Zrozumieć psa. Jaki właściciel, taki pies...
Widząc nieszczęśliwego psa i jego właściciela zadaje sobie zawsze
jedno pytanie: co przyczyniło się do ich złych relacji? Może zabrakło
czasu, pieniędzy, wyobraźni człowieka, a może przyczyna była inna?
Pies to nie mebel ani zabawka, którą możemy bawić się dopóki nas
nie znudzi, a potem odrzucić w kąt. Pies to żywa istota, zdolna do
odbierania i okazywania uczuć. Psy myślą, wyciągają wnioski, uczą
się i zapamiętują, i dlatego dla prawidłowego rozwoju fizycznego i
psychicznego, potrzebują odpowiednich warunków, od początku
swojego życia.
Większość psów, podobnie jak innych zwierząt, rodzi się ze
zrównoważoną psychiką. Ich umysł jest jak niezapisana karta, która w
miarę rozwoju zapełniana jest nowymi informacjami o otoczeniu. Jeśli
zwierzę przebywa, tak jak w naturze, wśród zdrowych i stabilnych
emocjonalnie osobników, zaspokajane są wszystkie jego potrzeby,
więc jego rozwój przebiega prawidłowo. Dzięki naturalnemu
instynktowi przetrwania zwierzęta eliminują ze swojego stada
osobniki chore lub o niestabilnej psychice. Jest to jedyna dla nich
gwarancja przetrwania.
Sytuacja ma się inaczej w momencie wprowadzenia psa do ludzkiej
rodziny. Biorąc do domu zwierzę, stajemy się odpowiedzialni za jego
dalsze życie. To od nas pies powinien nauczyć się poznawać świat.
Problem powstaje kiedy zaczynamy traktować psa jak człowieka,
dając mu to, co z naszego ludzkiego punktu widzenia wydaje się, że
jest psu potrzebne, np. przytulenie w sytuacji gdy pies przestraszy się
hałasu za oknem. Większość z nas robi to z dobrego serca, bo
najzwyczajniej w świecie kocha swojego psa. Oczywiście nie ma nic
złego w miłości do zwierząt. Błędem jaki popełniamy jest
nieświadome wzmacnianie problemów psa, poprzez nagradzanie jego
lęków. Z drugiej strony nie można też całkowicie zaniedbać psa,
traktując go jak więźnia, zamykając w ciasnej klatce lub przypinając
na łańcuch, bez najmniejszej nawet namiastki swobody.
Błędy w zrozumieniu natury zwierzęcia i nieprawidłowe jego
