PRZYJĘCIE LUB ODRZUCENIE SPADKU:
Są sytuacje, gdy spadkobiercy odrzucają spadek. Najczęściej wynika to z dwóch powodów: albo spadkobierca
chce przekazać spadek pozostałym spadkobiercom albo chce uniknąć spłacania długów spadkodawcy
przekazanych razem ze spadkiem. Wraz z odrzuceniem spadku spadkobierca nie dziedziczy ani majątku
spadkodawcy ani jego długów. Jeśli jednak spadkobierca, który dziedziczy ustawowo spadek odrzuca go, wtedy
w jego miejsce wchodzą jego dzieci – dotyczy to spadkobierców, którzy są zstępnymi (dziećmi/wnukami it.) lub
rodzeństwem zmarłego spadkodawcy.
Spadek można odrzucić w ciągu sześciu miesięcy od momentu, gdy spadkobierca dowie się o swoim prawie do
spadku. Aby odrzucić spadek, należy złożyć odpowiednie oświadczenie o odrzuceniu spadku w sądzie
rejonowym właściwym dla miejsca zamieszkania lub pobytu albo u notariusza. Wtedy spadkobierca zostanie
formalnie uznany za osobę, która nie dożyła otwarcia spadku. Spadkobierca musi pamiętać, że nawet jeśli
pozbędzie się spadku i długów spadkodawcy, w jego miejsce wejdą jego dzieci i to one będą musiały borykać się
z kłopotliwym spadkiem. Wtedy również dzieci muszą odrzucić spadek. Długi dziedziczone są także przez innych
spadkobierców ustawowych, których kolejność określają przepisy prawa spadkowego. Najważniejszą kwestią
jest złożenie oświadczenia o odrzuceniu spadku w okresie sześciu miesięcy. Jeśli dana osoba takiego
oświadczenia nie złoży, staje się spadkobiercą.
Jeśli wszyscy spadkobiercy określeni w przepisach prawa spadkowego odrzucą spadek, przechodzi on wtedy
wraz z długami na rzecz gminy ostatniego miejsca zamieszkania zmarłego spadkodawcy lub na rzecz skarbu
państwa. Wierzyciele spadkobiercy natomiast mogą żądać przed sądem uznania odrzucenia spadku za
bezskuteczne. Dzieje się tak, jeśli spadkobierca odrzuca spadek po to, by jego wierzyciele nie mogli zaspokoić
swoich roszczeń z odziedziczonego majątku.
W oświadczeniu o odrzuceniu spadku spadkobierca wpisuje swoje dane i oświadcza, iż odrzuca w całości
spadek po zmarłym spadkodawcy w określonym dniu. Należy do oświadczenia dołączyć akt zgonu
spadkodawcy, trzeba również zamieścić w nim informacje o wszystkich spadkobiercach, ich miejsca
zamieszkania i stopień pokrewieństwa. Jeżeli spadkobierca składa takie oświadczenie na piśmie, to jego podpis
musi być poświadczony notarialnie.
Przed pełną odpowiedzialnością za długi spadkowe w przypadku braku oświadczenia o odrzuceniu spadku
chroniona jest zawsze osoba nie mająca pełnej zdolności do czynności prawnej (niepełnoletnia), osoba co do
której istnieje podstawa do jej całkowitego ubezwłasnowolnienia oraz osoby prawne, których milczenie wywoła
sutek w postaci przyjęcia spadku z tzw. dobrodziejstwem inwentarza.
TRANSMISJA, TRANSMITARIUSZ, TRANSMITENT:
Transmisja to sytuacja, w której spadkobierca A (tzw. Pierwotnie powołany) umiera przed definitywnym
nabyciem spadku. Wówczas w układzie spadkowym funkcjonują trzy osoby: spadkodawca , spadkobierca A
zwany transmitentem (czyli ten, który nie dożył nabycia spadku) i spadkobierca spadkobiercy A zwany
transmitariuszem, który nabywa uprawnienia do spadku po głównym spadkodawcy i spadkobiercy A.
Transmitariusz może wówczas złożyć oświadczenie o przyjęciu dwóch spadków (tj. po spadkodawcy głównym i
spadkobiercy A), ale też może przyjąć jeden spadek (po spadkobiercy A, który dla niego funkcjonuje jako
spadkodawca) i odrzucić spadek po spadkodawcy głównym. Ale nigdy odwrotnie!
Termin do złożenia oświadczenia przez transmitariusza zależy od tego, czy transmitent powziął wiadomość o
powołaniu go do spadku po głównym spadkodawcy. Jeżeli transmitentnie wiedział przed śmiercią, że został
powołany do spadku, wówczasdla transmitariusza termin do złożenia oświadczenia rozpoczyna się w dniu, w
którym dowiedział się o powołaniu transmitenta (spadkobiercy A) z zastrzeżeniem, że wie również o tytule
swego własnego powołania do spadku po transmitencie.
Jeżeli jednak transmitent przed swoją śmiercią powziął wiadomość o swoim powołaniu do spadku po głównym
spadkodawcy, to wtedy termin dla transmitariusza ulega odpowiedniemu wydłużeniu.
UWAGA: zasada jest jedna, termin do złożenia oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku przez
transmitariusza po osobie transmitenta( spadkobiercy A) nie może upłynąć wcześniej niż termin do złożenia
oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku po spadkodawcy głównym.
STWIERDZENIE NABYCIA SPADKU:
Ogólna charakterystyka stwierdzenia nabycia spadku.
Sąd wydaje postanowienie stwierdzające nabycie spadku na wniosek osoby mającej w tym interes prawny. Do
kręgu osób zainteresowanych należą przede wszystkim spadkobiercy, wierzyciele spadkodawcy, uprawnieni do
zachowku, zapisobiercy oraz wierzyciele spadkobiercy.
Uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku jest także wykonawca testamentu.
Stwierdzenie nabycia spadku następuje w postępowaniu nieprocesowym.
Postępowanie przed sądem cywilnym będzie rozpatrzone w czterech zasadniczych przypadkach:
gdy przedmiotem spadku są składniki majątku rejestrowane (nieruchomości , samochody, zabytki itp),
gdyż bez postanowienia sądu w sprawie nabycia spadku nie będzie możliwe zarejestrowanie nowych
właścicieli;
gdy przedmiotem spadku są wierzytelności, gdyż dłużnicy mogą nie chcieć uregulować długów do rąk
osób, co do których nie ma pewności, że są spadkobiercami;
gdy spadek podlega opodatkowaniu i jego wartość nie mieści się w kwocie wolnej od podatku;
gdy spadkobierca zamierza spadek odrzucić (tzn. nie chce go w ogóle przyjąć).
W toku postępowania o stwierdzenie nabycia spadku sąd bada z urzędu, kto jest spadkobiercą, w szczególności
bada, czy spadkodawca pozostawił testament oraz wzywa do złożenia testamentu osobę, co do której będzie
uprawdopodobnione, że testament się u niej znajduje. Spór co do ważności testamentu, sąd rozstrzyga go w
toku postępowania.
Stwierdzenie nabycia spadku powinno określać sytuację prawną majątku w sposób całościowy. Stąd w
postanowieniu stwierdzającym nabycie spadku sąd ma obowiązek wymienić wszystkich spadkobierców, którzy
nabyli spadek oraz określić wysokość przypadających im udziałów.
Stwierdzenie nabycia spadku nie może nastąpić przed upływem 6–iu miesięcy od otwarcia spadku, chyba, że
wszyscy znani spadkobiercy złożyli już oświadczenie o przyjęciu bądź odrzuceniu spadku.
Jeżeli zdecydujemy się złożyć wniosek o stwierdzenie nabycia spadku przed okresem 6–iu miesięcy musimy się
liczyć z tym, ze każdy uczestnik postępowania będzie musiał uiść kwotę w wysokości 20 zł. Natomiast jeżeli
wniosek będzie złożony po okresie 6–iu miesięcy, opłatę wnosi tylko wnioskodawca w kwocie 20 zł.
Do wniosku należy dołączyć załączniki oraz po jednym komplecie kserokopii wniosku i załączników dla każdego
uczestnika postępowania.
Wniosek o stwierdzenie nabycia spadku wnosi się przed sąd właściwy dla ostatniego miejsca zamieszkania
spadkodawcy.
Wystąpienie z wnioskiem o uchylenie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku możliwe jest, gdy osoba,
która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku, nie jest spadkobiercą albo przypada jej inny udział w spadku niż
stwierdzono. Wniosek taki można wnieść w dowolnym terminie.
Sąd wyda jedno postanowienie na posiedzeniu. Natomiast o odpis lub odpisy prawomocnego postanowienia
należy złożyć wniosek o wydanie takiego opisu do właściwego sądu.
Postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku jest jedynym dowodem, że określona osoba jest spadkobiercą.
Od 2008 r. uprawnionym do stwierdzenia o nabyciu spadku został Notariusz. Zostanie przez niego sporządzony
akt poświadczenia dziedziczenia ustawowego bądź testamentowego z jednym wyjątkiem a mianowicie z
wyłączeniem dziedziczenia na podstawie testamentów szczególnych.
Notariusz jest obowiązany do sporządzenia poświadczenia dziedziczenia spisując protokół dziedziczenia przy
udziale wszystkich zainteresowanych osób, które mogą być uprawnione do roli spadkobiercy ustawowego lub
testamentowego.
W protokole zamieszcza się m.in.:
1) zgodne żądanie poświadczenia dziedziczenia złożone przez osoby biorące udział w spisywaniu
protokołu,
2) oświadczenia o istnieniu lub nieistnieniu osób, które wyłączałyby znanych spadkobierców od
dziedziczenia lub dziedziczyłyby wraz z nimi,
3) oświadczenia o znanych testamentach spadkodawcy lub braku takich testamentów,
4) oświadczenia, że w odniesieniu do spadku nie zostało uprzednio wydane postanowienie o
stwierdzeniu nabycia spadku i nie toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku ani nie został
sporządzony akt poświadczenia dziedziczenia,
5) oświadczenia, czy w skład spadku wchodzi gospodarstwo rolne oraz który spośród spadkobierców
powołanych do spadku z ustawy odpowiada warunkom przewidzianym do dziedziczenia gospodarstwa
rolnego,
6) oświadczenia, czy spadkodawca w chwili śmierci był cudzoziemcem lub, nie posiadając żadnego
obywatelstwa, nie zamieszkiwał w Rzeczypospolitej Polskiej albo w skład spadku wchodzą prawa
rzeczowe lub posiadanie nieruchomości położonej za granicą,
7) oświadczenia, czy były składane oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku, czy zostało wydane
orzeczenie dotyczące niegodności dziedziczenia oraz czy były zawierane umowy z przyszłym
spadkodawcą w przedmiocie zrzeczenia się dziedziczenia po nim,
8) wzmiankę o pouczeniu przez notariusza o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych
oświadczeń.
Jeżeli od dnia otwarcia spadku nie upłynęło 6 miesięcy, w protokole dziedziczenia zostanie zamieszczone
oświadczenia spadkobierców o przyjęciu spadku wprost lub przyjęciu spadku z dobrodziejstwem inwentarza
albo o odrzuceniu spadku, chyba że oświadczenia tej treści zostały już przez spadkobierców uprzednio złożone.
W takim przypadku należy zamieścić wzmiankę o dacie, miejscu i treści złożonych przez poszczególnych
spadkobierców oświadczeń.
Do protokołu dziedziczenia notariusz załącza:
1) odpis aktu zgonu spadkodawcy,
2) odpisy aktów stanu cywilnego osób powołanych do spadku z ustawy,
3) inne dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie praw do spadku.
ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA DŁUGI SPADKOWE:
Odpowiedzialność spadkobiercy polega zatem na tym, że wierzyciel spadkowy – a więc osoba, która była
wierzycielem w stosunku do spadkodawcy, dla której powstały określone roszczenia w związku z otwarciem
spadku – ma możliwość skierowania do majątku spadkobiercy egzekucji na wypadek, gdyby nie spełnił
dobrowolnie ciążącego na nim obowiązku świadczenia .
Odpowiedzialność spadkobiercy za długi spadkowe ma charakter odpowiedzialności osobistej. Takie ujęcie
odpowiedzialność pociąga za sobą możliwość (w razie prostego przyjęcia spadku) zaspokojenie się wierzyciela
spadkodawcy nie tylko z majątku spadkowego, ale również z całego majątku osoby, która nabyła spadek.
Zakres uprawnień wierzyciela spadkodawcy możemy podzielić na następujące etapy:
1) Do chwili przyjęcia spadku spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe tylko ze spadku.
Wskutek tego do czasu przyjęcia spadku egzekucja na zaspokojenie długu spadku dopuszczalna jest
tylko ze spadku (art. 836 k.p.c.). Ponieważ chodzi o odpowiedzialność w okresie czasu między
otwarciem spadku a przyjęciem spadku, późniejsza treść oświadczenia o przyjęciu spadku nie może
mieć żadnego wpływu na rodzaj i zakres odpowiedzialności spadkobiercy w tym okresie czasu.
2) Od chwili przyjęcia spadku każdy spadkobierca, niezależnie od treści jego oświadczenia o przyjęciu
spadku (przyjęcie proste lub z dobrodziejstwem inwentarza), ponosi odpowiedzialność za długi
spadkowe z całego swego majątku (art. 1030 zd. 2 k.c.), zatem nie tylko ze spadku, ale i z majątku
własnego. Jeżeli spadkobierca pozostaje w małżeństwie, w którym obowiązuje ustrój wspólności
ustawowej lub umownej, wierzyciele spadku będą mogli dochodzić zaspokojenia tylko z majątku
odrębnego małżonka. W razie prostego przyjęcia spadku (lub jeśli spadkobierca nie złożył w terminie
oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku) spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi
spadkowe bez ograniczenia ( art. 1031 § 1 k.c.). Od tej zasady istnieje wyjątek, polegający na tym, że
odpowiedzialność spadkobiercy z tytułu zapisów i poleceń nie sięga nigdy ponad wartość stanu
czynnego spadku. W razie przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza spadkobierca ponosi
odpowiedzialność za długi spadkowe tylko do wartości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego
spadku (art. 1031 §2 zd. 1 k.c.). Prościej mówiąc – w najgorszym wypadku długi pochłoną
równowartość majątku spadkowego.
3) Do chwili działu spadku spadkobiercy ponoszą solidarną odpowiedzialność za długi spadkowe. Jeżeli
roszczenie spłaty długów kierowane jest do jednego ze spadkobierców, a wartość długów jest równa
lub niższa od wartości udziału przypadającemu temu spadkobiercy – ma on wówczas obowiązek
spełnić całe świadczenie. Następnie może on realizować przysługujące mu roszczenie regresowe do
współspadkobierców (art. 1034 § 1 k.c.). Jeśli zaś wartość długów jest wyższa od wartości udziału
spadkowego przypadającego adresatowi żądania – odpowiedzialność spadkobiercy istnieje jedynie w
granicach wartości przysługującego mu udziału w spadku. Spadkobierca ma obowiązek spełnić
świadczenie do wysokości tej wartości. Spełnienie pozostałej części wierzyciel może żądać od
pozostałych spadkobierców.
4) Po dokonaniu działu spadku spadkobiercy ponoszą odpowiedzialność w stosunku do wielkości
przypadających im udziałów (art. 1034 § 2). Z chwilą dokonania działu spadku ustają związki
współspadkobierców z tytułu wspólności majątku spadkowego i przestaje istnieć uzasadnienie dla
solidarnej odpowiedzialności za długi spadkowe. Zobowiązania podzielne dzielą się pomiędzy
współspadkobierców w stosunku do wielkości przypadających im udziałów spadkowych. Jeżeli jednak
świadczenie należne wierzycielowi spadkowemu jest niepodzielne, współspadkobiercy – także po
dziale spadku – będą odpowiadać tak, jak dłużnicy solidarni (art. 380 § 1 k.c.).
ZAPISEM ZWYKŁYM
jest rozporządzenie testamentowe, które polega na nałożeniu na spadkobiercę lub
zapisobiercę obowiązku spełnienia określonego świadczenia majątkowego na rzecz innej osoby. Może on być
uczyniony w każdym testamencie bez względu na formę. Osoba, na której rzecz uczyniono zapis nie staje się
spadkobiercą. Uzyskuje za to swego rodzaju korzyść, z reguły kosztem majątku spadkowego. Ustanowienia
zapisu zwykłego skutkuje zatem powstaniem w chwili otwarcia spadku stosunku zobowiązaniowego pomiędzy
spadkobiercą lub zapisobiercą obciążonym zapisem a zapisobiercą. Przy zapisie zwykłym zapisobierca nie
ponosi odpowiedzialności za długi spadkowe, chyba że jest jednocześnie spadkobiercą. Obowiązek spełnienia
określonego świadczenia może zostać nałożony na spadkobiercę ustawowego, spadkobiercę testamentowego,
a także na osobę uprawnioną z tytułu zapisu.
Jeżeli obciążony zapisem umrze przed jego wykonaniem, obowiązek wykonania zapisu przechodzi na jego
spadkobierców według ogólnych reguł. Spadkodawca może ustanowić zapisobiercą dowolną osobę fizyczną lub
prawną. Uprawnionym z tytułu zapisu może być także osoba dziedzicząca po spadkodawcy z ustawy lub z
testamentu (tzw. zapis naddziałowy).
Przedmiotem zapisu zwykłego może być każde świadczenie o charakterze majątkowym, polegające zarówno na
działaniu, jak i na zaniechaniu. Powinno ono mieć charakter nieodpłatny. Przedmiotem zapisu może być np.
zobowiązanie obciążonego do przeniesienia własności i wydania rzeczy oznaczonej co do gatunku lub co do
tożsamości, obowiązek ustanowienia na rzecz zapisobiercy określonego prawa rzeczowego, obowiązek
świadczenia określonej sumy pieniędzy.
Jeżeli treść zapisu jest sprzeczna z prawem lub z zasadami współżycia społecznego, zapis jest nieważny.
Obowiązek wykonania zapisu jest długiem spadkowym. Odpowiedzialność spadkobiercy jest jednak zawsze
ograniczona do wartości stanu czynnego spadku. Odpowiedzialność zapisobiercy obciążonego dalszym zapisem
ogranicza się do wartości jego własnego zapisu. W razie niewykonania lub nienależytego wykonania zapisu
obciążony ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą na zasadach ogólnych.
W braku odmiennej woli spadkodawcy, zapisobierca może żądać wykonania zapisu niezwłocznie po ogłoszeniu
testamentu. Jednakże zapisobierca obciążony dalszym zapisem może powstrzymać się z jego wykonaniem aż do
chwili wykonania zapisu przez spadkobiercę. Gdy osoba, na której rzecz został uczyniony zapis, nie chce lub nie
może być zapisobiercą, obciążony zapisem zostaje zwolniony od obowiązku jego wykonania, powinien jednak w
braku odmiennej woli spadkodawcy wykonać dalsze zapisy. Zapisobierca obciążony obowiązkiem wykonania
dalszego zapisu może zwolnić się od tego obowiązku także w ten sposób, że dokona bezpłatnie na rzecz
dalszego zapisobiercy przeniesienia praw otrzymanych z tytułu zapisu albo przelewu roszczenia o jego
wykonanie.
Zapis zwykły może być uczyniony pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu. W braku odmiennej woli
spadkodawcy zapis rzeczy oznaczonej co do tożsamości jest bezskuteczny, jeżeli rzecz zapisana nie należy do
spadku w chwili jego otwarcia albo jeżeli spadkodawca był w chwili swej śmierci zobowiązany do zbycia tej
rzecz.
ZAPIS WINDYKACYJNY
może być dokonany jedynie w testamencie sporządzonym w formie aktu notarialnego.
Spadkodawca postanawia wtedy w takim zapisie, że oznaczona osoba nabywa przedmiot zapisu z chwilą
otwarcia spadku. Przedmiot zapisu windykacyjnego jest ściśle określony i może nim być; rzecz oznaczona co do
tożsamości, zbywalne prawo majątkowe, przedsiębiorstwo lub gospodarstwo rolne, ustanowione na rzecz
zapisobiercy użytkowanie lub służebności. Przedmiotem zapisu windykacyjnego, odmiennie niż zapisu
zwykłego, nie może być oznaczona kwota pieniędzy.
Zapis windykacyjny taki jak i zwykły jest bezskuteczny, jeżeli w chwili otwarcia spadku przedmiot zapisu nie
należy do spadkodawcy albo spadkodawca był zobowiązany do jego zbycia. Jeżeli przedmiotem zapisu jest
ustanowienie dla zapisobiercy użytkowania lub służebności, zapis jest bezskuteczny, gdy w chwili otwarcia
spadku przedmiot majątkowy, który miał być obciążony użytkowaniem lub służebnością nie należy do spadku
albo spadkodawca był zobowiązany do jego zbycia.
W przeciwieństwie do zapisu zwykłego nie można zastrzec warunku lub terminu. Jeżeli jednak z treści
testamentu lub z okoliczności wynika, że bez takiego zastrzeżenia zapis nie zostałby uczyniony, zapis
windykacyjny jest nieważny. Zapis windykacyjny nieważny ze względu na zastrzeżenie warunku lub terminu
wywołuje skutki zapisu zwykłego uczynionego pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu, chyba że co innego
wynika z treści testamentu lub z okoliczności.
Sytuacja zapisobiercy windykacyjnego jest zatem zbliżona do sytuacji spadkobiercy, który także nabywa prawa i
obowiązki wchodzące w skład spadku z chwilą śmierci spadkodawcy. Przedmiot zapisu windykacyjnego nie
wchodzi w skład spadku, a po stronie spadkobiercy nie powstaje obowiązek wykonania zapisu windykacyjnego.
Może natomiast powstać obowiązek wydania rzeczy oznaczonej co do tożsamości, przedsiębiorstwa czy
gospodarstwa rolnego, jeżeli znajdują się one we władaniu spadkobiercy.
POLECENIE:
Jest to rozrządzenie testamentowe, które nakłada na spadkobiercę lub zapisobiercę obowiązek oznaczonego
działania (np. wybudowanie grobowca) lub zaniechania, bez czynienia kogokolwiek wierzycielem. Polecenie nie
prowadzi do powstania wierzytelności, jednak jego wykonania może żądać każdy ze spadkobierców, jak
również wykonawca testamentu, chyba że polecenie ma wyłącznie na celu korzyść obciążonego poleceniem.
Jeżeli polecenie ma na względzie interes społeczny, wykonania polecenia może żądać także właściwy organ
państwowy.
PODSTAWIENIE ZWYKŁE
– postanowienie testamentu powołujące spadkobiercę na wypadek, gdyby
spadkobierca ustawowy lub testamentowy nie chciał lub nie mógł dziedziczyć.
PODSTAWIENIA POWIERNICZE
– polega ono na zobowiązaniu spadkobiercy do zachowania nabytego spadku i
do pozostawienia go innej osobie. Zgodnie z art. 964 Kodeksu cywilnego, takie postanowienie testamentu ma
tylko ten skutek, że ta inna osoba jest powołana do spadku na wypadek, gdyby spadkobierca nie chciał lub nie
mógł być spadkobiercą. Jeżeli jednak z treści testamentu lub z okoliczności wynika, iż spadkobierca bez takiego
ograniczenia nie byłby powołany, powołanie spadkobiercy jest nieważne.
Ustawa nakazuje zatem traktować podstawienie powiernicze jak podstawienie zwykłe.
WYKONAWCA TESTAMENTU
– osoba wyznaczona w testamencie przez spadkodawcę w celu zapewnienia
sprawnej realizacji jego postanowień, w szczególności poleceń i zapisów.
Jeżeli osoba wyznaczona na wykonawcę nie chce tego obowiązku przyjąć, wówczas powinna złożyć stosowne
oświadczenie przed sądem. Również sąd może – z ważnych powodów – zwolnić wykonawcę testamentu z jego
obowiązków.
Istotne jest, że wykonawcą testamentu może być tylko osoba legitymująca się pełną zdolnością do czynności
prawnych.
Zasadniczym celem powołania wykonawcy testamentu jest usprawnienie zarządu majątkiem spadkowym do
czasu przeprowadzenia działu spadku. Koszty tegoż zarządu, jak również wynagrodzenie wykonawcy
testamentu należą do długów spadkowych.
Powoływanie wykonawcy testamentu nie jest w Polsce częstą praktyką.