Opór elektryczny i przewodnictwo elektryczne

 

Prawa Ohma głosi, Ŝe: 
stosunek natęŜenia prądu 
płynącego przez przewodnik do 
napięcia pomiędzy jego końcami 
jest stały.  

  

  

Wartość tego stosunku jest nazywana jest przewodnictwem elektrycznym:  

 

G - 

przewodnictwo elektryczne (w simensach S)

 

I 

 - natęŜenie prądu (w układzie SI w amperach – A) 

U

 - napięcie między końcami przewodnika (w układzie SI w woltach – V) 

Jednostką przewodnictwa w układzie SI jest simens - S: 

1 S = 1/ Ω = A/V. 

Opór przewodnika

 

Z kolei odwrotność przewodnictwa, czyli stosunek napięcia do natęŜenia prądu jest określany 
mianem oporu elektrycznego. Jest on oznaczany literą 

R

  (bo inne jego określenie to 

rezystancja).   
W takim układzie „wzór na prawo Ohma” (przypominam, Ŝe sam wzór nie wyraŜa jeszcze 
prawidłowo tego prawa) ma postać: 

 

R - 

opór elektryczny (w omach - Ω ) 

I 

 - natęŜenie prądu (w układzie SI w amperach – A) 

U

 - napięcie między końcami przewodnika (w układzie SI w woltach – V) 

Jednostką oporu jest 1 om. Om oznaczany jest grecką literą „duŜe omega” – Ω. 

[R] = Ω = V/A 

Opór elektryczny a prawidłowo sformułowane prawo Ohma

 

Prawidłowo sformułowane prawo Ohma wykorzystujące pojęcie oporu miałoby postać, Ŝe opór 
przewodnika jest stały (opór ten nie zmienia się mimo zmian przyłoŜonego napięcia), co 
sprawdza się tylko w odniesieniu do części materiałów. 

Mamy więc: 

Dla przewodników spełniających prawo Ohma opór elektryczny jest stały. 

R

 = const 

 I to jest kolejna postać, w jakiej moŜna formułować prawo Ohma.  

Strona 1 z 1

Opór elektryczny

2008-09-07

http://www.fizykon.org/elektrycznosc/el_opor_elektryczny.htm