  kategoria  (osobowość  polityczna),  składa  się  z  trzech  elementów  czyli:  ogólnej  osobowości 
(predyspozycje  do  określonych  zachowań  psychicznych  oraz  społecznych),  skala  identyfikacji  z  systemem 
wartości oraz interesami określonej grupy społecznej oraz doświadczenie osobiste wynikające z uczestnictwa i 
sympatii do partii politycznej. Z tego co jest zapisane w wykładzie, nie ma żadnej różnicy między osobowością 
indywidualną, a polityczną, czyli prywatnie i politycznie zachowuje się tak samo. Jedyna różnica pojawia się w 
motywacji,  która  nie  powinna  być  przenoszona  w  sfere  polityki  ze  względu  na  fakt,  że  napotykają  innych 
polityków,  którzy  kierują  się  innymi  motywami.  Wskazuje  się  na  czynniki  wewnętrzne  (cechy  wrodzone, 
zdrowie, psychika, wpływ chorób) oraz zewnętrzne (bieda czy wpływ środowiska) kształtujące zachowania 
polityków.  Na  tle  biopolityki  pojawia  się  teoria  determinizmu  społecznego,  która  mówi,  że  środowisko 
społeczne jest decydujące w przystosowaniu jednostki do życia społecznego. Miarą dojrzałości ma być zdolność 
do  przystosowania  się  do  niekorzystnych  warunków,  czyli  skłonność  człowieka  do  przemocy,  która  ma 
usprawiedliwać  ignorowanie  norm  życia  społecznego.  Przykładowy  Hussain,  który  nie  miał  lekkiego 
dzieciństwa  (bieda,  przemoc  w  domu)  oraz  pewne  uwarunkowania  genetyczne  sprawiły,  że  kierowało  nim 
pragnienie  wyrównania  krzywd,  czyli  typowa  cecha  myślenia  tyranów,  co  miało  wpływ  na  to  jaką  politykę  w 
swoim państwie prowadził. 

Grupy  nacisku  –  są  to  organizacje  jawne  bądź  poufne,  które  nie  chcą  sprawować  władzy,  jednak  nie  jest  im 
obojętne  kto  będzie  się  tym  zajmował.  Wywodzi  się  to  z  epoki  feudalizmu,  kiedy  na  dworach  z  inicjatywy 
gospodarza  wywiązywały  się,  spowinowacone  ze  sobą  grupy  zaufania,  pielęgnując  określone  zasady 
uczestnictwa. Jeśli chodzi o źródła zainteresowania społecznego problematyką grup nacisku to można wymienić 
tutaj  o wpływie tajnych  związków  skupiających  politykę  państw  zaborczych  podczas  rozbioru  Polski  czy 
polityka  informacyjna  prowadzona  przez  tajne  organizacje  (taktyka  uchylonych  drzwi).  Grupy  nacisku 
jako źródła potencjalnego zagrożenia, to przede wszystkim osłabianie społeczną legitymacje do rządzenia, rodzi 
podziały  społeczne  i  polityczne,  zniekształca  system  awansu  społecznego  i  politycznego  (konkretni  ludzie 
zmieniają tylko stanowiska) oraz zniechęcenie do interwencji obywatelskiej co uwidacznia się w rosnącej apatii.