Str.165   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jabłonie zimą  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wilgotny ,chłodny , smutny ranek, 

 

 

 

 

Ciężki mgły welon w krąg się snuje, 

 

 

 

 

Z oddali płyną dzwonki sanek, 

 

 

 

 

 

Zimno do głębi mnie przejmuje.   

 

 

 

 

 

Idę, samotny, brnąc po śniegu, 

 

 

 

 

 

Nade mną szare niebo zwisa,  

 

 

 

 

 

Nie widzę nigdzie ziemi brzegu,   

 

 

 

 

W krąg siadła senna, ciężka cisza , 

 

 

 

Nagle- jak kotara zawieszona, 

 

 

 

 

 

Przytłumia odgłos moich kroków,  

 

 

 

 

W oddali psów szczekanie kona…  

 

 

 

 

W stojącym drzewie, gdzieś na boku.   

 

 

 

 

Gałęzie pokrył szron obfity,   

 

 

 

 

 

Gdzieś ptak zagwizdał niewidzialny,   

 

 

 

Wtopiony w szarość, mgły, ukryty. 

 

 

 

 

Przycichł- ledwie dosłyszany. 

 

 

 

 

Idę bezgłośnie- jakby we śnie, 

 

 

 

 

 

Jak byłbym cieniem ,mara, zwidem,   

 

 

 

I słucham mgieł płynącej pieśni,   

 

 

 

 

 I wciąż przed siebie idę… idę. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jabłonna 1967 r.