background image

Pałac Potala

Autor: Łukasz Wieczorek
Data publikacji: 12.08.08 | Ostatnia modyfikacja: 12.08.08

Potala, warowny pałac dalajlamy, duchownego przywódcy Tybetu, wygląda jakby wyrastał 
wprost ze wzgórza dominującego nad Lhasą. Odizolowane położenie, imponujące rozmiary 
oraz złote dachy, wszystko to tworzy niezwykłą, mistyczną atmosferę.

Pałac Potala zdecydowanie góruje nad świętym miastem Lhasa, stolicą Tybetu, położoną na 
wysokości ponad 3600 metrów nad poziomem morza. Od XVII wieku, przez ponad 300 lat, 
ten olbrzymi kompleks, pełnił role rezydencji dalajlamy – duchownego i politycznego 
przywódcy Tybetu. Obecnie pałac, będący labiryntem niezliczonych pokoi, połączonych 
wieloma drzwiami, korytarzami, schodami i galeriami, ozdobionymi bogato malowidłami i 
ponad dwustu tysiącami posągów został przekształcony w muzeum. Potala od początku była 
jednocześnie pałacem, monasterem oraz siedzibą władcy, którym był dalajlama.

Nawet dzisiaj tylko nielicznym cudzoziemcom udaje się zobaczyć Potalę, perłę leżącą na 
odległym i tajemniczym płaskowyżu tybetańskim. Siedziba bogów stanowi jedną z 
najbardziej odizolowanych miejscowości na świecie. Można tam dotrzeć tylko pieszo lub na 
grzbiecie mułów lub osłów trudną drogą. Przed XIX wiekiem trudy wędrówki wśród 
wysokich gór odstraszały najzagorzalszych podróżników. W 1904 roku Tybet zamknął 
granice dla obcokrajowców, a w 1951 roku został anektowany przez komunistyczne Chiny, 
tym samym pojawiły się kolejne bariery utrudniające dotarcie do Potali.

Według szeroko rozpowszechnionej wśród Tybetańczyków legendy, Potala, nazwana tak od 
świętej góry na południu Indii, powstała w sposób nadprzyrodzony w przeciągu zaledwie 
jednej nocy. Tybetańczycy uważają, że Potala jest dziełem bogów, a ludzie nigdy nie byliby 
zdolni wnieść tak wspaniałej budowli.

W rzeczywistości pierwsze zabudowania powstały tam w VII wieku, kiedy Songtsen Gampo, 
wojowniczy król Tybetu, wybudował pałac na miejscu zwanym Czerwonym Wzgórzem. 
Pałac miał być darem dla jego narzeczonej, księżniczki Wen Cheng, wysłanej do niego przez 
cesarza z dynastii Tang. W późniejszym czasie budowla była kilkakrotnie niszczona i 
ponownie odbudowywana. Natomiast początki pałacu, który możemy dzisiaj podziwiać, 
sięgają czasów panowania piątego dalajlamy, Lobsang Gyatso (1617-1682).

Budowa pałacu była gigantycznym przedsięwzięciem, w którym uczestniczyło wiele tysięcy 
ludzi. Na budowę kompleksu zużyto tak ogromne ilości ziemi, że olbrzymi dół, jaki potem 
powstał, wypełnił się wodą i zamienił w jezioro. W 1648 roku zakończono budowę Białego 
Pałacu nazwanego tak od bielonych ścian. Natomiast Czerwony Pałac oddano do użytku 
dopiero 12 lat po śmierci Gyatso, w 1694 roku.

Pałac Potala jest imponująco wysoki, ma 115 m i niezwykle obszerny – jego powierzchnia 
wynosi 13000m2, ściana biegnąca ze wschodu na zachód ma 400 m długości, a z północy na 
południe 350 m. Większa część fasady przypominającej plaster miodu jest lśniąco biała, ale 
część górnego poziomu jest czerwona. W pałacu Potala jest 1000 komnat, które wspierają się 
na 15000 kolumn. Jest też 10000 ołtarzy i 200000 posągów. Na samym dole część podłogi 
piwnicznej stanowi czerwonobrązowe naturalne skalne podłoże wzgórza dMar-po-ri. Całość 
budowli liczącej 13 poziomów zbudowana jest z kamienia i drewna.

1

background image

Czerwony Pałac stanowił religijne centrum kompleksu. Znajdowały się tam sala zgromadzeń 
mnichów, rozliczne kaplice i świątynie, biblioteki z buddyjskimi rękopisami, a także złote 
pagody grzebalne lub stupy, w których wnętrzu przechowywano zabalsamowane ciała 
kolejnych dalajlamów.

Największą z tych stup, piątego dalajlamy, można obejrzeć w Wielkiej Zachodniej Sali. 
Wykonana z drzewa sandałowego, wznosząca się na wysokość prawie 17 metrów, pokryta 
jest czterema tonami złota, które mieni się łagodnym świetle srebrnych łojowych lampek. Jej 
złotą powierzchnię zdobią liczne diamenty, szafiry i rubiny.

W Białym pałacu znajdowały się pomieszczenia mieszkalne, urzędy, seminarium, a także 
swojego rodzaju drukarnia. Prasa drukarska, podobnie jak wszystkie inne w tym 
zdominowanym przez mnichów kraju, była pod kontrolą władz duchownych. W tradycyjnym 
procesie druku używano ręcznie rzeźbionych drewnianych tabliczek, które odciskano na 
papierze wytwarzanym z kory lub z wilczego łyka. Te zadrukowane arkusze były następnie 
zawijane w jedwab i przechowywane w drewnianych pojemnikach.

Nade wszystko Potala była rezydencją dalajlamów, bogów-królów, panujących w Tybecie 
przez ponad 500 lat, z których każdy miał być reinkarnacja Awalokiteśwary, buddyjskiego 
uosobienia miłosierdzia. Ostatni żyjący obecnie dalajlama Tenzin Gyatso, czternasty w 
kolejności, miał zaledwie 16 lat, gdy Tybet padł ofiara najazdu wojsk chińskich, 
rozpoczynając trwającą do dziś okupację. Sam dalajlama jeszcze przez 9 lat sprawował 
ograniczoną władzę. W 1959 roku po krwawym stłumieniu przez Chiny powstania 
Tybetańczyków zbiegł do Indii, razem z wielotysięcznymi rzeszami swych współziomków. 
Ideologia komunistyczna nie przekonała tradycyjnych i nacjonalistycznie nastawionych 
mieszkańców Tybetu, którzy nadal uznają duchowe przywództwo dalajlamy. Historyczne 
centrum Lhasy jest świadkiem częstych demonstracji antychińskich.

W grudniu 1994 roku, Pałac Potala w Lhasie został wpisany na listę Światowego Dziedzictwa 
Kulturowego.

2


Document Outline