background image

Dialog prawosławno-katolicki w latach 1993 - 2006  

Współczesny dialog ekumeniczny mi

ę

dzy Ko

ś

ciołem prawosławnym a Ko

ś

ciołem katolickim rozpocz

ą

ł 

si

ę

  w  1962  r.,  gdy  przedstawiciele  Patriarchatu  Moskiewskiego  brali  udział  jako  obserwatorzy  w 

pierwszej sesji Soboru Watyka

ń

skiego II.

  

Jednak przełomowym rokiem w stosunkach prawosławno-katolickich był rok 1965, kiedy to patriarcha 

Konstantynopola  Atenagoras  I  i  papie

Ŝ

  Paweł  VI  wycofali  anatemy  nało

Ŝ

one  po  schizmie  w  1054  r. 

Wkrótce  nast

ą

piły  wzajemne  wizyty  i  oficjalne  rozpocz

ę

cie  dialogu  teologicznego.  Dialog  ten  jednak 

został  przerwany  w  1990  r.  w  zwi

ą

zku  z  odradzaniem  si

ę

  Ko

ś

cioła  grekokatolickiego  na  terenach 

dawnego  Zwi

ą

zku  Radzieckiego  oraz  oskar

Ŝ

aniem  katolików  przez  Ko

ś

ciół  prawosławny  w  Rosji  o 

prozelityzm.  Strona  katolicka  wkrótce  wyrzekła  si

ę

  prozelityzmu  oraz  uznała  (w  „Deklaracji  z 

Balamand” w 1993r.), 

Ŝ

e uniatyzm nie stanowi drogi do jedno

ś

ci

[1]

 

„Deklaracja  z  Balamand”  jest  to  wspólna  deklaracja  ekumeniczna  Ko

ś

cioła  katolickiego  i 

prawosławnego  pod  tytułem  „Unionizm,  dawna  metoda  poszukiwania  jedno

ś

ci,  a  dzisiejsze 

poszukiwania  pełnej  komunii”,  przyj

ę

ta  23  czerwca  1993  r.  przez  Mi

ę

dzynarodow

ą

  Komisj

ę

 Wspóln

ą

 

do spraw Dialogu Teologicznego mi

ę

dzy Ko

ś

ciołem rzymskokatolickim a Ko

ś

ciołem prawosławnym na 

jej siódmej sesji plenarnej w Szkole Teologicznej w Balamand (Liban).

  

Na  pocz

ą

tku  lat  90-tych  XX  wieku,  na  wniosek  prawosławnych  uczestników  obrad,  Komisja 

zdecydowała  si

ę

  odej

ść

  od  tematów 

ś

ci

ś

le  teologicznych  i  zaj

ąć

  sposobem  doprowadzenia  do 

jedno

ś

ci katolicko-prawosławnej. Owocem pracy Komisji Wspólnej nad tym zagadnieniem jest wła

ś

nie 

Deklaracja.  Była  ona  poprzedzona  o

ś

wiadczeniem  ko

ń

cz

ą

cym  spotkanie  we  Freising,  w  którym 

odrzucono  uniatyzm  jako  metod

ę

  poszukiwania  jedno

ś

ci  Ko

ś

cioła.  Nast

ę

pnie  wspólny  komitet 

koordynacyjny  na  obradach  w  Arricia  (Włochy)  w  czerwcu  1991  r.  przygotował  projekt  dokumentu, 

przedyskutowany i zaakceptowany na spotkaniu Komisji w Balamand.

  

„Deklaracja  z  Balamand”  dzieli  si

ę

  na  trzy  cz

ęś

ci:  wprowadzenie,  podstawy  eklezjologiczne  i  zasady 

praktyczne.  Opiera  si

ę

  ona  na  uzgodnionych  ju

Ŝ

  wcze

ś

niej  zało

Ŝ

eniach  (na  d

ąŜ

eniu  do  jedno

ś

ci 

Ko

ś

cioła  powszechnego  oraz  na  wzajemnym  uznaniu  Ko

ś

cioła  prawosławnego  i  katolickiego  za 

Ko

ś

cioły  siostrzane,  czyli  na  odrzuceniu  pogl

ą

du, 

Ŝ

e  tylko  jeden  z  nich  jest  jedynym  prawdziwym 

Ko

ś

ciołem).  Podstawy  eklezjologiczne  zawieraj

ą

  szereg  tez  odnosz

ą

cych  si

ę

  do  historii  stosunków 

prawosławno-katolickich.  Zasady  praktyczne  obejmuj

ą

  zalecenia  dla  duchownych  prawosławnych  i 

katolickich,  którymi  powinni  si

ę

  kierowa

ć

  w  pracy  duszpasterskiej.  Sprowadzaj

ą

  si

ę

  one  do 

powstrzymania  si

ę

  od  aktów  wrogo

ś

ci  i  do  wzajemnej  lojalno

ś

ci  w  tej  pracy,  w  celu  stopniowego 

wyeliminowania nieufno

ś

ci i podejrzliwo

ś

ci. Deklaracja wzywa duchownych, zwłaszcza biskupów obu 

Ko

ś

ciołów, do koordynacji działalno

ś

ci dobroczynnej i zada

ń

 duszpasterskich, pomocy w sprawowaniu 

Liturgii,  niemieszania  si

ę

  w  sprawy  wiernych  drugiego  z  Ko

ś

ciołów,  ugodowego  rozstrzygania  spraw 

spornych.

  

Deklaracja  stanowiła  ogromne  ust

ę

pstwo  obu  stron  dialogu  katolicko-prawosławnego.  Ze  strony 

katolickiej  ust

ę

pstwem  było  wyrzeczenie  si

ę

  popierania  ruchu  unickiego  (uniatyzmu).  Ze  strony 

prawosławnej ust

ę

pstwem było zaakceptowanie istnienia Wschodnich Ko

ś

ciołów katolickich. Wreszcie 

background image

ust

ę

pstwem  obu  stron  było  wzajemne  odst

ą

pienie  od  wyznaniowego  ekskluzywizmu  -  uznanie, 

Ŝ

e  i 

Ko

ś

ciół katolicki, i prawosławny s

ą

 nosicielami zbawienia, za

ś

 osi

ą

gni

ę

cie jedno

ś

ci nie b

ę

dzie polega

ć

 

ani na wchłoni

ę

ciu, ani na poł

ą

czeniu, lecz na „spotkaniu w prawdzie i miło

ś

ci”.

  

Po  stronie  prawosławnej  przyj

ę

cie  Deklaracji  było  zró

Ŝ

nicowane.  W  styczniu  1995  r.  prawosławny 

Patriarchat  Rumunii  wprost  wyraził  pełne  poparcie  dla  Deklaracji.  Z  kolei  konserwatywna  wspólnota 

mnisza  Góry  Athos,  a  w 

ś

lad  za  ni

ą

  grecki  Ko

ś

ciół  prawosławny,  odrzuciły  Deklaracj

ę

.  Synod 

Rosyjskiego  Ko

ś

cioła  Prawosławnego  w  lipcu  1997  r.  przyj

ą

ł  deklaracj

ę

  do  wiadomo

ś

ci  i  podj

ą

ł  nad 

ni

ą

 dyskusj

ę

, nie zajmuj

ą

c wyra

ź

nego stanowiska.

  

Ogłoszenie  Deklaracji  wstrzymało  katolicko-prawosławny  dialog  ekumeniczny.  Odbiło  si

ę

  to  w 

szczególno

ś

ci  na  pracach  Wspólnej  Komisji,  która  była  w  stanie  zebra

ć

  si

ę

  ponownie  dopiero  po 

siedmiu  latach,  przy  czym  spotkanie  w  Baltimore,  mimo  gor

ą

cych  dyskusji,  nie  przyniosło 

Ŝ

adnych 

nowych  wspólnych  o

ś

wiadcze

ń

.  Jak  si

ę

  wydaje  (tak s

ą

dzi  m.in.  katolicki  teolog  Wacław  Hryniewicz), 

podj

ę

cie kwestii obj

ę

tych „Deklaracj

ą

 z Balamand” b

ę

dzie mo

Ŝ

liwe dopiero po rozwi

ą

zaniu bie

Ŝą

cych, 

lokalnych  sporów  katolicko-prawosławnych  narosłych  we  wschodniej  Europie  na  fali  odrodzenia 

religijnego po upadku komunizmu

[2]

.

  

Poni

Ŝ

ej  przedstawiam  kalendarium  wa

Ŝ

niejszych  wydarze

ń

  w  relacjach  Ko

ś

cioła  prawosławnego  i 

katolickiego po przyj

ę

ciu „Deklaracji z Balamand”:

  

·  1994  r.  -  przerwanie  dialogu  katolicko-prawosławnego  z  powodu  problemów  zwi

ą

zanych  z 

uniatyzmem

  

· maj 1997 r. - udział delegacji Patriarchatu Konstantynopolita

ń

skiego w nabo

Ŝ

e

ń

stwie ekumenicznym 

odprawionym podczas 46 Mi

ę

dzynarodowego Kongresu Eucharystycznego we Wrocławiu

  

·  czerwiec-lipiec  1997  r.  -  odwołanie  przez  patriarch

ę

  Bartłomieja  I  udziału  w  Mi

ę

dzynarodowym 

Zgromadzeniu  Ekumenicznym  w  Grazu  i  udziału  delegacji  Patriarchatu  Konstantynopola  w 

uroczysto

ś

ciach ku czci 

ś

w. ap. Piotra i Pawła w Rzymie

  

· 7-9 maja 1999 r. - wizyta papie

Ŝ

a Jana Pawła II w Rumunii (kraju, w którym dominuje prawosławie), 

podczas której patriarcha Teoktyst i papie

Ŝ

 podpisali wspóln

ą

 deklaracj

ę

  

·  lipiec  2000  r.-  wznowienie  po  siedmioletniej  przerwie  prac  Mi

ę

dzynarodowej  Komisji  Wspólnej  do 

spraw  Dialogu  Teologicznego  mi

ę

dzy  Ko

ś

ciołem  Rzymskokatolickim  a  Ko

ś

ciołem  Prawosławnym; 

spotkanie odbyło si

ę

 w Baltimore, ale nie przyniosło konkretnych efektów

  

·  4-9 maja  2001  r.  –  podró

Ŝ

  Jana  Pawła  II 

ś

ladami  ap.  Pawła  do  Grecji,  Syrii  i  na  Malt

ę

;  w  Atenach, 

podczas  spotkania  z  hierarchami  Ko

ś

cioła  greckiego  w  siedzibie  arcybiskupa  Aten  i  całej  Grecji 

Christodoulosa,  papie

Ŝ

  przeprosił  „za  wszystkie  dawne  i  współczesne  sytuacje,  w  których  synowie  i 

córki Ko

ś

cioła zgrzeszyli czynem lub zaniedbaniem przeciw swoim prawosławnym braciom i siostrom”; 

wydarzenie  to  nazwano  historycznym  i  porównano  z  odwołaniem  anatem  w  1965r.  przez  Pawła  VI  i 

Atenagorasa  I;  Jan  Paweł  II  i  arcybiskup  Christodoulos  podpisali  „Wspóln

ą

  Deklaracj

ę

”,  w  której 

pot

ę

pili wszelkie formy przemocy w imi

ę

 religii, prozelityzm i fanatyzm religijny 

 

background image

·  1  lipca  2002  r.  –  w  Moskwie  ogłoszono  dokument  zatytułowany:  „Katolicki  prozelityzm  w

ś

ród 

prawosławnej  ludno

ś

ci  Rosji.  Informacja”,  w  którym  Ko

ś

ciół  prawosławny  po  raz  kolejny  oskar

Ŝ

ył 

ko

ś

ciół katolicki o „uprawianie prozelityzmu na kanonicznym obszarze prawosławnym”

  

· 6-13 pa

ź

dziernika 2002 r. – wizyta  zwierzchnika Rumu

ń

skiego Ko

ś

cioła Prawosławnego,  patriarchy 

Teoktysta,  w  Watykanie;  punktem  kulminacyjnym  była  Msza 

ś

w.  w  Bazylice 

Ś

w.  Piotra  (13 

pa

ź

dziernika),  podczas  której  papie

Ŝ

  i  patriarcha  siedzieli  obok  siebie  przed  ołtarzem  i  razem modlili 

si

ę

, patriarcha wygłosił te

Ŝ

 homili

ę

  

·  21-24  maja  2003  r.  –  katolicko-prawosławne  sympozjum  na  temat  papieskiego  prymatu;  omawiano 

m.in. kwestie biblijnych podstaw prymatu, nauczanie Ojców Ko

ś

cioła o roli biskupa Rzymu

  

·  28  czerwca  -  2  lipca  2004  r.  –  wizyta  Ekumenicznego  Patriarchy  Konstantynopola  Bartłomieja  I  w 

Watykanie; patriarcha przewodniczył delegacji Patriarchatu Ekumenicznego przybyłej do Watykanu na 

uroczysto

ś

ci ku czci 

ś

w. Piotra i Pawła; papie

Ŝ

 przekazał wspólnocie prawosławnej w Rzymie ko

ś

ciół 

ś

w.  Teodora  na  Palatynie;  na  zako

ń

czenie  papie

Ŝ

  Jan  Paweł  II  i  patriarcha  Bartłomiej  I  podpisali 

wspóln

ą

 deklaracj

ę

  

· 28 sierpnia 2004 r. – zwrócenie Patriarchatowi Moskiewskiemu kopii ikony Matki Boskiej Kaza

ń

skiej, 

która od 1993 r. wisiała w prywatnych apartamentach Jana Pawła II

  

· 27 listopada 2004 r. – przekazanie przez Watykan Ekumenicznemu Patriarchatowi Konstantynopola 

relikwii 

ś

w. Jana Chryzostoma i 

ś

w. Grzegorza z Nazjanzu – poprzedników Ekumenicznego Patriarchy

  

·  13-15  grudnia  2005  r.  -  na  posiedzeniu  komitetu  koordynacyjnego  Mi

ę

dzynarodowej  Komisji  ds. 

Dialogu  w  Rzymie  podj

ę

to  decyzj

ę

  o  wznowieniu  oficjalnych  rozmów  teologicznych;  ich  tematami 

miały  by

ć

  zagadnienia  eklezjologiczne  i  kanoniczne  skutki  sakramentalnej  struktury  Ko

ś

cioła,  a 

zwłaszcza zwi

ą

zek mi

ę

dzy kolegialno

ś

ci

ą

 a władz

ą

  

·  26  lutego  2006  r.  -  Watykan  oficjalnie  przekazał  relikwie  ap.  Andrzeja  Greckiemu  Ko

ś

ciołowi 

Prawosławnemu; 

ś

wi

ę

ty  dar  kardynał  Roger  Etchegaray  wr

ę

czył  biskupowi  Agathangelosowi, 

przedstawicielowi  arcybiskupa  Aten,  Christodulosa,  który  z  grup

ą

  31  prawosławnych  ksi

ęŜ

y  i 

seminarzystów przebywał w Rzymie od 24 do 28 lutego 2006 roku

[3]

  

· 25 – 28 maja 2006 r. – wizyta papie

Ŝ

a Benedykta XVI w Polsce; ekumeniczne nabo

Ŝ

e

ń

stwo Słowa 

Bo

Ŝ

ego w ewangelicko-augsburskim ko

ś

ciele 

Ś

wi

ę

tej Trójcy w Warszawie

  

Na  koniec  przytocz

ę

  słowa  prezesa  Polskiej  Rady  Ekumenicznej  -  arcybiskupa  Jeremiasza, 

wypowiedziane  po  zako

ń

czeniu  wizyty  papie

Ŝ

a  Benedykta  XVI  w  Polsce,  dotycz

ą

ce  przyszło

ś

ci 

dialogu  prawosławno-katolickiego:  „[wspólne  nabo

Ŝ

e

ń

stwo]  oznaczało  otwarto

ść

  ekumeniczn

ą

,  a 

jednocze

ś

nie  gotowo

ść

  do  dialogu.  Jest  to  przede  wszystkim kontynuacja  postawy,  któr

ą

  do  tej  pory 

zajmował  Ko

ś

ciół  katolicki  oficjalnie.  Benedykt  XVI  stara  si

ę

  pozna

ć

  rzeczywist

ą

  sytuacj

ę

  swojego 

Ko

ś

cioła oraz próbuje znale

źć

 odpowied

ź

 na pytanie, jak sprosta

ć

 tym wyzwaniom, które w tej chwili 

stoj

ą

  równie

Ŝ

  przed  innymi  chrze

ś

cijanami,  tj.  sekularyzacji  i  globalizacji.  Odpowied

ź

  na  te  pytania 

warunkuje  prowadzenie  dialogu  z  innymi  Ko

ś

ciołami  i  si

ę

gni

ę

cie  do  warto

ś

ci,  które  te  Ko

ś

cioły 

reprezentuj

ą

.  Mo

Ŝ

na  przypuszcza

ć

Ŝ

e  pastoralne  ukierunkowanie  Benedykta  XVI  spowoduje 

wzmo

Ŝ

one zainteresowanie warto

ś

ciami Ko

ś

cioła prawosławnego. (…) Je

ś

liby tak było, to znaczy, 

Ŝ

background image

wznowienie dialogu katolicko-prawosławnego, które ma nast

ą

pi

ć

 we wrze

ś

niu tego roku w Belgradzie, 

mo

Ŝ

oznacza

ć

 

now

ą

 

jako

ść

 

stosunkach 

Ko

ś

ciołem 

prawosławnym”

[4]

.  

 

BIBLIOGRAFIA: 

 

[1]

 

www. pl.wikipedia.org/wiki/Ekumenizm 

z dn. 11.10.2006 r.

  

[2]

 

www.pl.wikipedia.org/wiki/Deklaracja_z_Balamand 

z dn. 11.10.2006 r.

  

[3]

 

www.ekumenizm.wiara.pl/?grupa=6&art=1039946442&dzi=1132144619

 z dn.10.10.2006 r.

  

[4]

 Sz. Kryszczuk, Pozostajemy otwarci na dialog, "Przegl

ą

d Prawosławny", 253 [2006:07], s.7-8.

  

< Poprzednia