background image

Analiza "Zaginionej księgi Enki" Zecharii Sitchina

Wstęp

Już na samym początku spotykamy się z nieścisłością, bądź celowym przekłamaniem ze 

strony autora. Pierwsze sumeryjskie miasto określa Eridu określa mianem "kraj dalekiej podróży". 
Jednak gdy przyjrzymy się bliżej temu zagadnieniu, miasto w systemie pisma klinowego 
oznaczane było znakami URU.NUN.KI.

Samo URU.NUN.KI jest zapisem "splecionym" z trzech sumeryjskich znaków, co jest 

efektem aglutynacyjności języka. Po rozłożeniu na czynniki pierwsze, poszczególne znaki 
oznaczają sylaby:

URU:

1) iri- ang. city, pol. Miasto, oznacza słowa: iri; iriki; uru2; uru11; 
akadyjskie "ālu";
2) urun- ang. exalted, pol. wysoko postawiony, wniebowzięty; oznacza słowa:   
u18-ru; uru; akadyjskie "dannu"; "šapsu"; "şīru".

NUN:

1) eridu- ang. guidance, pol. informacja lub kierownictwo; akadyjskie irītu;
2) nun- ang. object, pol. cel; dopełnienie; przedmiot, obiekt; sprzeciwiać się; 
akadyjskie nunnu;
3) nun- ang. prince, pol. królewicz; akadyjskie rubû,
4) zil- ang. Split, pol. Pęknięcie, szczelina, akadyjskie nesû; šalātu;
5) zil- ang. Boil, pol. Gotować, akadyjskie qalāpu; salāqu.

KI:

1) gagar- ang. Ground, pol. Grunt, oznacza słowa: gagar
2) ki- ang. Place, pol. Miejsce, oznacza słowa ki(gu14), akadayjskie ašru; erşetu; 
mātu; qaqqaru; šaplû
 3) ki- ang. With, pol. Spójnik „z”, akadayjskie itti,
4) ki- ang. Bird, pol. Ptak, oznacza słowa KI

Tłumaczyć nazwę miasta Eridu można na wiele sposobów jak widzimy, dlatego ciężko 

jednoznacznie określić, co w istocie oznaczało. Można określić zarówno jako "miasto kierownicze 
ziem", lub "miasto królewiczów ziem". Inne kompilacje wydają się być bezsensowne. Jakkolwiek 
byśmy jednak tego nie przetłumaczyli, nigdy nie uzyskamy znaczenia podanego przez Sitchina.

Wszakże warto zwrócić uwagę na jeszcze jeden zasadniczy fakt. W języku sumeryjskim 

pisarze stosowali przyrostki i przedrostki, aby  zaznaczyć przynależność słowa do pewnych grup. 
Miało to na celu ułatwienie późniejsze jego odczytanie. Stąd przedrostek URU stosowany był do 
określania miast, takie samo zastosowanie miał przyrostek KI. Stąd właściwie odczytanie znaku, 
którym oznaczane było Eridu, należy tłumaczyć bardziej w kontekście środkowego znaku 
(infiksu).

Dalej spotykamy się z fragmentem:

"

Odczuwając brak siły roboczej, astronauci użyli metod inżynierii genetycznej, aby 

stworzyć prymitywnych robotników - Homo sapiens. Katastrofalny potop, który 
przetoczył się przez Ziemię, sprawił, że trzeba było zaczynać wszystko od początku;  
astronauci stali się bogami, przekazującymi ludziom cywilizację i wpajającymi im kult  
bóstw.

background image

Potem, około czterech tysięcy lat temu wszystko, co osiągnięto, przepadło w katastrofie  
nuklearnej spowodowanej w trakcie wojen przez rywalizujących ze sobą przybyszy."

W tym miejscu należy postawić sobie zasadnicze pytanie-na jakiej podstawie 

autor wysnuł hipotezę, jakoby ludzie powstali poprzez modyfikacje ich kodu DNA? 
Istnieją jakiekolwiek wyniki badań, które wskazywałyby na rewolucyjną zmianę w 
strukturze genetycznej człowieka? Raczej wszelkie odkrycia archeologiczne wskazują na 
powolną ewolucję, zatem można się pokusić o stwierdzenie, iż Sitchin skutecznie 
zmanipulował niewiedzę czytelnika, jak i wykazał braki (ale nie przekłamania) w nauce o 
ewolucji rodzaju Homo Sapiens. 

Kolejnym dosyć rażącym błędem w cytowanym przeze mnie fragmencie jest 

przekonanie o wojnie nuklearnej sprzed 4 tys lat. Jeżeli założymy, iż rzeczywiście miała 
ona miejsce, to jak wytłumaczyć źródła archeologiczne, których dostarczyły nam 
stanowiska na terenie Mezopotamii, jasno świadczące o tym, iż ok. IV tys. p.n.e. na tym 
terenie rozkwitała w dobre kultura Ubaid, obejmująca swym zasięgiem większość 
terenów tzw. "Żyznego Półksiężyca". Badania naczyń ceramicznych nie wykazują także 
żadnych "regresów" czy "zahamowań" w ciągłości kulturowej tego okresu, bowiem po 
kulturze Ubaid 5 następuje rozkwit kultury Uruk. Sądząc po analogiach zachodzących 
pomiędzy ceramikami czy innymi narzędziami, można zauważyć, iż ta kolejna kultura 
tkwiła mocno w ubaidzkich tradycjach. Żadnych spowolnień nie spotykamy również w 
rozwoju ceramiki w okresie Dżemdet Nasr, Wczesnodynastycznego, aż do okresu 
Gutejskiego, który był wynikiem najazdu dzikich plemion z gór Zagros na tereny 
ówczesnego już Sumero-Akadu w 2210r. p.n.e.