UCZTA:
Fajdros: najpiękniej jest oddać życie z
miłości, niewielu ma odwagę tak się
poświęcić, nie ma takiego tchórza, którego
by Eros nie natchnął męstwem; mówił on o
sile miłości, opierając się na tym, iż
zakochana osoba jest w stanie poświęcić
wszystko dla swej ukochanej. Ale nie
zauważał on różnic.
Pauzaniusz: skoro istnieją dwie Afrodyty,
istnieją też dwaj Erosi, podobnie oblubieńcy:
jedni kochają duszę, drudzy ciało; zauważa,
ż
e nie można za coś pięknego uznać
wykorzystywania
nieletnich
lub
sprzedawania się za pieniądze i chce aby to
było zabronione, w swej wypowiedzi
zawiera pewne normy moralne, zwraca
uwagę, że dążenie do samodoskonalenia jest
jedną z najważniejszych cech i że Eros jest
przydatny bo stymuluje do udoskonalenia.
Eryksimachos:
w
człowieku
mieszka
dwojaki Eros – zdrowie i choroba, obie
kochają inne rzeczy; widzi w Erosie czynnik
łączący, spójnik, który jest niezbędny do
ż
ycia, pomaga on utrzymać wszystko w
harmonii, można tu zauważyć pierwsze
oznaki dualizmu.
Arystofanes:
nawiązuje
do
natury
człowieka, kiedyś istniały 3 płcie: męska,
ż
eńska i obojniakowa, postać każdego
człowieka 4 ręce, nogi… mężczyzna od
słońca, kobieta od ziemi, obojniak od
księżyca; do dwoistej natury zalicza również
istoty rozumne; tłumaczy pederasto co
więcej uważa to za cnotę, którą warto
pielęgnować i nie należy się jej wstydzić.
Agaton: Eros to najmłodszy z bogów, ma
największą władzę, jest bardzo mądry;
doszukuje się w nim przyczyny sprawczej,
siły wyższej i natchnienia, które napędza do
działania; możemy się dopatrywać nawiązań
do filozofii a mianowicie nasuwa się
stwierdzenie, że wszystko ma swoje źródło,
przyczynę.
Sokrates: Eros jest miłością czegoś, Jeżeli
jest miłością, to znaczy, że czegoś pragnie,
Jeżeli czegoś pragnie, to znaczy, że tego nie
ma, Agaton stwierdził w swojej mowie, że
od kiedy Eros nastał wśród bogów,
zapanowały wśród nich porządek i piękno;
Eros jest więc miłością do piękna, Jeśli Eros
jest miłością do piękna, znaczy to, że brakuje
mu piękna. Eros nie może być więc piękny,
To, co jest dobre, jest też i piękne. Jeśli więc
Erosowi brakuje piękna, brakuje mu też
dobra. Agaton nie potrafi wyjaśnić tej
sprzeczności.
Warto
zaznaczyć,
ż
e
wypowiedź Sokratesa różni się znacznie od
poprzedników, dlatego że praktykował on
swój styl, który polegał na tym, aby
rozmowa niejako zmusiła rozmówcę do tego
aby sam zaprzeczył swoim początkowym
racjom.
ROZPRAWA O METODZIE:
Posiadamy taki sam rozum, rozwijamy go
jednak innymi drogami, a podstawowym
celem naszego poznania jest trzymanie sie
jednej, sprawdzonej metody. W rozumieniu
Kartezjusza metoda jest sposobem na
poszukiwanie prawdy oraz tym, co pomnaża
wiedzę i pozwala odpowiednio kierować
umysłem.
Metoda
jest
niezbędnym
narzędziem
prowadzącym
do
usystematyzowania wiedzy oraz przede
wszystkim do rozwiązania problemu -
zwyczajnie prowadzi badacza do celu.
Potrzeba
metody
jest
poprzedzana
zaistnieniem wątpliwości co do ustalonego
porządku, co do prawdziwości istniejących
twierdzeń. Poznanie prawdy jest celem
metody kartezjańskiej. Kartezjusz zakłada
wielką siłę ludzkiego umysłu, twierdzi
nawet,
ż
e
wpływ
innych
ludzi
na
nieukształtowany umysł dziecka, a z czasem
dorosłego
człowieka
jest
zgubny
dla
odnalezienia prawdy. Uważa, że rozum
jednostki sam powinien dochodzić do prawd
i twierdzeń bez niczyjej pomocy i wpływów.
Twierdzi, że wiedza otrzymywana w szkole
oprócz
podstaw
daje
również
szum
informacyjny uniemożliwiający prawdziwe
poznanie. Postawił sobie cele: oddzielenie
prawdy od fałszu, zdobycie wiedzy o
wszystkim co jest w życiu ważne, a przy tym
zdecydowane kroczenie wyznaczoną, własną
drogą, doświadczenie obcości i inności oraz
przykazanie, że prawdę trzeba poprzedzać
adekwatnym doświadczeniem. Wyróżnił 4
prawidła swojej metody: 1. nic nie
przyjmować za oczywistość, zanim nie
zostanie
bez
pośpiechu
i
zaniedbań
rozpoznane za pomocą własnego umysłu 2.
należy rozkładać wszystkie twierdzenia na
czynniki pierwsze, rozpatrywać w każdym
możliwym
aspekcie
3.
wprowadzić
porządek,
rozpoczynać
dedukcje
od
rozpatrzenia aspektów najprostszych do
udowodnienia 4. dbać by poszczególne
przewody myślowe były pełne i dostatecznie
wyczerpywały
temat.
Część
trzecia:
„moralność tymczasowa” i 3 zasady: 1.
prawom i obyczajom swego kraju, miejsca
swego życia, a przy tym zachowanie pełnego
prawa do wolności wyboru przekonań oraz
zmiany postanowień; 2. trzymanie się
przekonań jedynie prawdopodobnych w
przypadku
niemożności
osiągnięcia
całkowitej pewności 3. nie należy zmieniać
rzeczy, na które nie mamy wpływu (los,
porządek
ś
wiata),innymi
słowy
trzeba
mierzyć
siły
na
zamiary
Część
czwarta(podstawy metafizyki) poświęcona
została dowodzeniu istnienia duszy ludzkiej
oraz istnieniu Boga. Głównym założeniem
jest
uznanie
zmysłów
za
zawodne,
umiejętność uniesienia sie ponad „rzeczy
zmysłowe” i odejście od wyobrażania sobie
czegokolwiek,
które
uniemożliwia
zrozumienie togo, co niewyobrażalne. W
ramach wspomnianej części Kartezjusz
dochodzi do słynnego stwierdzenia „myślę,
więc jestem”(4),które to uznał za pierwsza
zasadę
filozofii,
której
poszukiwał.
Kartezjusz dowodzi istnienia duszy ludzkiej,
uniezależnionej od ciała. Kartezjańskie
założenia obowiązują każdą naukę, która jest
sprawdzalna i posiada przedmiot swych
badań.
OBRONA SOKRATESA:
I Sokrates zostaje oskarżony o: 1. Psucie
młodzieży- dowodzi, że żaden człowiek nie
może świadomie dążyć do deprawowania
innej
osoby
ze
swojego
najbliższego
otoczenia, ponieważ ta zwróciłaby się w
końcu przeciwko niemu. Może tu więc w grę
wchodzić jedynie nieumyślne psucie, a takie
należy zwalczać nie sądem, lecz za pomocą
własnych argumentów i nauczania 2.
Bezbożność
i
wprowadzanie
nowych
duchów 3. Wróg demokracji ateńskiej. II
werdykt- skazanie na śmierć . Sokrates o
ś
mierci: , że nie boi się śmierci, bo nie wie,
czy to coś dobrego czy złe, śmierć jest czymś
dobrym dla niego. Śmierć jest albo
całkowitym unicestwieniem ciała i duszy, w
którym człowiek nie odczuwa już żadnych
wrażeń, i tym samym uwolnieniem od
wszelkich trosk, albo jakimś przeobrażeniem
i przeniesieniem się duszy w inne miejsce –
do Hadesu, gdzie Sokrates będzie mógł
spotkać dawnych bohaterów i poetów i dalej
prowadzić z nimi swoje dysputy. III
Znaczenie obrony Sokratesa: Obrona
Sokratesa jest dziełem filozoficznym w
najgłębszym
sensie
tego
słowa.
Odpowiadając na zarzuty Ateńczyków,
Sokrates mógł dość łatwym kosztem ocalić
swoje życie, kajając się za swoją działalność,
wreszcie
proponując
dla
siebie
karę
wygnania lub więzienia. Nie mógł jednak
tego zrobić; za żadną cenę nie mógł
zrezygnować z refleksji nad tym, co dobre i
sprawiedliwe, z pytania, co robić, aby żyć
dobrze. Poszukiwanie prawdy nie może
zależeć od nastrojów społeczeństwa i
wyroków sądów – to odkrycie Sokratesa
pozostaje aktualne do dzisiaj i do dzisiaj
stanowi wezwanie do badania własnej natury
duchowej (duszy – słowami Sokratesa) i
właściwego kierowania własnym życiem.
PODZIAŁ FILOZOFII – WYKŁADY:
Ontologia lub metafizyka (por. metafizyka
klasyczna)
–
podstawowy
(obok
epistemologii) dział filozofii starający się
badać strukturę rzeczywistości i zajmujący
się problematyką związaną z pojęciami bytu,
istoty, istnienia i jego sposobów, przedmiotu
i jego własności, przyczynowości, czasu,
przestrzeni, konieczności i możliwości.
Epistemologia
teoria
poznania
lub
gnoseologia – dział filozofii, zajmujący się
relacjami między poznawaniem, poznaniem
a rzeczywistością. Epistemologia rozważa
naturę takich pojęć jak: prawda, przekonanie,
sąd, spostrzeganie, wiedza czy uzasadnienie.
a aksjologia dzieli sie na etyke - teorie
moralnosci i estetyke - teorie piękna.
PODZIAŁ FILOZOFII – INTERNET:
Metafizyka - można nazwać ją „filozofią
pierwszą” lub teorią bytu, którą się zajmuje,
nazwa używana znamiennie z ontologią,
wyjaśnia ona istnienie całej autentycznej
rzeczywistości.
Antropologia - jak sama nazwa wskazuje
dział filozofii zajmujący się człowiekiem,
dążący do poznania natury i mentalności
człowieka, interesujący się sensem życia i
działania człowieka, jak i jego stosunkiem do
cywilizacji i dziejów.
Etyka i Estetyka - wchodzą one w skład
aksjologii, dziedziny filozofii zajmującej się
samymi wartościami. Etyka zajmuje się
ogółem norm i wartości moralnych. Jej
celem
jest
ukazanie
wypróbowanych
podstaw dla słusznych, rozumnych działań.
Podstawowe pytania etyki dotyczą dobra,
którym ludzie powinni się kierować w swych
zamiarach
i
postępowaniach.
Estetyka zajmuje się ogólnym pojęciem
piękna i jego formami, w jakich przejawia
się ono codziennym życiu. Zajmuje się ona
rozpatrywaniem wartości estetycznych, jak i
zarówno ocen.
Filozofia dziejów - inaczej historiozofia,
bada ona kierunki rozwoju człowieka na tle
jego historyczności. Doszukuje się ona
przypuszczeń na temat tego, czy dzieje mają
jakiś możliwy do odczytania sens, oraz czy
ich bieg zmierza do jakiegoś określonego
celu.
Filozofia
społeczno
-
polityczna
-
przedmiotem dociekań staje się państwo,
teoria jego ustroju. Człowieka pojmuje się
tutaj
jako
jednostkę
społeczną,
współtworzącą daną jedność państwową.
Teoria poznania i teoria wiedzy - zwana
również gnoseologią jak i epistemologią.
Dziedzina ta bada granice wiedzy i poznania.
Bada to, w jaki sposób poznajemy, nasze
relacje między podmiotem oraz zakresem
poznania.
Logika - jest to teoria analitycznego i
hierarchicznego myślenia. Obejmuje ona w
swym zakresie: 1.metodologię, naukę o
procesie badawczym i dowodzeniu; 2.
semiotykę, która zajmuje się teorią znaków,
jako rezultatów zabiegów empirycznych.
