plik

Katechezy nawrócenia

ks. Michał Muszyoski
Opublikowano w piśmie „Młodzianki” nr 18 (261) z 22 czerwca 2009
(pismo studentów Duszpasterstwa Akademickiego przy kościele św. Anny w Warszawie).

W jutrzejszy poniedziałek rozpoczynają się w naszym kościele katechezy Zwiastowania, które prowa-
dzid będzie grupa katechistów z pierwszej wspólnoty Neokatechumenalnej wraz z ks. Jackiem Siekier-
skim, rektorem.

Od czterdziestu lat Droga Neokatechumenalna odkrywa charyzmat prowadzenia chrześcijan i osób
nieochrzczonych do przyjęcia całego bogactwa Chrztu, będącego nie tylko jednorazowym wydarze-
niem, ale nade wszystko drogą życia.

Początków  tej  nowej  rzeczywistości  kościelnej  należy  szukad  na  ubogich  przedmieściach  Madrytu,
gdzie w drugiej połowie lat sześddziesiątych ubiegłego wieku młody malarz, Francisco Jose Arguello
Wirtz,  zwany przez przyjaciół Kiko,  zamieszkał  wśród  ludzi  zmarginalizowanych przez  mieszczaoską
społecznośd.  Obecnośd  Kiko  w  zakazanej  dzielnicy  budziła  wiele  pytao:  Czego  tu  szuka?  dlaczego
wszędzie chodzi z Biblią? kim właściwie jest? W niezliczonych rozmowach Kiko opowiadał o swoim
doświadczeniu wiary, które doprowadziło go do przekonania, że Bóg obecny jest wśród najuboższych.

W tym czasie niejaka Carmen Hernandez, członkini jednego z instytutów życia konsekrowanego, po-
szukiwała zapaleoców, którzy zechcieliby wyjechad do ubogich rejonów Boliwii, by tam pracowad.
Skierowana przez znajomych, spotkała się z Kiko i jego przyjaciółmi. Ogromne wrażenie zrobiło na
niej to, że bardzo prości ludzie wydawali się odmienieni wspólnotą, która właśnie sie rodziła pośród
nich: Człowiek o twarzy degenerata, który z wiarą modlił się przy stole, alkoholik, który podjął pracę,
żeby zadbad o byt swojej rodziny...

W  centrum  tej  wspólnoty  znajdowało  się  Słowo  Boga  i  Misterium  Paschalne  –  zwycięstwo  Jezusa
Chrystusa nad przemocą grzechu, który niewoli ludzkośd. Stąd właśnie rodziły się owoce – nawróce-
nie. Działalnością Kiko i Carmen zainteresował się biskup Madrytu Casimiro Morcillo, który polecił im
organizowanie  rekolekcji    parafiach  Madrytu,  by  tworzyd  wspólnoty  prowadzące  do  odnowy  życia
chrześcijaoskiego.  Po  jakimś  czasie doświadczenie  to  zostało przeniesione  do  Rzymu,  gdzie  zaczęły
również powstawad wspólnoty.

Nazwa „neokatechumenat” zrodziła się spontanicznie i padła z ust Ojca Świętego, Pawła VI, opisują-
cego proces wtajemniczenia w całe bogactwo Chrztu w odniesieniu do osób ochrzczonych. Neokate-
chumenat nie jest efektem szczegółowo zaplanowanych projektów duszpasterskich, ale spontanicz-
nie zrodzonym darem, jaki otrzymał Kościół w dobie odnowy Soboru Watykaoskiego II. Katechume-
nat, którego przebieg w stosunku do osób nieochrzczonych opisany jest  w księdze „Obrzędy Chrze-
ścijaoskiego  Wtajemniczenia  Dorosłych”,  także  we  wspólnotach  neokatechumenal-nych  odbywany
jest  według  starożytnego  rytmu  u  kooczy  się  uroczystym  odnowieniem  obietnic  chrzcielnych  całej
wspólnoty.

W czerwcu ubiegłego roku z polecenia Papieża Benedykta XVI Papieska Rada do spraw Świeckich
zatwierdziła definitywnie statut Drogi Neokatechumenalnej. Decyzję tę poprzedził pięcioletni okres
zatwierdzenia Statutu ad experimentum, kiedy to Papieska Rada do spraw Świeckich uważnie przyj-
rzała się licznym owocom, które daje Droga Kościołowi już od swego powstania. Zaliczyd do nich nale-

ży  odnowę  życia  parafialnego  –  dostrzeganą  szczególnie  tam,  gdzie  Droga  była  otoczona  należytą
troską  duszpasterzy;  zrodzenie  się  charyzmatu  katechistów  wędrownych,  zarówno  świeckich  jak  i
kapłanów, którzy pozostawiają zabezpieczenia uporządkowanego życia z zdani na Opatrznośd głoszą
Ewangelię  tam,  gdzie  posyła  ich  Kościół  oraz  charyzmatu  rodzin  w  misji,  które  posłane  przez  Ojca
Świętego przeprowadzają się do najbardziej zsekularyzowanych rejonów świata, by wraz z kapłanami
i celibatariuszami tworzyd Kościół – czytelny znak komunii, otwarty na każdego człowieka; powstanie
ponad  siedemdziesięciu  diecezjalnych  seminariów  misyjnych  Redemptoris  Mater,  formujących  do
prezbiteratu w duchu nowej ewangelizacji; a także najnowszy z nich  – misja ad gentes, czyli tworze-
nie zupełnie nowych ośrodków duszpasterskich w środowiskach całkowicie wyzutych z chrześcijao-
stwa w Europie, Azji i Ameryce.

Sekretarz Papieskiej Rady do spraw Tekstów Prawnych, bp Juan Ignacio Arrieta tak przedstawił wyniki
wspólnych prac: „W nowym statucie zatwierdza się Drogę Neokatechumenalną jako model katechu-
menatu pochrzcielnego, służący biskupom diecezjalnym, lub też, jak ujął to papież Jan Paweł II, w
słowach wpisanych w artykuł 1. Statutu, jako itinerarium formacji katolickiej, program formacji osób
do życia chrześcijaoskiego, bazujący na katechezie i liturgii, urzeczywistniany we wspólnocie według
określonego rytmu i metod (...). Kościół zatwierdził nie to, co można by nazwad zrzeszeniem osób,
lecz metodę formacji katolickiej”.

Opublikowanie dekretu zatwierdzającego Statut Drogi Neokatechumenalnej miało miejsce 13 czerw-
ca 2008 r. w Auli Wielkiej budynku Papieskiej Rady do spraw Świeckich. Jej Przewodniczący, Kardynał
Stanisław Ryłko wręczył inicjatorom Drogi Neokatechumenalnej dekret noszący datę 11 maja, czyli
uroczystości Zesłania Ducha Świętego.

Owoce  Drogi  są  dostrzegalne  i  w  naszej  diecezji.  Obecnie  w  Warszawie  i  okolicach  działa  ok.  200
wspólnot skupionych w  60 parafiach.  Szczególnym  rysem wspólnot  neokatechumenalnych  jest  po-
nadprzeciętna otwartośd na życie. Badania statystyczne wśród małżeostw  zaangażowanych w Drogę
ukazały średnią dzietnośd na poziomie ok. pięciorga dzieci na rodzinę.  Od czerwca 1990 roku działa
Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater, które od 13 lat wydaje na świat prezbite-
rów dla nowej ewangelizacji. Wielu z nich posługuje w parafiach Archidiecezji, a znaczna już częśd z
nich realizuje swoje powołanie misyjne, ewangelizując w Rosji, Kazachstanie, na Białorusi, Ukrainie,
na Litwie, Słowacji, w Austrii, Słowenii, we Włoszech, Francji, Hiszpanii, w Afryce, Ameryce a także w
posłudze katechisty wędrownego w wielu diecezjach naszego kraju.

Prócz kapłanów, w działalnośd misyjną Kościoła zaangażowanych jest wiele osób świeckich, w tym
rodzin, z terenu archidiecezji warszawskiej. Innym szczególnym skarbem, którego Bóg udziela przez
Drogę Kościołowi jest obfitośd powołao do życia konsekrowanego, zarówno w zakonach kontempla-
cyjnych, jak i czynnych.

katechezy będą odbywały się w poniedziałki i czwartki o godz. 20.00 w kościele. Zapraszam.

ks. Michał Muszyoski

---
http://www.ee.pw.edu.pl/~szewczyk/droga/