Rozdział 12.  
System nazw domen (DNS) 

Dogłębnie 

System nazw domen (DNS) analizuje nazwy hostów — zarówno nazwy hostów lokalnych, jak i w 
pełni kwalifikowane nazwy domen (FQDN) — na adresy 

Protokołu IP

. System DNS 

wykorzystuje hierarchiczną, rozszerzalną bazę danych oraz pojęcie hierarchicznej przestrzeni 
nazw domen. System ten został zdefiniowany po raz pierwszy w roku 1984 i był jednym z 
ważniejszych czynników w procesie tworzenia sieci WWW. 

Kompatybilność DNS systemu Windows 2000  

DNS systemu Windows 2000 jest preferowanym systemem nazw dla systemów operacyjnych 
Windows 2000 zarówno w środowiskach macierzystych, jak i mieszanych. Chociaż inne 
implementacje systemu DNS, takie jak domena nazw internetowych Berkeley (BIND) w wersji 
8.1.2, są kompatybilne z wymaganiami systemu Windows 2000, to Windows 2000 DNS jest w 
pełni zintegrowany z usługą Active Directory i korzysta z replikacji wielonarzędnej. 

Klienty niższego poziomu, takie jak Windows NT4, korzystają z rozwiązywania nazw 
podstawowego sieciowego systemu wejścia/wyjścia (NetBIOS), szczególnie przy lokalizowaniu 
kontrolerów domeny (DC). Klienty te opierają się na emisjach i usługach nazw NetBIOS (NBNS), 
takich jak usługa nazw internetowych systemu Windows (WINS). Windows 2000 DNS jest 
przystosowany do usługi WINS i wykorzystuje integrację WINS w środowiskach mieszanych do 
lokalizowania usług i zasobów sieciowych. Klienty systemu Windows NT4 mogą rejestrować się 
w usłudze WINS systemu Windows 2000, a klienty systemu Windows 2000 mogą się rejestrować 
w usłudze WINS systemu Windows NT4. 

Klienty systemu Windows 2000 używają DNS do rozpoznawania nazw i lokalizowania usług, 
włącznie z lokalizowaniem kontrolerów domen. Ponieważ DNS systemu Windows 2000 obsługuje 
aktualizacje dynamiczne — to jest funkcje DNS dynamicznego, lub DDNS — nie jest wymagana 
integracja z WINS w celu rozwiązywania nazw hostów lokalnych w środowisku macierzystym. 
DNS systemu Windows 2000 jest zintegrowany z protokołem dynamicznej konfiguracji hosta 
(DHCP) systemu Windows 2000, a przydziały adresów IP dokonywane za pomocą DHCP są 
wpisywane do bazy danych systemu DNS (patrz: rozdział 11). 

Standardy DNS 

DNS systemu Windows 2000 obsługuje kilka standardów oraz szkiców standardów. W tabeli 12.1 
wypisane są obsługiwane standardy specyfikacji RFC zespołu do spraw sieci Internet (IETF), a 
tabela 12.2 podaje obsługiwane projekty IETF. W momencie czytania niniejszej książki niektóre z 
projektów IETF mogą już być standardami, inne z kolei mogą być nieaktualne. 

Tabela 12.1. Obsługiwane specyfikacje RFC 

Specyfikacja RFC 

Tytuł 

1034 

Nazwy domen — Pojęcia i cechy 

1035 

Nazwy domen — Implementacja i specyfikacja 

1123 

Wymagania dla hostów internetowych — Stosowanie i obsługa 

1886 

Rozszerzenia systemu DNS do obsługi protokołu IP w wersji 6 

1995 

Przyrostowy transfer stref w systemie DNS 

1996 

Mechanizm powiadamiania systemu DNS o zmianach stref 

2136 

Dynamiczne aktualizacje w systemie nazw domen (DNS UPDATE) 

2181 Wyjaśnienia dotyczące specyfikacji DNS 

2308 

Negatywne buforowanie kwerend DNS (DNS NCACHE) 

Tabela 12.2. Obsługiwane projekty 

Projekt Tytuł 

Draft-ietf-dnsind-rfc2052bis-02.txt  DNS RR do określania lokalizacji usług (DNS SRV) 

Draft-skwan-utf8-dns-02.txt 

Korzystanie z zestawu znaków UTF-8 w systemie nazw 
domen 

Draft-ietf-dhc-dhcp-dns-08.txt Interakcja 

między protokołem DHCP i systemem DNS 

Draft-ietf-dnsind-tsig-11.txt 

Sygnatury transakcji tajnego klucza dla systemu DNS (TSIG)

Draft-ietf-dnsind-tkey-00.txt Ustanowienie 

tajnego klucza dla systemu DNS (TKEY RR) 

Draft-skwan-gss-tsig-04.txt 

Algorytm GSS dla TSIG (GSS-TSIG) 

RR to rekord zasobów, UTF oznacza format transmisji UCS (gdzie UCS to system znaków 
Unicode), a GSS oznacza ogólne usługi zabezpieczeń. Internetowe projekty i specyfikacje RFC 
dostępne są pod adresem 

www.ietf.org

. Pełną listę specyfikacji RFC aktualnie dostępnych w 

Internecie można uzyskać pod adresem 

http://info.internet.isi.edu/innotes/rfc/files

. 

Przestrzeń nazw domen  

System DNS jest implementowany w formie hierarchicznej rozproszonej bazy danych, 
zawierającej różnego typu dane, łącznie z nazwami hostów i nazwami domen. Nazwy te tworzą 
hierarchiczną strukturę drzewa, zwaną przestrzenią nazw domen. 

Nazwa FQDN jednoznacznie identyfikuje pozycję danego hosta w obrębie przestrzeni nazw 
systemu DNS poprzez podanie listy nazw określonych kropkami — na przykład 

authors.coriolis.com

. Częściami przestrzeni nazw głównego i najwyższego poziomu (tj. 

com

, 

gov

, 

edu

, itd.) zarządza w Internecie urząd rejestracji nazw, na przykład internetowe centrum informacji 

sieciowej, InterNIC (pod adresem 

www.internic.net

), którego wyznaczonym przedstawicielem jest 

Network Solutions, Inc. (pod adresem 

www.networksolutions.com

). 

Organizacje takie jak przedsiębiorstwa i placówki oświatowe rejestrują nazwy domen oraz adresy 
IP i administrują swoją własną częścią przestrzeni nazw bez potrzeby odwoływania się do urzędu 
rejestracji nazw. Rysunek 12.1 przedstawia hierarchiczną przestrzeń nazw domen. 

 

 

 

 

Serwery główne, lub serwery z kropką („.”) 

 

 

.com

 

 

 

 

.edu .mil  .net  .gov

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zarządzane przez urząd rejestracji 

nazw 

 

 

coriolis.com 

 

 

www.coriolis.com authors.coriolis.com 

 

 

ian.authors.coriolis.com  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zarządzane przez Coriolis 

 

 

Rysunek 12.1. Hierarchiczna przestrzeń nazw domen 

Nazwy domen są zgodne z międzynarodowym standardem ISO 3166. Zastrzeżone skróty 
pokazane są w tabeli 12.3. 

Tabela 12.3. Skróty systemu DNS 

Skrót Typ 

organizacji 

com 

Handlowe i biznesowe 

edu 

Edukacyjne 

org 

Niekomercyjne 

net 

Sieci szkieletowe 

gov 

Rządowe, niemilitarne 

mil 

Rządowe, militarne 

num 

Numery telefoniczne 

arpa 

DNS wsteczny 

xx 

Kod krajowy (np. 

uk

, 

fr

, 

aus

) 

DNS wsteczny tłumaczy adres IP na nazwę FQDN i jest wykorzystywany, na przykład, przez 
aplikacje zabezpieczeń internetowych.  

Baza danych systemu DNS 

Baza danych DNS przechowuje rekordy zasobu w plikach stref. Strefa DNS jest jednostką 
administracyjną, która niekoniecznie odwzorowuje się na domenę. W domenie może być kilka 
stref, a w strefie może być więcej niż jedna domena. Podstawowy plik strefy może być kopiowany 
do pomocniczego pliku strefy tylko do odczytu w celu utworzenia kopii zapasowej i zabezpieczeń, 
polegających na przejmowaniu zadań przez serwer rezerwowy. Pliki te mogą być przechowywane 
na różnego typu serwerach nazw DNS. Kwerendy bazy danych DNS dotyczące rozpoznawania 
nazw mogą być przeprowadzane przy użyciu kwerend rekursywnych lub iteracyjnych. Znajomość 
struktury i działania bazy danych DNS jest podstawą znajomości samego systemu nazw, przy 
czym wszystkie te tematy są opisane w niniejszej części. 

Wskazówka: Niekiedy serwer nazw DNS określa się po prostu jako serwer nazw, z akronimem 
NS. Dzieje się tak dlatego, że rekord zasobu serwera NS w bazie danych DNS (patrz: poniżej) 
identyfikuje serwer nazw DNS. Należy jednak ostrożnie używać tej terminologii. Serwer WINS 
jest również serwerem nazw. 

Rekordy zasobów (RR) DNS 

Do rozpoznawania nazw hostów, rozpoznawania wstecznego i innych celów administracyjnych 
potrzebne są różnego typu rekordy zasobów. Najpopularniejsze typy rekordów zasobów opisane są 
poniżej. 

Rekord zasobu adresu startowego uwierzytelniania (SOA) 

Rekord zasobu SOA identyfikuje strefę DNS (lub strefę pełnomocnictwa). Zawiera on następujące 
pola danych:  

• 

Nazwa właściciela

 — nazwa hosta podstawowego serwera nazw DNS autorytatywnego 

dla danej strefy. 

• 

Osoba odpowiedzialna

 — adres e-mail osoby odpowiedzialnej za administrację strefy. W 

tej nazwie e-mail zamiast znaku (@) używana jest kropka (.). 

• 

Numer seryjny

 — numer poprawki pliku strefy. Ten numer zwiększa się za każdym 

razem, kiedy rekord zasobu w strefie ulega zmianie. 

• 

Interwał odświeżania

 — czas, wyrażony w sekundach, przez który pomocniczy serwer 

DNS czeka, zanim rozpocznie kwerendę zarządcy strefy, mającą na celu dokonanie próby 
odnowienia informacji dotyczących strefy. Wartością domyślną tego pola jest 900 (15 
minut). 

• 

Interwał ponawiania

 — czas, wyrażony w sekundach, przez który pomocniczy serwer 

czeka przed ponowieniem nieudanego transferu strefy. Wartością domyślną jest 600 (10 
minut). 

• 

Czas przeterminowania

 — czas, wyrażony w sekundach, przed wstrzymaniem 

odpowiadania pomocniczego serwera na kwerendy po upłynięciu interwału odświeżania, 
w którym strefa nie została odświeżona ani zaktualizowana. Po wygaśnięciu tego czasu 
serwer pomocniczy uznaje swoje dane lokalne za nieprawdziwe. Wartością domyślną jest 
86 400 (24 godziny) 

• 

Minimalny czas TTL

 — czas 

Time-To-Live

 (TTL) w sekundach, stosowany wobec 

wszystkich rekordów zasobów w strefie, które mają nieokreślone wartości czasu TTL 
specyficzne dla rekordu. Ta wartość określa, jak długo należy buforować rekord zasobu 
przesłany w odpowiedzi (patrz: dalsza część niniejszego rozdziału). Wartością domyślną 
jest 3 600 (1 godzina). 

Host 

Rekord zasobu hosta, lub rekord adresu (A), zawiera nazwę hosta (lub nazwę DNS) oraz 
odpowiedni adres IP (Ipv4). Jest to najprostszy i najpopularniejszy typ rekordu w bazie danych 
DNS. Rekord A jest wymagany dla każdego hosta współużytkującego zasoby w danej sieci. 

Host Ipv6 

Rekord zasobu hosta Ipv6, lub rekord AAAA, to to samo co rekord A, z tym że odwzorowuje 
nazwę hosta na 128-bitowy adres IPv6 (patrz: rozdział 18). 

Wskazówka: Istnieją również inne rekordy zasobu hosta, które nie zostały tutaj opisane, na 
przykład rekord zasobu bazy danych Andrew File System (AFSDB) czy rekord zasobu adresu 
trybu transferu asynchronicznego (ATMA). Aby uzyskać więcej szczegółów, odwołaj się, 
odpowiednio, do dokumentu RFC 1183 oraz do witryny 

ftp://ftp.atmforum.com/pub/approved-

specs/

. 

Serwer nazw 

Rekord zasobu serwera nazw (NS) identyfikuje serwer nazw DNS i jest wykorzystywany do 
przypisywania adresu startowego uwierzytelniania dla strefy DNS określonemu serwerowi na dwa 
sposoby: 

•  Ustanawia serwer nazw autorytatywnych dla danej strefy i identyfikuje ten serwer dla 

innych, które żądają informacji dotyczących strefy. 

•  Identyfikuje autorytatywny serwer DNS dla każdej domeny podrzędnej 

delegowanej

 ze 

strefy (patrz: dalsza część tego rozdziału). 

Rekordy zasobów NS zawierają nazwę domeny lub strefy (nazwę właściciela) oraz nazwę FQDN 
serwera nazw DNS, który jest autorytatywny dla strefy. 

Wskazówka: Jeżeli serwer nazw zostanie określony w rekordzie zasobu NS jako autorytatywny 
dla delegowanej strefy, to będzie on miał nazwę pozastrefową. Do rozwiązania tej nazwy 
pozastrefowej może być konieczny rekord zasobu A. Ów rekord A znany jest jako 

rekord 

sklejający

. 

Nazwa kanoniczna 

Rekord zasobu nazwy kanonicznej (CNAME) zapewnia alias (nazwę alternatywną) dla nazwy 
hosta poprzez odwzorowanie alternatywnej nazwy domeny DNS określonej w polu 

właściciel

 na 

kanoniczną, lub podstawową, nazwę domeny DNS określoną w 

nazwa_kanoniczna

. 

Wskaźnik 

Rekord zasobu wskaźnika (PTR) łączy nazwę DNS w polu 

właściciel

 z inną lokalizacją w 

przestrzeni nazw DNS w sposób określony w polu 

nazwa_domeny_docelowej

. Rekordy PTR są 

zazwyczaj wykorzystywane do łączenia nazw DNS z rekordami w drzewie domeny 

in-addr.arpa

, 

aby zapewnić wyszukiwanie wsteczne odwzorowań adresów na nazwy. 

Usługa wymiany poczty 

Rekord zasobu usługi wymiany poczty (MX) umożliwia routowanie wiadomości, wysyłanych do 
nazwy domeny określonej w polu 

właściciel

, do hosta usługi wymiany poczty określonego w polu 

host_usługi_wymiany_poczty

. Dwucyfrowa wartość preferencji określa kolejność preferowaną, 

jeżeli określonych jest wiele hostów usługi wymiany. Każdy host wymiany musi mieć 
odpowiadający mu rekord zasobu A. 

Skrzynka pocztowa 

Rekord zasobu skrzynki pocztowej (MB) odwzorowuje nazwę skrzynki pocztowej domeny, 
określoną w polu 

użytkownik

, na nazwę hosta skrzynki pocztowej, określoną w polu 

mailbox_hostname

. Nazwa hosta skrzynki pocztowej musi być taka sama, jak ważny rekord 

zasobu adresu (A) używany już przez hosta w tej samej strefie. 

Wskazówka: Inne typy rekordów zasobu związanych z pocztą elektroniczną to grupa pocztowa 
(MG), informacje listy pocztowej skrzynki pocztowej (MINFO) oraz skrzynka pocztowa o 
zmienionej nazwie (MR). Szczegółowe informacje można znaleźć w dokumentacji Windows 
2000. 

Lokalizacja usługi 

Rekord zasobu lokalizacji usługi (SRV) umożliwia lokalizowanie wielu serwerów, 
zapewniających podobną usługę opartą na protokole TCP/IP, przy użyciu pojedynczej kwerendy 
DNS. Rekordy zasobu SRV utrzymują listę serwerów dla dobrze znanych portów serwera i typów 
protokołów transportu dla nazwy domeny DNS. Lista uporządkowana jest według 
uprzywilejowania. Może ona, na przykład, lokalizować kontrolery domeny korzystające z usługi 
protokołu uproszczonego dostępu do katalogów (LDAP) przez port TCP 389. Te rekordy zasobu 

mają złożoną strukturę o dużej liczbie pól. Aby uzyskać szczegółowe informacje, odwołaj się do 
dokumentacji Windows 2000. 

Informacje hosta 

Rekord zasobu informacji hosta (HINFO) określa typ procesora i systemu operacyjnego (OS) dla 
nazwy domeny DNS hosta określonej w polu 

właściciel

. Informacje te zawarte są w polach, 

odpowiednio, 

typ_cpu

 i 

typ_os

. 

Wskazówka: Inne rekordy zasobu, które dostarczają informacji ogólnych, to osoba 
odpowiedzialna (RP), rozsyłanie poprzez (RT), tekst (TXT), dobrze znana usługa (WKS), 

Integrated Services Digital Network

 (ISDN) oraz X25. Aby uzyskać informacje szczegółowe, 

odwołaj się do dokumentacji Windows 2000. 

Wyszukiwanie do przodu usługi nazw internetowych systemu Windows 

Rekord zasobu wyszukiwania do przodu usługi nazw internetowych systemu Windows (WINS) 
wykorzystywany jest, aby zapewnić rozwiązywanie kwerend DNS dotyczących nazw nie 
znalezionych w danej strefie, poprzez kwerendę serwerów WINS skonfigurowanych i 
umieszczonych na liście przy użyciu tego rekordu. Rekord WINS dotyczy tylko najwyższego 
poziomu strefy, a nie domen podrzędnych wykorzystywanych w tej strefie. Więcej szczegółów 
można znaleźć w rozdziale 13. 

Wyszukiwanie wsteczne usługi nazw internetowych systemu Windows 

Rekord zasobu wyszukiwania wstecznego usługi nazw internetowych systemu Windows (WINS-
R) wykorzystywany jest, aby zapewnić dalsze rozwiązywanie kwerend wstecznych nie 
znalezionych w danej strefie, poprzez użycie w WINS kwerendy stanu węzła karty NetBIOS dla 
wyszukiwanych adresów IP. Więcej szczegółów można znaleźć w rozdziale 13. 

Strefy systemu DNS 

Strefa to część bazy danych DNS zawierająca rekordy zasobów dla nazw właścicieli, które należą 
do zwartej części przestrzeni nazw systemu DNS. Jeden serwer DNS może być skonfigurowany 
jako host dla jednej lub większej liczby stref (a czasem dla żadnej strefy). 

Każda strefa jest definiowana przez konkretną nazwę domeny, określaną jako domena główna. 
Gdyby na przykład domeną główną strefy była domena 

coriolis.com

, to zawierałaby ona 

informacje dotyczące wszystkich nazw FQDN kończących się na 

coriolis.com

 (każda nazwa hosta 

lokalnego w domenie 

coriolis.com

 ma nazwę FQDN, który kończy się na 

coriolis.com

). Serwer 

DNS uznawany jest za autorytatywny dla danej nazwy, jeżeli ładuje plik strefy zawierający tę 
nazwę. Rekord zasobu SOA dla strefy identyfikuje podstawowy serwer nazw DNS strefy jako 
najlepsze źródło informacji dla danych w obrębie tej strefy i jako serwer przetwarzający 
aktualizacje dla tej strefy. 

Nazwy w obrębie strefy mogą być delegowane do innej strefy (lub innych stref). Na przykład 
nazwy w domenie 

authors.coriolis.com

 kończą się na 

coriolis.com

 i są, domyślnie, członkami 

strefy 

coriolis.com

. Jednakże odpowiedzialność za te nazwy może zostać oddelegowana do strefy 

authors.coriolis.com

, która będzie wtedy miała swoją własną strefę pełnomocnictwa, swój własny 

rekord zasobu SOA i prawdopodobnie, swój własny podstawowy serwer nazw DNS. 

Delegowanie to proces przydzielania odpowiedzialności za część przestrzeni nazw DNS 
oddzielnej jednostce. Jednostka ta może być oddziałem lub zespołem w obrębie przedsiębiorstwa, 
lub przedsiębiorstwem w obrębie większej organizacji. Delegowanie implementuje się przy użyciu 
rekordu zasobu NS, określającego zarówno delegowaną strefę, jak i nazwę DNS serwera 
autorytatywnego dla tej strefy. Delegowanie poprzez wiele stref było jednym z pierwotnych 
zamierzeń projektu DNS w roku 1984. Autorzy oryginalnych dokumentów RFC 882 i 883 (teraz 
zastąpionych) zidentyfikowali kilka powodów delegowania przestrzeni nazw DNS: 

•  potrzeba oddelegowania zarządzania domeną DNS do kilku przedsiębiorstw lub 

oddziałów w obrębie organizacji; 

•  potrzeba rozdzielenia obciążenia związanego z utrzymywaniem jednej dużej bazy danych 

DNS na wiele serwerów nazw, aby poprawić wydajność rozpoznawania nazw oraz 
utworzyć środowisko DNS odporne na uszkodzenia; 

•  potrzeba uwzględnienia przynależności organizacyjnej hosta poprzez włączenie go do 

odpowiedniej domeny. 

Rekordy zasobów NS znajdują się we wszystkich strefach wyszukiwania w przód i wyszukiwania 
wstecznego, i wspierają delegowanie poprzez identyfikowanie serwerów DNS dla każdej ze stref. 
Ilekroć serwer DNS musi zyskać dostęp do rekordu w delegowanej strefie (co jest znane jako 
krzyżowanie delegowania), zwraca się do rekordów zasobu NS o zidentyfikowanie serwerów DNS 
w strefie docelowej. 

Na rysunku 12.2 zarządzanie domeną 

coriolis.com

 jest delegowane poprzez dwie strefy, 

coriolis.com

 i 

authors.coriolis.com

. 

 

Domena 

coriolis.com  

.com

 

 

 

 

 

 

 

 

coriolis.com 

 

 

ftp.coriolis.com www.coriolis.com  

 

 

 

 

 

 

 

 

authors.coriolis.com 

strefa coriolis.com 

 

 

 

 

 

 

ian.authors.coriolis.com

   

mary.authors.coriolis.com

 

strefa authors.coriolis.com 

 

Rysunek 12.2. Strefy delegowane 

Wskazówka: Przeważnie plik strefy dla strefy delegowanej jest ładowany na więcej niż dwa 
serwery nazw DNS, a zatem serwer najwyższego poziomu dla domeny zawiera wiele rekordów 
zasobów NS identyfikujących serwery nazw DNS, dostępnych w celu przeprowadzania 
kwerend. W tej sytuacji Windows 2000 DNS wybiera najbliższy serwer nazw DNS na podstawie 
interwałów transmisji i potwierdzenia przyjęcia mierzonych w czasie dla każdego ze 
wspomagających serwerów nazw DNS. 

Replikacja bazy danych 

Są dwa typy stref DNS, 

podstawowe

 oraz 

pomocnicze

, które mają odpowiadające im pliki stref 

podstawowych i pomocniczych. Wszystkie aktualizacje rekordów stref przeprowadzane są w 
strefie podstawowej. Strefa pomocnicza jest kopią tylko do odczytu strefy podstawowej. Wszelkie 
zmiany dokonywane w pliku strefy podstawowej są replikowane do pliku strefy pomocniczej. 
Strefy pomocnicze zapewniają zabezpieczenia, polegające na przejmowaniu zadań przez inny 
serwer i mogą przyspieszać rozpoznawanie nazw w zdalnych segmentach sieci. 

Możliwe jest, aby serwer nazw DNS zawierał plik strefy podstawowej (lub główną kopię pliku 
strefy) dla jednej strefy oraz plik strefy pomocniczej (lub kopię tylko do odczytu pliku strefy) dla 
drugiej. Serwer ten jest w tym przypadku podstawowym serwerem nazw DNS dla pierwszej strefy 
i pomocniczym serwerem DNS dla drugiej strefy. 

Proces replikowania pliku strefy do wielu serwerów nazw zwany jest 

transferem stref

. Dokonuje 

się tego poprzez skopiowanie informacji pliku strefy z serwera 

nadrzędnego

 na serwer 

pomocniczy

 

(zwany czasem serwerem 

podległym

), gdzie serwer nadrzędny jest źródłem informacji o strefie. 

Serwer nadrzędny może być podstawowy lub pomocniczy. Jeżeli serwer nadrzędny jest 
podstawowy, to transfer stref pochodzi bezpośrednio od źródła. Jeżeli serwer nadrzędny jest 
pomocniczy, to plik otrzymany z serwera nadrzędnego za pomocą transferu jest kopią pliku strefy 
pomocniczej. To rozróżnienie przedstawione jest na rysunku 12.3. 

Nadrzędne i podstawowe serwery nazw DNS 

Rozróżnienie pomiędzy nadrzędnym i podstawowym serwerem nazw DNS może być  źródłem 
zamieszania. Podstawowy i pomocniczy odnoszą się do typu strefy. Serwer nazw DNS 
zawierający podstawowy (możliwy do uaktualnienia) plik strefy jest serwerem podstawowym dla 
tej strefy. Serwery nazw DNS zawierające pomocniczy (tylko do odczytu) plik strefy są 
serwerami pomocniczymi dla tej strefy. 

Serwery nadrzędne stanowią część procesu transferu stref. Jeżeli Serwer C otrzymuje 
informacje dotyczące strefy DNS od Serwera B, to Serwer B jest serwerem nadrzędnym, a 
Serwer C jest serwerem pomocniczym dla tego transferu stref. Wszelkie replikowane informacje 
u adresata są tylko do odczytu. Serwer B może posiadać plik podstawowy dla jednej, określonej 
strefy oraz plik pomocniczy dla drugiej. Serwer C otrzymuje wtedy pliki pomocnicze dla obydwu 
stref. 

Jeżeli plik strefy pomocniczej znajdujący się Serwerze B jest replikowany z Serwera A, który 
posiada plik podstawowy dla tej strefy, to Serwer A jest serwerem nadrzędnym, a Serwer B jest 

serwerem pomocniczym dla tego transferu stref. Odwołaj się do rysunku 12.3 

 

 

 

Serwer 

A   Serwer 

B   Serwer 

C 

 

 

 

Strefa 1 (podstawowa) 

 

Strefa 1 (pomocnicza) 

 

Strefa 1 (pomocnicza) 

    Strefa 

2 

(podstawowa) 

 

Strefa 2 (pomocnicza) 

 

Jestem podstawowym 

 

 

serwerem nazw dla strefy 1. 

Jestem podstawowym 

 

Jestem pomocniczym 

serwerem 

    serwerem 

nazw 

dla 

strefy 2. 

nazw dla strefy 1 i 2. 

 

 

 

 

 

Jestem pomocniczym serwerem 

Serwer B jest moim 

serwerem 

    nazw 

dla 

strefy 

1.  nadrzędnym dla obu stref. 

 

    Serwer 

A 

jest 

moim 

serwerem 

 

 

 

 

nadrzędnym dla strefy 1. 

 

 

Rysunek 12.3. Nadrzędne, podstawowe oraz pomocnicze serwery nazw DNS. 

Transfer stref inicjowany jest na dwa sposoby: 

•  Serwer nadrzędny wysyła do serwera pomocniczego (serwerów pomocniczych) 

powiadomienie

, że plik strefy uległ zmianie. Dokument RFC opisuje ten proces 

szczegółowo. 

•  Kiedy uruchamia się usługa DNS serwera pomocniczego lub ulega przeterminowaniu 

jego 

interwał odświeżania

, to przeprowadza on kwerendę serwera podstawowego 

dotyczącą tych zmian. Interwał odświeżania określony jest w rekordzie zasobu SOA i 
domyślnie wynosi 15 minut. 

Są dwa typy replikacji pliku strefy: 

• 

Pełny transfer strefy (AXFR)

 — replikuje cały plik strefy. Są dwa typy AXFR. Pierwszy z 

nich przesyła jeden rekord na pakiet, a drugi dopuszcza wiele rekordów na pakiet. DNS 
systemu Windows 2000 obsługuje obydwa typy. Domyślnie stosuje on wiele rekordów na 
pakiet, o ile nie został skonfigurowany inaczej dla zapewnienia zgodności ze starymi 
serwerami DNS, takimi jak BIND w wersji 4.9.4 i wcześniejsze, które obsługują tylko 
jeden rekord na pakiet. System Windows NT4 obsługuje AXFR o wielu rekordach na 
pakiet. 

• 

Przyrostowy transfer strefy (IXFR)

 — replikuje tylko zmienione rekordy strefy. DNS 

systemu Windows 2000 obsługuje IXFR; Windows NT4 nie. Protokół IXFR jest opisany 
w dalszej części tego rozdziału. 

Serwery tylko buforujące 

Wszystkie serwery nazw DNS buforują kwerendy, które przeanalizowały. Można jednak 
zainstalować serwer nazw DNS specjalnie jako serwer tylko buforujący. Serwer 

tylko buforujący

 

wykonuje kwerendy, buforuje odpowiedzi i zwraca wyniki. Nie jest on autorytatywny dla żadnej 
domeny i zawiera tylko informacje buforowane w czasie analizowania kwerend. 

Jeżeli masz witrynę o dużym natężeniu ruchu DNS, lub jeśli masz witryny satelickie, takie jak 
filie, które korzystają z powolnego łącza sieci WAN, to w celu wyrównania obciążenia i obniżenia 
ruchu w sieci można użyć serwera tylko buforującego. Serwer tylko buforujący nie wykonuje 
transferów stref, które mogą intensywnie korzystać z sieci w środowiskach WAN. 

Windows 2000 DNS wprowadza pojęcie 

analizatora buforującego

 strony klienckiej. Jest to 

opisane w dalszej części niniejszego rozdziału. 

Kwerendy systemu DNS 

Kwerendy DNS są wysyłane od klienta DNS (analizatora) do serwera nazw DNS (

serwera nazw

). 

Ponadto serwer nazw może wysłać kwerendę do drugiego serwera nazw. Kwerendy DNS są 
przeważnie, lecz nie wyłącznie, kwerendami analizy nazw. Kwerenda może na przykład żądać 
wszystkich rekordów zasobu hosta o określonej nazwie. 

Są dwa typy kwerend DNS: 

• 

Rekursywna

 — żąda, aby serwer nazw zwrócił albo pomyślną odpowiedź, albo 

komunikat o błędzie. Zazwyczaj kwerendę rekursywną wykonuje analizator. Analizator 
nie bierze już dalej udziału w procesie kwerendy, tylko czeka na odpowiedź. Serwer 
nazw może wysłać kwerendę rekursywną do swojego 

serwera przekazującego

, który jest 

innym serwerem nazw skonfigurowanym specjalnie do obsługiwania przekazywanych do 
niego żądań. 

• 

Iteracyjna

 — badany kwerendą serwer nazw dostarcza najlepszych informacji 

dotyczących kwerendy, jakie są dostępne. Zazwyczaj, jeżeli badany serwer nie jest 
autorytatywny dla danej strefy, to wysyła 

odsyłacz

, który jest listą zawierającą jeden lub 

więcej serwerów, które mogą być w stanie spełnić kwerendę lub dostarczyć na jej temat 
więcej informacji. Serwer wykonujący kwerendę wysyła następnie kwerendę do jednego 
z serwerów znajdujących się na liście odsyłacza i proces kwerendy przebiega dalej jako 
szereg iteracji, dopóki kwerenda nie zostanie przeanalizowana. 

Rysunek 12.4 przedstawia proces kwerendy. Jest to przykład troszkę nadmiernie uproszczony, 
ponieważ nie bierze pod uwagę kwerend do bufora żadnego z analizujących uczestników. Nie 
opisuje on również korzystania z serwerów WINS (ani innych serwerów NBNS), czy emisji 
mających na celu rozpoznanie lokalnych nazw hostów, co miałoby miejsce w starych lub 
mieszanych domenach. Ten przykład opisuje jedynie analizowanie nazw DNS. 

 

Kwerendy 

iteracyjne 

    Główny serwer nazw („.”) 

 

 

 

 

 

 

 

2 

 

 

 

 

 

 

3 

 

Serwer nazw 

.com

 

 

 

 

 

 

4 

Serwer nazw 

 

 

 

 

5 

 

Kwerenda 

rekursywna 

  6  Serwer 

nazw 

coriolis.com

 

 

  1 8  7 

 

 

Analizator 

 

 Chcę znaleźć 

www.coriolis.com

. 

   

www.coriolis.com

 

 

 

Rysunek 12.4. Analizowanie nazw DNS 

W poniższym przykładzie klient (analizator) w domenie zdalnej chce przetłumaczyć 

www.coriolis.com

 na adres IP. Mogłoby to mieć miejsce, gdyby przeglądarka kliencka podjęła 

próbę połączenia z URL. 

1. Analizator 

wysyła do swojego serwera nazw lokalnych kwerendę rekursywną dotyczącą 

nazwy FQDN 

www.coriolis.com

. 

2.  Serwer nazw lokalnych nie może przeanalizować nazwy FQDN ze swojej własnej bazy 

danych. Dlatego też 

parsuje

 nazwę FQDN. Jest oczywiste, że wszystkie nazwy FQDN 

kończą się kropką. Nie jest ona normalnie wpisywana, ale jej założona obecność jest 
podstawą analizy składniowej FQDN. Serwer nazw lokalnych parsuje końcową kropkę i 
rozumie, że oznacza ona w przestrzeni nazw domeny serwer główny (czasem zwany 
serwerem z kropką). Wszystkie implementacje systemu DNS zawierają w sobie plik 
bufora (albo 

root hints

 serwera), w skład którego wchodzą adresy IP głównych serwerów 

dla domen internetowych. Serwer nazw lokalnych wysyła iteracyjną kwerendę do serwera 
głównego, prosząc go o rozpoznanie 

www.coriolis.com

. 

Wskazówka: Najnowszą wersję pliku bufora serwera głównego można pobrać z witryny 
InterNIC pod adresem 

ftp://rs.internic.net/domain/named.cache

. 

3. Serwer 

główny nie może rozpoznać 

www.coriolis.com

, ale 

może

 rozpoznać 

com

. Dlatego 

też wysyła z powrotem do serwera nazw lokalnych odsyłacz z listą adresów IP serwerów 
nazw w przestrzeni nazw 

com

. 

4.  Serwer nazw lokalnych wysyła kwerendę iteracyjną do serwera nazw 

com

, prosząc go o 

rozpoznanie 

www.coriolis.com

. 

5. Serwer 

nazw 

com

 nie może rozpoznać 

www.coriolis.com

, ale 

może

 rozpoznać 

coriolis.com

. Wysyła z powrotem do serwera nazw lokalnych odsyłacz, podający adres 

autorytatywnego serwera nazw dla 

coriolis.com

. 

6.  Serwer nazw lokalnych wysyła kwerendę iteracyjną do serwera nazw 

coriolis.com

, który 

może

 rozpoznać 

www.coriolis.com

. 

7. Serwer 

nazw 

coriolis.com

 zwraca adres IP 

www.coriolis.com

 do serwera nazw lokalnych. 

8.  Serwer nazw lokalnych spełnia kwerendę rekursywną wysyłając adres IP dla 

www.coriolis.com

 do analizatora. 

Serwery przekazujące 

Jeżeli nie chcesz, aby serwer nazw DNS używał kwerend iteracyjnych (albo w ogóle, albo 
domyślnie), to możesz go skonfigurować, aby korzystał z 

serwera przekazującego

. Serwer 

przekazujący to serwer nazw DNS, który zajmuje się żądaniami iteracyjnymi w imieniu innych 
serwerów i zwraca im wyniki. Serwer nazw DNS, który nie może przeanalizować danego żądania 
w oparciu o swoje własne informacje dotyczące strefy, może wysłać żądanie rekursywne do 
serwera przekazującego. Dlatego też mówi się, że serwer przekazujący dostarcza żądającemu 
serwerowi 

usługę rekursywną

. 

Serwery przekazujące są zazwyczaj wykorzystywane w przypadku dostępu do zdalnych serwerów 
nazw DNS poprzez powolne łącze. Mogłoby się na przykład zdarzyć, że administrujesz szybką 
siecią wewnętrzną podłączoną do Internetu przez względnie wolne połączenie; w takim przypadku 
możesz zechcieć wykorzystać do kwerend iteracyjnych usługę nazw DNS dostarczoną przez 
swojego dostawcę usług internetowych (ISP). To mogłoby znacząco obniżyć ruch w Twojej sieci. 

Serwer nazw DNS, który korzysta z serwera przekazującego, może mieć całkowicie wyłączoną 
iterację. Ewentualnie można określić serwer przekazujący i opóźnienie czasowe. W tym drugim 
przypadku serwer najpierw wysyła żądanie rekursywne do swojego serwera przekazującego, a 
następnie podejmuje próbę iteracji, jeżeli serwer przekazujący nie może spełnić żądania w 
granicach określonego czasu. 

Serwera przekazującego można również używać do współużytkowania informacji dotyczących 
analizowania nazw. Przypuśćmy na przykład, że nasze przedsiębiorstwo ma kilka serwerów nazw 
DNS. Zamiast zmuszać każdy z serwerów, aby wysyłał kwerendy do Internetu (prawdopodobnie 
przez 

firewalla

), można skonfigurować wszystkie swoje serwery, aby przedkładały kwerendy do 

pojedynczego serwera przekazującego. Serwer przekazujący buduje bufor internetowych nazw 
DNS z otrzymywanych odpowiedzi i może spełnić kwerendę pochodzącą z jednego serwera 
bazując na informacjach wynikłych z kwerendy, która pochodzi z innego serwera. 

Konfigurowanie serwera nazw DNS, aby korzystał z serwera przekazującego jest opisane w 
podrozdziale rozwiązań natychmiastowych niniejszego rozdziału. 

Wskazówka: Serwer nazw DNS zainstalowany na serwerze głównym w domenie nie może 
korzystać z serwerów przekazujących. 

Czas istnienia rekordów zasobu 

Po przeanalizowaniu kwerendy zarówno analizator, jak i serwer nazw mogą buforować informacje 
i używać zapamiętanych odpowiedzi przy odpowiadaniu na kolejne kwerendy. Dane zapamiętane 
w buforze mają ograniczony czas istnienia, określany w parametrze TTL, który jest zwracany wraz 
z danymi. Daje to gwarancję, że DNS nie będzie trzymał informacji tak długo, aż staną się one 
nieaktualne. TTL bufora można ustawić w bazie danych DNS albo dla pojedynczego rekordu 
zasobów poprzez ustawienie pola TTL zasobu, albo dla strefy, ustawiając pole minimalnego TTL 
w rekordzie SOA. TTL bufora można również ustawiać na analizatorze. 

Ustawiając TTL należy wziąć pod uwagę dwa konkurencyjne czynniki. Jeżeli TTL jest krótki, to 
zmniejsza się prawdopodobieństwo, iż informacje ulegną przedawnieniu, ale zwiększa się ruch w 
sieci oraz wykorzystanie serwera nazw DNS. Jeżeli TTL jest długi, to klient może otrzymywać 
błędne odpowiedzi na kwerendy, ale zmniejsza się wykorzystanie serwera DNS i ruch w sieci. 
Jeżeli odpowiedź na kwerendę zostanie udzielona przy użyciu wpisu zawartego w buforze, to wraz 
z nią wysyłany jest TTL wpisu, dzięki czemu analizatory otrzymujące odpowiedź wiedzą jak 
długo jest ona ważna. Analizatory uznają TTL od odpowiadającego serwera i nie ustawiają go 
ponownie w oparciu o swój własny TTL. 

Aktualizowanie bazy danych 

DNS systemu Windows 2000 obsługuje zarówno statyczne, jak i dynamiczne aktualizacje bazy 
danych DNS. Aktualizacje statyczne implementuje się przy użyciu narzędzia przystawki MMC 
(konsoli zarządzania firmy Microsoft) systemu DNS. Korzystanie z tego narzędzia jest obszernie 
opisane w podrozdziale rozwiązań natychmiastowych niniejszego rozdziału. Aktualizacja 
dynamiczna jest udoskonaleniem DNS systemu Windows 2000 i jest opisana w następnej części. 

Udoskonalenia systemu Windows 2000 

Komunikacja użytkownika z usługą DNS systemu Windows 2000 przebiega poprzez przystawkę 
konsoli MMC. Zapewnia to zgodność z innymi usługami systemu Windows 2000 i daje 
administratorowi spójne, łatwe w użyciu narzędzie do zarządzania. Oprócz ułatwionego 
zarządzania DNS systemu Windows 2000 oferuje kilka udoskonaleń oraz nowych funkcji. W ich 
skład wchodzą: 

•  integracja usługi Active Directory; 

•  aktualizacja dynamiczna, łącznie z zabezpieczoną aktualizacją dynamiczną; 
•  starzenie się i oczyszczanie rekordów; 
•  przyrostowy transfer strefy (IXFR); 
•  analizator buforujący; 
•  obsługa znaków Unicode; 
•  udoskonalony lokalizator domen. 

Integracja usługi Active Directory 

System Windows 2000 może wykorzystywać usługi Active Directory jako swoją pamięć masową 
do przechowywania danych oraz jako mechanizm replikacji. Strefa DNS wykorzystująca 
integrację usługi Active Directory musi być załadowana na kontroler domeny; określa się ją wtedy 
jako strefę zintegrowaną z usługą katalogową (DS). Strefy zintegrowane z DS dają następujące 
korzyści: 

•  replikacja wielonarzędna DNS wykonywana jest przez usługę Active Directory i nie ma 

potrzeby obsługiwania osobnej metodologii replikacji dla informacji DNS; 

•  replikacja usługi Active Directory zawsze zapewnia wymagane rozdrobnienie replikacji, 

łącznie z osobną replikacją dla każdej właściwości; 

•  replikacja usługi Active Directory jest bezpieczna, można też implementować bezpieczne 

aktualizacje DNS dynamicznego; 

•  podstawowy serwer DNS zostaje wyeliminowany jako pojedynczy punkt awarii. Można 

dokonać aktualizacji każdego kontrolera domeny serwera nazw DNS, a zmiana zostanie 
rozpropagowana do innych kontrolerów domen. 

Integracja usługi Active Directory ułatwia administrację przestrzeni nazw DNS, obsługując 
jednocześnie standardowy transfer stref do serwerów nazw DNS systemów innych niż Windows 
2000. 

Replikacja wielonarzędna 

Informacje aktualizacyjne stref dla stref zintegrowanych z DS są zapisywane w usłudze Active 
Directory, a usługa Active Directory jest odpowiedzialna za replikowanie danych. Serwery nazw 
DNS uruchomione na innych kontrolerach domen będą zapytywały usługę Active Directory o 
aktualizacje. Aktualizacje DNS mogą być zapisywane na dowolnym serwerze DNS 
zintegrowanym z DS, a dane są automatycznie replikowane do wszystkich kontrolerów domen 
przy użyciu replikacji wielonarzędnej. Z replikacji wielonarzędnej wynika kilka problemów. 
Możliwość zapisu w usłudze Active Directory z kilku kontrolerów domen jednocześnie może 
powodować sytuacje konfliktowe, ponieważ dokonywane są zmiany tego samego obiektu na 
dwóch lub większej liczbie serwerów. Ten konflikt zostaje ostatecznie rozwiązany na korzyść 
ostatniej aktualizacji obiektu, w oparciu o znaczniki czasu aktualizacji. Ta sama zasada 
obowiązuje w przypadku, kiedy dwa lub większa ilość węzłów o tej samej nazwie zostanie 
utworzonych na dwóch lub większej liczbie serwerów DNS. Dopóki konflikt nie zostanie 
rozwiązany, a serwer DNS zawierający nieważną aktualizację zapytuje usługę Active Directory o 

ważne dane, jest możliwe, że żądania dotyczące tego samego obiektu zgłoszone do dwóch różnych 
serwerów DNS zostaną przeanalizowane w różny sposób. 

Uwaga! Jeżeli strefa zintegrowana z DS zostaje przekształcona na oryginalny (nie zintegrowany 
z DS) plik strefy podstawowej, to serwer DNS ładujący nową strefę podstawową musi być 
jedynym podstawowym źródłem pełnomocnictwa dla strefy. Dlatego też przekształcona strefa 
musi zostać usunięta z usługi Active Directory — to jest ze wszystkich kontrolerów domen, które 
były poprzednio autorytatywne dla strefy. W przeciwnym wypadku replikowane będą 
nieaktualne i nieprawidłowe informacje. 

Obniżanie czasu zwłoki informacji dotyczących transferu stref 

Jeżeli dana strefa DNS została uaktualniona, ale owa aktualizacja musi jeszcze zostać 
zreplikowana do innych serwerów nazw DNS, to dla strefy wciąż istnieją serwery nazw 
posiadające różne informacje. Aby obniżyć czas zwłoki w propagowaniu zmian do bazy danych 
DNS, DNS systemu Windows 2000 wykorzystuje rozszerzenie NOTIFY, które aktywnie 
powiadamia serwery nazw o wystąpieniu zmiany. Pakiet NOTIFY, wysyłany przez serwer 
nadrzędny, nie zawiera żadnych informacji dotyczących zmian strefy. Po prostu powiadamia on 
drugą stronę, że trzeba zainicjować transfer strefy. 

Aktualizacje dynamiczne (DDNS) 

System DNS był pierwotnie zaprojektowany, aby obsługiwać kwerendy za pomocą bazy danych 
skonfigurowanej statycznie, w której częstotliwość zmian miała być niska. W tej sytuacji 
wszystkie aktualizacje były implementowane jako zewnętrzne modyfikacje pliku nadrzędnego 
strefy podstawowej. 

Dynamiczna alokacja adresów IP przy użyciu protokołu DHCP spowodowała, że ręczne 
uaktualnianie informacji DNS stało się niewystarczające; innym powodem były wzrastające 
rozmiary zarówno intranetów wewnętrznych, jak i Internetu. System Windows NT4 wychodził 
naprzeciw temu problemowi poprzez zintegrowanie systemów WINS i DNS, lecz było to co 
najwyżej częściowe rozwiązanie, gdyż działanie procesu analizowania opierało się na tym, że 
nazwy hostów i nazwy NetBIOS były takie same (lub wystarczająco podobne). W systemie 
Windows 2000 automatyczne przedzielanie adresów przez DHCP jest zintegrowane z 
aktualizacjami dynamicznymi DNS. Ta funkcja, znana jako 

aktualizacja dynamiczna

 lub DDNS, 

jest zdefiniowana w dokumencie RFC 2136. Dokument ten wprowadza nowy 

kod operacji

, czy też 

format wiadomości

, zwany AKTUALIZACJĄ. 

Komunikat aktualizacji

 może dodawać i usuwać 

rekordy zasobów z określonej strefy i testować pod kątem warunków wstępnych. Aktualizowanie 
jest operacją 

niepodzielną

 — co oznacza, że muszą być spełnione wszystkie warunki wstępne. 

Inaczej nie będzie miała miejsca żadna aktualizacja. 

Aktualizacja strefy musi być implementowana na podstawowym serwerze nazw dla tej strefy, 
jeżeli aktualizację otrzyma serwer pomocniczy, to jest ona przesyłana poprzez topologię 
replikacyjną dopóki nie dotrze do serwera głównego. W strefie zintegrowanej z DS aktualizacja 
może być wysłana do dowolnego serwera DNS uruchomionego na kontrolerze domeny, na który 
załadowana jest ta strefa. W czasie trwania transferu strefa jest zablokowana i nie może 
otrzymywać żadnych aktualizacji. Może to stanowić problem w dużej strefie, która implementuje 
DDNS i jest często blokowana w celu dokonania transferu strefy. DNS systemu Windows 2000 
wychodzi naprzeciw temu problemowi poprzez kolejkowanie żądań aktualizacji przychodzących 
podczas transferu strefy i przetwarzanie ich po zakończeniu transferu strefy. 

Każdy host systemu Windows 2000 podejmuje próbę zarejestrowania swoich rekordów A i PTR 
poprzez usługę kliencką DHCP. Usługa ta działa na każdym kliencie niezależnie od tego, czy jest 
on skonfigurowany jako klient DHCP, czy nie. Algorytm aktualizacji dynamicznej różni się w 
zależności od typu klienta dostarczającego informacje rekordu zasobu procesowi aktualizacji 
dynamicznej. Klient może być: 

•  klientem protokołu DHCP, 
•  klientem skonfigurowanym statycznie, 
•  klientem usługi dostępu zdalnego (RAS). 

Klient protokołu DHCP 

Kiedy klient protokołu DHCP systemu Windows 2000 uzyskuje swoje informacje dotyczące 
konfiguracji IP, to negocjuje z serwerem DHCP procedurę aktualizacji dynamicznej DNS. 
Domyślnie, klient zawsze proponuje, że uaktualni rekord A, natomiast serwer DHCP uaktualni 
rekord PTR. 

Serwer protokołu DHCP systemu Windows 2000 może być konfigurowany w taki sposób, aby 
odpowiadał na dwa możliwe sposoby: 

•  zawsze aktualizując serwer DNS według żądania klienta (ustawienie domyślne), 
•  zawsze aktualizując wyszukiwanie w przód i wyszukiwanie wsteczne. 

Jeżeli serwer DHCP jest skonfigurowany, aby zawsze aktualizować wyszukiwanie w przód i 
wstecz, to uaktualni zarówno rekord A, jak i PTR niezależnie od żądania klienta DHCP. 

Jeżeli na serwerze DHCP są wyłączone aktualizacje dynamiczne, to klient DHCP będzie sam 
próbował uaktualnić zarówno rekord A, jak i PTR. Rysunek 12.5 przedstawia okno dialogowe 
służące do konfigurowania aktualizacji dynamicznych na serwerze DHCP. Narzędzie przystawki 
MMC protokołu DHCP (menedżer DHCP) opisane zostało w rozdziale 11. 

 

 

Rysunek 12.5. Konfigurowanie aktualizacji dynamicznych na serwerze DHCP. 

Po upływie dzierżawy adresu IP muszą zostać usunięte związane z nią rekordy A i PTR. 
Oczyszczanie dynamiczne wymaga, aby rekordy były usuwane przez hosty — w tym przypadku 
przez klienta i/lub serwer DHCP — które je utworzyły. Jeżeli host, który utworzył rekord A lub 
PTR, zostanie odłączony od sieci przed upływem dzierżawy DHCP, to odnośne rekordy zasobu 
mogą ulec przedawnieniu. Jako że serwer DHCP jest właścicielem adresu IP, zalecane jest, aby 
serwery DHCP rejestrowały rekordy PTR, kiedy to tylko możliwe. 

W środowisku mieszanym klient protokołu DHCP systemu Windows 2000 może podjąć próbę 
negocjowania procedury aktualizacji dynamicznej z serwerem protokołu DHCP systemu Windows 
NT4. W takim wypadku klient protokołu DHCP systemu Windows 2000 sam uaktualni zarówno 
rekord A, jak i PTR. Jeżeli klient niższego poziomu (na przykład Windows NT4 lub 9x) uzyska 
dzierżawę od serwera protokołu DHCP systemu Windows 2000, to serwer zarejestruje w DNS 
zarówno rekord A, jak i PTR, pod warunkiem, że wybrana została opcja dokonywania aktualizacji 
klientów DHCP niższego poziomu. 

Po upływie dzierżawy klienta DHCP serwer protokołu DHCP systemu Windows 2000 usuwa 
rekord zasobu PTR klienta. Serwer usuwa również odnośny rekord zasobu A, jeżeli ustawiona jest 
opcja Odrzuć wyszukiwania do przodu po wygaśnięciu. 

Klient skonfigurowany statycznie 

Statycznie skonfigurowany klient systemu Windows 2000 dynamicznie aktualizuje tak rekord A, 
jak i PTR przy każdym przeładowaniu, zmianie adresu IP lub zmianie nazwy jego domeny. 

Klient usługi RAS 

Klient usługi RAS systemu Windows 2000 podejmuje próbę dynamicznej aktualizacji zarówno 
rekordu A, jak i PTR oraz wymazania obydwu rekordów przed zamknięciem połączenia. Jeżeli 
jednak aktualizacja dynamiczna się nie powiedzie (na przykład serwer DNS nie działał w tym 
czasie), lub jeżeli połączenie zdalne nieoczekiwanie „padnie”, to rekord ulega przedawnieniu. 

Ponowna rejestracja 

DDNS zapewnia pewien poziom odporności na uszkodzenia. Serwer DHCP dokonuje ponownej 
rejestracji rekordów zasobu DNS po odnowieniu dzierżawy, a klienty oparte na systemie Windows 
2000 dokonują ponownej rejestracji rekordów zasobu co 24 godziny. Ponowna rejestracja 
odświeża wszystkie rekordy zasobu, w których pojawiły się błędy od czasu ostatniej rejestracji. 

Wskazówka: Parametr 

Rejestru

 

DefaultRegistrationRefreshInterval

 określa interwał 

pomiędzy rejestracjami klienta. Aby uzyskać szczegóły, odwołaj się do dodatku C. 

Konflikty nazw 

Jeżeli klient DDNS odkryje, że jego nazwa jest już zarejestrowana w DNS wraz z adresem IP 
należącym do innego hosta, to (domyślnie) usuwa istniejącą rejestrację i rejestruje swoje własne 
rekordy zasobu. To zachowanie można wyłączyć w 

Rejestrze klienta

, skutkiem czego klient nie 

rejestruje rekordu zasobu i zapisuje błąd w 

Podglądzie zdarzeń

. Oprócz niedogodności 

wynikających z konieczności łamania kodu 

Rejestru

 każdego klienta to rozwiązanie nie jest 

zupełnie zadowalające. Zachowanie domyślne usuwa przedawnione rekordy, ale jest narażone na 
złośliwe ataki. Zmiana tego zachowania chroni przed atakami, lecz przedawnione rekordy muszą 
być usuwane ręcznie. Rozwiązaniem jest wykorzystanie bezpiecznych aktualizacji dynamicznych 
(patrz: poniżej), co gwarantuje, że tylko właściciel istniejącego rekordu może go uaktualnić. 

Bezpieczna aktualizacja dynamiczna 

Strefy zintegrowane z DS mogą być konfigurowane, aby korzystały z bezpiecznej aktualizacji 
dynamicznej. Usługa Active Directory utrzymuje listy kontrolne dostępu (ACL) określające grupy 
lub użytkowników, którym wolno aktualizować rekordy zasobu w takich strefach. Implementacja 
bezpiecznej aktualizacji dynamicznej DNS systemu Windows 2000 wykorzystuje algorytm 
zdefiniowany w projekcie IETF 

Algorytm GSS dla TSIG (GSS-TSIG)

. Algorytm ten jest oparty na 

interfejsie 

Generic Security Service Application Program Interface

 (GSS-API), określonym w 

specyfikacji RFC 2078. 

Klient, który podejmuje próbę aktualizacji dynamicznej na serwerze DNS może być 
skonfigurowany, aby stosować jedną z następujących metod: 

•  Najpierw podejmować próbę niezabezpieczonej aktualizacji dynamicznej. Jeśli ta się nie 

powiedzie, negocjować bezpieczną aktualizację dynamiczną (ustawienie domyślne). 

•  Zawsze negocjować bezpieczną aktualizację dynamiczną. 
•  Podejmować tylko próbę niezabezpieczonej aktualizacji dynamicznej. 

Microsoft zaleca metodę domyślną, ponieważ umożliwia ona klientom rejestrację na serwerach 
DNS, które nie mają funkcji bezpiecznej aktualizacji dynamicznej. 

Listy ACL mogą być określane dla całej strefy lub modyfikowane dla określonych nazw. 
Domyślnie każdy uwierzytelniony użytkownik może tworzyć rekordy zasobu A lub PTR w każdej 
strefie. Jednak po utworzeniu nazwy użytkownika tylko użytkownicy lub grupy, które są określone 
na liście ACL z pozwoleniem zapisu dla tej nazwy, mogą zmieniać odpowiadające jej rekordy. 
Choć zazwyczaj spełnia to wymagania, są sytuacje, w których pozwolenia na modyfikowanie 
rekordów bezpiecznej aktualizacji dynamicznej mogą być nadawane innym kontom użytkownika 
lub komputera. Aby wyjść naprzeciw takim sytuacjom, system Windows 2000 zapewnia grupy 
zabezpieczeń 

DnsUpdateProxy

 oraz 

DnsAdmins

. 

Grupa DnsUpdateProxy 

W środowisku mieszanym serwer DHCP może być konfigurowany tak, aby rejestrował 
dynamicznie rekordy A i R dla klientów niższego poziomu. W tej sytuacji domyślna konfiguracja 
bezpiecznej aktualizacji dynamicznej może powodować przedawnienie rekordów. Kiedy serwer 
DHCP dokona bezpiecznej aktualizacji dynamicznej danej nazwy, staje się on właścicielem tej 
nazwy. Gdyby później ów serwer DHCP „padł”, to rezerwowy serwer DHCP nie mógłby 
uaktualnić rekordu, ponieważ go nie posiada. Również gdyby klient dolnego poziomu został 
później uaktualniony do systemu Windows 2000, to nie mógłby uaktualnić swoich własnych 
rekordów zasobu, ponieważ ich nie posiada. 

Naprzeciw temu problemowi wychodzi zastosowanie grupy zabezpieczeń 

DnsUpdateProxy

. 

Żaden obiekt utworzony przez członka tej grupy nie posiada żadnych zabezpieczeń, a pierwsza 
jednostka, która nie jest członkiem tej grupy i uzyska dostęp do tego obiektu, staje się jego 
właścicielem. Każdy serwer DHCP, który rejestruje rekordy A dla klientów dolnego poziomu 
zostaje umieszczony w grupie 

DnsUpdateProxy

. Serwery te tworzą rekordy, lecz ich nie posiadają, 

więc problem zostaje wyeliminowany. 

Jednakże takie rozwiązanie sprawia, że wszelkie nazwy DNS zarejestrowane przez serwer DHCP 
w grupie 

DnsUpdateProxy

 są niezabezpieczone. Jest to szczególnie istotne, jeżeli usługa DHCP 

jest zainstalowana na kontrolerze domeny. W takim przypadku wszystkie rekordy SRV, A oraz 
CNAME zarejestrowane przez usługę Netlogon dla tego kontrolera domeny są niezabezpieczone. 
Aby zminimalizować ten problem, Microsoft zaleca, aby serwery DHCP, szczególnie w 
środowisku mieszanym, nie były instalowane na kontrolerach domen. Następnym argumentem 
przemawiającym przeciwko instalowaniu usługi DHCP na kontrolerze domeny jest to, że daje ona 
serwerowi DHCP pełną kontrolę nad wszystkimi obiektami DNS przechowywanymi w usłudze 
Active Directory, ponieważ serwer DHCP działa pod kontem komputera (kontrolera domeny). 

Grupa DnsAdmins 

Grupa 

DnsAdmins

 ma, domyślnie, pełną kontrolę nad wszystkimi strefami i rekordami w domenie 

systemu Windows 2000. Ta grupa zabezpieczeń pozwala administratorowi domeny delegować 

administrację DNS bez przyznawania członkom grup przywilejów administracyjnych do innych 
usług i zasobów. 

Wskazówka: Procedury służące dodawaniu kont do grup 

DnsUpdateProxy

 oraz 

DnsAdmins

 są 

opisane w podrozdziale rozwiązań natychmiastowych niniejszego rozdziału. 

Przedawnienie i oczyszczanie rekordów 

Jeżeli używasz aktualizacji dynamicznych, to rekordy są automatycznie dodawane do strefy przy 
dodawaniu komputerów i kontrolerów domen. W niektórych przypadkach nie są one 
automatycznie aktualizowane i mogą ulegać przedawnieniu. Przedawnione rekordy zasobów 
zajmują przestrzeń na serwerze i mogą podawać nieprawidłowe informacje w odpowiedzi na 
kwerendę. DNS systemu Windows 2000 

oczyszcza

 przedawnione rekordy. Można określić rekordy 

które 

muszą

 być oczyszczone, jeśli ulegną przedawnieniu, strefy, które mają być oczyszczone oraz 

serwery oczyszczające te strefy. 

Uwaga! Nie włączaj oczyszczania, jeżeli nie masz pewności,  że rozumiesz wszystkie 
parametry. W przeciwnym wypadku mogłoby się zdarzyć,  że skonfigurujesz serwer tak, aby 
usuwał ważne rekordy, które powinien zachowywać. 

Mechanizm oczyszczania jest domyślnie wyłączony. Można ręcznie włączać lub wyłączać 
oczyszczanie osobno dla każdego serwera, każdej strefy, lub każdego rekordu. Jeżeli włączysz 
oczyszczanie w rekordzie, który nie jest aktualizowany dynamicznie, to ów rekord zostanie 
usunięty, chyba że jest okresowo odświeżany. 

Jeżeli włączysz oczyszczanie w standardowej strefie, a oczyszczanie było poprzednio wyłączone, 
to serwer nie oczyszcza rekordów, które istniały, zanim zostało włączone oczyszczanie. Aby 
włączyć oczyszczanie takich rekordów, skorzystaj z programu usługowego 

dnscmd

, dostarczanego 

z zestawem Windows 2000 Resource Kit. Aby uzyskać więcej informacji, wejdź do witryny 
internetowej 

http://windows.microsoft.com/windows2000/reskit

. 

Serwer DNS systemu Windows 2000 wykorzystuje znacznik czasu oraz konfigurowalne 
parametry oczyszczania, aby określać, kiedy ma oczyszczać rekordy. Parametry oczyszczania 
można konfigurować osobno dla każdej strefy lub dla każdego serwera. 

Parametry oczyszczania dla strefy 

Parametry przedawniania i oczyszczania, które można konfigurować osobno dla każdej strefy to: 

• 

Interwał braku odświeżania

 — okres, kiedy serwer nie przyjmuje odświeżeń dla rekordu, 

który następuje po ostatnim odświeżeniu znacznika czasu rekordu. W czasie trwania 

interwału odświeżania

, serwer nadal przyjmuje aktualizacje. Kiedy zostaje utworzona 

strefa zintegrowana z DS, ten parametr jest ustawiany na parametr serwera DNS 

DefaultNoRefreshInterval

. 

• 

Interwał odświeżania

 — okres, kiedy serwer przyjmuje odświeżenia, który następuje po 

upływie 

interwału braku odświeżania

. Po upływie 

interwału odświeżania

, serwer DNS 

może oczyszczać rekordy, które nie zostały odświeżone podczas lub po zakończeniu 
interwału odświeżania. Kiedy zostaje utworzona strefa zintegrowana z DS, parametr ten 
jest ustawiany na parametr serwera 

DefaultRefreshInterval

. 

• 

Włączanie odświeżania

 — wskazuje, czy dla rekordów w danej strefie włączone jest 

przedawnienie i oczyszczanie. Kiedy zostaje utworzona strefa zintegrowana z DS, ten 
parametr jest ustawiany na parametr serwera DNS 

DefaultEnableScavenging

. 

• 

serwery oczyszczające

 — określa, które serwery mogą oczyszczać rekordy w danej 

strefie. Ten parametr nie jest konfigurowalny przy użyciu narzędzia przystawki MMC 
systemu DNS, ale można go konfigurować za pomocą programu usługowego 

dnscmd

. 

Wskazówka: Parametr 

StartScavenging

 nie jest bezpośrednio konfigurowalny, lecz 

ustawiany podczas procesu oczyszczania. Algorytm oczyszczania dla tego procesu opisany jest 
w dalszej części tego podrozdziału. 

Parametry przedawnienia i oczyszczania dla serwera 

Parametry przedawnienia i oczyszczania dla serwera określają parametry domyślne dla wszelkich 
stref utworzonych na tym serwerze. Są to następujące parametry: 

• 

DefaultNoRefreshInterval

 — określa 

interwał braku odświeżania

 stosowany 

domyślnie dla strefy zintegrowanej z DS utworzonej na danym serwerze. Parametr ten 
ustawia się w oknie 

Interwał braku odświeżania

 w konsoli DNS. Ustawienie domyślne to 

7 dni. 

• 

DefaultRefreshInterval

 — określa 

interwał odświeżania

 stosowany domyślnie dla 

strefy zintegrowanej z DS utworzonej na danym serwerze. Parametr ten ustawia się w 
oknie 

Interwał odświeżania w konsoli DNS

. Ustawienie domyślne to 7 dni. 

• 

DefaultEnableScavenging

 — określa parametr 

włączanie odświeżania

 stosowany 

domyślnie dla strefy zintegrowanej z DS utworzonej na danym serwerze. Parametr ten 
włącza się (ustawia na 

1

) poprzez zaznaczenie pola wyboru 

Włącz odświeżanie

 w 

konsoli. Ustawienie domyślne to 

0

 (wyłączone), 

• 

EnableScavenging

 — określa, czy dany serwer DNS może oczyszczać przedawnione 

rekordy. Jeżeli na serwerze jest włączone oczyszczanie, to automatycznie oczyszcza on 
rekordy z częstotliwością określoną przez parametr 

ScavengingPeriod

. Parametr 

EnableScavenging

 włącza się (ustawia na 

1

) poprzez zaznaczenie pola wyboru 

Włącz 

automatyczne oczyszczanie starych rekordów

 na zakładce 

Zaawansowane

 konsoli DNS. 

Ustawienie domyślne to 

0

 (wyłączone). 

• 

ScavengingPeriod

 — określa, jak często dany serwer DNS wykonuje oczyszczanie. 

Parametr ten ustawia się w polu 

Okres oczyszczania

 na zakładce 

Zaawansowane

 konsoli 

DNS. Ustawienie domyślne to 7 dni. 

Algorytm oczyszczania 

Można skonfigurować serwer w taki sposób, aby przeprowadzał oczyszczanie w regularnych 
interwałach, a oczyszczanie można również wyzwalać ręcznie. Serwer podejmuje próbę 
oczyszczenia wszystkich stref podstawowych, o ile spełnione są następujące warunki: 

•  parametr 

EnableScavenging

 jest ustawiony na 

1

 zarówno dla serwera, jak i dla strefy; 

•  w strefie jest włączona aktualizacja dynamiczna; 

•  parametr 

ScavengingServers

 jest albo nieokreślony, albo zawiera adres IP serwera; 

•  aktualny czas jest większy niż wartość w parametrze strefy 

StartScavenging

. 

Serwer ustawia czas w parametrze 

StartScavenging

, kiedy wystąpi jedno z następujących 

zdarzeń: 

•  zostanie włączona aktualizacja dynamiczna; 

•  parametr strefy 

EnableScavenging

 zostanie zmieniony z 

0

 na 

1

; 

•  strefa zostanie załadowana; 
•  strefa zostanie wznowiona. 

Czas w parametrze 

StartScavenging

 jest równy czasowi, w którym występuje zdarzenie 

wyzwolenia plus okres czasu określony w interwale odświeżania dla danej strefy. Zapobiega to 
oczyszczeniu strefy oraz utracie ważnych rekordów, ponieważ strefa nie jest dostępna — na 
przykład, kiedy strefa jest wstrzymana lub serwer jest w trybie offline. 

Kiedy dany serwer oczyszcza strefę, to sprawdza wszystkie rekordy w strefie. Jeżeli znacznik 
czasu któregoś rekordu nie wynosi zero, a aktualny czas jest późniejszy niż czas określony w 
znaczniku czasu plus interwały braku odświeżania oraz odświeżania dla danej strefy, to rekord 
zostaje usunięty. 

Konfigurowanie oczyszczania 

Jeżeli korzystasz z usługi DHCP systemu Windows 2000, to domyślne wartości oczyszczania i 
przedawnienia są zazwyczaj możliwe do przyjęcia. Jeśli z kolei używasz innego źródła protokołu 
DHCP (takiego jak serwer DHCP systemu Windows NT4), to możesz być zmuszony do 
zmodyfikowania ustawień domyślnych. Jeżeli zdecydujesz się na rekonfigurację parametrów 
oczyszczania, upewnij się, że interwał odświeżania jest większy niż okres odświeżania dla 
każdego z rekordów podlegających oczyszczaniu w obrębie danej strefy. To z kolei gwarantuje, że 
żadne rekordy nie zostaną usunięte, zanim klient aktualizacji dynamicznej będzie miał czas, aby je 
odświeżyć. Wiele różnych usług może odświeżać rekordy w różnych interwałach. Na przykład: 

•  usługa Netlogon odświeża rekordy raz na godzinę; 
•  serwery klastra zazwyczaj odświeżają rekordy co 15 do 20 minut; 
•  serwery DHCP odświeżają rekordy za każdym razem, kiedy tylko zostają odnowione 

dzierżawy adresów IP; 

•  hosty systemu Windows 2000 odświeżają swoje rekordy zasoby A i PTR co 24 godziny. 

Im dłuższe interwały braku odświeżania i odświeżania ustawisz, tym dłużej będą pozostawać 
przedawnione rekordy. Dlatego też powinieneś ustawić najkrótsze interwały odświeżania, jakie 
tylko mieszczą się w granicach rozsądku. Jeżeli jednak ustawisz zbyt krótki interwał braku 
odświeżania, to możesz spowodować niepotrzebną replikację usługi Active Directory. 

Przyrostowy transfer strefy 

AXFR nie jest wydajnym środkiem propagowania zmian dokonanych w strefie, ponieważ 
dokonuje transferu całego pliku strefy. IXFR dokonuje transferu samych tylko zmian w informacji 
strefy i w związku z tym, jest mechanizmem bardziej wydajnym. IXFR, zdefiniowany w 

specyfikacji RFC 1995, jest implementowany w DNS systemu Windows 2000. Działa on w 
następujący sposób: 

1.  Klient IXFR inicjuje transfer strefy wysyłając komunikat IXFR, zawierający w rekordzie 

SOA numer seryjny jego kopii strefy. 

2.  Serwer IXFR, który odpowie na żądanie IXFR, zapamiętuje rekord najnowszej wersji 

strefy oraz pliki zawierające różnice pomiędzy tą kopią a kilkoma starszymi wersjami. Z 
przyczyn wydajnościowych, jedynie pewna ograniczona liczba niedawnych zmian 
dokonanych w strefie jest trzymana na serwerze. Kiedy zostanie otrzymane żądanie IXFR 
mające starszy numer seryjny, to serwer IXFR wysyła tylko te zmiany, które są 
wymagane, aby wersja klienta IXFR stała się aktualna. 

Pełny transfer strefy może być implementowany w następujących przypadkach: 

•  liczba zmian jest większa niż liczba rekordów w całej strefie; 
•  numer seryjny klienta jest niższy niż ten, który znajduje się na serwerze jako 

jego najstarszy rekord zmian; 

•  serwer nazw, który odpowiada na żądanie IXFR, nie rozpoznaje typu kwerendy 

(to znaczy serwer nie jest serwerem IXFR). W takim wypadku klient IXFR 
automatycznie inicjuje AXFR. 

Rysunek 12.6 przedstawia mechanizm IXFR. 

 

  Zmiany 

numeru 

seryjnego 

20 

    Serwer 

podległy  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Numer 

seryjny 19 

Pliki dziennika 

Strefy   

Zmiany numeru seryjnego 19 

 

IXFR 

      Zmiany 

numeru 

seryjnego 

20 

 

 

 

Zmiany numeru seryjnego 18 

 

 

 

 

 

 

 

IXFR 

      Zmiany 

numeru 

seryjnego 

20 

Serwer 

podległy 

  Plik 

całej strefy   

 

Zmiany numeru seryjnego 19 

Numer 

seryjny 20 

 

 

 

 

 

 

Serwer nadrzędny 

 

 

 

 

Numer seryjny 20 

 

 

 

 

 

 

 

 

IXFR 

 

 

 

 

 

 

Pełny transfer strefy 

 

Serwer 

podległy 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Numer 

seryjny 15 

Rysunek 12.6. Przyrostowy transfer strefy 

W środowisku zintegrowanym z DS zmiany strefy DNS mogą być dokonywane na każdym 
serwerze nadrzędnym. Dlatego też różne serwery nadrzędne zawierają zmiany strefy zastosowane 
w różnej kolejności. Powoduje to problemy, kiedy nadrzędny serwer IXFR, który poprzednio 
dostarczył zmiany strefy klientowi IXFR, nie jest aktualnie dostępny. Jeżeli klient IXFR wybierze 
inny serwer nadrzędny, który ma zmiany strefy zastosowane w innej kolejności, to integralność 
strefy klienta IXFR może zostać naruszona po transferze przyrostowym. W takim przypadku 
klient IXFR inicjujący transfer strefy zażąda AXFR. 

Analizator buforowania 

DNS systemu Windows 2000 wprowadza 

analizator buforujący

 strony klienckiej dla celów 

analizowania nazw DNS. 

Analizator buforujący

 to usługa systemu Windows 2000, która poprawia 

wydajność wyszukiwania nazw i zmniejsza ruch sieciowy związany z wyszukiwaniem nazw, 
poprzez zminimalizowanie liczby podróży analiz nazw w obie strony. Działa on w kontekście 
menedżera kontroli usług i można go włączać i wyłączać, jak każdą inną usługę. 

Analizator buforujący Windows 2000 DNS zawiera następujące funkcje: 

•  Ogólne buforowanie kwerend. 
•  Buforowanie negatywne. 
•  Usuwanie nazw poprzednio przeanalizowanych z bufora w oparciu o potwierdzenie 

negatywne. 

•  Śledzenie tymczasowych kart sieciowych (

Plug and Play

) oraz ich konfiguracji IP. 

•  Utrzymywanie rejestru nazw domen każdej z kart. 
•  Zarządzanie nie reagującymi serwerami nazw. 
•  Ustalanie priorytetów wielu rekordów A zwracanych z serwera DNS w oparciu o ich 

adres IP. Jeżeli analizator wyśle kwerendę określającą priorytety, to serwer DNS znajdzie 
rekordy A z adresami IP z sieci, z którą analizator jest bezpośrednio połączony i umieści 
je jako pierwsze w swojej odpowiedzi. Ta funkcja uniemożliwia właściwe działanie 
rotacji 

round-robin

 i można ją wyłączyć za pomocą parametru 

Rejestru

 

PrioritizeRecordData

. Aby uzyskać szczegóły, odwołaj się do dodatku C. 

Rotacja 

round-robin

 

Rotacja 

round-robin

 to przydzielanie wielu adresów IP temu samemu hostowi w bazie danych 

DNS. Zazwyczaj jest ona wykorzystywana w przypadku usług o częstym dostępie, takich jak 
internetowe usługi informacyjne (IIS). Jeżeli twoja strona główna znajduje się na kilku 
serwerach IIS, to możesz im wszystkim przypisać ten sam alias, a następnie połączyć z nim 

wszystkie ich adresy IP. Zapewnia to wyrównanie obciążenia i zabezpieczenie w postaci 
przejmowania zadań przez serwer rezerwowy. 

•  Przyjmowanie odpowiedzi od adresów IP nie podlegających kwerendzie. Ta funkcja jest 

domyślnie włączona i można ją wyłączyć za pomocą parametru 

Rejestru

 

QueryIpMatching

. Aby uzyskać szczegóły, odwołaj się do dodatku C. 

•  Automatyczne przeładowywanie uaktualnionego pliku hostów lokalnych do bufora 

analizatora. Jak tylko zmieni się plik hostów, bufor analizatora zostaje uaktualniony. 

•  Inicjowanie przeterminowania awarii sieci. Jeżeli wszystkie kwerendy analizatora ulegają 

przeterminowaniu, to zakłada on, iż miała miejsce awaria sieci i nie przesyła żadnych 
kwerend przez pewien okres czasu (domyślnie 30 sekund). Ów okres czasu określa się 
przy użyciu parametru 

Rejestru

 

NetFailureCacheTime

. Ustawienie tego parametru na 

0

 wyłącza funkcję. Aby uzyskać szczegóły, odwołaj się do dodatku C. 

Jeśli serwer nazw DNS nie odpowie na kwerendę, to przesuwa się w dół listy priorytetów. 
Zapobiega to wielokrotnym kwerendom nie reagującego serwera. Jeżeli serwer, który poprzednio 
nie odpowiedział, zostanie wypróbowany drugi raz i udzieli odpowiedzi, to przesuwa się z 
powrotem w górę listy priorytetów. 

Buforowanie negatywne 

Buforowanie negatywne to zapamiętywanie faktu, iż żądane informacje nie istnieją. Jest ono 
przydatne, ponieważ skraca czas odpowiedzi dla odpowiedzi negatywnych. Zmniejsza ono 
również liczbę komunikatów, które muszą być przesyłane pomiędzy analizatorami a serwerami 
nazw, jak również ruch generowany przez te komunikaty. 

Implementacja buforowania negatywnego w systemie Windows 2000 opiera się na specyfikacji 
RFC 2308. Ustawienie parametru 

Rejestru

 

NegativeCacheTime

 na 

0

 wyłącza buforowanie 

negatywne. Aby uzyskać szczegóły, odwołaj się do dodatku C. 

Wyłączanie analizatora buforującego 

Analizator buforujący wyłącza się przy użyciu jednej z dwóch metod: 

•  wpisanie 

net stop dnscache

 w wierszu polecenia. Wyłącza to wszystkie funkcje 

analizatora buforującego, co prowadzi do analizowania nazw w taki sposób, jak w 
systemie Windows NT4; 

•  ustawienie parametru 

Rejestru

 

MaxCacheEntryTtlLimit

 na 

0

 (Aby uzyskać szczegóły, 

odwołaj się do dodatku C). Wartość tego parametru określa maksymalną ilość czasu, 
przez jaki buforowane jest wyszukiwanie, na które udzielono pozytywnej odpowiedzi. 
Ustawienie tej wartości na 

0

 eliminuje buforowanie rekordów zasobu, ale nie wyłącza 

porządkowania serwerów nazw DNS ani obsługi 

Plug and Play

. 

Obsługa znaków Unicode 

Pierwotnie nazwy DNS były ograniczone do zestawu znaków określonego w dokumentach RFC 
952 i 1123 — to jest a – z, 0 – 9 oraz kilku dodatkowych znaków. Nazwy NetBIOS mogą 
wykorzystywać znacznie szerszy zestaw znaków niż oryginalne nazwy DNS. Przewidywano, że 
różnica w zestawach znaków wykorzystywanych przez te dwie usługi nazw będzie stanowić 

problem przy aktualizacji nazw NetBIOS systemu Windows NT4 do nazw DNS 
wykorzystywanych w systemie Windows 2000. Nie uważano za praktyczne usuwać wszystkich 
nazw NetBIOS systemu Windows 2000, aby dostosować się do istniejących wtedy standardów 
DNS. Zamiast tego rozszerzono zestaw znaków DNS. 

Dokument RFC 2181 powiększa zestaw znaków dozwolonych w nazwach DNS. Określa on, że 
etykieta DNS może być dowolnym ciągiem binarnym, który nie musi być koniecznie 
interpretowany jako ASCII. DNS systemu Windows 2000 obsługuje zestaw znaków UTF-8 w 
sposób opisany w dokumencie RFC 2044. Jest to nadzbiór ASCII i translacja kodowania znaków 
UCS-2 (lub Unicode). Zestaw znaków UTF-8 zawiera znaki pochodzące z większości 
zapisywanych języków, co pozwala na dużo większy zakres możliwych nazw, a także pozwala 
nazwom korzystać ze znaków związanych z określonym regionem. 

Uwaga! Należy zachować ostrożność przy implementowaniu systemu DNS korzystającego z 
kodowania UTF-8, ponieważ niektóre protokoły nakładają ograniczenia w kwestii znaków 
dozwolonych w nazwie. Poza tym nazwy, które mają być widoczne globalnie (odwołaj się[PO13] 
do dokumentu RFC 1958), powinny zawierać tylko znaki określone w dokumencie RFC 1123. 

Serwer DNS systemu Windows 2000 można konfigurować w taki sposób, aby dopuszczał lub 
wykluczał korzystanie ze znaków UTF-8 osobno dla każdego serwera lub dla każdej strefy. 
Serwer DNS, który nie obsługuje UTF-8, może przyjąć transfer strefy zawierającej nazwy UTF-8, 
lecz może nie być w stanie z powrotem ich zapisać w pliku strefy lub ponownie ich załadować z 
pliku strefy. Należy zachować szczególną ostrożność przeprowadzając transfer strefy zawierającej 
nazwy UTF-8 do innego serwera. Należy sprawdzić, czy serwer docelowy obsługuje UTF-8. Jeżeli 
nie, to należy sprawdzić, czy wszystkie rekordy zostały przesłane prawidłowo. Jeżeli wystąpią 
problemy, może się okazać konieczne wyłączenie znaków UTF-8. 

Udoskonalony lokalizator domen 

Lokalizator domen systemu Windows 2000 implementowany jest w usłudze 

Netlogon

. Pozwala on 

klientowi zlokalizować kontroler domeny i zawiera lokalizatory zgodne z IP/DNS oraz z 
systemem Windows NT4. Zapewnia to współdziałanie w środowisku mieszanym. 

Algorytm lokalizacji DC implementowany jest w następujący sposób: 

1.  Klient zbiera informacje potrzebne do wybrania kontrolera domeny. Mogą one zawierać: 

1. nazwę domeny DNS domeny Active Directory klienta; 

2.  globalnie unikatowy identyfikator (GUID) domeny, wobec której przeprowadzana 

jest kwerenda. Zazwyczaj jest on znany tylko wtedy, jeżeli domena, wobec której 
przeprowadzana jest kwerenda, jest podstawową domeną klienta. Jeżeli GUID 
domeny nie jest znany, to pozostaje pusty; 

3.  nazwa witryny. Jest ona uzyskiwana z poprzedniej kwerendy lub informacji 

dotyczących ręcznej konfiguracji witryny. Jeżeli żadne z powyższych źródeł nie jest 
dostępne, to nazwa witryny pozostaje pusta. 

2. Usługa 

NetLogon

 wywołuje serwer DNS przy użyciu lokalizatora zgodnego z IP/DNS. 

3. DNS 

wywołuje usługę 

DnsQuery

, określając kryteria wyboru podane w kroku 1. 

4. Usługa albo dostarcza listę jednego lub większej liczby kontrolerów domen, które 

spełniają kryteria, albo zwraca komunikat, iż kontroler domeny nie może zostać 
zlokalizowany. 

5.  Lokalizator zgodny z IP/DNS przeprowadza ping kontrolerów domen w losowej 

kolejności (aby zaimplementować wyrównywanie obciążenia) i czeka na odpowiedź 
przez 100 milisekund. Pingowanie przeprowadzane jest dalej, do momentu, kiedy 
zostanie otrzymana pozytywna odpowiedź lub zostaną wypróbowane wszystkie 
kontrolery domen. 

6.  Kiedy kontroler domeny odpowie na ping, to parametry dostarczone w odpowiedzi 

zostają porównane z parametrami potrzebnymi klientowi. Jeżeli informacje się nie 
zgadzają, odpowiedź zostaje zignorowana. 

7.  Pierwszy kontroler domeny, który odpowie na ping i zaspokoi wymagania klienta, zostaje 

przez niego zastosowany. 

8. Jeżeli komputer, na którym jest uruchomiona usługa NetLogon, nie jest skonfigurowana, 

aby korzystać z lokalizatora zgodnego z IP/DNS lub jeżeli IP/DNS nie zdoła odkryć 
kontrolera domeny, usługa NetLogon przeprowadza odnajdywanie kontrolera domeny 
przy użyciu lokalizatora domeny zgodnego z systemem Windows NT4 — to jest przy 
użyciu emisji lub usługi WINS. 

9. Informacje 

dotyczące kontrolera domeny zostają zwrócone do klienta. 

10. Usługa NetLogon buforuje odnaleziony kontroler domeny, aby wspomóc analizowanie 

przyszłych żądań. 

Współdziałanie 

DNS systemu Windows 2000 w pełni współpracuje ze wszystkimi innymi serwerami DNS 
zgodnymi z RFC. Jednakże w środowisku mieszanym z serwerami innych firm niż Microsoft 
niektóre z funkcji dodatkowych oferowanych przez DNS systemu Windows 2000 mogą 
wywoływać pewne problemy związane ze współdziałaniem. Szczególnie rekordy WINS i WINS-
R nie są obsługiwane przez implementacje DNS innych firm niż Microsoft; może również nie być 
rozpoznawany zestaw znaków UTF-8. 

Rekordy WINS i WINS-R 

Obecnie tylko serwery DNS firmy Microsoft obsługują rekordy zasobu WINS i WINS-R. 
Microsoft zaleca wyłączenie replikacji tych rekordów, jeżeli przynajmniej jedna ze stref 
pomocniczych rezyduje na serwerze nazw innej firmy niż Microsoft. Implikuje to, że rekordy 
zasobu nie będą replikowane do stref pomocniczych rezydujących na pomocniczych serwerach 
nazw DNS firmy Microsoft i że wymagane jest wprowadzanie ręczne. 

Format znaków UTF-8 

Serwer DNS systemu Windows 2000 można konfigurować w taki sposób, aby dopuszczał lub 
wykluczał korzystanie ze znaków UTF-8 osobno dla każdego serwera lub dla każdej strefy. 
Serwer DNS, który nie obsługuje UTF-8, może przyjąć transfer strefy zawierającej nazwy UTF-8, 
lecz może nie być w stanie z powrotem ich zapisać w pliku strefy lub ponownie ich załadować z 

pliku strefy. Dlatego też może się okazać konieczne wyłączenie UTF-8, jeżeli wtórne serwery 
nazw DNS go nie obsługują. 

Dane niezgodne z dokumentami RFC 

Jeżeli serwer nazw DNS systemu Windows 2000 obsługuje strefę wtórną i otrzymuje rekordy 
zasobu niezgodne z RFC, to pomija te rekordy i kontynuuje replikację strefy. Opuszcza również 
cykliczne rekordy CNAME (X to alias dla Y, a Y to alias dla X) jeżeli je otrzyma. 

Rozwiązania natychmiastowe 

Instalowanie i konfigurowanie systemu DNS 

System DNS można instalować na serwerze członkowskim domeny. Jeżeli jednak chcemy 
skorzystać z integracji usług Active Directory, to należy go zainstalować na kontrolerze domeny. 
Po zainstalowaniu, można konfigurować serwer według własnych potrzeb. Poniższe procedury 
zakładają, że wszystkie serwery, na których instalujesz i konfigurujesz DNS, mają statyczne 
konfiguracje IP. Jest to praktyka zalecana. 

Instalowanie DNS 

Aby zainstalować DNS, wykonaj następujące czynności: 

1. Zaloguj 

się na serwerze jako administrator. 

2. Wejdź do 

Start|Ustawienia

 i wybierz 

Panel sterowania

. 

3. Dwukrotnie 

kliknij 

Dodaj/Usuń programy

. 

4. Kliknij 

Dodaj/Usuń składniki systemu Windows

, aby uruchomić 

Kreatora składników 

systemu

 Windows. 

5. Wybierz 

Usługi sieciowe

 i kliknij 

Szczegóły

. 

6. Zaznacz 

System DNS (Domain Name System)

 i kliknij 

OK

. 

7. Kliknij 

Dalej

. 

8. Jeśli zostaniesz o to poproszony, włóż CD-ROM Windows 2000 lub wpisz ścieżkę do 

plików dystrybucyjnych systemu Windows 2000, a następnie kliknij przycisk 

Kontynuuj

. 

9. Kliknij 

Zakończ

 i zamknij okno 

Dodaj/Usuń programy

. 

Wskazówka: Microsoft zaleca przeładowanie serwera po zainstalowaniu systemu DNS. System 
działa wprawdzie bez przeładowania, jednak przeładowanie jest na tym etapie wskazane. 

Konfigurowanie świeżo zainstalowanego serwera nazw DNS 

Po zainstalowaniu systemu DNS należy skonfigurować serwer nazw DNS. Służąca do tego celu 
procedura przedstawia się następująco: 

1. Zaloguj 

się na serwerze nazw DNS jako administrator. 

2. Wejdź do 

Start|Narzędzia administracyjne 

i wybierz 

DNS

. 

3.  Kliknij serwer prawym przyciskiem myszy i wybierz 

Konfiguruj serwer

. 

4.  Kiedy pojawi się 

Kreator konfiguracji serwerów DNS

, kliknij 

Dalej

. 

5. Zaczekaj, 

aż serwer zbierze informacje konfiguracyjne. Może to chwilę potrwać. 

6. Określ czy jest to pierwszy serwer DNS w sieci, czy nie. Jeżeli w sieci działa już jeden 

lub większa liczba serwerów DNS, to musisz podać adres IP jednego z nich. Kliknij 

Dalej

. 

7. Wybierz 

Tak, utwórz strefę wyszukiwania do przodu

 (chyba że masz ważny powód, aby 

postąpić inaczej). Kliknij 

Dalej

. 

8.  Wybierz czy twój serwer nazw DNS ma być zintegrowany z usługą Active Directory 

(tylko kontrolery domeny), czy ma być podstawowym serwerem standardowym, czy też 
pomocniczym serwerem standardowym. O ile to możliwe, zaleca się zainstalowanie 
systemu DNS na kontrolerze domeny i zintegrowanie go z usługą Active Directory. 
Kliknij 

Dalej

. 

Wskazówka: Strefa zintegrowana z usługą Active Directory to to samo, co strefa zintegrowana z 
DS. To nazewnictwo jest tutaj stosowane dlatego, że jest ono wykorzystywane w oknach 
dialogowych. 

9. Wpisz 

nazwę strefy. Kliknij 

Dalej

. 

10. Jeżeli określisz standardowy pomocniczy serwer nazw, to zostaniesz poproszony o adres 

IP serwera dostarczającego informacje dotyczące strefy. Użyj przycisku 

Dodaj

, aby 

dodać jeden lub więcej serwerów w preferowanej kolejności. Kliknij 

Dalej

. 

11.  Wybierz czy utworzyć strefę wyszukiwania wstecznego, czy nie. Powszechną praktyką 

jest utworzenie takiej strefy. Kliknij 

Dalej

. 

12.  Wybierz typ strefy, którą chcesz utworzyć. Jeżeli to możliwe, to zaleca się 

przechowywanie strefy w usłudze Active Directory. 

13. Jeżeli zdecydujesz się utworzyć strefę wyszukiwania w tył, to zostaniesz poproszony o 

nazwę strefy lub identyfikator sieci (ID). Wpisz odnośne informacje i kliknij 

Dalej

. 

14. Jeżeli konfigurujesz pomocniczy serwer standardowy, to zostaniesz poproszony o 

określenie serwera (serwerów) DNS, z których chcesz skopiować informacje dotyczące 
strefy wyszukiwania wstecznego. Ten krok jest podobny do kroku 10. Kiedy skończysz, 
kliknij 

Dalej

. 

15. Sprawdź, czy informacje konfiguracyjne są poprawne i kliknij 

Zakończ

. 

16. Zamknij konsolę. 

Dodawanie pomocniczego serwera DNS do istniejącej strefy 

Jeżeli instalujesz system DNS na serwerze (zazwyczaj nie będącym kontrolerem domeny), który 
już ma w swojej sieci inny serwer nazw DNS, to możesz skonfigurować nowo zainstalowany 
serwer jako pomocniczy serwer nazw DNS przy użyciu poprzedniej procedury. 

Czasami jednak może się zdarzyć, że masz już w sieci skonfigurowane dwa serwery nazw DNS, 
oba prawdopodobnie będące serwerami podstawowymi dla oddzielnych stref i chcesz uczynić 
jeden z nich serwerem pomocniczym dla strefy podstawowej drugiego. Ta procedura dodaje strefę 
do serwera nazw DNS jako strefę pomocniczą. 

Poniższą procedurę przeprowadza się zazwyczaj z tego komputera, który ma pełnić funkcję 
pomocniczego serwera nazw DNS. Jeżeli wolisz, to możesz przeprowadzić tę procedurę z 
podstawowego serwera nazw DNS. Aby to zrobić, wejdź do przystawki systemu DNS, prawym 
przyciskiem myszy kliknij ikonę DNS u podstawy drzewa konsoli i wybierz 

Dodaj komputer

, aby 

dodać nowy serwer DNS do konsoli. Pozwoli ci to administrować obydwoma serwerami nazw 
DNS z tej samej konsoli. (Możesz również dodać podstawowy serwer nazw DNS do konsoli DNS 
na pomocniczym serwerze DNS przy użyciu tej samej techniki). 

1. Zaloguj 

się na serwerze nazw DNS jako administrator. 

2. Wejdź do 

Start|Narzędzia administracyjne

 i wybierz 

DNS

. 

3.  Kliknij prawym przyciskiem myszy odpowiedni serwer i wybierz 

Nowa strefa

. 

4. Uruchomi 

się 

Kreator nowej strefy

. Kliknij 

Dalej

. 

5. Wybierz 

Pomocnicza standardowa

. Kliknij 

Dalej

. 

6.  Wybierz albo strefę wyszukiwania do przodu, albo strefę wyszukiwania wstecz, w 

zależności od tego typu strefy pomocniczej, którą chcesz utworzyć. Jeżeli chcesz 
utworzyć pomocniczą dla obu typów stref, to musisz przeprowadzić procedurę 
dwukrotnie. Kliknij 

Dalej

. 

7. Wpisz 

nazwę strefy lub użyj przycisku 

Przeglądaj

. Kliknij 

Dalej

. 

8. Określ serwer DNS, z którego chcesz kopiować informacje dotyczące strefy. Zazwyczaj 

jest to podstawowy serwer nazw DNS, ale niekoniecznie. Możesz, jeżeli chcesz, określić 
już istniejący pomocniczy serwer nazw DNS jako swój serwer nadrzędny. Kliknij 

Dodaj

. 

9. Opcjonalnie 

możesz powtórzyć krok 8, aby określić kilka serwerów nazw DNS w 

preferowanej kolejności. Kiedy zakończysz, kliknij 

Dalej

. 

10. Sprawdź, czy informacje konfiguracyjne są poprawne i kliknij 

Zakończ

. 

11. Zamknij konsolę. 

Dodawanie nowej strefy 

Ostatnia procedura wykorzystywała 

Kreatora nowej strefy

, aby dodać strefę, która już istnieje na 

jednym serwerze nazw DNS, do drugiego serwera nazw DNS, który wtedy pełni rolę 
pomocniczego. Można również wykorzystać tę samą procedurę, aby dodać nową strefę do serwera 
nazw DNS. W tym przypadku strefa może być zintegrowana z usługą Active Directory (na 
kontrolerze domeny) lub podstawowa standardowa; może też być strefą wyszukiwania w przód, 

albo strefą wyszukiwania wstecznego. Wszystko, co jest potrzebne oprócz tych informacji, to 
nazwa dla strefy. 

Instalowanie tylko buforującego serwera DNS 

Tylko buforujące serwery nazw DNS nie pełnią funkcji hostów żadnych stref. Budują one lokalny 
bufor nazw poznanych w czasie przeprowadzania kwerend rekursywnych w imieniu swoich 
klientów. Informacje te są potem dostępne w buforze w czasie odpowiadania na późniejsze 
kwerendy klienckie. 

Procedura instalowania serwera tylko buforującego jest bardzo prosta: 

1.  Zainstaluj system DNS w sposób opisany w procedurze 

Instalowanie DNS

. 

2.  Nie rób nic więcej. Serwer nazw DNS, który nie jest skonfigurowany, domyślnie pełni 

rolę serwera tylko buforującego. 

Konfigurowanie serwera DNS, aby korzystał z usług przesyłania dalej 

Usługi przesyłania dalej to serwery DNS, które dostarczają usług rekursywnych dla innych 
serwerów DNS. Kiedy usługi przesyłania dalej są określone, to podejmują one próbę 
przeanalizowania wszelkich nazw DNS, na które nie może odpowiedzieć żądający serwer. 

Aby skonfigurować serwer DNS, żeby korzystał z usług przesyłania dalej, wykonaj następujące 
czynności: 

1. Zaloguj 

się na serwerze nazw DNS jako administrator. 

2. Wejdź do 

Start|Narzędzia administracyjne

 i wybierz 

DNS

. 

3.  Wybierz odpowiedni serwer (nie serwer główny), kliknij go prawym przyciskiem myszy i 

wybierz 

Właściwości

. 

4. Na 

zakładce 

Usługi przesyłania dalej 

zaznacz pole wyboru 

Włącz usługi przesyłania 

dalej

. Jeżeli jest to potrzebne, możesz określić kilka usług przesyłania dalej w kolejności 

pierwszeństwa. 

5.  Albo zaznacz pole wyboru 

Nie używaj rekursji

, albo określ 

Limit czasu przesyłania dalej 

w sekundach. W tym pierwszym wypadku serwer nie będzie podejmował prób kwerend 
iteracyjnych. W drugim przypadku podejmie próbę iteracyjnej analizy nazwy, jeżeli 
przekroczy ona limit czasu bez odpowiedzi ze strony jej usługi przesyłania dalej. 

6. Kliknij 

OK

. Zamknij konsolę. 

Delegowanie administracji DNS 

Można delegować administrację DNS poprzez dodawanie użytkowników lub grup do grupy 
zabezpieczeń DnsAdmins. Członkowie tej grupy mają prawo wykonywać zadania administracji 
DNS i nie mają żadnych innych praw na poziomie administracyjnym w domenie. Tym niemniej 
członkostwo w tej grupie powinno być surowo ograniczone i starannie dobierane. 

Użytkowników dodaje się do tych grup przeważnie na kontrolerze domeny będącym również 
serwerem nazw DNS, a służąca do tego procedura jest opisana poniżej. Użytkowników można 

również dodawać do tych grup na serwerze członkowskim; w tym przypadku korzysta się z 
narzędzia 

Zarządzanie komputerem

, a nie z narzędzia 

Komputery i użytkownicy usługi Active 

Directory

. Aby dodać konto do grupy DnsAdmins, wykonaj co następuje: 

1. Zaloguj 

się na serwerze DNS (kontrolerze domeny) jako administrator. 

2. Wejdź do 

Start|Programy|Narzędzia administracyjne 

i wybierz 

Komputery i użytkownicy 

usługi Active Directory

.  

3. Rozwiń ikonę serwera i kliknij 

Użytkownicy

. 

4.  Wybierz i kliknij prawym przyciskiem myszy grupę DnsAdmins, a następnie wybierz 

Właściwości

. 

5. Pojawi 

się okno 

Właściwości grupy

. Na zakładce 

Członkowie

 kliknij 

Dodaj

. 

6.  Z listy rozwijanej 

Szukaj w 

wybierz komputer lub domenę, która zawiera konta 

użytkowników lub grup, które chcesz dodać (lub wybierz cały katalog). 

7. Kliknij 

użytkowników i/lub usługi, które mają zostać dodane. Możesz również wybrać 

konto komputera. Jest jednak mało prawdopodobne, abyś chciał dodać konto komputera 
(a nawet konto grupy) do DnsAdmins. Kliknij 

Dodaj

. 

8. Kliknij 

OK

. 

9. Kliknij 

OK

, aby zamknąć okno 

Właściwości grupy

. Zamknij konsolę. 

Dodawanie kont do grupy DnsUpdateProxy 

Członkowie grupy 

DnsUpdateProxy

 mogą wykonywać aktualizacje dynamiczne w imieniu innych 

klientów, ale nie posiadają rekordów zasobu, które tworzą. Funkcją tej grupy jest umożliwienie 
serwerowi DHCP tworzenia rekordów zasobu, jednocześnie zapobiegając przedawnianiu tych 
zasobów, jeżeli ów serwer DHCP „padnie” oraz (dodatkowo) umożliwienie klientom, które 
zostały uaktualnione do systemu Windows 2000, przejęcia własności nad swoimi własnymi 
rekordami A i PTR. W środowisku mieszanym konta komputerowe serwera DHCP są dodawane 
do tej grupy. W tej sytuacji nie instaluj serwerów DHCP na kontrolerach domeny. 

Tę procedurę trzeba przeprowadzać na kontrolerze domeny. Jest ona taka sama, jak poprzednia 
procedura, mająca na celu dodawanie użytkowników do grupy DnsAdmins, z tym że wybiera się 
grupę DnsUpdateProxy i dodaje się konta komputerowe serwerów DHCP. 

Konfigurowanie i zarządzanie strefami 

Po zainstalowaniu systemu DNS, skonfigurowaniu swoich serwerów nazw DNS i utworzeniu 
potrzebnych stref twoim następnym zadaniem jest skonfigurowanie i zarządzanie tymi strefami. 
Niniejszy zestaw procedur opisuje, jak modyfikować właściwości strefy (łącznie z włączaniem 
aktualizacji dynamicznych), tworzyć strefę delegowaną i inicjować transfery stref z pomocniczego 
serwera nazw DNS. 

Modyfikowanie właściwości strefy 

Poniższa procedura opisuje, jak można wykorzystać okno dialogowe 

Właściwości dla strefy

, aby 

wykonać co następuje: 

•  zmienić nazwę strefy; 
•  zmienić typ strefy; 
•  umożliwić aktualizacje dynamiczne; 
•  umożliwić tylko aktualizacje dynamiczne; 
•  określić inne serwery DNS jako autorytatywne; 
•  ustawić parametry przedawnienia i oczyszczania; 
•  regulować interwały odświeżania, ponowienia i przeterminowania, oraz inne parametry 

SOA; 

•  umożliwić DNS korzystanie z analizy WINS; 
•  zmodyfikować zabezpieczenia dla strefy zintegrowanej z Active Directory. 

Aby zmodyfikować właściwości strefy, wykonaj co następuje: 

1. Zaloguj 

się na serwerze nazw DNS jako administrator. 

2. Wejdź do 

Start|Narzędzia administracyjne 

i wybierz 

DNS

. 

3. Rozwiń ikonę odpowiedniego serwera. 

4. Rozwiń albo 

Strefy wyszukiwania do przodu

, albo 

Strefy wyszukiwania wstecznego 

i 

kliknij strefę, którą chcesz skonfigurować. 

5. Kliknij 

wybraną strefę prawym przyciskiem myszy i wybierz 

Właściwości

. Rysunek 12.7 

przedstawia okno dialogowe właściwości strefy dla standardowej strefy podstawowej. 

6. Na 

pasku 

Ogólne

 kliknij 

Wstrzymaj

. Jest dobrym zwyczajem zatrzymywać strefę na czas 

dokonywania zmian. 

7. Jeśli jest taka potrzeba, zmień nazwę strefy. Ta opcja nie jest dostępna, jeżeli jest to strefa 

zintegrowana usługi Active Directory. 

8. Kliknij 

Zmień

. Jeśli jest to potrzebne, zmień typ strefy w oknie dialogowym 

Zmienianie 

typu strefy

. Typ strefy zintegrowanej usługi Active Directory jest dostępny tylko na 

kontrolerze domeny. Kliknij 

OK

. 

9.  W oknie dialogowym 

Czy zezwolić na aktualizacje dynamiczne 

określ czy chcesz, aby 

strefa była aktualizowana dynamicznie, czy nie. Jeżeli strefa jest standardową strefą 
pomocniczą, to ta funkcja nie jest dostępna w oknie dialogowym. Jeżeli jest to strefa 
zintegrowana usługi Active Directory, możesz również wybrać opcję zezwolenia tylko na 
aktualizacje dynamiczne. 

10. Jeżeli jest to standardowa strefa pomocnicza, to możesz dodawać lub usuwać serwery 

autorytatywne, od których strefa otrzymuje informacje dotyczące aktualizacji. Kliknięcie 
przycisku

 Znajdź nazwy

 uruchamia szukanie nazw serwerów nadrzędnych na liście 

adresów i dodaje wyniki wyszukiwania do wyświetlanej listy. 

11. Jeżeli nie jest to standardowa strefa pomocnicza, kliknij 

Przedawnienie

. Jeżeli zachodzi 

taka potrzeba, zaznacz pole wyboru 

Oczyść stare rekordy zasobów

. Okno dialogowe 

podaje opisy interwału braku odświeżania oraz interwału odświeżania — więcej 
szczegółów dostępnych jest w podrozdziale 

Dogłębnie

. Przeczytaj opisy i ustaw 

odpowiednio interwały. Kliknij 

OK

. 

12. Wybierz zakładkę 

Adres startowy uwierzytelniania (SOA)

, jak na rysunku 12.8. W 

standardowej strefie pomocniczej ta zakładka jest obecna, ale parametry mają szary kolor. 

13. Jeśli zachodzi taka potrzeba, wyreguluj interwały odświeżania, ponawiania prób i 

wygaśnięcia. Możesz również zmienić minimalny czas TTL, TTL dla rekordu SOA, 
serwer podstawowy i numer seryjny. Jeżeli uruchomisz przeglądanie pod kątem osoby 
odpowiedzialnej, to wyszukiwanie zwróci wszystkie rekordy RP w strefie. 

14. Wybierz zakładkę 

Serwery nazw

. Pozwala ona określać dodatkowe serwery nazw, które 

będą ładować strefę. 

15. Wybierz zakładkę 

Transfery stref

. Możesz wybrać, czy zezwalać na transfery stref i do 

jakich serwerów mogą one być wysyłane. Kliknięcie 

Powiadom 

pozwala określić serwery 

pomocnicze, które mają być powiadamiane, kiedy informacje o strefie zostaną 
zaktualizowane. 

16. Wybierz zakładkę 

WINS

. Pozwala ona na określanie, czy ma być włączone wyszukiwanie 

do przodu WINS. Tej funkcji używa się w domenie mieszanej, gdzie do analizy nazw 
hostów lokalnych oraz identyfikacji kontrolerów domen potrzebna jest usługa NetBIOS. 
Możesz również określić czy replikować rekord WINS, czy, w przypadku standardowej 
strefy pomocniczej, używać lokalnego rekordu zasobu WINS. Kliknięcie przycisku 

Zaawansowane

 pozwala wyregulować limit czasu pamięci podręcznej oraz limit czasu 

wyszukiwania WINS. Możesz również skorzystać z zakładki 

WINS

, aby określić serwery 

WINS. 

17. Zakładka 

Zabezpieczenia

 jest dostępna tylko w przypadku stref zintegrowanych usługi 

Active Directory. Wybierając tę zakładkę, zyskuje się dostęp do edytora listy kontroli 
dostępu (ACL) usługi Active Directory. Aby uzyskać informacje dotyczące ustawiania 
zabezpieczeń usługi Active Directory, odwołaj się do dokumentacji systemu Windows 
2000 Server. 

18.  Po dokonaniu wszystkich potrzebnych zmian kliknij 

Uruchom 

na zakładce

 Ogólne

, aby 

ponownie uruchomić strefę. Kliknij 

OK

, aby zamknąć okno dialogowe właściwości 

strefy. 

19. Zamknij konsolę. 

 

 

Rysunek 12.7. Okno dialogowe właściwości strefy dla standardowej strefy podstawowej 

 

 

Rysunek 12.8. Zakładka 

Adres startowy uwierzytelniania (SOA)

 

Tworzenie strefy delegowanej 

Niniejsza procedura deleguje odpowiedzialność za część przestrzeni nazw 

coriolis.com

 do domeny 

podrzędnej 

authors.coriolis.com

. Ten przykład został użyty ze względu na przejrzystość. Podstaw 

sobie swoje własne nazwy domeny i domeny podrzędnej w tej procedurze. 

Aby utworzyć strefę delegowaną, wykonaj następujące czynności: 

1. Zaloguj 

się na serwerze nazw DNS jako administrator. 

2. Wejdź do 

Start|Narzędzia administracyjne 

i wybierz 

DNS

. 

3. Rozwiń ikonę odpowiedniego serwera. 

4. Rozwiń albo 

Strefy wyszukiwania do przodu

, albo 

Strefy wyszukiwania wstecznego

 i 

kliknij tę strefę, na której chcesz utworzyć nową delegację. W tym przykładzie będzie to 

coriolis.com

. 

5. Kliknij 

wybraną strefę prawym przyciskiem myszy i wybierz 

Nowe pełnomocnictwo

. 

6. Uruchomi 

się 

Kreator nowych pełnomocnictw

. Kliknij 

Dalej

. 

7. Wpisz 

nazwę delegowanej domeny. W tym przykładzie będzie to 

authors

. Kliknij 

Dalej

. 

8. Kliknij 

Dodaj

, a następnie określ nazwę i adres IP serwera nazw DNS, który ma pełnić 

funkcję hosta delegowanej strefy. Kliknij 

OK

. 

9.  Powtarzaj krok 8 dla każdego serwera, który chcesz dodać. Po zakończeniu kliknij 

Dalej

. 

10. Kliknij 

Zakończ

. Kliknij nową strefę delegowaną i sprawdź, czy zawiera ona co najmniej 

jeden rekord serwera nazw. 

11. Zamknij konsolę. 

Ręczne inicjowanie transferu strefy 

Normalnie strefa pomocnicza jest automatycznie aktualizowana z częstotliwością aktualizacji 
określoną przez interwał odświeżania oraz przez to, jak często dokonywane są zmiany jej strefy 
podstawowej. Czasami jednak zachodzi potrzeba inicjacji ręcznego odświeżenia — na przykład po 
wniesieniu do podstawowej istotnej poprawki, która ma być natychmiastowo replikowana do 
pomocniczej. Tę procedurę zazwyczaj implementuje się na pomocniczym serwerze nazw DNS, ale 
jeżeli dodałeś ten serwer do konsoli DNS na podstawowym, to możesz ją przeprowadzać na obu 
komputerach. 

Aby zainicjować ręczny transfer strefy, wykonaj co następuje: 

1. Zaloguj 

się na serwerze nazw DNS jako administrator. 

2. Wejdź do 

Start|Narzędzia administracyjne 

i wybierz 

DNS

. 

3. Rozwiń ikonę odpowiedniego serwera. 

4. Rozwiń albo 

Strefy wyszukiwania do przodu

, albo 

Strefy wyszukiwania wstecznego

 i 

kliknij strefę docelową. 

5. Kliknij 

wybraną strefę prawym przyciskiem myszy i wybierz 

Transferuj z wzorca

. 

6.  W oknie szczegółów konsoli sprawdź, czy informacje dotyczące strefy zostały 

uaktualnione. 

7. Zamknij 

konsolę. 

Dodawanie domeny do strefy 

Strefa DNS może obejmować kilka domen. Domenę można dodać tylko do strefy podstawowej, 
ponieważ podstawowa jest dla tej strefy autorytatywna. Aby dodać domenę do strefy 
pełnomocnictwa, wykonaj co następuje: 

1. Zaloguj 

się na serwerze nazw DNS jako administrator. 

2. Wejdź do 

Start|Narzędzia administracyjne 

i wybierz 

DNS

. 

3. Rozwiń ikonę odpowiedniego serwera. 

4. Rozwiń albo 

Strefy wyszukiwania do przodu

, albo 

Strefy wyszukiwania wstecznego

 i 

kliknij odpowiednią strefę. 

5. Kliknij 

wybraną strefę prawym przyciskiem myszy i wybierz 

Nowa domena

. 

6. Wpisz 

nazwę domeny. Powinna to być nazwa domeny lokalnej i nie może ona zawierać 

kropki. 

7. Kliknij 

OK

. 

8. Zamknij 

konsolę. 

Dodawanie rekordów do strefy 

Podobnie jak integracja WINS w NT4 i domenach mieszanych, aktualizacje dynamiczne w DNS 
systemu Windows 2000 radykalnie zmniejszają liczbę rekordów, które trzeba ręcznie dodać do 
bazy danych DNS. Niemniej jednak są sytuacje, w których może być konieczna ręczna 
aktualizacja — na przykład klient nie może się zarejestrować w DDNS czy WINS. Możesz 
również zechcieć dodać typ rekordu zasobu, taki jak RP czy ISDN, który nie jest wprowadzany 
dynamicznie. 

Dodawanie rekordów hosta 

Możesz dodać rekord hosta (A) do podstawowej strefy wyszukiwania w przód. Aby tego dokonać, 
należy przeprowadzić następujące działania: 

1. Zaloguj 

się na serwerze nazw DNS jako administrator. 

2. Wejdź do 

Start|Narzędzia administracyjne 

i wybierz 

DNS

. 

3. Rozwiń ikonę odpowiedniego serwera. 

4. Rozwiń 

Strefy wyszukiwania do przodu

 i kliknij odpowiednią strefę. 

5. Kliknij 

wybraną strefę prawym przyciskiem myszy i wybierz pozycję 

Nowy host

. 

6. Wpisz 

nazwę hosta. Powinna to być nazwa hosta lokalnego i nie może ona zawierać 

kropki. Wpisz odnośny adres IP. Jeżeli chcesz utworzyć odnośny rekord PTR w strefie 
wyszukiwania wstecznego, zaznacz pole wyboru. Kliknij 

Dodaj

. Kliknij 

OK

. 

7.  Powtarzaj kroki 5 i 6 dla każdego hosta, którego chcesz dodać. Kiedy skończysz, kliknij 

Gotowe

. 

8. Sprawdź, czy rekordy w oknie szczegółów są prawidłowe. 

9. Rozwiń 

Strefy wyszukiwania wstecznego 

i kliknij odnośną strefę wyszukiwania 

wstecznego, aby ją wybrać. 

10. Kliknij wybraną strefę prawym przyciskiem myszy i wybierz 

Odśwież

. 

11. Sprawdź, czy zostały utworzone rekordy PTR dla odnośnych rekordów A (przy 

założeniu, że ta opcja była włączona, kiedy były tworzone rekordy A). 

12. Zamknij konsolę. 

Dodawanie rekordu zasobu alias 

Można dodać rekord 

Alias

 (lub CNAME) albo w strefie wyszukiwania do przodu, albo wstecz, 

chociaż tego typu rekord dodaje się zazwyczaj do strefy wyszukiwania do przodu. Aby dodać 
alias, wykonaj następujące czynności: 

1. Zaloguj 

się na serwerze nazw DNS jako administrator. 

2. Wejdź do 

Start|Narzędzia administracyjne 

i wybierz 

DNS

. 

3. Rozwiń ikonę odpowiedniego serwera. 

4. Rozwiń albo 

Strefy wyszukiwania do przodu

, albo 

Strefy wyszukiwania wstecznego

 i 

kliknij odpowiednią strefę. 

5. Kliknij 

wybraną strefę prawym przyciskiem myszy i kliknij opcję 

Nowy alias

. 

6. Wpisz 

nazwę aliasu. Nie może ona zawierać kropki. 

7.  Wpisz w pełni kwalifikowaną nazwę dla hosta docelowego (FQDN) lub użyj przycisku 

Przeglądaj

. 

8. Kliknij 

OK

. 

9. Sprawdź okno szczegółów, aby się upewnić, że alias został dodany. 

10. Zamknij konsolę. 

Dodawanie rekordu zasobu usługi wymiany poczty 

Rekordy zasobu usługi wymiany poczty (MX) można dodawać do podstawowej strefy 
przeglądania do przodu. W strefie musi już istnieć rekord A dla hosta usługi wymiany poczty. 
Tam, gdzie w obrębie strefy jest wiele usług wymiany poczty, stosowana jest dwucyfrowa wartość 
priorytetu w celu określenia kolejności priorytetów. 

1. Zaloguj 

się na serwerze nazw DNS jako administrator. 

2. Wejdź do 

Start|Narzędzia administracyjne 

i wybierz 

DNS

. 

3. Rozwiń ikonę odpowiedniego serwera. 

4. Rozwiń 

Strefy wyszukiwania do przodu

 i kliknij odpowiednią strefę. 

5. Kliknij 

wybraną strefę prawym przyciskiem myszy i wybierz pozycję

 Nowa usługa 

wymiany poczty

. 

6. Wpisz 

nazwę hosta lub domeny. Nie może ona zawierać kropki. 

7.  Wpisz w pełni kwalifikowaną nazwę (FQDN) serwera pocztowego lub użyj przycisku 

Przeglądaj

. 

8. Wpisz 

wartość priorytetu. 

9. Kliknij 

OK

. 

10. Sprawdź okno szczegółów, aby się upewnić, że rekord MX został dodany. 

11. Zamknij konsolę. 

Dodawanie rekordu zasobu wskaźnika 

Rekord zasobu wskaźnika (PTR) może być dodawany do podstawowej strefy wyszukiwania 
wstecznego. Zazwyczaj odbywa się to automatycznie, kiedy tworzone są rekordy A. Możesz 
jednak dodać rekord PTR ręcznie. Rekord A musi się już znajdować w odnośnej strefie 
wyszukiwania do przodu. Możesz automatycznie tworzyć rekordy PTR, kiedy tworzysz rekordy 
A, ale w odwrotnym kierunku nie jest to możliwe. 

Aby utworzyć rekord zasobu PTR, podejmij następujące kroki: 

1. Zaloguj 

się na serwerze nazw DNS jako administrator. 

2. Wejdź do 

Start|Narzędzia administracyjne 

i wybierz 

DNS

. 

3. Rozwiń ikonę odpowiedniego serwera. 

4. Rozwiń 

Strefy wyszukiwania wstecznego

 i kliknij odpowiednią strefę. 

5. Kliknij 

wybraną strefę prawym przyciskiem myszy i wybierz pozycję

 Nowy wskaźnik

. 

6. Określ adres IP i albo wpisz FQDN, albo kliknij 

Przeglądaj, 

aby znaleźć FQDN 

odnośnego hosta. Kliknij 

OK

. 

7. Sprawdź, czy nowy rekord PTR w oknie szczegółów jest poprawny. 

8. Zamknij 

konsolę. 

Dodawanie dodatkowych rekordów zasobu 

Można dodawać dodatkowe rekordy zasobu za pomocą pozycji menu 

Inne nowe rekordy

. Ta 

pozycja menu jest dostępna zarówno w strefach wyszukiwania do przodu, jak i w strefach 
wyszukiwania wstecznego, ale te rekordy zazwyczaj dodaje się do strefy wyszukiwania do przodu. 
Niewielki sens miałoby, na przykład, tworzenie rekordu AAAA w strefie wyszukiwania 
wstecznego. Rekordy można tworzyć tylko w strefach podstawowych. 

Aby tworzyć rekordy zasobu, wykonaj co następuje: 

1. Zaloguj 

się na serwerze nazw DNS jako administrator. 

2. Wejdź do 

Start|Narzędzia administracyjne 

i wybierz 

DNS

. 

3. Rozwiń ikonę odpowiedniego serwera. 

4. Rozwiń 

Strefy wyszukiwania do przodu

 i kliknij odpowiednią strefę. 

5. Kliknij 

wybraną strefę prawym przyciskiem myszy i wybierz pozycję 

Inne nowe rekordy

. 

Pojawi się okno wyboru 

Typ rekordu zasobu

. 

Wskazówka: Wchodzenie do okna dialogowego 

Typ rekordu

 zasobu jest dobrą metodą 

przeglądania wszystkich typów rekordów i uzyskiwania opisu dla każdego z nich. 

6.  Wybierz typ rekordu zasobu i kliknij 

Utwórz rekord

. Podaj żądane informacje, a 

następnie kliknij 

OK

. 

7.  Po wprowadzeniu wszystkich potrzebnych rekordów kliknij 

Gotowe

. 

8. Sprawdź, czy rekordy pojawiają się w oknie szczegółów. Zamknij konsolę. 

Administrowanie klientem z konsoli polecenia 

Aby przeglądać i kasować bufor analizatora klienta i odnawiać rejestrację klienta systemu DNS, 
można wpisywać polecenia w wierszu polecenia. Zazwyczaj (ale niekoniecznie) wypełnia te 
zadania administrator. Procedury te zakładają, że na kliencie zainstalowany jest system Windows 
2000 i że uruchomiona jest usługa klient DNS. 

Wskazówka: Do administracji DNS wykorzystuje się również polecenie 

nslookup

. Jest ono 

jednak używane głównie do usuwania usterek i dlatego jest omówione w rozdziale 17. 

Aby administrować klientem za pomocą konsoli polecenia, wykonaj następujące czynności: 

1. Zaloguj 

się na kliencie jako administrator. 

2. Wejdź do 

Start|Programy|Akcesoria 

i wybierz 

Wiersz polecenia

. 

3. Aby 

wyświetlić bufor analizatora klienta, wprowadź 

ipconfig /displaydns|more

. 

Do przewijania ekranu używaj klawisza spacji. 

4. Aby 

opróżnić bufor analizatora klienta, wprowadź 

ipconfig /flushdns

. Usuwa to 

wszystkie pozycje dodane dynamiczne, łącznie z pozycjami negatywnymi bufora. Nie 
usuwa to pozycji wstępnie załadowanych z pliku hostów lokalnych. 

5. Aby 

odnowić rejestrację DNS na kliencie, wprowadź 

ipconfig /registerdns

. 

Inicjuje to ręcznie rejestrację dynamiczną, odświeża wszystkie dzierżawy adresów 
protokołu DHCP i rejestruje wszystkie odnośne nazwy DNS skonfigurowane i 
wykorzystywane przez klienta. Opcja ta zakłada, że na komputerze uruchomiona jest 
usługa klienta DHCP. Usługa ta działa domyślnie na wszystkich klientach systemu 
Windows 2000 niezależnie od tego czy są one skonfigurowane do dynamicznej 
konfiguracji adresów IP, czy nie. 

Wskazówka: Opcji polecenia 

ipconfig /registerdns

 można używać osobno dla każdej 

karty. Aby dowiedzieć się, jakie karty są dostępne na kliencie do użycia z tą opcją, wpisz 

ipconfig 

bez żadnych parametrów.