Zalety i wady zdecentralizowanego zarządzania: 
 

 

Zalety 

Wady 

D

e

cy

zj

e 

st

ra

te

gi

cz

n

e 

 

Realistyczne planowanie, ponieważ lepiej 
wyczuwany jest puls rynku. 

 

Niepewna przyszłość, gdyż brakuje 
skoordynowanego, ofensywnego dążenia do 
celu; długofalowe przydziały środków 
ograniczają szybkie sukcesy. 

 

Brak efektów synergicznych wewnątrz grupy. 

 

Trudności definicyjno-interpretacyjne wskutek 
braku jednolitego systemu zarządzania. 

D

e

cy

zj

e 

o

p

e

ra

cy

jn

e 

 

Wysoka elastyczność wobec krótkich dróg 
decyzyjnych i ograniczonej koordynacji. 

 

Silne dążenie sił kierowniczych do sukcesu 
dzięki dużym kompetencjom i 
odpowiedzialności. 

 

Dobra motywacja i identyfikacja pracowników 
dzięki większym możliwościom własnego 
rozwoju. 

 

Brak efektów racjonalizacyjnych w dziedzinie 
zaopatrzenia, produkcji, administracji itd., 
ponieważ odpadają rabaty ilościowe. 

 

Porównanie strategii B /bombardowanie/ i strategii RO /rozwoju organizacyjnego/ w toku reorganizacji 

Strategia B: 
 

1.  Najczęściej 

koncentracja 

na 

problemach 

strukturalnych. 

 

2.  Rozwiązanie  ekspertów  /logicznie-racjonalny 

najlepszy wariant strukturalny/. 

 

3.  Kierownictwo  zakładu  decyduje  ekskluzywnie  i 

strukturze /tendencyjne unikanie konfliktów/. 

 

4.  Rozwiązanie 

zostaje 

względnie 

szybko 

określone. 

 

5.  Utrzymywanie  rozwiązania  w  tajemnicy  do  dnia 

X z wyłączeniem pracowników. 

 

6.  Bombardowanie w dniu X. 

 

7.  Na  ogół  duże  opory,  jeżeli  nie  ma  ostrych 

interwencji. 

 

8.  Dostosowanie  post  fatum  z  reguły  nieuchronne 

/projekty 

szczegółowe 

realizowane 

bezpośrednio po tym/. 

 

9.  Trwa  długo,  zanim  struktura  jest  wszędzie 

właściwie dotarta, na ogół duże „straty wskutek 
tarcia”. 

 

10.  Proces  nauki  dla  czołówki  przedsiębiorstwa 

duży,  dla  pozostałych  zainteresowanych  – 
znikomy. 

Strategia RO: 
 
1.  Całościowy  sposób  podejścia  /organizacja  jest 

pojmowana jako system społeczno-techniczny/. 

 

2.  Również zaangażowani mogą wnieść doświadczenia 

/”involvments”/. 

 

3.  Zainteresowani  uczestniczą  w  podjęciu  decyzji 

/tendencyjne 

zajmowanie 

się 

sytuacjami 

konfliktowymi/. 

 

4.  Znalezienie  rozwiązania  trwa  stosunkowo  długo  i 

jest kosztowniejsze niż przy strategii B. 

 

5.  Wzmożone przenikanie informacji oraz przejrzystość 

od początku, ale także dłuższe okresy niepewności. 

 

6.  Dzięki  szeroko  podbudowanym  przygotowaniom 

żadnych „efektów wskutek zaskoczenia”. 

 

7.  Żadnych  oporów,  względnie  tylko  małe  i  dlatego 

szybsza realizacja. 

 

8.  Z reguły mniej jest potrzebnych dostosowań i mogą 

być szybciej przeprowadzone. 

 

9.  Nowa  struktura  „pasuje”  od  początku,  ponieważ 

zaangażowani  rozumieją  zmiany  i  silniej  je 
popierają. 

 

10.  Proces nauki dla sił kierowniczych i zaangażowanych 

pracowników  duży,  nagromadzone  know-how  o 
przeobrażeniach 

na 

wszystkich 

szczeblach 

hierarchicznych. 

 
Żadna z tych strategii nie może być oceniona „jedna lepsza od drugiej”.