background image

 

U R Z

Ą

D Z E N I A   L A S E R O W E  

Zebrał i opracował - mgr in

Ŝ

. Andrzej Po

ć

wiardowski 

Tre

ść

 poni

Ŝ

sza mo

Ŝ

e by

ć

 wykorzystana wył

ą

cznie na zaj

ę

ciach w Zespole Szkół Ł

ą

czno

ś

ci w Gda

ń

sku 

 

 

 

Spis tre

ś

ci: 

1. Wst

ę

p.................................................................................................................... 2

 

2. Wła

ś

ciwo

ś

ci laserowych 

ź

ródeł 

ś

wiatła ................................................................. 4

 

3. Podział laserów..................................................................................................... 5

 

4. Budowa i działanie laserów ................................................................................... 6

 

4.1. Laser rubinowy .............................................................................................. 6

 

4.2. Laser gazowy ................................................................................................ 8

 

4.3. Laser półprzewodnikowy ............................................................................. 10

 

4.4. Laser neodymowy........................................................................................ 12

 

5. Zastosowanie laserów......................................................................................... 13

 

5.1. Zapis i odczyt na płytach CD, DVD, Bluray itp. ............................................ 14

 

5.2. Drukarka laserowa....................................................................................... 14

 

5.3. Czytnik kodu kreskowego ............................................................................ 15

 

5.4. Holografia .................................................................................................... 15

 

5.5. Medycyna .................................................................................................... 15

 

5.6. Metrologia.................................................................................................... 17

 

5.7. Przemysł...................................................................................................... 18

 

5.8. Komunikacja ................................................................................................ 21

 

5.9. Inne zastosowania....................................................................................... 22

 

 

background image

1. Wst

ę

 

Nazwa 

LASER

 wzi

ę

ła si

ę

 z angielskiego:

 

L

ight  

A

mplification 

by

  

S

timulated  

E

mission 

of

  

R

adiation,  

czyli  

Wzmocnienie 

Ś

wiatła przez Wymuszon

ą

 Emisj

ę

 Promieniowania

 

 

Laser reprezentuje jedno z najbardziej godnych uwagi osi

ą

gni

ęć

 

naukowych i technicznych dwudziestego wieku. Od chwili uruchomienia 

przez Theodora H. Maimana pierwszego lasera w 1960 roku, nast

ą

pił 

gwałtowny rozwój techniki laserowej. 

 

Obecnie laserów u

Ŝ

ywa si

ę

 w wielu ró

Ŝ

nych dziedzinach, takich jak: 

biologii i medycynie; ł

ą

czno

ś

ci i komunikacji; systemach radarowych 

naziemnych, powietrznych i kosmicznych; zdalnym monitorowaniu 

ś

rodowiska naturalnego (powietrza, fauny i flory); obróbce materiałów i 

przemy

ś

le; ró

Ŝ

nego typu pomiarach i czujnikach, a tak

Ŝ

e w badaniach 

naukowych. Na ameryka

ń

skim promie kosmicznym z łatwo

ś

ci

ą

 mo

Ŝ

na 

odebra

ć

 wi

ą

zk

ę

 laserow

ą

, skierowan

ą

 do niego z Ziemi z odległo

ś

ci 300 

km. Nawet na tak długiej drodze rozszerza si

ę

 ona bardzo niewiele. Dzi

ę

ki 

swojej spójno

ś

ci, nat

ęŜ

eniu i monochromatyczno

ś

ci laser nadaje si

ę

 do 

widowiskowych efektów w dyskotekach i roz

ś

wietlania nieba nad miastami 

na specjalne okazje.  

background image

 

 

Laser jest specyficznym 

ź

ródłem 

ś

wiatła, zdecydowanie ró

Ŝ

nym od 

Ŝ

arz

ą

cych si

ę

 

Ŝ

arówek, 

ś

wiatła fluorescencyjnego itp.  

 

 

Takie zwyczajne 

ś

wiatło, które widzimy jako białe, w rzeczywisto

ś

ci 

jest mieszanin

ą

 wielu ró

Ŝ

nokolorowych promieni o ró

Ŝ

nych długo

ś

ciach 

fali. 

 

 

Rys. Wi

ą

zka 

ś

wiatła białego rozszczepiona za pomoc

ą

 pryzmatu  

background image

 

W przeciwie

ń

stwie do tych 

ź

ródeł, promieniowanie lasera 

charakteryzuje si

ę

 wysokim stopniem uporz

ą

dkowania pola 

ś

wietlnego, 

inaczej nazywanego koherencj

ą

 (spójno

ś

ci

ą

) 

ś

wiatła. Jest ono 

monochromatyczne (jednobarwne), czyli składa si

ę

 wył

ą

cznie z promieni 

o jednakowej długo

ś

ci fali i jest widoczne w postaci wi

ą

zki o bardzo 

czystym kolorze. Oznacza to, 

Ŝ

e laser jest 

ź

ródłem spójnych fal 

optycznych, w przeciwie

ń

stwie do innych 

ź

ródeł 

ś

wiatła, które generuj

ą

 

tylko, tzw. "szum optyczny" . 

       U podstaw działania laserowego generatora fal 

ś

wietlnych le

Ŝ

y odkryte 

w 1917 r. przez Alberta Einsteina zjawisko tzw. emisji wymuszonej

Mi

ę

dzy emisj

ą

 spontaniczn

ą

 (samorzutn

ą

), a wymuszon

ą

 istniej

ą

 du

Ŝ

Ŝ

nice. Emisja spontaniczna polega na powstaniu pojedynczego fotonu, 

natomiast efektem emisji wymuszonej jest zawsze drugi foton (oprócz 

fotonu wymuszaj

ą

cego foton wymuszony). Te dwa z kolei fotony mog

ą

 

wymusi

ć

 emisj

ę

 dwóch kolejnych itd. Poniewa

Ŝ

 emisja wymuszona jest 

zjawiskiem rezonansowym, powstaj

ą

ca wi

ą

zka jest idealnie spójna i 

jednobarwna, z zakresu widma od podczerwieni do nadfioletu. 

2. Wła

ś

ciwo

ś

ci laserowych 

ź

ródeł 

ś

wiatła 

 

Ź

ródła te charakteryzuj

ą

 si

ę

 nast

ę

puj

ą

cymi wła

ś

ciwo

ś

ciami:  

• 

bardzo mały k

ą

t rozbie

Ŝ

no

ś

ci wi

ą

zki laserowej, rz

ę

du 

µ

rad. Zwykłe 

ś

wiatło rozchodzi si

ę

 ze 

ź

ródła w ró

Ŝ

nych kierunkach. Dlatego 

ś

rednica plamy 

ś

wiatła latarki na 

ś

cianie jest tym wi

ę

ksza, a jasno

ść

 

tej plamy tym mniejsza, im dalej odsunie si

ę

 latark

ę

 od 

ś

ciany. Wi

ą

zka 

ś

wiatła lasera natomiast nie rozszerza si

ę

 i pozostaje spójna nawet na 

bardzo długim dystansie. 

• 

mo

Ŝ

liwo

ść

 uzyskiwania ogromnych g

ę

sto

ś

ci mocy w trakcie 

background image

 

ogniskowania wi

ą

zki za pomoc

ą

 układów optycznych (obecnie 

uzyskuje si

ę

 g

ę

sto

ś

ci rz

ę

du 10

18

 W/cm2); 

 

 

 

• 

mo

Ŝ

liwo

ść

 generacji 

Ŝ

nych długo

ś

ci fal promieniowania 

emitowanego przez lasery, od około 10 nm do ponad 7 

µ

m;   

 

• 

mo

Ŝ

liwo

ść

 polaryzacji liniowej, k

ą

towej lub eliptycznej;  

 

 

• 

mo

Ŝ

liwo

ść

 pracy ci

ą

głej lub impulsowej

3. Podział laserów 

Wyró

Ŝ

nia si

ę

 nast

ę

puj

ą

ce podstawowe rodzaje laserów: 

 

 

 

1. Lasery gazowe  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

a) laser helowo-neonowy, kryptonowy, ksenonowy, argonowy) 

 

   

b) laser molekularny CO

2

 

 

 

 

 

 

 

 

   

c) laser ekscymerowy 

 

 

 

 

 

 

 

 

2. Lasery cieczowe, tzw. barwnikowe, zawieraj

ą

ce roztwór rodaminy (w 

     zaniku)  

3. Lasery stałe   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

a) lasery krystaliczne 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

b) lasery półprzewodnikowe   

 

 

 

 

 

   

c) laser tytanowy 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

d) laser forsterytowy 

   

e) szklano - neodymowy 

4. Lasery chemiczne 

 

 

Rodzajów laserów jest znacznie wi

ę

cej, my omówimy teraz budow

ę

 

niektórych, bardziej popularnych. 

background image

4. Budowa i działanie laserów 

 

Lasery to optoelektroniczne 

ź

ródła 

ś

wiatła emituj

ą

ce skupion

ą

, spójn

ą

 

wi

ą

zk

ę

 promieniowania elektromagnetycznego o dokładnie okre

ś

lonej 

długo

ś

ci fali. Jak ju

Ŝ

 wiemy, nazwa laser pochodzi od skrótu angielskich 

słów: Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation - 

wzmocnienie 

ś

wiatła wskutek zjawiska emisji wymuszonej.  

 

To wzmocnienie 

ś

wiatła mo

Ŝ

na najlepiej wytłumaczy

ć

 na przykładzie 

lasera rubinowego. 

4.1. Laser rubinowy  

Laser rubinowy jest laserem krystalicznym składaj

ą

cym si

ę

 z kryształu 

rubinu w kształcie pr

ę

ta sztucznie wyhodowanego i domieszkowanego 

okre

ś

lonymi atomami, podobnie jak w przypadku innych materiałów 

półprzewodnikowych (zwykle jest to kryształ korundu z domieszk

ą

 jonów 

chromu). 

 

 

Schemat budowy lasera rubinowego: (1) promie

ń

 

ś

wiatła lasera, (2) 

ź

ródło 

ś

wiatła białego, (3) Pr

ę

t rubinowy, (4) Zwierciadło, (5) Rezonator 

optyczny, (6) Zwierciadło półprzepuszczalne.  

 

Powierzchnie czołowe tego kryształu s

ą

 bardzo dokładnie i równolegle 

oszlifowane. Na jedn

ą

 z nich naparowano warstw

ę

 metalu całkowicie 

odbijaj

ą

c

ą

 

ś

wiatło, a na drug

ą

 warstw

ę

 lustrzan

ą

 półprze

ź

roczyst

ą

, tzn. 

background image

 

tak

ą

, która w jednym kierunku przepuszcza 

ś

wiatło lepiej ni

Ŝ

 w drugim, 

podobnie jak połyskuj

ą

ce złotym kolorem szyby w nowoczesnych 

budynkach biurowych lub lustrzane okulary słoneczne. 

 

Odległo

ść

 mi

ę

dzy powierzchniami czołowymi kryształu tak dobrano, 

by stanowiła całkowit

ą

 wielokrotno

ść

 długo

ś

ci fal 

ś

wietlnych emitowanych 

w krysztale rubinu. Cały układ staje si

ę

 w ten sposób rezonatorem 

optycznym.  

 

Równolegle do tego kryształu zainstalowano ksenonow

ą

 lamp

ę

 

błyskow

ą

. Widmo 

ś

wiatła tej lampy jest białe i zawiera wszystkie długo

ś

ci 

fal od ultrafioletu do podczerwieni, a wi

ę

c cał

ą

 gam

ę

 cz

ę

stotliwo

ś

ci. 

  

 

 

Do lampy doprowadzono wysokie napi

ę

cie i impulsy wyzwalaj

ą

ce.

 

Impulsy 

ś

wietlne z lampy wzbudzaj

ą

 w krysztale rubinu fale 

ś

wietlne o 

jednej, jedynej cz

ę

stotliwo

ś

ci. Fale takie okre

ś

la si

ę

 mianem 

monochromatycznych lub koherentnych, czyli spójnych, co oznacza 

całkowit

ą

 równo

ść

 faz. Ulegaj

ą

 one wielokrotnemu odbiciu od obu 

powierzchni lustrzanych, przez cały czas zasilane „pompowan

ą

” energi

ą

 z 

lampy. Powstaje swego rodzaju rezonans, w wyniku którego z 

półprze

ź

roczystej powierzchni wychodzi w

ą

ski promie

ń

 laserowy. Promie

ń

 

background image

ten pulsuje z cz

ę

stotliwo

ś

ci

ą

 lampy błyskowej. Uzyskuje si

ę

 zatem nie 

ci

ą

głe 

ś

wiatło, lecz seri

ę

 błysków 

ś

wietlnych.  

 

Taki promie

ń

 laserowy to przekształcone 

ś

wiatło białe, a jego 

nat

ęŜ

enie jest wi

ę

ksze od maksymalnej amplitudy pierwotnego 

szerokopasmowego widma, st

ą

d wyst

ę

puj

ą

ce w nazwie okre

ś

lenie 

wzmacniania 

ś

wiatła. Zachodz

ą

ce podczas tej przemiany skomplikowane 

zjawiska wynikaj

ą

 z praw mechaniki kwantowej. 

4.2. Laser gazowy 

 

 

W laserach gazowych wła

ś

ciwie nie mo

Ŝ

na mówi

ć

 o pobudzeniu 

ś

wietlnym. Wzbudzenie lasera nast

ę

puje w wyniku bezpo

ś

redniego 

wyładowania elektrycznego w mieszaninie gazów. Zasad

ę

 jego działania 

mo

Ŝ

na by porówna

ć

 do działania 

ś

wietlówki.  

 Widok lasera gazowego małej mocy 

background image

 

 

Laser gazowy składa si

ę

 z rury szklanej z umieszczonymi na jej 

powierzchniach czołowych zwierciadłami, tworz

ą

cymi rezonator optyczny 

(rysunek). 

 

 

W laserach z gazem szlachetnym stosuje si

ę

 neon, argon, krypton, 

ksenon lub mieszanin

ę

 neonu i helu (laser neonowo-helowy). 

 

 

Do wtopionych elektrod przykłada si

ę

 wysokie napi

ę

cie. 

Przepływaj

ą

cy strumie

ń

 elektronowy powoduje silne zderzenia atomów 

gazu, które oddaj

ą

c energi

ę

 generuj

ą

 drgania 

ś

wietlne. Podobnie jak w 

laserze rubinowym promie

ń

 odbija si

ę

 od czoła powierzchni lustrzanych, 

background image

10 

odpowiednio ukierunkowuje fazowo i wychodzi z półprze

ź

roczystej 

powierzchni czołowej w postaci promieniowania o bardzo małej szeroko

ś

ci 

pasma, ale tym razem o charakterze ci

ą

głym. Długo

ść

 jego fali zale

Ŝ

y od 

składu gazu wypełniaj

ą

cego laser. Z laserów z gazem szlachetnym mo

Ŝ

na 

uzyska

ć

 moc 

ś

wietln

ą

 rz

ę

du kilku watów. 

 

W innej odmianie lasera gazowego stosuje si

ę

 dwutlenek w

ę

gla CO

2

W tym przypadku osi

ą

ga si

ę

 du

Ŝ

o wi

ę

ksze moce, ale ba

ń

k

ę

 szklan

ą

 stale 

trzeba uzupełnia

ć

 nowym gazem, a zu

Ŝ

yty odpompowywa

ć

. Ze wzgl

ę

du na 

przemian

ę

 du

Ŝ

ej ilo

ś

ci energii trzeba zapewni

ć

 w nim skuteczne 

chłodzenie. 

 

4.3. Laser półprzewodnikowy 

 

Jak wiemy, w zwykłej postaci dioda LED słu

Ŝ

y jedynie jako 

ź

ródło 

ś

wiatła do sygnalizacji lub do przedstawiania cyfr i znaków. Staje si

ę

 ona 

diod

ą

 laserow

ą

 dopiero po odpowiednim ukształtowaniu zł

ą

cza 

półprzewodnikowego w precyzyjnie obrobiony pr

ę

cik długo

ś

ci 300um 

(0,3mm) i grubo

ś

ci 40um.  

background image

 

11 

 

W celu uzyskania rezonatora optycznego powierzchnie czołowe 

pr

ę

cika - jak w przypadku lasera rubinowego lub gazowego - 

wypolerowano i pokryto warstw

ą

 lustrzan

ą

. Rezonans ten w ostatecznym 

rezultacie powoduje wypromieniowanie w

ą

skopasmowego, praktycznie 

monochromatycznego 

ś

wiatła. 

 

 

 

 

background image

12 

 

Dioda laserowa emituje promieniowanie ci

ą

głe, a do pracy wymaga 

niskiego napi

ę

cia, które w prosty sposób daje si

ę

 modulowa

ć

 napi

ę

ciem 

przemiennym o ró

Ŝ

nej cz

ę

stotliwo

ś

ci. Diody tego typu posiadaj

ą

 znaczn

ą

 

sprawno

ść

 energetyczn

ą

 (do 50%) i dlatego znajduj

ą

 szerokie 

zastosowanie. 

 

Pod koniec 2005 roku polscy naukowcy zbudowali niebieskie lasery 

półprzewodnikowe ró

Ŝ

nego rodzaju. Sprzedawane s

ą

, głównie za granic

ę

lasery o mocy do 1 W w impulsie i lasery o pracy ci

ą

głej o mocy 100 i 200 

mW. 

 

4.4. Laser neodymowy 

 

S

ą

 to najpot

ęŜ

niejsze lasery 

ś

wiata - u

Ŝ

ywane przede wszystkim do 

badania struktury atomów i reakcji rozszczepienia. Emituj

ą

 one pot

ęŜ

ne 

impulsy energii w zakresie terawatów - impulsy te jednak s

ą

 bardzo krótkie, 

krótsze od pikosekundy. 

 

Podstaw

ą

 konstrukcji jest szkło z domieszk

ą

 neodymu, które emituje 

impulsowo promieniowanie podczerwone o długo

ś

ci fali 

λ

=1,06 µm 

(

ś

wiatło widzialne ma długo

ść

 fali mi

ę

dzy 0,38 a 0,78 µm).  

 

Najpot

ęŜ

niejszy laser brytyjski, nazywaj

ą

cy si

ę

 "Vulcan", ma moc 50 

terawatów (50 i 12 zer), a najwi

ę

kszy w USA, "Nova" - 10 terawatów. W 

obu tych laserach o

ś

rodkiem jest szkło. 

background image

 

13 

 Laser Vulcan 

5. Zastosowanie laserów  

Wst

ę

 

Wraz z pojawieniem si

ę

 laserów w pocz

ą

tkach lat sze

ść

dziesi

ą

tych 

przepowiadano nast

ą

pienie nowej ery w nauce i technice. Nast

ą

piło jednak 

rozczarowanie. Lasery pocz

ą

tkowo nie spełniły pokładanej w nich nadziei. 

Z laserami wi

ą

zano mo

Ŝ

liwo

ść

 dokładnej obróbki materiałów, wykonywania 

otworów w twardych przedmiotach, ci

ę

cia arkuszy blach itp.  

 

Produkowane wtedy lasery miały jednak za mał

ą

 moc, aby mogły by

ć

 

stosowane w przemy

ś

le. Na przykład pierwszy laser gazowy, helowo-

neonowy, zapewnił 

ś

redni

ą

 moc wyj

ś

ciow

ą

 wi

ą

zki 

ś

wietlnej mniejsz

ą

 ni

Ŝ

 1 

mW i nie dopuszczał my

ś

li o wykorzystaniu jej jako narz

ę

dzia 

skrawaj

ą

cego. Nadzieje te od

Ŝ

yły dopiero kiedy udało si

ę

 skonstruowa

ć

 

lasery krystaliczne o mocy ponad 1 kW przy pracy ci

ą

głej i o mocy w 

impulsie 10

13

 W oraz lasery gazowe o mocy 60 kW przy pracy ci

ą

głej.  

 

Lasery o pracy ci

ą

głej i lasery pracuj

ą

ce impulsowo konkuruj

ą

 ju

Ŝ

 

obecnie z tradycyjnymi obrabiarkami i znajduj

ą

 coraz szersze 

zastosowanie w wielu ró

Ŝ

norodnych i wyspecjalizowanych operacjach 

technologicznych, głównie dzi

ę

ki:  

- osi

ą

ganej obecnie du

Ŝ

ej mocy w impulsie 

background image

14 

- małym przekroju poprzecznym wi

ą

zki promieniowania 

- dokładno

ś

ci z jak

ą

 mo

Ŝ

na kontrolowa

ć

 i sterowa

ć

 jej nat

ęŜ

enie, poło

Ŝ

enie 

i czas oddziaływania z materi

ą

 

 

Zjawiska fizyczne obserwowane przy obróbce materiałów i spawaniu 

za pomoc

ą

 wi

ą

zki promieniowania laserowego zwi

ą

zane s

ą

 głównie z 

procesami cieplnymi.  

5.1. Zapis i odczyt na płytach CD, DVD, Bluray itp. 

Zapis i odczyt na płytach omówili

ś

my wcze

ś

niej. 

 

5.2. Drukarka laserowa 

 

Układ elektrostatycznego ładowania b

ę

bna pozostawia na jego 

powierzchni ujemne ładunki elektrostatyczne. Wi

ą

zka laserowa emitowana 

impulsami pada na b

ę

ben zale

Ŝ

nie od wzoru drukowanego rysunku, 

zmieniaj

ą

c jego ładunki na dodatnie. Dodatnio naładowane obszary b

ę

bna 

przyci

ą

gaj

ą

 ujemnie naładowane cz

ą

stki sproszkowanego atramentu 

zwanego tonerem. Na przesuwaj

ą

cym si

ę

 arkuszu papieru odbija si

ę

 toner 

i powstaje rysunek. 

background image

 

15 

5.3. Czytnik kodu kreskowego 

 

Kod kreskowy to zestaw cyfr zapisanych w systemie dwójkowym. 

Szeroki czarny pasek, lub szeroki biały odst

ę

p oznaczaj

ą

 w tym systemie 

„1”, natomiast w

ą

ski czarny pasek lub w

ą

ski biały odst

ę

p „0”. Kombinacje 

zer i jedynek w układzie dwójkowym odpowiadaj

ą

 cyfrom i liczbom z układu 

dziesi

ę

tnego. Wi

ą

zka laserowa padaj

ą

c na paski kodu jest odbijana przez 

białe odst

ę

py, a pochłaniana przez czarne paski. Odbite promienie s

ą

 

kierowane na fotodiod

ę

, która rejestruje sygnały. 

5.4. Holografia 

 

Jest to wytwarzanie trójwymiarowych obrazów charakteryzuj

ą

cych si

ę

 

tak

ą

 gł

ę

bi

ą

, jak

ą

 posiadaj

ą

 przedmioty realne. Promienie laserowe 

wykorzystane s

ą

 zarówno do wytwarzania hologramu, jak i do jego 

odczytu. Dowolny fragment, niewa

Ŝ

ne jak mały, mo

Ŝ

e by

ć

 wykorzystany do 

rekonstrukcji całego obrazu. Jedynym ograniczeniem jest tutaj pogorszenie 

si

ę

 rozdzielczo

ś

ci oraz efektów gł

ę

bi w miar

ę

 zmniejszania si

ę

, wybranego 

do rekonstrukcji, fragmentu hologramu. Coraz wi

ę

ksze znaczenia ma tak

Ŝ

holografia przestrzenna. 

5.5. Medycyna 

 

W latach 60. przeprowadzono po raz pierwszy udane próby 

wykorzystania lasera rubinowego do koagulacji (przyklejenia) siatkówki 

oka. Dzi

ś

 znane s

ą

 setki ró

Ŝ

nych typów laserów, z których ka

Ŝ

dy w 

wi

ę

kszym lub mniejszym stopniu mo

Ŝ

e by

ć

 przydatny w diagnostyce lub 

terapii medycznej.  

 

Lasery w medycynie mog

ą

 by

ć

 wykorzystywane do nast

ę

puj

ą

cych 

celów: 

- diagnostyki stanu organizmu (lasery diagnostyczne) 

background image

16 

- terapii schorze

ń

 (lasery stymulacyjne, czyli pobudzaj

ą

ce i 

 chirurgiczne)  

- jako 

ź

ródło 

ś

wiatła pod

ś

wietlaj

ą

cego pole operacji.  

 

Lasery diagnostyczne, stymulacyjne i o

ś

wietlaj

ą

ce to lasery małej 

mocy.  

 

Zadaniem laserów stosowanych w chirurgii jest usuwanie tkanek, a 

odbywa si

ę

 to na drodze termicznej lub mechanicznej. Lasery te generuj

ą

 

promieniowanie o znacznie wi

ę

kszych mocach i st

ą

d cz

ę

sto mówi si

ę

 o 

nich jako o energetycznych. Charakter oddziaływania promieniowania 

laserowego na tkank

ę

 zale

Ŝ

y od parametrów promieniowania i własno

ś

ci 

tkanki.  

 

Lasery wykorzystywane w oftalmologii słu

Ŝą

 do koagulacji siatkówki 

(przyklejanie jej do dna oka). Odklejenie si

ę

 siatkówki od dna oka mo

Ŝ

nast

ą

pi

ć

 samoistnie lub po uderzeniu w głow

ę

. Wi

ą

zk

ę

 laserow

ą

 mo

Ŝ

na 

u

Ŝ

y

ć

 do jej sklejania, i tu laser okazuje si

ę

 niezast

ą

piony. Laser 

nakierowuje si

ę

 dokładnie na okre

ś

lony punkt gałki ocznej i wysyła si

ę

 

krótki impuls 

ś

wiatła. Za pomoc

ą

 soczewki skupia si

ę

 go w miejscu 

sklejenia. Tkanka zostaje spalona, skleja si

ę

 na mikroskopijnym obszarze, 

po czym powstaje blizna, która wzmacnia miejsce sklejenia. Operacja 

sklejenia siatkówki jest bezbolesna, gdy

Ŝ

 ze wzgl

ę

du na krótki czas trwania 

impulsu promieniowania nie zachodz

ą

 jeszcze reakcje odruchowe. 

 

Lasery cz

ę

sto s

ą

 stosowane tak

Ŝ

e w dermatologii (czyli leczenie 

choroby skóry), a tak

Ŝ

e do usuwania niewielkich naczy

ń

 krwiono

ś

nych na 

powierzchni twarzy, powstałych np. po odmro

Ŝ

eniach. 

 

Lasery charakteryzuj

ą

 si

ę

 doskonał

ą

 jako

ś

ci

ą

 wi

ą

zki. Ich 

promieniowanie udaje si

ę

 przesyła

ć

 

ś

wiatłowodami o niewielkiej 

ś

rednicy 

rdzenia (50 um), dzi

ę

ki temu mo

Ŝ

na ich u

Ŝ

ywa

ć

 w trudno dost

ę

pnych 

background image

 

17 

miejscach ciała ludzkiego. 

 

 Laser okazuje si

ę

 tak

Ŝ

e pomocny w walce z rakiem. W tym 

przypadku równie

Ŝ

 wykorzystuje si

ę

 du

Ŝą

 g

ę

sto

ść

 mocy i małe rozmiary 

wi

ą

zki promieniowania laserowego. Mo

Ŝ

na nakierowa

ć

 j

ą

 na chore komórki 

i zniszczy

ć

 je, nie naruszaj

ą

c przy tym zdrowych tkanek. 

 

Promieniowanie niektórych laserów jest silnie pochłaniane przez 

wod

ę

. Maj

ą

 wi

ę

c typowo powierzchniowe oddziaływanie i doskonale 

nadaj

ą

 si

ę

 do ci

ę

cia tkanek. Z racji do

ść

 precyzyjnego dawkowania energii 

i stosunkowo wysokiej cz

ę

sto

ś

ci powtarzania impulsów, prowadzi si

ę

 przy 

ich pomocy korekcje krzywizny rogówki oka.  

 

Doskonałe wyniki dzi

ę

ki laserom osi

ą

ga si

ę

 równie

Ŝ

 w stomatologii 

(bezbolesne leczenie próchnicy). 

5.6. Metrologia 

 

Jako wzorzec długo

ś

ci ustalono w roku 1960 "pomara

ń

czowe" 

spontaniczne przej

ś

cie 2p10 > 5d5, w atomie kryptonu 86Kr o długo

ś

ci fali 

605,7802105 nm i wzgl

ę

dnej niestało

ś

ci długo

ś

ci fali 3•10-9. Za wzorzec 

czasu przyj

ę

to na XIII Generalnej Konferencji Wzorców i Pomiaru w roku 

1967, jedno z przej

ść

 mi

ę

dzy dwoma poziomami struktury subtelnej stanu 

podstawowego atomu cezu 133Cs. Jako sekund

ę

 uznano czas trwania 9 

192 631 770 cykli wymienionego przej

ś

cia, a jednostk

ę

 cz

ę

stotliwo

ś

ci 

odpowiednio jako odwrotno

ść

 tej wielko

ś

ci. Wzorzec ten zapewnia 

wzgl

ę

dn

ą

 niestało

ść

 cz

ę

stotliwo

ś

ci rz

ę

du 10-13. 

 

Lasery stwarzaj

ą

 mo

Ŝ

liwo

ść

 poł

ą

czenia obu wzorców (długo

ś

ci i 

cz

ę

stotliwo

ś

ci) w jednym przyrz

ą

dzie przy zwi

ę

kszonej dokładno

ś

ci, a 

równocze

ś

nie przy ni

Ŝ

szym koszcie i du

Ŝ

ej prostocie obsługi. 

 

W metrologii laser mo

Ŝ

e wyst

ę

powa

ć

 nie tylko jako wzorzec czasu i 

background image

18 

długo

ś

ci, ale ze wzgl

ę

du na swoje naturalne cechy, znalazł inne 

zastosowania metrologiczne, np.: 

- w interferencyjnych metodach pomiaru elementów w optyce i  

 mechanice; 

 

 

 

 

 

 

 

 

- interferometrii holograficznej; 

 

 

 

 

 

 

- interferencyjnych metodach pomiaru przemieszcze

ń

, k

ą

tów,  

 odległo

ś

ci i pr

ę

dko

ś

ci;   

 

 

 

 

 

- impulsowych metodach pomiaru odległo

ś

ci i pr

ę

dko

ś

ci w tym  

 równie

Ŝ

 do pomiaru ruchów tektonicznych Ziemi (wykrywanie trz

ę

sie

ń

 

ziemi); 

 

- metodach pomiaru stanu i ska

Ŝ

e

ń

 

ś

rodowiska naturalnego. 

 

W metrologii po raz pierwszy zastosowano laser do pomiaru 

odległo

ś

ci do obiektów wojskowych w styczniu 1961 r. 

5.7. Przemysł 

 

Najwa

Ŝ

niejszymi odbiorcami rynkowymi technologii laserowej s

ą

 

przemysły: elektroniczny, samochodowy i lotniczy. 

 

Pierwsze prace w latach 60. i 70. nad wykorzystaniem laserów do 

obróbki materiałów prowadzone były w warunkach laboratoryjnych. 

Wykorzystano do tego celu stałe lasery impulsowe o energii dochodz

ą

cej 

do 100 J w impulsie, które przeznaczono głównie do dr

ąŜ

enia, punktowego 

spawania cienkich blach i drutów oraz mikroobróbki cieplnej. 

 

Punktem zwrotnym w dziedzinie laserowej obróbki materiałów było 

opracowanie i zbudowanie pod koniec lat sze

ść

dziesi

ą

tych laserów CO

2

 o 

działaniu ci

ą

głym. Lasery przemysłowe o mocach powy

Ŝ

ej 1 kW zacz

ę

ły 

ukazywa

ć

 si

ę

 w latach siedemdziesi

ą

tych, a ich pojawienie si

ę

 na rynku 

stworzyło mo

Ŝ

liwo

ść

 wykonywania procesu spawania blach stalowych o 

background image

 

19 

grubo

ś

ci kilku mm. 

 

W obróbce materiałów z zastosowaniem laserów wykorzystuje si

ę

 

głównie termiczne efekty absorpcji promieniowania laserowego. 

Oddziaływanie termiczne zaabsorbowanego promieniowania prowadzi do 

lokalnego nagrzewania, przetapiania lub odparowania materiału, a w 

konsekwencji powoduje zmiany jego struktury, własno

ś

ci b

ą

d

ź

 kształtu w 

precyzyjnie obrabianym miejscu. 

 

Obróbk

ę

 ciepln

ą

 za pomoc

ą

 promieniowania laserowego 

charakteryzuje łatwo

ść

 uzyskiwania na powierzchni obrabianego materiału 

du

Ŝ

ych g

ę

sto

ś

ci mocy promieniowania dochodz

ą

cych do 1018 W/cm2. 

 

Czas oddziaływania impulsu z materiałem mo

Ŝ

e by

ć

 od femtosekund 

(10-15 s), a

Ŝ

 do sekund. Dzi

ę

ki temu temperatur

ę

 wymagan

ą

 do celów 

obróbki lub mikroobróbki uzyskuje w krótkim czasie tylko cienka warstwa 

materiału lub nawet grupy atomów, podczas gdy warstwy poło

Ŝ

one dalej 

od miejsca obróbki nie zd

ąŜą

 si

ę

 nagrza

ć

 i pozostaj

ą

 chłodne, co pozwala 

unikn

ąć

 ich odkształce

ń

.  

 

Lasery pozwalaj

ą

 na precyzyjne ci

ę

cie, spawanie, przetapianie, 

dr

ąŜ

enie, znakowanie, a tak

Ŝ

e na utwardzanie powierzchni obrabianego 

materiału za pomoc

ą

 fali uderzeniowej. 

 

Lasery najcz

ęś

ciej wykorzystywane s

ą

 w takich procesach jak: 

utwardzanie powierzchniowe, spawanie, nasycanie, naparowywanie, ci

ę

cie 

i dr

ąŜ

enie otworów. 

 

Lasery umo

Ŝ

liwiaj

ą

 te

Ŝ

 precyzyjne zdejmowanie jednej warstwy 

atomowej po drugiej, co pozwala na wykorzystanie ich w technologiach 

specjalnych, jak np.: litografii laserowej, fotochemii, mikrodr

ąŜ

arkach. 

Pozwalaj

ą

 dr

ąŜ

y

ć

 w dielektrykach otwory o 

ś

rednicy poni

Ŝ

ej 10 um. 

 

Jednym z cz

ę

sto wyst

ę

puj

ą

cych procesów technologicznych w 

background image

20 

przemy

ś

le jest ci

ę

cie blach. Do realizacji tego procesu wykorzystuje si

ę

 

bardzo wydajny laser gazowy - C0

2

, generuj

ą

cy promieniowanie 

podczerwone o długo

ś

ci fali ok. 1,06 um. Wi

ą

zk

ę

 promieniowania odbit

ą

 od 

zwierciadła i skupion

ą

 przez soczewk

ę

 kieruje si

ę

 na powierzchni

ę

 

obrabianego materiału (np. arkusza blachy). Proces ci

ę

cia powstaje przy 

przesuwaniu detalu wzgl

ę

dem nieruchomej wi

ą

zki. Pod wpływem 

promieniowania w materiałach powstaje temperatura wy

Ŝ

sza od 

temperatury topnienia tych materiałów. W miejscu stopienia nast

ę

puje 

rozdzielenie fragmentów ci

ę

tego detalu. W praktycznych urz

ą

dzeniach 

laserowych uzyskuje si

ę

 pr

ę

dko

ś

ci ci

ę

cia od około 6 mm/s dla stali 

nierdzewnej do ok. 250 mm/s dla tytanu. 

 

Laserowej metodzie ci

ę

cia poddaje si

ę

 tylko materiały o małej 

przewodno

ś

ci cieplnej. Takie metale jak np. mied

ź

 czy aluminium maj

ą

 

du

Ŝą

 przewodno

ść

 ciepln

ą

, o rz

ą

d wielko

ś

ci wi

ę

ksz

ą

 ni

Ŝ

 tytan, i nie udaje 

si

ę

 ich ci

ąć

 wi

ą

zk

ą

 laserow

ą

, bowiem energia cieplna wydzielana w 

miejscu padania i ogniskowania wi

ą

zki jest szybko odprowadzana, co 

powoduje ochładzanie miejsca napromieniowanego i trudno

ś

ci w jego 

topieniu. 

 

Obróbce przez kruszenie poddaj

ą

 si

ę

 materiały o małym 

przewodnictwie cieplnym, o du

Ŝ

ej rozszerzalno

ś

ci cieplnej i małej 

wytrzymało

ś

ci na rozrywanie. Przewiduje si

ę

Ŝ

e w przyszło

ś

ci mo

Ŝ

liwe 

b

ę

dzie kruszenie skał i dr

ąŜ

enie tuneli. Dodatkow

ą

 zalet

ą

 takiej metody 

dr

ąŜ

enia b

ę

dzie jednoczesne wytyczanie kierunku dr

ąŜ

onego szybu. 

Oczywi

ś

cie, 

Ŝ

eby wszystko było jasne, nale

Ŝ

y jeszcze wyja

ś

ni

ć

, dlaczego 

niektóre materiały p

ę

kaj

ą

 w miejscu silnego nagrzania. Otó

Ŝ

, jak wiadomo, 

wiele materiałów drewnopodobnych oraz minerałów zawiera wod

ę

 

zwi

ą

zan

ą

 lub wprost wod

ę

 krystaliczn

ą

. Intensywne ogrzewanie prowadzi 

background image

 

21 

do wyparowania wody i innych bardziej istotnych składników. Pary 

odparowanych substancji wytwarzaj

ą

 wewn

ą

trz materiałów du

Ŝ

e ci

ś

nienie, 

które prowadzi do mikrop

ę

kni

ęć

 i pojawiania si

ę

 drobnych szczelin. 

 

W przemysłowych zastosowaniach lasera wykorzystuje si

ę

 energi

ę

 

ciepln

ą

 wypromieniowania przez niego wi

ą

zki równie

Ŝ

 do zgrzewania, 

lutowania i spajania ró

Ŝ

nych detali. W niektórych szczególnych 

przypadkach nawet zastosowanie innych technologii ni

Ŝ

 laserowej jest 

niemo

Ŝ

liwe. Dla przykładu zlutowanie lub zgrzanie elementów zatopionych 

w szklanej ba

ń

ce, np. lampie elektronowej, przypadkowo rozł

ą

czonych na 

skutek uszkodzenia, mo

Ŝ

e si

ę

 odby

ć

 tylko przy u

Ŝ

yciu lasera. Wi

ą

zk

ę

 

promieniowania laserowego kieruje si

ę

 przy tym na uszkodzone elementy, 

doprowadzaj

ą

c do ich trwałego poł

ą

czenia. Obudowa szklana lampy nie 

stanowi przeszkody, gdy

Ŝ

 jest przezroczysta i nie pochłania energii wi

ą

zki 

laserowej. 

5.8. Komunikacja 

 

Laser znajduje zastosowanie równie

Ŝ

 w systemach ł

ą

czno

ś

ci i 

komunikacji.  

 

Pierwsze zastosowanie lasera w ł

ą

czno

ś

ci polegało na wysłaniu w 

kierunku Ksi

ęŜ

yca bardzo silnego impulsu laserowego. Wi

ą

zka po odbiciu 

od powierzchni Ksi

ęŜ

yca powróciła na Ziemi

ę

 i tu została zarejestrowana. 

Stworzyło to mo

Ŝ

liwo

ś

ci badania powierzchni planet w laboratoriach 

ziemskich. Z oblicze

ń

 wynika, 

Ŝ

e promieniowanie laserowego 

ź

ródła 

ś

wiatła w postaci ci

ą

gów impulsów o energii 10

4

 J i czasie trwania 1 ns o 

rozbie

Ŝ

no

ś

ci wi

ą

zki 1 

µ

rad (mikroradian) mo

Ŝ

e by

ć

 odebrane na Ziemi z 

odległo

ś

ci 10 lat 

ś

wietlnych! Antena stacji odbiorczej (reflektor optyczny) 

powinna mie

ć

 przy tym 30 m 

ś

rednicy. 

background image

22 

 

W komunikacji bardzo wa

Ŝ

n

ą

 rol

ę

 odgrywaj

ą

 

ś

wiatłowody.  

 

W miar

ę

 jak coraz wi

ę

cej ludzi u

Ŝ

ywa Internetu, telefonu i faksu, 

ro

ś

nie zapotrzebowanie na ł

ą

cza telekomunikacyjne. I w tej dziedzinie 

lasery s

ą

 pomocne. Kable 

ś

wiatłowodowe, przewodz

ą

ce sygnały w formie 

impulsów 

ś

wietlnych o ró

Ŝ

nej intensywno

ś

ci, przenosz

ą

 wielokrotnie wi

ę

cej 

informacji, ni

Ŝ

 tradycyjne miedziane kable telefoniczne.  

 

ś

wiatłowodowych sieciach telekomunikacyjnych pojedyncze włókno 

mo

Ŝ

e równocze

ś

nie przesyła

ć

 tysi

ą

ce rozmów telefonicznych. Cienkie 

szklane włókna przewodz

ą

 sygnały w formie impulsów 

ś

wiatła lasera. 

  

5.9. Inne zastosowania 

 

Wykorzystuj

ą

c wła

ś

ciwo

ś

ci promieniowania spójnego stosuje si

ę

 

jeszcze lasery do: 

• 

wywoływania ró

Ŝ

norodnych reakcji chemicznych, 

• 

kontroli zanieczyszcze

ń

 atmosfery, 

background image

 

23 

• 

lasery impulsowe du

Ŝ

ej mocy zastosowano do obserwacji 

bardzo odległych wolno przesuwaj

ą

cych si

ę

 obiektów jak 

chmury, balony, zawiesiny, spaliny z rakiet 

• 

pomiarów pr

ę

dko

ś

ci przepływów cieczy, 

• 

automatycznego sterowania i kontroli, 

• 

miejscowego domieszkowania półprzewodników  

• 

obróbki materiałów ceramicznych i szklistych, 

• 

przeprowadzania kontrolowanych reakcji termoj

ą

drowych, 

• 

rozdzielania izotopów, 

• 

zapisywania lub odczytywania stanu elektrooptycznych 

komórek pami

ę

ciowych, 

• 

pomiarów małych drga

ń

 o amplitudzie rz

ę

du 10

-14

 m 

• 

pomiarów wielko

ś

ci elektrycznych i holografii, 

• 

w telewizji przemysłowej i noktowizji 

• 

laserowe urz

ą

dzenia 

Ŝ

yroskopowe (np. w nawigacji) 

• 

skonstruowano laserow

ą

 lask

ę

 dla niewidomych