wkladka_niemcy

NASI OKUP

ANCI

papieży.W

ychowanek jezu-

itów, potem

ich protektor.

Wykorzystując

„układy” na

dworze, gromadził

godności

i bogate

beneficja. Samych

ka-

nonii i

związanych z

nimi do-

chodów zebrał

aż

pięć. Słyn-

ny ze

skąpstwa i

chciwości, co

wynikało zapewne

stąd, że

po-

chodził z

gminu, co

było je-

go najgłębszą

tajemnicą.

Ota-

czał się

przepychem, wybudo-

wał pałac biskupi w Kielcach,

jedną z

najokazalszych rezy-

dencji tamtego

czasu.

Wraz

z jezuitami

i nuncju-

szem

papieskim

podsycał

mrzonki Zygmunta

III o

od-

zyskaniu tronu

Szwecji. T

ym-

czasem Szwedzi

byli gotowi

nawet do ustępstw terytorial-

nych za

cenę rezygnacji

Zyg-

munta III

z pretensji

do ich

tronu. P

olska mogła

mieć

pokój i

odzyskać Inflanty

a dzięki

Kościołowi

czekał

ją potop

szwedzki i

kom-

pletna ruina

kraju

. Jak

da-

lece Kościół

chciał uwikłać

Polskę

w wojny

ze Szwecją

dowodzi, że

w cza-

sie rokowań celowo stawiano Szwedom żąda-

nia absurdalne:

zdrajca Zadzik

za rezygna-

cję W

azów z

pretensji do

korony szwedzkiej

zażądał... Finlandii

dla Jana

Kazimierza.

W rezultacie

Polska

straciła Inflanty,

flo-

tę wojenną, spustoszona została Żmudź, Pru-

sy i

Pomorze,

a Szwedzi

przez lata

grabili P

ol-

skę, pobierając

cła od

polskiego handlu.

Błagania świeckich

senatorów o

rezygnację

z roszczeń do korony szwedzkiej nie wzrusza-

ły tych

papiesko-niemieckich agentów.

Na-

wet na

łożu śmierci

Zygmunt III

włożył

na głowę

synowi Władysławowi

(później

IV)... koronę

szwedzką! A

głowę zmarłe-

go zdobiła

korona... moskiewska!

Podobnie

obłędną politykę

osłabiania P

ol-

ski prowadził

Zadzik na

Ukrainie, którą

Kościół

NASI OKUP

ANCI

¤¤

Maciej Łubieński

– biskup

chełmiński

od 1620

r., poznański

od roku

1626, a

ku-

jawski od

1631, abp

gnieźnieński i

prymas

Polski w latach 1641–1652, senator. Jako pry-

mas był

przewodniczącym senatu.

Interreks

w okresie

od 1648

do 1649

roku. W

ychowa-

nek jezuitów,

szkolony w

Niemczech i

we Wło-

szech. F

anatyk religijny,

popierał unię

brze-

ską i

prześladowania prawosławnych.

Konty-

nuował w

tym tragiczne

dla P

olski „dzieło”

poprzedników.

powrocie

do P

olski wprowadzony

przez

jezuitów do

kancelarii „króla

jezuitów” Zyg-

munta III Wazy był jego sekretarzem. W

spie-

rał rojenia

Wazów

o powrocie

na tron

Szwe-

cji, co

ściągnęło na

lskę kolejny

najazd

w 1621

r. i

utratę Inflant

z R

ygą. Spustoszo-

ne zostały

Prusy

i P

omorze.

Za jego

senatorowania doszło

do głębo-

kiego konfliktu

z F

rancją. W

1635 r.

wysła-

no tam – na pomoc „katolickim braciom”

Habsburgom –

lisowczyków,

którzy wal-

czyli przeciw Francji na jej terenie w woj-

nie trzydziestoletniej

. T

oteż F

rancja popie-

rała wrogów

Polski,

głównie Szwecję.

Łubieński sprawował władzę w Rzeczypo-

spolitej jako

interreks po

śmierci W

ładysła-

wa IV

. Sterował

nim nuncjusz

papieski de

T or-

res, koordynujący

w P

olsce poczynania

epi-

skopatu i

jezuitów. Biskup

odegrał haniebną

rolę, przyczyniając

się do

serii klęsk

i osła-

bienia P

olski. W

raz z

drugim poplecznikiem

jezuitów –

kanclerzem Ossolińskim

– po

klę-

sce pod

Korsuniem, gdzie

do niewoli

kozac-

kiej dostali się hetmani, nie dopuścił do po-

wierzenia dowództwa

wojsk najzdolniej-

szym wodzom

– Andrzejowi

Firlejowi

i Januszowi Radziwiłłowi, bo byli... ewan-

gelikami!P

apiescy agenci obawiali się wzro-

stu potęgi

ewangelików w

razie zwycięstwa

ewangelickiego wodza.

T o

dla Kościoła

było

nie do przyjęcia. Mianowano więc trzech nie-

udolnych regimentarzy,

którzy ponieśli

ha-

niebną klęskę

pod P

iławcami. P

owstanie

Chmielnickiego rozpaliło

się ze

zdwojoną si-

łą, zrujnowało

Polskę

i osłabiło.

Bezsilność

Korony dostrzegli

Szwedzi i

Moskwa. Skorzy-

stali z

okazji, a

skończyło się

to potopem

i wojną

z Moskwą.

Jako interreks

– mimo

śmiertelnego za-

grożenia państwa – przeciągał w czasie elek-

cję króla,

gdy liczył

się niemal

każdy dzień.

Potem,

w 1650

r., wraz

z całym

episkopa-

tem i

nuncjuszem de

T orres,

nie dopuścił

do wejścia

w życie

ugody zborowskiej

z Ko-

zakami. Jej

warunki przewidywały

m.in. za-

kaz wstępu

na ziemie

Ukrainy jezuitom

i du-

chowieństwu unickiemu

oraz przyznano

miej-

sce w

senacie prawosławnemu

metropolicie

kijowskiemu. T

o było

dla Kościoła

nie do

przyjęcia – nawet w obliczu śmiertelnego za-

grożenia P

olski. Miłosierni

kapłani woleli,

by ludzie

się wyrzynali,

niżby miały

zostać

ograniczone wpływy

Kościoła. Cały

ówcze-

sny episkopat

powinien znaleźć

się na

tej li-

ście zdrajców

w sutannach.

T akie

to są

„za-

sługi Kościoła

dla P

olski” i

tak ta

zgraja ob-

łudników „broni

życia”.

¤¤

Jakub Zadzik

– biskup

chełmiński od

1624 r.,

krakowski (i

książę siewierski)

w la-

tach 1635–1642,

senator. P

odkanclerzy ko-

ronny od

1628

r., kanclerz

wielki od

1629

do 1635

roku. Jeden

z głównych

wykonaw-

ców polityki

niemieckich Habsburgów

oraz

NASI OKUPANCI

PZPN – PŁATNI ZDRAJCY, PACHOŁKI NIEMIEC, CZYLI...

ZZddrraajjccyy ww ssuuttaannnnaacchh ((55))

TYGODNIK

Ze wszystkich plag, jakie nawiedzają ludzkość, tyrania

kleru jest najgorsza.

Daniel Defoe

Jakub Zadzik

NASI OKUPANCI

Wojciech Baranowski – biskup przemy-

ski  od  1584  r.,  płocki  od  roku  1590,  kujaw-
ski od 1608 r., arcybiskup gnieźnieński i pry-
mas  Polski  w  latach  1608–1615,  senator.  Ja-
ko  prymas  był  przewodniczącym  senatu,
a więc drugą osobą w państwie. Sekretarz Ste-
fana Batorego, sekretarz wielki koronny, pod-
kanclerzy  w  latach  1585–1591.  Za  poparcie
Zygmunta  III  w  czasie  rokoszu  Zebrzydow-
skiego  dostał  bogatą  diecezję  kujawską,
a  wkrótce  gnieźnieńską  z  tytułem  prymasa.
Chciwiec  –  pracując  w  kancelarii  Zygmunta
Augusta, zebrał liczne godności, m.in. cztery
kanonie  i  związane  z  nimi  beneficja.  Prowa-
dził niezwykle wystawny tryb życia, rozpoczął
budowę  pałaców  biskupich  w  Płocku,  Skier-
niewicach,  wybudował  pałac  prymasowski
w Warszawie. Gdzie nastał, tam budował dla
siebie  pałac.  Protektor  jezuitów,  orędownik
kontrreformacji.

Był jednym z głównych sprawców zniwe-

czenia  sejmu  i  odrzucenia  konstytucji  prze-
ciw tumultom w 1606 r. oraz wybuchu wojny
domowej. Agent habsburski i papieski; reali-
zował  niemiecką  politykę  jako  podkanclerzy
i potem przewodniczący senatu. Popierał „kru-
cjatę”  na  Moskwę  w  papieskich  rojeniach
o  katolicyzacji  Rosji.  Wojsko,  po  powrocie
z nieudanej wyprawy moskiewskiej, żąda-
ło zapłaty zaległego żołdu... 20 milionów
zł! Była  to  astronomiczna  suma,  równa  kil-
kuletnim  dochodom  państwa.  Zanim  podat-
ki  uchwalono  i  zebrano  pieniądze  (Kościół,
bogatszy  od  państwa,  dorzucił  raptem  300
tysięcy),  żołnierze  straszliwie  złupili  kraj.

Także za jego przewodnictwa senatowi,

sejm wyraził zgodę na oddanie Hohenzol-
lernom brandenburskim Prus w lenno
w 1612 r., mimo że sejm pruski wypowiedział

się  za  unią  z  Polską  na  prawach  Litwy.  Pol-
ska  odmówiła  z  powodu  jednego  warunku:
urzędy w luterańskich Prusach miały być ob-
sadzane  tylko  przez  luteranów.  Było  to  dla
biskupów  i  jezuitów  nie  do  przyjęcia,  bo
wzmocniłaby się pozycja ewangelików w pań-
stwie. Wymogli więc na królu i sejmie odmo-
wę.  Ci  fanatycy  religijni  i  zdrajcy  w  su-
tannach woleli oddać Prusy Niemcom! To
też  są  te  „zasługi  Kościoła  dla  Polski”.

Bezwzględny zwolennik kontrreformacji.

Na  czasy  jego  „biskupiej  i  prymasowskiej
posługi”  przypada  największe  nasilenie  po-
gromów  protestantów  i  innych  aktów  nieto-
lerancji w całej Polsce. Po klęsce rokoszu Ze-
brzydowskiego  odebrano  protestantom  2/3
kościołów,  paląc  przy  okazji  bezcenne  bi-
blioteki  i  profanując  wiele  cmentarzy.  Jako
wspólnik i protektor zbrodniarzy oraz podże-
gacz,  sam  był  zbrodniarzem.

Z oficjalnego życiorysu jego następcy, pry-

masa Gembickiego, dowiadujemy się, że Gem-
bicki „odbudował zrujnowaną ekonomię ar-
chidiecezji”. Skoro przed Gembickim pryma-
sem był przez siedem lat Baranowski, to wnio-
sek jest prosty: Baranowski zrujnował ekono-
mię archidiecezji.

¤ ¤ ¤

Fryderyk Bartsch (1552–1609) – jezuita,

kolejny  po  Pakoszu  Gołyńskim  spowiednik
Zygmunta  III,  „króla  jezuitów”.  Król,  jakby
mu  mało  było  na  dworze  jednego  jezuickie-
go podżegacza, czyli kaznodziei Piotra Skar-
gi,  utrzymywał  jeszcze  spowiednika.  Obaj  ci
niemiecko-papiescy  agenci  sterowani  przez
nuncjusza  papieskiego  i  władze  zakonu,  ści-
śle  kontrolowali  polskiego  króla  (spowiedź,
pokuta). Podsycali jego rojenia o odzyskaniu
tronu  Szwecji  w  nadziei  jej  rekatolicyzacji,

NASI OKUP

ANCI

chciał katolicyzować.

T am

przemocą forsowa-

no unię

brzeską, a

Kozaków obracano

w pańsz-

czyźnianych chłopów.

T oteż

co rusz

wybuchały

powstania Kozaków,

którzy zwrócili

się o

po-

moc do

Moskwy. Zadzik

prześladował prawo-

sławie. O

rędownik k

ontrreformacji, doprowa-

dził do

likwidacji ariańskiego

Rakowa.

W podziemiach

zamku w

Bodzentynie więził

kalwinów i

arian. Jedna

z legend

o tym

okrut-

niku mówi,

że więził

ewangelika, aż

ten z

gło-

du zjadł

własne księgi.

Dzięki takim

jak on

pomocnikom „króla

jezuitów” P

olacy rzeczywiście

stali się

„igrzy-

skiem R

akuszanów”. T

o też

jakoby „zasługi

Kościoła dla

Polski”.

Zdrajca biskup

Zadzik

pochowany jest

w katedrze

wawelskiej.

¤¤

Henryk Firlej

– biskup

przemyski od

roku 1630,

poznański od

1635 r.,

senator. W

chowanek jezuitów

– studiował

na ich

nie-

mieckim uniwersytecie.

powrocie

do P

ol-

ski dzięki

poparciu jezuitów

został sekreta-

rzem Zygmunta

III. P

rotegowany przez

kró-

lową Konstancję

z Habsburgów,

która wraz

z jezuitami pilnowała w Po

lsce interesów nie-

mieckich i

papieskich, robił

szybką karierę.

T oteż

król mianował

tego agenta

biskupem

i wprowadził

do polskiego

senatu w

wieku za-

ledwie 30

lat.

Na elekcji

w 1633

r. reprezentował

kró-

lewicza Władysława

i przedstawiał

jego

kan-

dydaturę. A

wansowany przez

Władysława

IV na

bogatszą diecezję

poznańską nie

zdą-

żył odbyć

ingresu.

¤¤

Jerzy T

yszkiewicz–

biskup żmudzki

1633 r.,

wileński w

latach 1649–1656,

sena-

tor. T

biskup i

zdrajca podpisał

wraz

z R

adziwiłłami kapitulację

i poddanie

Litwy

pod protekcję

Karola Gustawa.

Było to

fak-

tyczne zerwanie

unii polsko-litewskiej.

pitulacji udał

się na

służbę do

Królewca, do

elektora pruskiego,

luteranina.

¤¤

Piotr

Gembicki–

biskup przemyski

1635 r.,

krakowski (i

ks. siewierski)

w latach

1642–1657, senator.

Podkanclerzy

koronny od

1635 r.,

kanc-

lerz wielki

w latach

1638–1643. Kolekcjo-

ner godności i beneficjów. Kontynuator pro-

habsburskiej i

propapieskiej polityki,

przez

co P

olska

była w

konflikcie m.in.

z potężną

Francją.

Doszło do

tego, że

w 1635

r. lisowczycy

i... cesarski

pułkownik Jan

Kazimierz, przy-

szły k

ról, walczyli

po s

tronie Habsburgów

przeciwko F

rancji na

jej terytorium!

Czy moż-

na się

dziwić, że

Francja

popierała Szwecję

i R

osję? W

raz z

jezuitami Gembicki

podsy-

cał rojenia

Władysława IV

o odzyskaniu

tro-

nu Szwecji.

Sytuację pogorszył

jeszcze polski

traktat

z Habsburgami, skierowany przeciwko T urcji,

sojuszniczce F

rancji. P

ostawił P

olskę za

cel

agresji tureckiej,

wykluczył możliwość

odzy-

skania Śląska,

dał Niemcom

prawo werbun-

ku żołnierzy

w P

olsce.

Wraz

z całym

episkopatem G

embicki unie-

możliwił małżeństwo

Władysława IV

z pro-

testantką, co

mogło poprawić

sytuację P

olski

dzięki sojuszowi

z Anglią.

Doprowadzili do

mariażu z...

Niemką, siostrą

cesarza F

erdy-

nanda III

Habsburga. Nie

przeszkadzało im,

że była

cioteczną siostrą

męża.

Królowa Cecylia

Renata

nie tylko

jawnie

wspierała interesy

Niemców w

Polsce,

ale

NASI OKUP

ANCI

wyrwać P

olskę z

niemiecko-papieskich klesz-

czy i

doprowadzić do

prowadzenia przez

skę polityki

niezależnej od

Niemców i

papie-

ży, a

zgodnej z

polską racją

stanu. Aby

zwią-

zać króla

z Habsburgami

i Rzymem,

dopro-

wadził do

małżeństwa z

kolejną Habsburżan-

ką, do

tego siostrą

cioteczną króla.

Za jego

przewodniczenia senatowi

ska utraciła

Inflanty,

Rygę

i wpływy

w Mołdawii

. Szwedzi

pobierali cła

z polskich

portów (milion

zł rocznie!),

czym finansowa-

li... wojnę

trzydziestoletnią! Płacono

mu za

to kolejnymi

coraz bogatszymi

godnościami

kościelnymi. Habsburgowie

i papieże

dbali

o kariery

swoich agentów.

¤¤

Jan Lipski

– biskup

chełmiński od

roku

1636, abp

gnieźnieński i

prymas P

olski w

la-

tach 1638–1641,

senator. Jako

prymas pełnił

funkcję przewodniczącego

senatu, a

więc był

drugą osobą

w państwie.

Wychowanek

jezu-

itów, agent

szkolony przez

nich w

Niem-

czech i

we Włoszech.

Święcenia kapłańskie

przyjął po

powro-

cie do

kraju w

1616 r.

Karierę zawdzięczał

protekcji jezuitów

i wuja,

kanclerza koron-

nego F

eliksa Kryskiego.

Idąc jego

wzorem,

wiernie służył Wazom i Habsburgom. Sekre-

tarz „króla

jezuitów”, potem

kanclerz kró-

lowej Konstancji

Habsburg, wreszcie

refe-

rendarz koronny.

Wykorzystał

te „układy”

dla zapewnienia

sobie dóbr

doczesnych: szyb-

ko zgarnął

dwie kanonie,

dwa probostwa

i opactwo

wraz z

ogromnymi dochodami

z beneficjów. Służył tak wiernie, że zaledwie

w dwa

lata po

uzyskaniu sakry

biskupiej

– niewielkiej,

znacznie zluteranizowanej

die-

cezji chełmińskiej,

do tego

zrujnowanej

wojną ze

Szwecją –

został prymasem.

„Po-

ślizg” kariery

wspomagał wazeliną,

pisząc

ody i

panegiryki na

cześć Zygmunta

III,

a potem

Władysława IV

W roku

1633 brał

udział w

poselstwie Je-

rzego Ossolińskiego

do papieża

Urbana VIII.

Cztery lata

później posłował

do W

iednia po

Cecylię R

enatę

Habsburg –

żonę dla

Włady-

sława IV

. Nie

przeszkadzało mu

jakoś, że

Habs-

burgowie mimo

upływu lat

nie wypłacili

sce posagów

dwóch żon

Zygmunta III,

ojca

Władysława. Z Cecylią Renatą było podobnie.

Tak

„skuteczne” starania

Habsburgowie

nagrodzili... tytułem hrabiów Świętego Ce-

sarstwa Rzymskiego

Narodu Niemieckie-

go dla

biskupa Lipskiego

i jego

rodziny,

a niedługo

tytułem prymasa

z olbrzymimi

dochodami. Fanatyk religijny – odbierał ewan-

gelikom kościoły, wspierał unię brzeską i prze-

śladował prawosławie.

„Dyzunitom” odbiera-

no wtedy

siłą cerkwie

i majątki.

Doprowadzi-

ło to

do zachwiania

lojalności prawosławnych

wobec P

olski. Obrońcami

prawosławia ogło-

sili się

Kozacy. P

rześladowania zmusiły

ich do

szukania wsparcia

w R

osji. Katoliccy

fana-

tycy dokonali

rzeczy strasznej:

dali R

osji

pretekst do

ingerencji w

sprawy P

olski.

Prawosławnych wkrótce pozbawiono praw po-

litycznych, co

tylko wywołało

wśród nich

na-

stroje prorosyjskie.

W swej

posłudze bardzo

dbał o

jedynego

bożka –

kasę! –

dlatego rozwijał

złotodajne

kulty świętych.

Za to

złoto zbudował

pałac

w Łyszkowicach, letnią rezydencję prymasów,

rozbudował zamek

biskupi w

Lubawie i

pa-

łace prymasowskie w Warszawie i w Ł

owiczu.

Wszystko

w niezwykle

krótkim czasie.

kilkanaście lat

złupili to

wszystko Szwedzi...

NASI OKUPANCI

¤ ¤ ¤

Andrzej Trzebicki – biskup przemyski

od  roku  1654  r.,  krakowski  (i  ks.  siewier-
ski) w latach 1658–1679, senator. Wychowa-
nek jezuitów. Podkanclerzy koronny od 1652
roku, na elekcji w roku 1674 – w zastępstwie
chorego  prymasa  –  pełnił  funkcję  interrek-
sa.  Na  tej  elekcji  wybór  Sobieskiego
wsparty był 400 tys. liwrów łapówek fran-
cuskich.  Po  drugiej  stronie  krążyło  nie
mniej złota niemieckiego. Agent habsbur-
ski.  Prof.  Z.  Wójcik  pisze  o  nim,  że  był
„oddany  Habsburgom  duszą  i  ciałem”. Nic
dodać,  nic  ująć.

Gdy Jan III Sobieski zawarł w 1676 r.

rozejm z Turcją w Żurawnie i w 1677 r. trak-
tat ze Szwecją w Gdańsku, żeby zbrojnie od-
zyskać  utracone  lenno  pruskie,  agenci  nie-
mieccy  za  pruskie  i  habsburskie  pieniądze
organizowali  zbrojny  bunt  przeciwko  „bez-
bożnemu  Sobieskiemu”,  aby  na  siłę  utrzy-
mać Polskę w stanie wojny z Turcją w inte-
resie papieży, Rosji i Niemców, zarówno Au-
strii,  jak  i  Prus.  W  archiwach  pruskich  za-
chowały się rozliczenia pieniędzy przekaza-
nych  z  Berlina  polskim  zdrajcom.  Jednym
z  przywódców  spisku  był  biskup  Trzebicki.

Oto fragment manifestu zdrajców do ce-

sarza  niemieckiego:  „(...)  uciekając  się  do
Cesarza  jako  protektora,  przysięgamy  wia-
rę, posłuszeństwo, przy Jego Cesarskiej Mo-
ści  ludziach  stawać...”. Lepszego  dowodu
zdrady  nie  trzeba.  Hetman  Pac  zobowiązał
się skierować armię litewską tam, gdzie wska-
że  cesarz.  Chciał  za  to,  bagatela,  100  tys.
zł.  Spiskowi  patronował  nuncjusz  papieski
Martelli,  „lokaj  Habsburgów”.  Zdradę  wy-
kryto w 1678 roku. Kto zawisł? Jak to w Pol-
sce – nikt, a sprawa rozeszła się po kościach.

Dzięki sprzecznej z polskimi interesami pro-
pagandzie  Kościoła,  prowadzonej  głównie
przez  jezuitów  i  wspartej  niemieckimi  ła-
pówkami, Sobieski rok później został prze-
ciągnięty do obozu habsburskiego, także ka-
peluszem kardynalskim dla „oficjalnego oj-
ca” królowej Marysieńki. Nie bez znaczenia
był fakt, że jednym z kochanków Marysień-
ki był poprzedni nuncjusz, Pignatelli – póź-
niejszy  papież  Innocenty  XII.

Ci zdrajcy zmusili Sobieskiego do po-

twierdzenia  traktatu  welawsko-bydgo-
skiego, który uniezależnił Prusy od Pol-
ski! Zamiast utracone Prusy odzyskać, król
musiał  potwierdzić  haniebny  traktat  we-
lawsko-bydgoski. Tymczasem Szwedzi toczy-
li wojnę z Prusakami, zabezpieczonymi przed
polskim  atakiem  przez  swoich  opłaconych
polskich  agentów,  także  tych  w  sutannach.
Ten sojusz mógł uchronić Polskę przed przy-
szłą  katastrofą  III  wojny  północnej!  Ale
sojusz z luterańską Szwecją był dla Kościo-
ła nie do przyjęcia. Pruska żmija dzięki Ko-
ściołowi  bezpiecznie  rosła...

Trzebicki, zakamieniały wróg arian, do-

prowadził na sejmie w 1658 r. do wygnania
ich  z  Polski.  Żądny  władzy  i  zaszczytów  po
śmierci prymasa w czasie bezkrólewia przy-
pisywał  sobie  kompetencje  prymasowskie,
w  tym  do  koronacji  Sobieskiego.  Po  wybo-
rze Olszowskiego na prymasa wszedł z nim
w  głośny  konflikt  o  władzę,  który  oparł  się
aż  o  papieża.

Zdrajca biskup Trzebicki, habsburski

i  papieski  agent,  pochowany  jest  w  koście-
le  św.  Piotra  i  Pawła  w  Krakowie  i  ma  po-
mnik  w...  katedrze  wawelskiej.

Cdn.

LUX VERITATIS

NASI OKUPANCI

przyszłość  Polski  wiązali  z  Niemcami  i  pa-
pieżami. Dość powiedzieć, że obie kolejne żo-
ny  króla  były  siostrami  cesarza  Ferdynanda
II  Habsburga.  Osobne  ekipy  jezuickie  edu-
kowały i pilnowały królowej oraz dzieci „kró-
la  jezuitów”.

Po kilkunastu latach inicjowanej przez je-

zuitów  cichej  wojny  religijnej  z  protestanta-
mi  i  prawosławnymi  na  Wschodzie,  zaistnia-
ła szansa na zaprowadzenie pokoju religijne-
go przez uchwalenie przez sejm „konstytucji
przeciw  tumultom”.  W  czasie  sejmu  w  1606
roku ci obaj agenci po całonocnej analizie pro-
jektu „konstytucji” stwierdzili, że nie tylko ze-
zwala ona na szerzenie się herezji, ale na do-
miar złego król może herezji bronić. Jest więc
projekt  konstytucji  niezgodny  z  katolickim
„wartościami”. Reszty na sejmie dokonali bi-
skupi  i  ich  narzędzie  –  ultrakatoliccy  posło-
wie.  Padła  nie  tylko  „konstytucja”,  ale
nie  uchwalono  też  podatków  na  obronę
granic.  Głównie  dlatego,  że  szlachta
i  magnaci  nie  chcieli  ich  płacić,  powołu-
jąc  się  na  zwolnienia  podatkowe  dla  du-
chowieństwa.  Najazd  tatarski  wszedł  w  Pol-
skę jak w masło i spustoszył większość kraju.

W efekcie wybuchła wojna domowa – ro-

kosz Zebrzydowskiego. Rokoszanie przegra-
li pod Guzowem, a jezuici wykorzystali woj-
nę domową do napadów na majątki ewan-
gelickiej  szlachty  i  burzenia  kościołów
ewangelickich.  Dla  kleru  zawsze  od  napra-
wy  Polski  ważniejsza  była  rozprawa  z  inno-
wiercami.

¤ ¤ ¤

Maciej Pstrokoński – biskup przemyski

od roku 1601, kujawski w latach 1608–1609,
senator. Kanclerz wielki koronny od 1606 do
1609 roku, bliski współpracownik Zygmunta

III  Wazy.  Wraz  z  jezuitami  i  nuncjuszem
papieskim – architekt prohabsburskiej poli-
tyki  króla.  Brał  udział  w  wyprawach  Wazy
do  Szwecji.  Wraz  z  papieżem  i  Habsburga-
mi  podżegał  do  rekatolicyzacji  luterańskiej
Szwecji. Wciągnęli tym Polskę w półtorawie-
kowe wojny szwedzkie, które całkowicie zruj-
nowały  kraj.

Jeden ze sprawców obalenia konstytucji

przeciwko  tumultom  i  zniweczenia  sejmu
w  1606  r.  oraz  wybuchu  wojny  domowej
–  rokoszu  Zebrzydowskiego.

Jako kanclerz pomagał jezuitom i Habs-

burgom,  i  to  z  poparciem  papieża  Pawła  V,
wciągnąć  Polskę  w  dymitriady.  Ich  celem
była  katolicyzacja  Rosji,  dlatego  wypra-
wę  z  lat  1609–1610  papież  ogłosił  kru-
cjatą.  Za  wierną  służbę  papieżom  i  Niem-
com Pstrokoński nagrodzony został bogatym
biskupstwem  kujawskim.

¤ ¤ ¤

Wawrzyniec Gembicki – biskup chełmiń-

ski  od  1600  r.,  kujawski  od  1610  r.,  w  latach
1615–1624 abp gnieźnieński i prymas Polski,
a  więc przewodniczący senatu  i  druga osoba
w państwie. Sekretarz Stefana Batorego i Zyg-
munta III, sekretarz wieki koronny, podkanc-
lerzy  koronny  od  1607  r.,  kanclerz  w  latach
1609–1613.  Po  prekonizacji  na  biskupa  ku-
jawskiego  wbrew  prawu  zatrzymał  kancler-
stwo.  Oddał  je  dopiero  wobec  całkowitej
klęski  „krucjaty”  na  prawosławną  Moskwę
(był  jej  współarchitektem)  i  tragicznych  jej
skutków  dla  Polski.

Wychowanek jezuitów i ich protektor.

Zwolennik kontrreformacji. Jako biskup cheł-
miński zbrojnie doprowadził do powrotu je-
zuitów do Torunia. Zaowocowało to w przy-
szłości rozruchami religijnymi. Jako biskup

NASI OKUP

ANCI

nawet wspomagała ich finanso-

wo królewskimi

dochodami!

Zaś na

opłacenie polskiego

woj-

ska nie

było pieniędzy...

W ten

sposób Gembicki,

niemiecko-papieski agent

w s

tannie, kontynuował

podpo-

rządkowanie P

olski niemieckim

interesom, tożsamym

zresztą

z papieskimi,

i wystawił

ją na

potencjalny atak

T urcji

oraz na-

turalny konflikt

z F

rancją. Do-

szło nawet

do aresztowania

Francji

Jana Kazimierza,

póź-

niejszego króla

polskiego, któ-

ry przesiedział

we francuskim

więzieniu prawie

dwa lata.

W 1638

r. Władysław

IV –

bez

zgody sejmu

– pojechał

w to-

warzystwie Gembickiego

do A

strii na

spotkanie z

cesarzem.

Wyjazd

skończył się

kompromi-

tacją, a

oburzony sejm

uchwa-

łą zabronił

królowi samowol-

nych wyjazdów

za granicę.

T o

wysługiwanie się

Niem-

com i

papieżom nagrodzone

zo-

stało najbogatszą

w Europie

diecezją krakowską

z tytułem

książęcym. T

zdrajca i

niemiecki pachołek

pochowany jest

w katedrze wawelskiej. W oficjalnych kościel-

nych biografiach

zdrajcy ani

słowa o

tego ty-

pu „zasługach”.

¤¤

Andrzej Leszczyński

– biskup

kamie-

niecki od

roku 1640,

chełmiński od

1646 r.,

abp gnieźnieński

i prymas

Polski

w latach

1653–1658, senator.

Jako prymas

pełnił

godność przewodniczącego

senatu. W

ycho-

wanekjezuitów

i ich

protektor. W

wieku 13

lat uzyskał

niższe święcenia,

a jako

15-latek

był już

kanonikiem. Został

kanclerzem kró-

lowej Cecylii

Renaty

z Habsburgów.

Wraz

z nią

umacniał wpływy

niemieckie, a

przy oka-

zji swoje.

Zgarnął trzy

bogate opactwa,

a w

wieku 32

lat był

już biskupem

senatorem.

Podkanclerzy koronny od 1645 r., kanclerz

w latach

1650–1653. Jako

podkanclerzy

NASI OKUP

ANCI

Habsburgom i

wiernie im

służył. O

jego skąp-

stwie krążyły

legendy. Zwolennik

kontrrefor-

macji, protektor

jezuitów.

Rzeczywisty kierownik

polskiej polityki

1618 r.

W interesie

Niemców i

papieży do-

puścił do zaciągów lisowczyków i wysłania ich

na pomoc

Habsburgom przeciwko

Węgrom

i Czechom. Ściągnął tym na Polskę najazd tu-

recki i

klęskę pod

Cecorą

w 1620

r. Zginął

wtedy hetman

Żółkiewski, którego

głowa za-

wisła na

bramie w

Stambule. Najazd

tatarski

spustoszył kresy

po San.

Jakby tego

było ma-

ło, zdrajca

biskup Lipski

podał T

urkom na

tacy sojusznika

Polski

– Grazianiego,

hospo-

dara Mołdawii.

W obliczu

klęski formowano

nową ar-

mię, która

w połowie

miała składać

się

z prawosławnych,

głównie Kozaków.

Nawet

to nie

powstrzymało katolickich

fanatyków

przed forsowaniem

unii brzeskiej

i dalszymi

prześladowaniami prawosławnych.

Papiescy

agenci na

to nie

pozwolili.

Niemal w

tym samym

czasie, gdy

nie-

liczna armia

polska przegrywała

pod Ce-

corą, 10

tys. polskich

lisowczyków roz-

gromiło Czechów

pod Białą

Górą –

dla

Habsburgów.

Jakże brakło

ich przeciw

T ur-

kom! T

o właśnie

Lipski –

niemiecko-papieski

agent w

sutannie

– tak

osłabił P

olskę. Kata-

strofalna polityka

tego agenta

ściągnęła jesz-

cze najazd Szwedów, którzy wykorzystali oka-

zję i

zajęli Inflanty.

Ryga

poddała się

szybko,

bo luterańska ludność miała dosyć katolickich

prześladowań i

otworzyła Szwedom

bramy.

Pod

Wismarem

Polska

straciła flotę

wojenną.

Musiała walczyć na dwa fronty, a nie mia-

ła czym

. T

ylko dlatego,

że Kościołowi

ma-

rzyła się

rekatolicyzacja luterańskiej

Szwecji.

Słusznie powiedział król Gustaw Adolf, że

Polacy

„winą króla

swego stali

się igrzy-

skiem Rakuszanów

”.

Wobec

lawiny klęsk,

żeby pozbyć

się te-

go pachołka

niemieckiego z

kanclerstwa,

dano mu

bogatą diecezję

kujawską (

incom-

patibilia).

tem jeszcze

papież i

Habsbur-

gowie nagrodzili

agenta najbogatszą

diece-

zją krakowską

z tytułem

książęcym. Zdrajca

biskup Lipski

pochowany jest

w... katedrze

wawelskiej.

¤¤

Jan W

ężyk

– biskup

przemyski od

1619

roku, poznański

od roku

1624, abp

gnieźnień-

ski i

prymas P

olski w

latach 1627–1638,

se-

nator. Jako

prymas, a

więc i

przewodniczący

senatu, był

drugą osobą

w państwie.

Inter-

reks w

latach 1632–1633.

Wychowanek

jezu-

itów, potem

ich protektor.

studiach

w Kra-

kowie kontynuował

je aż

przez siedem

lat

w Rzymie,

gdzie wyrobił

sobie znakomite

„układy”. P

o powrocie

do kraju

został sekre-

tarzem Zygmunta

III W

azy. Kolekcjonował

kościelne godności

i beneficja.

Zwolennik

kontrreformacji, fanatyk

religijny, prześlado-

wał prawosławnych, ewangelików, szczególnie

arian, którym

odmawiał miana

chrześcijan.

Pełniąc

tak wysokie

stanowiska, miał

ogromny wpływ

króla i

politykę państwa.

Doradził Habsburgom, aby nie płacili Po

sce umówionych posagów dwóch kolejnych

żon Zygmunta

III, sióstr

cesarza F

erdy-

nanda II

Habsburga.

Utwierdzał króla

w zgubnych

dla P

olski rojeniach

o odzyskaniu

tronu Szwecji.

Wraz

z resztą

episkopatu,

a głównie

z biskupami

Zadzikiem i

Gembic-

kim, nie

dopuścił do

małżeństwa Władysława

IV z

księżniczką protestancką,

bo mogłoby

NASI OKUPANCI

i złą wolę. Czy nie dostrzegają, że był w szpo-
nach zdrajców w sutannach, spowiedników, ka-
znodziejów, prymasów, kanclerzy, biskupów i je-
zuitów – szkolonych socjotechników? Że ich ce-
lem było na polecenie papieży wciągnąć Polskę
do wojny z Turcją, aby utworzyć jej drugi front
w celu odciążenia Habsburgów?

¤ ¤ ¤

Kazimierz Florian Czartoryski – bi-

skup poznański od 1651 r., kujawski od 1655
roku, abp gnieźnieński i prymas Polski w latach

1673–1674,  senator,  a  jako  pry-
mas był tradycyjnie przewodniczą-
cym  senatu.  Interreks  w  1674  r.
– zmarł w czasie bezkrólewia. Se-
kretarz Władysława IV, zwolennik
najpierw  prohabsburskiej  polity-
ki Wazów, a potem profrancuskiej
–  po  zmianie  kierunku  polityki
przez  Jana  Kazimierza.  Na  elek-
cji w 1669 r. przyczynił się do wy-
boru  Michała  Korybuta  Wiśnio-
wieckiego.  Kazimierz  Czartory-
ski i podkanclerzy Olszowski, też
biskup, przeforsowali projekt mał-
żeństwa  króla  z  Eleonorą  Habs-
burg,  córką  cesarza  Ferdynanda
III.  W  ten  sposób  poddali  króla
wpływom  jezuitów  i  przeciągnęli
go  do  obozu  habsburskiego.  Na-
grodą dla Czartoryskiego było sta-
nowisko  prymasa  i  bogata  diece-
zja  gnieźnieńska  (Habsburgowie
załatwiali  takie  łapówki  na  dwo-
rze papieskim). Stał się przywód-
cą  obozu  habsburskiego.

Wejście króla w orbitę intere-

sów Austrii umocniło obóz habs-
burski i wywołało niemal wojnę do-

mową,  a  przy  tym  ściągnęło  na  Polskę  na-
jazd turecki. O to zresztą chodziło Habsbur-
gom  i  papieżowi  –  o  wciągnięcie  Polski  do
wojny  z  Turcją  i  otwarcie  jej  drugiego  fron-
tu w interesie Austrii. Wojny z Turcją trwały
27  lat.  Polska,  mimo  ocalenia  Austrii  odsie-
czą  wiedeńską,  mimo  olbrzymiego  wysiłku
materialnego i poniesionych szkód, odzyska-
ła  zaledwie  stan  posiadania  sprzed  wojny.
Wzmocniły  się  za  to  Austria  i  Rosja  –  przy-
szli  zaborcy  Polski.

Sobieski pod Wiedniem

Piotr

Gembicki

NASI OKUPANCI

kujawski  zwalczał  ewangelików  w  luterań-
skim  Gdańsku.  Jako  prymas  prześladował
prawosławnych,  zmuszając  ich  do  przyjęcia
unii  brzeskiej.  Odbierał  im  cerkwie,  klasz-
tory  i  majątki,  a  na  opornych  nakładał  ka-
ry.  Toteż  na  Ukrainie  co  rusz  wybuchały
powstania  Kozaków.

Nepota – protegował i obdarzał godno-

ściami  i  beneficjami  kościelnymi  i  państwo-
wymi rodzinę, co było powodem głośnych pro-
testów  szlachty.  Prowadził  dwór  pełen  nie-
zwykłego przepychu. Dokończył budowę pa-
łacu  prymasowskiego  w  Warszawie.

Jako biskup chełmiński ciągnął dochody

z  diecezji  pomezańskiej,  która  leżała  na  te-
renie Prus, a to czyniło go zależnym od księ-
cia  pruskiego.  Jego  zdanie,  jako  biskupa
i  senatora  ziem  pruskich,  bardzo  dużo  zna-
czyło  w  roku  1605,  kiedy  utracono  dla  Pol-
ski lenno pruskie. Jest jednym ze sprawców
zniweczenia sejmu w 1606 r., obalenia kon-
stytucji przeciwko tumultom i wybuchu woj-
ny  domowej.

Wraz z drugim zdrajcą w sutannie, Bara-

nowskim, jako kanclerz, a potem przewodni-
czący senatu, realizował proniemiecką i pro-
papieską  politykę,  ściągając  na  Polskę  nie-
potrzebne  wojny  ze  Szwecją,  Rosją  i  Turcją
w  interesie  Habsburgów  i  papieży.  Za  wier-
ną  im  służbę  płacono  mu  kolejnymi,  coraz
bogatszymi godnościami. Wraz z Baranow-
skim doprowadzili do przepadku posagu
królowej  Bony  i  pieniędzy  pożyczonych
przez  nią  Habsburgom  hiszpańskim.

Po zdobyciu Moskwy i powrocie Żółkiew-

skiego  zdrajca  biskup  Gembicki  zorganizo-
wał  triumf,  którego  ozdobą  był  wzięty  do
niewoli  car  Wasyl  Szujski.  W  czasie  wypra-
wy  Zygmunta  III  na  Moskwę  i  później  na

Turcję sprawował władzę w kraju. Rosji nie
udało  się  skatolicyzować.  Dodatkowo  zaję-
ta w Rosji Polska utraciła wpływy w Mołda-
wii,  co  w  perspektywie  wojen  z  Turcją  było
stratą  katastrofalną,  bo  odsłoniło  granicę.

Skutki „krucjaty” były straszliwe nie tyl-

ko w wymiarze materialnym. Rosja skonsoli-
dowała się, a Polska na wieki stała się jej dy-
żurnym  wrogiem.  Sejm  uchwalił,  że  królowi
nie wolno rozpoczynać wojny bez zgody szlach-
ty,  którą  ogarnął  pacyfizm  (idąc  za  wzorem
Kościoła,  nie  chcieli  płacić  podatków).

To z inicjatywy tego zdrajcy przedłu-

żono w 1613 r. układ z Habsburgami (za-
warty przed laty przez zdrajcę bpa Hozjusza),
który ściągnął na Polskę najazdy Szwecji
i Turcji. A Rosja czekała i rosła w siłę...

¤ ¤ ¤

Szymon Rudnicki – biskup warmiński

(i  książę  sambijski)  w  latach  1604–1621,  se-
nator. Wychowanek jezuitów, potem ich pro-
tektor. Przebywał kilka lat na dworze zbrod-
niarza kardynała Hozjusza w Rzymie. Po po-
wrocie  jako  protegowany  jezuitów  został  se-
kretarzem Stefana Batorego, potem Zygmun-
ta  III  Wazy  (był  jego  ulubieńcem),  a  wresz-
cie sekretarzem wielkim koronnym. Jako bi-
skup  warmiński  zarządzał  też  diecezją  sam-
bijską, która leżała na terenie Prus, i ciągnął
stamtąd dochody. To czyniło go zależnym od
władcy  Prus.

Przyjaciel Jana Zygmunta Hohenzoller-

na, elektora Brandenburgii. W roku 1605 po-
mógł mu w staraniach o uzyskanie prawa opie-
ki nad obłąkanym księciem Prus Albrechtem
Fryderykiem  Hohenzollernem,  chociaż  pru-
ski  sejm  „kwerulantów”  domagał  się  wyru-
gowania  Hohenzollernów  z  Prus.  Zygmunt
III  i  jego  najbliżsi  doradcy  biskupi  i  jezuici

NASI OKUP

ANCI

dopuściłdo

tego, że

w zamian

za niezapła-

cone posagi

trzech Habsburżanek:

żony Wła-

dysława IV

oraz jego

matki i

macochy (dwie

żony Zygmunta

III), Habsburgowie

dali

w zastaw

na 50

lat księstwa

opolskie i

raci-

borskie, ale...

nie P

olsce,

tylko dynastii

Wa-

zów.

Jednym z

warunków

był zakaz

jakichkol-

wiek polskich

instalacji. W

spaniała okazja

odzy-

skania Śląska

została zaprzepaszczona.

Już po

30 latach

oba księstwa

wróciły do

Habsburgów.

Miłosierny po

katolicku biskup

był zwolen-

nikiem utopienia

powstania Chmielnickiego

we krwi.

Brał udział

w wyprawie

pod Beresteczko.

T ę

klęskę Koza-

cy pomścili

rok później,

wyrzyna-

jąc około

8 tys.

jeńców polskich

wziętych pod

Batohem.

W czasie

potopu szwedzkie-

go wraz

z królem

uciekł na

Śląsk,

do księstwa

opolsko-raciborskie-

go. Zabiegi

o pomoc

austriacką

początkowo pozostały bez odze-

wu. Dopiero

po roku

Habsbur-

gowie przysłali 12-tysięczny kor-

pus, który

Polska

musiała opła-

cić i

utrzymać. W

ojska te

łupiły

kraj nie

gorzej niż

Szwedzi.

Zdzierali nawet kościoły i wyko-

pywali trupy

z grobów.

poto-

pie Habsburgowie

nie kwapili

się

z wycofaniem

korpusu z

Polski,

bo problem

kosztów utrzyma-

nia go

przerzucili na

Polaków.

Doszło do

tego, że

w sprawie

tych grabieży

oraz z

prośbą o

cofanie korpusu

z P

olski poje-

chało do

Wiednia

poselstwo.

¤¤

Wacław

Leszczyński–

biskup warmiń-

ski (i

ks. sambijski)

od 1644

r., abp

gnieźnień-

ski w

latach 1658–1666

i prymas

Polski.

Se-

nator, a

jako prymas

– przewodniczący

sena-

tu. P

odkanclerzy koronny,

wychowanek je-

zuitów, potem

ich protektor.

T ytułował

się

„księciem cesarstwa”,

co bez

wątpliwości okre-

ślało, czyim był agentem. Prowadził niebywa-

le wystawny

dwór. Utrzymywał

sześć zam-

ków,

dwa pałace

i dwie

rezydencje letnie

Ściągał na

to pieniądze,

łupiąc swoją

trzodę.

Brał też pieniądze od Francuzów i P

rusaków.

NASI OKUP

ANCI

liczyli na

pomoc Brandenburgii

w odzyska-

niu tronu

Szwecji. Zadowolili

się mglistą

obiet-

nicą oraz...

przywróceniem praw

religijnych

katolikom w

Prusach.

Interes samej

Polski

nie liczył

się.

Współtwórca

katastru warmińskiego

z 1615

r., który

stanowił podstawę

wymiaru podat-

ków na

prawie pół

wieku. Kataster,

czyli spis

majątków prowadzony pod nadzorem ducho-

wieństwa (sic!),

był oszustwem

– zaniżono

o połowę

podstawy wymiaru

podatków. P

ol-

skę, której

skarb zawsze

cierpiał na

brak

pieniędzy, kler

oszukiwał także

w taki

spo-

sób. Biskup

wolał ściągać

pieniądze do

wła-

snej kasy.

W tym

też celu

wznowił ruch

piel-

grzymkowy w

Świętej Lipce.

Odbudował ją

i przekazał

jezuitom.

Bojownik kontrreformacji

– w

1617 r.,

w czasie walki o odebranie luteranom kościo-

ła św.

Mikołaja w

luterańskim Elblągu,

do-

prowadził do

nałożenia przez

króla banicji

miasto.

¤¤

Andrzej Opaliński

– biskup

poznański

w latach

1607–1623, senator.

Dzięki popie-

raniu przez

możny ród

Opalińskich pronie-

mieckiej polityki

Zygmunta III,

już w

15 ro-

ku życia

został... proboszczem.

W czasie

stu-

diów w

Rzymie (czy

może szkolenia

agen-

tów?) był

sekretarzem i

szambelanem papie-

ża Klemensa

VIII. P

o powrocie

kontynu-

ował karierę

przy królu

– w

1604 r.

został

sekretarzem koronnym. Posłował do Niemiec

i Rzymu.

Wykorzystując

takie układy,

usiło-

wał przybrać tytuł książęcy, ale bez powodze-

nia. P

apieże i

Habsburgowie za

wierną im

służbę nagrodzili

go bogatą

diecezją poznań-

ską (koadiutor

w wieku

30 lat).

Za jego

senatorowania oddano

Prusy

w lenno

Hohen-

zollernom brandenburskim,

a P

olska została

wciągnięta w

„krucjatę” na

Moskwę oraz

w wojny

ze Szwecją

i T

urcją.

Protektor

jezuitów, zaciekły

wróg prote-

stantów, popierał

ich pogromy,

osłaniał zbrod-

niarzy. P

o zburzeniu

kościoła ewangelickie-

go w

Poznaniu

przez uczniów

szkół jezuic-

kich w

czasie pogromu

w 1616

r. zabronił

je-

go odbudowy.

Jako wspólnik

i protektor

zbrodniarzy –

sam był

zbrodniarzem.

¤¤

Henryk Firlej

– biskup

łucki od

1616 r.,

płocki od

roku 1617,

abp gnieźnieński

i pry-

mas P

olski w

latach 1624–1626,

senator. Ja-

ko prymas,

a więc

i przewodniczący

senatu,

był drugą

osobą w

państwie.

Podkanclerzy

ko-

ronny w

latach 1613–1618.

W młodości

kal-

win, z

gorliwością neofity

prześladował daw-

nych braci

w wierze.

Zwolennik unii

brze-

skiej, prześladował

prawosławie. W

ybudował

wspaniały zespół

pałacowo-obronny w

Cze-

miernikach. N

ie zdobyli

go nawet

Szwedzi

w czasie

potopu.

Wykonawca

prohabsburskiej polityki

Zyg-

munta III

– wspierał

próby zdobycia

korony

moskiewskiej i

odzyskania szwedzkiej.

Ale

wojna z

Polską

odciągnęła Szwecję

od teatru

wojny trzydziestoletniej

w Niemczech,

a T

ur-

cję od

zaatakowania Habsburgów.

I taki

był

cel papiesko-niemieckich

agentów.

¤¤

Andrzej Lipski

– biskup

łucki

od roku

1617, kujawski

od 1623

r., krakowski

(i ksią-

żę siewierski)

w latach

1630–1631, senator.

Se-

kretarz Zygmunta

III, podkanclerzy

koronny

od roku 1618, kanclerz wielki od 1620 do 1623

roku. Swój

awans zawdzięczał

niemieckim

NASI OKUPANCI

Posłował do Francji. W czasie potopu złożył
hołd i poddał Warmię elektorowi pruskie-
mu Fryderykowi Wilhelmowi w Królewcu,
za co słusznie został oskarżony o zdradę.
Jak  każdy  zdrajca  w  sutannie  nie  tylko  kary
uniknął, ale jeszcze... nagrodzono go arcybi-
skupstwem  gnieźnieńskim,  godnością  pry-
masa  i  związanymi  z  tym  dochodami!

W roku 1657 wynegocjował traktat welaw-

sko-bydgoski. To jeden z najbardziej hanieb-
nych  traktatów  w  naszej  historii,  milowy
krok do rozbiorów Polski. Nie tylko unieza-
leżnił Prusy od Polski, ale zapewnił im swobo-
dę przemarszu wojsk przez Pomorze, i jeszcze
w przyszłości zwrot kosztów „pomocy”. Za 30
lat Polska musiała zapłacić Prusom koszty po-
mocy  z  czasów  potopu,  i  to  z  odsetkami!
Wziął za to łapówki inny zdrajca w sutan-
nie – prymas Radziejowski. Słynnego ko-
rytarza  nie  wymyślił  Hitler,  wymyślił
go  zdrajca,  ksiądz  biskup  Leszczyń-
ski! Tym traktatem ta kanalia w sutannie
wbiła gwóźdź do trumny Polski. Kiedy zo-
stał prymasem, musiał opuścić stanowisko
podkanclerzego,  ale  zadbał,  aby  objął  je
jego  brat  Jan.  Elektor  pruski  za  pomoc
w uzyskaniu Elbląga (za długi) obiecał im
10  tys.  dukatów  do  łapy.  To  akurat  nie
wyszło, ale żarliwa obrona interesów Pru-
saka  była  powszechnie  znana  i  głośna
w  Polsce.  Mamy  więc  kolejne  „zasługi
Kościoła  dla  Polski”.

W dacie zgonu Leszczyński ma trzy

szóstki...

¤ ¤ ¤

Wojciech Cieciszowski – żył w latach

1607–1675, jezuita, wykładowca Akade-
mii Wileńskiej, spowiednik króla Micha-
ła Korybuta Wiśniowieckiego. Zadaniem

tego papiesko-niemieckiego agenta było zwią-
zać  króla  z  obozem  habsburskim.  Związano
nie tylko praniem mózgu przez spowiednika,
ale i małżeństwem z Habsburżanką, córką ce-
sarza. Wykorzystał też gwałtowny proces spad-
kowy pomiędzy Sobieskimi a Wiśniowieckimi.
Pod  wpływem  jezuity  Cieciszowskigo,  bisku-
pa  (potem  prymasa)  Czartoryskiego  i  bisku-
pa Olszowskiego król nie potrafił wznieść się
ponad prywatne spory. Konflikt pomiędzy „re-
galistami” a „malkontentami” o mało nie skoń-
czył  się  regularną  wojną  domową,  osłabił
Polskę. Doszło do tego, że obie strony łupiły
majątki  przeciwników!

Niektórzy historycy winą za tę skrajną anar-

chię obarczają króla, zarzucając mu nieudolność

Michał Korybut Wiśniowiecki

Fryderyk

Wilhelm

NASI OKUP

ANCI

kujawski zwalczał

ewangelików w

luterań-

skim Gdańsku.

Jako prymas

prześladował

prawosławnych, zmuszając

ich do

przyjęcia

unii brzeskiej.

Odbierał im

cerkwie, klasz-

tory i

majątki, a

na opornych

nakładał ka-

ry. T

oteż na

Ukrainie co

rusz wybuchały

powstania Kozaków.

Nepota –

protegował i

obdarzał godno-

ściami i

beneficjami kościelnymi

i państwo-

wymi rodzinę,

co było

powodem głośnych

pro-

testów szlachty.

Prowadził

dwór pełen

nie-

zwykłego przepychu.

Dokończył budowę

pa-

łacu prymasowskiego

w W

arszawie.

Jako biskup

chełmiński ciągnął

dochody

z diecezji

pomezańskiej, która

leżała na

te-

renie Prus, a to czyniło go zależnym od księ-

cia pruskiego.

Jego zdanie,

jako biskupa

i senatora

ziem pruskich,

bardzo dużo

zna-

czyło w

roku 1605,

kiedy utracono

dla P

ol-

ski lenno

pruskie. Jest

jednym ze

sprawców

zniweczenia sejmu

w 1606

r., obalenia

kon-

stytucji przeciwko

tumultom i

wybuchu woj-

ny domowej.

Wraz

z drugim

zdrajcą w

sutannie,

Bara-

nowskim, jako

kanclerz, a

potem przewodni-

czący senatu,

realizował proniemiecką

i pro-

papieską politykę,

ściągając na

lskę nie-

potrzebne wojny

ze Szwecją,

Rosją

i T

urcją

w interesie

Habsburgów i

papieży. Za

wier-

ną im

służbę płacono

mu kolejnymi,

coraz

bogatszymi godnościami.

Wraz

z Baranow-

skim doprowadzili

do przepadku

posagu

królowej Bony

i pieniędzy

pożyczonych

przez nią

Habsburgom hiszpańskim.

zdobyciu

Moskwy i

powrocie Żółkiew-

skiego zdrajca

biskup Gembicki

zorganizo-

wał triumf,

którego ozdobą

był wzięty

niewoli car

Wasyl

Szujski. W

czasie wypra-

wy Zygmunta

III na

Moskwę i

później na

T urcję

sprawował władzę

w kraju.

Rosji

nie

udało się

skatolicyzować. Dodatkowo

zaję-

ta w

Rosji

Polska

utraciła wpływy

w Mołda-

wii, co

w perspektywie

wojen z

T urcją

było

stratą katastrofalną,

bo odsłoniło

granicę.

Skutki „krucjaty”

były straszliwe

nie tyl-

ko w

wymiarze materialnym.

Rosja

skonsoli-

dowała się,

a P

olska na

wieki stała

się jej

dy-

żurnym wrogiem.

Sejm uchwalił,

że królowi

nie wolno

rozpoczynać wojny

bez zgody

szlach-

ty, którą

ogarnął pacyfizm

(idąc za

wzorem

Kościoła, nie

chcieli płacić

podatków).

z i

nicjatywy tego

zdrajcy p

rzedłu-

żono w

1613 r.

układ z

Habsburgami(za-

warty przed laty przez zdrajcę bpa Hozjusza),

który ściągnął

na P

olskę najazdy

Szwecji

i T

urcji.

A R

osja czekała

i rosła

w siłę...

¤¤

Szymon R

udnicki–

biskup warmiński

(i książę

sambijski) w

latach 1604–1621,

se-

nator. W

ychowanek jezuitów,

potem ich

pro-

tektor. P

rzebywał kilka

lat na

dworze zbrod-

niarza kardynała

Hozjusza w

zymie. P

o p

wrocie jako

protegowany jezuitów

został se-

kretarzem Stefana

Batorego, potem

Zygmun-

ta III

Wazy

(był jego

ulubieńcem), a

wresz-

cie sekretarzem

wielkim koronnym.

Jako bi-

skup warmiński

zarządzał też

diecezją sam-

bijską, która

leżała na

terenie P

rus, i

ciągnął

stamtąd dochody.

T o

czyniło go

zależnym od

władcy P

rus.

Przyjaciel

Jana Zygmunta

Hohenzoller-

na, elektora Brandenburgii. W roku 1605 po-

mógł mu

w staraniach

o uzyskanie

prawa opie-

ki nad

obłąkanym księciem

Prus

Albrechtem

Fryderykiem

Hohenzollernem, chociaż

pru-

ski sejm

„kwerulantów” domagał

się wyru-

gowania Hohenzollernów

z P

rus. Zygmunt

III i

jego najbliżsi

doradcy biskupi

i jezuici

NASI OKUPANCI

dopuścił do tego, że w zamian za niezapła-
cone posagi trzech Habsburżanek: żony Wła-
dysława IV oraz jego matki i macochy (dwie
żony  Zygmunta  III),  Habsburgowie  dali
w zastaw na 50 lat księstwa opolskie i raci-
borskie, ale... nie Polsce, tylko dynastii Wa-
zów.  Jednym  z  warunków  był  zakaz  jakichkol-
wiek polskich instalacji. Wspaniała okazja odzy-
skania  Śląska  została  zaprzepaszczona.  Już  po
30 latach oba księstwa wróciły do Habsburgów.

Miłosierny po katolicku biskup był zwolen-

nikiem utopienia powstania Chmielnickiego

we  krwi.  Brał  udział  w  wyprawie
pod Beresteczko. Tę klęskę Koza-
cy  pomścili  rok  później,  wyrzyna-
jąc  około  8  tys.  jeńców  polskich
wziętych pod Batohem.

W czasie potopu szwedzkie-

go wraz z królem uciekł na Śląsk,
do księstwa opolsko-raciborskie-
go. Zabiegi o pomoc austriacką
początkowo pozostały bez odze-
wu.  Dopiero  po  roku  Habsbur-
gowie przysłali 12-tysięczny kor-
pus,  który  Polska  musiała  opła-
cić  i  utrzymać.  Wojska  te  łupiły
kraj  nie  gorzej  niż  Szwedzi.
Zdzierali nawet kościoły i wyko-
pywali trupy z grobów. Po poto-
pie Habsburgowie nie kwapili się
z  wycofaniem  korpusu  z  Polski,
bo  problem  kosztów  utrzyma-
nia  go  przerzucili  na  Polaków.
Doszło  do  tego,  że  w  sprawie
tych grabieży oraz z prośbą o wy-
cofanie  korpusu  z  Polski  poje-
chało  do  Wiednia  poselstwo.

¤ ¤ ¤

Wacław Leszczyński – biskup warmiń-

ski (i ks. sambijski) od 1644 r., abp gnieźnień-
ski  w  latach  1658–1666  i  prymas  Polski.  Se-
nator, a jako prymas – przewodniczący sena-
tu.  Podkanclerzy  koronny,  wychowanek  je-
zuitów,  potem  ich  protektor.  Tytułował  się
„księciem cesarstwa”, co bez wątpliwości okre-
ślało, czyim był agentem. Prowadził niebywa-
le wystawny dwór.  Utrzymywał  sześć  zam-
ków, dwa pałace i dwie rezydencje letnie.
Ściągał na to pieniądze, łupiąc swoją trzodę.
Brał też pieniądze od Francuzów i Prusaków.

NASI OKUPANCI

liczyli  na  pomoc  Brandenburgii  w  odzyska-
niu tronu Szwecji. Zadowolili się mglistą obiet-
nicą  oraz...  przywróceniem  praw  religijnych
katolikom w Prusach. Interes samej Polski
nie  liczył  się.

Współtwórca katastru warmińskiego z 1615

r.,  który  stanowił  podstawę  wymiaru  podat-
ków na prawie pół wieku. Kataster, czyli spis
majątków prowadzony pod nadzorem ducho-
wieństwa  (sic!),  był  oszustwem  –  zaniżono
o  połowę  podstawy  wymiaru  podatków.  Pol-
skę,  której  skarb  zawsze  cierpiał  na  brak
pieniędzy,  kler  oszukiwał  także  w  taki  spo-
sób.  Biskup  wolał  ściągać  pieniądze  do  wła-
snej kasy. W tym też celu wznowił ruch piel-
grzymkowy  w  Świętej  Lipce.  Odbudował  ją
i  przekazał  jezuitom.

Bojownik kontrreformacji – w 1617 r.,

w czasie walki o odebranie luteranom kościo-
ła św. Mikołaja w luterańskim Elblągu, do-
prowadził do nałożenia przez króla banicji na
miasto.

¤ ¤ ¤

Andrzej Opaliński – biskup poznański

w  latach  1607–1623,  senator.  Dzięki  popie-
raniu  przez  możny  ród  Opalińskich  pronie-
mieckiej polityki Zygmunta III, już w 15 ro-
ku życia został... proboszczem. W czasie stu-
diów  w  Rzymie  (czy  może  szkolenia  agen-
tów?) był sekretarzem i szambelanem papie-
ża  Klemensa  VIII.  Po  powrocie  kontynu-
ował  karierę  przy  królu  –  w  1604  r.  został
sekretarzem koronnym. Posłował do Niemiec
i  Rzymu.  Wykorzystując  takie  układy,  usiło-
wał przybrać tytuł książęcy, ale bez powodze-
nia.  Papieże  i  Habsburgowie  za  wierną  im
służbę nagrodzili go bogatą diecezją poznań-
ską  (koadiutor  w  wieku  30  lat).  Za  jego

senatorowania oddano Prusy w lenno Hohen-
zollernom brandenburskim, a Polska została
wciągnięta w „krucjatę” na Moskwę oraz
w wojny ze Szwecją i Turcją.

Protektor jezuitów, zaciekły wróg prote-

stantów, popierał ich pogromy, osłaniał zbrod-
niarzy.  Po  zburzeniu  kościoła  ewangelickie-
go  w  Poznaniu  przez  uczniów  szkół  jezuic-
kich w czasie pogromu w 1616 r. zabronił je-
go  odbudowy.  Jako  wspólnik  i  protektor
zbrodniarzy  –  sam  był  zbrodniarzem.

¤ ¤ ¤

Henryk Firlej – biskup łucki od 1616 r.,

płocki od roku 1617, abp gnieźnieński i pry-
mas  Polski  w  latach  1624–1626,  senator.  Ja-
ko  prymas,  a  więc  i  przewodniczący  senatu,
był drugą osobą w państwie. Podkanclerzy ko-
ronny  w  latach  1613–1618.  W  młodości  kal-
win, z gorliwością neofity prześladował daw-
nych  braci  w  wierze.  Zwolennik  unii  brze-
skiej, prześladował prawosławie. Wybudował
wspaniały  zespół  pałacowo-obronny  w  Cze-
miernikach.  Nie  zdobyli  go  nawet  Szwedzi
w  czasie  potopu.

Wykonawca prohabsburskiej polityki Zyg-

munta  III  –  wspierał  próby  zdobycia  korony
moskiewskiej  i  odzyskania  szwedzkiej.  Ale
wojna z Polską odciągnęła Szwecję od teatru
wojny trzydziestoletniej w Niemczech, a Tur-
cję  od  zaatakowania  Habsburgów.  I  taki  był
cel  papiesko-niemieckich  agentów.

¤ ¤ ¤

Andrzej Lipski – biskup łucki od roku

1617,  kujawski  od  1623  r.,  krakowski  (i  ksią-
żę siewierski) w latach 1630–1631, senator. Se-
kretarz  Zygmunta  III,  podkanclerzy  koronny
od roku 1618, kanclerz wielki od 1620 do 1623
roku.  Swój  awans  zawdzięczał  niemieckim

NASI OKUP

ANCI

Posłował

do F

rancji. W

czasie potopu

złożył

hołd i

poddał W

armię elektorowi

pruskie-

mu Fryderykowi W

ilhelmowi w Królewcu,

za co

słusznie został

oskarżony o

zdradę.

Jak każdy

zdrajca w

sutannie nie

tylko kary

uniknął, ale

jeszcze... nagrodzono

go arcybi-

skupstwem gnieźnieńskim,

godnością pry-

masa i

związanymi z

tym dochodami!

W roku

1657 wynegocjował

traktat welaw-

sko-bydgoski. T

o jeden

z najbardziej

hanieb-

nych traktatów

w naszej

historii, milowy

krok do

rozbiorów P

olski.

Nie tylko

unieza-

leżnił P

rusy od

Polski,

ale zapewnił

im swobo-

dę przemarszu

wojsk przez

Pomorze,

i jeszcze

w przyszłości

zwrot kosztów

„pomocy”. Za

lat P

olska musiała

zapłacić P

rusom koszty

po-

mocy z

czasów potopu,

i to

z odsetkami!

Wziął za

to łapówki

inny zdrajca

w sutan-

nie –

prymas R

adziejowski. Słynnego

ko-

rytarza nie

wymyślił Hitler

, wymyślił

go zdrajca,

ksiądz biskup

Leszczyń-

ski!T

ym traktatem

ta kanalia

w sutannie

wbiła gwóźdź

do trumny

Polski.

Kiedy zo-

stał prymasem,

musiał opuścić

stanowisko

podkanclerzego, ale

zadbał, aby

objął je

jego brat

Jan. Elektor

pruski za

pomoc

w uzyskaniu

Elbląga (za

długi) obiecał

10 tys.

dukatów do

łapy. T

o akurat

nie

wyszło, ale

żarliwa obrona

interesów P

ru-

saka była

powszechnie znana

i głośna

w P

olsce. Mamy

więc kolejne

„zasługi

Kościoła dla

Polski”.

W dacie

zgonu L

eszczyński ma

trzy

szóstki...

¤¤

Wojciech

Cieciszowski–

żył w

latach

1607–1675, jezuita,

wykładowca Akade-

mii W

ileńskiej, spowiednik

króla Micha-

ła Korybuta

Wiśniowieckiego.

Zadaniem

tego papiesko-niemieckiego

agenta było

zwią-

zać króla

z obozem

habsburskim. Związano

nie tylko

praniem mózgu

przez spowiednika,

ale i małżeństwem z Habsburżanką, córką ce-

sarza. W

ykorzystał też

gwałtowny proces

spad-

kowy pomiędzy Sobieskimi a Wiśniowieckimi.

Pod

wpływem jezuity

Cieciszowskigo, bisku-

pa (potem

prymasa) Czartoryskiego

i bisku-

pa Olszowskiego

król nie

potrafił wznieść

się

ponad prywatne

spory. Konflikt

pomiędzy „re-

galistami” a

„malkontentami” o

mało nie

skoń-

czył się

regularną

wojną

domową, osłabił

Polskę.

Doszło do

tego, że

obie strony

łupiły

majątki przeciwników!

Niektórzy historycy

winą za

tę skrajną

anar-

chię obarczają

króla, zarzucając

mu nieudolność

Michał Korybut

Wiśniowiecki

Fryderyk Wilhelm

NASI OKUP

ANCI

przyszłość P

olski wiązali

z Niemcami

i pa-

pieżami. Dość

powiedzieć, że

obie kolejne

żo-

ny króla

były siostrami

cesarza F

erdynanda

II Habsburga.

Osobne ekipy

jezuickie edu-

kowały i pilnowały królowej oraz dzieci „kró-

la jezuitów”.

kilkunastu latach inicjowanej przez je-

zuitów cichej

wojny religijnej

z protestanta-

mi i

prawosławnymi na

Wschodzie,

zaistnia-

ła szansa

na zaprowadzenie

pokoju religijne-

go przez

uchwalenie przez

sejm „konstytucji

przeciw tumultom”.

W czasie

sejmu w

1606

rokuci

obaj agenci

po całonocnej

analizie pro-

jektu „konstytucji” stwierdzili, że nie tylko ze-

zwala ona

na szerzenie

się herezji,

ale na

do-

miar złego król może herezji bronić. Jest więc

projekt konstytucji

niezgodny z

katolickim

„wartościami”. R

eszty na

sejmie dokonali

bi-

skupi i

ich narzędzie

– ultrakatoliccy

posło-

wie. P

adła nie

tylko „konstytucja”,

ale

nie uchwalono

też podatków

na obronę

granic. Głównie

dlatego, że

szlachta

i magnaci

nie chcieli

ich płacić,

powołu-

jąc się

na zwolnienia

podatkowe dla

du-

chowieństwa.

Najazd tatarski

wszedł w

skę jak

w masło

i spustoszył

większość kraju.

W efekcie

wybuchła wojna

domowa –

ro-

kosz Zebrzydowskiego.

Rokoszanie

przegra-

li pod

Guzowem, a

jezuici wykorzystali

woj-

nę domową

do napadów

na majątki

ewan-

gelickiej szlachty

i burzenia

kościołów

ewangelickich.

Dla kleru

zawsze od

napra-

wy P

olski ważniejsza

była rozprawa

z inno-

wiercami.

¤¤

Maciej P

strokoński–

biskup przemyski

od roku

1601, kujawski

w latach

1608–1609,

senator. Kanclerz

wielki koronny

od 1606

1609 roku,

bliski współpracownik

Zygmunta

III W

azy.

Wraz

z jezuitami

i nuncjuszem

papieskim –

architekt prohabsburskiej

poli-

tyki króla.

Brał udział

w wyprawach

Wazy

do Szwecji.

Wraz

z papieżem

i Habsburga-

mi podżegał

do rekatolicyzacji

luterańskiej

Szwecji. Wciągnęli tym P

olskę w półtorawie-

kowe wojny

szwedzkie, które

całkowicie zruj-

nowały kraj.

Jeden ze

sprawców obalenia

konstytucji

przeciwko tumultom

i zniweczenia

sejmu

w 1606

r. oraz

wybuchu wojny

domowej

– rokoszu

Zebrzydowskiego.

Jako kanclerz

pomagał jezuitom

i Habs-

burgom, i

to z

poparciem papieża

Pawła

V ,

wciągnąć P

olskę w

dymitriady. Ich

celem

była katolicyzacja

Rosji,

dlatego wypra-

wę z

lat 1609–1610

papież ogłosił

kru-

cjatą.

Za wierną

służbę papieżom

i Niem-

com P

strokoński

nagrodzony został

bogatym

biskupstwem kujawskim.

¤¤

Wawrzyniec

Gembicki–

biskup chełmiń-

ski od

1600 r.,

kujawski od

1610 r.,

w latach

1615–1624 abp

gnieźnieński i

prymas P

olski,

a więc

przewodniczący senatu

i druga

osoba

w państwie.

Sekretarz Stefana

Batorego i

Zyg-

munta III, sekretarz wieki koronny, podkanc-

lerzy koronny

od 1607

r., kanclerz

w latach

1609–1613. P

o prekonizacji

na biskupa

ku-

jawskiego wbrew

prawu zatrzymał

kancler-

stwo. Oddał

je dopiero

wobec całkowitej

klęski „krucjaty”

na prawosławną

Moskwę

(był jej

współarchitektem) i

tragicznych jej

skutków dla

Polski.

Wychowanek

jezuitów i

ich protektor.

Zwolennik kontrreformacji.

Jako biskup

cheł-

miński zbrojnie

doprowadził do

powrotu je-

zuitów do

T orunia.

Zaowocowało to

w przy-

szłości rozruchami

religijnymi. Jako

biskup

NASI OKUPANCI

nawet wspomagała ich finanso-
wo królewskimi dochodami!
Zaś na opłacenie polskiego woj-
ska nie było pieniędzy...

W ten sposób Gembicki,

niemiecko-papieski agent w su-
tannie,  kontynuował  podpo-
rządkowanie Polski niemieckim
interesom,  tożsamym  zresztą
z  papieskimi,  i  wystawił  ją  na
potencjalny atak Turcji oraz na-
turalny konflikt z Francją. Do-
szło nawet do aresztowania we
Francji  Jana  Kazimierza,  póź-
niejszego króla polskiego, któ-
ry  przesiedział  we  francuskim
więzieniu  prawie  dwa  lata.
W 1638 r. Władysław IV – bez
zgody  sejmu  –  pojechał  w  to-
warzystwie Gembickiego do Au-
strii  na  spotkanie  z  cesarzem.
Wyjazd skończył się kompromi-
tacją,  a  oburzony  sejm  uchwa-
łą  zabronił  królowi  samowol-
nych  wyjazdów  za  granicę.

To wysługiwanie się Niem-

com i papieżom nagrodzone zo-
stało najbogatszą w Europie
diecezją krakowską z tytułem książęcym. Ten
zdrajca i niemiecki pachołek pochowany jest
w katedrze wawelskiej. W oficjalnych kościel-
nych biografiach zdrajcy ani słowa o tego ty-
pu „zasługach”.

¤ ¤ ¤

Andrzej Leszczyński – biskup kamie-

niecki od roku 1640, chełmiński od 1646 r.,
abp gnieźnieński i prymas Polski w latach
1653–1658, senator. Jako prymas pełnił

godność  przewodniczącego  senatu.  Wycho-
wanek jezuitów  i  ich  protektor.  W  wieku  13
lat  uzyskał  niższe  święcenia,  a  jako  15-latek
był  już  kanonikiem.  Został  kanclerzem  kró-
lowej  Cecylii  Renaty  z  Habsburgów.  Wraz
z nią umacniał wpływy niemieckie, a przy oka-
zji  swoje.  Zgarnął  trzy  bogate  opactwa,  a  w
wieku  32  lat  był  już  biskupem  senatorem.

Podkanclerzy koronny od 1645 r., kanclerz

w latach 1650–1653. Jako podkanclerzy

NASI OKUPANCI

Habsburgom i wiernie im służył. O jego skąp-
stwie krążyły legendy. Zwolennik kontrrefor-
macji, protektor jezuitów.

Rzeczywisty kierownik polskiej polityki od

1618  r.  W  interesie  Niemców  i  papieży  do-
puścił do zaciągów lisowczyków i wysłania ich
na  pomoc  Habsburgom  przeciwko  Węgrom
i Czechom. Ściągnął tym na Polskę najazd tu-
recki  i  klęskę  pod  Cecorą  w  1620  r.  Zginął
wtedy hetman Żółkiewski, którego głowa za-
wisła na bramie w Stambule. Najazd tatarski
spustoszył kresy po San. Jakby tego było ma-
ło,  zdrajca  biskup  Lipski  podał  Turkom  na
tacy sojusznika Polski – Grazianiego, hospo-
dara  Mołdawii.

W obliczu klęski formowano nową ar-

mię,  która  w  połowie  miała  składać  się
z  prawosławnych,  głównie  Kozaków.  Nawet
to  nie  powstrzymało  katolickich  fanatyków
przed  forsowaniem  unii  brzeskiej  i  dalszymi
prześladowaniami  prawosławnych.  Papiescy
agenci  na  to  nie  pozwolili.

Niemal w tym samym czasie, gdy nie-

liczna armia polska przegrywała pod Ce-
corą,  10  tys.  polskich  lisowczyków  roz-
gromiło  Czechów  pod  Białą  Górą  –  dla
Habsburgów.  Jakże  brakło  ich  przeciw  Tur-
kom! To właśnie Lipski – niemiecko-papieski
agent  w  sutannie  –  tak  osłabił  Polskę.  Kata-
strofalna polityka tego agenta ściągnęła jesz-
cze najazd Szwedów, którzy wykorzystali oka-
zję i zajęli Inflanty. Ryga poddała się szybko,
bo luterańska ludność miała dosyć katolickich
prześladowań  i  otworzyła  Szwedom  bramy.
Pod Wismarem Polska straciła flotę wojenną.
Musiała walczyć na dwa fronty, a nie mia-
ła  czym.  Tylko  dlatego,  że  Kościołowi  ma-
rzyła  się  rekatolicyzacja  luterańskiej  Szwecji.

Słusznie powiedział król Gustaw Adolf, że
Polacy „winą króla swego stali się igrzy-
skiem Rakuszanów”.

Wobec lawiny klęsk, żeby pozbyć się te-

go  pachołka  niemieckiego  z  kanclerstwa,
dano  mu  bogatą  diecezję  kujawską  (incom-
patibilia).  Potem  jeszcze  papież  i  Habsbur-
gowie  nagrodzili  agenta  najbogatszą  diece-
zją krakowską z tytułem książęcym. Zdrajca
biskup  Lipski  pochowany  jest  w...  katedrze
wawelskiej.

¤ ¤ ¤

Jan Wężyk – biskup przemyski od 1619

roku, poznański od roku 1624, abp gnieźnień-
ski  i  prymas  Polski  w  latach  1627–1638,  se-
nator. Jako prymas, a więc i przewodniczący
senatu,  był  drugą  osobą  w  państwie.  Inter-
reks w latach 1632–1633. Wychowanek jezu-
itów, potem ich protektor. Po studiach w Kra-
kowie  kontynuował  je  aż  przez  siedem  lat
w  Rzymie,  gdzie  wyrobił  sobie  znakomite
„układy”. Po powrocie do kraju został sekre-
tarzem  Zygmunta  III  Wazy.  Kolekcjonował
kościelne  godności  i  beneficja.  Zwolennik
kontrreformacji,  fanatyk  religijny,  prześlado-
wał prawosławnych, ewangelików, szczególnie
arian,  którym  odmawiał  miana  chrześcijan.

Pełniąc tak wysokie stanowiska, miał

ogromny  wpływ  na  króla  i  politykę  państwa.
Doradził Habsburgom, aby nie płacili Pol-
sce umówionych posagów dwóch kolejnych
żon  Zygmunta  III,  sióstr  cesarza  Ferdy-
nanda  II  Habsburga.  Utwierdzał  króla
w zgubnych dla Polski rojeniach o odzyskaniu
tronu  Szwecji.  Wraz  z  resztą  episkopatu,
a  głównie  z  biskupami  Zadzikiem  i  Gembic-
kim, nie dopuścił do małżeństwa Władysława
IV z księżniczką protestancką, bo mogłoby to

NASI OKUP

ANCI

i złą

wolę. Czy

nie dostrzegają,

że był

w szpo-

nach zdrajców

w sutannach,

spowiedników, ka-

znodziejów, prymasów,

kanclerzy, biskupów

i je-

zuitów – szkolonych socjotechników? Że ich ce-

lem było

na polecenie

papieży wciągnąć

Polskę

do wojny

z T

urcją, aby

utworzyć jej

drugi front

w celu

odciążenia Habsburgów?

¤¤

Kazimierz F

lorian C

zartoryski–

bi-

skup poznański

od 1651

r., kujawski

od 1655

, abp gnieźnieński i prymas P

olski w latach

1673–1674, senator,

a jako

pry-

mas był

tradycyjnie przewodniczą-

cym senatu.

Interreks w

1674 r.

– zmarł

w czasie

bezkrólewia. Se-

kretarz Władysława

IV , zwolennik

najpierw prohabsburskiej

polity-

ki W

azów, a

potem profrancuskiej

– po

zmianie kierunku

polityki

przez Jana

Kazimierza. Na

elek-

cji w

1669 r.

przyczynił się

do wy-

boru Michała

Korybuta W

iśnio-

wieckiego. Kazimierz

Czartory-

ski i

podkanclerzy Olszowski,

też

biskup, przeforsowali

projekt mał-

żeństwa króla

z Eleonorą

Habs-

burg, córką

cesarza F

erdynanda

III. W

ten sposób

poddali króla

wpływom jezuitów

i przeciągnęli

go do

obozu habsburskiego.

Na-

grodą dla

Czartoryskiego było

sta-

nowisko prymasa

i bogata

diece-

zja gnieźnieńska

(Habsburgowie

załatwiali takie

łapówki na

dwo-

rze papieskim).

Stał się

przywód-

cą obozu

habsburskiego.

Wejście

króla w

orbitę intere-

sów A

ustrii umocniło

obóz habs-

burski i

wywołało niemal

wojnę do-

mową, a

przy tym

ściągnęło na

Polskę

na-

jazd turecki.

O to

zresztą chodziło

Habsbur-

gom i

papieżowi –

o wciągnięcie

Polski

wojny z

T urcją

i otwarcie

jej drugiego

fron-

tu w

interesie A

ustrii. W

ojny z

T urcją

trwały

27 lat.

Polska,

mimo ocalenia

Austrii

odsie-

czą wiedeńską,

mimo olbrzymiego

wysiłku

materialnego i

poniesionych szkód,

odzyska-

ła zaledwie

stan posiadania

sprzed wojny.

Wzmocniły się

za to

Austria

i R

osja –

przy-

szli zaborcy

Polski.

Sobieski pod

Wiedniem

Piotr Gembicki

NASI OKUP

ANCI

jciech Baranowski

– biskup

przemy-

ski od

1584 r.,

płocki od

roku 1590,

kujaw-

ski od

1608 r.,

arcybiskup gnieźnieński

i pry-

mas P

olski

w latach

1608–1615, senator.

Ja-

ko prymas

był przewodniczącym

senatu,

a więc

drugą osobą

w państwie.

Sekretarz Ste-

fana Batorego,

sekretarz wielki

koronny, pod-

kanclerzy w

latach 1585–1591.

Za poparcie

Zygmunta III

w czasie

rokoszu Zebrzydow-

skiego dostał

bogatą diecezję

kujawską,

a wkrótce

gnieźnieńską z

tytułem prymasa.

Chciwiec –

pracując w

kancelarii Zygmunta

Augusta,

zebrał liczne

godności, m.in.

cztery

kanonie i

związane z

nimi beneficja.

Prowa-

dził niezwykle wystawny tryb życia, rozpoczął

budowę pałaców

biskupich w

Płocku, Skier-

niewicach, wybudował

pałac prymasowski

w W

arszawie. Gdzie

nastał, tam

budował dla

siebie pałac.

Protektor

jezuitów, orędownik

kontrreformacji.

Był jednym

z głównych

sprawców zniwe-

czenia sejmu

i odrzucenia

konstytucji prze-

ciw tumultom

w 1606

r. oraz

wybuchu wojny

domowej. Agent

habsburski i

papieski; reali-

zował niemiecką

politykę jako

podkanclerzy

i potem

przewodniczący senatu.

Popierał

„kru-

cjatę” na

Moskwę w

papieskich rojeniach

o katolicyzacji

Rosji.

Wojsko,

po powrocie

z nieudanej wyprawy moskiewskiej, żąda-

ło zapłaty

zaległego żołdu...

20 milionów

zł!Była

to astronomiczna

suma, równa

kil-

kuletnim dochodom

państwa. Zanim

podat-

ki uchwalono

i zebrano

pieniądze (Kościół,

bogatszy od

państwa, dorzucił

raptem 300

tysięcy), żołnierze

straszliwie złupili

kraj.

T akże

za jego przewodnictwa senatowi,

sejm wyraził zgodę na oddanie Hohenzol-

lernom brandenburskim

us w

lenno

w 1612

r.,

mimo że

sejm pruski

wypowiedział

się za

unią z

Polską

na prawach

Litwy. P

ol-

ska odmówiła

z powodu

jednego warunku:

urzędy w

luterańskich P

rusach miały

być ob-

sadzane tylko

przez luteranów.

Było to

dla

biskupów i

jezuitów nie

do przyjęcia,

wzmocniłaby się pozycja ewangelików w pań-

stwie. W

ymogli więc

na królu

i sejmie

odmo-

wę. Ci

fanatycy religijni

i zdrajcy

w su-

tannach woleli oddać Pr

usy Niemcom!T

też są

te „zasługi

Kościoła dla

Polski”.

Bezwzględny zwolennik

kontrreformacji.

Na czasy

jego „biskupiej

i prymasowskiej

posługi” przypada

największe nasilenie

po-

gromów protestantów

i innych

aktów nieto-

lerancji w całej Polsce. P

o klęsce rokoszu Ze-

brzydowskiego odebrano

protestantom 2/3

kościołów, paląc

przy okazji

bezcenne bi-

blioteki i

profanując wiele

cmentarzy. Jako

wspólnik i protektor zbrodniarzy oraz podże-

gacz, sam

był zbrodniarzem.

Z oficjalnego

życiorysu jego

następcy, pry-

masa Gembickiego,

dowiadujemy się,

że Gem-

bicki „odbudował

zrujnowaną ekonomię

ar-

chidiecezji”.Skoro

przed Gembickim

pryma-

sem był

przez siedem

lat Baranowski,

to wnio-

sek jest prosty: Baranowski zrujnował ekono-

mię archidiecezji.

¤¤

Fryderyk Bartsch

(1552–1609) – jezuita,

kolejny po

Pakoszu

Gołyńskim spowiednik

Zygmunta I

II, „króla

jezuitów”. Król,

jakby

mu mało

było na

dworze jednego

jezuickie-

go podżegacza,

czyli kaznodziei

Piotra

Skar-

gi, utrzymywał

jeszcze spowiednika.

Obaj ci

niemiecko-papiescy agenci

sterowani przez

nuncjusza papieskiego

i władze

zakonu, ści-

śle kontrolowali

polskiego króla

(spowiedź,

pokuta). P

odsycali jego

rojenia o

odzyskaniu

tronu Szwecji

w nadziei

jej rekatolicyzacji,

NASI OKUPANCI

chciał  katolicyzować.  Tam  przemocą  forsowa-
no unię brzeską, a Kozaków obracano w pańsz-
czyźnianych  chłopów.  Toteż  co  rusz  wybuchały
powstania  Kozaków,  którzy  zwrócili  się  o  po-
moc  do  Moskwy.  Zadzik  prześladował  prawo-
sławie.  Orędownik  kontrreformacji,  doprowa-
dził  do  likwidacji  ariańskiego  Rakowa.
W  podziemiach  zamku  w  Bodzentynie  więził
kalwinów  i  arian.  Jedna  z  legend  o  tym  okrut-
niku  mówi,  że  więził  ewangelika,  aż  ten  z  gło-
du zjadł własne księgi.

Dzięki takim jak on pomocnikom „króla

jezuitów” Polacy rzeczywiście stali się „igrzy-
skiem  Rakuszanów”.  To  też  jakoby  „zasługi
Kościoła  dla  Polski”.  Zdrajca  biskup  Zadzik
pochowany  jest  w  katedrze  wawelskiej.

¤ ¤ ¤

Henryk Firlej – biskup przemyski od

roku 1630, poznański od 1635 r., senator. Wy-
chowanek  jezuitów  –  studiował  na  ich  nie-
mieckim uniwersytecie. Po powrocie do Pol-
ski  dzięki  poparciu  jezuitów  został  sekreta-
rzem Zygmunta III. Protegowany przez kró-
lową  Konstancję  z  Habsburgów,  która  wraz
z jezuitami pilnowała w Polsce interesów nie-
mieckich  i  papieskich,  robił  szybką  karierę.
Toteż  król  mianował  tego  agenta  biskupem
i wprowadził do polskiego senatu w wieku za-
ledwie  30  lat.

Na elekcji w 1633 r. reprezentował kró-

lewicza Władysława i przedstawiał jego kan-
dydaturę.  Awansowany  przez  Władysława
IV  na  bogatszą  diecezję  poznańską  nie  zdą-
żył  odbyć  ingresu.

¤ ¤ ¤

Jerzy Tyszkiewicz – biskup żmudzki od

1633 r., wileński w latach 1649–1656, sena-
tor. Ten biskup i zdrajca podpisał wraz

z Radziwiłłami kapitulację i poddanie Litwy
pod protekcję Karola Gustawa. Było to fak-
tyczne zerwanie unii polsko-litewskiej. Po ka-
pitulacji udał się na służbę do Królewca, do
elektora pruskiego, luteranina.

¤ ¤ ¤

Piotr Gembicki – biskup przemyski od

1635 r., krakowski (i ks. siewierski) w latach
1642–1657, senator.

Podkanclerzy koronny od 1635 r., kanc-

lerz  wielki  w  latach  1638–1643.  Kolekcjo-
ner godności i beneficjów. Kontynuator pro-
habsburskiej  i  propapieskiej  polityki,  przez
co  Polska  była  w  konflikcie  m.in.  z  potężną
Francją.

Doszło do tego, że w 1635 r. lisowczycy

i...  cesarski  pułkownik  Jan  Kazimierz,  przy-
szły  król,  walczyli  po  stronie  Habsburgów
przeciwko Francji na jej terytorium! Czy moż-
na  się  dziwić,  że  Francja  popierała  Szwecję
i  Rosję?  Wraz  z  jezuitami  Gembicki  podsy-
cał rojenia Władysława IV o odzyskaniu tro-
nu  Szwecji.

Sytuację pogorszył jeszcze polski traktat

z Habsburgami, skierowany przeciwko Turcji,
sojuszniczce  Francji.  Postawił  Polskę  za  cel
agresji  tureckiej,  wykluczył  możliwość  odzy-
skania Śląska, dał Niemcom prawo werbun-
ku  żołnierzy  w  Polsce.

Wraz z całym episkopatem Gembicki unie-

możliwił  małżeństwo  Władysława  IV  z  pro-
testantką, co mogło poprawić sytuację Polski
dzięki  sojuszowi  z  Anglią.  Doprowadzili  do
mariażu  z...  Niemką,  siostrą  cesarza  Ferdy-
nanda III Habsburga. Nie przeszkadzało im,
że  była  cioteczną  siostrą  męża.

Królowa Cecylia Renata nie tylko jawnie

wspierała interesy Niemców w Polsce, ale

NASI OKUPANCI

wyrwać  Polskę  z  niemiecko-papieskich  klesz-
czy i doprowadzić do prowadzenia przez Pol-
skę  polityki  niezależnej  od  Niemców  i  papie-
ży,  a  zgodnej  z  polską  racją  stanu.  Aby  zwią-
zać  króla  z  Habsburgami  i  Rzymem,  dopro-
wadził do małżeństwa z kolejną Habsburżan-
ką,  do  tego  siostrą  cioteczną  króla.

Za jego przewodniczenia senatowi Pol-

ska  utraciła  Inflanty,  Rygę  i  wpływy
w Mołdawii. Szwedzi pobierali cła z polskich
portów (milion zł rocznie!), czym finansowa-
li...  wojnę  trzydziestoletnią!  Płacono  mu  za
to  kolejnymi  coraz  bogatszymi  godnościami
kościelnymi.  Habsburgowie  i  papieże  dbali
o  kariery  swoich  agentów.

¤ ¤ ¤

Jan Lipski – biskup chełmiński od roku

1636, abp gnieźnieński i prymas Polski w la-
tach 1638–1641, senator. Jako prymas pełnił
funkcję przewodniczącego senatu, a więc był
drugą  osobą  w  państwie.  Wychowanek  jezu-
itów,  agent  szkolony  przez  nich  w  Niem-
czech  i  we  Włoszech.

Święcenia kapłańskie przyjął po powro-

cie  do  kraju  w  1616  r.  Karierę  zawdzięczał
protekcji  jezuitów  i  wuja,  kanclerza  koron-
nego  Feliksa  Kryskiego.  Idąc  jego  wzorem,
wiernie służył Wazom i Habsburgom. Sekre-
tarz  „króla  jezuitów”,  potem  kanclerz  kró-
lowej  Konstancji  Habsburg,  wreszcie  refe-
rendarz  koronny.  Wykorzystał  te  „układy”
dla zapewnienia sobie dóbr doczesnych: szyb-
ko  zgarnął  dwie  kanonie,  dwa  probostwa
i  opactwo  wraz  z  ogromnymi  dochodami
z beneficjów. Służył tak wiernie, że zaledwie
w  dwa  lata  po  uzyskaniu  sakry  biskupiej
– niewielkiej, znacznie zluteranizowanej die-
cezji  chełmińskiej,  do  tego  zrujnowanej

wojną  ze  Szwecją  –  został  prymasem.  „Po-
ślizg”  kariery  wspomagał  wazeliną,  pisząc
ody  i  panegiryki  na  cześć  Zygmunta  III,
a  potem  Władysława  IV.

W roku 1633 brał udział w poselstwie Je-

rzego Ossolińskiego do papieża Urbana VIII.
Cztery  lata  później  posłował  do  Wiednia  po
Cecylię  Renatę  Habsburg  –  żonę  dla  Włady-
sława IV. Nie przeszkadzało mu jakoś, że Habs-
burgowie  mimo  upływu  lat  nie  wypłacili  Pol-
sce  posagów  dwóch  żon  Zygmunta  III,  ojca
Władysława. Z Cecylią Renatą było podobnie.
Tak  „skuteczne”  starania  Habsburgowie
nagrodzili... tytułem hrabiów Świętego Ce-
sarstwa  Rzymskiego  Narodu  Niemieckie-
go  dla  biskupa  Lipskiego  i  jego  rodziny,
a  niedługo  tytułem  prymasa z  olbrzymimi
dochodami. Fanatyk religijny – odbierał ewan-
gelikom kościoły, wspierał unię brzeską i prze-
śladował prawosławie. „Dyzunitom” odbiera-
no wtedy siłą cerkwie i majątki. Doprowadzi-
ło to do zachwiania lojalności prawosławnych
wobec  Polski.  Obrońcami  prawosławia  ogło-
sili się Kozacy. Prześladowania zmusiły ich do
szukania  wsparcia  w  Rosji.  Katoliccy  fana-
tycy  dokonali  rzeczy  strasznej:  dali  Rosji
pretekst  do  ingerencji  w  sprawy  Polski.
Prawosławnych wkrótce pozbawiono praw po-
litycznych,  co  tylko  wywołało  wśród  nich  na-
stroje  prorosyjskie.

W swej posłudze bardzo dbał o jedynego

bożka  –  kasę!  –  dlatego  rozwijał  złotodajne
kulty  świętych.  Za  to  złoto  zbudował  pałac
w Łyszkowicach, letnią rezydencję prymasów,
rozbudował  zamek  biskupi  w  Lubawie  i  pa-
łace prymasowskie w Warszawie i w Łowiczu.
Wszystko  w  niezwykle  krótkim  czasie.  Za
kilkanaście  lat  złupili  to  wszystko  Szwedzi...

NASI OKUP

ANCI

¤¤

Andrzej T

rzebicki–

biskup przemyski

od roku

1654 r.,

krakowski (i

ks. siewier-

ski) w latach 1658–1679, senator. Wychowa-

nek jezuitów.

Podkanclerzy

koronny od

1652

roku, na

elekcji w

roku 1674

– w

zastępstwie

chorego prymasa

– pełnił

funkcję interrek-

sa. Na

tej elekcji

wybór Sobieskiego

wsparty był

400 tys.

liwrów łapówek

fran-

cuskich. P

o d

rugiej

stronie krążyło

nie

mniej złota

niemieckiego. Agent habsbur-

ski. P

rof. Z.

Wójcik

pisze o

nim, że

był

„oddany Habsburgom

duszą i

ciałem”.Nic

dodać, nic

ująć.

Gdy Jan

III Sobieski

zawarł w

1676 r.

rozejm z

T urcją

w Żurawnie

i w

1677 r.

trak-

tat ze

Szwecją w

Gdańsku, żeby

zbrojnie od-

zyskać utracone

lenno pruskie,

agenci nie-

mieccy za

pruskie i

habsburskie pieniądze

organizowali zbrojny

bunt przeciwko

„bez-

bożnemu Sobieskiemu”,

aby na

siłę utrzy-

mać P

olskę w

stanie wojny

z T

urcją w

inte-

resie papieży,

Rosji

i Niemców,

zarówno A

strii, jak

i P

rus. W

archiwach pruskich

za-

chowały się

rozliczenia pieniędzy

przekaza-

nych z

Berlina polskim

zdrajcom. Jednym

z przywódców

spisku był

biskup T

rzebicki.

Oto fragment manifestu zdrajców do ce-

sarza niemieckiego:

„(...) uciekając

się do

Cesarza jako

protektora, przysięgamy

wia-

rę, posłuszeństwo,

przy Jego

Cesarskiej Mo-

ści ludziach

stawać...”.

Lepszego

dowodu

zdrady nie

trzeba. Hetman

Pac

zobowiązał

się skierować

armię litewską

tam, gdzie

wska-

że cesarz.

Chciał za

to, bagatela,

100 tys.

zł. Spiskowi

patronował nuncjusz

papieski

Martelli, „lokaj

Habsburgów”. Zdradę

wy-

kryto w

1678 roku.

Kto zawisł?

Jak to

w P

ol-

sce –

nikt, a

sprawa rozeszła

się po

kościach.

Dzięki sprzecznej

z polskimi

interesami pro-

pagandzie Kościoła,

prowadzonej głównie

przez jezuitów

i wspartej

niemieckimi ła-

pówkami, Sobieski

rok później

został prze-

ciągnięty do

obozu habsburskiego,

także ka-

peluszem kardynalskim

dla „oficjalnego

oj-

ca” królowej Marysieńki. Nie bez znaczenia

był fakt,

że jednym

z kochanków

Marysień-

ki był

poprzedni nuncjusz,

Pignatelli

– póź-

niejszy papież

Innocenty XII.

Ci zdrajcy

zmusili Sobieskiego

do po-

twierdzenia traktatu

welawsko-bydgo-

skiego, który

uniezależnił P

rusy

od P

ol-

ski!Zamiast

utracone P

rusy odzyskać,

król

musiał potwierdzić

haniebny traktat

we-

lawsko-bydgoski. T

ymczasem Szwedzi

toczy-

li wojnę

z P

rusakami,

zabezpieczonymi przed

polskim atakiem

przez swoich

opłaconych

polskich agentów,

także tych

w sutannach.

T en

sojusz mógł

uchronić P

olskę przed

przy-

szłą katastrofą

III wojny

północnej! Ale

sojusz z

luterańską Szwecją

był dla

Kościo-

ła nie

do przyjęcia.

Pruska

żmija dzięki

Ko-

ściołowi bezpiecznie

rosła...

T rzebicki,

zakamieniały wróg

arian, do-

prowadził na

sejmie w

1658 r.

do wygnania

ich z

Polski.

Żądny władzy

i zaszczytów

śmierci prymasa

w c

zasie bezkrólewia

przy-

pisywał sobie

kompetencje prymasowskie,

w tym

do koronacji

Sobieskiego. P

o wybo-

rze Olszowskiego

na prymasa

wszedł z

nim

w głośny

konflikt o

władzę, który

oparł się

aż o

papieża.

Zdrajca biskup

Trzebicki,

habsburski

i papieski

agent, pochowany

jest w

koście-

le św.

Piotra

i P

awła

w Krakowie

i m

a po-

mnik w...

katedrze wawelskiej.

Cdn.

LUX

VERITA

TIS

NASI OKUP

ANCI

jciech Baranowski

– biskup

przemy-

ski od

1584 r.,

płocki od

roku 1590,

kujaw-

ski od

1608 r.,

arcybiskup gnieźnieński

i pry-

mas P

olski

w latach

1608–1615, senator.

Ja-

ko prymas

był przewodniczącym

senatu,

a więc

drugą osobą

w państwie.

Sekretarz Ste-

fana Batorego,

sekretarz wielki

koronny, pod-

kanclerzy w

latach 1585–1591.

Za poparcie

Zygmunta III

w czasie

rokoszu Zebrzydow-

skiego dostał

bogatą diecezję

kujawską,

a wkrótce

gnieźnieńską z

tytułem prymasa.

Chciwiec –

pracując w

kancelarii Zygmunta

Augusta,

zebrał liczne

godności, m.in.

cztery

kanonie i

związane z

nimi beneficja.

Prowa-

dził niezwykle wystawny tryb życia, rozpoczął

budowę pałaców

biskupich w

Płocku, Skier-

niewicach, wybudował

pałac prymasowski

w W

arszawie. Gdzie

nastał, tam

budował dla

siebie pałac.

Protektor

jezuitów, orędownik

kontrreformacji.

Był jednym

z głównych

sprawców zniwe-

czenia sejmu

i odrzucenia

konstytucji prze-

ciw tumultom

w 1606

r. oraz

wybuchu wojny

domowej. Agent

habsburski i

papieski; reali-

zował niemiecką

politykę jako

podkanclerzy

i potem

przewodniczący senatu.

Popierał

„kru-

cjatę” na

Moskwę w

papieskich rojeniach

o katolicyzacji

Rosji.

Wojsko,

po powrocie

z nieudanej wyprawy moskiewskiej, żąda-

ło zapłaty

zaległego żołdu...

20 milionów

zł!Była

to astronomiczna

suma, równa

kil-

kuletnim dochodom

państwa. Zanim

podat-

ki uchwalono

i zebrano

pieniądze (Kościół,

bogatszy od

państwa, dorzucił

raptem 300

tysięcy), żołnierze

straszliwie złupili

kraj.

T akże

za jego przewodnictwa senatowi,

sejm wyraził zgodę na oddanie Hohenzol-

lernom brandenburskim

us w

lenno

w 1612

r.,

mimo że

sejm pruski

wypowiedział

się za

unią z

Polską

na prawach

Litwy. P

ol-

ska odmówiła

z powodu

jednego warunku:

urzędy w

luterańskich P

rusach miały

być ob-

sadzane tylko

przez luteranów.

Było to

dla

biskupów i

jezuitów nie

do przyjęcia,

wzmocniłaby się pozycja ewangelików w pań-

stwie. W

ymogli więc

na królu

i sejmie

odmo-

wę. Ci

fanatycy religijni

i zdrajcy

w su-

tannach woleli oddać Pr

usy Niemcom!T

też są

te „zasługi

Kościoła dla

Polski”.

Bezwzględny zwolennik

kontrreformacji.

Na czasy

jego „biskupiej

i prymasowskiej

posługi” przypada

największe nasilenie

po-

gromów protestantów

i innych

aktów nieto-

lerancji w całej Polsce. P

o klęsce rokoszu Ze-

brzydowskiego odebrano

protestantom 2/3

kościołów, paląc

przy okazji

bezcenne bi-

blioteki i

profanując wiele

cmentarzy. Jako

wspólnik i protektor zbrodniarzy oraz podże-

gacz, sam

był zbrodniarzem.

Z oficjalnego

życiorysu jego

następcy, pry-

masa Gembickiego,

dowiadujemy się,

że Gem-

bicki „odbudował

zrujnowaną ekonomię

ar-

chidiecezji”.Skoro

przed Gembickim

pryma-

sem był

przez siedem

lat Baranowski,

to wnio-

sek jest prosty: Baranowski zrujnował ekono-

mię archidiecezji.

¤¤

Fryderyk Bartsch

(1552–1609) – jezuita,

kolejny po

Pakoszu

Gołyńskim spowiednik

Zygmunta I

II, „króla

jezuitów”. Król,

jakby

mu mało

było na

dworze jednego

jezuickie-

go podżegacza,

czyli kaznodziei

Piotra

Skar-

gi, utrzymywał

jeszcze spowiednika.

Obaj ci

niemiecko-papiescy agenci

sterowani przez

nuncjusza papieskiego

i władze

zakonu, ści-

śle kontrolowali

polskiego króla

(spowiedź,

pokuta). P

odsycali jego

rojenia o

odzyskaniu

tronu Szwecji

w nadziei

jej rekatolicyzacji,

NASI OKUPANCI

Dzięki takim jak on pomocnikom „króla

¤ ¤ ¤

Henryk Firlej – biskup przemyski od

Na elekcji w 1633 r. reprezentował kró-

lewicza Władysława i przedstawiał jego kan-
dydaturę.  Awansowany  przez  Władysława
IV  na  bogatszą  diecezję  poznańską  nie  zdą-
żył  odbyć  ingresu.

¤ ¤ ¤

Jerzy Tyszkiewicz – biskup żmudzki od

1633 r., wileński w latach 1649–1656, sena-
tor. Ten biskup i zdrajca podpisał wraz

¤ ¤ ¤

Piotr Gembicki – biskup przemyski od

1635 r., krakowski (i ks. siewierski) w latach
1642–1657, senator.

Podkanclerzy koronny od 1635 r., kanc-

Doszło do tego, że w 1635 r. lisowczycy

Sytuację pogorszył jeszcze polski traktat

Wraz z całym episkopatem Gembicki unie-

Królowa Cecylia Renata nie tylko jawnie

wspierała interesy Niemców w Polsce, ale

NASI OKUPANCI

Za jego przewodniczenia senatowi Pol-

¤ ¤ ¤

Jan Lipski – biskup chełmiński od roku

Święcenia kapłańskie przyjął po powro-

wojną  ze  Szwecją  –  został  prymasem.  „Po-
ślizg”  kariery  wspomagał  wazeliną,  pisząc
ody  i  panegiryki  na  cześć  Zygmunta  III,
a  potem  Władysława  IV.

W roku 1633 brał udział w poselstwie Je-

W swej posłudze bardzo dbał o jedynego

NASI OKUP

ANCI

¤¤

Andrzej T

rzebicki–

biskup przemyski

od roku

1654 r.,

krakowski (i

ks. siewier-

ski) w latach 1658–1679, senator. Wychowa-

nek jezuitów.

Podkanclerzy

koronny od

1652

roku, na

elekcji w

roku 1674

– w

zastępstwie

chorego prymasa

– pełnił

funkcję interrek-

sa. Na

tej elekcji

wybór Sobieskiego

wsparty był

400 tys.

liwrów łapówek

fran-

cuskich. P

o d

rugiej

stronie krążyło

nie

mniej złota

niemieckiego. Agent habsbur-

ski. P

rof. Z.

Wójcik

pisze o

nim, że

był

„oddany Habsburgom

duszą i

ciałem”.Nic

dodać, nic

ująć.

Gdy Jan

III Sobieski

zawarł w

1676 r.

rozejm z

T urcją

w Żurawnie

i w

1677 r.

trak-

tat ze

Szwecją w

Gdańsku, żeby

zbrojnie od-

zyskać utracone

lenno pruskie,

agenci nie-

mieccy za

pruskie i

habsburskie pieniądze

organizowali zbrojny

bunt przeciwko

„bez-

bożnemu Sobieskiemu”,

aby na

siłę utrzy-

mać P

olskę w

stanie wojny

z T

urcją w

inte-

resie papieży,

Rosji

i Niemców,

zarówno A

strii, jak

i P

rus. W

archiwach pruskich

za-

chowały się

rozliczenia pieniędzy

przekaza-

nych z

Berlina polskim

zdrajcom. Jednym

z przywódców

spisku był

biskup T

rzebicki.

Oto fragment manifestu zdrajców do ce-

sarza niemieckiego:

„(...) uciekając

się do

Cesarza jako

protektora, przysięgamy

wia-

rę, posłuszeństwo,

przy Jego

Cesarskiej Mo-

ści ludziach

stawać...”.

Lepszego

dowodu

zdrady nie

trzeba. Hetman

Pac

zobowiązał

się skierować

armię litewską

tam, gdzie

wska-

że cesarz.

Chciał za

to, bagatela,

100 tys.

zł. Spiskowi

patronował nuncjusz

papieski

Martelli, „lokaj

Habsburgów”. Zdradę

wy-

kryto w

1678 roku.

Kto zawisł?

Jak to

w P

ol-

sce –

nikt, a

sprawa rozeszła

się po

kościach.

Dzięki sprzecznej

z polskimi

interesami pro-

pagandzie Kościoła,

prowadzonej głównie

przez jezuitów

i wspartej

niemieckimi ła-

pówkami, Sobieski

rok później

został prze-

ciągnięty do

obozu habsburskiego,

także ka-

peluszem kardynalskim

dla „oficjalnego

oj-

ca” królowej Marysieńki. Nie bez znaczenia

był fakt,

że jednym

z kochanków

Marysień-

ki był

poprzedni nuncjusz,

Pignatelli

– póź-

niejszy papież

Innocenty XII.

Ci zdrajcy

zmusili Sobieskiego

do po-

twierdzenia traktatu

welawsko-bydgo-

skiego, który

uniezależnił P

rusy

od P

ol-

ski!Zamiast

utracone P

rusy odzyskać,

król

musiał potwierdzić

haniebny traktat

we-

lawsko-bydgoski. T

ymczasem Szwedzi

toczy-

li wojnę

z P

rusakami,

zabezpieczonymi przed

polskim atakiem

przez swoich

opłaconych

polskich agentów,

także tych

w sutannach.

T en

sojusz mógł

uchronić P

olskę przed

przy-

szłą katastrofą

III wojny

północnej! Ale

sojusz z

luterańską Szwecją

był dla

Kościo-

ła nie

do przyjęcia.

Pruska

żmija dzięki

Ko-

ściołowi bezpiecznie

rosła...

T rzebicki,

zakamieniały wróg

arian, do-

prowadził na

sejmie w

1658 r.

do wygnania

ich z

Polski.

Żądny władzy

i zaszczytów

śmierci prymasa

w c

zasie bezkrólewia

przy-

pisywał sobie

kompetencje prymasowskie,

w tym

do koronacji

Sobieskiego. P

o wybo-

rze Olszowskiego

na prymasa

wszedł z

nim

w głośny

konflikt o

władzę, który

oparł się

aż o

papieża.

Zdrajca biskup

Trzebicki,

habsburski

i papieski

agent, pochowany

jest w

koście-

le św.

Piotra

i P

awła

w Krakowie

i m

a po-

mnik w...

katedrze wawelskiej.

Cdn.

LUX

VERITA

TIS

NASI OKUP

ANCI

przyszłość P

olski wiązali

z Niemcami

i pa-

pieżami. Dość

powiedzieć, że

obie kolejne

żo-

ny króla

były siostrami

cesarza F

erdynanda

II Habsburga.

Osobne ekipy

jezuickie edu-

kowały i pilnowały królowej oraz dzieci „kró-

la jezuitów”.

kilkunastu latach inicjowanej przez je-

zuitów cichej

wojny religijnej

z protestanta-

mi i

prawosławnymi na

Wschodzie,

zaistnia-

ła szansa

na zaprowadzenie

pokoju religijne-

go przez

uchwalenie przez

sejm „konstytucji

przeciw tumultom”.

W czasie

sejmu w

1606

rokuci

obaj agenci

po całonocnej

analizie pro-

jektu „konstytucji” stwierdzili, że nie tylko ze-

zwala ona

na szerzenie

się herezji,

ale na

do-

miar złego król może herezji bronić. Jest więc

projekt konstytucji

niezgodny z

katolickim

„wartościami”. R

eszty na

sejmie dokonali

bi-

skupi i

ich narzędzie

– ultrakatoliccy

posło-

wie. P

adła nie

tylko „konstytucja”,

ale

nie uchwalono

też podatków

na obronę

granic. Głównie

dlatego, że

szlachta

i magnaci

nie chcieli

ich płacić,

powołu-

jąc się

na zwolnienia

podatkowe dla

du-

chowieństwa.

Najazd tatarski

wszedł w

skę jak

w masło

i spustoszył

większość kraju.

W efekcie

wybuchła wojna

domowa –

ro-

kosz Zebrzydowskiego.

Rokoszanie

przegra-

li pod

Guzowem, a

jezuici wykorzystali

woj-

nę domową

do napadów

na majątki

ewan-

gelickiej szlachty

i burzenia

kościołów

ewangelickich.

Dla kleru

zawsze od

napra-

wy P

olski ważniejsza

była rozprawa

z inno-

wiercami.

¤¤

Maciej P

strokoński–

biskup przemyski

od roku

1601, kujawski

w latach

1608–1609,

senator. Kanclerz

wielki koronny

od 1606

1609 roku,

bliski współpracownik

Zygmunta

III W

azy.

Wraz

z jezuitami

i nuncjuszem

papieskim –

architekt prohabsburskiej

poli-

tyki króla.

Brał udział

w wyprawach

Wazy

do Szwecji.

Wraz

z papieżem

i Habsburga-

mi podżegał

do rekatolicyzacji

luterańskiej

Szwecji. Wciągnęli tym P

olskę w półtorawie-

kowe wojny

szwedzkie, które

całkowicie zruj-

nowały kraj.

Jeden ze

sprawców obalenia

konstytucji

przeciwko tumultom

i zniweczenia

sejmu

w 1606

r. oraz

wybuchu wojny

domowej

– rokoszu

Zebrzydowskiego.

Jako kanclerz

pomagał jezuitom

i Habs-

burgom, i

to z

poparciem papieża

Pawła

V ,

wciągnąć P

olskę w

dymitriady. Ich

celem

była katolicyzacja

Rosji,

dlatego wypra-

wę z

lat 1609–1610

papież ogłosił

kru-

cjatą.

Za wierną

służbę papieżom

i Niem-

com P

strokoński

nagrodzony został

bogatym

biskupstwem kujawskim.

¤¤

Wawrzyniec

Gembicki–

biskup chełmiń-

ski od

1600 r.,

kujawski od

1610 r.,

w latach

1615–1624 abp

gnieźnieński i

prymas P

olski,

a więc

przewodniczący senatu

i druga

osoba

w państwie.

Sekretarz Stefana

Batorego i

Zyg-

munta III, sekretarz wieki koronny, podkanc-

lerzy koronny

od 1607

r., kanclerz

w latach

1609–1613. P

o prekonizacji

na biskupa

ku-

jawskiego wbrew

prawu zatrzymał

kancler-

stwo. Oddał

je dopiero

wobec całkowitej

klęski „krucjaty”

na prawosławną

Moskwę

(był jej

współarchitektem) i

tragicznych jej

skutków dla

Polski.

Wychowanek

jezuitów i

ich protektor.

Zwolennik kontrreformacji.

Jako biskup

cheł-

miński zbrojnie

doprowadził do

powrotu je-

zuitów do

T orunia.

Zaowocowało to

w przy-

szłości rozruchami

religijnymi. Jako

biskup

NASI OKUPANCI

nawet wspomagała ich finanso-
wo królewskimi dochodami!
Zaś na opłacenie polskiego woj-
ska nie było pieniędzy...

W ten sposób Gembicki,

To wysługiwanie się Niem-

¤ ¤ ¤

Andrzej Leszczyński – biskup kamie-

niecki od roku 1640, chełmiński od 1646 r.,
abp gnieźnieński i prymas Polski w latach
1653–1658, senator. Jako prymas pełnił

Podkanclerzy koronny od 1645 r., kanclerz

w latach 1650–1653. Jako podkanclerzy

NASI OKUPANCI

Habsburgom i wiernie im służył. O jego skąp-
stwie krążyły legendy. Zwolennik kontrrefor-
macji, protektor jezuitów.

Rzeczywisty kierownik polskiej polityki od

W obliczu klęski formowano nową ar-

Niemal w tym samym czasie, gdy nie-

Słusznie powiedział król Gustaw Adolf, że
Polacy „winą króla swego stali się igrzy-
skiem Rakuszanów”.

Wobec lawiny klęsk, żeby pozbyć się te-

¤ ¤ ¤

Jan Wężyk – biskup przemyski od 1619

Pełniąc tak wysokie stanowiska, miał

NASI OKUP

ANCI

i złą

wolę. Czy

nie dostrzegają,

że był

w szpo-

nach zdrajców

w sutannach,

spowiedników, ka-

znodziejów, prymasów,

kanclerzy, biskupów

i je-

zuitów – szkolonych socjotechników? Że ich ce-

lem było

na polecenie

papieży wciągnąć

Polskę

do wojny

z T

urcją, aby

utworzyć jej

drugi front

w celu

odciążenia Habsburgów?

¤¤

Kazimierz F

lorian C

zartoryski–

bi-

skup poznański

od 1651

r., kujawski

od 1655

, abp gnieźnieński i prymas P

olski w latach

1673–1674, senator,

a jako

pry-

mas był

tradycyjnie przewodniczą-

cym senatu.

Interreks w

1674 r.

– zmarł

w czasie

bezkrólewia. Se-

kretarz Władysława

IV , zwolennik

najpierw prohabsburskiej

polity-

ki W

azów, a

potem profrancuskiej

– po

zmianie kierunku

polityki

przez Jana

Kazimierza. Na

elek-

cji w

1669 r.

przyczynił się

do wy-

boru Michała

Korybuta W

iśnio-

wieckiego. Kazimierz

Czartory-

ski i

podkanclerzy Olszowski,

też

biskup, przeforsowali

projekt mał-

żeństwa króla

z Eleonorą

Habs-

burg, córką

cesarza F

erdynanda

III. W

ten sposób

poddali króla

wpływom jezuitów

i przeciągnęli

go do

obozu habsburskiego.

Na-

grodą dla

Czartoryskiego było

sta-

nowisko prymasa

i bogata

diece-

zja gnieźnieńska

(Habsburgowie

załatwiali takie

łapówki na

dwo-

rze papieskim).

Stał się

przywód-

cą obozu

habsburskiego.

Wejście

króla w

orbitę intere-

sów A

ustrii umocniło

obóz habs-

burski i

wywołało niemal

wojnę do-

mową, a

przy tym

ściągnęło na

Polskę

na-

jazd turecki.

O to

zresztą chodziło

Habsbur-

gom i

papieżowi –

o wciągnięcie

Polski

wojny z

T urcją

i otwarcie

jej drugiego

fron-

tu w

interesie A

ustrii. W

ojny z

T urcją

trwały

27 lat.

Polska,

mimo ocalenia

Austrii

odsie-

czą wiedeńską,

mimo olbrzymiego

wysiłku

materialnego i

poniesionych szkód,

odzyska-

ła zaledwie

stan posiadania

sprzed wojny.

Wzmocniły się

za to

Austria

i R

osja –

przy-

szli zaborcy

Polski.

Sobieski pod

Wiedniem

Piotr Gembicki

NASI OKUP

ANCI

kujawski zwalczał

ewangelików w

luterań-

skim Gdańsku.

Jako prymas

prześladował

prawosławnych, zmuszając

ich do

przyjęcia

unii brzeskiej.

Odbierał im

cerkwie, klasz-

tory i

majątki, a

na opornych

nakładał ka-

ry. T

oteż na

Ukrainie co

rusz wybuchały

powstania Kozaków.

Nepota –

protegował i

obdarzał godno-

ściami i

beneficjami kościelnymi

i państwo-

wymi rodzinę,

co było

powodem głośnych

pro-

testów szlachty.

Prowadził

dwór pełen

nie-

zwykłego przepychu.

Dokończył budowę

pa-

łacu prymasowskiego

w W

arszawie.

Jako biskup

chełmiński ciągnął

dochody

z diecezji

pomezańskiej, która

leżała na

te-

renie Prus, a to czyniło go zależnym od księ-

cia pruskiego.

Jego zdanie,

jako biskupa

i senatora

ziem pruskich,

bardzo dużo

zna-

czyło w

roku 1605,

kiedy utracono

dla P

ol-

ski lenno

pruskie. Jest

jednym ze

sprawców

zniweczenia sejmu

w 1606

r., obalenia

kon-

stytucji przeciwko

tumultom i

wybuchu woj-

ny domowej.

Wraz

z drugim

zdrajcą w

sutannie,

Bara-

nowskim, jako

kanclerz, a

potem przewodni-

czący senatu,

realizował proniemiecką

i pro-

papieską politykę,

ściągając na

lskę nie-

potrzebne wojny

ze Szwecją,

Rosją

i T

urcją

w interesie

Habsburgów i

papieży. Za

wier-

ną im

służbę płacono

mu kolejnymi,

coraz

bogatszymi godnościami.

Wraz

z Baranow-

skim doprowadzili

do przepadku

posagu

królowej Bony

i pieniędzy

pożyczonych

przez nią

Habsburgom hiszpańskim.

zdobyciu

Moskwy i

powrocie Żółkiew-

skiego zdrajca

biskup Gembicki

zorganizo-

wał triumf,

którego ozdobą

był wzięty

niewoli car

Wasyl

Szujski. W

czasie wypra-

wy Zygmunta

III na

Moskwę i

później na

T urcję

sprawował władzę

w kraju.

Rosji

nie

udało się

skatolicyzować. Dodatkowo

zaję-

ta w

Rosji

Polska

utraciła wpływy

w Mołda-

wii, co

w perspektywie

wojen z

T urcją

było

stratą katastrofalną,

bo odsłoniło

granicę.

Skutki „krucjaty”

były straszliwe

nie tyl-

ko w

wymiarze materialnym.

Rosja

skonsoli-

dowała się,

a P

olska na

wieki stała

się jej

dy-

żurnym wrogiem.

Sejm uchwalił,

że królowi

nie wolno

rozpoczynać wojny

bez zgody

szlach-

ty, którą

ogarnął pacyfizm

(idąc za

wzorem

Kościoła, nie

chcieli płacić

podatków).

z i

nicjatywy tego

zdrajcy p

rzedłu-

żono w

1613 r.

układ z

Habsburgami(za-

warty przed laty przez zdrajcę bpa Hozjusza),

który ściągnął

na P

olskę najazdy

Szwecji

i T

urcji.

A R

osja czekała

i rosła

w siłę...

¤¤

Szymon R

udnicki–

biskup warmiński

(i książę

sambijski) w

latach 1604–1621,

se-

nator. W

ychowanek jezuitów,

potem ich

pro-

tektor. P

rzebywał kilka

lat na

dworze zbrod-

niarza kardynała

Hozjusza w

zymie. P

o p

wrocie jako

protegowany jezuitów

został se-

kretarzem Stefana

Batorego, potem

Zygmun-

ta III

Wazy

(był jego

ulubieńcem), a

wresz-

cie sekretarzem

wielkim koronnym.

Jako bi-

skup warmiński

zarządzał też

diecezją sam-

bijską, która

leżała na

terenie P

rus, i

ciągnął

stamtąd dochody.

T o

czyniło go

zależnym od

władcy P

rus.

Przyjaciel

Jana Zygmunta

Hohenzoller-

na, elektora Brandenburgii. W roku 1605 po-

mógł mu

w staraniach

o uzyskanie

prawa opie-

ki nad

obłąkanym księciem

Prus

Albrechtem

Fryderykiem

Hohenzollernem, chociaż

pru-

ski sejm

„kwerulantów” domagał

się wyru-

gowania Hohenzollernów

z P

rus. Zygmunt

III i

jego najbliżsi

doradcy biskupi

i jezuici

NASI OKUPANCI

Miłosierny po katolicku biskup był zwolen-

nikiem utopienia powstania Chmielnickiego

we  krwi.  Brał  udział  w  wyprawie
pod Beresteczko. Tę klęskę Koza-
cy  pomścili  rok  później,  wyrzyna-
jąc  około  8  tys.  jeńców  polskich
wziętych pod Batohem.

W czasie potopu szwedzkie-

¤ ¤ ¤

Wacław Leszczyński – biskup warmiń-

NASI OKUPANCI

Współtwórca katastru warmińskiego z 1615

Bojownik kontrreformacji – w 1617 r.,

w czasie walki o odebranie luteranom kościo-
ła św. Mikołaja w luterańskim Elblągu, do-
prowadził do nałożenia przez króla banicji na
miasto.

¤ ¤ ¤

Andrzej Opaliński – biskup poznański

senatorowania oddano Prusy w lenno Hohen-
zollernom brandenburskim, a Polska została
wciągnięta w „krucjatę” na Moskwę oraz
w wojny ze Szwecją i Turcją.

Protektor jezuitów, zaciekły wróg prote-

¤ ¤ ¤

Henryk Firlej – biskup łucki od 1616 r.,

Wykonawca prohabsburskiej polityki Zyg-

¤ ¤ ¤

Andrzej Lipski – biskup łucki od roku

NASI OKUP

ANCI

Posłował

do F

rancji. W

czasie potopu

złożył

hołd i

poddał W

armię elektorowi

pruskie-

mu Fryderykowi W

ilhelmowi w Królewcu,

za co

słusznie został

oskarżony o

zdradę.

Jak każdy

zdrajca w

sutannie nie

tylko kary

uniknął, ale

jeszcze... nagrodzono

go arcybi-

skupstwem gnieźnieńskim,

godnością pry-

masa i

związanymi z

tym dochodami!

W roku

1657 wynegocjował

traktat welaw-

sko-bydgoski. T

o jeden

z najbardziej

hanieb-

nych traktatów

w naszej

historii, milowy

krok do

rozbiorów P

olski.

Nie tylko

unieza-

leżnił P

rusy od

Polski,

ale zapewnił

im swobo-

dę przemarszu

wojsk przez

Pomorze,

i jeszcze

w przyszłości

zwrot kosztów

„pomocy”. Za

lat P

olska musiała

zapłacić P

rusom koszty

po-

mocy z

czasów potopu,

i to

z odsetkami!

Wziął za

to łapówki

inny zdrajca

w sutan-

nie –

prymas R

adziejowski. Słynnego

ko-

rytarza nie

wymyślił Hitler

, wymyślił

go zdrajca,

ksiądz biskup

Leszczyń-

ski!T

ym traktatem

ta kanalia

w sutannie

wbiła gwóźdź

do trumny

Polski.

Kiedy zo-

stał prymasem,

musiał opuścić

stanowisko

podkanclerzego, ale

zadbał, aby

objął je

jego brat

Jan. Elektor

pruski za

pomoc

w uzyskaniu

Elbląga (za

długi) obiecał

10 tys.

dukatów do

łapy. T

o akurat

nie

wyszło, ale

żarliwa obrona

interesów P

ru-

saka była

powszechnie znana

i głośna

w P

olsce. Mamy

więc kolejne

„zasługi

Kościoła dla

Polski”.

W dacie

zgonu L

eszczyński ma

trzy

szóstki...

¤¤

Wojciech

Cieciszowski–

żył w

latach

1607–1675, jezuita,

wykładowca Akade-

mii W

ileńskiej, spowiednik

króla Micha-

ła Korybuta

Wiśniowieckiego.

Zadaniem

tego papiesko-niemieckiego

agenta było

zwią-

zać króla

z obozem

habsburskim. Związano

nie tylko

praniem mózgu

przez spowiednika,

ale i małżeństwem z Habsburżanką, córką ce-

sarza. W

ykorzystał też

gwałtowny proces

spad-

kowy pomiędzy Sobieskimi a Wiśniowieckimi.

Pod

wpływem jezuity

Cieciszowskigo, bisku-

pa (potem

prymasa) Czartoryskiego

i bisku-

pa Olszowskiego

król nie

potrafił wznieść

się

ponad prywatne

spory. Konflikt

pomiędzy „re-

galistami” a

„malkontentami” o

mało nie

skoń-

czył się

regularną

wojną

domową, osłabił

Polskę.

Doszło do

tego, że

obie strony

łupiły

majątki przeciwników!

Niektórzy historycy

winą za

tę skrajną

anar-

chię obarczają

króla, zarzucając

mu nieudolność

Michał Korybut

Wiśniowiecki

Fryderyk Wilhelm

NASI OKUPANCI

Nepota – protegował i obdarzał godno-

Jako biskup chełmiński ciągnął dochody

Wraz z drugim zdrajcą w sutannie, Bara-

Po zdobyciu Moskwy i powrocie Żółkiew-

skiego  zdrajca  biskup  Gembicki  zorganizo-
wał  triumf,  którego  ozdobą  był  wzięty  do
niewoli  car  Wasyl  Szujski.  W  czasie  wypra-
wy  Zygmunta  III  na  Moskwę  i  później  na

Skutki „krucjaty” były straszliwe nie tyl-

To z inicjatywy tego zdrajcy przedłu-

żono w 1613 r. układ z Habsburgami (za-
warty przed laty przez zdrajcę bpa Hozjusza),
który ściągnął na Polskę najazdy Szwecji
i Turcji. A Rosja czekała i rosła w siłę...

¤ ¤ ¤

Szymon Rudnicki – biskup warmiński

Przyjaciel Jana Zygmunta Hohenzoller-

NASI OKUP

ANCI

dopuściłdo

tego, że

w zamian

za niezapła-

cone posagi

trzech Habsburżanek:

żony Wła-

dysława IV

oraz jego

matki i

macochy (dwie

żony Zygmunta

III), Habsburgowie

dali

w zastaw

na 50

lat księstwa

opolskie i

raci-

borskie, ale...

nie P

olsce,

tylko dynastii

Wa-

zów.

Jednym z

warunków

był zakaz

jakichkol-

wiek polskich

instalacji. W

spaniała okazja

odzy-

skania Śląska

została zaprzepaszczona.

Już po

30 latach

oba księstwa

wróciły do

Habsburgów.

Miłosierny po

katolicku biskup

był zwolen-

nikiem utopienia

powstania Chmielnickiego

we krwi.

Brał udział

w wyprawie

pod Beresteczko.

T ę

klęskę Koza-

cy pomścili

rok później,

wyrzyna-

jąc około

8 tys.

jeńców polskich

wziętych pod

Batohem.

W czasie

potopu szwedzkie-

go wraz

z królem

uciekł na

Śląsk,

do księstwa

opolsko-raciborskie-

go. Zabiegi

o pomoc

austriacką

początkowo pozostały bez odze-

wu. Dopiero

po roku

Habsbur-

gowie przysłali 12-tysięczny kor-

pus, który

Polska

musiała opła-

cić i

utrzymać. W

ojska te

łupiły

kraj nie

gorzej niż

Szwedzi.

Zdzierali nawet kościoły i wyko-

pywali trupy

z grobów.

poto-

pie Habsburgowie

nie kwapili

się

z wycofaniem

korpusu z

Polski,

bo problem

kosztów utrzyma-

nia go

przerzucili na

Polaków.

Doszło do

tego, że

w sprawie

tych grabieży

oraz z

prośbą o

cofanie korpusu

z P

olski poje-

chało do

Wiednia

poselstwo.

¤¤

Wacław

Leszczyński–

biskup warmiń-

ski (i

ks. sambijski)

od 1644

r., abp

gnieźnień-

ski w

latach 1658–1666

i prymas

Polski.

Se-

nator, a

jako prymas

– przewodniczący

sena-

tu. P

odkanclerzy koronny,

wychowanek je-

zuitów, potem

ich protektor.

T ytułował

się

„księciem cesarstwa”,

co bez

wątpliwości okre-

ślało, czyim był agentem. Prowadził niebywa-

le wystawny

dwór. Utrzymywał

sześć zam-

ków,

dwa pałace

i dwie

rezydencje letnie

Ściągał na

to pieniądze,

łupiąc swoją

trzodę.

Brał też pieniądze od Francuzów i P

rusaków.

NASI OKUP

ANCI

liczyli na

pomoc Brandenburgii

w odzyska-

niu tronu

Szwecji. Zadowolili

się mglistą

obiet-

nicą oraz...

przywróceniem praw

religijnych

katolikom w

Prusach.

Interes samej

Polski

nie liczył

się.

Współtwórca

katastru warmińskiego

z 1615

r., który

stanowił podstawę

wymiaru podat-

ków na

prawie pół

wieku. Kataster,

czyli spis

majątków prowadzony pod nadzorem ducho-

wieństwa (sic!),

był oszustwem

– zaniżono

o połowę

podstawy wymiaru

podatków. P

ol-

skę, której

skarb zawsze

cierpiał na

brak

pieniędzy, kler

oszukiwał także

w taki

spo-

sób. Biskup

wolał ściągać

pieniądze do

wła-

snej kasy.

W tym

też celu

wznowił ruch

piel-

grzymkowy w

Świętej Lipce.

Odbudował ją

i przekazał

jezuitom.

Bojownik kontrreformacji

– w

1617 r.,

w czasie walki o odebranie luteranom kościo-

ła św.

Mikołaja w

luterańskim Elblągu,

do-

prowadził do

nałożenia przez

króla banicji

miasto.

¤¤

Andrzej Opaliński

– biskup

poznański

w latach

1607–1623, senator.

Dzięki popie-

raniu przez

możny ród

Opalińskich pronie-

mieckiej polityki

Zygmunta III,

już w

15 ro-

ku życia

został... proboszczem.

W czasie

stu-

diów w

Rzymie (czy

może szkolenia

agen-

tów?) był

sekretarzem i

szambelanem papie-

ża Klemensa

VIII. P

o powrocie

kontynu-

ował karierę

przy królu

– w

1604 r.

został

sekretarzem koronnym. Posłował do Niemiec

i Rzymu.

Wykorzystując

takie układy,

usiło-

wał przybrać tytuł książęcy, ale bez powodze-

nia. P

apieże i

Habsburgowie za

wierną im

służbę nagrodzili

go bogatą

diecezją poznań-

ską (koadiutor

w wieku

30 lat).

Za jego

senatorowania oddano

Prusy

w lenno

Hohen-

zollernom brandenburskim,

a P

olska została

wciągnięta w

„krucjatę” na

Moskwę oraz

w wojny

ze Szwecją

i T

urcją.

Protektor

jezuitów, zaciekły

wróg prote-

stantów, popierał

ich pogromy,

osłaniał zbrod-

niarzy. P

o zburzeniu

kościoła ewangelickie-

go w

Poznaniu

przez uczniów

szkół jezuic-

kich w

czasie pogromu

w 1616

r. zabronił

je-

go odbudowy.

Jako wspólnik

i protektor

zbrodniarzy –

sam był

zbrodniarzem.

¤¤

Henryk Firlej

– biskup

łucki od

1616 r.,

płocki od

roku 1617,

abp gnieźnieński

i pry-

mas P

olski w

latach 1624–1626,

senator. Ja-

ko prymas,

a więc

i przewodniczący

senatu,

był drugą

osobą w

państwie.

Podkanclerzy

ko-

ronny w

latach 1613–1618.

W młodości

kal-

win, z

gorliwością neofity

prześladował daw-

nych braci

w wierze.

Zwolennik unii

brze-

skiej, prześladował

prawosławie. W

ybudował

wspaniały zespół

pałacowo-obronny w

Cze-

miernikach. N

ie zdobyli

go nawet

Szwedzi

w czasie

potopu.

Wykonawca

prohabsburskiej polityki

Zyg-

munta III

– wspierał

próby zdobycia

korony

moskiewskiej i

odzyskania szwedzkiej.

Ale

wojna z

Polską

odciągnęła Szwecję

od teatru

wojny trzydziestoletniej

w Niemczech,

a T

ur-

cję od

zaatakowania Habsburgów.

I taki

był

cel papiesko-niemieckich

agentów.

¤¤

Andrzej Lipski

– biskup

łucki

od roku

1617, kujawski

od 1623

r., krakowski

(i ksią-

żę siewierski)

w latach

1630–1631, senator.

Se-

kretarz Zygmunta

III, podkanclerzy

koronny

od roku 1618, kanclerz wielki od 1620 do 1623

roku. Swój

awans zawdzięczał

niemieckim

NASI OKUPANCI

W roku 1657 wynegocjował traktat welaw-

W dacie zgonu Leszczyński ma trzy

szóstki...

¤ ¤ ¤

Wojciech Cieciszowski – żył w latach

1607–1675, jezuita, wykładowca Akade-
mii Wileńskiej, spowiednik króla Micha-
ła Korybuta Wiśniowieckiego. Zadaniem

Niektórzy historycy winą za tę skrajną anar-

chię obarczają króla, zarzucając mu nieudolność

Michał Korybut Wiśniowiecki

Fryderyk

Wilhelm

NASI OKUPANCI

Po kilkunastu latach inicjowanej przez je-

W efekcie wybuchła wojna domowa – ro-

¤ ¤ ¤

Maciej Pstrokoński – biskup przemyski

od roku 1601, kujawski w latach 1608–1609,
senator. Kanclerz wielki koronny od 1606 do
1609 roku, bliski współpracownik Zygmunta

Jeden ze sprawców obalenia konstytucji

przeciwko  tumultom  i  zniweczenia  sejmu
w  1606  r.  oraz  wybuchu  wojny  domowej
–  rokoszu  Zebrzydowskiego.

Jako kanclerz pomagał jezuitom i Habs-

¤ ¤ ¤

Wawrzyniec Gembicki – biskup chełmiń-

Wychowanek jezuitów i ich protektor.

Zwolennik kontrreformacji. Jako biskup cheł-
miński zbrojnie doprowadził do powrotu je-
zuitów do Torunia. Zaowocowało to w przy-
szłości rozruchami religijnymi. Jako biskup

NASI OKUP

ANCI

nawet wspomagała ich finanso-

wo królewskimi

dochodami!

Zaś na

opłacenie polskiego

woj-

ska nie

było pieniędzy...

W ten

sposób Gembicki,

niemiecko-papieski agent

w s

tannie, kontynuował

podpo-

rządkowanie P

olski niemieckim

interesom, tożsamym

zresztą

z papieskimi,

i wystawił

ją na

potencjalny atak

T urcji

oraz na-

turalny konflikt

z F

rancją. Do-

szło nawet

do aresztowania

Francji

Jana Kazimierza,

póź-

niejszego króla

polskiego, któ-

ry przesiedział

we francuskim

więzieniu prawie

dwa lata.

W 1638

r. Władysław

IV –

bez

zgody sejmu

– pojechał

w to-

warzystwie Gembickiego

do A

strii na

spotkanie z

cesarzem.

Wyjazd

skończył się

kompromi-

tacją, a

oburzony sejm

uchwa-

łą zabronił

królowi samowol-

nych wyjazdów

za granicę.

T o

wysługiwanie się

Niem-

com i

papieżom nagrodzone

zo-

stało najbogatszą

w Europie

diecezją krakowską

z tytułem

książęcym. T

zdrajca i

niemiecki pachołek

pochowany jest

w katedrze wawelskiej. W oficjalnych kościel-

nych biografiach

zdrajcy ani

słowa o

tego ty-

pu „zasługach”.

¤¤

Andrzej Leszczyński

– biskup

kamie-

niecki od

roku 1640,

chełmiński od

1646 r.,

abp gnieźnieński

i prymas

Polski

w latach

1653–1658, senator.

Jako prymas

pełnił

godność przewodniczącego

senatu. W

ycho-

wanekjezuitów

i ich

protektor. W

wieku 13

lat uzyskał

niższe święcenia,

a jako

15-latek

był już

kanonikiem. Został

kanclerzem kró-

lowej Cecylii

Renaty

z Habsburgów.

Wraz

z nią

umacniał wpływy

niemieckie, a

przy oka-

zji swoje.

Zgarnął trzy

bogate opactwa,

a w

wieku 32

lat był

już biskupem

senatorem.

Podkanclerzy koronny od 1645 r., kanclerz

w latach

1650–1653. Jako

podkanclerzy

NASI OKUP

ANCI

Habsburgom i

wiernie im

służył. O

jego skąp-

stwie krążyły

legendy. Zwolennik

kontrrefor-

macji, protektor

jezuitów.

Rzeczywisty kierownik

polskiej polityki

1618 r.

W interesie

Niemców i

papieży do-

puścił do zaciągów lisowczyków i wysłania ich

na pomoc

Habsburgom przeciwko

Węgrom

i Czechom. Ściągnął tym na Polskę najazd tu-

recki i

klęskę pod

Cecorą

w 1620

r. Zginął

wtedy hetman

Żółkiewski, którego

głowa za-

wisła na

bramie w

Stambule. Najazd

tatarski

spustoszył kresy

po San.

Jakby tego

było ma-

ło, zdrajca

biskup Lipski

podał T

urkom na

tacy sojusznika

Polski

– Grazianiego,

hospo-

dara Mołdawii.

W obliczu

klęski formowano

nową ar-

mię, która

w połowie

miała składać

się

z prawosławnych,

głównie Kozaków.

Nawet

to nie

powstrzymało katolickich

fanatyków

przed forsowaniem

unii brzeskiej

i dalszymi

prześladowaniami prawosławnych.

Papiescy

agenci na

to nie

pozwolili.

Niemal w

tym samym

czasie, gdy

nie-

liczna armia

polska przegrywała

pod Ce-

corą, 10

tys. polskich

lisowczyków roz-

gromiło Czechów

pod Białą

Górą –

dla

Habsburgów.

Jakże brakło

ich przeciw

T ur-

kom! T

o właśnie

Lipski –

niemiecko-papieski

agent w

sutannie

– tak

osłabił P

olskę. Kata-

strofalna polityka

tego agenta

ściągnęła jesz-

cze najazd Szwedów, którzy wykorzystali oka-

zję i

zajęli Inflanty.

Ryga

poddała się

szybko,

bo luterańska ludność miała dosyć katolickich

prześladowań i

otworzyła Szwedom

bramy.

Pod

Wismarem

Polska

straciła flotę

wojenną.

Musiała walczyć na dwa fronty, a nie mia-

ła czym

. T

ylko dlatego,

że Kościołowi

ma-

rzyła się

rekatolicyzacja luterańskiej

Szwecji.

Słusznie powiedział król Gustaw Adolf, że

Polacy

„winą króla

swego stali

się igrzy-

skiem Rakuszanów

”.

Wobec

lawiny klęsk,

żeby pozbyć

się te-

go pachołka

niemieckiego z

kanclerstwa,

dano mu

bogatą diecezję

kujawską (

incom-

patibilia).

tem jeszcze

papież i

Habsbur-

gowie nagrodzili

agenta najbogatszą

diece-

zją krakowską

z tytułem

książęcym. Zdrajca

biskup Lipski

pochowany jest

w... katedrze

wawelskiej.

¤¤

Jan W

ężyk

– biskup

przemyski od

1619

roku, poznański

od roku

1624, abp

gnieźnień-

ski i

prymas P

olski w

latach 1627–1638,

se-

nator. Jako

prymas, a

więc i

przewodniczący

senatu, był

drugą osobą

w państwie.

Inter-

reks w

latach 1632–1633.

Wychowanek

jezu-

itów, potem

ich protektor.

studiach

w Kra-

kowie kontynuował

je aż

przez siedem

lat

w Rzymie,

gdzie wyrobił

sobie znakomite

„układy”. P

o powrocie

do kraju

został sekre-

tarzem Zygmunta

III W

azy. Kolekcjonował

kościelne godności

i beneficja.

Zwolennik

kontrreformacji, fanatyk

religijny, prześlado-

wał prawosławnych, ewangelików, szczególnie

arian, którym

odmawiał miana

chrześcijan.

Pełniąc

tak wysokie

stanowiska, miał

ogromny wpływ

króla i

politykę państwa.

Doradził Habsburgom, aby nie płacili Po

sce umówionych posagów dwóch kolejnych

żon Zygmunta

III, sióstr

cesarza F

erdy-

nanda II

Habsburga.

Utwierdzał króla

w zgubnych

dla P

olski rojeniach

o odzyskaniu

tronu Szwecji.

Wraz

z resztą

episkopatu,

a głównie

z biskupami

Zadzikiem i

Gembic-

kim, nie

dopuścił do

małżeństwa Władysława

IV z

księżniczką protestancką,

bo mogłoby

NASI OKUPANCI

¤ ¤ ¤

Kazimierz Florian Czartoryski – bi-

skup poznański od 1651 r., kujawski od 1655
roku, abp gnieźnieński i prymas Polski w latach

Wejście króla w orbitę intere-

sów Austrii umocniło obóz habs-
burski i wywołało niemal wojnę do-

Sobieski pod Wiedniem

Piotr

Gembicki

NASI OKUPANCI

Wojciech Baranowski – biskup przemy-

Był jednym z głównych sprawców zniwe-

Także za jego przewodnictwa senatowi,

sejm wyraził zgodę na oddanie Hohenzol-
lernom brandenburskim Prus w lenno
w 1612 r., mimo że sejm pruski wypowiedział

Bezwzględny zwolennik kontrreformacji.

Z oficjalnego życiorysu jego następcy, pry-

¤ ¤ ¤

Fryderyk Bartsch (1552–1609) – jezuita,

NASI OKUP

ANCI

chciał katolicyzować.

T am

przemocą forsowa-

no unię

brzeską, a

Kozaków obracano

w pańsz-

czyźnianych chłopów.

T oteż

co rusz

wybuchały

powstania Kozaków,

którzy zwrócili

się o

po-

moc do

Moskwy. Zadzik

prześladował prawo-

sławie. O

rędownik k

ontrreformacji, doprowa-

dził do

likwidacji ariańskiego

Rakowa.

W podziemiach

zamku w

Bodzentynie więził

kalwinów i

arian. Jedna

z legend

o tym

okrut-

niku mówi,

że więził

ewangelika, aż

ten z

gło-

du zjadł

własne księgi.

Dzięki takim

jak on

pomocnikom „króla

jezuitów” P

olacy rzeczywiście

stali się

„igrzy-

skiem R

akuszanów”. T

o też

jakoby „zasługi

Kościoła dla

Polski”.

Zdrajca biskup

Zadzik

pochowany jest

w katedrze

wawelskiej.

¤¤

Henryk Firlej

– biskup

przemyski od

roku 1630,

poznański od

1635 r.,

senator. W

chowanek jezuitów

– studiował

na ich

nie-

mieckim uniwersytecie.

powrocie

do P

ol-

ski dzięki

poparciu jezuitów

został sekreta-

rzem Zygmunta

III. P

rotegowany przez

kró-

lową Konstancję

z Habsburgów,

która wraz

z jezuitami pilnowała w Po

lsce interesów nie-

mieckich i

papieskich, robił

szybką karierę.

T oteż

król mianował

tego agenta

biskupem

i wprowadził

do polskiego

senatu w

wieku za-

ledwie 30

lat.

Na elekcji

w 1633

r. reprezentował

kró-

lewicza Władysława

i przedstawiał

jego

kan-

dydaturę. A

wansowany przez

Władysława

IV na

bogatszą diecezję

poznańską nie

zdą-

żył odbyć

ingresu.

¤¤

Jerzy T

yszkiewicz–

biskup żmudzki

1633 r.,

wileński w

latach 1649–1656,

sena-

tor. T

biskup i

zdrajca podpisał

wraz

z R

adziwiłłami kapitulację

i poddanie

Litwy

pod protekcję

Karola Gustawa.

Było to

fak-

tyczne zerwanie

unii polsko-litewskiej.

pitulacji udał

się na

służbę do

Królewca, do

elektora pruskiego,

luteranina.

¤¤

Piotr

Gembicki–

biskup przemyski

1635 r.,

krakowski (i

ks. siewierski)

w latach

1642–1657, senator.

Podkanclerzy

koronny od

1635 r.,

kanc-

lerz wielki

w latach

1638–1643. Kolekcjo-

ner godności i beneficjów. Kontynuator pro-

habsburskiej i

propapieskiej polityki,

przez

co P

olska

była w

konflikcie m.in.

z potężną

Francją.

Doszło do

tego, że

w 1635

r. lisowczycy

i... cesarski

pułkownik Jan

Kazimierz, przy-

szły k

ról, walczyli

po s

tronie Habsburgów

przeciwko F

rancji na

jej terytorium!

Czy moż-

na się

dziwić, że

Francja

popierała Szwecję

i R

osję? W

raz z

jezuitami Gembicki

podsy-

cał rojenia

Władysława IV

o odzyskaniu

tro-

nu Szwecji.

Sytuację pogorszył

jeszcze polski

traktat

z Habsburgami, skierowany przeciwko T urcji,

sojuszniczce F

rancji. P

ostawił P

olskę za

cel

agresji tureckiej,

wykluczył możliwość

odzy-

skania Śląska,

dał Niemcom

prawo werbun-

ku żołnierzy

w P

olsce.

Wraz

z całym

episkopatem G

embicki unie-

możliwił małżeństwo

Władysława IV

z pro-

testantką, co

mogło poprawić

sytuację P

olski

dzięki sojuszowi

z Anglią.

Doprowadzili do

mariażu z...

Niemką, siostrą

cesarza F

erdy-

nanda III

Habsburga. Nie

przeszkadzało im,

że była

cioteczną siostrą

męża.

Królowa Cecylia

Renata

nie tylko

jawnie

wspierała interesy

Niemców w

Polsce,

ale

NASI OKUP

ANCI

wyrwać P

olskę z

niemiecko-papieskich klesz-

czy i

doprowadzić do

prowadzenia przez

skę polityki

niezależnej od

Niemców i

papie-

ży, a

zgodnej z

polską racją

stanu. Aby

zwią-

zać króla

z Habsburgami

i Rzymem,

dopro-

wadził do

małżeństwa z

kolejną Habsburżan-

ką, do

tego siostrą

cioteczną króla.

Za jego

przewodniczenia senatowi

ska utraciła

Inflanty,

Rygę

i wpływy

w Mołdawii

. Szwedzi

pobierali cła

z polskich

portów (milion

zł rocznie!),

czym finansowa-

li... wojnę

trzydziestoletnią! Płacono

mu za

to kolejnymi

coraz bogatszymi

godnościami

kościelnymi. Habsburgowie

i papieże

dbali

o kariery

swoich agentów.

¤¤

Jan Lipski

– biskup

chełmiński od

roku

1636, abp

gnieźnieński i

prymas P

olski w

la-

tach 1638–1641,

senator. Jako

prymas pełnił

funkcję przewodniczącego

senatu, a

więc był

drugą osobą

w państwie.

Wychowanek

jezu-

itów, agent

szkolony przez

nich w

Niem-

czech i

we Włoszech.

Święcenia kapłańskie

przyjął po

powro-

cie do

kraju w

1616 r.

Karierę zawdzięczał

protekcji jezuitów

i wuja,

kanclerza koron-

nego F

eliksa Kryskiego.

Idąc jego

wzorem,

wiernie służył Wazom i Habsburgom. Sekre-

tarz „króla

jezuitów”, potem

kanclerz kró-

lowej Konstancji

Habsburg, wreszcie

refe-

rendarz koronny.

Wykorzystał

te „układy”

dla zapewnienia

sobie dóbr

doczesnych: szyb-

ko zgarnął

dwie kanonie,

dwa probostwa

i opactwo

wraz z

ogromnymi dochodami

z beneficjów. Służył tak wiernie, że zaledwie

w dwa

lata po

uzyskaniu sakry

biskupiej

– niewielkiej,

znacznie zluteranizowanej

die-

cezji chełmińskiej,

do tego

zrujnowanej

wojną ze

Szwecją –

został prymasem.

„Po-

ślizg” kariery

wspomagał wazeliną,

pisząc

ody i

panegiryki na

cześć Zygmunta

III,

a potem

Władysława IV

W roku

1633 brał

udział w

poselstwie Je-

rzego Ossolińskiego

do papieża

Urbana VIII.

Cztery lata

później posłował

do W

iednia po

Cecylię R

enatę

Habsburg –

żonę dla

Włady-

sława IV

. Nie

przeszkadzało mu

jakoś, że

Habs-

burgowie mimo

upływu lat

nie wypłacili

sce posagów

dwóch żon

Zygmunta III,

ojca

Władysława. Z Cecylią Renatą było podobnie.

Tak

„skuteczne” starania

Habsburgowie

nagrodzili... tytułem hrabiów Świętego Ce-

sarstwa Rzymskiego

Narodu Niemieckie-

go dla

biskupa Lipskiego

i jego

rodziny,

a niedługo

tytułem prymasa

z olbrzymimi

dochodami. Fanatyk religijny – odbierał ewan-

gelikom kościoły, wspierał unię brzeską i prze-

śladował prawosławie.

„Dyzunitom” odbiera-

no wtedy

siłą cerkwie

i majątki.

Doprowadzi-

ło to

do zachwiania

lojalności prawosławnych

wobec P

olski. Obrońcami

prawosławia ogło-

sili się

Kozacy. P

rześladowania zmusiły

ich do

szukania wsparcia

w R

osji. Katoliccy

fana-

tycy dokonali

rzeczy strasznej:

dali R

osji

pretekst do

ingerencji w

sprawy P

olski.

Prawosławnych wkrótce pozbawiono praw po-

litycznych, co

tylko wywołało

wśród nich

na-

stroje prorosyjskie.

W swej

posłudze bardzo

dbał o

jedynego

bożka –

kasę! –

dlatego rozwijał

złotodajne

kulty świętych.

Za to

złoto zbudował

pałac

w Łyszkowicach, letnią rezydencję prymasów,

rozbudował zamek

biskupi w

Lubawie i

pa-

łace prymasowskie w Warszawie i w Ł

owiczu.

Wszystko

w niezwykle

krótkim czasie.

kilkanaście lat

złupili to

wszystko Szwedzi...

NASI OKUPANCI

¤ ¤ ¤

Andrzej Trzebicki – biskup przemyski

Gdy Jan III Sobieski zawarł w 1676 r.

Oto fragment manifestu zdrajców do ce-

Ci zdrajcy zmusili Sobieskiego do po-

Trzebicki, zakamieniały wróg arian, do-

Zdrajca biskup Trzebicki, habsburski

i  papieski  agent,  pochowany  jest  w  koście-
le  św.  Piotra  i  Pawła  w  Krakowie  i  ma  po-
mnik  w...  katedrze  wawelskiej.

Cdn.

LUX VERITATIS

NASI OKUP

ANCI

papieży.W

ychowanek jezu-

itów, potem

ich protektor.

Wykorzystując

„układy” na

dworze, gromadził

godności

i bogate

beneficja. Samych

ka-

nonii i

związanych z

nimi do-

chodów zebrał

aż

pięć. Słyn-

ny ze

skąpstwa i

chciwości, co

wynikało zapewne

stąd, że

po-

chodził z

gminu, co

było je-

go najgłębszą

tajemnicą.

Ota-

czał się

przepychem, wybudo-

wał pałac biskupi w Kielcach,

jedną z

najokazalszych rezy-

dencji tamtego

czasu.

Wraz

z jezuitami

i nuncju-

szem

papieskim

podsycał

mrzonki Zygmunta

III o

od-

zyskaniu tronu

Szwecji. T

ym-

czasem Szwedzi

byli gotowi

nawet do ustępstw terytorial-

nych za

cenę rezygnacji

Zyg-

munta III

z pretensji

do ich

tronu. P

olska mogła

mieć

pokój i

odzyskać Inflanty

a dzięki

Kościołowi

czekał

ją potop

szwedzki i

kom-

pletna ruina

kraju

. Jak

da-

lece Kościół

chciał uwikłać

Polskę

w wojny

ze Szwecją

dowodzi, że

w cza-

sie rokowań celowo stawiano Szwedom żąda-

nia absurdalne:

zdrajca Zadzik

za rezygna-

cję W

azów z

pretensji do

korony szwedzkiej

zażądał... Finlandii

dla Jana

Kazimierza.

W rezultacie

Polska

straciła Inflanty,

flo-

tę wojenną, spustoszona została Żmudź, Pru-

sy i

Pomorze,

a Szwedzi

przez lata

grabili P

ol-

skę, pobierając

cła od

polskiego handlu.

Błagania świeckich

senatorów o

rezygnację

z roszczeń do korony szwedzkiej nie wzrusza-

ły tych

papiesko-niemieckich agentów.

Na-

wet na

łożu śmierci

Zygmunt III

włożył

na głowę

synowi Władysławowi

(później

IV)... koronę

szwedzką! A

głowę zmarłe-

go zdobiła

korona... moskiewska!

Podobnie

obłędną politykę

osłabiania P

ol-

ski prowadził

Zadzik na

Ukrainie, którą

Kościół

NASI OKUP

ANCI

¤¤

Maciej Łubieński

– biskup

chełmiński

od 1620

r., poznański

od roku

1626, a

ku-

jawski od

1631, abp

gnieźnieński i

prymas

Polski w latach 1641–1652, senator. Jako pry-

mas był

przewodniczącym senatu.

Interreks

w okresie

od 1648

do 1649

roku. W

ychowa-

nek jezuitów,

szkolony w

Niemczech i

we Wło-

szech. F

anatyk religijny,

popierał unię

brze-

ską i

prześladowania prawosławnych.

Konty-

nuował w

tym tragiczne

dla P

olski „dzieło”

poprzedników.

powrocie

do P

olski wprowadzony

przez

jezuitów do

kancelarii „króla

jezuitów” Zyg-

munta III Wazy był jego sekretarzem. W

spie-

rał rojenia

Wazów

o powrocie

na tron

Szwe-

cji, co

ściągnęło na

lskę kolejny

najazd

w 1621

r. i

utratę Inflant

z R

ygą. Spustoszo-

ne zostały

Prusy

i P

omorze.

Za jego

senatorowania doszło

do głębo-

kiego konfliktu

z F

rancją. W

1635 r.

wysła-

no tam – na pomoc „katolickim braciom”

Habsburgom –

lisowczyków,

którzy wal-

czyli przeciw Francji na jej terenie w woj-

nie trzydziestoletniej

. T

oteż F

rancja popie-

rała wrogów

Polski,

głównie Szwecję.

Łubieński sprawował władzę w Rzeczypo-

spolitej jako

interreks po

śmierci W

ładysła-

wa IV

. Sterował

nim nuncjusz

papieski de

T or-

res, koordynujący

w P

olsce poczynania

epi-

skopatu i

jezuitów. Biskup

odegrał haniebną

rolę, przyczyniając

się do

serii klęsk

i osła-

bienia P

olski. W

raz z

drugim poplecznikiem

jezuitów –

kanclerzem Ossolińskim

– po

klę-

sce pod

Korsuniem, gdzie

do niewoli

kozac-

kiej dostali się hetmani, nie dopuścił do po-

wierzenia dowództwa

wojsk najzdolniej-

szym wodzom

– Andrzejowi

Firlejowi

i Januszowi Radziwiłłowi, bo byli... ewan-

gelikami!P

apiescy agenci obawiali się wzro-

stu potęgi

ewangelików w

razie zwycięstwa

ewangelickiego wodza.

T o

dla Kościoła

było

nie do przyjęcia. Mianowano więc trzech nie-

udolnych regimentarzy,

którzy ponieśli

ha-

niebną klęskę

pod P

iławcami. P

owstanie

Chmielnickiego rozpaliło

się ze

zdwojoną si-

łą, zrujnowało

Polskę

i osłabiło.

Bezsilność

Korony dostrzegli

Szwedzi i

Moskwa. Skorzy-

stali z

okazji, a

skończyło się

to potopem

i wojną

z Moskwą.

Jako interreks

– mimo

śmiertelnego za-

grożenia państwa – przeciągał w czasie elek-

cję króla,

gdy liczył

się niemal

każdy dzień.

Potem,

w 1650

r., wraz

z całym

episkopa-

tem i

nuncjuszem de

T orres,

nie dopuścił

do wejścia

w życie

ugody zborowskiej

z Ko-

zakami. Jej

warunki przewidywały

m.in. za-

kaz wstępu

na ziemie

Ukrainy jezuitom

i du-

chowieństwu unickiemu

oraz przyznano

miej-

sce w

senacie prawosławnemu

metropolicie

kijowskiemu. T

o było

dla Kościoła

nie do

przyjęcia – nawet w obliczu śmiertelnego za-

grożenia P

olski. Miłosierni

kapłani woleli,

by ludzie

się wyrzynali,

niżby miały

zostać

ograniczone wpływy

Kościoła. Cały

ówcze-

sny episkopat

powinien znaleźć

się na

tej li-

ście zdrajców

w sutannach.

T akie

to są

„za-

sługi Kościoła

dla P

olski” i

tak ta

zgraja ob-

łudników „broni

życia”.

¤¤

Jakub Zadzik

– biskup

chełmiński od

1624 r.,

krakowski (i

książę siewierski)

w la-

tach 1635–1642,

senator. P

odkanclerzy ko-

ronny od

1628

r., kanclerz

wielki od

1629

do 1635

roku. Jeden

z głównych

wykonaw-

ców polityki

niemieckich Habsburgów

oraz

NASI OKUPANCI

PZPN – PŁATNI ZDRAJCY, PACHOŁKI NIEMIEC, CZYLI...

ZZddrraajjccyy ww ssuuttaannnnaacchh ((55))

TYGODNIK

Ze wszystkich plag, jakie nawiedzają ludzkość, tyrania

kleru jest najgorsza.

Daniel Defoe

Jakub Zadzik