STAR WARS

OSTRZE ZWYCIĘSTWA 1 PODBÓJ

GREG KEYES

Przekład

Aleksandra Jagiełowicz

Tytuł oryginału EDGE OF VICTORY I CONQUEST

Dla Charlie Sheffer i wszystkich moich przyjaciół w Salle Auriol Seattle

PROLOG

Dorsk 82 przycupnął za kamiennymi stopniami nabrzeŜa w samą porę, aby uchylić się 
przed promieniem laserowym, wystrzelonym po drugiej stronie wody.
-

Szybko na pokład - rzucił swoim podopiecznym. - Znów nas znaleźli.

Łagodnie powiedziane. Od drugiej strony wału przeciwpływowego zbliŜał się tłum 
mniej więcej pięćdziesięciu Aqualishów. Wpadali na siebie i wydawali chrapliwe 
okrzyki. Większość była uzbrojona tylko w pałki, noŜe czy kamienie, ale kilku niosło 
włócznie energetyczne, a co najmniej jeden miał miotacz, o czym dobitnie świadczyła 
dymiąca dziura w nabrzeŜu.
-

Niech pan wraca, mistrzu Dorsk - błagał robot protokolarny 3D-4

za jego plecami.
Dorsk skinął bezwłosą głową pokrytą zielono-Ŝółtym wzorem.
- Zaraz. Muszę ich zatrzymać na kładce, Ŝeby wszyscy zdąŜyli wejść
na pokład.
- Nie zatrzyma ich pan w pojedynkę, sir.
- Chyba dam radę. Poza tym muszę spróbować z nimi porozmawiać. To nie ma sensu.
- Oni poszaleli - odparł robot. - Niszczą roboty w całym mieście!
- Nie są szaleni - sprostował Dorsk. - Tylko przeraŜeni. Yuuzhanie
Vong są na Ando, wkrótce mogą podbić planetę.
- Ale dlaczego niszczą roboty, mistrzu Dorsk?
- PoniewaŜ Yuuzhanie nienawidzą maszyn - wyjaśnił khommicki klon. - UwaŜają je 
za bluźnierstwo.
-Jak to moŜliwe? Dlaczego?

- Nie wiem - odparł Dorsk. - Ale to fakt. Idź, proszę, i pomóŜ innym wchodzić na 
pokład. Mój pilot jest juŜ przy sterach, dostał instrukcje lotu, więc jeśli nawet coś mi 
się przytrafi, wam nic się nie stanie.
Robot jednak ciągle się wahał.
- Dlaczego pan nam pomaga, sir?
- PoniewaŜ jestem Jedi i mogę to zrobbić. Nie zasługujecie na zniszczenie.
- Pan teŜ nie, sir.
- Dziękuję. Nie zamierzam dać się zabić.
Robot wreszcie dołączył do swoich brzęczących i warczących towarzyszy na 
pokładzie oczekującego statku.
Tłumek dotarł juŜ do staroŜytnej kamiennej kładki łączącej miasto--atol Imthitiill z 
opuszczoną platformą rybacką, na której przykucnął Dorsk. Wyglądało na to, Ŝe 
wszyscy są na piechotę, więc trzeba tylko powstrzymać ich przed przejściem przez 
kładkę.
Szczupłe ciało Dorska spręŜyło się. Jednym susem przebył drogę spoza osłony 
schodków na kładkę. Z mieczem u boku Jedi obserwował zbliŜający się tłum.
Jestem Jedi, pomyślał. Jedi nie zna strachu.
I rzeczywiście, ku własnemu zdumieniu, nie czuł lęku. Przez cały okres szkolenia u 
mistrza Skywalkera dręczyły go ataki paniki. Dorsk był osiemdziesiątym drugim 
klonem Khommity noszącego to imię. Wyrósł w świecie, którego mieszkańcy byli 
zadowoleni z własnej wersji doskonałości; nie mógł więc być przygotowany na strach,
niebezpieczeństwo, nawet na nieoczekiwane wydarzenia. Czasem wydawało mu się, 
Ŝ

e nigdy nie zdoła wykazać takiej odwagi, jak inni uczniowie Jedi, czy choćby 

dorównać swemu sławnemu poprzednikowi Dorskowi 81.
Teraz jednak, kiedy spoglądał na zbliŜający się tłum, czuł tylko łagodny smutek, Ŝe 
tamci upadli tak nisko. Z pewnością bardzo boją się Yuuzhan Vong.
Niszczenie robotów zaczęło się od sporadycznych incydentów, ale w ciągu kilku dni 
epidemia destrukcji ogarnęła cała planetę. Rząd Ando - w obecnym stanie rzeczy - ani 
nie pochwalał, ani nie ganił tej brutalności; prawdopodobnie tak długo, jak śmierć i 
rany omijały nieroboty. Bez pomocy policji Dorsk 82 był dla robotów jedyną szansą i 
nie zamierzał ich zawieść. Zbyt wielu juŜ zawiódł.
Włączył miecz świetlny. Przez chwilę wszystko, co go otaczało, docierało do jego 
mózgu jednocześnie. Zachodzące słońce zalewało pomarańczowym blaskiem ocean i 
rozpalało wysokie chmury na horyzoncie, zmieniając je w płomieniste zamczyska. 
WyŜej niebo ciemniało,
przybierając nocne barwy Ŝyłkowanego złotem nefrytu i akwamaryny. Światła 
cylindrycznych białych wieŜ Imthitill zapalały się jedne po drugich, tak samo jak 
ś

wiatła platform rybackich unoszących się na głębinach. Ciemny ocean zaroił się 

samotnymi konstelacjami.
Jego własna planeta nie znała takich niezwykłych spektakli. Pogoda na Khomm była 
równie przewidywalna i spokojna jak jej ludzie. Bardzo moŜliwe, Ŝe on, Dorsk 82, był 
jedynym przedstawicielem swego gatunku, który potrafił docenić to niebo lub 
podmalowane ołowiem fale oceanu.
Szarpały nim powiewy słonego powietrza. Uniósł podbródek. Po tych wszystkich 
latach poczuł nagle, Ŝe wreszcie robi to, o czym zawsze marzył.
Jeden z Aąualishów wysunął się na czoło tłumu. Był niŜszy od innych, a swoje kły 
wyrzeźbił zgodnie z lokalną modą. Miał na sobie znoszony kombinezon ładowacza.
- Odejdź, Jedi - rozkazał. - Te roboty to nie twój interes.
- Te roboty są pod moją ochroną - spokojnie wyjaśnił Dorsk.
- Nie naleŜą do ciebie, nie masz prawa ich chronić – odkrzyknął Aqualish. - Jeśli ich 
właściciele nie wyraŜają sprzeciwu, ty nie masz nic do powiedzenia.

- Nie mogę się z tym zgodzić - odparł Dorsk. - Ty takŜe spróbuj pomyśleć rozsądnie. 
Zniszczenie robotów nie obłaskawi Yuuzhan Vong.
Nic ich nie obłaskawi.
- To nie twoja sprawa - warknął samozwańczy rzecznik grupy. -
I nie twoja planeta, Jedi. NaleŜy do nas. Nie słyszałeś? Yuuzhanie Vong właśnie 
opanowali Duro.
- Nie słyszałem - powiedział Dorsk. - To i tak nie ma znaczenia.
Wracajcie w pokoju do swoich domów. Nie chcę skrzywdzić nikogo z was. Zabieram 
roboty ze sobą. Nie zobaczycie ich nigdy więcej na Ando. Przyrzekam wam.
Tym razem dostrzegł unoszący się miotacz w dłoni Aqualisha ukrytego głęboko w 
tłumie. Dorsk przechwycił go Mocą i ściągnął do siebie. Broń zatoczyła łuk w 
powietrzu i wylądowała w jego lewej dłoni.
- Proszę - powtórzył.
Przez dłuŜszą chwilę obie strony stały w bezruchu. Dorsk wyczuwał ich wahanie, ale 
Aqualishowie byli rasą upartą i porywczą. Łatwiej byłoby zatrzymać wybuchającą 
nową niŜ uspokoić gromadę Aąualishów.
Nagle usłyszał pomruk i zobaczył, Ŝe zbliŜa się śmigacz ochrony. Odstąpił w tył i 
pozwolił, aby pojazd zatrzymał się pomiędzy nim a gromadą. Nie przestał być czujny 
nawet wówczas, gdy ośmiu Aąualishów w jaskrawoŜółtych zbrojach ustawiło się w 
tyralierę i zaczęło napierać na tłum.
Oficer wystąpił z szeregu.
- Co tu się dzieje? - zapytał.
Dorsk wykonał lekki ruch głową.
- Ci ludzie zamierzają zniszczyć grupę robotów. Ja je chronię.
- Rozumiem - skinął głową oficer. - To twój statek?
- Tak.
- Czy są inni Jedi na pokładzie?
- Nie.
- Doskonale. - Oficer przemówił do małego komunikatora za cicho, by Dorsk mógł 
usłyszeć jego słowa, ale klon nagle wyczuł, co się zaraz stanie.
- Nie! - krzyknął. Okręcił się na pięcie i rzucił w kierunku statku, ale zanim tam 
dobiegł, kilka promieni świetlnych, zbyt jasnych dla jego oczu, uderzyło w powłokę. 
W niebo wystrzeliła kolumna białego płomienia, unosząc ze sobą jony, które 
niedawno stanowiły część jego statku, jego pilota Hhena i trzydzieści osiem robotów.
Dorsk stał bez ruchu, wpatrując się w to bezsensowne dzieło zniszczenia i bezgłośnie 
poruszając ustami. Wtedy spadł na niego cios pałki ogłuszającej.
Upadł, zwracając nic nie rozumiejący wzrok na swoich prześladowców. Oficer, z 
którym przed chwilą rozmawiał, stał nad nim, trzymając pałkę.
- LeŜ, Jedi, a będziesz Ŝył.
- Co? Dlaczego?
- Pewnie nie słyszałeś. Yuuzhanie Vong zaproponowali pokój. Zatrzymają się w 
swoim podboju na Daro, zostawiając Ando w spokoju, jeśli tylko przekaŜemy im Jedi.
Wezmą nawet twojego trupa, ale pewnie woleliby mieć cię Ŝywego.
Dorsk 82 wezwał na pomoc Moc, rozmywając w niej ból i paraliŜ od uderzenia, po 
czym wstał.
- Rzuć miecz świetlny, Jedi - polecił oficer.
Dorsk wyprostował się i spojrzał w paszcze miotaczy. Rzucił pistolet, który odebrał 
komuś w tłumie i przyczepił miecz świetlny do pasa.
- Nie będę z wami walczył - oznajmił.
- Dobrze. Wobec tego nie powinieneś mieć nic przeciwko temu, aby oddać broń.
- Yuuzhanie Vong nie dotrzymają słowa. Chcą tylko, abyście za nich zlikwidowali ich 

najgorszych wrogów. Jeśli sprzątniecie im z drogi Jedi, przyjdą po was. Zdradzając 
mnie, zdradzicie równieŜ siebie.
- Spróbujemy szczęścia - zdecydował oficer.
- Odchodzę stąd - rzekł Dorsk z wymownym gestem. - Nie zatrzymasz mnie.
- Nie - odparł oficer. - Nie zatrzymam cię.
- Ani nikt inny.
Dorsk 82 ruszył przed siebie. Jeden z Ŝołnierzy, bardziej zdeterminowany od innych, 
drŜącą dłonią uniósł miotacz.
- Nie rób tego - poprosił Dorsk i wyciągnął rękę.
Promień osmalił mu dłoń. Dorsk cofnął się, ale w zamieszaniu pozostali otrząsnęli się 
z sugestii, którą umieścił w ich umysłach. Następny strzał przeszył mu udo. Dorsk 
upadł na kolana.
- Stój - polecił oficer. - Koniec z umysłowymi gierkami.
Dorsk mozolnie dźwignął się na nogi. Zrobił krok naprzód.
Jestem Jedi. Jedi nie zna lęku.
Zmierzch rozjarzył się ogniem miotaczy.
"Pomocy".
Automatyczny sygnał był słaby, ale wyraźny.
- Mam ich - rzekł Uldir - Mówiłem ci przecieŜ, nie?
Dacholder, jego drugi pilot, poklepał go po ramieniu. - Oczywiście, chłopcze. Jesteś 
najlepszym ratownikiem w całej jednostce.
- Mam dobre przeczucia, to wszystko - odrzekł Uldir. - Sprawdź, czy moŜesz 
nawiązać łączność.
- Jasna sprawa. - Dacholder włączył układ komunikacyjny. -, "Duma Theli" do 
uszkodzonego statku. Uszkodzony statek, czy mnie słyszycie?
Odpowiedzią był szum zakłóceń, ale był to szum modulowany.
- Próbują odpowiedzieć - mruknął Uldir. - Ich układ łączności musi być uszkodzony. 
MoŜe kiedy się zbliŜymy... Hej, to chyba oni!
Sensory dalekiego zasięgu ukazywały martwo wiszący w przestrzeni statek, mniej 
więcej wielkości średniego transportera. Prawdopodobnie było to "Zwycięskie 
Rozdanie", luksusowa jednostka, która wykonała skok z sektora koreliańskiego i 
zniknęła gdzieś po drodze. Skok "Rozdania" przeniósł go niebezpiecznie blisko 
Obroa-skai, która naleŜała teraz do przestrzeni Yuuzhan Vong. Yuuzhanie nie 
wkraczali otwarcie na Ŝadną planetę od czasu upadku Duro, ale od czasu do czasu 
ustawiali na granicy swojej przestrzeni parę dovin basali w charakterze interdyktorów. 
Wyrywały one z nadprzestrzeni zbyt odwaŜne lub nieostroŜne statki, które zapędzały 
się w pobliŜe ich niezbyt wyraźnych granic. Większości nigdy nie odnajdywano, ale 
"Zwycięskie Rozdanie" zdołał wysłać pełną zakłóceń transmisję, która pozwoliła 
zlokalizować statek w okolicy perlemiańskiego szlaku handlowego, w pobliŜu sektora 
ś

rodkowego. WciąŜ był to spory kawałek przestrzeni, ale poszukiwania i misje 

ratunkowe były specjalnością Uldira od sześciu lat. W dojrzałym wieku lat 
dwudziestu dwóch był jednym z najlepszych pilotów w eskadrze.
- W sam cel - zauwaŜył Dacholder. - Gratulacje. Znowu.
- Dzięki, doktorku.
Dacholder był nieco starszy od Uldira. Przedwcześnie posiwiał, a w dodatku włosy 
zaczęły cofać mu się nad czołem w takim tempie, Ŝe, jak Ŝartował Uldir, prawie było 
widać, jak biorą nogi za pas. Dacholder nie był wybitnym pilotem, ale wystarczająco 
kompetentnym, a przy tym Uldir po prostu go lubił.
- Słuchaj no, Uldir - zaczął Dacholder - Nigdy cię o to nie pytałem, ale... kiedy 
pojawili się Vongowie, dlaczego nie zaŜądałeś przeniesienia do jednostki wojskowej? 
Latasz tak, Ŝe natychmiast znalazłbyś się wśród asów.

- Za gorąco tam dla mnie - odparł Uldir.
- Pieprzysz. Akcje ratunkowe są dwa razy bardziej niebezpieczne przy jednej 
dziesiątej mocy ognia. Słyszałem, Ŝe w czasie upadku Duro porwałeś trzech 
zbłąkanych pilotów sprzed nosa czterem skoczkom koralowym, i to bez Ŝadnej 
pomocy.
- Miałem kupę szczęścia - skromnie odparł Uldir.
- Jesteś pewien, Ŝe to nie coś innego?
- Co masz na myśli?
- No cóŜ, słyszałem, Ŝe uczęszczałeś do akademii Jedi Skywalkera.
Uldir skwitował to śmiechem.
- "Uczęszczanie" nie jest właściwym określeniem. Pobyłem tam trochę, narobiłem 
zamieszania na skalę kosmiczną w rekordowo krótkim czasie i nie wykazywałem 
Ŝ

adnego talentu do sztuczek Jedi. Ale moŜe i masz rację. WyobraŜałem sobie chyba, 

Ŝ

e jeśli stanę się Jedi, będę przynajmniej w stanie ich naśladować. Poszukiwania i 

akcje ratunkowe wydawały mi się najlepszym sposobem, a poza tym w czasie wojny 
jesteśmy tak samo potrzebni jak ci wszyscy piloci.
- I nie musisz zabijać.
Uldir wzruszył ramionami.
- Mniej więcej o to chodzi. Odkąd to tyle o mnie myślisz, doktorku? - Przełączył 
powiększenie na wizji. - Popatrz no - mruknął, kiedy zniszczony statek pojawił się w 
polu ekranu. - Nie wygląda tak źle. MoŜe nawet nie ma ofiar.
- MoŜemy tylko mieć nadzieję - zgodził się Dacholder.
- Widzisz tam coś jeszcze?
- Nic a nic - odparł Dacholder.
- To dobrze. Jesteśmy na skraju przestrzeni Yuuzhan Vong, ale nie zanadto blisko. 
Nie mam ochoty nadziać się na ich interdyktory.
- ZauwaŜyłem, Ŝe wyciągnąłeś prawie dwadzieścia procent z tłumików inercyjnych. 
Dobra robota.
- Widzisz, czego moŜna dokonać, jeśli Ŝyjesz tylko i wyłącznie dla słuŜby? - mruknął 
Uldir. Lekko skorygował trajektorię. - Wydaje się, Ŝe kuleją, ale systemy 
podtrzymania Ŝycia chyba nie ucierpiały.
- Aha...
Uldir spojrzał z ukosa na drugiego pilota. Wydawał się nieco nerwowy, co było dość 
niecodzienne. Nie znaczyło to, Ŝe miał najmocniejsze nerwy w jednostce, ale nigdy 
nie był tchórzem. MoŜe chodziło o to, Ŝe zapuścili się tak daleko bez wsparcia. Wojna 
spowodowała, Ŝe wszyscy nieco zbyt intensywnie wykorzystywali swoje zasoby.
- Uldir... - odezwał się nagle Dacholder.
- Tak?
- Myślisz, Ŝe uda nam się ich pokonać? Mówię o Vongach.
- Głupie pytanie - stwierdził Uldir. - Oczywiście, Ŝe tak. Zaskoczyli nas po prostu, to 
wszystko. Zobaczysz. Jak tylko wojsko się pozbiera do kupy i wprowadzi do gry Jedi, 
Yuuzhanie Vong będą wiać aŜ miło.
Dacholder milczał przez chwilę, obserwując rosnący statek.
- Chyba nie zdołamy ich pokonać - szepnął. - W ogóle nie powinniśmy byli zaczynać 
z nimi wojny.
- Co chcesz przez to powiedzieć?
- Widzisz, Ŝe nakopali nam do tyłków od samego początku. Jeśli zechcą jeszcze raz 
uderzyć, zdobędą Coruscant w okamgnieniu.
- Defetystyczna gadka.
- Raczej realistyczna.
- No to co? - rzucił zadziornie Uldir. - UwaŜasz, Ŝe powinniśmy się poddać?

- Nie musimy chyba tego robić. PrzecieŜ tych Vongów nie ma aŜ tak wielu. Mają juŜ 
tyle planet, ile potrzebują. Sami tak twierdzą. Nie wykonali Ŝadnego ruchu od czasu 
Duro i pewnie nie...
Uwagę Uldira przyciągnęła nagle konsola, dlatego nie usłyszał, co jeszcze mówił 
Dacholder.
- Zapamiętaj, co chciałeś powiedzieć - rzucił - i wywołaj ich.
- Dlaczego?
- Bo udaje trupa, oto dlaczego. Właśnie włączył wszystkie systemy i będzie próbował 
ś

ciągnąć nas promieniem. - Błyskawicznie rozpoczął manewr uniku.

- No to niech nas ściągną, Uldir - odrzekł Dacholder. - Nie kaŜ mi tego uŜywać.
Ku wielkiemu zdumieniu Uldira "to" okazało się miotaczem, który drugi pilot trzymał 
wycelowany w jego głowę.
- Doktorku, co ty robisz?
- Przykro mi, chłopcze, bo cię lubię, naprawdę. Robię to z taką przyjemnością, 
jakbym się napił kwasu, ale muszę.
- Co musisz?
- Mistrz wojenny Yuuzhan Vong wyraził się całkiem jasno. śąda wszystkich Jedi.
- Doktorku, ty wariacie, przecieŜ ja nie jestem Jedi.
- Jest lista, Uldirze, a ty się na niej znajdujesz.
- Lista? Jaka lista? Na pewno nie zrobiona przez Yuuzhan Vong, bo oni nie mogą 
wiedzieć, kto uczęszczał do akademii, a kto nie.
- To racja. Niektórzy z nas zajmują wysokie stanowiska.
Uldir zmruŜył oczy.
- Nas? Jesteś w Brygadzie Pokoju, Doktorku?
- Tak.
- Ze wszystkich... - Uldir zamilkł. -I ten statek. Teraz zabierzesz mnie do Yuuzhan 
Vong, mam rację?
- To nie był mój pomysł, chłopcze. Wypełniam tylko rozkazy. A teraz zwolnij, jak 
dobre dziecko, i niech nas ściągną.
- Nie jestem Jedi - powtórzył Uldir.
- Nie? A ja zawsze uwaŜałem, Ŝe twoje przeczucia są odrobinę zbyt trafne. Wydajesz 
się widzieć rzeczy, zanim się zdarzą.
- Oczywiście. Tak samo jak to tutaj, prawda?
- To i tak nie ma znaczenia. WaŜne jest tylko to, Ŝe oni myślą, iŜ jesteś Jedi. I jestem 
pewien, Ŝe wiesz parę rzeczy, którymi mogliby się zainteresować.
- Nie rób tego, Doktorku. Błagam cię. Wiesz, co Yuuzhanie Vong robią swoim 
ofiarom. Jak w ogóle moŜesz myśleć o tym, Ŝeby robić z nimi interesy? Na wielki 
kosmos, przecieŜ oni zniszczyli Ithor!
- Z tego, co słyszałem, odpowiedzialny jest za to Jedi, niejaki Corran Horn.
- Karma dla banth!
Dacholder westchnął.
- Daję ci czas. Liczę do trzech, Uldir.
- Nie rób tego, Doktorku...
- Raz...
- Nie pójdę z nimi!
- Dwa...
- Proszę!
- Trz...
Dacholder nigdy nie dokończył. Zanim doszedł do końca słowa, znalazł się w próŜni 
o dwadzieścia metrów od statku i wciąŜ przyspieszał. Uldir na powrót uszczelnił 
kokpit. W uszach mu dzwoniło, a twarz piekła od krótkiego kontaktu z nicością. 

Spojrzał na brakującą koję przyspieszeniową.
- Przykro mi, Doktorku - rzekł. - Nie pozostawiłeś mi wielkiego wyboru. CóŜ, to 
chyba dobrze, Ŝe ci nie powiedziałem o wszystkich moich modyfikacjach.
Otworzył przepustnicę, szybko zwiększając odległość od jachtu. Zanim pokonali 
bezwładność i zaczęli przyspieszać, Uldir wykonał skok w nadprzestrzeń i zniknął.
Nie wiedział, dokąd leci. Jeśli przeŜyje skok w nadprzestrzeń, czy będzie bezpieczny?
A jeśli on nie jest bezpieczny, to co z prawdziwymi Jedi? Co z jego przyjaciółmi z 
Akademii?
Przed tym nie mógł uciec. Mistrz Skywalker musi się dowiedzieć, co się dzieje. O 
sobie pomyśli później...
Swilja Fenn usiłowała utrzymać się na nogach. Taka podstawowa czynność: stanie. 
Właściwie nigdy się o tym nie myśli. Ale długa ucieczka na Cujicor, utrata duŜej 
ilości krwi i ciasne, brudne więzienie na statku Brygady Pokoju sprawiły, Ŝe nawet 
utrzymanie się na nogach stawało się walką. Zaczerpnęła sił z Mocy i bezradnie 
potrząsnęła lekku.
Ci dranie z Brygady Pokoju wyrzucili ją, związaną i półprzytomną, na jakimś 
bezimiennym księŜycu, a sami wzięli nogi za pas. Wkrótce potem pojawili się 
Yuuzhanie Vong. Przecięli jej więzy i zastąpili Ŝywą, galaretowatą substancją, 
jednocześnie wykrzykując coś do niej w języku, który zdawał się składać wyłącznie z 
przekleństw.
Potem długo wędrowali po róŜnych ciemnych miejscach, aŜ wreszcie - ledwie 
trzymając się na nogach - znalazła się tu, w ogromnym pomieszczeniu, które 
wydawało się wycięte w bryle surowego mięsa. Śmierdziało teŜ podobnie.
Swilja zmruŜyła oczy. Ktoś wyłaniał się z ciemności zalegającej odległe kąty sali.
- Czego ode mnie chcecie, gnojarze lyleków? - warknęła, na moment zapominając o 
przeszkoleniu Jedi.
Swój błąd przypłaciła ciosem w twarz, dość mocnym, aby zbić ją z nóg.
Kiedy się pozbierała, ON stał nad nią.
Yuuzhanie Vong lubili blizny. Podobały im się pocięte twarze i tatuaŜe, poobcinane 
palce u rąk i nóg. Im wyŜej się znajdowali w łańcuchu pokarmowym, tym mniej ich 
zostawało. A przynajmniej z tych części ciała, z którymi zaczynali, bo nie gardzili 
równieŜ implantami.
Yuuzhanin Vong, który stał nad nią, musiał plasować się w łańcuchu pokarmowym 
naprawdę wysoko, bo wyglądał tak, jakby wpadł do zbiornika z wibroostrzami. 
Większą część jego ciała pokrywały łuski o barwie zaschniętej krwi, z ramion 
spływało mu coś w rodzaju płaszcza. To coś łagodnie pulsowało.
I podobnie jak w przypadku innych Yuuzhan, był nieobecny. Gdyby był Twi'lekiem, 
człowiekiem lub Rodianinem, mogłaby zatrzymać jego serce przy uŜyciu Mocy lub 
skręcić mu kark o sufit. Ciemna czy jasna strona, niewaŜne, skorzystałaby z niej i 
ostatecznie uwolniła od niego galaktykę.
Spróbowała więc pierwszego lepszego sposobu ataku, jaki przyszedł jej na myśl - 
rzuciła się na niego, usiłując wydrapać mu oczy. Znajdował się tylko o metr od niej, z 
pewnością zdoła zabrać ze sobą tę larwę.
Niestety, pierwszy lepszy sposób nie był jednocześnie najlepszy. Ten sam straŜnik, 
który ją przed chwilą uderzył, teraz skoczył szybko jak błyskawica i chwycił pełną 
garścią za lekku, przygwaŜdŜając do miejsca i zwracając twarzą do potwora.
- Znam cię - syknęła, plując zębami i krwią. - Ty jesteś tym, który zaŜądał naszych 
głów. Tsavong Lah.
- Jestem mistrz wojenny Tsavong Lah - potwierdził potwór.
Splunęła na niego. Ślina splamiła mu dłoń, ale nie zareagował, odmawiając jej nawet 
tej niewielkiej satysfakcji.

- Gratuluję ci, okazałaś się warta honorowej ofiary - rzekł Tsavong
Lah. - Jesteś bardziej godna podziwu niŜ te tchórzliwe męty, które cię tu dostarczyły. 
Oni po prostu sczezną, kiedy nadejdzie czas. Nie będziemy drwić z bogów, składając 
ich w ofierze.
Nagle odsłonił wnętrze ust: nie był to widok, jaki Swilja miała ochotę oglądać. Mógł 
to być zarówno uśmiech, jak i drwiący grymas.
- Jeśli wiesz, kim jestem - rzekł Tsavong Lah - wiesz takŜe, czego chcę. Wiesz, kogo 
chcę.
- Nie mam pojęcia, czego chcesz. Cokolwiek to jest, jak cię znam, pewnie 
przyprawiłoby o mdłości nawet Hutta.
Tsavong Lah oblizał wargę i lekko przekrzywił głowę, świdrując ją oczami.
- PomóŜ mi znaleźć Jacena Solo - rzekł. - Z twoją pomocą zdołam go odnaleźć.
- NaŜryj się poodoo.
Lah parsknął śmiechem.
- Nie do mnie naleŜy zmiana twoich przekonań - rzekł. - Mam od tego specjalistów. A 
jeśli im takŜe nie uda się perswazja, będą inni, wielu, wielu innych. Pewnego dnia 
wszyscy poznacie prawdę... lub śmierć.
Od tej chwili zdawało się, Ŝe zapomniał o jej istnieniu. Z jego oczu zniknął wyraz 
ś

wiadczący, Ŝe w ogóle ją widzi czy Ŝe widział kiedykolwiek. Odwrócił się i powoli 

odszedł na bok.
- Mylisz się - wrzasnęła, gdy wywlekali ją z pokoju. - Moc jest silniejsza od was! Jedi 
to twoja zguba, Tsavongu Lahu!
Ale mistrz wojenny nie odwrócił głowy. Nawet nie zwolnił kroku.
Godzinę później sama Swili ja zwątpiła w swoje odwaŜne słowa. Nawet ich juŜ nie 
pamiętała. Nie istniało dla niej nic oprócz bólu, a i on wkrótce przestał istnieć...

I

PRAKSEUM

ROZDZIAŁ 1

Lukę Skywalker stał wyprostowany przed grupą Jedi. Jego twarz wydawała się 
twardsza i bardziej nieruchoma niŜ maska z durastali. Sztywność ramion, precyzja 
kaŜdego gestu, ton głosu i nacisk kładziony na kaŜde wymawiane słowo świadczyły o 
pełnej kontroli i wierze we własne siły.
Tylko Anakin Solo wiedział, Ŝe to pozory. Wściekłość i lęk wypełniały salę setkami 
atmosfer ciśnienia. Coś w mistrzu Skywalkerze załamało się pod wpływem tego 
cięŜaru. Wydawało się, Ŝe to umiera nadzieja. Anakin czuł, Ŝe to najgorsza rzecz, 
jakiej kiedykolwiek doświadczył, a przecieŜ w ciągu swojego szesnastoletniego Ŝycia 
doświadczył juŜ niejednej przykrości.
WraŜenie nie trwało długo. Nic nie uległo zniszczeniu, zostało tylko stłamszone, ale 
od razu odzyskało formę. Mistrz Skywalker znów był tak silny i pełen wiary w Moc, 
jak na to wyglądał. Anakin uznał, Ŝe nikt inny tego nie zauwaŜył.
On jednak widział wszystko. To tak, jakby zadrŜała opoka. Było to wraŜenie, jakie 
Anakin nieprędko zapomni: jeszcze jedna rzecz, która wydawała się wieczna i nagle 
uległa zniszczeniu, kolejny śmigacz umykający mu spod stóp, który zostawił go 
rozpłaszczonego na ziemi, nie-wiedzącego, co się właściwie stało. Czy on się nigdy 
nie nauczy?

Zmusił się, aby skupić spojrzenie lodowatoniebieskich oczu na mistrzu Skywalkerze, 
na jego znajomej, pobruŜdŜonej wiekiem i bliznami twarzy. Za jego plecami, za 
ogromnym oknem z transparistali przepływały nieskończone światła i Ŝycie 
Coruscant. Na tle cyklopowych budynków i wędrujących smug światła mistrz 
wydawał się kruchy i roztargniony.
Anakin odsunął od siebie cierpienie, starając się skupić na słowach wuja.
- Kyp - mówił mistrz Skywalker - rozumiem, co czujesz.
Kyp Durron był uczciwszy od mistrza Skywalkera, przynajmniej w niektórych 
sprawach. Gniew, który nosił w sercu, odzwierciedlał się równieŜ na twarzy. Gdyby 
Jedi byli planetą, mistrz Skywalker stałby na jednym biegunie, emanując spokojem, a 
Kyp na drugim, zaciskając pięści w furii.
Planeta rozpadała się mniej więcej w okolicach równika.
Kyp postąpił krok naprzód i przeciągnął dłonią po ciemnych, przetykanych srebrnymi 
nitkami włosach.
- Mistrzu Skywalkerze - rzekł. - Nie sądzę, abyś wiedział, jak się czuję. Gdyby tak 
było, wyczułbym to poprzez Moc. Wszyscy byśmy to wyczuli. Ty jednak ukrywasz 
przed nami swoje uczucia.
- Nigdy nie powiedziałem, Ŝe czuję to samo co ty - łagodnie odparł
Lukę - tylko Ŝe rozumiem.
- Aha - skinął głową Kyp. Wycelował palec w Skywalkera, jakby dopiero teraz 
przechodził do sedna sprawy. - Chcesz powiedzieć, Ŝe rozumiesz mnie intelektualnie, 
ale nie sercem! Jedi, których szkoliłeś i inspirowałeś, są prześladowani i zabijani w 
całej galaktyce, a ty to "rozumiesz" tak, jak się rozumie równanie? I krew się w tobie 
nie gotuje, Ŝeby przejść do czynów?
- Oczywiście, Ŝe chciałbym coś z tym zrobić - odparł Lukę. - Poto właśnie zebrałem 
was tutaj. Ale gniew nie jest odpowiedzią. Atak
takŜe nie jest odpowiedzią, a juŜ na pewno nie zemsta. Jesteśmy Jedi.
Bronimy i wspieramy.
- Kogo bronimy? Kogo wspieramy? Bronimy tych istot, które uwolniłeś od 
okrucieństwa Palpatine'a? Wspieramy Nową Republikę i jej dobrych ludzi? 
Ochraniamy tych, za których wszyscy przelewaliśmy krew raz za razem, w imieniu 
lepszej sprawy i większego dobra? Te same
tchórzliwe istoty, które teraz nas obraŜają, zdradzają i składają w ofierze swoim 
nowym yuuzhańskim władcom? Nikt juŜ nie chce naszej pomocy. Chcą, Ŝebyśmy 
umarli i poszli w zapomnienie. Powiedziałbym, Ŝe najwyŜszy czas, abyśmy zaczęli 
bronić sami siebie. Jedi za Jedi!
Rozległy się oklaski - nieogłuszające, ale teŜ i niezdawkowe. Anakin musiał przyznać, 
Ŝ

e Kyp ma trochę racji. Komu teraz mogą zaufać Jedi? Wydawało się, Ŝe tylko innym 

Jedi.
- Więc co, według ciebie, powinniśmy zrobić, Kyp? - łagodnie zapytał Luke.
- Powiedziałem: bronić się. Zwalczać zło, jakąkolwiek przyjmie postać. Nie 
czekajmy, aŜ wojna przyjdzie do nas, aŜ zaskoczy nas w domach, we śnie, wśród 
dzieci. Wyruszymy, znajdziemy wroga. Atak na zło jest obroną.
- Innymi słowy, chcesz, abyśmy wszyscy naśladowali ciebie i twój tuzin.
- Chciałbym, abyśmy wszyscy naśladowali ciebie, mistrzu... w czasach, kiedy 
walczyłeś z Imperium.
Lukę westchnął.
- Byłem wtedy młody - zauwaŜył. -Wielu rzeczy jeszcze nie rozumiałem. Agresja to 
droga na ciemną stronę.
Kyp potarł szczękę i uśmiechnął się lekko.
- KtóŜ wie o tym lepiej, mistrzu, niŜ ten, kto juŜ był po ciemnej stronie?

- Właśnie - odparł Lukę. - Upadłem, choć wiedziałem, co robię.
Podobnie jak ty, Kyp. Obaj, kaŜdy na swój sposób, uwaŜaliśmy, Ŝe jesteśmy dość 
mądrzy i zręczni, aby przejść po promieniu lasera i się nie sparzyć. Obaj się 
myliliśmy.
- A jednak wróciliśmy.
- Tylko dzięki pomocy i miłości.
- Zgadzam się. Ale byli i inni. Kam Solusar na przykład, Ŝe nie wspomnę o twoim 
własnym ojcu...
- Co chcesz powiedzieć, Kyp? śe z ciemnej strony łatwo wrócić i to usprawiedliwia 
ryzyko?
Kyp wzruszył ramionami.
- Chcę tylko powiedzieć, Ŝe linia pomiędzy mrokiem a światłem nie jest tak ostra, jak 
ją usiłujesz przedstawić, nie znajduje się teŜ dokładnie tam, gdzie chciałbyś ją 
widzieć. - Kyp złoŜył dłonie pod brodą i potrząsnął nimi w zadumie. - Mistrzu 
Skywalkerze, jeśli ktoś atakuje mnie mieczem świetlnym, czy mogę się przed nim 
bronić własnym ostrzem, Ŝeby mi nie obciął głowy? Czy to nie zbyt wielka agresja?
- Oczywiście, Ŝe moŜesz.
- A jeśli juŜ się obronię, czy mogę ruszyć do ataku? Czy mogę oddać cios? Jeśli nie, 
to po co uczy się Jedi techniki walki? Dlaczego nie wpaja się nam wyłącznie 
umiejętności obrony i wycofywania się do chwili, gdy wróg zapędzi nas w ślepą 
uliczkę, a my zmęczymy się na tyle, Ŝe wreszcie damy się zabić? Mistrzu 
Skywalkerze, czasami jedyną obroną jest atak. Wiesz to równie dobrze jak ja.
- To prawda, Kyp. Wiem.
- A jednak cofasz się przed walką, mistrzu Skywalkerze. Bloku jesz, osłaniasz i nie 
oddajesz ciosu. Tymczasem ostrza wymierzone w nas mnoŜą się. A ty zacząłeś 
przegrywać, mistrzu Skywalkerze. Kolejna stracona okazja! Tam leŜy Daeshara'cor, 
martwa. Jeszcze jeden błąd w obronie i Corran Horn, oskarŜony o zniszczenie Ithory, 
zostaje zesłany na banicję. Kolejny zaniedbany atak i Wurth Skidder idzie tam, gdzie 
juŜ jest Daeshara'cor. A potem juŜ klęska za klęską, bo atakują cię miliony
ostrzy. Ginie Dorsk 82, Seyyerin Itoklo, Swilja Fenn, a kto policzy tych, o których 
jeszcze nie wiemy albo którzy umrą jutro? Kiedy wreszcie zaatakujesz, mistrzu 
Skywalkerze?
- To idiotyczne! - rozległ się kobiecy głos tuŜ za Anakinem. To jego siostra, Jaina, z 
twarzą rozpłomienioną wewnętrznym Ŝarem. – MoŜe tam, gdzie latasz ze swoją 
eskadrą i strugasz bohatera, nie docierają do ciebie wszystkie wiadomości, Kyp. MoŜe 
czujesz się juŜ taki waŜny, Ŝe
uwaŜasz, iŜ ten, kto nie jest z tobą, jest przeciwko tobie? W czasie, kiedy ty 
urządzałeś strzelanki, mistrz Skywalker pracował cięŜko, choć nie tak spektakularnie, 
i pilnował, Ŝeby wszystko się nie rozleciało!
- Tak, i widzę, co z tego wynikło - odparł Kyp. - Na przykład Duro.
Ilu Jedi tam było? Pięciu, sześciu? A jednak nikt z was, włącznie z mistrzem 
Skywalkerem - nie wyczuł odoru zdrady, dopóki nie było za późno. Dlaczego Moc 
was wtedy nie poprowadziła? - zawiesił głos i walnął pięścią w otwartą dłoń, aby 
podkreślić wagę swoich słów. - PoniewaŜ
zachowywaliście sięjak niańki, a nie jak wojownicy Jedi! Słyszałem, Ŝe jeden z was 
odmówił nawet uŜycia Mocy. - Spojrzał znacząco na bliźniaka Jainy, który z 
kamienną twarzą siedział w pierwszym rzędzie.
- Nie mieszaj w to Jacena - warknęła Jaina.
- Przynajmniej twój brat był uczciwy i odmówił uŜycia siły - odparł Kyp. - Nie miał 
racji, ale był uczciwy... a w końcu i tak jej uŜył, kiedy było trzeba. Reszta grupy nie 
ma usprawiedliwienia dla swojego niezdecydowania. Jeśli ratowanie galaktyki przed 

Yuuzhanami Vong nie jest wystarczającym powodem do pokazania całej naszej 
potęgi, niech nim będzie instynkt samozachowawczy!
- Jedi za Jedi - krzyknął Octa Ramis, przejęty Ŝalem po utracie Daeshary'cor.
- Staram się uchronić zarówno nas, jak i całą galaktykę – odparł Lukę. - Jeśli 
zwycięŜymy Yuuzhan Vong za cenę wykorzystania potęgi ciemnej strony, nie będzie 
to Ŝadne zwycięstwo.
Kyp wzniósł oczy w górę i skrzyŜował ramiona na piersi.
- Wiedziałem, Ŝe popełniłem błąd, przychodząc tutaj - oświadczył.
- W kaŜdej sekundzie; którą tracę na rozmowę z tobą, mógłbym wystrzelić jedną 
torpedę w Yuuzhan.
- Jeśli o tym wiedziałeś, po co przyszedłeś?
- PoniewaŜ wydawało mi się, Ŝe nawet ty musisz juŜ widzieć, co się święci, mistrzu 
Skywalkerze. Po miesiącach bezczynnego patrzenia jak kurczą się nasze szeregi, 
wysłuchiwania kłamstw o Jedi krąŜących od RubieŜy aŜ po Jądro, wydawało mi się, 
Ŝ

e wreszcie uznałeś, iŜ nad

szedł czas działania. Przyszedłem, mistrzu Skywalkerze, aby usłyszeć, jak mówisz, Ŝe 
dość juŜ tego... Aby zobaczyć, jak ich prowadzisz, zjednoczonych, do walki o słuszną 
sprawę. A zamiast tego słyszę ciągle te same brednie, których mam juŜ dość!

- Przeciwnie, Kyp. Zwołałem to spotkanie, aby podjąć decyzje, jak przeciwstawić się 
kryzysowi.
- To nie jest kryzys - prychnął Kyp. - To masakra. A ja i tak juŜ wiem, co mam robić. 
Cały czas to robię.
- Ludzie się boją, Kyp. śyją w koszmarze, tak samo jak my. Marzą tylko o tym, aby 
się obudzić.
- Tak. I w nadziei, Ŝe się obudzą, karmią potwory z koszmaru wszystkim, czego te 
zaŜądają. Roboty. Miasta. Planety. Uchodźcy. Te raz Jedi. Odmawiając 
przeciwstawienia się zdradzie, mistrzu Skywalkerze, znaleźliśmy się niebezpiecznie 
blisko jej popierania.
- Bzdury! - krzyknął Jacen, wreszcie porzucając milczenie. - Mistrz
Skywalker nie okazał uległości. śaden z nas się nie ugiął. Ale brutalna agresja, jaką ty 
popierasz, jest...
- Skuteczna? - ironicznie podsunął Kyp.
- Naprawdę? - zaczepnie odparł Jacen. - Czego wam się udało dokonać, tobie i twojej 
eskadrze? Rozwalić parę statków dostawczych Yuuzhan? Podczas gdy my 
ratowaliśmy dziesiątki tysięcy...
- Ratowaliście? Po co? śeby musieli uciekać z planety na planetę, aby w końcu nie 
mieć dokąd pójść? Jacenie Solo, wyrzekłeś się Mocy, a teraz chcesz pouczać mnie, co 
jest, a co nie jest skuteczne?
- Szczególnie mało skuteczna jest wasza kłótnia - przerwał Lukę.
- Potrzebujemy spokoju. Musimy pomyśleć rozsądnie.
- Nie jestem pewien, czy właśnie tego rzeczywiście potrzebujemy - odparował Kyp. - 
Patrz, do czego nas doprowadziła twoja rozsądna polityka. Jesteśmy teraz sami, nie 
widzicie? Wszyscy zwrócili się przeciwko nam.
- Przesadzasz.
Anakin przeniósł wzrok na nową uczestniczkę dyskusji, Cilghal. Rybia głowa 
Kalamarianki kołysała się lekko, gdy wyłupiastymi oczami wodziła po zebranych.
- WciąŜ mamy wielu sprzymierzeńców - oznajmiła Cilghal. – Za równo w senacie, jak 
i wśród ludów Nowej Republiki.
- Jeśli przez sprzymierzeńców rozumiesz ludzi, którym nie starcza ikry, Ŝeby nas po 
prostu zadenuncjować, to masz rację - zgodził się z nią Kyp. - Ale poczekaj chwilę, aŜ 

jeszcze więcej Jedi zostanie zabitych lub wziętych w niewolę. Zostańcie tutaj, 
medytujcie i czekajcie na wroga.
Ja nie zamierzam! Wiem, gdzie i o co toczy się walka.
Okręcił się na pięcie i ruszył w kierunku wyjścia.
- Niedobrze! - szepnęła Jaina do Anakina. - Jeśli Kyp wyjdzie, zbyt wielu pójdzie za 
nim.
- No to co? - spytał Anakin. - Taka jesteś pewna, Ŝe on nie ma racji?
- Oczywiście, Ŝe...- urwała, zastanowiła się i zaczęła jeszcze raz:
- Jeśli Jedi się podzielą, nikomu to nie pomoŜe. Musimy pomóc wujkowi Luke'owi. 
Chodźcie.
Jaina wyszła z pokoju w ślad za Kypem. Po chwili Anakin wymknął się za nimi. Za 
ich plecami dyskusja rozgorzała od nowa, choć w znacznie spokojniejszej formie.
Kyp usłyszał ich kroki i obejrzał się.
- Anakin, Jaina? Czego chcecie?
- Przemówić ci do rozumu - wyjaśniła dziewczyna.
- Mój rozum ma się dobrze i bez tego - odparł Kyp. - Wy dwoje powinniście być 
mądrzejsi. Kiedy któreś z was migało się od walki? O ile wiem, nie macie w zwyczaju 
siedzieć, kiedy walczą inni.
- Nigdy tak nie było - zaperzyła się Jaina. - Ani z Anakinem, ani z wujkiem Lukiem, 
ani...
- Daj sobie spokój, Jaino. Bardzo szanuję mistrza Skywalkera, ale on nie ma racji. Nie 
widzę Yuuzhan Vong poprzez Moc ani trochę lepiej niŜ on, ale nie potrzebuję tego, 
Ŝ

eby wiedzieć, Ŝe są źli. I Ŝe trzeba ich powstrzymać.

- Nie mógłbyś po prostu wysłuchać wujka Luke'a do końca?
- JuŜ to zrobiłem. Nie powiedział ani nie zamierzał powiedzieć niczego, co by mnie 
interesowało. - Kyp potrząsnął głową. - Wasz wuj bardzo się zmienił. Coś się dzieje z 
mistrzami Jedi, w miarę jak zdobywają coraz większą Moc. Coś, co nie przydarzy się 
mnie. Tak mocno przejmują się
jasną i ciemną stroną, Ŝe tracą zdolność do działania. Pozwalają sobą manipulować. 
Taki ObiWan Kenobi wolał dać się zabić, zjednoczyć się z Mocą niŜ działać samemu. 
Pozwolił, aby Lukę przejął całe ryzyko moralne.
- Wujek Lukę twierdzi co innego.
- Wasz wujek siedzi w tym po uszy. A teraz sam stał się Kenobim.
- Co właściwie chcesz powiedzieć? - syknęła Jaina. - śe wujek Lukę jest tchórzem?.
Kyp wzruszył ramionami i uśmiechnął się krzywo.
- Jeśli chodzi o własne Ŝycie, to nie. Ale kiedy to zaczyna dotyczyć
Mocy... - machnął dłonią. - Zapytaj swojego brata Jacena... on teŜ ma zamiar się 
wcześnie zestarzeć, przynajmniej pod tym względem. Cała galaktyka wali się wokół 
niego, a on roztrząsa zagadnienia teoretycznej filozofii.
- Ale uŜył Mocy, jak zresztą sam zauwaŜyłeś - odparła Jaina.
- Aby uratować Ŝycie matce, jeśli dobrze pamiętam, a i tak się nie przemęczył. Ile 
czasu spędziła w zbiorniku bacty?
- Ale ją uratował, mnie zresztą teŜ.
- Oczywiście. Ale czy przywołałby Moc, gdyby przyszło mu ratować paru Durów, 
których nawet nie zna? Biorąc pod uwagę, Ŝe miał dość moŜliwości, aby uŜyć jej 
wcześniej, odpowiedź z całą pewnością brzmi: nie. A zatem to nie Ŝadne uniwersalne 
dąŜenie do ochrony Ŝycia sprawiło, Ŝe sam złamał nałoŜone sobie ograniczenie. Mam 
rację czy nie?
- Masz - wymamrotał Anakin.
- Anakinie! - krzyknęła Jaina.
- To prawda - odparł Anakin. - Cieszę się, Ŝe to zrobił, cieszę się, Ŝe zranił mistrza 

wojennego, który sprowadził zgubę na wszystkich Jedi, ale Kyp ma rację, Gdyby nie 
było tam ciebie i mamy...
- Jacen bardzo duŜo przeŜył - szepnęła Jaina.
- A wszyscy inni nie? - odparował Anakin.
- Muszę juŜ iść - oznajmił Kyp. - Jeśli któreś z was zechce ze mną polecieć, dajcie 
znać. Mam tylko nadzieję, Ŝe mistrz Skywalker pójdzie wreszcie po rozum do głowy, 
ale juŜ nie mogę na to czekać. Niech Moc będzie z wami.
Popatrzyli za nim.
- Chciałabym nie myśleć, Ŝe on chociaŜ w połowie ma rację - szepnęła Jaina. - Czuję 
się tak, jakbym zdradziła wujka Luke'a.
Anakin przytaknął.
- Wiem, co masz na myśli. Ale Kyp ma rację przynajmniej w jednej sprawie. 
Cokolwiek teraz zrobimy, musimy przede wszystkim pilnować własnego nosa.
- Jedi za Jedi? - zadrwiła Jaina. - Wujek Lukę wie o tym. Nie jestem pewna, dokąd 
wysłał mamę, tatę, Threepia i Artoo, ale to ma coś wspólnego z przygotowaniem 
pomocy Jedi w ucieczce, zanim zostaną oddani w ręce Yuuzhan.
Anakin potrząsnął głową.
- Doskonale, ale właśnie to Kyp miał na myśli, mówiąc o poprzestaniu na obronie. 
Nigdy nie wygramy wojny w ten sposób. Musimy zacząć działać. Potrzebujemy 
wywiadu. Musimy wiedzieć, którzy z Jedi są zagroŜeni, zanim jeszcze po nas przyjdą.
- A skąd się tego dowiemy?
- Pomyśl logicznie. KaŜda planeta opanowana przez Yuuzhan jest potencjalnie 
niebezpieczna. Planety w pobliŜu okupowanej przestrzeni są następne w kolejce, bo 
desperacko próbują ocalić własną skórę.
- Mistrz wojenny powiedział, Ŝe oszczędzi resztę galaktyki tylko wówczas, jeśli 
przekaŜą im nas wszystkich. To w pewnym sensie powoduje co raz większą 
desperację, przynajmniej wśród istot na tyle głupich, Ŝeby mu wierzyć. A my 
wiedzieliśmy juŜ na Duro, ile są warte obietnice Yuuzhan.
Spróbuj z nimi nie współpracować, a wdepczą cię w ziemię. Jeśli z nimi 
współpracujesz, teŜ cię wdepczą, a w dodatku uśmieją się z twojej głupoty.
Anakin wzruszył ramionami.
- Widocznie mnóstwo ludzi woli wierzyć obietnicom Yuuzhan niŜ ryzykować. Chodzi 
o to, Ŝe...
- Chodzi o to, co wy dwoje tutaj robicie, zamiast uczestniczyć w zebraniu? - zapytał 
Jacen z końca korytarza.
- Próbowaliśmy namówić Kypa, Ŝeby został - wyjaśnił Anakin starszemu bratu.
- Łatwiej byłoby namówić siringanę, Ŝeby weszła do pudełka.
- TeŜ prawda - zgodziła się Jaina - ale musieliśmy spróbować. Teraz chyba jednak 
musimy wracać.
- Nie zawracaj sobie głowy. Wkrótce po wyjściu Kypa wujek Lukę kazał nam się 
rozejść. Za duŜo złości i zamieszania.
- Nie najlepiej nam idzie - westchnęła Jaina.
- Nie. Zbyt wielu z nich myśli, Ŝe Kyp ma rację.
- A co ty o tym sądzisz? - zapytał Anakin.
- On się myli - odparł Jacen bez wahania. - Brutalna agresja w odpowiedzi na brutalną 
agresję nie moŜe stanowić rozwiązania.
- Nie? Gdybyś sam nie skorzystał z tego rozwiązania, ty, mama i Jaina bylibyście juŜ 
martwi. A wszechświat raczej nie stałby się od tego lepszy.
- Anakinie, nie jestem wcale dumny... - zaczął Jacen.
- Nie zaczynajcie znowu - przerwała mu Jaina. - Anakin i ja mówiliśmy o całkiem 
konkretnych sprawach, kiedy do nas dołączyłeś. Nie rozdrabniajmy się najałowe 

dyskusje jak tamci. Jesteśmy młodzi, prawda? Jeśli my nie potrafimy dyskutować, nie 
gubiąc właściwego kierunku, czego oczekiwać od innych?
Jacen jeszcze przez chwilę nie spuszczał z oka Anakina, jakby czekając, kto pierwszy 
odwróci wzrok. W końcu zrobił to sam.
- O czym rozmawialiście? - zapytał cicho.
Jaina odetchnęła z ulgą.
- Musimy zdecydować, jakie są najgorętsze punkty i gdzie Jedi są teraz w 
największym niebezpieczeństwie.
Jacen skrzywił się, jakby skosztował hutyjskiej przystawki.
- To otwarta kwestia, zwłaszcza przy Brygadzie Pokoju. Oni nie dbają o interesy 
pojedynczego systemu. Będą na nas polować od RubieŜy po Jądro, jeśli uznają, Ŝe to 
ułagodzi Yuuzhan.
- Brygada Pokoju nie moŜe być wszędzie naraz. Nie mogą pędzić za kaŜdą usłyszaną 
plotką na temat Jedi.
- Brygada Pokoju ma mnóstwo sprzymierzeńców i doskonały wywiad - sprzeciwił się 
Jacen. - Sądząc z tego, czego juŜ dokonali, muszą mieć więcej niŜ kilku szpiegów, 
nawet w senacie. Nie potrzebują uganiać się za plotkami. Z tego, co wiem, nie 
dokonali nawet połowy tego, czym się chwalą. To zwykli handlarze Ŝywym towarem, 
którzy przekazują Jedi Yuuzhanom Vong.
- WciąŜ mam dziwne przeczucia w związku z tą panią senator z Kuat, Viqi Shesh - 
mruknęła Jaina.
- Chciałem tylko powiedzieć, Ŝe trudno przewidzieć, który Jedi moŜe być następny na 
ich liście. Gdyby jednak udało im się załatwić transakcję hurtową, ciekawe, czy by z 
niej skorzystali?
Jaina wytrzeszczyła oczy.
- UwaŜasz, Ŝe mogliby napaść na nas teraz, kiedy jesteśmy tu wszyscy?
Anakin pokręcił przecząco głową.
- Jeszcze nie jest tak źle. Kto chciałby stawić czoło najpotęŜniejszym Jedi w całej 
galaktyce zebranym razem? To byłoby szaleństwo.
Dlatego skubią nas pojedynczo, ale...
- Prakseum! - przerwał Jacen.
- Właśnie - potwierdził Anakin. - Akademia Jedi!
- Ale to przecieŜ dzieci! - szepnęła Jaina.
- Myślisz, Ŝe to robi Yuzzhanom jakąkolwiek róŜnicę? Albo Brygadzie Pokoju, jeśli 
juŜ o tym mowa? - zapytał Jacen. - Poza tym Anakin ma tylko szesnaście lat, a zabił 
więcej Yuuzhan w bezpośredniej walce niŜ kaŜde z nas. Yuuzhanie o tym wiedzą.
- A co z iluzją, jaką Jedi otoczyli Yavin Cztery? Do tej pory utrzymywała obcych z 
daleka.
- JuŜ nie, odkąd prawie wszyscy rycerze Jedi odeszli – westchnął Anakin. - Są na 
Coruscant, przyjechali na nasze spotkanie albo udali się na pomoc tym, którzy 
zaginęli. Według ostatniej informacji, pozostali tylko uczniowie, Kam i Tionne, moŜe 
jeszcze Streen i mistrz Ikrit. To
moŜe nie wystarczyć. Gdzie się podział wujek Lukę? Powinniśmy z nim porozmawiać 
i to zaraz. MoŜe juŜ jest za późno.
- To dobry pomysł, Anakinie - ucieszył się Jacen.
- Dzięki.
Anakin nie wspomniał rodzeństwu, Ŝe dziś w nocy zbudził się z bijącym sercem, 
ogarnięty przedziwnym lękiem. Nie mógł sobie przypomnieć koszmaru, który wyrwał 
go ze snu, ale pod powiekami pozostał mu jeden obraz: jasne włosy i zielone oczy 
jego najlepszej przyjaciółki Tahiri.
A Tahiri została w akademii.

ROZDZIAŁ 2

W swoim biurze Lukę Skywalker zapadł w fotel, przesunął dłonią po czole i wbił 
wzrok w noc, a raczej w to, co było nocąna Coruscant: tysiące odcieni świetlnej łuny, 
mŜące szlaki pojazdów i transporterów powietrznych, jaskrawe wiązania przęseł 
strzelające w niewidzialne gwiazdy. Ile to juŜ tysięcy lat minęło od czasu, gdy ktoś 
oglądał gwiazdę na nocnym niebie tego miasta?
Na Tatooine dla chłopca, który chciał czegoś więcej od Ŝycia niŜ harówka na farmie 
wilgoci, gwiazdy były zimną, migoczącą obietnicą. Tęsknota do nich stanowiła jądro 
wszystkiego, czym stał się Lukę. Tu, w sercu galaktyki, o której ocalenie walczył tak 
długo, nie mógł ich nawet dostrzec.
Coś poruszyło się w Mocy, jakby zbliŜał się pocałunek. Otworzył się na niego.
- Wchodź, Maro - powiedział, wstając.
- Zostań tam - odpowiedziała. - Idę do ciebie.
Usiadła w fotelu obok i wzięła go za rękę. Przyłapał się na tym, Ŝe się cofa przed jej 
dotykiem.
- Hej, Skywalker - zawołała. - Nie przyszłam tu, Ŝeby cię zabić.
- CóŜ za pocieszająca nowina.
- Taak? - Jej głos nabrał ostrzejszych tonów. - Nie sądź, Ŝe mi to nie chodziło po 
głowie. Na przykład wtedy, kiedy nie umiałam utrzymać w sobie śniadania albo kiedy 
w ciągu dwudziestu minut przeŜywałam wszystkie nastroje, jakie zdarzyło mi się 
mieć w Ŝyciu, plus kilka takich,
o których nawet nie wiedziałam, Ŝe istnieją, a wszystko to z prędkością światła. Kiedy 
moje nogi puchną do rozmiarów racic gamorreańskiego dzika, a ja cała wyglądam, 
jakbym zamieniała się w Hutta, to wszelkie rozumne istoty powinny dobrze oglądać 
się za siebie.
- Hej, zaczekaj chwilę. Nie przypominam sobie, Ŝebyśmy to razem wymyślili. Byłem 
tak samo zaskoczony jak ty. A poza tym wszystko, z ciąŜą włącznie, zaczęło się od 
kiedy zamierzałaś mnie zabić. Tak trzymaj, a w okamgnieniu wyprzedzimy Hana i 
Leię.
Mara zachichotała.
- Kochanie - oznajmiła podejrzanie słodkim tonem. – Uwielbiam cię, jesteś moim 
Ŝ

yciem i światłem moich oczu. Jeśli zrobisz mi to jeszcze raz, zdematerializuję cię 

tam, gdzie stoisz.
Czule uścisnęła jego dłoń.
- Wracając do naszej poprzedniej rozmowy, jak mógłbym ci się przypodobać, 
skarbie? - zapytał Lukę.
- Powiedz mi, o co chodzi.
Wzruszył ramionami i odwrócił się do okna.
- Jedi, oczywiście. Rozpadamy się. Najpierw galaktyka zwraca się przeciwko nam, a 
teraz zwracamy się sami przeciw sobie.
- Szkoda, Ŝe nie zajęłam się Kypem wiele lat temu - zauwaŜyła.
- Nawet o tym nie wspominaj. To nie jest wina Kypa... juŜ raczej moja. Pamiętasz, 
kiedyś sama mi to wyjaśniałaś.
- Pamiętam, Ŝe sprostowałam kilka twoich poglądów. Co nie znaczy, Ŝe Kyp ma rację.
- Na pewno nie ma racji. Ale jeśli dzieci schodzą na złą drogę, czy nie mówi to czegoś 
o ich rodzicach?
- Świetna pora na to, Ŝeby mnie uprzedzić, jaki z ciebie będzie marny ojciec. A moŜe 
sądzisz, Ŝe to ja nie będę dobrą matką?

ś

artowała, ale Lukę nagle wyczuł falę strachu, przygnębienia i wściekłości, jaka z niej 

emanowała.
- Maro? - szepnął. - To była tylko metafora.
- Wiem, to nic. Mów dalej.
- To nie jest nic.
- AleŜ jest. Hormony. Huśtawka nastrojów. To strasznie kłopotliwe, kiedy rządzi tobą 
chemia i nie jest to twój problem, panie Skywalker. Mów, co chciałeś powiedzieć. 
Bez metafor na temat rodzicielstwa.
- Nie ma sprawy. Chciałem tylko zauwaŜyć, Ŝe moje nauki widocznie okazały się nie 
dość trwałe, ciekawe i skuteczne, jeśli inni idą do Kypa po odpowiedź na swoje 
wątpliwości.
- Zostaliśmy zdradzeni, wyrzynają nas - powiedziała Mara. – Kyp daje im na to 
odpowiedź. Ty nie.
- Zaraz, zaraz. Ty teŜ zgadzasz się z Kypem?
- Zgadzam się, Ŝe nie moŜemy po prostu siedzieć i czekać. Wiem, Ŝe ty takŜe tego nie 
chcesz, ale chyba nie wyraŜasz się dość jasno. Kyp dał twoim Jedi wizję równie 
czystą i prostą, co złudną. My daliśmy im tylko mętny bełkot zapewnień i zakazów. 
Musimy zacząć im tłumaczyć, co robić, a nie czego nie robić.
- My?
- Oczywiście, Ŝe my, Skywalkerze. Ty i ja. Tam gdzie ty, tam i ja.
Jej obecność w Mocy znów ucałowała go lekko. ZadrŜał, choć trwało to chwilę. To 
cudowne ciepło w zetknięciu z twardym, zimnym gniazdem zwątpienia i bólu 
przynosiło ulgę. Jak mógł zwątpić i pozwolić, Ŝeby ktoś inny ujrzał to, co moŜe 
oznaczać koniec wszystkiego?
Duchowe dotknięcie Mary zelŜało, jakby się wycofując. OdpręŜył się, a ono wróciło, 
dyskretniejsze, ale silniejsze. Poddał mu się i otworzył na nią, aŜ połączyli się w 
jasnym promieniu. Wziął ją w ramiona i pozwolił, aby pieszczotą dłoni i 
wewnętrznego blasku rozwiała przynajmniej część jego wątpliwości.
- Kocham cię, Maro - szepnął po dłuŜszej chwili.
- Ja teŜ cię kocham - odparła.
- Trudno jest patrzeć, jak wszystko się rozpada.
- Nic się nie rozpada, Lukę. Musisz w to wierzyć.
- Muszę być silny dla nich. Muszę być przykładem. Ale dziś...
- Tak, widziałam. Miałeś chwilę słabości. Ale chyba tylko ja ją zauwaŜyłam.
- Nie, Anakin teŜ zauwaŜył. Bardzo go to zdenerwowało.
- Martwisz się Anakinem? - zapytała, wychwytując właściwe znaczenie jego słów. - 
On cię uwielbia. Jeśli chciał kiedyś kogoś naśladować, to tylko ciebie. Nie przejdzie 
na stronę Kypa.
- Nie martwię się tym. Bardziej jest podobny do Kypa, niŜ mu się zdaje, ale sam tego 
nie dostrzega. Zbyt wiele przeszedł, Maro. Jest za młody, Ŝeby przyjąć wszystko to, z 
czym musiał się uporać. WciąŜ nosi w sobie poczucie winy za śmierć Chewbacki, a w 
głębi duszy jest pewien,
Ŝ

e i Han takŜe wciąŜ jeszcze go o to obwinia. Widział, jak umiera Daeshara'cor. 

Obwinia się o zniszczenie floty hapańskiej na Fondorze. Nosi w sobie cały ten ból, aŜ 
wreszcie przyjdzie taki dzień, Ŝe niedoświadczony chłopiec nie potrafi sobie z nim 
poradzić. Od Ŝalu i poczucia winy bardzo blisko do gniewu i nienawiści. A on wciąŜ 
jest zapalczywy i w dodatku
myśli, Ŝe jest nieśmiertelny, pomimo tych wszystkich śmierci, jakie oglądał.
- I to właśnie tak go dzisiaj zdenerwowało - domyśliła się Mara. -Myśli, Ŝe ty teŜ 
jesteś nieśmiertelny.
- On w to naprawdę wierzył. Ale teraz, kiedy stracił Chewiego, wie, Ŝe moŜe stracić 

kaŜde z nas. To nie ułatwia sprawy. Traci wiarę we wszystko, w co wierzył przez całe 
swoje Ŝycie.
 - Wiesz, moje dzieciństwo moŜe i nie było całkiem normalne - odparła - ale czy w 
pewnym momencie nie przytrafia się to wszystkim dzieciom?
- Pewnie tak, ale większość dzieci nie jest adeptami Jedi. Większość dzieci nie jest 
tak silna Mocą jak Anakin ani nie ma takiej skłonności do jej uŜywania. Czy wiesz, Ŝe 
kiedy był chłopcem, zabił olbrzymiego węŜa, zatrzymując jego serce przy uŜyciu 
Mocy?
Mara zamrugała oczami.
- Nie...
- Tak. Bronił siebie i swoich przyjaciół. Pewnie w tamtej chwili wydawało mu się, Ŝe 
nie moŜe zrobić nic innego.
- Anakin to praktyczny młody człowiek.
- W tym cały problem - westchnął Lukę. - Wyrastał pośród Jedi.
UŜywanie Mocy jest dla niego jak oddychanie. Nie widzi w tym niczego szczególnie 
mistycznego. To po prostu narzędzie, którego moŜe uŜywać do róŜnych celów.
- Z drugiej strony Jacen...
 - Jacen jest starszy, ale wyrósł w tych samych warunkach co Anakin. To dwie róŜne 
reakcje na identyczną sytuację. Łączy ich tylko jedno: kaŜdy z nich uwaŜa, Ŝe to ja nic 
nie rozumiem. A co gorsza, moim zdaniem, przynajmniej jeden z nich ma rację. 
Widziałem... - urwał nagle.
- Co? - ponagliła go.
- Nie wiem. Widziałem przyszłość. Wiele jest wersji przyszłości, ta jednak pokazuje, 
Ŝ

e ktokolwiek skończy z Yuuzhanami Vong, nie będę to ani ja, ani Kyp, ani Ŝaden ze 

starszych Jedi... tylko ktoś całkiem nowy.
- Anakin?
- Nie wiem. Boję się nawet o tym mówić. KaŜde słowo natychmiast się rozchodzi, 
wywołuje zawirowania w Mocy kaŜdej osoby, która je słyszy, zmienia wszystko... 
Zaczynam rozumieć, co czuli Yoda i Ben.
Trudno próbować prowadzić, mieć nadzieję, Ŝe się nie mylisz, Ŝe widzisz jasno całą 
mądrość i Ŝe nie oszukujesz sam siebie.
Roześmiała się cicho i cmoknęła go w policzek.
- Za duŜo się martwisz.
- Czasem mi się zdaje, Ŝe o wiele za mało.
- Naprawdę? - szepnęła miękko, ujęła jego dłoń i połoŜyła na swoim brzuchu. - 
Chcesz się pomartwić? Posłuchaj.
Znów objęła go, otuliła Mocą: zespolili się i pochylili nad trzecią Ŝywą istotą w 
pokoju, tą, która rosła pod sercem Mary. OstroŜnie, z wahaniem Lukę sięgnął Mocą, 
aby dotknąć swego syna.
Małe serduszko biło prostym, cudownym rytmem, a wokół niego unosiła się jak 
melodia świadomość tyleŜ obca, co znajoma, wraŜenia podobne do smaku, zapachu i 
wzroku, a jednak całkiem od nich odmienne, wszechświat bez światła, ale za to pełen 
bezpieczeństwa i ciepła.
- Zdumiewające - wyszeptał. - To cudowne, Ŝe moŜesz mu tyle dać. śe moŜesz być 
dla niego tym wszystkim.
- To uczy pokory - odparła. - Ale jednocześnie budzi lęk. A jeśli popełnię błąd? Jeśli 
moja choroba powróci? A co gorsza... - urwała, a on czekał, wiedząc, Ŝe i tak mu 
powie. - W jakimś sensie to bardzo łatwe.
Aby chronić go teraz, muszę tylko chronić samą siebie, a to robię przez całe Ŝycie. Na 
razie moje Ŝycie jest jego Ŝyciem. Ale po urodzeniu wcale nie będzie tak samo i to 
właśnie martwi mnie najbardziej.

Lukę otoczył ją ramieniem i przytulił.
- Poradzisz sobie - zapewnił. - Obiecuję ci to.
- Nie moŜesz mi tego obiecać... tak jak nie moŜna utrzymać młodych Jedi w łonie, aby
zapewnić im bezpieczeństwo. To jest to samo. To ten sam strach, Lukę.
- Oczywiście - odparł. - Oczywiście, Ŝe tak.
Usiedli i wspólnie obserwowali Coruscant, nie odzywając się, dopóki nie usłyszeli, Ŝe 
ktoś stanął przed drzwiami.
- Uderz w stół... - mruknął Lukę. - To dzieciaki Solo.
- Mogę ich odesłać.
- Nie. Muszą ze mną porozmawiać. Wchodźcie - powiedział głośniej.
Wstał i rozjaśnił lampę. Anakin, Jacen i Jaina weszli do pokoju.
- Przepraszam, Ŝe wyszliśmy ze spotkania - odezwała się dziewczyna.
- Wiem, co robiliście, i dziękuję, Ŝeście spróbowali. Kyp... Kyp przez jakiś czas musi 
iść własną drogą. Ale nie po to przyszliście, prawda?
- Nie - odparł Jacen. - Obawiamy się o akademię Jedi.
- Właśnie - wtrącił Anakin. - Przyszło mi do głowy, Ŝe gdybym był Brygadą Pokoju i 
chciał dopaść całą gromadą Jedi naraz...
- Udałbyś się na Yavin Cztery. Dobrze myślisz.
Chłopiec był wyraźnie rozczarowany.
- Sam teŜ na to wpadłeś.
Lukę skinął głową.
- Nie martw się. Dopiero kilka dni temu zdobyliśmy dość raportów, Ŝeby wyciągnąć z 
nich jakiś wniosek i zdać sobie sprawę, na ile
powaŜnie naleŜy brać groźby mistrza wojennego. Do tej pory próbowałem gasić 
lokalne ogniska zapalne i usiłowałem uzyskać poparcie rządu, aby zatrzymać pochód 
Yuuzhan albo przynajmniej go spowolnić, i nie zauwaŜyłem, Ŝe nie ma juŜ dość 
dorosłych Jedi, by utrzymać iluzję, którą przesyłamy.
- Co więc zrobimy? - zapytał Jacen.
- Poprosiłem Nową Republikę, aby przysłała statek do ewakuacji szkoły, ale wcale im 
się nie spieszy. To moŜe potrwać całe tygodnie.
- Nie moŜemy czekać tak długo! - zdenerwowała się Jaina.
- Nie moŜemy - zgodził się Lukę. - Próbowałem znaleźć Boostera Terrika. Wydaje mi 
się, Ŝe teraz najlepiej byłoby nie tylko ewakuować akademię, ale pozostawić dzieciaki 
na pokładzie "Kiepskiego Interesu". Jeśli tylko przeniesiemy je na inną planetę, nie 
rozwiąŜemy pro
blemu.
- Zostaną z Boosterem? - wtrącił Anakin
- Niestety, nie mogę go zlokalizować. WciąŜ nad tym pracuję.
- Talon Karrde - miękko podsunęła Mara.
- Świetny pomysł - odparł Lukę. - Wiesz, gdzie go znaleźć?
- A co ty o tym myślisz? - zmarszczyła nos.
- A jeśli Brygada Pokoju jest juŜ na Yavinie Cztery albo w pobliŜu? - zapytał Anakin.
- Nic więcej nie moŜemy w tej chwili zrobić - wyjaśnił Lukę. - Poza tym 
niebezpieczeństwo wciąŜ jeszcze jest hipotetyczne. Brygada
Pokoju do tej pory nie wie o istnieniu Yavina Cztery. A nawet jeśli się dowiedzą, są 
tam Kam, Tionne i mistrz Ikrit. Nie są całkiem bezbronni.
- Nie jest to najlepiej strzeŜony sekret w galaktyce - mruknął Jacen. - A co zdziała 
Kam przeciwko statkowi wojennemu, jeŜeli zabraknie iluzji? Jedźmy tam.
- Nie ma mowy - odparł Lukę. - Potrzebuję was wszystkich tutaj , a biorąc pod uwagę 
nagrody, jakie wyznaczyli za nasze głowy... zwłaszcza za twoją, Jacenie, 
niebezpiecznie jest jechać samotnie. Twoi rodzice ,nigdy by mi nie wybaczyli, 

gdybym wysłał cię tam pod ich nieobecność.
- No to ich przekonaj - wtrąciła Jaina..
- Nie mogę. Nie mam teraz z nimi łączności i tak moŜe pozostać przez jakiś czas.
- MoŜe przynajmniej sprawdzimy, co się dzieje w prakseum? - upierała się Jaina. - 
MoŜemy przyczaić się na skraju systemu, dopóki Karrde się nie pokaŜe, i mieć 
wszystko na oku, a w razie gdyby coś zaczęło się dziać, wrócić tu szybko i zdać 
raport.
Lukę potrząsnął głową.
- Wiem, Ŝe was swędzą pięty, zwłaszcza ciebie, Jaino, ale twoje oczy jeszcze całkiem 
nie wyzdrowiały...
- MoŜe nie według standardów Eskadry Łobuzów - zaprotestowała Jaina. - Ale widzę 
dość dobrze, Ŝeby latać.
- Nawet gdybyś całkowicie odzyskała wzrok - ciągnął Lukę – nie wydaje mi się, aby 
wysyłanie jednego z was, a nawet całej trójki na Yavin
Cztery było najlepszym moŜliwym rozwiązaniem. Tu takŜe jest duŜo do roboty. Czy 
nie to właśnie tłumaczyliście Kypowi, co? Jacen, Jaina?
- Tak, wujku Lukę - przyznał Jacen. - Tak było.
- Anakin? Nie odzywasz się jakoś.
Chłopiec wzruszył ramionami.
- Nie ma wiele do gadania, prawda?
Lukę wyczuł w tej odpowiedzi coś niedobrego, ale to wraŜenie szybko minęło.
- Cieszę się, Ŝe zdajecie sobie sprawę z sytuacji. Zgadzamy się, Ŝe akademia jest 
naszym najczulszym punktem. PomóŜcie mi znaleźć pozostałe. I niech wam się nie 
wydaje, Ŝe o wszystkim pomyślałem, bo, jak widać, wcale tak nie jest. I pamiętajcie, 
zbieramy się znowu jutro rano.
Wszyscy troje skinęli głowami i opuścili pokój. Ledwie wyszli, Mara klasnęła 
językiem.
- Oni mogą mieć rację.
- Mogą- westchnął Lukę. - Czuję jednak, Ŝe ktokolwiek wybierze się na Yavin Cztery, 
musi wziąć ze sobą silny oddział, bo moŜe nie wrócić. Nauczyłem się juŜ wierzyć 
swoim przeczuciom.
- Powinieneś był im to powiedzieć - zganiła go.
Uśmiechnął się z przekąsem.
- Wtedy polecieliby na pewno.
Mara ujęła go za rękę.
- Dla znuŜonych nie ma odpoczynku. Pójdę złapać Karrde'a. - Lekko dotknęła 
brzucha. - Tymczasem, Skywalker, znajdź mi coś do jedzenia. Coś duŜego i Ŝeby się 
jeszcze ruszało.
Anakin sprawdził wskaźniki systemów.
- Jak wyglądamy, Fiver? - zapytał półgłosem, studiując wyświetlacz kabiny.
SYSTEMY W GRANICACH ZAKRESÓW OPTYMALNYCH, zapewniła go 
jednostka R7.
- Dobrze. Czekaj, aŜ dostanę pozwolenie. Na razie oblicz pierwszy skok w serii na 
Yavin Cztery.
Przedsięwzięcie wymagało sporej dozy sprytu, włącznie ze sfałszowaniem kodu, 
który pozwoliłby im odlecieć bez kontroli. Nie mógł przecieŜ wzbudzić podejrzeń 
wujka Luke'a lub kogokolwiek innego, kto chciałby go powstrzymać.
Bo tym razem wujek Lukę nie miał racji. Anakin czuł to całym sobą. Uczniowie Jedi 
byli w powaŜnym niebezpieczeństwie. Talon Karrde nie zdąŜy dolecieć na czas. MoŜe 
nawet juŜ teraz jest za późno.
Dziwne, Ŝe wujek Lukę wciąŜ się upierał, by uwaŜać Anakina za dziecko. Anakin juŜ 

zabijał Yuuzhan. Widział, jak umierają jego przyjaciele i powodował śmierć innych. 
Był odpowiedzialny za zniszczenie niezliczonych statków i istot, które stanowiły ich 
załogi, a to tylko wierzchołek góry lodowej.
Tę ślepotę przejawiali wszyscy dorośli obecni w Ŝyciu chłopca. Nie rozumieli, kim 
był naprawdę, widzieli tylko to, co było na zewnątrz. Nawet matka i wujek Lukę, 
którzy mieli Moc.
Tylko ciocia Mara chyba go rozumiała... ona teŜ nigdy naprawdę nie była dzieckiem. 
Ale i ją zaślepił związek z wujkiem Lukiem. Teraz musiała liczyć się takŜe z jego 
uczuciami.
Na pewno oboje będą wściekli. Mógłby wyjaśnić wujkowi Luke'owi, co wyczuł 
poprzez Moc, ale to najwyŜej uwraŜliwiłoby mistrza na jego moŜliwości i nic poza 
tym. Nawet gdyby udało mu się przekonać wujka, Ŝeby wysłał kogoś juŜ teraz, to z 
pewnością byłby to ktoś inny, starszy. Tymczasem Anakin wiedział, Ŝe to musi być on 
i Ŝe musi polecieć sam. Jeśli tego nie zrobi, jego najlepszą przyjaciółkę czeka los 
znacznie gorszy niŜ śmierć.
W tej chwili była to jedyna pewna rzecz w jego Ŝyciu.
- Pozwolenie na start - odezwał się kontroler portu.
- Ruszamy, Fiver - mruknął Anakin. - Musimy sobie znaleźć miejsce we 
wszechświecie.

 

ROZDZIAŁ 3

 
Gdy gwiazdy znów przybrały normalny wygląd, Anakin wprowadził X-skrzydłowiec 
XJ w leniwy spadek i odciął zasilanie wszystkich urządzeń z wyjątkiem czujników i 
najpotrzebniejszych układów podtrzymania Ŝycia. Zazwyczaj nie bawiłby się w takie 
ceregiele; w końcu trzeba się dobrze naszukać, Ŝeby wykryć minimalne zafalowania 
energetyczne X-skrzydłowca wchodzącego do systemu. Korkociąg, a potem beczka, 
w jakie wprowadził statek, nie były przypadkowe; miały na celu dostarczenie 
przyrządom pełnego dostępu do otaczającej go przestrzeni w moŜliwie najkrótszym 
czasie. Podczas gdy czujniki wykonywały swoją robotę, Anakin włączył ten, któremu 
ufał najbardziej - Moc.
Planeta Yavin wypełniała większą część iluminatora. Rozległe, pomarańczowe 
oceany gazu wrzały w ulotnych meandrach. To znajome oblicze planety towarzyszyło 
większości dni i nocy jego dzieciństwa. Prakseum - akademia wujka Luke'a - 
znajdowała się na Yavinie Cztery, księŜycu gazowego giganta. Pamiętał, jak 
obserwował na nocnym niebie ogromny krąg planety, zastanawiając się, co teŜ moŜe 
się tam kryć i wysuwając w jego kierunku kręte czułki Mocy.
Znalazł chmury metanu i amoniaku głębsze niŜ oceany, wodór tak spręŜony, Ŝe 
zamienił się w metal, Ŝycie zredukowane do grubości kartki papieru, lecz wciąŜ 
kwitnące, cyklony cięŜsze od ołowiu, ale szybsze od wiatrów omiatających 
jakąkolwiek zamieszkałą przez ludzi planetę. I kryształy - lśniące klejnoty Corusca 
wyrastające w tych tytanicznych wichrach, wirujące w odwiecznym tańcu, 
przechwytujące odrobiny światła, które udało im się znaleźć w cieńszych, górnych 
warstwach atmosfery i zamykające je zazdrośnie w swoich molekułach.
Nie widział ich materialnie, tylko nocami wyczuwał poprzez Moc; często zaglądając 
do biblioteki, stopniowo nauczył się je rozumieć.
W wyobraźni widział znacznie więcej. Fragmenty pierwszej Gwiazdy Śmierci, która 
znalazła swój koniec na tym właśnie niebie, rozpryśnięta na pojedyncze molekuły 
potwornymi siłami ciśnienia i grawitacji. Relikty Sithów i gatunków jeszcze 
starszych, jeszcze odleglejszych w czasie. Kiedy planeta takajak Yavin pochłonie 

tajemnicę, niechętnie ją oddaje. Biorąc pod uwagę sekrety, które juŜ ujawniły się w 
systemie Yavin, oraz Pogromcę Słońc, którego Kyp Durron zdołał wyrwać z 
wnętrzności pomarańczowego giganta - moŜe to i lepiej.
Niedaleko Yavina błyszczał jasny, Ŝółtawy punkt - Yavin Osiem, jeden z trzech 
księŜyców w systemie, obdarzonych Ŝyciem. Anakin miał tam przyjaciółkę, 
mieszkankę tego świata, która przez krótki czas szkoliła się w akademii, po czym 
wróciła do domu. Wyczuwał ją, ale bardzo słabo. Yavin Cztery znajdował się takŜe w 
pobliŜu, a tam byli jego pozostali przyjaciele. Właściwie cały system był Anakinowi 
znany i przyjazny jak własny pokój, jak miejsce, do którego wchodzisz i od razu 
stwierdzasz, czy wszystko jest jak naleŜy. A tu coś było rzeczywiście nie tak.
Poprzez Moc czuł kandydatów na Jedi, bo wszyscy nią władali. Czuł Kama Solusara i 
jego Ŝonę Tionnę, sędziwego Ikrita - juŜ nie uczniów, lecz prawdziwych Jedi. Widział 
ich jak przez mgłę, co świadczyło o tym, Ŝe próbowali choć częściowo utrzymać 
iluzję ukrywającą Yavin Cztery przed przypadkowym odkryciem.
No i była tam istota, której obecność błyszczała jaskrawym światłem, jaśniejszym 
jeszcze poprzez przyjaźń i bliskość. Tahiri.
Ona teŜ go wyczuwała, a choć nie był w stanie odebrać słów, które próbowała mu 
przekazać, odbierał coś w rodzaju rytmu -jakby ktoś mówił szybko, bez tchu, w 
podnieceniu, nie tracąc czasu na zaczerpnięcie oddechu.
Anakin uniósł kącik ust w lekkim uśmieszku. Tak, to z pewnością była Tahiri.
Natomiast to, co mu się nie podobało, wyczuwał i bliŜej, i słabiej. Nie chodziło tu o 
Yuuzhan Vong, poniewaŜ ich nie moŜna było wyczuć poprzez Moc, ale o kogoś, kogo 
nie powinno tu być. Kogoś nieco speszonego, kto jednak z kaŜdą chwilą nabierał 
pewności siebie.
- Trzymaj się, Fiver - rzekł do swojego astromecha. - Przygotuj się na ucieczkę albo 
niespodziewaną walkę. MoŜe to Talon Karrde i jego załoga, którzy przybyli przed 
czasem... ale chyba wolałbym zagrać w sabaka przeciwko Lando Carlissianowi niŜ na 
to liczyć. POTWIERDZAM, zamigotał wyświetlacz. Weszli w zasięg czujników i 
komputer odtworzył sylwetkę z powiększonego obrazu.
- Nie jest aŜ tak źle - mruknął chłopiec. - Jeden lekki transporter koreliański. MoŜe to 
faktycznie ktoś z paczki Karrde'a.
A moŜe nie? A moŜe po drugiej stronie giganta gazowego lub Yavina Cztery czai się 
setka yuuzhańskich statków, niewidzialna dla jego zmysłów Jedi i ukryta przed 
czujnikami?
Tak czy owak, bezczynne kręcenie się w pobliŜu na pewno nie poprawi sytuacji. 
Włączył silniki, skorygował spadek i uaktywnił napęd jonowy.
Włączył komunikator i wywołał obcego.
- Transporter, odbiór.
Przez kilka chwil tamten milczał, wreszcie głośnik zaskrzeczał:
- Kto to?
- Nazywam się Anakin Solo. Co robicie w systemie Yavinan?
- Jesteśmy poszukiwaczami klejnotów Corusca.
- Tak? A gdzie wasz trawler?
Kolejna pauza, potem słowa dźwięczące odległym gniewem.
- Teraz juŜ widzimy księŜyc. Wiemy, Ŝe był tu przez cały czas. Wasze czary, Jedi, na 
nic się nie zdały.
TRANSPORTER AKTYWUJE UZBROJENIE, zauwaŜył Fiver. Anakin westchnął. 
Fiver był astromechem nowszej generacji niŜ R2-D2, ale czasem tęsknił za 
osobowością robota wujka. MoŜe powinien coś z tym zrobić.
Dwa strzały laserowe jeden po drugim uderzyły w jego tarcze, ale to wystarczyło. 
Torpedy protonowe, nadlatujące z tyłu, doganiały go, kiedy wszedł w atmosferę. 

Zanurkował, a statek wpadł w lekką wibrację. Dziób i skrzydła zaczęły się nagrzewać 
w górnych warstwach atmosfery. Jeśli nie zdoła opanować kąta opadania, jego 
szczątki rozsypią się na przestrzeni kilku kilometrów dŜungli w dole.
W chwili gdy pierwsza torpeda znalazła się prawie u celu, wyłączył silniki i poderwał 
w górę dziób statku. Atmosfera, wciąŜ rzadka, zdołała jednak porządnie odbić X-
skrzydłowca XJ w przeciwną stronę. Serwomechanizmy zawyły, coś gdzieś puściło ze 
złowróŜbnym piknięciem. Korzystając z rozpędu nadanego mu przez atmosferę, 
Anakin skierował się jeszcze bardziej w górę. Czuł, jak krew odpływa mu z głowy do 
nóg w miarę wzrastania przeciąŜenia. Znów włączył silniki.
Torpedy za jego ogonem nie miały się aŜ tak dobrze. Próbowały wykonać zwrot w 
ś

lad za nim. Dwie nie dały rady i teraz leciały dalej w kierunku księŜyca. Dwie 

pozostałe w niekontrolowany sposób odbiły się od atmosfery w róŜnych kierunkach i 
nie miały szans odnaleźć Ana-kina, zanim skończy im się paliwo.
- W kaŜdym razie próbowaliście - ponuro mruknął Anakin. Wprowadził statek w ostrą
ś

wiecę i wyszedł ze studni grawitacyjnej, wypuszczając rytmiczne salwy laserów. 

Kolejny strzał z mocniejszego działa przeciwnika trafił w jego osłony, aŜ światła w 
kabinie przygasły, po czym znów rozbłysły pełną mocą, gdy Fiver odpowiednio 
nakierował zasilanie. Anakin rzucił się w kierunku transportera. Tarcze nieprzyjaciela 
zamigotały i w tym momencie Anakin obrócił w ŜuŜel ich główny generator. Zawinął 
pętlę od dziobu do ogona przeciwnika, dziurawiąc systematycznie wieŜyczki laserów, 
przedziały torpedowe i silniki. Wreszcie znów włączył komunikator.
- No co, gotowi do rozmów? - zapytał.
- Dlaczego by nie? - odparł głos po drugiej stronie. - WciąŜ jeszcze moŜesz się 
poddać, jeśli chcesz.
- To... - zaczął, ale Fiver wpadł mu w słowo.
WYKRYTO SKOK Z NADPRZESTRZENI. 12 STATKÓW< ODLEGŁOŚĆ 100 
000 KILOMETRÓW, zameldował.
- Niech to Sith... - wymamrotał Anakin, włączając czujniki na pełny zasięg.
Od razu stwierdził, Ŝe nie są to statki Yuuzhan, tylko jakaś dzika zbieranina 
Eskrzydłowców, transporterów i korwet. Wywoływali go. Otworzył kanał 
komunikacyjny.
- Niezidentyfikowany statek, tu Brygada Pokoju - zatrzeszczał głośnik. - Zatrzymaj się
i poddaj, a nic ci się nie stanie.
Byli zbyt daleko, Ŝeby go trafić, ale ten stan nie potrwa długo. Anakin zwinął płaty S, 
otworzył przepustnice i ruszył w kierunku odległej granicy nocy i dnia na Yavinie 
Cztery.
Anakin wyskoczył z kokpitu X-skrzydłowca w mroczną ciszę. W oddali dostrzegał 
zorzę świateł obok bramy, przez którą wleciał do dawnego kompleksu świątyń 
Massassich. Budowle długo słuŜyły jako centralny hangar floty rebelianckiej, teraz 
zaś świeciły pustkami, poniewaŜ większość statków lądujących w akademii wolała 
pozostawać na zewnątrz.
Lotnicze buty cicho szurały po staroŜytnym kamieniu. Dźwięk narastał, aŜ zdawało 
się, Ŝe słychać stłumione bicie ogromnych skrzydeł. Pachniało kamieniem, smarami i 
- znacznie słabiej - piŜmowym aromatem otaczającej dŜungli.
Ktoś obserwował Anakina w ciemności.
- Kto tu? - zapytał jakiś głos, przeciągając słowa, w dzielącym ich mroku.
- Kam, to ja. Anakin.
Zapłonęło blade światełko, a w chwilę potem cały szereg świetlnych paneli. Kam 
Solusar stał w odległości mniej więcej dziesięciu metrów od niego, przypinając do 
pasa miecz świetlny.
- Wydawało mi się, Ŝe właśnie ciebie wyczuwam - stwierdził Kam.

- Ale od kilku standardowych dni po orbicie krąŜy jakiś nieznany statek.
Próbujemy ich zmylić.
- Brygada Pokoju - wyjaśnił Anakin. - Ten jeden statek ma teraz towarzystwo mniej 
więcej dwunastu innych. I juŜ nie dadzą się zmylić.
Podszedł bliŜej Karna i nagle stary nauczyciel chwycił go w ramiona.
- Dobrze, Ŝe cię widzę, Anakinie. A ty? Jesteś sam?
Anakin skinął głową.
- Talon Karrde jest w drodze ze swoją flotyllą. Zabierze was i uczniów. Wujek Lukę 
chyba nie przypuszczał, Ŝe Brygada Pokoju pokaŜe się tak szybko.
Kam zmruŜył oczy.
- Ale ty wiedziałeś, prawda? Przyleciałeś tu bez pozwolenia.
- Właściwie to przyleciałem wbrew rozkazom - poprawił go Anakin. - Teraz to i tak 
nie ma znaczenia. Musimy wywieźć uczniów w bezpieczne miejsce.
- Oczywiście - zgodził się Kam. - Kiedy moŜemy się spodziewać lądowania Brygady 
Pokoju?
- Za godzinę. Na pewno nie później.
- A Karrde?
- To moŜe potrwać kilka dni.
Kam skrzywił się.
- Nie wytrzymamy tak długo.
- MoŜe jednak. Wszyscy jesteśmy Jedi.
Kam prychnął drwiąco.
- Musisz zdać sobie sprawę ze swoich ograniczeń. Boja  znam swoje.
Sami pewnie sobie poradzimy, ale stracimy dzieciaki. Muszę myśleć
przede wszystkim o nich.
ZbliŜali się do turbowindy. Drzwi otwarły się z sykiem i wypuściły złoto-
pomarańczową postać. Postać rozpłaszczyła się na piersi Anakina, który nagle 
stwierdził, Ŝe zaskakująco silne ramiona oplatają go serdecznym uściskiem, a przed 
nosem błyszczy mu para jaskrawozielonych oczu.
Poczuł, Ŝe robi mu się gorąco.
- Sie masz, Tahiri - bąknął.
Odsunęła się od niego.
- A jak ty się masz, wielki gwiezdny wojowniku, za wielki i za waŜny, Ŝeby 
skontaktować się z najlepszym przyjacielem!

- Ja...
- Byłem zajęty. Jasne. Znam to doskonale... no, moŜe nie wszystko, bo wieści 
docierają do nas ostatnio ze sporym opóźnieniem, ale słyszałam i o Duro, i o 
Centerpoint, i...
Urwała nagle, moŜe dlatego, Ŝe zobaczyła coś w jego oczach, a moŜe wyczuła 
poprzez Moc. Stacja Centerpoint była dość delikatnym tematem.
- No, w kaŜdym razie - ciągnęła - nie masz pojęcia, jak tu było nudno bez ciebie. 
Wszyscy praktykanci odeszli, zostały tylko te dzieciaki... - odsunęła się od niego i 
wtedy dopiero miał okazję przyjrzeć się jej dokładnie.
Błysk w jego oczach sprawił, Ŝe urwała w pół słowa.
- Co? - zapytała niepewnie. - Co się tak gapisz?
- Ja... - Twarz mu płonęła jak od lasera. -Wyglądasz... inaczej.
- MoŜe starzej? Mam czternaście lat. Od zeszłego tygodnia.
- Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.
- Trzeba było o nich pomyśleć w porę, ale i tak dzięki. Głupol.

Anakin poczuł nagle, Ŝe nie jest w stanie popatrzyć jej w oczy. Spuścił wzrok.
- WciąŜ... yyy... chodzisz na bosaka, jak widzę.
- A czego się spodziewałeś? Nienawidzę butów. Noszę je tylko wtedy, kiedy muszę. 
Sithowie wymyślili buty, Ŝeby torturować i gnieść nasze delikatne paluszki, jestem 
tego pewna. A co, myślałeś, Ŝe skoro urosłam o centymetr lub dwa, to zacznę się 
znęcać nad własnymi stopami?
Podejrzliwie spojrzała na Kama.
- Co on tutaj robi naprawdę? Wiem, Ŝe nie przyleciał, Ŝeby się zemną zobaczyć.
Anakin aŜ się skrzywił, tyle Ŝalu było w tych słowach.
- Anakin przyleciał, Ŝeby nas ostrzec. Szykują się kłopoty – odparł Kam. - Szczerze 
mówiąc, będziecie musieli pogadać sobie kiedy indziej.
- Naprawdę? Kłopoty?
- Tak - potwierdził Anakin.
Tahiri połoŜyła palec na wargach.
- Dlaczego od razu tego nie mówisz? Co się dzieje?
- Muszę porozmawiać z Tionną i Ikritem - powiedział Kam, znów ruszając w 
kierunku turbowindy.
- I to zaraz - dodał Anakin, depcząc mu po piętach.
- Ale co się dzieje? - krzyknęła Tahiri w stronę ich szybko oddalających się pleców.
- Wyjaśnię ci po drodze! - odkrzyknął Anakin przez ramię.
- Jasne! - Wskoczyła do windy w chwili, gdy drzwi juŜ się zamykały.
- Mistrz wojenny Yuuzhan Vong wyznaczył ceną na nasze głowy - rzekł Anakin. -Na 
głowy wszystkich Jedi. Oznajmił, Ŝe jeśli to, co zostało z Nowej Republiki, przekaŜe 
im pozostałych Jedi... a zwłaszcza Jacena... nie będzie zabierał kolejnych planet.
- O rany, ale łgarstwo - mruknęła Tahiri.
- To nie ma znaczenia. Ludzie mu wierzą. Właśnie tacy ludzie zbliŜają się teraz na 
kilkunastu statkach.
- Chcą nas przekazać Yuuzhanom Vong? Niech tylko spróbują!
- MoŜesz być pewna, Ŝe spróbują.
Drzwi otwarły się i wyszli na drugi poziom. Kam ruszył głównym korytarzem, 
mijając kolejne korytarze, które Anakin pamiętał doskonale, choć teraz wydawały mu 
się znacznie węŜsze niŜ wtedy, gdy widział je ostatnio. Świątynia Massassich, 
mieszcząca akademię, wydawała mu się kiedyś niewyobraŜalnie wielka. Teraz była 
juŜ tylko duŜa.
Dotarli do centralnej sali; na powitanie zwróciło się w ich stronę dwadzieścia kilka 
twarzy. Ludzie, Twi'lekowie, Bothanie, Wookie - byli tu przedstawiciele ponad tuzina 
ras. Wszyscy bardzo młodzi, z wyjątkiem Tionny, Ŝony Karna, urodziwej, 
srebrzystowłosej kobiety o perłowych oczach. Uniosła brwi w zdumieniu i 
uśmiechnęła się radośnie.
- Anakin! - zawołała.
- Tionno - łagodnie, ale stanowczo przerwał jej Kam. – Musimy porozmawiać.
- Hej Anakin! - Sannah, trzynastoletnia dziewczynka o ciemnych włosach i złocistych 
oczach zamachała do niego ręką. Machał teŜ młodszy Valin Horn, choć nie krzyczał.
- Jest zajęty! - odpowiedziała im Tahiri. Kiedy jednak Anakin odszedł z Kamem i 
Tionną, Ŝeby porozmawiać, poszła za nimi.
- Tahiri... - zaczął Kam.
- O nie - przerwała mu. - Nie pozwolę się wyeliminować.
- Nie miałem takiego zamiaru - łagodnie odparł Kam. – Chciałem cię poprosić, abyś 
znalazła mistrza Ikrita i spotkała się z nami w sali konferencyjnej.
- Ach tak? Nie ma sprawy.
Zakręciła się w miejscu i odfrunęła boso korytarzem.

Tahiri wróciła z Ikritem kilka chwil później. Stary mistrz Jedi wbiegł do sali na 
czworakach, ciągnąc po ziemi długie uszy. Zazwyczaj bystre oczy wydały się 
Anakinowi dziwnie przygaszone i chłopca objęła nagła fala lęku.
- Mistrz Ikrit!
- Witaj, młody Anakinie. Miło, Ŝe cię widzę - przywitał go Ikrit. - Choć wieści, które 
przynosisz, są niepokojące.
Jeszcze raz zdał szczegółową relację Ikritowi i Tionnie.
- Zabiorą nasze dzieci! - mruknęła Tionna. Zabrzmiało to bardziej ponuro, niŜ chciała.
- Brygada Pokoju? Bez najmniejszej wątpliwości. Tionno, w tej chwili tutejsza 
atmosfera nie jest zdrowa dla Jedi.
- Rozumiem - odparła, zaciskając pięści. - Nie. Nie rozumiem.
Czy ta galaktyka oszalała?
- Tak - cicho powiedział Kam. - Stare szaleństwo. Wojna.
- Nie macie tu Ŝadnych statków, prawda?
- Nie. Streen z Peckhumem zabrali statek dostawczy.
- Dokąd?
- Na Korelię. Chyba niedługo wrócą, choć w tych warunkach nic nie wiadomo.
- Musimy więc wszystkich ukryć tutaj - mruknął Anakin. - Tylko gdzie?
- W dole rzeki! Pod Pałacem Woolamandera - podsunęła Tahiri. - W jaskini mistrza 
Ikrita.
Anakin uniósł brwi.
- To niezły pomysł. Naprawdę trudno będzie kogoś tam znaleźć, zwłaszcza jeśli 
Brygada Pokoju nie zacznie szukać od razu.
- Co przez to rozumiesz? - zapytał Kam z nagle obudzoną czujnością. - Dlaczego 
mieliby nie szukać od razu?
- Zostanę tutaj - wyjaśnił Anakin. - Odniosą wraŜenie, Ŝe wciąŜ jesteśmy w świątyni i 
stawiamy opór. Stracą czas, usiłując nas ostrzeliwać, a ty i Tionna przez ten czas 
zabierzecie dzieci w bezpieczne miejsce.
- Pozostaje tylko jeden drobny szczegół - wtrąciła Tahiri. – Co z tobą? Kto się zajmie 
twoim bezpieczeństwem?
- Schowam się w X-skrzydłowcu. Prześliznę się pomiędzy nimi, a potem pobawimy 
się w chowanego, aŜ się pojawi Talon Karrde. A kiedy juŜ załatwi Brygadę Pokoju, 
zaprowadzę go do was.
- Wszystko sobie przemyślałeś - wtrąciła Tionna.
- Od początku do końca - przyznał Anakin. - To najlepszy sposób.
- On ma rację - wtrącił Kam.
- Kam... - zaczęła Tionna.
- On ma rację- powtórzył Kam. - Ale to nie on zostanie tutaj, tylko ja.
- Jestem lepszym pilotem - bezczelnie przerwał mu Anakin. - Tylko ja będę umiał 
wykręcić ten numer.
- Anakin ma rację - wychrypiał Ikrit. - To część jego przeznaczenia. Mojego teŜ.
- Mistrzu Ikricie...
- Zaraz powiesz, Ŝe nie jestem wojownikiem. MoŜe to i prawda, bardzo dawno nie 
walczyłem mieczem świetlnym, a i wtedy niespecjalnie to lubiłem. Dziś jednak to nie 
miecze świetlne, nie broń będzie miała znaczenie. Nie wszystkie aspekty Mocy wiąŜą 
się z agresją.
Anakin ściągnął wargi w zamyśleniu, ale nie potrafił sprzeciwić się staremu 
mistrzowi.
Kam przygryzł wargę.
- Doskonale - rzekł w końcu. - Nie podoba mi się to, ale nie mamy czasu na dyskusję. 
Tahiri, chodź. PomoŜesz mnie i Tionnie przeprowadzić dzieci na łodzie.

- Dobrze - odparła Tahiri - ale ja zostaję z Anakinem.
- Mowy nie ma - sprzeciwił się Anakin.
- Tak! - odparowała. - Utknęłam w tej kupie błota, kiedy ty walczysz z Yuuzhanami! 
Mam juŜ dość! Chciałabym wreszcie coś zrobić!
- Jesteś na to za młoda - wtrąciła Tionna.
- Anakin jest tylko o dwa lata starszy ode mnie! Pod Sernpidalem miał piętnaście lat!
- To prawda - zgodził się Anakin. - I wprowadziłem Chewbaccę w śmiertelną 
pułapkę. Tahiri, proszę, idź z Kamem.
W jej oczach zobaczył zaskoczenie i ból.
- Nie chcesz, Ŝebym z tobą została? Po tym wszystkim, co... wciąŜ uwaŜasz, Ŝe jestem 
dzieckiem, tak jak one!
Nie, pomyślał Anakin. Po prostu nie chcę oglądać twojej śmierci.
- Chodź, Tahiri - łagodnie poprosiła Tionna. - Nie ma chwili do stracenia.
- Doskonale. Nie ma sprawy, doskonale - syknęła i wybiegła z pokoju, nie 
zaszczycając Anakina nawet spojrzeniem.
Kam połoŜył dłoń na ramieniu chłopca.
- CięŜko jej tu było bez ciebie.
Anakin skinął głową.
- Chyba lepiej wezmę się do roboty - burknął niechętnie.
- UwaŜaj, Anakinie. Nie musisz zatrzymywać ich zbyt długo. Jeśli trzeba będzie 
uciekać, uciekaj. Potrzebujemy cię Ŝywego.
- Nie zamierzam umrzeć - zapewnił go chłopak.
- Wielu ludzi nie zamierza, a i tak im się to przytrafia. Ufaj Mocy i słuchaj Ikrita. 
Niech Moc będzie z tobą.

ROZDZIAŁ 4

- Spali cię, Anakinie - oznajmił znajomy, miły dla ucha szept Ikrita.
Anakin podniósł wzrok znad rozebranego interkomu. Razem ze starym Jedi 
znajdowali się w pomieszczeniu, które słuŜyło jako centrum dowodzenia w czasach, 
kiedy Wielka Świątynia była jeszcze bazą rebe-liantów. Większość urządzeń 
wojskowych została juŜ zdemontowana, ale część pozostała - róŜne systemy 
komunikacyjne, w tym interkom przekazujący informację do wszystkich zakątków 
ś

wiątyni i jej sąsiedztwa.

- Co, mistrzu?
- Twój gniew. Ukrywa sie w tobie jak w naczyniu, ale pewnego dnia samo naczynie 
stopi się w Ŝarze. A wtedy spłoniesz ty i inni razem z to bą. Wielu innych, bardzo 
wielu.
Anakin wsunął zmodyfikowany chip z danymi na miejsce i wyprostował się.
- To Yuuzhanie Vong obudzili we mnie ten gniew, mistrzu. Niszczą wszystko, co 
znam, wszystko, co kocham.
- Nie. Ty sam budzisz go w sobie. Ludzie umierają, a ty czujesz gniew, bo nie moŜesz 
ich uratować.
- Mówisz o Chewbaccę?
- O innych teŜ. Ich śmierć wyryła się w twojej duszy.
- Tak. Chewbacca umarł z mojego powodu. Wielu ludzi zginęło z mojego powodu.
- Śmierć przychodzi, kiedy chce - odparł Ikrit. -Nie moŜesz długo utrzymać wody w 
dłoniach. Przecieka przez palce, by dostać się tam, gdzie powinna, do ziemi i nieba. 
Do jonów, w przestrzeń, gdzie rodzą się gwiazdy.
Anakin desperacko zacisnął wargi.

- To poezja, mistrzu Ikrit, ale nie odpowiedź. Moim dziadkiem był Darth Vader, a on 
zabił miliardy ludzi. Ale to było po dziesięcioleciach ciemnej strony. Ja mam tylko 
szesnaście lat i patrz, co narobiłem. Darth Vader byłby ze mnie dumny.
Ikrit wbił w niego promienne błękitne oczy.
- MoŜesz być dumny, Ŝe pamiętasz o tych wszystkich śmierciach, Ŝe Ŝałujesz. Ale nie 
ty zabiłeś tych ludzi. Nie ty chciałeś, aby umarli i nie zrealizowałeś tego pragnienia.
- Nie - zgodził się z nim Anakin. - Ale na Centerpoint chciałem, aby wszyscy 
Yuuzhanie Vong zginęli. Chciałem zabić kaŜdego z nich po kolei. Gdyby mój brat 
mnie nie powstrzymał, zrobiłbym to. Często...często myślę, Ŝe powinienem był to 
uczynić.
- To nie twój brat cię powstrzymał.
- Nie było cię tam, mistrzu Ikricie. Zrobiłbym to.
- Byłem tam, Anakinie. W kaŜdy z moŜliwych sposobów. Anakinie, musisz uwolnić 
swój gniew. Kroki podjęte pod wpływem gniewu wydeptały głęboką ścieŜkę w 
kierunku ciemnej strony. Łatwo nią iść, trudno jej uniknąć.
Anakin odwrócił się do pulpitu zdalnego sterowania generatora mocy i zaczął 
pstrykać przełącznikami.
- To by się mogło udać - mruknął. - Szkoda, Ŝe nie mam czasu, Ŝeby się wybrać do 
generatora.
- Anakinie... - w głosie mistrza zabrzmiała nagląca nuta.
Anakin nie podniósł głowy.
- Wiesz, mistrzu Ikricie - rzekł - kiedyś co noc śniło mi się, Ŝe przechodzę na ciemną 
stronę, Ŝe staję się tym, czym był mój dziadek.
Teraz wydaje mi się to bardzo głupie. Moc nie czyni osoby dobrą lub złą. To 
narzędzie, takie jak miecz świetlny. Nie martw się o mnie.
- Posłuchaj no, młody Solo - odparł Ikrit. - Nigdy nie powiedziałem, Ŝe Moc 
doprowadzi cię do złego. Ostrzegałem cię tylko, Ŝe mogą to zrobić twoje uczucia.
- Uczucia teŜ są narzędziami, jeśli nie pozwolisz im przejąć kontroli - rzekł chłopak.
Ikrit zaśmiał się cichym, melodyjnym śmieszkiem.
- A w jaki sposób poznasz, czy uczucie juŜ cię kontroluje, czy jeszcze nie? Kiedy 
gniew prowadzi twoją rękę, a kiedy poczucie winy ją powstrzymuje?
Anakin westchnął.
- Z całym naleŜnym ci szacunkiem, mistrzu Ikricie, nie mamy teraz czasu na te 
dyskusje. Brygada Pokoju moŜe tu być w kaŜdej chwili.
- Wręcz przeciwnie, to doskonała pora - zaoponował Ikrit. – MoŜe jedyna.
- Co masz na myśli?
Ikrit powoli zamrugał i westchnął przeciągle.
- PrzeŜyłem juŜ wiele stuleci, Anakinie. Przybyłem na Yavin Cztery, aby uwolnić 
duchy uwięzionych dzieci Massassich, a przynajmniej tak mi się wydawało. Teraz 
uwaŜam, Ŝe istniał inny powód, jeszcze waŜniejszy.
- Tak sądzisz, mistrzu? Co to moŜe być takiego?
- Nie zdołałem wypełnić zadania, które mnie tu przywiodło. Po prostu było poza 
zasięgiem kaŜdego dorosłego Jedi. Tylko ty i Tahiri mogliście je wykonać.
- Z twoją światłą radą i pomocą. Bez ciebie nigdy nie zdołalibyśmy ich uwolnić.
Ikrit zjeŜył futro.
- Zrobilibyście to, ze mną czy beze mnie - mruknął. - Dlatego twierdzę, Ŝe zostałem tu 
sprowadzony z innego powodu... Ŝe przespałem wieki dla innej przyczyny.
- Jakiej przyczyny?
- By oglądać coś nowego, coś, co rodzi się w tobie i Tahiri. I aby na tyle, na ile mogę 
pomóc przy tych narodzinach.
Zimny dreszcz przebiegł Anakinowi po plecach. Nie wiedział dlaczego, ale słowa 

Ikrita poruszyły w nim uśpioną i bardzo głęboko ukrytą strunę. Ikrit podszedł do okna.
- Są tutaj-zawiadomił.
Anakin rzucił się w ślad za nim. Jak okiem sięgnąć, statki Brygady Pokoju lądowały 
wokół kompleksu.
- Nie jestem jeszcze gotów! - poskarŜył się chłopiec.
- AleŜ jesteś- sprzeciwił się Ikrit.
- Nie tak, jakbym tego sobie Ŝyczył. Miło byłoby mieć jeszcze z dziesięć minut. 
Mógłbym przełączyć automatyczne zabezpieczenia generatora mocy w stan 
gotowości.
- Powiedz mi raczej, co juŜ zrobiłeś.
- No cóŜ, podniosłem pole energetyczne, choć niezbyt mocne i tylko nad samym 
kompleksem. Parę stuknięć i będzie po nim. - Anakin włączył interkom. Wokół 
rozległy się przyciszone kroki i szepty. - Będzie się wydawało, Ŝe jest nas tutaj 
kilkoro. A tu - podszedł do urządzenia, które
jeszcze niedawno było lokalnym pulpitem sterowniczym – wykorzystuję starą matrycę 
czujników, aby stworzyć iluzję ruchu w świątyni.
- Bieganina - przytaknął Ikrit. - Jakbyśmy usiłowali się ukryć.
- Właśnie. Oczywiście, jeśli podejdą blisko, niczego nie zobaczą, ale przyrządy będą 
im mówić, Ŝe wszędzie nas pełno.
- Zobaczą teŜ - mruknął Ikrit. - Chodź.
Wielka Świątynia była gigantyczną schodkową piramidą o trzech stopniach. Centrum 
dowodzenia znajdowało się na środkowej platformie. StaroŜytna konstrukcja 
wyposaŜona była w pięć otworów wyjściowych, wiodących na płaską, wybrukowaną 
powierzchnię stanowiącą dach dolnej kondygnacji. Anakin i Ikrit podeszli do otworu 
wychodzącego na lądowisko i wyjrzeli ostroŜnie.
Poza mglistą zasłoną pola energii Anakin naliczył pięć statków. Z dwóch wysypywały 
się juŜ uzbrojone oddziały Brygady Pokoju.
- Mam nadzieję, Ŝe się na to nabiorą i Ŝe uwierzą - mruknął Anakin. - Gdyby teraz 
zaczęli szukać Karna, Tionny i dzieciaków, mogą ich bez trudu znaleźć.
- Uwierzą, uwierzą- zapewnił go Ikrit. - Będą pewni, Ŝe dzieci są tutaj, poniewaŜ tego 
pragną, a przy tym są słabi. Nie martw się, Anakinie. Jak powiedziałem, moŜe nie 
jestem wojownikiem, ale nie narzekam na brak Mocy.
- Przepraszam, mistrzu Ikricie - szepnął chłopiec. - Nie powinienem był w ciebie 
wątpić.
- Więc mi zaufaj. Codziennie wnikaj w swoje uczucia, pilnuj się, bądź czujny. 
Najgorsze potwory nie czają się na zewnątrz.
Mistrz przymknął oczy, cicho nucąc pod nosem. Anakin poczuł drgnienie Mocy, gdy 
wola Ikrita spłynęła na nadchodzące istoty, aby przewaŜyć szalę ich łatwowierności 
we właściwym kierunku.
Anakin podniósł zdalny komunikator i przełączył się na głośniki zewnętrzne.
- Znaleźliście się" na terytorium akademii Jedi - oznajmił. – Proszę natychmiast je 
opuścić.
Na dźwięk wzmocnionego głosu kilku członków Brygady dało nura w krzaki. W 
chwilę później zagrzmiał głośnik na jednym ze statków.
- Wy tam, w świątyni - odezwał się głos. - Tu porucznik Kot Murno z Brygady 
Pokoju. Zostaliśmy upowaŜnieni do przejęcia kontroli nad tą instytucją.
- W czyim imieniu?
- Sojuszu Dwunastki.
- Nigdy o czymś takim nie słyszałem - powiedział Anakin. - Kimkolwiek są, ten 
system nie leŜy w ich jurysdykcji.
- Teraz juŜ tak - zapewnił Murno. - To my jesteśmy ich władzą.

Poddajcie się, a nic wam się nie stanie.
- Doprawdy? UwaŜacie, Ŝe nic się nie stanie dzieciom, które chcecie porwać, kiedy 
juŜ je dostarczycie Yuuzhanom Vong?
Zanim Murno odpowiedział, przez chwilę trwała niezręczna cisza.
- Taka jest cena pokoju - powiedział w końcu. - Przykro mi, ale tak jest. W 
porównaniu z tym, co Yuuzhanie Vong mogą zrobić z kaŜdym zamieszkałym światem 
w tej galaktyce, garstka Jedi to niewielka cena. To wy sprowadziliście na nas tę 
katastrofę, więc musicie teraz za to zapłacić.
- OskarŜacie Jedi o inwazję Yuuzhan Vong? - z niedowierzaniem zawołał Anakin.
- Jasne, Jedi prowokowali tę wojnę od początku, wierząc, Ŝe uŜyją jej jako odskoczni 
dla swojej potęgi. Od dawna chcieliście objąć panowanie nad galaktyką. Tym razem 
jednak wasza taktyka obróciła się przeciwko wam.
- To największa kupa bzdur, jaką zdarzyło mi się usłyszeć od jednej osoby w tak 
krótkim czasie - odparował Anakin. - Jesteście zdrajcami i tchórzami. Chcecie nas 
dostać? Chodźcie, weźcie sobie.
Wystrzelił z miotacza przez wąski otwór i cofnął się, gdy strzał wroga osmalił 
staroŜytny kamień. Tarcze cząsteczkowe, takie jak ta, którą rozwinął nad 
kompleksem, nie mogły powstrzymać promieni energii. Gęste powietrze dŜungli 
wypełniło się sykiem i wyciem miotaczy, gdy ogień objął pozostałe części kompleksu.
- Do kogo tam strzelają? - zdziwił się Anakin.
- Do upiorów z mgły i do własnego szaleństwa - wyjaśnił Ikrit.
- Nie widzą, Ŝe nikt im nie odpowiada ogniem?
- Jeszcze nie. Wierzą, Ŝe widzą promienie z broni energetycznej.
- Jak długo moŜesz to utrzymać?
- Jeszcze trochę. DłuŜej, jeśli od czasu do czasu jakiś wystrzał okaŜe się prawdziwy.
- Jasne. - Anakin wychylił się zza framugi. Celował ostroŜnie, korzystając z Mocy. 
Strzałem wytrącił broń z ręki zakapturzonego męŜczyzny. Przez następne dwadzieścia 
minut powtarzał manewr, uwaŜnie celując i starannie dobierając ofiary. KaŜda 
mijająca sekunda zdejmowała mu z barków część cięŜaru; Tahiri i jej podopieczni 
oddalali się coraz bardziej od zagroŜenia.
- Znaleźli generator - mruknął Ikrit. - Wkrótce będzie po twojej tarczy.
- Nie szkodzi - machnął ręką chłopiec. - Prawie skończyliśmy. Nawet jeśli ją wyłączą, 
będą wchodzić bardzo ostroŜnie. Mamy mnóstwo czasu, Ŝeby dotrzeć do hangaru i 
wyprowadzić mój X-skrzydłowiec. A potem juŜ tylko trzeba rozwalić tę ich Ŝałosną 
blokadę.
ZauwaŜył, Ŝe trzy z pięciu statków wylądowały przodem do zamkniętych drzwi 
hangaru. Nic zaskakującego, ale napastnicy nie wiedzieli, Ŝe jedno z dział jonowych 
strzegących hangaru wciąŜ działa, a do tego ma samodzielne źródło zasilania, które 
powinno wystarczyć na jeden, a moŜe nawet dwa strzały.
Anakin wychylił się, Ŝeby oddać poŜegnalny strzał.
Strumień energii laserowej przeciął powietrze nad jego ramieniem i powalił kolejnego 
członka Brygady Pokoju. Anakin poderwał się i zadarł głowę.
- Ten strzał oddano z góry! - zawołał.
- Tak - zgodził się Ikrit. - Nie zauwaŜyłeś? Nie wiedziałeś, Ŝe ona tu wróci?
- Kogo miałem zauwaŜyć? - Nagle go oświeciło. Na górze była
Tahiri. Tahiri i jeszcze dwoje ludzi. Sami Jedi.
- Huttyjskie nasienie... - zaklął. - Tylko tego mi brakowało!
Obejrzał się na mistrza Ikrita.
- Nie zmieścimy się wszyscy w X-skrzydłowcu. Spotkamy się w głębokiej grocie. Coś 
wymyślę po drodze.
Rzucił się biegiem w dół korytarza z miotaczem w jednej, a mieczem świetlnym w 

drugiej ręce.
Znalazł ich w refektarzu - Tahiri, Valina Horna i Sannah. Zabarykadowali zewnętrzne 
drzwi stołami i byli uzbrojeni w dwa miotacze na troje - lepiej nie wiedzieć, skąd je 
wzięli. Kiedy Anakin wszedł, Tahiri zamachała do niego pistoletem.
- Co tu robicie? - ryknął chłopiec.
- Pomagamy ci - uśmiechnęła się promiennie Tahiri.
- Jakim cudem...
- Kam myślał, Ŝe jesteśmy na łodzi Tionny, Tionna sądziła, Ŝe jesteśmy z Kamem. 
Przy odrobinie sprytu to bardzo prosta sztuczka.
- Ale Valin? Valin ma tylko jedenaście lat!
- Dwanaście - powaŜnie poprawił Valin. - Mogę pomóc.
- To wariactwo!
- I kto to mówi, Anakinie? - warknęła Tahiri. - To ty opuściłeś Coruscant bez 
zezwolenia, moŜe nie? Teraz masz robić wszystko, podczas gdy my będziemy tylko 
uciekać? Nic z tego, drogi przyjacielu!
- Taak? No popatrz, a ja planowałem uciec w X-skrzydłowcu. Teraz jest nas po prostu 
za duŜo. I co na to nasza bystra Tahiri? CóŜ nam mądrego zaproponujesz?
- O... - Zielone oczy dziewczyny zrobiły się zupełnie okrągłe. -
Nie pomyślałam o tym.
- No właśnie, tak mi się teŜ zdawało.
Podłoga zadrŜała nagle jak pudło lutni hapańskiej.
- Co to? - zapytała Sannah.
Valin wyjrzał przez okno.
- Tarcza opadła - wyjaśnił. - Teraz strzelają w drzwi. Paru weszło juŜ na schody.
- Czas minął - oznajmił Anakin. - Będziemy musieli myśleć po drodze. Powiedziałem 
Ikritowi, Ŝe spotkam się z nim w grocie.
- A jak ugrzęźniemy pod ziemią?
- Nie miałem dość czasu, Ŝeby wszystko zaplanować, Tahiri.
- Chcesz powiedzieć, Ŝe twój plan uwzględnia nie tylko ukrywanie się w grocie?
Anakin odetchnął głęboko.
- A jak myślisz? Weźmiemy jeden ze statków Brygady Pokoju.
Tahiri uśmiechnęła się radośnie.
- No widzisz. Nie było aŜ tak cięŜko, prawda?
Dotarli do turbowindy w tej samej chwili, gdy na końcu korytarza, od strony wejścia, 
pojawiła się grupka ludzi z Brygady Pokoju.
- Hej! Stać! - krzyknął jeden z nich.
Dwa strzały z miotacza trafiły w zamykające się drzwi. Anakin odetchnął, gdy winda 
ruszyła, ale zaraz znów ze świstem wciągnął powietrze.
- Zatrzyma się -jęknął. - Na drugim poziomie.
- Obejdź to.
- Nie mogę - warknął i z cichym sykiem uaktywnił miecz świetlny.
- Drzwi pozostaną otwarte przez kilka sekund. Jeśli tam będą...
Drzwi otwarły się wprost na lufy sześciu miotaczy. Anakin przestał myśleć. 
Przycisnął juŜ przycisk "W dół" i teraz skoczył pomiędzy wrogów, blokując mieczem 
pierwsze dwa strzały z miotaczy i odbijając je tam, skąd przyszły. Przeciął jeden 
miotacz na pół i okręcił się na pięcie. Zaniepokojeni napastnicy zaczęli cofać się z 
krzykiem, chcieli zwiększyć dystans na tyle, aby bezpiecznie uŜyć broni palnej. 
Dwóch skoczyło na Anakina z pałkami ogłuszającymi. Podskoczył, zawirował i 
rozbroił jednego z nich cięciem, które pozbawiło go przy okazji kilku palców. Drugi 
cios przeciął pałkę na pół.
Anakin poczuł, Ŝe zbliŜa się kolejny atak, ale nie zdołał zareagować na niego 

odpowiednio szybko. Wylądował na obu nogach i w tym momencie zobaczył przed 
nosem drugi miecz świetlny o mŜąco błękitnym ostrzu. Zza niego, radośnie szczerząc 
zęby, wyglądała Tahiri. Właśnie przecięła na pół włócznię energetyczną, na którą 
omal się nie nadział.
Nie pozwolił, aby zdziwienie odebrało mu refleks. Turbowinda z Valinem i Sannah 
dawno zjechała w dół.
Znajdźcie mistrza Ikrita, przekazał myślą młodym kandydatom w nadziei, Ŝe jeśli 
nawet nie wychwycą słów, to przynajmniej zrozumieją sens.
Wyprostował się i znów stanął przed napastnikami, którzy ostroŜnie przegrupowywali 
się o jakieś dwa metry od niego.
- Nie macie szans - poinformował ich. - Próbowałem nie wyrządzić wam krzywdy, ale 
moje dobre chęci skończą się wraz z następnym strzałem.
- Nie jesteście w stanie pokonać nas wszystkich - odezwała się kobieta stojąca z 
przodu. Miała surową, śniadą twarz i ciemne włosy.
- AleŜ jesteśmy - zapewnił ją Anakin.,
- Wszystkich? - zadrwiła. Zza jej pleców rozległy się odgłosy, które mogły oznaczać 
tylko jedno: nadejście posiłków.
Anakin uderzył w nią z całej siły falą telekinezy, która zgarnęła przy okazji 
wszystkich jej kompanów. Okręcił się wokół własnej osi i trzema szybkimi cięciami 
otworzył solidną wyrwę w szybie windy.
- Na dół - polecił Tahiri. - Mówiłaś, Ŝe jesteś gotowa na wszystko?
No to skacz.
Tahiri kiwnęła głową i bez chwili wahania skoczyła do szybu. Anakin rzucił się w 
ś

lad za nią, ścigany promieniami z miotaczy. Razem spadli w ciemność.

ROZDZIAŁ 5

Anakin sięgnął do Tahiri poprzez Moc i przez krótką chwilę czuł tylko ścianę, twardą 
jak mury świątyni. A potem odwzajemniła jego gest i zwarli się ze sobą, jakby nigdy 
nie byli oddzielnymi istotami, tak intensywnie, Ŝe prawie go to przeraziło.
Spadali niby w akrobatycznym tańcu. Anakin spowalniał spadek Tahiri przy uŜyciu 
Mocy, a ona powstrzymywała jego i razem wirowali wokół jednego środka cięŜkości, 
który znajdował się gdzieś pomiędzy nimi, jak para dzieci trzymających się za ręce i 
kręcących w kółko. Jeśli jedno z nich zwolni uchwyt, drugie zostanie wyrzucone jak z 
procy, bez moŜliwości kontroli.
Stara gra, którą wymyślili dawno temu.
Anakin zauwaŜył, Ŝe coś spada razem z nimi - wiązka granatów rozrywających. 
Nucąc pod nosem, odesłał je z powrotem w górę szybu, a potem przez wyciętą przez 
siebie dziurę.
Para młodych Jedi opadła jak piórko na dach windy.
- A niech to! - zawołała Tahiri. - Dawno juŜ tego nie robiliśmy. Było fantastycznie. A 
to, co zrobiłeś z granatami... to juŜ prawdziwa sztuka!
- Ja...
Wagonik windy nagle ruszył w górę.
Anakin desperacko ciął przewody zasilania i obudowy nadprzewod-ników w ścianie. 
Winda zamarła. Tymczasem Tahiri wycięła dziurę w dachu i odskoczyła w tył na 
wypadek, gdyby ktoś zaczął strzelać.
Nikt jednak nie otworzył ognia.
- Nie czuję w windzie nikogo - zawiadomiła.
- Wysłałem ją na trzeci poziom hangaru pod świątynią. Sądzę, Ŝe Valin i Sannah 

wysiedli, a potem ktoś wezwał ją wyŜej, pewnie na parter. Sądząc z długości spadku, 
jesteśmy gdzieś pomiędzy...
Eksplozja sześć metrów nad jego głową wywaliła drzwi do szybu i nie pozwoliła mu 
dokończyć zdania.
- Parter jest tuŜ przed nami - zawołał Anakin. - Chodź!
Wskoczył do wagonika. Przeciął mieczem ścianę windy i to, co było za nią, 
otwierając wejście do podziemnego hangaru, którego nie uŜywano od czasu ataku na 
pierwszą Gwiazdę Śmierci.
- Będziesz ich blokować - polecił Tahiri.
Dziewczyna rzuciła się, aby odbijać deszcz strzałów, który zasypał ich z góry. 
Tymczasem Anakin przeciął bezpieczniki magnetyczne trzymające turbowindę w 
miejscu. Wyłączył miecz i nakazał Tahiri zrobić to samo.
- Ale...
- Szybko!
Posłuchała, rozpłaszczając się na ścianie windy. Przez otwór nad głowami spadła na 
nich kaskada ognia z miotaczy. Kolejny granat z brzękiem upadł na podłogę windy.
- Oddaj im go - zaproponował chłopak.
Granat z wizgiem wrócił tam, skąd przyleciał.
- Dlaczego ty tego nie zrobiłeś? - zapytała.
- Bo trzymam windę.
Granat eksplodował wysoko nad ich głowami. Anakin oddał windę we władanie 
grawitacji. Spadła jak kamień.
- Pamiętaj, Ŝeby podskoczyć, zanim uderzymy o dno - mruknął, gdy winda 
przelatywała przez kolejne poziomy hangarów i jaskiń Massassich pod świątynią.
- Ktoś nie uwaŜał na wykładach z fizyki - stwierdziła Tahiri.
- Nic a nic. UwaŜaj na dach! - Podskoczyli jednocześnie, odpychając się Mocą od 
podłogi i przelecieli przez postrzępiony otwór. Pod ich stopami wagonik z 
przeraŜającym trzaskiem uderzył w dno szybu.
Sojusz Rebeliantów przerobił kilometry kwadratowe jaskiń Massas-sich na hangary, 
ale pod nimi znajdowały się komory i pieczary stosunkowo nietknięte. Turbowinda 
jeździła tak daleko, jak sięgały pomieszczenia wykorzystywane przez Rebeliantów. 
PoniŜej były juŜ tylko schody, kręte korytarze i tajne przejścia.
- Najpierw będą szukać na górze - wyjaśnił chłopak. - Myślą, Ŝe przeszliśmy do 
hangaru, tam gdzie wyciąłem dziurę w ścianie. Zanim wpadną na to, Ŝeby szukać 
tutaj... aha, właśnie, zaczekaj.
Włączył komunikator na przegubie ręki.
- Fiver!
PRZYJĘTO-przetoczyła się po malutkim wyświetlaczu odpowiedź robota.
- Musisz wylecieć X-skrzydłowcem z hangaru. Unikaj pościgu i czekaj na dalsze 
instrukcje. Rozumiesz?
PRZYJĘTO.
- Trzymaj się, Fiver - szepnął.
Po długim zejściu Anakin zatrzymał się przed pustą ścianą.
- Pamiętasz?
- Co, Dagobah zalało błotem po szyję? - Tahiri przycisnęła płytkę w ścianie, 
otwierając przejście. Przeszli na drugą stronę i zamknęli drzwi.
Anakin pomacał kamienie i wyjął jedną z dwóch lamp Ŝarowych, które zwykle tu 
czekały.
- Mistrz Ikrit juŜ tu był - mruknął. - Z Valinem i Sannah.
- Tak, czuję ich.
- To było... eee... świetne, tam na górze - przyznał Anakin. – Skąd miałaś miecz?

- Anakinie Solo, czyŜbyś uwaŜał, Ŝe nie potrafię zbudować miecza świetlnego?
- Tego nie powiedziałem, nie myślałem tylko...
- Masz świętą rację, nie myślałeś i dalej nie myślisz. Zajmij się tym lepiej, zanim 
powiesz coś jeszcze. A teraz poszukajmy mistrza Ikrita.
Przenikliwy odór zgniłych jaj poprowadziłby ich nieomylnie, nawet gdyby zawiodła 
ich pamięć. Ikrit, Valin i Sannah siedzieli na krawędzi podziemnego gorącego źródła, 
tuŜ poza zasięgiem promienia światła, który padał z wysokości ponad stu metrów, 
gdzie jakaś dawna siła, naturalna czy sztuczna, przebiła się przez miękki kamień.
- Nigdy jeszcze nie widziałam jej przy świetle dziennym - szepnęła Tahiri.
Kiedy byli młodsi, przychodzili tu z Kamem Solusarem i Tionną, aby unosić się w 
ciepłej wodzie, otwierać na Moc, zanurzać się w gwiazdach na zewnątrz i we własnej 
osobowości wewnątrz. To miejsce znali wszyscy uczniowie, ale nikomu o nim nie 
mówili.
- Dobrze, Ŝe przyszliście - westchnął Ikrit.
- Wiedziałeś, Ŝe przyjdziemy - odparł chłopak.
- Jasne. Ale i tak się cieszę.
- Co teraz robimy? - zapytał Valin. Próbował udawać odwaŜnego, ale Anakin czuł 
jego strach.
- Teraz? Wy zaczekacie tutaj, to dość bezpieczne miejsce. Ja zamierzam wspiąć się na 
górę... - Tahiri dźgnęła go łokciem w bok. – To znaczy... razem z Tahiri, póki jeszcze 
mamy światło. Potem ukryjemy się, zaczekamy do zmroku i ukra... eee, 
zarekwirujemy jeden ze statków, na tyle duŜy, Ŝeby pomieścił nas wszystkich
- I na tyle mały, Ŝeby mógł tu wylądować - dodała Tahiri.
- Właśnie. Chyba widziałem tam lekki transporter, który powinien załatwić sprawę
- Pamiętasz drogę na górę? - upewniła się Tahiri.
- Robiliście to juŜ kiedyś? - zapytał Ikrit. - Wychodziliście stąd na powierzchnię?
- Uhm... tak - wykrztusił Anakin. - Raz... kiedy nam się nudziło.
- Myślałem, Ŝe zawsze miałem was na oku - westchną Ikrit. - Chyba się starzeję.
Mistrz Jedi rzeczywiście wyglądał starzej, niŜ kiedykolwiek pamiętał go Anakin. 
Mówił takŜe jak ktoś wiekowy.
- Mistrzu Ikricie, nie jesteś chory?
- Chory? Nie. Tylko smutny.
- Smutny? Dlaczego?
Ikrit nastroszył futro.
- Nie zwracajcie uwagi na mój smutek. To nic. Idźcie, zwycięŜajcie jak zwykle. 
Pamiętajcie... - urwał, a po chwili dodał głosem, który sprawił, Ŝe Anakin poczuł się 
znowu jedenastoletnim dzieciakiem: - Pamiętaj, we dwójkę jesteście lepsi niŜ suma 
waszych składowych.
Moglibyście... - urwał znowu. - Nie. Dość tego. Za duŜo powiedziałem. Razem, to 
najwaŜniejsze. A teraz juŜ was nie ma.
Dotarli na szczyt 9 zmroku i ukryli się w niewielkiej jaskini pod krawędzią czeluści. 
Była ciasna, ale nie do wykrycia, jeśli nie zawisło się tuŜ przed jej wejściem. Siedzieli 
ramię przy ramieniu, oddychając głęboko i rozmasowując zdrętwiałe mięśnie.
- Myślałeś, Ŝe zawalę sprawę - odezwała się nagle Tahiri.
- Kto tak powiedział?
- Nie było czasu o tym porozmawiać aŜ do tej pory.
- Owszem, ale mów ciszej. Rozmowa nie jest akurat najmądrzejszym sposobem 
spędzania czasu.
- Wyczujemy ich poprzez Moc na długo przedtem, zanim nas usłyszą.
- Chyba Ŝe są z nimi Yuuzhanie. Ich nie wyczujesz poprzez Moc.
- To rzeczywiście prawda?

- Aha.
- No więc?
- Co "no więc"?
Tahiri lekko trąciła go w ramię.
- No więc myślałeś, Ŝe zawalę sprawę. śe wpakuję nas w tarapaty.
- Tego nie powiedziałem.
- Nie, pewnie, Ŝe nie. Nie chciałeś zdenerwować małej Tahiri.
- Tahiri, teraz rzeczywiście zachowujesz się jak dziecko.
- Nie. Nieprawda. Zachowuję się jak ktoś, o czyim istnieniu kompletnie zapomniał 
nawet jego najbliŜszy przyjaciel.
- To idiotyczne.
- Naprawdę? Czy kiedy opuszczałeś akademię z Marą, pofatygowałeś się chociaŜ, 
Ŝ

eby się poŜegnać? A czy od tego czasu przesłałeś mi bodaj krótką wiadomość, czy 

choćby sięgnąłeś ku mnie poprzez Moc?
A przed chwilą, kiedy razem tańczyliśmy, spadając, wcale ci się to niepodobało! 
Prawie musiałam łapać sama siebie!
- To ty się opierałaś - zaoponował. - Spadaliśmy jak kamienie, a ty mi się opierałaś.
- To byłeś ty, wielki, głupi gundarku!
- Nieprawda, to ty... - Nagle cała scena rozegrała się znów w jego pamięci. MoŜe to 
rzeczywiście on się opierał. Kiedy pracował z Tahiri, czasem trudno było mu 
rozróŜnić, kto co czuje.
- No widzisz? - podsumowała lodowatym tonem.
Anakin milczał przez chwilę. Cudownym zrządzeniem losu Tahiri teŜ.
- Tęskniłem za tobą- odezwał się w końcu. - Nikt nie zna mnie tak jak... -urwał.
- Zgadza się - odparła. - Nikt nie zna cię tak jak ja, a ty chciałbyś, Ŝeby było inaczej. 
Wolałbyś zdławić wszystko w sobie, tam, gdzie nikt nie będzie w stanie cię dotknąć. 
Chewbacca... nie chciałeś o nim rozmawiać nawet wtedy, kiedy tu byłeś ostatnio. 
Teraz twierdzisz, Ŝe juŜ po
wszystkim. A ta sprawa z Centerpoint...
- Masz rację - odparł. - Nie chcę o tym rozmawiać. Nie teraz.
Ramiona Tahiri zadrŜały lekko i Anakin zdał sobie sprawę z tego, Ŝe dziewczyna 
płacze.
- Daj spokój, Tahiri - szepnął.
- Czym my jesteśmy, Anakinie? Rok temu byłeś moim najlepszym przyjacielem na 
ś

wiecie.

- WciąŜ jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi - zapewnił ją.
- To znaczy, Ŝe resztę swoich innych przyjaciół musisz traktować naprawdę wrednie.
- Chyba tak - przyznał. Odruchowo ujął ją za ręką. Przez kilka sekund nie reagowała. 
Palce dziewczyny spoczywały w jego dłoni zimne i nieruchome i nagle przyszło mu 
do głowy, Ŝe chyba popełnił jakiś błąd. Ale w końcu odwzajemniła jego uścisk i 
gorąco ogarnęło go falą. Skłoniła głowę na jego ramię, wciąŜ płacząc i znów otoczyło 
ich milczenie. Tym razem jednak było łatwiej. Nie czuli szczęścia ani nawet 
zadowolenia, ale było łatwiej.
Po chwili jej oddech stał się bardziej miarowy i Anakin zorientował się, Ŝe usnęła. W 
słabym pomarańczowym świetle gazowego giganta nad ich głowami odkrywał jej 
rysy, znajome, a jednak inne. Wydawało się, Ŝe w tej znanej od lat dziewczęcej twarzy 
powstawało coś nowego -jak wyłaniające się z ziemi góry, wypychane przez 
wewnętrzny Ŝar planety. Coś, czego nie moŜna powstrzymać, nawet gdyby się 
chciało.
Widząc to, pragnął jednocześnie pozostać przy niej i uciec jak najdalej; z pewnym 
zdumieniem zorientował się, Ŝe to uczucie trwa juŜ od jakiegoś czasu.

Od dziecka byli najlepszymi przyjaciółmi. Tyle tylko, Ŝe oboje przestali juŜ być 
dziećmi.
Ramię mu zdrętwiało, ale nie miał odwagi się poruszyć, Ŝeby jej nie zbudzić.
Anakin obudził Tahiri godzinę po zachodzie pomarańczowej planety. Słońce jeszcze 
nie wstało.
- JuŜ czas - szepnął.
- To dobrze - wymamrotała. - Zaczyna się robić ciasno.
Przesunęła się w bok i przykucnęła.
- Nadal wszystko w porządku?
- Nic nie słyszałem ani nie czułem. Jesteś gotowa?
- Jak rakieta, herosie.
OstroŜnie wspięli się na brzeg rozpadliny i zanurzyli w dŜunglę. Ostry zapach 
zgniecionych niebieskich liści krzewów dowodził, Ŝe obszar ten został dokładnie 
przeszukany. Teraz jednak panowała cisza. Bez przeszkód dotarli do miejsca 
lądowania statków.
- Ten mi pasuje - szepnął Anakin, wskazując na lekki transporter stojący w pewnym 
oddaleniu od reszty. - Chyba nie będę miał problemu z jego uruchomieniem, no i 
zmieści się w otworze.
- Ty jesteś kapitanem, kapitanie.
Anakin przyjrzał się statkowi jeszcze raz i ostroŜnie ruszył w jego kierunku. StraŜnik 
stojący o kilkaset metrów dalej spojrzał w ich stronę, ale wystarczyła tylko lekka 
sugestia, aby Anakin i Tahiri zmienili się dla niego w grę cieni i świateł.
Przed statkiem takŜe natknęli się na straŜnika siedzącego na otwartej rampie. Na ich 
widok natychmiast zerwał się na nogi.
- Jesteś potrzebny po drugiej stronie świątyni - poinformował go Anakin, robiąc przy 
tym lekki ruch dłonią.
Osobnik zastanawiał się przez chwilę, drapiąc się po podbródku.
- Chyba jestem potrzebny gdzie indziej - zgodził się. - No to idę.
- Do zobaczenia - szepnął Anakin, gdy straŜnik zaczął się szybko oddalać.
- Co do... - usłyszeli i zza rogu wychynęła twarz młodego człowieka. Wyglądał, jakby 
dopiero się obudził. Kiedy zobaczył Anakina i Tahiri, wytrzeszczył oczy i sięgnął po 
miotacz, ale znieruchomiał, gdy usłyszał syk włączanego miecza świetlnego; jarzący 
się czubek purpurowej klingi znajdował się dokładnie na wysokości jego oka.
- Spokojnie - zaproponował Anakin.
- Hej - wykrztusił obcy. - Ja zawsze jestem spokojny. Spytaj, kogo chcesz. Czy 
mógłbyś... eee, zabrać to trochę dalej od mojej twarzy?
- Masz tu gdzieś kajdanki?
- MoŜe.
Anakin wzruszył ramionami.
- Mogę obciąć ci łapy i efekt będzie mniej więcej ten sam.
- Tam, w szafce - męŜczyzna szybko wskazał kierunek.
- Weź je, Tahiri. Jak się nazywasz?
- Remis. Remis Vehn.
- Jesteś pilotem tego statku?
- Jasne.
- Sąjakieś niespodzianki, o których powinienem wiedzieć, zanim polecę?
Vehn skrzywił się, gdy Tahiri wykręciła mu ramiona do tyłu i załoŜyła kajdanki.
- Nic sobie na razie nie przypominam - mruknął.
- Doskonale. I tak zostaniesz na pokładzie. Gdyby ci się coś przypomniało, to się nie 
krępuj.
Anakin wyłączył miecz i podszedł do tablicy kontrolnej. UwaŜnie przyjrzał się 

przyrządom. Nie róŜniły się zbytnio od przyrządów na pokładzie "Sokoła Millenium", 
statku jego ojca.
Vehn odchrząknął.
- Właśnie sobie przypomniałem. Zanim uruchomisz podnośnik repulsorowy, musisz 
podać kod dostępu.
- Doprawdy? A jeśli tego nie zrobię?
- To nastąpi zwarcie w sieci.
- Miło, Ŝe sobie przypomniałeś - sucho zauwaŜył chłopiec. - Kod, proszą.
Vehn recytował kod, a Anakin wstukiwał go do pamięci. Po chwili młody Jedi 
odwrócił się w kierunku straŜnika.
- Pozwól, Ŝe coś ci wyjaśnię - przemówił łagodnie. - Jestem Anakin Solo, a to moja 
przyjaciółka Tahiri Veila. Jesteśmy rycerzami Jedi, naleŜymy do tych ludzi, których 
zamierzaliście wydać Yuuzhanom Vong.
Jeśli skłamiesz albo spróbujesz coś przed nami zataić, dowiemy się o tym od razu. 
Jedynym niepewnym czynnikiem jest zakres, w jakim będzie my musieli cię 
uszkodzić, Ŝeby osiągnąć cel.
Vehn prychnął wzgardliwie.
- Mieli rację. Wy, Jedi, i wasze szczytne ideały to tylko mydlenie oczu.
Anakin obrzucił go miaŜdŜącym spojrzeniem.
- Następnym razem, kiedy będę próbował przejąć dzieci przeznaczone na ofiary dla 
Yuuzhan, najpierw pogadam sobie z tobą na temat "szczytnych ideałów". Do tego 
czasu jednak albo przynajmniej do chwili, kiedy będziesz miał do powiedzenia coś 
poŜytecznego, radzę ci trzy
mać gębę zamkniętą na kłódkę.
Odwrócił się w kierunku pulpitu.
- Trzymaj się, Tahiri. MoŜe trochę trząść, zanim nabiorę wprawy.
I uwaŜaj na Vehna. Jeśli poczujesz, Ŝe coś jest nie tak, wyciągnij to z niego.
- Tak, sir... kapitanie Solo.
Anakin uruchomił podnośniki repulsorowe i statek zaczął się wznosić. Zanim 
zatrzasnął rampę, usłyszał jeszcze dochodzące z zewnątrz krzyki.
- Wywołaj mistrza Ikrita - polecił Tahiri. - UŜyj Mocy, Ŝeby wiedział, Ŝe juŜ lecimy.
I Ŝe musimy się spieszyć, dodał w duchu.

ROZDZIAŁ 6

Talon Karrde splótł dłonie pod kamizelką i bladoniebieskimi  oczami obserwował 
scenę na ekranie mostku "Szalonego Karrde'a".
- Doskonale, Shado - odezwał się pod adresem pięknej kobiety siedzącej po jego 
prawicy. - Coś mi się zdaje, Ŝe nasza funkcja niańki stała się nagle... bardziej 
interesująca niŜ się spodziewaliśmy.
- TeŜ mi się tak zdaje - odparła Shada D'ukal. - Czujniki pokazują co najmniej siedem 
statków na orbicie wokół Yavina Cztery i kolejne sześć na powierzchni.
- I Ŝaden nie naleŜy do Yuuzhan, jak sądzę.
- Nie. Zbieranina, ale mogę się załoŜyć, Ŝe to Brygada Pokoju.
- Hazard to głupia zabawa - zauwaŜył Karrde. - Muszę mieć pewność. I chcę 
wiedzieć, co oni tam robią - postukał palcami w podłokietnik. - Wiem, Ŝe powinniśmy 
byli znaleźć jakiś sposób, Ŝeby wylecieć wcześniej. Skywalker miał rację.
Westchnął i pochylił się do przodu, studiując czujniki dalekiego zasięgu.
- Coś się tam dzieje na powierzchni, jakaś strzelanina, mam rację, H'sishi?

- Na to wygląda - miauknęła Togorianka.
- Solusar? - zadumał się Karrde. - MoŜe. Za ile moŜemy tam być?
- Jest ich znacznie więcej - zauwaŜyła Shada. - Powinniśmy wezwać resztę statków, 
zanim podejmiemy jakiekolwiek kroki.
- Na pewno trzeba ich wezwać, ale nie moŜemy na nich czekać.
Ktoś tam w dole walczy o Ŝycie, prawdopodobnie któryś z ludzi, których obiecałem 
Skywalkerowi bronić. Co więcej, statki wciąŜ jeszcze pozostają na powierzchni, z 
czego naleŜy wnioskować, Ŝe nie dostali tego, po co przyjechali, a więc dzieci Jedi. 
Jeśli będziemy czekać, aŜ je wezmą na pokład i wylecą w przestrzeń, znacznie 
trudniej będzie je uratować.
- Wiem o tym - zgodziła się Shada. - Ale wszystko stanie się jeszcze bardziej 
skomplikowane, jeśli wysadzą nas w powietrze.
Karrde roześmiał się.
- Shado, kiedy wreszcie nauczysz się ufać moim instynktom? Czy kiedyś pozwoliłem 
cię zabić?
- Chyba nigdy. Tak mi się zdaje.
Karrde wskazał na Yavin Cztery w chwili, gdy ciemny dysk czarną plamą odcinał się 
na większym, pomarańczowym kręgu gwiazdy.
- No więc chcę się tam znaleźć, i to juŜ. Dankin, utrzymuj pełną powłokę, ale daj mi 
znać, kiedy nas zobaczą.
- Oczywiście, sir.
Moment ten nastąpił w godzinę później, kiedy prawie siedzieli na ogonie najbliŜszego 
z orbitujących statków.
- Chcą nawiązać łączność, sir - odezwał się Dankin. -I aktywizują układy obronne.
- Daj mi ich.
W chwilę później na ekranie holograficznym komunikatora pojawił się męŜczyzna o 
prymitywnych rysach i rzadkich, siwiejących włosach.
- Transporter. Podaj swoje dane - wyrąbał twardo.
- Nazywam się Talon Karrde, sir. MoŜe pan o mnie słyszał.
Oczy tamtego zwęziły się czujnie.
- Słyszałem o panu, kapitanie Karrde. Trochę to nieuprzejmie skradać się tak od tyłu. I 
niebezpiecznie.
- Równie nieuprzejmie jest usłyszeć nazwisko rozmówcy i nie przedstawić się - 
odparował Karrde.
Twarz siwego skrzywiła się w irytacji.
- Proszę nie przeciągać struny, kapitanie Karrde. MoŜe mnie pan nazywać kapitanem 
Imsatadem. Czego pan chce?
Karrde zaszczycił Imsatada bladym uśmieszkiem.
- Miałem właśnie zapytać pana o to samo
- Obawiam się, Ŝe nie bardzo rozumiem - odparł Imsatad.
- Wydaje się, Ŝe macie jakieś kłopoty. Oferuję pomoc.
- Nie potrzebujemy pomocy, zapewniam pana. A szczerze mówiąc, kapitanie Karrde, 
nie wierzę panu. Pamiętam pana jako szmuglera, pirata i zdrajcę Imperium.
- No to moŜe pamięta pan teŜ, co się stało z tymi, którzy nie traktowali mnie z 
naleŜnym szacunkiem - lodowatym tonem oznajmił Karrde.
- Ja teŜ będę szczery, zwłaszcza w sytuacji, kiedy nie mogę liczyć na cywilizowaną 
rozmowę... Jestem tutaj bez wątpienia w tym samym celu co pan... Aby zgarnąć 
nagrodę za tych młodych Jedi na dole.
- Nie wiem, o czym pan mówi.
Karrde pochylił się w kierunku ekranu, a oczy zabłysły mu niebezpiecznie.
- Kłamie pan, kapitanie, i to niezbyt umiejętnie. Nie widzę powodu, Ŝeby bawić się w 

szarady.
- Mam nadzieję, Ŝe pan zauwaŜył, iŜ jest was znacznie mniej.
- A ja mam nadzieję, Ŝe pan zauwaŜył, iŜ udało mi się złoŜyć wam wizytę, 
powiedzmy, w bardzo dyskretny sposób. Czy naprawdę myśli pan, Ŝe mamy tu tylko 
jeden statek?
Imsatad zmierzył go ponurym spojrzeniem i przeciął łączność wizyjną. Karrde 
cierpliwie czekał. Po kilku minutach obraz powrócił.
- To nie wasz interes - odezwał się Imsatad.
- Zysk zawsze jest moim interesem.
- Tu nie będzie zysku, a nawet gdyby, to juŜ się pan spóźnił.
- O, nie sądzę. Dlaczego wasze statki wciąŜ są na powierzchni?
Dlaczego moje czujniki wykazują szeroko zakrojone poszukiwania?
Zdaje się, Ŝe zdobycz wymyka się panu z rąk, kapitanie. – Karrde uśmiechnął się i 
rozparł w fotelu. - Proszę rozwaŜyć moją ofertę pomocy. Nie Ŝądam wiele w zamian, 
ale jeśli pan wzgardzi moją uprzejmością, mogę się okazać nieprzyjemny.
- To brzmi jak groźba.
Karrde rozłoŜył ręce.
- Proszę to rozumieć, jak pan chce. Będziemy rozmawiać dalej czy nie?
- Mówi pan, Ŝe niewiele Ŝąda w zamian. Co to ma znaczyć?
- Kilka ciepłych słów do uszu Yuuzhan Vong. Rodzaj...wprowadzenia. Widzi pan, 
kapitanie, juŜ przed kilku laty wycofałem się z mojej ukochanej profesji. Teraz jednak 
są ciekawe czasy, właśnie takie, jakie lubią ludzie mojego pokroju, jeśli wie pan, co 
mam na myśli. Chciałbym
przerwać swoją emeryturę.
- Mów dalej.
Karrde w zadumie pogładził wąsa.
- Yuuzhanie Vong obiecali zawieszenie broni, jeśli dostarczy im się Jedi. Chciałem 
wynegocjować przelot przez przestrzeń Yuuzhan Vong, kiedy zostaną ustalone jej 
granice.
- A dlaczego mieliby pozwolić szmuglerowi korzystać ze swojej przestrzeni?
- Mogą potrzebować tego i owego. A ja mogę im to dostarczyć.
A jeśli nie, na pewno im nie zaszkodzę. Wszyskie moje działania będą skierowane na 
niedobitki Nowej Republiki. Niedobitki te są jednak często rozdzielone systemami 
zajętymi przez Yuuzhan Vong. Szczerze mówiąc, koszty objazdu byłyby zbyt 
wysokie.
Imsatad skinął głową i przez twarz przebiegł mu grymas odrazy.
- Rozumiem. Wie pan, Ŝe nie mogę niczego obiecać?
- Proszę tylko, aby wspomniał pan o mojej pomocy w tej sprawie.
Tyle moŜe mi pan zapewnić.
- Mogę - zgodził się Imsatad..- A pan... co właściwie moŜe mi pan zaoferować?
- Lepsze czujniki od waszych, to raz. Szczegółową znajomość Yavina Cztery, której 
wy, jak sądzę, nie posiadacie. Załogę, która znakomicie potrafi znajdować róŜne 
rzeczy. Pewne szczególne środki obrony przed
Jedi... i sposób, Ŝeby ich znaleźć.
Imsatad zesztywniał i zniŜył głos niemal do szeptu.
- Byłem z Thrawnem w Waylandzie. Ty wciąŜ...
- Ach, widzę, Ŝe wie pan, o co chodzi.
- Wiem, Ŝe go zdradziłeś.
Karrde wzniósł oczy.
- Co za nuda. Doskonale, kapitanie. Jeśli nie Ŝyczy pan sobie moich usług, są inni, 
którzy na to pójdą.

- Zaczekaj! - Imsatad zagryzł dolną wargę. - Muszę to skonsultować z moimi 
oficerami.
- Zaczekam chwilę - oznajmił Karrde, unosząc palec w górę. – Ale proszę mnie nie 
znudzić.
Przerwał połączenie.

ROZDZIAŁ  7

- Ty hutyjska łajzo! - wrzasnął Remis Vehn, gdy transporter przeorał ścianę 
rozpadliny. - UwaŜaj na mój statek!
- Stery mają za duŜy luz - poskarŜył się Anakin.
- Nie, to ty gnasz jak Twi'lek na haju - warknął Vehn.
- Spokój - syknęła Tahiri. - Albo zaszyję ci dziób.
Vehn wrzasnął znowu przy następnym otarciu o kamień. Luzu było znacznie mniej, 
niŜ z początku sądził Anakin.
Pomimo to w chwilę później osiedli na parującej wodzie podwodnego jeziora. Anakin 
opuścił rampę i wkrótce mistrz Ikrit oraz dwoje młodych Jedi znaleźli się na 
pokładzie.
- Przypiąć się! -polecił Anakin. Uruchomił silniki i wkrótce znów wznosili się ku 
górze.
Nagle cały statek zadygotał i odgłos rozdzieranej stali ogłuszył pasaŜerów.
- Rampa, ty bezmózgowcu! - rozdarł się Vehn. - Nie podniosłeś rampy!
Anakin poniewczasie przycisnął odpowiedni guzik, ale w nagrodę usłyszał tylko 
przeraźliwy zgrzyt.
- Pięknie - wymamrotał.
- Anakinie - szepnęła Tahiri - Chyba mamy problem.
- Poradzimy sobie nawet z opuszczoną rampą. Potem się zastanowimy, co z tym 
zrobić.
- Nie o to mi chodziło - pokazała palcem na kokpit.
Coś wielkiego i ciemnego przesłaniało światło poranka.
- Sithowe nasienie! Nasunęli na otwór jeden z większych frachtowców.
- Leć dalej - mruknął mistrz Ikrit.
- Ale...
- Leć dalej. - Drobniutki mistrz przycupnął na podłodze z zamkniętymi oczami. Jego 
głos brzmiał jak spokojny pomruk, ale Anakin poczuł potęŜne drŜenie w Mocy.
- Powinieneś się przypiąć, mistrzu.
- Nie ma czasu.
Anakin skinął głową.
- Jak sobie Ŝyczysz, mistrzu Ikricie. - Otworzył przepustnicę.
Z brzękiem, iskrzeniem i dygotem ruszyli pełną parą wprost w brzuch wroga.
- On go odpycha w górę -jęknęła z podziwem Tahiri. - Mistrz Ikrit wypycha 
frachtowiec do góry...
I rzeczywiście, kiedy wynurzyli się z otworu, frachtowiec nie spoczywał juŜ na jego 
brzegach, lecz wisiał jakieś osiemdziesiąt metrów nad ziemią. Silniki manewrowe 
grzały się, pchając go w dół, ale bez rezultatu. Anakin rozejrzał się błyskawicznie. 
Inne statki i ich załogi otoczyły otwór ze wszystkich stron z wyjątkiem jednej, więc 
rzucił się w kierunku wylotu, wprost pod brutalny, zmasowany atak.
- Mój statek - zawył Vehn, gdy pokład przechylił się pod dziwnym kątem. Anakin bez 
zmruŜenia oka wyrwał do przodu i przebił się przez burzę niemal w tej samej chwili, 

gdy dwa pozostałe statki znalazły się na pozycji zamykającej pułapkę.
- PomóŜcie mistrzowi Ikritowi - polecił kandydatom Jedi. - Popchnijcie frachtowiec 
jeszcze wyŜej.
- Mistrz Ikrit odszedł, Anakinie - odezwał się Valin. – Wyskoczył na zewnątrz...
- Co takiego?
- Tam jest! - wrzasnęła Tahiri, pokazując palcem w dół.
Ikrit był tam istotnie. Kierował się w stronę statków tworzących blokadę, korwety i 
lekkiego frachtowca. W miarę jak się zbliŜał, statki roz-stępowały się niczym 
rozepchnięte ogromnymi dłońmi.
- Nie wierzę -jęknął Anakin. Ale i tak wystrzelił przed siebie, kierując się wprost w 
szczelinę utworzoną przez mistrza Jedi. Promienie laserów i strzały z miotaczy ze 
ś

wistem i sykiem cięły powietrze wokół nich, ale kaŜdy strzał, który mógłby trafić 

Ikrita lub statek, zostawał odchylony, chybiając ledwie o centymetry. Malutki Jedi 
wciąŜ spokojnie szedł przed siebie.
Byli juŜ niemal wolni i przelatywali tuŜ nad Ikritem.
- Nie wytrzyma tak długo - zmartwił się Anakin. - Tahiri, uŜyj
Mocy. Przechwyć go, kiedy będziemy przelatywać.
- Nie ma sprawy - odpowiedziała. Jej pewność brzmiała jednak cokolwiek fałszywie. 
Anakin wyczuwał w jej głosie drŜenie.
Właśnie wtedy pierwszy strzał wyminął blokadę i trafił mistrza Ikrita. Anakin poczuł 
to poprzez Moc jak ukłucie jasności. Nie ból, nie lęk, nie wyrzuty, tylko... 
zrozumienie.
Jeszcze dwa strzały, jeden po drugim, i ich statek znów zatrząsł się pod naporem 
ognia. Z rozpaczliwym szlochem Anakin poderwał statek przez wyrwę i obrócił go. 
Tahiri z nieartykułowanym warknięciem skoczyła przez otwarty właz, wymachując 
jarzącym się mieczem i popędziła w kierunku leŜącego mistrza.
- Nieee! - zawył Anakin. Przesunął działa dziobowe, jedyne, nad którymi miał pełną 
kontrolę, biorąc na cel statki odgradzające go od Tahiri i mistrza. Otworzył ogień - 
odpowiedziały mu tym samym. Widział przez ułamek sekundy Tahiri z bezwładnym 
ciałem mistrza w ramionach, jak kierowała się w jego stronę. Jego wzrok - cóŜ za 
absurdalna sytuacja - przyciągnęły jej nagie stopy, bielejące na tle ciemnej ziemi.
Transporter zawrócił w miejscu pod blokadą i nagle wszystkie światła na pokładzie 
zgasły. Anakin zaklął i gorączkowo próbował przywrócić zasilanie. W chwilę potem 
wszystkie systemy zamruczały, budząc się do Ŝycia. Tarcze zniknęły.
- Valin, Sannah, wszystko jedno, które z was! - krzyknął. -Na wieŜyczkę lasera! I to 
juŜ!
Zrobił jedyną rzecz, jaką mógł. Za kilka sekund zostaną usmaŜeni. Jeśli istniała 
jakakolwiek szansa, Ŝeby wziąć Tahiri z powrotem na pokład, musiał działać 
planowo.
Obrócił się znowu statek i włączył silniki odrzutowe, przeskakując nad pozostałymi 
jednostkami i ostrzeliwując je po drodze. Był całkowicie pochłonięty lotem; rozciągał 
zmysły w Mocy do granic moŜliwości, umykając przed promieniami laserów, zanim 
jeszcze zostały wystrzelone, wyczuwając najsłabsze punkty, w których mógłby 
ulokować własne serie strzałów, wirując i tańcząc nad głowami nieprzyjaciół.
Statki pognały w ślad za nim. Walczył, Ŝeby nabrać wysokości, przez cały czas zdając 
sobie sprawę, Ŝe Tahiri jest coraz dalej i dalej od niego, WciąŜ ją czuł. WciąŜ Ŝyła.
Mistrz Ikrit nie miał tyle szczęścia. Anakin czuł, jak Ŝycie uchodzi ze starego Jedi, 
czuł, Ŝe przepływa obok niego jak łagodny wiatr.
Jestem z ciebie dumny, Anakinie - zdawał się mówić mistrz. - Pamiętaj ... razem 
jesteście silniejsi niŜ suma waszych części. Kocham was. śegnajcie.
Zaciskając zęby, Anakin zdławił łzy. Będziesz płakał później, pomyślał. Teraz musisz 

widzieć, co robisz...
Jeden z silników krztusił się. Nie mógł temu zaradzić, nie tu, nie teraz. Z 
przekleństwem, które dziwnie przypominało szloch, przewrócił statek na bok i 
ś

lizgiem przeleciał pomiędzy dwoma statkami, które zderzyły się ze sobą w moment 

później. Anakin wystrzelił w kierunku górnych warstw atmosfery.
Obecność Tahiri znikała, pozostawała w tyle.
Jak Chewie. Tak samo jak Chewie.
Szarpnięciem wykonał zwrot w tył, skierował się na najbliŜszy statek, korwetę, i dał 
pełną moc.
- Co do... -jęknął Vehn. - Zabijesz nas!
Anakin wystrzelił. Tamten statek wciąŜ leciał. Spokojnie, równo...
Anakin poderwał dziób leciutko jak piórko, odbijając się od pancerza tamtego jak 
mocno rzucony kamień od powierzchni wód jeziora. Szarpnęło nimi gwałtownie, 
rozległ się przeraźliwy wizg dartego metalu.
Zderzenie rzuciło korwetą o ziemię, niedaleko, ale wystarczyło, aby dziobem wbiła 
się w Wielką Świątynię. Silniki rozkwitły orchideą płomieni.
Ułamek sekundy potem turbolasery z wieŜyczki przemówiły - to Sannah dobrała się 
do broni. Anakin wprowadził statek w pionową świecę, walcząc o kaŜdy metr 
odległości, choć z kaŜdym przebytym metrem serce rozdzierało mu się coraz 
boleśniej.
- Ja wrócę, Tahiri - szepnął. - Przysięgam ci, wrócę.
- Mistrz Ikrit - szepnęła.
- Wiem - odparł Kam, gładząc jej srebrzyste włosy. - Wiedział od samego początku.
Stali tak przez kilka drogocennych sekund, wzajemnie czerpiąc z siebie siłę i 
pociechę. Wreszcie to Tionna odsunęła się pierwsza.
- Dzieci nas potrzebują - powiedziała. - Teraz jesteśmy dla nich wszystkim.
- Nie - odparł Kam. - Anakin wciąŜ tam jest.
Kam Solusar jęknął i oparł się o wilgotną kamienną ścianę jaskini. Stojąca obok 
Tionna stłumiła krzyk przeraŜenia. Niektóre z dzieci, te bardziej wraŜliwe, zaczęły 
płakać. Pewnie nie wiedziały nawet, dlaczego właściwie płaczą.
Kam długo macał w ciemności, aŜ trafił na Tionnę i chwycił ją w ramiona. Czuł słone 
łzy na jej policzkach, wyczuwał rozdarcie w jej duszy.
Tionna odczuwała wszystko tak silnie, tak głęboko. Nie obawiała się bólu, jaki 
mogłaby jej sprawić taka wraŜliwość. Była to jedna z tych cech, które kochał w niej 
najbardziej. Podczas, gdy on odgradzał się od wszechświata pancerzem, ona 
przyjmowała go w siebie i oddawała -lepszy i doskonalszy. Jej rana zagoi się z 
czasem, zrodzi się z niej pieśń. Inni sądzili, Ŝe jest słaba, poniewaŜ jej Moc nie była 
zbyt wielka.
Kam wiedział co innego. W ostatecznym rozrachunku to ona była silniejsza od niego.

ROZDZIAŁ 8

Talon Karrde był zakładnikiem, ale nie powinien o tym wiedzieć. Imsatad 
prawdopodobnie uwaŜał się za dość sprytnego, by wmanewrować Karrde'a w 
dołączenie do poszukiwań na powierzchni księŜyca. UwaŜał teŜ, Ŝe jest wystarczająco 
cwany, zapewniając, Ŝe ma pięć razy więcej ludzi niŜ Karrde.
A Karrde pozwolił mu zachować te słodkie złudzenia.
- Tam juŜ szukaliśmy - odezwał się piskliwym głosikiem Maber Yeff, przywódca 
uczestników grupy reprezentujących Brygadę Pokoju.

Machnął ręką w stronę gęsto porośniętych winoroślą ruin.
- Na pewno szukaliście - odparł Karrde. - Ale nie z vornskrami.
Yeff odwrócił bladą twarz o ostrych rysach w kierunku długonogich stworzeń 
podskakujących na czele grupy.
- Skąd wiesz, Ŝe nie czują tylko wompów albo innych stworzeń?
- Gdyby umiały to robić, byłyby bezcenne - odparł Karrde. - PoniewaŜ jednak szczury  
womp nie występują na Yavinie Cztery, musiały by mieć nosy na nadświetlną, Ŝeby je 
wyczuć aŜ na Tatooine.
- Wiesz, co chciałem powiedzieć.
- Vornskry wyczuwają Moc, a zwłaszcza istoty, które jej uŜywają.
Najlepiej nadają się do polowań na Jedi.
- Tak? A skąd mogę je wziąć? Bardzo by się przydały w naszej profesji.
- Niestety, mam jedyne oswojone egzemplarze, jakie Ŝyją. Zapewniam cię, nie 
chciałbyś spotkać dzikiego vornskra na wolności.
- CóŜ, mamy jeszcze do odłowienia całą masę Jedi, co przy moŜliwościach, jakie 
mają dzięki Mocy... a jeśli te istoty robią to, co mówisz...
- Patrz tylko - rzucił Karrde. Bestie nadstawiły uszu i zaczęły dyszeć, rwąc się do 
biegu. Jak strzały pomknęły przez zrujnowaną bramę.
- PrzecieŜ tam juŜ szukaliśmy - powtórzył Yeff.
- Jak sądzisz, ilu Jedi moŜe się tam ukrywać? Według moich informacji, co najmniej 
dwoje dorosłych i około trzydzieściorga dzieci. UwaŜasz, Ŝe ich zobaczysz, jeśli nie 
zechcą być zauwaŜeni? śe będziesz pamiętał, Ŝe ich widziałeś?
- Czy oni naprawdę mogą to zrobić?
- Mogą, mogą.
- Tak mówił kapitan Imsatad. Powiedział teŜ, Ŝe ty potrafisz sobie z nimi poradzić.
Karrde uśmiechnął się blado.
- Istotnie. Jest takie stworzenie, pochodzące z tej samej planety covornskry. Wytwarza 
bąbel odpychający Moc.
- Aha, twoja ślicznotka niesie chyba właśnie coś takiego w tej zakrytej klatce.
Kątem oka Karrde zauwaŜył, Ŝe brwi Shady zmarszczyły się niebezpiecznie, ale nie 
wypadła z roli.
- Właśnie. Moja słodka Sleena jest równie delikatna jak one. Rozumie ich potrzeby.
- Rozumiem - Yeff obdarzył "Sleenę" obleśnym uśmieszkiem. - Mogę je zobaczyć?
- Słońce im szkodzi i łatwo je zdenerwować. Jeśli chcesz, pokaŜę ci je po polowaniu. 
Tymczasem proponuję, Ŝeby twoi ludzie przygotowali broń. Dzieci nie powinny 
stawiać specjalnego oporu, ale dorośli są niewiarygodnie odwaŜni... nawet bez mocy 
Jedi.
Ruszyli za vornskrami w ruiny, przez rozsypujące się galerie, przepełnione korzenną 
wonią błękitnolistnego bluszczu i robaczywym, słodkawym zapachem gnijącego 
drewna. Z początku światło było słabe, ale wystarczające; przenikało szczeliny w 
ś

cianach i dachu, rozpraszane przez mgłę, liście i włochaty, mszysty porost. Jednak 

gdy posuwali się dalej, robiło się coraz ciemniej. Wreszcie dotarli do pomieszczenia, 
z którego schody wiodły stromo w dół, w głąb skalistych fundamentów.
Karrde wyciągnął miotacz i dał znak Shadzie, którą miał z prawej strony. Większość z 
pozostałych takŜe zdąŜyła juŜ wyciągnąć broń.
- Idziemy za tobą - zaproponował Karrde.
- Zwierzaki są twoje - odparł Yeff. - Ty pójdziesz pierwszy.
- Jak chcesz.
Tunel powiódł ich w dół, poprzez wieki wykute w kamieniu, zaklęte w rysunkach 
obcych istot i dziwnych napisach. Wreszcie znaleźli się w obszernej jaskini. Vornskry 
stanęły i warcząc groźnie, wpatrywały się w mrok.

- Siad - polecił Karrde, czując, jak unoszą mu się krótkie włoski na karku. Czy 
zobaczył jakiś ruch, cień twarzy, czy moŜe mu się wydawało? Od odpowiedzi 
zaleŜało jego własne Ŝycie.
Spojrzał jeszcze raz na vornskry, na sposób, w jaki poruszają uszami. Wyglądały tak, 
jakby ktoś przeszedł właśnie obok nich. Bardzo blisko.
- Gdzie one są? Nic nie widzę. - Yeff zatoczył krąg lampą.
- Nic dziwnego - odparł Karrde. - Ja teŜ nic nie widzę.
Podniósł miotacz i ogłuszył przedstawiciela Brygady Pokoju.
Zanim otworzyli ogień, udało mu się jeszcze jednego przygwoździć do ściany, a 
potem juŜ sam dał nura między skały. Członkowie grupy, Halm i Ferson, którzy 
czekali tylko na jego sygnał, zrobili to samo. Sha-da z kolei wirowała wśród wrogów 
w takim tempie, Ŝe trudno było umiejscowić jej sylwetkę. Szkoda, Ŝe Yeff został 
ogłuszony wcześniej, inaczej nauczyłby się podziwiać "ślicznotkę" z całkiem innej 
strony.
Skoro wziął ze sobą tylko trzech członków załogi, musiał nie zdawać sobie sprawy, 
jak dobra jest Shada. Skąd zresztą miałby wiedzieć? Teraz jednak było juŜ za późno.
Powietrze pulsowało energią, jaskinia zadygotała równomiernymi detonacjami.
Jeśli Korrd dobrze policzył, teraz było juŜ tylko czworo przeciwko piętnastu.
Usłyszał krzyk Halma i z Ŝalem skorygował rachunek: troje na piętnastu. Wyjął drugi 
miotacz i wyskoczył w górę, strzelając jednocześnie z obu. Rzucił się w poszukiwaniu 
lepszej osłony.
- Chodźcie tu, chodźcie! - zawołał. - Wiem, Ŝe tam jesteście! Pozdrowienia ze ślubu 
Luke'a i Mary!
Zbłąkany promień przysmaŜył mu ramię. Karrde potknął się na nierównym podłoŜu. 
Chyba robię się na to za stary, pomyślał i przetoczył się na plecy. Bez osłony 
wytrzyma najwyŜej kilka sekund; moŜe wystarczy, Ŝeby zabić jeszcze ze dwóch. 
Shada pewnie da radę zabić wszystkich pozostałych, ale galaktyce ubędzie jeden 
Talon Karrde, co byłoby okropną tragedią.
Z ponurą miną podniósł miotacze i zaczął strzelać nisko nad ziemią. Mrok 
rozświetliły kolejne promienie.
Nagle nad jego głową rozgorzała smuga energii, rysując w powietrzu skomplikowane 
hieroglify. Promienie, które miały zakończyć świetlaną karierę Talona Karrde'a, 
odleciały w odwrotnym kierunku.
Karrde zamrugał, usiłując rozpoznać stojącego nad nim męŜczyznę.
- Miło, Ŝe cię widzę, Solusar. Coś cię chyba zatrzymało.
Znów otworzył ogień do przeciwników, jednocześnie dźwigając się na nogi. Solusar 
był teraz jego osłoną; odbijał skierowane ku nim strzały z przeraŜającą precyzją Jedi.
Po drugiej stronie pieczary oŜył nagle jaskrawy promień drugiego miecza. To pewnie 
Tionna.
Teraz Karrde naliczył po swojej stronie pięciu ludzi, a wrogów szacował na mniej 
więcej dziesięciu.
Dopiero kiedy z grupy Brygady Pokoju pozostało tylko trzech, zdecydowali się uciec 
z powrotem w korytarz.
- Nie moŜemy ich wypuścić - sprzeciwił się Karrde.
- Daleko nie zajdą - odparła mroczna postać obok niego i znikła.
Gdzieś za plecami, w głębi jaskini, Karrde usłyszał głosy dzieci.
Kam Solusar wrócił po chwili. W półmroku ledwie rozświetlonym blaskiem lampy 
Karrde z trudem rozróŜniał jego bladą, powaŜną twarz i wysokie czoło. Solusar 
podszedł bliŜej i popatrzył przeciągle na Karrde'a.
- Masz szczęście, Ŝe cię nie posiekałem - warknął. – Sprowadziłeś ich tutaj, gdzie są 
dzieci. UŜyłeś swoich vornskrów przeciwko nam. A co by się stało, gdyby 

zaatakowały dzieci?
Karrde przekrzywił głowę.
- Moje zwierzątka są bardzo dobrze wytresowane. Atakują wyłącz nie na mój rozkaz. 
Słuchaj, Solusar, jakoś przecieŜ musiałem cię znaleźć. Nie mogłem tego zrobić bez 
towarzystwa tych matołków, a kiedy cię znalazłem, musiałem się ich pozbyć. Sądzili, 
Ŝ

e mam przy sobie isalamiry i Ŝe wasza moc Jedi będzie zablokowana.

- Ale ich nie przywiozłeś.
- To tylko pusta klatka.
- I zwróciłeś się przeciwko nim, nie wiedząc, czy tu jesteśmy, czy nie?
- Znam moje zwierzaki. Byłem pewien, Ŝe tu jesteście, a nie chciałem was 
obezwładnić, przynosząc je rzeczywiście.
- To duŜe ryzyko.
- Obiecałem Luke'owi Skywalkerowi, Ŝe zabiorę jego uczniów z Yavina Cztery. Jeśli 
dotrzymanie słowa wiąŜe się z ryzykiem, widocznie tak ma być.
Solusar niecierpliwie skinął głową.
- Jasne. Ale skąd mam wiedzieć, Ŝe mówisz prawdę? Znam cię, owszem, i wiem, Ŝe 
zwykle znajdowałeś się po właściwej stronie, ale ostatnio wielu ludzi przyłączyło się 
do Brygady Pokoju. A ty juŜ nieraz zmieniałeś barwy...
- Ty teŜ. Nigdy nie chciałeś przyodziać się w stare piórka?
Oczy Solusara zwęziły się lekko, ale po chwili pokiwał głową na znak potwierdzenia:
- Ufam ci - oznajmił. - Co teraz?
- Teraz zabierajmy się stąd, zanim przyślą posiłki.
Niestety, kapitan Imsatad nie doceniał Karrde'a w znacznie mniejszym stopniu, niŜ by 
się to mogło wydawać. Zaledwie wychynęli na powierzchnię, okazało się, Ŝe las aŜ roi 
się od ludzi Brygady Pokoju.
- Doskonale - wymamrotał Kam Solusar, uskakując przed promieniem lasera, który 
wydrąŜył w skale obok jego głowy dziurę wielkości pięści. - Przedtem przynajmniej 
byliśmy ukryci.
Karrde wygładził przód kurtki i niedbale spojrzał na chronometr.
- Solusar, to przykre. Nie wierzysz we mnie?
- Wiara to ślepa, niekwestionowana pewność. A co ty myślisz?
- Myślę, Ŝe na twoim miejscu... Tionno, dzieci, zasłońcie sobie uszy. Ty teŜ, Solusar - 
polecił głośno Karrde.
- Co... - zaczął Solusar, kiedy nagle wokół nich rozległ się huk, który brzmiał, jakby 
dłonie wielkości Gwiazdy Śmierci biły gorące brawa.
Karrde wyszczerzył zęby w dzikiej satysfakcji i patrzył, jak ogień turbolaserów 
zmienia dŜunglę w płonące piekło. Dobrze jest mieć załogę, której moŜna ufać. 
Wyszedł z ukrycia i starannie celując, sprzątnął kilku członków Brygady Pokoju, 
którzy jeszcze zwracali na nich uwagę, następnie pobiegł w kierunku lądującego 
"Szalonego Karrde'a". Zaledwie platforma ładownicza stuknęła o ziemię, Tionna i 
Kam Solusar zapędzili dzieci na pokład. Karrde i jego ludzie osłaniali ich ogniem. Po 
kilku chwilach wszyscy znaleźli się w środku.
Karrde wszedł na pokład ostatni. Zaledwie jego stopy dotknęły podłogi, 
zmodyfikowany koreliański transporter okręcił się wokół własnej osi i wystartował 
ś

wiecą w niebo. Przez zamykający się właz widać było, Ŝe statki nieprzyjaciela 

depczą im po piętach. Ale Karrde wiedział, Ŝe będzie trudno. Prawie nie wierzył 
własnym oczom, Ŝe dali radę.
Oczywiście, nigdy nie powiedziałby tego na głos.
Nucąc pod nosem, ruszył szybkim, ale spokojnym krokiem w kierunku mostka.
Zanim tam dotarł, niebo miało juŜ ciemnosiny kolor i z kaŜdą chwilą robiło się coraz 
ciemniejsze.

- CóŜ, szanowni państwo - rzekł, zajmując swoje miejsce. – Jak wygląda sytuacja?
H'sishi rzuciła mu spłoszone spojrzenie sponad stanowiska czujników.
- Trochę uszkodziliśmy naszych kolesiów na orbicie, ale wciąŜ wszyscy są w stanie 
latać. A teraz mamy jeszcze statki na powierzchni, którymi trzeba się zająć.
- No to się zajmijcie.
- Tak jest, sir.
Statek zadygotał, wewnętrzne systemy kompensacyjne zawyły.
- Hej, Opur - krzyknął Karrde do jednego ze swoich ochroniarzy.
- Upewnij się, Ŝe dzieci moŜna gdzieś bezpiecznie umieścić. Nie chciałbym, Ŝeby tym 
małym Jedi spadł bodaj włos z głowy!
- Tak jest, sir - odparł Opur i wybiegł.
- A teraz... - Karrde przez chwilę studiował ekrany. - Chyba zapędzili nas w kąt, mam 
rację?
- Chyba Ŝe skoczymy w nadprzestrzeń...
- Z tym wielkim Yavinem na karku? - zadumał się Karrde. - Nie, dziękuję, nie dzisiaj. 
Chyba raczej wyłamiemy parę prętów klatki. - Postukał palcem w konsolę. - O, tutaj.
- To ich najcięŜej uzbrojony statek - zauwaŜyła Shada.
- Kiedy rzuca się na ciebie stado vornskrów, zawsze kop w szczękę największego, 
najbardziej złośliwego. Na pewno zwrócisz na siebie ich uwagę.
- Wydaje mi się, Ŝe juŜ to zrobiliśmy.
- Człowiek nigdy nie ma za wiele dobrego wina, pięknych kobiet i uwagi bliźnich - 
odparł Karrde. - No juŜ, ale nie zamykaj przepustnic.
- Nie zdołamy odstrzelić im tarcz, dopóki się do nich nie zbliŜymy
- mruknęła Shada.
- Nie, na pewno nie. Ale z pewnością zobaczymy, kto pierwszy zamruga. - Zamyślił 
się na chwilę. - PrzekaŜ mi stery.
- Zdaje się, Ŝe mówiłeś coś na temat hazardu. Podobno to głupi zwyczaj - przycięła 
mu Shada, gdy fregata zaczęła szybko powiększać się na ekranach.
- Faktycznie, powiedziałem coś takiego - odparł Karrde. - Ale to nie jest hazard. Na 
mój znak wypuścić torpedy protonowe. Nie strzelać, po prostu je wypuścić.
- Jak pan sobie Ŝyczy, sir - odparł lekko zdziwiony artylerzysta.
- Próbują złapać nas w promień ściągający - zauwaŜyła Shada.
- Tak, proszę bardzo.
- Co?
- Opuśćcie tarcze.
Tym razem systemy tłumienia nie zdołały skompensować całej energii; pokład 
zadygotał, jakby miał się zapaść pod ich stopami. Promień ściągający pochwycił ich i 
zatrzymał w miejscu.
- Torpedy. Teraz - polecił Karnie.
- Torpedy poszły - zameldowała Shada. - Promień ściągający je przechwycił.
- Dobrze. A teraz podnieście tarcze.
- Sir, oni zaczęli strzelać do torped.
- Czy zwolnili promień ściągający?
- Tak.
- No to zdetonujcie torpedy.
Ekrany zbielały, kiedy włączał napęd.

ROZDZIAŁ  9

Anakin zmagał się z grawitacją, ścinając czubki drzew. Skargi Vehna zlały się w 

jeden monotony jęk. Valin, przypięty pasami w fotelu drugiego pilota, wyglądał na 
bardzo chorego. Sannah wciąŜ strzelała z turbolasera. Anakin czuł w niej frustrację i 
gniew. Tahiri była równieŜ jej przyjaciółką.
WciąŜ jest jej przyjaciółką. Tahiri Ŝyje. Anakin czuł to z taką pewnością, jak czuł 
własną skórę.
Transporter wyciął w lesie dymiącą ścieŜkę, którą Anakin wreszcie od biedy mógł 
uznać za przecinkę. Opadł, eksploatując tłumiki inercyjnie znacznie powyŜej ich 
parametrów granicznych. Przedzierał się przez ścianę pnączy i drobniejszych 
porostów - gęstą, ale na szczęście niezbyt twardą. Gdyby natrafił na naprawdę duŜe 
drzewo...
Wolał o tym nie myśleć. W zamian zrzucił torpedę i zmienił kierunek. Przesuwał się 
teraz w stronę rzadszego lasu na samych repulsorach, schodząc poniŜej czubków 
drzew i kryjąc się w ich baldachimie.
Torpeda eksplodowała, zmieniając ze sto metrów kwadratowych lasu w bogaty w 
węgiel, pomarańczowy pióropusz.
- No chodźcie, wy sępy - syknął przez zęby Anakin.
- Mam ich - cicho rzuciła Sannah.
- Jeszcze nie-odparł.-Czekaj.
Coś majaczyło w gęstym dymie - wahadłowiec klasy Sentinel.
- Sądzą, Ŝe się rozbiliśmy - domyślił się Valin.
- Właśnie - odparł Anakin, włączając silniki.
Zmodyfikowany wahadłowiec próbował zrobić zwrot, kiedy wynurzyli się spoza 
zasłony drzew, ale juŜ było za późno. Anakin odpalił ostatnią torpedę protonową; 
statek Brygady Pokoju zmienił się w kulę ognia i pogrąŜył w juŜ płonącej dŜungli.
- Anakin! - wrzasnęła ostrzegawczo Sannah.
Chłopiec instynktownie poderwał statek w niebo, ale i tak kadłub zatrząsł się pod 
serią potęŜnych uderzeń.
- Tu jesteście - mruknął. - Jak z wami skończę, będzie po wszystkim.
Z trzech statków, które ścigały go prawie przez pół księŜyca, pozostał tylko jeden - E-
skrzydłowiec. Niestety, zarekwirowany przez Ana-kina transporter był juŜ powaŜnie 
uszkodzony i wkrótce pójdzie na dół z własnej woli, natomiast szybki mały myśliwiec 
wciąŜ jeszcze spisywał się bez zarzutu.
- Musisz trafić go tylko raz, Sannah - rzekł Anakin. - No, najwyŜej dwa.
- Nie mogę go dorwać - poskarŜyła się.
Mały stateczek śmignął obok nich; w powietrzu nagle ostro zapachniało ozonem i 
stopionym metalem. Transporter zadygotał.
- Daj, ja strzelę! - poprosił Vehn.
- Co?
- Słuchaj, nie zamierzam umierać. To mój statek, moje działka i wiem, Ŝe strzelam 
lepiej niŜ ten dzieciak. Ona chyba nigdy wcześniej nie miała do czynienia z działem, 
przynajmniej tyle widać... - Vehn pobladł, kiedy
Anakin znowu wprowadził niezgrabny statek w ostrą beczkę.
- Myślisz, Ŝe ci zaufam?
- UŜyj tej swojej cholernej mocy Jedi. Nie widzisz, Ŝe mówię powaŜnie?
Ku zaskoczeniu chłopca rzeczywiście wyglądało na to, Ŝe gość nie kłamie.
- Zastrzelisz własnych kumpli?
- To nie są moi kumple.
I znów ani śladu fałszu.
Anakin podjął decyzję.
- Valin, rozkuj go i zaprowadź do działka. Vehn, obiecuję, Ŝe jeśli to jakaś sztuczka, 
poŜałujesz tego, cokolwiek się stanie.

- Bardziej niŜ teraz? Nie sądzę.
Anakin jeszcze raź zniŜył lot, próbując zyskać kilka sekund. Miał juŜ tylko jeden 
silnik i wystarczyłby pojedynczy strzał, Ŝeby zakończyć całą sprawę.
- JuŜ go mam - zameldował Vehn z wieŜyczki. - Podejdź w górę, tylko o to cię 
proszę.
- AleŜ proszę bardzo - odparł Anakin. Jeszcze raz poderwał statek.
E-skrzydłowiec zobaczył w tym swoją szansę, strzelił i rozdarł to, co zostało z silnika, 
na płonące strzępki. Silnik zakrztusił się i zgasł, a transporter na krótką chwilę zawisł 
sto metrów nad czubkami drzew. Korzystając z tego momentu zawieszenia, Vehn 
przeszył niebo czerwonymi
igłami. Wbiły się w Eskrzydłowiec, który wirując odleciał w dal. Teraz takŜe 
transporter zaczął spadać i Anakin uderzeniem pięści włączył repulsory. Ogłuszył ich 
wizg rozdzieranego metalu.
Anakin ocknął się ze smakiem krwi na języku. Nie wiedział, czy był nieprzytomny 
przez kilka sekund, czy przez kilka godzin, a spojrzenie na układy kontrolne nic mu 
nie pomogło. Przez transparistal kokpitu widział tylko zmiaŜdŜoną roślinność.
- Sannah! Valin!
- Nic im nie jest - odezwał się zza jego pleców Remis Vehn. -Trochę potłuczeni, ale 
ogólnie nadają się do uŜytku.
Anakin obrócił się na fotelu i stwierdził, Ŝe ma przed nosem lufę miotacza. Zamrugał 
i spojrzał w zimne, szare oczy młodego człowieka.
- MoŜe to odłoŜysz, co? - zaproponował, lekko naciskając Mocą.
- No cóŜ... - zawahał się Vehn.
- OdłóŜ - polecił bardziej stanowczo Anakin.
- Jasne - odparł Vehn. - JuŜ się robi.
- Świetnie. - Anakin odpiął uprząŜ pilota, wziął miotacz i zatknął sobie za pas.
- Niech to! - zaklął Vehn. - Wy, Jedi, rzeczywiście jesteście czarownikami.
- Dziób na kłódkę - ostrzegł go Anakin, zwracając się w stronę Sannah.
Dziewczynka była nieprzytomna, ale oddychała równo. Valin nie
stracił przytomności, ale rozdarta powłoka statku wygięła się tak, Ŝe zablokowała 
uprząŜ Sannah. Anakin uwolnił ją kilkoma cięciami miecza świetlnego. Dziewczynka 
Melodie jęknęła cicho.
- Vehn, wynieś Sannah na zewnątrz - polecił Anakin. - Ten statek moŜe zgotować 
nam jeszcze niejedną niespodziankę.
- Mój statek - jęknął Vehn. - Nie do wiary, coś ty zrobił z moim statkiem.
- To nie ja, tylko twoi kumple - odparł Anakin. - Ci sami, którzy właśnie zamordowali 
mistrza Jedi i wzięli do niewoli moją najlepszą przyjaciółkę. Nie spodziewaj się, Ŝe 
będę opłakiwał twoją stratę.
- Po pierwsze - odparł Vehn - to nie są moi kumple. Wszedłem
w ten interes tylko i wyłącznie dla forsy, bo sądziłem, Ŝe będziemy polo
wać na dorosłych Jedi, a nie na dzieciaki. Po drugie... nie spodziewam
się, Ŝe się rozkleisz, ale wyjaśnij mi, proszę, jak zamierzasz wydostać
się z tej dzikiej dŜungli bez mojego statku?
Anakin nie odpowiedział Vehnowi, zajęty badaniem Valina.
- Nic ci nie jest? - zapytał. - MoŜesz chodzić?
- W porządku - odparł Valin.
- To dobrze. Chcę, Ŝebyście wyszli na zewnątrz i schronili się między drzewami. 
UwaŜajcie, dŜungla nie jest najbezpieczniejszym miejscem na świecie, chociaŜ ten 
hałas pewnie odstraszył wszystkie co większe bestie.
Pochylił się nad Sannah. Była posiniaczona, ale nie wyczuł Ŝadnych powaŜniejszych 
obraŜeń.

- Zabierz dziewczynę do dŜungli-powtórzył Vehnowi. -Pójdę tuŜ za tobą.
Po drodze chwycił jeszcze w locie kajdanki obezwładniające.
- To nie w porządku - poskarŜył się Remis Vehn. - Właśnie opowiedziałeś, jaka 
niebezpieczna jest ta dŜungla, a teraz nie tylko nie dajesz mi Ŝadnej broni, ale jeszcze 
mnie skułeś. A co się stanie, jeśli obok będzie przechodziło coś głodnego?
- Musiałby to być jakiś padlinoŜerca, Ŝeby nie pogardził takim śmieciem! - odparł 
Anakin.
- Bardzo zabawne! PrzecieŜ wam pomogłem.
- Naprawdę uwaŜasz, Ŝe mam ci za to podziękować? – warknął Anakin. - Ratowałeś 
własną skórę, nic więcej. A teraz spokój.
- Nic jej nie będzie? - zapytał Valin, patrząc na Sannah.
- Chyba nie. - Anakin dotknął czoła dziewczynki Melodii i leciutko musnął ją Mocą, 
wzmacniając ją tam, gdzie była słaba, i delikatnie wyprowadzając ją z omdlenia.
Westchnęła lekko, otworzyła oczy, zamrugała i nagle drgnęła gwałtownie.
- Tahiri! -jęknęła.
- Szszsz - uciszył ją Anakin. - Mieliśmy kraksę. Trochę jesteś poobijana. Jak się 
czujesz?
- Jakbym została otruta jadem purelli i wisiała przez pół dnia w jej sieci. Valinowi nic 
się nie stało?
- Jestem tutaj - odezwał się chłopiec.
- Wszyscy są w porządku - zapewnił Anakin.
Złote oczy dziewczynki napełniły się łzami.
- Nieprawda. Mistrz Ikrit i Tahiri...
- Mistrz Ikrit poświęcił się dla nas - odezwał się Anakin, przełykając wielką gulę w 
gardle. - Nie chciałby, Ŝebyśmy go opłakiwali. Zjednoczył się z Mocą. Ale Tahiri...
- Ona nie Ŝyje, prawda? - zapytał Valin.
- śyje -potrząsnął głową Anakin. - Słyszę ją w Mocy.
Wzywa mnie, dodał w duchu. Czuł jej strach, strach pełen wściekłości. Nie odnosił 
wraŜenia, Ŝe grozi jej bezpośrednie niebezpieczeństwo.
Anakin odwrócił się do Vehna, który siedział kilka metrów dalej, przykuty do 
młodego drzewa Massassich.
- Co z nią zrobią, Vehn? Dokąd mieliście zabrać porwane dzieci?
- Powiedziałem ci: nie wiedziałem, Ŝe naszym celem mają być dzieci
- naburmuszył się Vehn. -I nie wiedziałem, dokąd mamy je zabrać.
- PrzecieŜ mieliście ich przekazać Yuuzhanom Vong.
Vehn uwaŜnie studiował liście ponad ich głowami.
- Gdzie? Gdzie miało nastąpić przekazanie więźniów?
- Nie wiem.
- Kłamiesz.
- Słuchaj...
-Mogę sprawić, Ŝe sam mi powiesz - ostrzegł go Anakin. – Nie spodoba ci się to.
Przyszło mu do głowy, Ŝe jego brat Jacen nie pochwaliłby tego rodzaju groźby. Wujek 
Lukę teŜ nie. W tej chwili jednak Anakin się tym nie przejmował.
Vehn poruszył się niespokojnie, ale milczał. Anakin zerwał się na nogi i ruszył w jego 
kierunku.
- Zaczekaj chwilę, Jedi! Nie spal mi mózgu! Nie wiem wiele, ale mogę ci powiedzieć, 
co podsłuchałem. Coś, czego nie wolno mi było usłyszeć.
Anakin zrobił jeszcze jeden krok i przykucnął. Jego lodowato niebieskie oczy 
znalazły się naprzeciwko ciemnoszarych oczu Vehna.
- No? - zachęcił go.
- Nie powinienem w ogóle o tym wiedzieć, ale... ale Yuuzhanie Vong planowali 

przylecieć na tę nędzną kupę błota. Brygada Pokoju postanowiła dotrzeć tu przed nimi 
i wyłapać was wszystkich, zanim przyjadą.
- Po to, Ŝeby im zaoszczędzić roboty?
- Właśnie. Coś w rodzaju prezentu. Ci goście z Brygady Pokoju są śmiertelnie 
powaŜni. Naprawdę myślą, Ŝe wszyscy w galaktyce będą zgubieni, jeśli Vongowie nie 
dostaną tego, czego chcą, i to z nawiązką.
- Dlaczego mówisz "ci goście z Brygady Pokoju", jakbyś do nich nie naleŜał?
- Wynajęli mnie jako pilota. To wszystko.
Anakin zmarszczył brwi, ale puścił to mimo uszu.
- Co zrobią ci z Brygady Pokoju, skoro spartaczyli robotę?
- Skąd wiesz, Ŝe spartaczyli? Chyba domyślili się, Ŝe gdzieś ukryłeś dzieciaki. Mają 
dobrych tropicieli i sprzęt do poszukiwań.
- Nikogo nie znajdą - zapewnił Anakin. - Co wtedy zrobią? Yuuzhanie Vong mogą 
uznać, Ŝe Brygada przybyła tutaj po to, aby ukryć dzieciaki. W najgorszym wypadku 
wściekną się, Ŝe pozwoliliście ponad trzydzieściorgu Jedi prześliznąć się pomiędzy 
palcami, a złapaliście tylko jednego.
Vohn zadumał się.
- Mogą uciec. Mogą teŜ próbować blefu, wykorzystując tego jednego więźnia. Nie 
znam ich wystarczająco dobrze, Ŝeby coś powiedzieć.
- Anakinie - odezwała się cicho Sannah. - Ty i Tahiri uratowaliście mój lud. Nie mogę 
pozwolić, Ŝeby coś jej się stało. Po prostu nie mogę.
- Dlaczego nie pomyślałaś o tym wcześniej? - warknął Anakin. - Cała trójka mogła 
odejść z Kamem i Tionną. UwaŜaliście, Ŝe to jakaś zabawa. Szkoda, Ŝe się myliliście.
- Anakinie! - Sannah wytrzeszczyła oczy, ale po chwili spuściła głowę.
- Masz rację - szepnęła. - To nasza wina. Moja wina. Mogłam powiedzieć Kamowi, a 
wtedy nic podobnego by się nie zdarzyło. Mistrz Ikrit wciąŜ by Ŝył.
Łzy strumieniem popłynęły jej po twarzy. Przez krótki moment Anakin cieszył się, Ŝe 
dziewczynka płacze, Ŝe wreszcie do niej dotarło, jak głupio postąpiła. Bardzo chciał 
się z nią zgodzić.
Zgrzytnął zębami, wstał i odszedł w kierunku skraju dŜungli.
Nie zaszedł daleko, oparł się tylko o pień wielkiego drzewa i dyszał cięŜko, usiłując 
się opanować. Dopiero po chwili, kiedy poczuł, Ŝe zdoła to zrobić, powrócił na 
polankę i podszedł do Sannah, która wciąŜ jeszcze płakała. Valin teŜ w milczeniu 
ocierał łzy.
- Nie miałem racji - odezwał się - śadne z was nie jest niczemu winne. Winić moŜna 
tylko Yuuzhan Vong, a nie was. Poczucie winy w tej chwili nas nie uratuje. Na 
planecie jest mnóstwo innych statków. O ile wiem, juŜ nas namierzyli, więc musimy 
się przygotować. Jeśli tak nie
jest, musimy się zastanowić, jak uruchomić statek.
Remis Vehn roześmiał się z goryczą.
- Mamy tu części z trzech statków - spokojnie dodał chłopiec. - Powinniśmy z tego 
coś sklecić. Poza tym pomoc jest w drodze, więc moŜe naleŜałoby tylko czekać i 
wytrzymać jeszcze przez jakiś czas. Valin, czynię cię odpowiedzialnym za 
sprawdzenie i zinwentaryzowanie wszystkich racji Ŝywnościowych i leków. Vehn, ty 
mu powiesz, gdzie ma tego szukać na statku...i nic nie ukryjesz. Sannah, tobie daję 
miotacz. Będziesz pilnowała obozu, a ja pójdę się rozejrzeć po miejscach
katastrof. Jeśli usłyszysz cokolwiek... mam na myśli naprawdę wszystko, co 
nietypowe... oboje chowacie się i pozostajecie w ukryciu, jasne?
- Tak - odparła Sannah. Velin powaŜnie kiwnął głową.
- Dobrze. I nie wierzcie we wszystko, co mówi Vehn. Nie dotykajcie jego więzów, 
nawet do niego nie podchodźcie. Niedługo wrócę.

ROZDZIAŁ 10

Karnie nie stracił przytomności, ale czas dziwnie zwolnił. UprząŜ pilota usiłowała go 
przeciąć na pół, a statek wirował jak szalony, zasilanie włączało się i wyłączało, aŜ 
wreszcie pozostało włączone, gdy do akcji weszły minimalne systemy podtrzymania 
Ŝ

ycia. Kompensator inercyjny obudził się, grawitacja się uspokoiła, ale ekran wciąŜ 

pozostawał nieodgadnionym kłębowiskiem sygnałów.
- Raport! - krzyknął Karrde. Co się dzieje?
H'sishi niechętnie podniosła wzrok.
- Minimalne uszkodzenie fregaty - zameldowała. – Oberwaliśmy i trochę kulejemy.
- Ale kulejemy przynajmniej we właściwym kierunku - podsumował Karrde. - 
Kierunek: zewnętrzne systemy.
- Rdzeń hipernapędu jest chyba najbardziej uszkodzony - zauwaŜył Dankin. - Nie 
sądzę, Ŝeby udało nam się skoczyć.
- No nie, stąd na pewno nie skoczymy... nie z tej dziury, którą wykopał sobie Yavin.
- WciąŜ jeszcze damy radę umknąć duŜym statkom, przynajmniej przez jakiś czas. 
Fregata w końcu i tak nas złapie, ale mamy przewagę, której nie zlikwiduje wcześniej 
niŜ za godzinę. Za to E-skrzydłowce mogą nam narobić kłopotów.
- śyczę im szczęścia - burknął Karrde.
- Wiesz, mamy teraz kilka słabych punktów na pancerzu - delikatnie przypomniała 
Shada.
- Dlatego właśnie im zwiejemy, Shado, kochanie - odparł Karrde.
- A nasze tarcze...
- Wytrzymają, ile trzeba.
- Ile trzeba na co? - zapytała Shada. - Bez hipernapędu...
H'sishi wydała basowy pomruk.
- Co się dzieje, H'sishi?
- Mogę ci dać coś lepszego niŜ działający hipernapęd, kapitanie - powiedziała 
Togorianka.
- A cóŜ to takiego?
Obdarzyła go bardzo zębatym uśmiechem, tak szerokim, Ŝe prawie podzielił jej głowę 
na dwie połówki.
- Reszta naszej floty, sir.
- Pytałaś, na co czekam, Shado? Nigdy nie wątp w to, Ŝe bogowie mnie lubią. Jak 
daleko?
- Ummm, urrr... - H'sishi spowaŜniała nagle. - Co najmniej dwie godziny, sir.
- No, cóŜ - wesoło odparł Karrde. - Przyjmuję propozycje, jak rozciągnąć te... ileŜ to... 
teraz juŜ osiem minut... w dwie godziny, których potrzebujemy...
Pancerz zagrzechotał złowróŜbnie.
- Mamy na karku E-skrzydłowce, sir - zameldował Dankin.
- CóŜ, nie dajmy im czekać. PokaŜcie, co ten biedny stary transporter ma do 
zaofiarowania. Shado, mostek jest twój.
- Chyba nie chcesz uciec w środku bitwy?
- To nie potrwa długo. Dajcie mi znać, kiedy dogoni nas największy statek. Na razie 
muszę pogadać z Solusarem.
Cztery godziny później na ekranie Karrde'a pojawił się wyraźnie zmęczony Imsatad.
- Jesteś idiotą, Karrde - oznajmił.
- A pan kim jest w takim razie, kapitanie? - odparował Karrde. - Tak czy owak, nasze 
pozycje uległy teraz odwróceniu. Mam znacznie więcej siły raŜenia niŜ pańska mała 
flotylla.
- A jednak, jak juŜ kiedyś pan to zauwaŜył, wciąŜ jeszcze tu jesteście, to znaczy, Ŝe 

nie wykonaliście swojego zadania - rzekł Imsatad. - Czego chcecie?
- Zgodnie z moimi obliczeniami brakuje jeszcze czwórki młodych Jedi. Pewnie pan 
nic nie wie na ten temat, co?
- Rzeczywiście nic nie wiem.
Karrde wstał i splótł dłonie za plecami.
- Czasami potrafię być bardzo powaŜnym człowiekiem, kapitanie Imsatad. Właśnie 
nadeszła taka chwila. Dałem słowo, Ŝe bezpiecznie dostarczę uczniów i dwóch 
nauczycieli Jedi i Ŝe nie pozwolę im wpaść w łapy mętów pańskiego pokroju. 
Zamierzam właśnie to zrobić.
- NaraŜacie na niebezpieczeństwo naszą misję - rzekł z wyrzutem Imsatad. - 
Yuuzhanie Vong nie zatrzymają się, dopóki nie dostaną wszystkich Jedi. Jeśli 
zrobimy za nich robotę, moŜe wykaŜą dobrą wolę...
Karrde przerwał mu z kąśliwym uśmieszkiem.
- Yuzhanie Vong podbili pół galaktyki w ofensywie, której w Ŝaden sposób nie 
sprowokowaliśmy. Czy to nas zobowiązuje do okazywania im dobrej woli?
- Słuchaj, Karrde. Byłem na Dantooine z grupą wojskową. Widziałem, co oni potrafią. 
Nie moŜemy ich zatrzymać. Nie moŜemy. To elementarny instynkt 
samozachowawczy. Poza tym to nieprawda, Ŝe ich nie sprowokowaliśmy. PrzecieŜ to 
Jedi rozpoczęli wojnę i to Jedi ich nieustannie prowokują.
Karrde westchnął i wrócił na swój fotel. Postukał palcami po poręczach.
- Nie wiem, czy naprawdę wierzy pan w tę kupę bzdur i wcale mnie to nie obchodzi. 
Ale to dobrze, Ŝe wspomniał pan o instynkcie samozachowawczym, poniewaŜ właśnie
stoi pan przed koniecznością wyboru.
Imsatad dumnie uniósł podbródek.
- Gdybyś sądził, Ŝe mamy waszych zaginionych Jedi, nie niszczył byś naszych 
statków.
Karrde machnął ręką. Kam Solusar wszedł w pole widzenia monitora.
- Pozwoli pan, Ŝe przedstawię Kama  Solusara, jednego z nauczycieli w akademii 
Jedi, której dzieje tak brutalnie przerwaliście. Jest Jedi, a oni wyczuwają się 
wzajemnie. Wiedział pan o tym?
Oczy Imsatada przeskakiwały z jednego na drugiego.
- Słyszałem o czymś takim.
- śadnego z dzieci nie ma na pańskim statku, kapitanie - rzekł Solusar głosem, którym 
moŜna by łamać kości. - Nic nam nie przeszkodzi, Ŝeby pana unicestwić.
Imsatad zamrugał nerwowo.
- To, co robię, robię dla dobra całej galaktyki - wykrztusił.
- Tak, juŜ to słyszałem w pańskim wykonaniu - odparł Karrde. -
Osobiście uwaŜam, Ŝe najlepiej przysłuŜy się pan galaktyce w formie chmury 
organicznego pyłu.
Imsatad potarł czoło.
- Czego chcesz? - zapytał wreszcie znuŜonym głosem.
- Chcę, Ŝeby wszystkie statki wylądowały. Chcę przeszukać je jeden po drugim.
Imsatad wzruszył ramionami.
- Nie mam dzieci, których szukacie. MoŜesz przeszukać moje statki. Daj mi osiem 
godzin, Ŝebym zdąŜył je posadzić.
- Masz pięć. - Karrde dał znak, Ŝeby przerwać połączenie.
- On coś ukrywa - zauwaŜył Solusar. - Nie mogę wyczuć, co.
- Nie dociera do niego, Ŝe jest pokonany?
- Nie i to jest właśnie najdziwniejsze. Czuje się pobity, ale ukrywa coś w związku z 
Anakinem i resztą.
- Naprawdę myślisz, Ŝe oni wciąŜ Ŝyją?

- Anakin Ŝyje, jestem tego pewien. Tahiri teŜ. A jeśli oni Ŝyją, to Ŝyje równieŜ Sannah 
i Valin. W końcu Brygada Pokoju nie przybyła tu po to, Ŝeby ich zabić, ale wziąć do 
niewoli.
Karrde przytaknął w zadumie.
- Sprowadzę tu "Układ Idioty". To korweta, a jej kapitan jest jednym z moich 
najlepszych ludzi. Chciałbym dowieźć te dzieci całe i zdrowe na Coruscant.
- Doskonały pomysł, chociaŜ na Coruscant teŜ niedługo będą bezpieczne..
- Na szczęście Lukę Skywalker ma na tę okazję jeszcze inny plan.
- Ja zostanę, dopóki nie znajdziemy reszty - oświadczył Solusar.
- Właśnie tak mi się wydawało. A Tinna?
- Dzieci potrzebują jednego z nas.
- Doskonale. Zajmę się więc transferem.
Solusar skinął głową i wyciągnął dłoń.
- Jeszcze ci nie podziękowałem. Cieszę się, Ŝe cię nie zabiłem.
Karrde uśmiechnął się smutno i ujął wyciągniętą dłoń
- Doskonały dar na doskonałą okazję. O tobie mówię, Solusar.
- Sithowe nasienie - warknęła Shada z drugiej strony mostka.
- Co się tam dzieje?
- Karrde, jeśli chcesz zabrać te dzieciaki z systemu, proponuję, Ŝebyś
się pospieszył.
- A co, jeszcze więcej Brygad Pokoju? - Spojrzał na czujniki dalekiego zasięgu. 
Pojawiały się na nich świetliste punkty... coraz więcej i więcej. - H'sishi, co my tu 
mamy?
Pani taktyk spojrzała na niego ponuro.
- Yuuzhanie Vong, sir. Całe mnóstwo. Co najmniej dwa analogi krąŜowników i całe 
mnóstwo mniejszych statków.
Karrde zacisnął palce na oparciu fotela, aŜ zbielały mu kostki.Klął w duchu, ale 
usiłował zachować spokojną twarz.
- Ile czasu?
- Nie więcej niŜ godzina, sir.
- Wystarczy, Ŝeby "Układ Idioty" znalazł się daleko. "Przekręt" ma lecieć z nim 
razem.
- A co z nami? - zapytała Shada.
- Nie moŜemy walnąć w nich bykiem - zastrzegł się Karrde.
- Anakin i reszta są jeszcze na dole - warknął Solusar. - Jeśli myślisz, Ŝeby ich 
zostawić...
Karrde przerwał mu machnięciem ręki.
- O niczym takim nie myślę. Jeśli opuścimy ten system, zamkną go tak dokładnie, Ŝe 
wedrze się tu tylko flota Nowej Republiki. Musimy jednak zmienić taktykę. I potrzeba 
nam posiłków. Shado, przeniesiesz się na "Układ Idioty". Zabieraj, co się da.
- Chyba oszalałeś, jeśli uwaŜasz, Ŝe cię tu zostawię.
- Nic nam nie będzie. To wielki system, a my nie jesteśmy bezbronni. Jeśli Yuuzhanie 
Vong planują okupację Yavina Cztery, moŜemy im bardzo utrudnić Ŝycie. Powinnaś 
juŜ wiedzieć, Shado, Ŝe jeśli jestem dobry w czymkolwiek, to właśnie w ratowaniu 
własnego tyłka. Teraz
pędź. Nie mamy czasu się o to kłócić.
- Wrócę - obiecała.
- Oczywiście, Ŝe wrócisz. A ja tu na ciebie zaczekam. A teraz ruszaj.

ROZDZIAŁ 11

Anakin obserwował odległe punkty jednostek rojących się wokół miejsca katastrofy. 
Byli tam od czterech godzin, ale w ciągu kilku ostatnich minut zaczęli się wynosić -
jeden po drugim. Poczuł skurcz w brzuchu. Gdyby miał jeden z tych skrzydlaków, 
mógłby wrócić do świątyni i zabrać Tahiri.
I co dalej? Zostawić Valina i Sannah z Vehnem pod niebem pełnym tej szarańczy? 
Próbować wlec ich za sobą w kolejną bitwę powietrzną, a potem na akcję ratunkową?
Nie. Nie mógł poświęcić ich wszystkich dla jednego Ŝycia...
Poczuł drŜenie przebiegające pień drzewa i dłoń sama powędrowała mu do miecza 
ś

wietlnego. Ale wyczuł, Ŝe to Valin wspina się w górę.

Chłopiec dotarł do niego i usadowił się w rozwidleniu gałęzi. Patrzył na dwa ostatnie 
skrzydlaki, które zdawały się właśnie odlatywać.
- Powinieneś zostać w jaskini - odezwał się Anakin.
- MoŜe i tak- zgodził się Valin. - Ale nie zostałem.
Wskazał na odlatujący stateczek.
- Myślałem, Ŝe będą szukać dłuŜej - mruknął.
Anakin potrząsnął głową.
- Dwa dni to i tak długo. Sądziłem, Ŝe zmęczą się wcześniej.
W końcu szukają większej zdobyczy: reszty studentów. Mają mało czasu, pamiętasz? 
Kiedy pojawią się Yuuzhanie, będą musieli udowodnić, Ŝe im się udało, albo juŜ po 
nich. Brygada Pokoju raczej wolałaby niepokazywać Vongom, jak zniszczyła ich 
macierzystą ziemię - pokazał
w dół. - Wracaj lepiej do jaskini. Mogą jeszcze raz wszystko przeszukać.
- Anakinie, dlaczego Yuuzhanie Vong tak bardzo chcą nas dostać?
Anakin odetchnął głęboko.
- Nie jestem pewien. Chyba dlatego, Ŝe nas nienawidzą. To, Ŝe nie istnieją w Mocy, 
odcina oba kierunki porozumienia. Nie moŜemy ich wyczuć ani wywierać na nich 
bezpośredniego wpływu, ale moŜemy robić rzeczy, których oni nie rozumieją. I to my 
właśnie najbardziej im zaszkodziliśmy. Sądzę, Ŝe ostatnią kroplą goryczy stało się 
poniŜenie ich mistrza wojennego przez Jacena.
- Ale tamci z Vehnem nie byli Yuuzhanami.
- Ale oni są jeszcze gorsi. UwaŜają, Ŝe jeśli nas wydadzą, zdołają powstrzymać 
podboje Yuuzhan, którzy zadowolą się tym, co juŜ zdobyli.
- A zadowolą się?
Anakin prychnął pogardliwie.
- Senator Elegos A'Kla oddał się w ich ręce. Miał nadzieję, Ŝe uda mu się ich 
zrozumieć, zadzierzgnąć nić porozumienia, zdobyć wzajemne zaufanie... jednym 
słowem rozpocząć proces poszukiwania pokojowego rozwiązania.
- Zabili go - cicho odezwał się Valin. - Słyszałem o tym.
- I przesłali nam jego wypolerowane kości.
- A potem mój tato zabił tego Yuuzhanina, który zabił Elegosa.
Anakin zawahał się. Nie pomyślał jakoś, do czego moŜe doprowadzić taki przykład.
- Tak - odparł krótko.
- A teraz wszyscy nienawidzą mojego taty, a nie Yuuzhan Vong.
Anakin potrząsnął głową.
- Nie. To nie tak. To tylko... tylko polityka, Valinie.
- A co to oznacza?
- Nie wiem, nienawidzę polityki. Zapytaj mojego brata, kiedy go znów spotkasz, albo 
moją mamę.
- Ale...
- To znaczy - przerwał mu Anakin - Ŝe twój ojciec, Corran Horn, jest dobrym 

człowiekiem i kaŜdy, kto ma choć trochę oleju w głowie, moŜe to potwierdzić. Cały 
problem z ludźmi polega na tym, Ŝe wielu z nich nie ma rozumu, a wielu innych to 
kłamcy.
- To znaczy, Ŝe będą mówili źle o moim ojcu, nawet jeśli tak nie uwaŜają.
- Właśnie tak, mały.
- Nie jestem mały.
Anakin spojrzał w zdeterminowaną dziecinną twarz i nagle zobaczył to samo, co 
Kam, Tionna, wujek Lukę, ciocia Mara - wszyscy dorośli w jego Ŝyciu - pewnie juŜ 
od dawna dostrzegali w jego własnej twarzy.
- MoŜe i nie - zgodził się z chłopcem. - Ale właśnie to przed chwilą próbowałem ci 
wyjaśnić. Yuuzhanie Vong nie wykazują najmniejszej tendencji do dotrzymywania 
słowa. Chyba nawet nie uwaŜają, Ŝe kłamstwo jest czymś złym. AElegos... no cóŜ, to 
była naprawdę szlachetna
próba i bardzo go za to szanuję. Ale jedyną rzeczą, jakiej od nas i naszych światów 
potrzebują Yuuzhanie, są niewolnicy. Oni nienawidzą naszych maszyn, uwaŜają je za 
bluźnierstwo i nie spoczną, dopóki nie zniszczą wszystkich. Jedyny sposób, aby 
uniknąć walki, to poddać się
i pozwolić im robić wszystko, co chcą. To jedyne warunki pokoju, jakie oni są w 
stanie zrozumieć i zaakceptować. Brygada Pokoju uwaŜa, Ŝe mogą zrobić coś 
pośredniego. Elegos był dzielny i szlachetny... i bardzo się mylił. Kosztowało go to 
Ŝ

ycie. CóŜ, naleŜało do niego i mógł je

poświęcić. Brygada Pokoju to głupcy i tchórze, więc chcą poświęcić nasze Ŝycie. A 
nasze Ŝycie naleŜy do nas i nic im do niego.
Valin skinął głową i uśmiechnął się lekko.
- Mówisz więcej niŜ zwykle. Tahiri zawsze twierdziła, Ŝe kiedyś to z ciebie wylezie.
Anakin zdumiał się, kiedy pojął, Ŝe Valin ma rację. Po raz pierwszy w Ŝyciu próbował 
moralizować. Nigdy przedtem tego nie robił, moŜe z wyjątkiem dyskusji z 
rodzeństwem lub Tahiri. Ba, nie umiał i nie lubił tego robić i unikał takiej postawy jak 
ognia. Jego ojciec czasem Ŝartował, Ŝe łatwiej byłoby pociągnąć śmigaczem gwiazdę 
neutronową, niŜ wydrzeć z Anakina dwa słowa naraz...
Ale nagle ludzie zaczęli Ŝądać od niego coraz więcej i więcej. Wieść o jego 
niektórych wyczynach rozniosła się szeroko i domyślał się, Ŝe otaczało go coś w 
rodzaju sławy. Do tej pory wszystko było dobrze, a choć nigdy by się do tego nie 
przyznał, nawet mu się to podobało. Wydawało
mu się, Ŝe moŜe stać się kimś takim jak wujek Lukę, kiedy był młody i  walczył z 
Imperium -jak bohater, choć naprawdę wcale nim nie był.
Poczuł ucisk w sercu i nagle zorientował się, dokąd go zawiodły te myśli.
- Dlaczego ty, Tahiri i Sannah przybyliście mi na pomoc, Valinie?
Dlaczego nie zostaliście z Kamem i Tionną?
Valin spojrzał na niego niewinnymi oczami.
- Bo chcemy być tacy jak ty, Anakinie. Wszyscy. A ty... ty nigdy byś nie uciekł z pola 
walki.
Anakin zacisnął zęby, w oczach poczuł pieczenie. To załatwiało sprawę. Skłamał, 
kiedy powiedział Sannah, Ŝe za ten chaos odpowiedzialni byli Yuuzhanie Vong i 
Brygady Pokoju. Podobnie jak śmierć Chewiego, jak Centerpoint, to był jego własny 
chaos. Chaos Anakina Solo.
Tym razem jednak musi go uporządkować. Jeszcze nie wie jak, ale musi.
- Nie widać, Ŝeby duŜo zabrali - zauwaŜyła Sannah, kiedy przeglądali wrak 
transportera Vehna. Od katastrofy minęły cztery dni i cztery noce, ale dopiero dobę 
temu ujrzeli ostatniego odlatującego skrzydlaka.
- A co mieliby zabrać? - zapytał Valin. - Nie zostało nic takiego, co by im się mogło 

przydać.
- Nie - zgodził się Anakin. - Zostało mnóstwo róŜnych dobrych rzeczy, ale 
naprawianie ich zajęłoby zbyt wiele czasu.
- Ale ty masz czas, prawda? - ironicznie rzucił Vehn z miejsca, gdzie siedział ze 
skrępowanymi dłońmi splecionymi na kolanach.
- Naprawię go - zapewnił Anakin. - Hipernapęd jest w porządku.
- To świetnie. Polecimy stąd prościuteńko w nadprzestrzeń. Przynajmniej nikt nie 
będzie musiał się martwić grzebaniem naszych szczątków. A na pewno juŜ nie 
będziemy się musieli martwić Vongami.
- Jeśli Anakin mówi, Ŝe to naprawi, to znaczy, Ŝe tak będzie - warknął Valin.
- Zamknij się, śmierdzący mały Hutcie - burknął Vehn. – MoŜe jestem waszym 
więźniem, ale to nie znaczy, Ŝe muszę przez cały dzień słuchać waszego pyskowania. 
Ja... hej! Au!
Vehn nagle zaczął się wściekle drapać po nodze, po czym padł na ziemię, wijąc się 
jak opętany. Anakin wyprostował się.
- Odejdźcie od niego. To jakaś sztuczka.
- Sztuczka? - wrzasnął Vahn. - śrą mnie Ŝywcem!
Dopiero wtedy Anakin zauwaŜył, Ŝe Valin się śmieje.
- Valinie, to twoja sprawka?
- ZasłuŜył sobie.
- Przestań. Natychmiast. W tej chwili.
- Ja tylko...
- JuŜ!
- Tak, sir - szepnął Valin. I nie brzmiało to sarkastycznie.
Anakin ukląkł obok Vehna. Od ramion i twarzy pilota odpełzała
właśnie chmara wielosegmentowych robaków mniej więcej centymetrowej długości, 
pozostawiając po sobie czerwonawe smuŜki. Vehn nerwowo otrząsał je z siebie, ale 
kiedy Anakin próbował mu pomóc, odskoczył z gniewnym okrzykiem.
Dopiero kiedy pozbył się wszystkich robaków, Vehn zwrócił się w stronę Valina. 
Dyszał cięŜko.
- To twoja sprawka, nie? Jakiś cholerny hokus-pokus Jedi! – Nie zgrabnie podniósł 
się na nogi. - Mam nadzieję, Ŝe Vongowie naprawdę was dorwą. Wszystkich, co do 
jednego.
- Taak? - syknął Valin. - No...
- Valin! - wpadł mu w słowo Anakin nieco zbyt ostro – Zamknij się i słuchaj. 
Potrafisz zrobić coś lepszego. Wiem, Ŝe potrafisz, bo mieliśmy tych samych 
nauczycieli. - Odwrócił się w stronę Sannah. - Ty teŜ się śmiałaś. UwaŜasz, Ŝe to 
zabawne, uŜywać Mocy do torturowania bez
bronnego więźnia tylko dlatego, Ŝe cię przezywał?
Sannah poczerwieniała.
- Nie - szepnęła.
- Valin?
- Nie - odparł cicho chłopiec. - Wydaje mi się, Ŝe nie.
- Są chwile, kiedy trzeba uŜyć Mocy w samoobronie, Valinie, są teŜ chwile, kiedy 
obrona oznacza atak. A gdyby nawet przyszło mi wycisnąć mózg Vehna, Ŝeby 
dowiedzieć się czegoś, co pomoŜe nam uratować Tahiri, pewnie bym to zrobił. Ale 
tortura dla samej tortury... nigdy.
Valin skinął głową i usiadł. Ku zdumieniu Anakina nie wyglądał na obraŜonego, 
raczej na zamyślonego. Nagle stał się szalenie podobny do swojego ojca, Corrana 
Horna. Było to tak wyraźne, tak oczywiste, Ŝe Anakin zaczął się zastanawiać, czy to 
przyszłościowa wizja dorosłego Valina, czy po prostu uderzające podobieństwo.

Odchrząknął.
- Zajmijmy się pracą, co wy na to? Silniki nie są w tak złym stanie, jak by się 
wydawało. Sądzę, Ŝe uŜywając części odzyskanych z innych jednostek, zmusimy 
statek do kuśtykania, a tylko tyle mi potrzeba: drogi na orbitę. W ostateczności 
przynajmniej uruchomię komunikator.
Anakin nie pozbył się wprawdzie wątpliwości, ale dzieciaki przynajmniej dostaną 
jakieś zajęcie, zanim on wymyśli sposób, Ŝeby przebyć pół księŜyca w poszukiwaniu 
Tahiri. Jeśli się czymś zajmą, nie będą się aŜ tak martwić. Poza tym Talon Karrde 
powinien zjawić się lada chwila.
A Tahiri wciąŜ była tutaj. Prawie na pewno znajdowała się na Yavi-nie Cztery, a nie 
na orbicie.
To było pocieszające, ale Anakin i tak o mało nie oszalał. Poszedłby chociaŜ na 
piechotę, choć rozum mu podpowiadał, Ŝe potrzebowałby kilku miesięcy, aby przebyć 
dziką puszczę, która dzieli go od Wielkiej Świątyni. MoŜe po prostu potrzebował 
zajęcia, tak samo jak Valin i Sannah.
Z westchnieniem poszedł sprawdzić, jak wyglądają sprzęgła ogniw zasilania.
Coś zapiszczało tuŜ przy nim. JuŜ chwytał za świetlny miecz, kiedy zorientował się, 
Ŝ

e dźwięk pochodzi z komunikatora na nadgarstku. Ktoś go wzywał.

Przez chwilę gapił się na komunikator. MoŜe to jaka sztuczka Brygady Pokoju, próba 
namierzenia Anakina? A moŜe to Talon Karrde próbuje ich znaleźć?
Niechętnie przyjął wezwanie. Po wyświetlaczu zaczęły się przewijać słowa:
POGOŃ ZMYLONA. X-SKRZYDŁOWIEC MOCNO USZKODZONY. CZEKAM 
NA DALSZE INSTRUKCJE.
- Fiver!
POTWIERDZAM
- Fiver, uŜyj tego sygnału i przylatuj prosto tutaj! Gdzie jesteś?
20 GODZIN STANDARDOWYCH.
- Co? Dlaczego?
TYLKO NAPĘD REPULSOROWY. STATEK POWAśNIE USZKODZONY.
- Ale tobie nic się nie stało?
SPRAWNY.
- Dobrze. Świetnie ci idzie, Fiver. Przylatuj najszybciej, jak moŜesz. Potrzebujemy 
cię.
POTWIERDZAM, ANAKINIE.
- Anakinie? - Chłopiec roześmiał się, pomimo wszystkich kłopotów. Robot 
astromechaniczny dawno nie przechodził kasowania pamięci i zaczynał juŜ mieć 
swoje dziwactwa. Samotny lot X-skrzydłowcem XJ nie był zadaniem, które 
znajdowałoby się w zakresie czynności tej
jednostki. Anakin ledwie mógł uwierzyć, Ŝe robocikowi udało się tego dokonać w 
pojedynkę. Sądził, Ŝe poświęca swój statek i Fivera, przeprowadzając dywersję. 
Teraz, kiedy juŜ wiedział, Ŝe wszystko potoczyło się zupełnie inaczej, czuł wyraźną 
ulgę. Miał do dyspozycji nie tylko
więcej części, ale i robota astromechanicznego do pomocy.
Sprawy nie wyglądały jeszcze całkiem dobrze, ale Anakin czuł, Ŝe moŜe juŜ 
spokojniej patrzeć w przyszłość.

ROZDZIAŁ 12

Ciemność otuliła Anakina jak płaszcz i szeptała mu do ucha jak matka. Obiecywała 
mu twarz z durastali i serce z ferrobetonu. Dawała supernowe pełne mocy i niezłomną 

wolę, aby ich uŜywać.
Bywał juŜ niegdyś w tym miejscu, i to dość często. Był to jego najdawniejszy sen, śnił 
go po raz pierwszy chyba tego dnia, kiedy klon imperatora Palpatine'a dotknął go w 
łonie matki. Odkąd dowiedział się o swoim imienniku, dziadku Vaderze, sny stały się 
wyraźniejsze, bardziej szczegółowe. Widział przyszłość, w której był juŜ dorosły, o 
oczach szarych jak stalowa powłoka statku. Widział sam siebie w masce Dartha 
Vadera, odrodzonego Rycerza Ciemności.
W jaskini na Dagobah zawarł ze swoimi snami pewnego rodzaju pokój. Była to ta 
sama jaskinia, w której jego wuj Lukę spojrzał w twarz własnej ciemnej stronie i 
poniósł klęskę. Ale pokój to nie znaczy milczenie, a tu, na księŜycu skaŜonym ciemną 
stroną równie głęboko jak sami Sithowie, sny były szczególnie niepokojące.
Tym razem jednak coś się przerwało. Puściła tama, która do tej pory więziła czarne 
wody. Zalały go teraz, takie zimne i dziwne, Ŝe pulsowanie w jego piersi ustało na 
chwilę, jakby serce otoczyła Ŝelazna pięść.
Słyszał miękki śmiech, znany, a jednocześnie obcy. Głos i ton wydawały się dziwne, 
ale rytm był mu znany równie dobrze jak głos własnego ojca. Śmiech kobiecy, 
gardłowy i sardoniczny. Poczuł, Ŝe włoski na karku unoszą mu się ze strachu.
Obejrzał się i wtedy ją zobaczył.
Miała złociste włosy, błyszczące jak samorodek w zachodzącym słońcu Coruscant lub 
nagły rozbłysk piekielnego ognia. Jedno z jej oczu miało barwę nefrytu, drugie - 
obsydianu. Usta otaczały setki nacięć, od czubka czoła do podbródka biegła biała 
blizna. Ciało - bardzo dojrzałe, bardzo kobiece i bardzo ludzkie - ciasno okrywała 
skorupa chitynowej substancji, składająca się z pancerzy i przegubów podobnych do 
owadziej skorupy. Z ramion i łokci wystawały guzy i spiczaste rogi.
Uśmiechnęła się do niego pociętymi wargami i wyciągnęła w jego kierunku coś, co 
przypominało pałkę, ale w jej dłoni zwinęło się nagle i wypręŜyło jak tłusta larwa. Z 
jednego końca wytrysnęło nagle światło, przemieniając się w jasnobłękitne ostrze. 
Energia ciemnej strony otoczyła Anakina, wzywając go. Nagle poczuł do niej 
nieodparty pociąg: zatęsknił kaŜdą komórką ciała w sposób, jakiego jeszcze nigdy 
dotąd nie zaznał.
Znów usłyszał jej śmiech. Nagle zrozumiał, Ŝe ona nie patrzy na niego, wcale nie, 
tylko na kogoś innego, poza jego polem widzenia, kogoś, kogo on sam nie mógł 
dostrzec.
- Ostatni przedstawiciel gatunku - odezwała się. Jej głos brzmiał jak szept, głównie z 
powodu zniekształconych warg. - Ostatni przedstawiciel mojego gatunku.
Podniosła ostrze, a wtedy Anakin ją rozpoznał.
- Tahiri! - wrzasnął. Zawahała się, jakby nagle usłyszała jakiś odległy dźwięk, ale 
zaraz skoczyła do przodu, zataczając łuk jarzącym się ostrzem. W oczach miała 
rozkosz i rozpacz, radość i szaleństwo, Ŝe Anakinowi na ten widok zabrakło tchu w 
piersi.
Obudził się, ale dalej się dusił. Usta zatykała mu czyjaś silna dłoń. Próbował się 
wykręcić, ale trzymano go pewnie i mocno. Próbował podwinąć nogi pod siebie, ale 
teŜ mu się nie udało.
Spokojnie, nie bój się, pomyślał. Pozbieraj się, Anakinie. Miałeś zdaje się stać na 
warcie. W jaskini nawet nie usłyszą, jeśli zginiesz.
UŜył Mocy, aby wyrwać się z uchwytu i odrzucić napastnika daleko w bok. W jednej 
chwili zerwał się na nogi z mieczem świetlnym w dłoni. W świetle klingi ujrzał 
brodatą twarz starego człowieka i miotacz.
- Jedi, zaczekaj! Jestem... przyjacielem.
- Tak? To dlaczego mnie zaatakowałeś?
- Nie wiedziałem... nie... - Przybysz mówił głosem tak słabym, jakby rzadko go 

uŜywał. - Nazywam się Qorl. Byłem przyjacielem Jedi.
Nie wiedziałem, kim jesteście.
- Qorl? Mój brat i siostra znali jakiegoś Qorla. Sterroryzował ich miotaczem, Ŝeby mu 
naprawili statek
- Jacen. Jaina - powiedział starzec. - Qorl uratował ich równieŜ od Akademii Cieni.
- Byłeś pilotem myśliwca TIE, który tu się zabłąkał, kiedy znisz
czono Gwiazdę Śmierci. Uciekłeś...
- I wróciłem. Odszedłem, czując się wrogiem twojej siostry i brata.
Wróciłem jako ich przyjaciel. Naprawdę jesteś ich bratem? – ZmruŜył oczy. - Nie 
widzę juŜ tak dobrze.
- Co tu robisz?
- Widziałem latające statki i walkę. Myślałem, Ŝe jeden spadł tu w pobliŜu, 
przyszedłem zobaczyć - wzruszył ramionami. - Minęło siedem dni i oto jestem.
- I oto jesteś. - Anakin usiłował sobie przypomnieć, co wie na temat tego siwego 
starca. Jacen i Jaina znaleźli jego zniszczony myśliwiec TIE i postanowili go 
naprawić, nie wiedząc, Ŝe pilot wciąŜ jest w pobliŜu, Ŝe kryje się przed ludźmi, bo nie 
wie, Ŝe wojna się skończyła. Qorl zmusił ich do dokończenia naprawy i pozostawił na 
pewną śmierć, ale później pomógł im uciec z Akademii Cieni. Anakin pamiętał, Ŝe 
Qorl ostatecznie wylądował na Yavinie Cztery, ale nie znał szczegółów. Niewiedział, 
Ŝ

e Jacen i Jaina uznali go za przyjaciela, a wujek Lukę bez oporów pozostawił starego 

człowieka samemu sobie.
Qorl wskazał na miecz świetlny.
- Mógłbyś to wyłączyć? Proszę cię.
- Och, oczywiście.
- Z kim walczyliście?
- Z Brygadą Pokoju.
- Z kim?
- Eee... kiedy ostatnio miałeś jakieś wieści z zewnątrz, Qorl?
- Nie wiem. Stary Peckhum zrzucał mi tu czasem jakieś zapasy, ostatnio pewnie ze 
dwa albo trzy lata temu. Powiedziałem mu, Ŝeby nie wracał.
- Ach, tak. No cóŜ, to wymaga paru wyjaśnień. Wielu wyjaśnień.
- MoŜesz mi powiedzieć, co to za nowe statki widziałem? Były...dziwne.
Anakin poczuł ukłucie w piersi.
- Jakie statki?
- Wyglądały jak jakieś narośle. Ohydne.
- Och, nie - szepnął Anakin. - Dobrze, opowiem ci wszystko najszybciej, jak się da, a 
potem... - Przypomniał sobie swoją wizję, tę odmienioną Tahiri, mroczną Jedi z 
bliznami i implantami Yuuzhan Vong. - A potem muszę coś załatwić... niewaŜne, 
jakim kosztem.
- Muszę z tobą pogadać, Vehn. - Anakin przysiadł naprzeciwko pilota.
- No to mów. Hej, a co to za starszy gość?
- Coś w rodzaju pustelnika. Oddaję mu ciebie pod opiekę.
- Co masz na myśli? - podejrzliwie zapytał Vehn.
Anakin głęboko zaczerpnął tchu i wypalił prosto z mostu:
- W porządku, Vehn. Wiesz, o co mi chodzi? Potrzebuję twojej pomocy.
- Od jakiegoś czasu próbuję ci to zaproponować.
- I masz rację.
- No... cóŜ, szkoda. Potraktowałeś mnie jak hutyjską kupę gówna.
Dlaczego nie miałbym odpłacić ci pięknym za nadobne?
- Yuuzhanie Vong przylecieli.
Ta informacja przeraziła Vehna.Nie pokazał strachu na nieruchomej twarzy, ale 

Anakin go wyczuwał.
- Qorl widział ich statki.
- Znajdą nas - bezbarwnym głosem przemówił Vehn.
- A niby dlaczego? Wcale nas nie szukają. Jeśli Brygada Pokoju nie opowie im o 
katastrofie... ale nie sądzę, Ŝeby to zrobili. W ten sposób ujawniliby tylko swoją 
niekompetencję, prawda? Yuuzhanie mogą trafić na nas wyłącznie przy okazji 
przypadkowego patrolu, ale prawdo
podobieństwo...
- ZaleŜy, ile statków wysłali na patrol - przerwał Vehn. - Nie wiesz jednego, więc nie 
wiesz i drugiego.
- To prawda. Chodzi o to... Ŝe zamierzam wrócić po moją przyjaciółkę do świątyni. 
Idę juŜ teraz i chcę, Ŝebyście razem z Qorlem bezpiecznie zabrali Sannah i Valina z 
księŜyca.
- Co? Nie zwariowałeś przypadkiem?
- Potrafisz chyba sam skończyć naprawę statku, nie?
Vehn w dalszym ciągu przyglądał się Anakinowi, jakby chłopak oszalał.
- Nie. Napęd podświetlny...
- JuŜ prawie zreperowany. PokaŜę ci...
- NiemoŜliwe.
- Bzdura. WciąŜ potrzebujesz części, ale Qorl pokaŜe ci, gdzie moŜesz je zdobyć. I 
masz Fivera. Zaprogramowałem go wszystkimi danymi, jakich moŜesz potrzebować.
- A dlaczego w ogóle miałbym to zrobić? WciąŜ nie bardzo rozumiem...
- PoniewaŜ to takŜe twoja ostatnia szansa. Sądzisz, Ŝe Yuuzhanie
Vong uznają cię za sojusznika, kiedy was tu znajdą? Wątpię. Bardzo wątpię. Mówisz, 
Ŝ

e byłeś w Brygadzie Pokoju tylko dla forsy, Ŝe tak naprawdę nie podzielasz ich 

poglądów... no cóŜ, powiedzmy, Ŝe uwierzę ci na słowo. Zabierz te dzieciaki w 
bezpieczne miejsce, a ja ci zagwarantuję zysk.
- Skąd wiesz, Ŝe nie polecę prosto do Yuzhan Vong i nie przekaŜę im Valina i 
Sannah?
- Z kilku powodów. Po pierwsze, Qorl wypali w tobie całkiem sporą dziurę, jeśli 
spróbujesz to zrobić. Nie ufam mu do końca. Był ostatnim Ŝołnierzem Imperium w 
czynnej słuŜbie jeszcze przez dwadzieścia lat po śmierci Imperatora. Ale z tego 
samego powodu nigdy nie przekaŜe ludzi Yuuzhanom Vong... i tobie teŜ nie pozwoli 
tego zrobić. MoŜe przy pierwszej okazji wystartuje w kierunku Szczątków Imperium, 
ale o ile się orientuję, to i tak nieporównanie lepiej, niŜ zostać tutaj. Po drugie, 
uwaŜam, Ŝe zrobisz wszystko, co w twojej mocy, aby wyjść z tego w jednym 
kawałku. W końcu jesteś dość cwany, Ŝeby nie liczyć na uprzejmość Yuuzhan Vong. 
A trzeci powód... - pochylił się ku niemu – Trzeci powód jest taki, Ŝe jeśli Valinowi 
lub Sannah włos spadnie z głowy, módl się, Ŝeby mnie zabito. Bo jeśli nie... to 
cokolwiek się stanie, dopadnę cię. To ci mogę przysiąc.
- Spokojnie, Jedi. Zrobię to. Wszystko jest lepsze niŜ siedzenie w dŜungli i czekanie 
na śmierć od ukąszenia jaszczurki. Ale wolałbym, Ŝebyś mi nie groził. Mam tego 
serdecznie dość.
- Powiedziałem to, co chciałem. Nie będę powtarzał. - Anakin podniósł głos. - Qorl, 
moŜesz tu przyjść?
Stary pilot przyczłapał do nich i bardzo dokładnie zmierzył Vehna wzrokiem. 
Przykląkł, aŜ zatrzeszczały mu stawy i potrząsnął palcem przed nosem Vehna.
- Znam cię - wymamrotał.
- Chyba oszalałeś - odparł Vehn. - Nigdy w Ŝyciu cię nie widziałem.
- Jasne. Nawet gdybyś spotkał kogoś takiego jak stary Qorl, pewnie byś go nie poznał. 
Nie masz bazy danych. Z drugiej strony, stary Qorl znał setki takich jak ty. Nie 

sprawisz Qorlowi Ŝadnych kłopotów.
Zrobisz to, co ci kaŜe.
- Zrobię, zrobię - obiecał Vehn. - Tylko... trzymaj się ode mnie z daleka, zgoda? Albo 
przynajmniej się wykąp, bo śmierdzi od ciebie,jak Wookiemu spod pachy.
Qorl zarechotał, oparł dłonie na udach i wyprostował się na całą wysokość.
Spojrzał uwaŜnie na Anakina.
- Jesteś pewien tego, co robisz?
- Po prostu muszę - odrzekł chłopak. - Moc kaŜe mi to zrobić.
- Moc. Hmm... Czy Moc przeniesie cię przez pół księŜyca w czasie szybszym niŜ rok? 
Bo tyle czasu zajmie ci spacer do świątyni, jeśli po drodze nie napoczną cię Ŝuki-
piranie albo nie padniesz od gorączki bagiennej. Mógłbyś poczekać chociaŜ do czasu, 
aŜ naprawimy statek.
- Nie muszę iść piechotą - wyjaśnił Anakin. - System napędu repulsorowego w 
Eskrzydłowcu był nieuszkodzony. Skleciłem coś, co przy pewnej dozie dobrej woli 
moŜe ujść za śmigacz.
- ZdąŜyłeś?
- O, juŜ parę dni temu. Ale dopóki się nie zjawiłeś, nie mogłem się zdecydować, Ŝeby 
odejść. Nie mogłem zabrać Valina i Sannah, a nie zostawiłbym ich przecieŜ samych. - 
Ale teraz otrzymałem dwa znaki, dodał w duchu. Qorla i mój sen. Czuł, Ŝe dobrze 
robi. Gdyby nie poszedł, czułby się okropnie. Czułby się tak, jak... pod powiekami 
przemknęła mu twarz Chewbacki, taka jaką widział go po raz ostatni, a potem 
samotna postać okrąŜonej przez wrogów Tahiri.
Tahiri dorosła, w zbroi Yuuzhan Vong i władająca ciemną stroną Mocy.
Musiał podjąć to ryzyko.
- Teraz pójdę wyjaśnić to dzieciom - rzekł. - Odejdę rankiem.

ROZDZIAŁ 13

Komandor Tsaak Vootuh skierował spojrzenie opalizujących oczu na dygoczącą istotę
ludzką. Z trudem oparł się podszeptom tej części swojego umysłu, która miała 
ogromną chęć połoŜyć kres jej cierpieniom.
A była to przewaŜająca część.
- Tyjesteślmsatad?- zapytał.
- Tak, sir.
- Wyprostuj się - warknął Vootun. -Yuuzhańskie niemowlę skomlące w kołysce ma 
więcej dumy i godności niŜ twoje zawodzenia.
Mówiąc, rozkoszował się cichym sykiem powietrza uchodzącego przez romboidalne 
nacięcia w jego policzkach. ZałoŜył dłonie za plecami, aby płaszcz, wpijający się w 
skórę ramion, odsłonił w całej okazałości tatuaŜe i nabrzmiałe blizny po ogniu, które 
ozdabiały mu tors. W milczeniu podziękował Yun-Yuuzhan za to, Ŝe nie narodził się 
jako jeden z tych gładkich, pozbawionych honoru niewiernych.
- Tak, sir - powtórzył Imsatad nieco pewniejszym głosem.
- Wyjaśniłeś moim podkomendnym, Ŝe jesteś naszym sprzymierzeńcem? Jednym z... - 
zmarszczył czoło, aby przypomnieć sobie nazwę grupy w basicu - .. .z Brygady 
Pokoju?
Tizowyrm w jego uchu przetłumaczył ostatnie słowo jako "dobrowolne poddaństwo, 
naleŜne zdobywcy od poddanego".
- Tak, sir.
- Zastanawiam się, jak to udowodnisz - mruknął Tsaak Vootuh. -
Z naszej informacji wynika, Ŝe ten księŜyc był domem wielu młodych Jedai. A jednak 
nie znajduję tu ani jednego z nich. To niezwykłe i podejrzewam, Ŝe naleŜy za to winić 

właśnie ciebie.
- Nie-zaprotestowałImsatad.-Przybylismywdobrejwierze , aby spełnić warunek 
pokoju, jaki zaproponował wasz mistrz wojenny Tsavong Lah.
- I ponieśliście sromotną klęskę. Gdzie są Jeedai?
Imsatad zawahał się.
- Mamy jednego. Pozostali są z Karrde'em.
- Komendantem tej flotylli, która uciekła na nasz widok?
- To on. Wrobił nas w...
- Nie interesują mnie szczegóły waszej poraŜki. Dwa ze statków Karrde'a wykonały 
skok w nadprzestrzeń. Podejrzewam, Ŝe pozwoliliście, aby statki wiozące zdobycz 
prześliznęły się wam między palcami.
- Z całym szacunkiem, komandorze, gdyby nie ja i moi ludzie, nie miałby pan nawet 
tej jednej Jedi. Karrde zabrałby wszystkich przed waszym przybyciem.
- MoŜe tak, a moŜe nie. Ale powiedz... po co on został w systemie?
Imsatad zmarszczył brwi.
- Został?
- Tak. Wycofał się do samych granic systemu, ale został. Nie martwi mnie to; będę 
mógł zapewnić moim ludziom trochę walki, a myślałem, Ŝe będą musieli siedzieć 
bezczynnie. Nie sądzę jednak, Ŝeby podjął takie ryzyko dla jednej niedojrzałej Jeedai. 
- Pochylił się do przodu i zniŜył do szeptu. - Czego jeszcze zapomniałeś mi 
powiedzieć?
Człowiek odchrząknął.
- Są... mam wraŜenie, Ŝe na księŜycu jest jeszcze kilku Jedi. I chyba jednym z nich 
jest Anakin Solo.
- Solo?
- Brat Jacena Solo, którego tak bardzo poŜąda Tsavong Lah.
- Ciekawe... jeśli to prawda.
- Chciałbym zaproponować moje statki i ich załogi do pomocy w poszukiwaniach 
jego oraz wszystkich innych ludzi, którzy mogli pozostać na Yavinie Cztery.
Tsaak Vootuh zmierzył istotę jadowitym spojrzeniem.
- Pomogliście nam juŜ dość. A co do waszych statków... te odraŜające bluźnierstwa 
zostaną zniszczone.
- Ale jak... jak wrócimy do domu?
Tsaak Vootuh pozwolił sobie na ponury uśmieszek.
- No właśnie, jak, Imsatadzie? - zapytał drwiąco. - No, jak?
- Hej, zaczekaj no chwilę... - zaczął Imsatad, ale Tsaak Vootuh przerwał mu w pół 
słowa jednym spojrzeniem.
- Chcę zobaczyć schwytanego Jeedai - oznajmił. - Zabierzesz mnie tam. Teraz.
- Nie zrobię tego, dopóki...
Tsaak Vbotuj skinął głową w pewien szczególny sposób i Imsatad stwierdził nagle z 
wielkim zdumieniem, Ŝe widzi łeb amphistafFa wystający z jego własnego brzucha. 
Podniósł na Tsaaka Vootuha pytający wzrok, zakrztusił się krwią, która popłynęła mu 
z ust i umarł. Vo Lian, porucznik Tsaaka Vootuha, wyciągnął amphistaffa, którego 
wbił człowiekowi w plecy.
Tsaak Vootuh gestem przywołał człowieka, który stał za Imsatadem.
- Ty. Zabierzesz mnie do schwytanego Jeedai.
- Oczywiście - wymamrotała istota. - Czego tylko sobie Ŝyczysz.
Tsaak Vootuh skinął głową i wstał. Przed wyjściem z pokoju obejrzał się jeszcze na 
Vo Liana.
- Obserwuj lądowiska i zabezpiecz przestrzeń wokół księŜyca. Pod koniec następnego 
cyklu chcę mieć tutaj damutek. Nie pozwolę, aby mistrzowie przemian skarŜyli się na 

bezczynność.
Vo Lian skrzyŜował ramiona i uderzył się pięściami w barki.
- Belek tiu - rzekł. - Tak się stanie, komandorze.

II

ZHAŃBIENI

I   MISTRZOWIE

PRZEMIAN

ROZDZIAŁ 14

Borsk Fey 'lya, przywódca Nowej Republiki, zaprezentował Luke'owi przepraszającą 
minę, równie fałszywą, co doskonale wyćwiczoną.
- Przykro mi - oznajmił bez zmruŜenia fioletowego oka. - Nie mogę ci pomóc w tej 
sprawie, mistrzu Skywalkerze.
Lukę zdusił w sobie potrzebę krzyku i zmusił się do opanowania, o które tak często 
prosił swoich studentów.
- Błagam, rozwaŜ to dokładnie, przywódco Fey'lya. Tu chodzi o Ŝycie. - WciąŜ 
jeszcze czuł rozpacz po śmierci Ikrita.
Bothanin skinął głową.
- Boleśnie sobie to uświadamiam, mistrzu Skywalkerze. O ile jednak ciebie obchodzi 
Ŝ

ycie czwórki... powtarzam, czwórki Jedi, o tyle ja muszę liczyć istnienia, które 

pochłonęłaby nasza próba odbicia systemu Yavin... systemu bez znaczenia 
taktycznego czy strategicznego. Muszę
równieŜ pamiętać i o tym, Ŝe takie działanie skutecznie połoŜy kres kruchemu 
rozejmowi z Yuuzhanami Vong i będzie nas kosztować kolejne istnienia w rozpętanej 
na nowo wojnie.
- Oni juŜ złamali rozejm - przypomniał Lukę, wciąŜ starając się mówić spokojnie. - 
Obiecali, Ŝe nie zagarną więcej naszych światów, jeŜeli zostaną im przekazani 
wszyscy Jedi. Zdaje się, Ŝe cała galaktyka z wielką radością spełniłaby ich Ŝądanie. A 
jednak zaanektowali Yavin Cztery.
- Oczywiście ani ja, ani senat nie usankcjonujemy tej domniemanej czystki Jedi.
- Domniemanej? - Lukę tym jednym słowem wyraził całe niedowierzanie, jakie czuł 
wobec aluzji Fey'lyi.
- A jeśli chodzi o Yavin Cztery - spokojnie kontynuował przywódca - nie jest on 
jednym z "naszych" światów... jeśli mówiąc "nasz" ma pan na myśli Nową Republikę. 
Yavin Cztery to twoje ukochane dziecko, mistrzu Skywalkerze. Wy, Jedi, daliście 
nam jasno do zrozumienia, Ŝe nie wiąŜą was prawa i decyzje senatu. Toczycie 
nieusankcjonowane walki i prowokujecie niepotrzebne konflikty. A teraz, po 
okazaniu nam takiego lekcewaŜenia, domagacie się jeszcze naszej pomocy? Czy ty 
sam nie widzisz, ile w tym hipokryzji?
- Przywódco, pomijając na razie drobny fakt, Ŝe mylisz działania garstki Jedi z 
naszym całym zakonem, mówimy o dzieciach. Nic nie zrobiły, więc nie zasługują na 
to, aby cierpieć za błędy innych.
- Ale ty za te same błędy kaŜesz mi naraŜać na śmierć całe miliony,moŜe miliardy. Za 
wasze błędy. Zastanów się, czego od nas Ŝądasz.
- To najbardziej... - wybuchła Jaina Solo. Lukę był zaskoczony, Ŝe tak długo wytrwała 
w milczeniu.
- Spokojnie, Jaino - poprosił.
- Ale on obraca...

- Dziecko, odziedziczyłaś po matce cały jej temperament i ani trochę rozsądku - 
powiedział Fey'lya. - Słuchaj swego mistrza.
- Nie ma powodu, aby obraŜać moją siostrzenicę - rzekł Lukę. - Jej brat jest jednym z 
czwórki zaginionych.
- Czy mowa o Anakinie Solo, który zdobył fałszywe zezwolenie na wylot i po cichu 
opuścił Coruscant?
- Anakin jest nieco... zbyt gorliwy.
- Nie działał z twojego polecenia?
- Nie, Fey'lyo, ale uwaŜał, Ŝe uczniowie Prakseum znajdują się w niebezpieczeństwie. 
Jak się okazuje, miał rację.
- To tylko jeszcze jeden przykład tego, o czym mówię. Młody Solo uciekł wbrew 
rozkazom, łamiąc po drodze kilka praw i przepisów, i nikt go nie powstrzymał. 
Według mojej opinii, to właśnie kwintesencja tego, czym stali się ostatnio Jedi.
- Przyszedłem do ciebie, przewodniczący Fey'lyo.
- Właśnie. Teraz, kiedy sprawa cię przerosła i sam nie jesteś w stanie sobie z nią 
poradzić. Nie mówiąc juŜ o tym, Ŝe nie przyszedłeś od razu. Udałeś się najpierw do 
generała Antillesa, a moŜe i do wielu innych, i oni dopiero skierowali cię tutaj.
- Próbowałem się zorientować, jakie kroki są moŜliwe - odparł
Lukę. - Nie stawiałem Ŝadnych Ŝądań.
- CóŜ za dyplomacja. A gdzie w tym wszystkim tkwi twoja siostra?
Ona i jej małŜonek teŜ jakby rozpłynęli się w powietrzu.
- To nie ma Ŝadnego związku.
- O, czyŜby? A moŜe zaangaŜowali się w kolejną nielegalną i tajną akcję? MoŜe 
stanowią część tego pseudorządu, który po cichu stworzyłeś, jakby wybrani urzędnicy 
Nowej Republiki nie mieli dość kompetencji do wykonywania swoich zadań?
- Przewodniczący Fey' lyo, działamy zgodnie z naszym mandatem Jedi.
Ochraniamy. SłuŜymy. Przykro mi, jeśli te cele nie są zgodne z waszymi.
- Arogancja - warknął Fey'lya. - Czysta arogancja. I jeszcze zastanawiacie się, czemu 
was nie cierpią.
Lukę wyczuł, Ŝe sprawa przybiera niepokojący obrót, i wiedział, Ŝe to po części jego 
wina. Pewnie nie bez wpływu była tu wściekłość, która aŜ emanowała z Jainy, ale i on 
sam znajdował się niebezpiecznie blisko utraty opanowania. ZłoŜył dłonie.
- Przewodniczący Fey'lyo, jeśli nie chcesz rozwaŜać działań militarnych, spróbuj 
przynajmniej rozwiązania dyplomatycznego.
Bothanin odchylił się w fotelu.
- Negocjacje toczą się juŜ od dłuŜszego czasu.
- Kto przedstawił wam tę sprawę?
- Yuuzhanie Vong, oczywiście. Sytuacja na Yavinie spowodowała sporo napięć.
- Wiedziałeś o tym?
- Yuuzhanie Vong zapewniają nas, Ŝe okupacja systemu jest tylko tymczasowa. 
Przybyli tam w poszukiwaniu surowców, a nie niewolników. Nie wiedzą nic o 
Prakseum młodych Jedi.
Lukę obrzucił szefa państwa miaŜdŜącym spojrzeniem.
- Pytam raz jeszcze - powiedział beznamiętnie. - Wiedziałeś, Ŝe Yuuzhanie Vong 
wybierają się na Yavin i nie uznałeś za stosowne poinformować mnie o tym?
- Nie bądź śmieszny - parsknął Fey'lya. - UwaŜasz, Ŝe mogłem to ukryć przed 
szpiegami Jedi? Nie. Yuuzhanie Vong weszli do systemów sposób pokojowy. Trafili 
tam na jakąś potyczkę między szmuglerami, którzy do tej pory nie ustają w próbach 
udaremnienia Yuuzhanom pobierania wód głębinowych w rejonie Stroiketcy. 
Przekonanie ich, Ŝe ta banda nie ma nic wspólnego z Nową Republiką wymagało nie 
lada wysiłków dyplomatycznych. - Spojrzał z ukosa na Luke'a. - O tych piratach teŜ 

nic pewnie nie wiesz, mistrzu Skywalkerze? Nie jest to przypadkiem
kolejny przejaw nieusankcjonowanej działalności Jedi?
Lukę zmruŜył oczy.
- Sprzedałeś moich uczniów. Nie zapomnę ci tego. Nigdy.
- Rozumiem. Zamiast odpowiadać na moje pytania, grozisz mi. - FeyTya machnął 
dłonią. - Zmarnowałeś juŜ dość mojego czasu, Skywalker. Pozwól tylko, Ŝe udzielę ci 
oficjalnego ostrzeŜenia. OtóŜ zapamiętaj,  Ŝe system Yavin leŜy poza zasięgiem 
twoim i twoich wyznawców.
Jeśli siły, które się tam znajdują, mają z tobą jakikolwiek związek, lepiej je odwołaj. 
Nie moŜesz tam jechać sam ani wysłać Jedi w swoim imieniu. Jeśli zrobisz w tamtym 
kierunku choć krok, zaaresztuję cię. Chyba nie muszę ci tłumaczyć, Ŝe jesteś pod 
ś

cisłą obserwacją. Czy to jasne?

- O tak, całkowicie jasne - odparł Lukę. - Nagle wiele rzeczy mi się wyjaśniło z 
doprawdy zastanawiającą szybkością.
Poczuł, Ŝe umysł Fey'lyi zamyka się i otacza ochronną barierą. Audiencja skończona. 
Odwrócił się, aby odejść... ale zatrzymał się, kiedy zobaczył, Ŝe Jaina nie drgnęła. 
Stała jak wryta, a po twarzy płynęły jej łzy wściekłości.
- Przewodniczący Fey'lyo - odezwała się zadziwiająco spokojnie.
- Jesteś nędzną imitacją istoty rozumnej. Mam nadzieję, Ŝe pewnego dnia sam 
poczujesz smród zgnilizny w swoim sercu i udławisz się w jego oparach.
Fey'lya wytrzymał jej spojrzenie.
- Jesteś bardzo młoda - mruknął. - Kiedy dokonasz choć cząstki tego, co ja zrobiłem 
dla tej galaktyki, wróć tutaj i wtedy porozmawiamy.
- Z jego punktu widzenia to ma nawet pewien sens – powiedział później Jacen, kiedy 
Lukę i Jaina wrócili do apartamentów mistrza. Lukę właśnie skończył streszczać 
swoją rozmowę z szefem państwa Shadzie D'ukal, Tionnie, Marze i Jacenowi.
- Nie wierzę, Ŝe to powiedziałeś - warknęła Jaina. - Mówimy o Anakinie. O akademii!
- Nie musisz mi przypominać, kim jest mój brat - odparł Jacen. - Ale tak to wygląda 
dla innych, nie sądzisz? W tym przypadku rzeczywiście nie potrafimy być bezstronni.
- Niech szlag trafi bezstronność! - prychnęła Jaina. - Fey'lya nie jest bezstronny.
- Nie, nie jest. Ale martwi się czym innym niŜ my.
- Jasne. Bardziej się martwi losem Yuuzhan niŜ własnych obywateli.
- To nieprawda - łagodnie wpadł jej w słowo Lukę. – Uczciwie mówiąc, nigdy nie 
wierzyłem, Ŝe wyśle statki do systemu Yavin. Musiałem jednak zapytać i dzięki temu 
dowiedzieliśmy się paru rzeczy.
- Aha. Na przykład tego, Ŝe to właśnie Fey'lya wysłał tam Yuuzhan.
- Wątpię - sprzeciwił się Lukę. - UwaŜam, Ŝe sprawy rzeczywiście tak wyglądały, jak 
twierdzi. Kiedy Yuuzhanie przybyli, natknęli się na Karrde'a walczącego z Brygadą 
Pokoju, a kiedy rozpoczęli okupację, Karrde zwrócił się przeciwko nim. Wtedy 
skontaktowali się z Nową Republiką. CóŜ, Fey'lya ma rację w jednym: powinienem 
był to przewidzieć juŜ dawno temu. System Yavin był zagroŜony od wielu miesięcy. 
Tylko skoncentrowany wysiłek Jedi pozwolił nam sądzić, Ŝe jesteśmy tam bezpieczni.
- Wspaniale, Lukę - rzuciła Mara. - Teraz zwal całą winę na siebie.
Lukę podniósł brwi, zdumiony jej szorstkim, gniewnym tonem.
- Nie próbuję nikomu przypisywać winy, Maro.
- No to oszczędź nam przeprosin za Fey'lyę i senat. Co zrobimy?
- To samo, co Anakin - odparła Jaina. - Talon Karrde jest tam teraz i walczy o swoje 
pozycje w oczekiwaniu na pomoc, która nigdy nie nadejdzie. I pozostanie tam tak 
długo, aŜ odłowią wszystkie jego statki jeden po drugim. Mam rację, Shado?
- Tak.
Lukę wbił w nią wzrok.

- Rozumiem twoją troskę, Jaino, ale co jeden X-skrzydłowiec pomoŜe Karrde'owi 
albo Anakinowi?
- Więcej niŜ siedzenie tutaj. MoŜemy skontaktować się z mamą i tatą, niech przylecą 
z "Sokołem Millenium".
- Po pierwsze, Han i Leia wciąŜ pozostają poza zasięgiem. A poza tym słyszałaś, co 
powiedział Fey'lya.
- Och proszę, pozwól im spróbować, niech nas aresztują - burknęła Mara.
- Myślisz, Ŝe mnie choć trochę obchodzi, co powiedział ten parszywy Bothanin? - 
wtrąciła Jaina. - Lukę, nie moŜemy nic nie robić.
Lukę połoŜył dłoń na ramieniu Mary.
- Słuchajcie mnie wszyscy. Nie obawiam się aresztowania i myślę, Ŝe wszyscy o tym 
wiemy. Ale nadeszły trudne czasy dla Jedi. Jeśli w ogóle pozostali nam jacyś wysoko 
postawieni przyjaciele, nie moŜemy sobie pozwolić na to, Ŝeby ich naraŜać. JuŜ i tak 
uwaŜa się nas za bandę drani.
Nie moŜemy sobie pozwolić na to, Ŝeby przypisano nam rolę wroga publicznego.
- Jeśli są na tyle głupi, Ŝeby tak myśleć, to proszę uprzejmie - warknęła Jaina. - Są 
kompletnie beznadziejni i ty o tym wiesz.
- Racja - sarkastycznie wtrącił Jacen. - Właśnie tego potrzeba nam najbardziej: wojny 
domowej w granicach Nowej Republiki. Jakby nie wystarczyła nam wojna z 
Yuuzhanami Vong. Poza tym wujek Lukę ma rację: nie sądzę, aby nasz udział w 
walce mógł przesądzić o jej wyniku.
Nie po tym, jak Shada opisała nam całą sytuację.
- No więc co teraz? - zapytała Shada. - Karrde nie poradzi sobie sam.
- A gdybyśmy do równania dorzucili gwiezdny niszczyciel? - zapytał Lukę.
Shada spojrzała na niego w zadumie i lekko skinęła głową.
- Jeśli Yuuzhanie Vong nie przyślą Ŝadnych posiłków... moŜe to coś da.
- Terrik - odezwała się Mara
- Terrik - potwierdził Lukę
- O ile się nie mylę, powiedziałeś, Ŝe nie moŜesz go znaleźć - odezwał się Jacen.
- Nie, ale mam pewien pomysł, gdzie go szukać. Potrzebuję tylko kogoś, kto tam 
pojedzie.
Jaina wytrzeszczyła oczy. Jacen skinął głową.
- Tak - powiedział.
- Hej, zaczekaj no chwilę - wtrąciła Jaina. - Chcesz nas przepędzić przez pół galaktyki 
w poszukiwaniu gwiezdnego niszczyciela, którego moŜemy w ogóle nie znaleźć?
- Jaino - przerwał jej Jacen. - CzyŜbyś sądziła, Ŝe Anakin nie Ŝyje?
Zawahała się na ułamek sekundy.
- Nie. Wiem, Ŝe Ŝyje.
- Właśnie. Ja teŜ nie sądzę, Ŝeby zginął. Nie wierzę nawet, Ŝe go złapali. Anakin zna 
Yavin Cztery równie dobrze jak my, moŜe nawet lepiej. Yuuzhanie Vong nie znają go 
wcale. Jeśli nie złapali go tam, gdzie wylądowali, to potrzeba im będzie cudu, Ŝeby go 
odnaleźć.
- No, chyba Ŝe rzucił się na ich statki, wymachując mieczem świetlnym. MoŜe tego 
właśnie naleŜałoby się po nim spodziewać - odparła Jaina.
- Jest uparty - zgodził się Jacen - ale nie głupi. Pewnie juŜ wie, Ŝe pomoc jest w 
drodze. Prawdopodobnie wie teŜ, Ŝe Karrde tam jest. Cały problem polega na tym, Ŝe 
jeden nie moŜe się skontaktować z drugim, poniewaŜ Yuuzhanie Vong stoją im na 
drodze. Wujek Lukę ma rację...
kilka X-skrzydłowców, a nawet "Sokół" nie zmienią w znacznym stopniu tego 
równania. "Błędna Wyprawa" owszem.
Nozdrza Jainy drgnęły.

- Wujku Lukę, chyba nie próbujesz po prostu usunąć nas z drogi?
Lukę potrząsnął głową.
- A jakim cudem weszłaś na ten kurs? Nie, Jacen doskonale opisał sytuację. Pozwól, 
Ŝ

e wspomnę jeszcze o tym, iŜ Valin jest wnukiem Boostera Terrika. Booster będzie aŜ 

nadto skory do współpracy.
- No i Terrik nie jest bezpośrednio związany z Jedi.
- O czym wy mówicie? - przerwała Mara. - Corran Horn jest ojcem Valina i według 
moich ostatnich informacji był właśnie z Boosterem.
- Corran po Ithorze oddalił się od nas częściowo - odparł Lukę. -  Fey'lya moŜe coś 
podejrzewać, ale nie zdoła nic udowodnić. Aha, to mi przypomina... Shada doleciała 
aŜ tutaj, nie ujawniając, Ŝe ma na pokładzie większość kandydatów Jedi. Gdyby się 
pojawili tutaj, na Coruscant,
Fey'lya zwęszy, Ŝe to my stoimy za obecnością Karrde'a w tamtym systemie. MoŜe 
będę mógł kontrolować tę sytuację, a moŜe nie. Ale i tak kandydaci nie są tu 
bezpieczni. Kiedy polecisz szukać Terrika, chcę, Ŝebyś zabrała ich ze sobą.
- Co, do X-skrzydłowca?
- Mamy statki Shady... - zaczął Jacen.
- O, nie - zaprotestowała Shada. - To nie są moje statki, naleŜą do Karrde'a, a on ich 
potrzebuje. Wracam do systemu Yavin, i to biegiem, cokolwiek tutaj uradzicie.
- Weźmiemy "Cień Jadę" - zdecydowała Mara. - Mogę wygospodarować trochę 
przestrzeni. I tak będzie ciasno przy tych wszystkich dzieciakach, ale to chyba załatwi 
sprawę.
- Ty i ja nie moŜemy opuścić Coruscant - bez ogródek wyjaśnił Lukę.
Oczy Mary zabłysły.
- Skywalker, jeśli to ma związek z moim "powaŜnym stanem", to moŜesz sobie...
- Nie, Maro. Nie moŜemy wzbudzać podejrzeń. Fey'lya nas obserwuje. I tak trudno 
będzie wyprawić stąd Jacena i Jainę bez zasłonięcia komuś oczu, ale to da się zrobić.
Mara wydawała się przez chwilę przyglądać problemowi.
Nienawidzę tych gierek!, dała znać męŜowi bez słów.
Ja teŜ nie - odparł.
Przez kilka chwil panowała cisza: Lukę zrozumiał, Ŝe wszyscy obecni gapią się 
wyłącznie na nich. śadne nie otworzyło nawet ust, ale w Mocy widać było wyraźnie, 
Ŝ

e opadły im szczęki.

No, nie wszyscy tutaj są zaskoczeni, dotarło nagle do Luke'a.
Milczenie przerwała niezawodna Jaina.
- Maro? Czy ty...
- Bystre dziecko - odparła. ZmruŜyła leciutko oczy. - Jacenie?
Jacen wydawał się liczyć pojedyncze atomy w podłodze. Twarz miał we wszystkich 
odcieniach czerwieni.
- Podsłuchiwałeś! - oskarŜyła go Mara.
- Ja... eee... nie miałem zamiaru - wymamrotał. - Ale kiedy znowu zacząłem uŜywać 
Mocy na Duro...
Rozejrzał się wokół bezradnie, szukając pomocy.
- I tak mieliśmy wam niedługo powiedzieć - oznajmił Lukę.
- To cudownie! - wykrzyknęła Jaina. - Maro, gratuluję ci.
Zmarszczyła brwi.
- Dobrze myślę? Chodzi mi o to, Ŝe nie sądziłam...
- Czego? - zapytała Mara, spoglądając na dziewczynę znacząco. - Czego nie sądziłaś?
- Och, nie... nic - odparła Jaina, a jej twarz upodobniła się odcieniem do twarzy brata.
- To po prostu niespodzianka - wybawił ją Jacen. - Byłaś tak długo chora.
Mara skinęła głową.

- Taak. Wszechświat nieraz sprawia niespodzianki. A nieraz... choć bardzo rzadko... 
mile zaskakuje.
- Mile? Cudownie! - wymamrotała Jaina. - Gratulacje. Dla was obojga.
- Dzięki - odparł Lukę.
- "Kuzynka Jaina". Bardzo mi się to podoba.
- Mnie teŜ - odparła Mara. Usta drgały jej od wstrzymywanego uśmiechu. - Ale to nie 
rozwiązuje najbardziej palących problemów. A zatem, "kuzynko Jaino", moŜe 
weźmiesz "Cień Jadę" juŜ teraz i poszukasz Boostera?
Jaina wytrzeszczyła oczy.
- Dajesz mi swój statek?
- PoŜyczam ci go. W dobrej sprawie. Tylko mi go nie rozwal, zgoda?
- Zgoda - odparła Jaina. - Ale jeśli nie znajdziemy Boostera w ciągu standardowego 
tygodnia...
- Znajdziemy - wtrącił Jacen.
- Tak czy tak - ostrzegła Jaina - nie utrzymacie mnie z daleka od
Yavina Cztery. Nawet gdybym miała tam polecieć na saniach repulsorowych!

ROZDZIAŁ 15

Anakin pędził nad krainą, która wyglądała jak wzdęte, wirujące, targane burzami i 
cyklonami morze szmaragdowozielonych chmur. Iluzja była tym doskonalsza, Ŝe 
słońce właśnie zachodziło, rozlewając się nad horyzontem niczym eksplozja jądrowa 
oglądana w zwolnionym tempie i od tyłu, jakby grzyb energii wracał do bomby, która 
była jego źródłem. Prawdziwe chmury były pomarańczowo złocistą koronką, a gigant 
gazowy powoli ześlizgiwał się za horyzont. Zapadała prawdziwa noc - rzadkie 
zjawisko, które zdarzyło się dzisiaj po raz pierwszy od trzech standardowych nocy, 
kiedy Anakin opuścił miejsce katastrofy.
Ale zielone chmury były iluzją, i to śmiercionośną. Udawały je czubki drzew; gdyby 
w pędzie zahaczył o któryś z nich, z pewnością nie doświadczyłby lekkiej wilgoci i 
nieznacznej turbulencji, jak to bywa w chmurach, lecz rozbiłby naprędce sklecony 
ś

migasz, a przy okazji pewnie i kilka własnych kości.

Dlatego przymknął oczy i korzystał z Mocy, badając Ŝycie pod stopami i obserwując, 
czy nie wystrzela zbyt wysoko.
Cudownie było znowu móc lecieć - tak cudownie, Ŝe Anakin chwilami zapominał, co 
robi i dokąd zmierza. WciąŜ sięgał do przepustnicy, Ŝeby otworzyć ją naprawdę, Ŝeby 
poczuć, jak wiatr na twarzy zmienia się w płynny, gryzący w policzki pęd.
Ale przepustnica juŜ była otwarta; "śmigasz" po prostu nie był w stanie lecieć 
szybciej. Anakin kombinował, jak mógł, ale trudno wymagać, aby dobre chęci i 
prowizoryczna konstrukcja przekształciły poobijany silnik repulsorowy z A-
skrzydłowca przyspawany do niezgrabnego, Ŝebrowanego podwozia w szlachetny 
pojazd gnający z wiatrem w zawody. Siedzenie pilota z X-skrzydłowca sterczało na 
czymś przypominającym klatkę, a pulpit składał się raptem z czterech przycisków: 
włącz/wyłącz, sterowanie przepustnicą i ciągiem przydrutowane do repulsora i 
wajcha, która pozwalała na machanie szerokim, aluminiowym statecznikiem z tyłu. 
Nie był to najbardziej zwrotny pojazd, jakim latał w Ŝyciu, a jego maksymalna 
prędkość nie przekraczała smętnych dziewięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Ale i 
tak dowiezie go na miejsce szybciej, niŜ gdyby miał iść pieszo lub czekać na naprawę 
transportera.
Sięgnął jeszcze głębiej w Moc, próbując dotknąć Tahiri. Znajdowała się w jakimś 
ciemnym miejscu; czuł jej ból albo wspomnienie bólu. Nie wiedział, gdzie jej szukać.
Anakinie... - dotarło do niego.

Zaskoczyła go. Jego imię zabrzmiało z czystością dzwonków H'kig, bez 
najmniejszych zakłóceń.
- Idę, Tahiri - szepnął.
Anakinie... to jedno słowo obudziło emocje. Strach, smutek, nadzieja. Sięgnął ku niej 
bez słów, niczym czułym uściskiem. W odpowiedzi nadeszło gorące, pełne desperacji 
dotknięcie.
Znajdę cię obiecał. Trzymaj się tylko.
Nie! - nadleciało z daleka. Nie wiedział, czy stara się go ostrzec, czy reaguje na ostrze 
bólu, które wdarło się nagle pomiędzy nich, oderwało jąod niego. Znów został sam 
pośród umykających czubków drzew.
Od razu zaczął jej szukać, ale tym razem nie znalazł niczego, nawet cienia obecności.
- Nic ci nie będzie, Tahiri - wymamrotał. - Wiem, Ŝe nie.
Wyczuł jednak kogoś innego. Wydawało mu się, jakby zobaczył nagle
bladą gwiazdkę, gwiazdkę na całym niebie.
- Jaina - szepnął. - Cześć, Jaina.
Nie wiedział, czy i ona go wyczuła.
Mijały dni, zamglone i monotonne. Puszcze przechodziły w rozległe sawanny i 
przestrzenie bagien i oceanów, migoczących w świetle Yavina jak kuta miedź, a w 
słońcu jak płynne złoto. Obserwował wędrujące stada olbrzymów, dla których nie 
miał nawet nazwy; dostrzegał je w mroku tylko jako cienie. Leciał dniem i nocą; 
zamykał oczy tylko na krótkie drzemki, czerpiąc siły z Mocy. Ostatnią rację 
Ŝ

ywnościową zjadł po dziesięciu dniach, ale nawet w dwa dni później jeszcze nie był 

głodny. Czuł się lekki, wibrujący, jak płomień błyskawicy, który przybrał ludzką 
postać.
Potrzebował tylko wody i zatrzymywał się, aby przedestylować jej trochę, kiedy ciało 
domagało się więcej płynów. Przez większość czasu jednak leciał zatopiony w 
otaczającej go przyrodzie. Szukał Tahiri, próbował zrozumieć, co się z nią dzieje, 
przekazać jej choć cień nadziei.
Yavin przesłonił słońce i przetoczył się za horyzont. Anakin znalazł się w kompletnej 
ciemności. Pozwolił, aby zmęczenie go opanowało; zaczął nawet myśleć o krótkiej 
drzemce, kiedy usłyszał dziwny dźwięk. Z początku miał wraŜenie, Ŝe go sobie 
wyobraził, bo w Mocy nie wyczuwał nic; ale dźwięk narastał, stawał się coraz 
wyraźniejszy i chłopiec wreszcie otworzył oczy, Ŝeby sprawdzić, co się dzieje.
Obok niego, mniej więcej w odległości pięćdziesięciu metrów, leciał i ciemny kształt. 
Nie widać go było poprzez Moc.
- Och, Sithowe nasienie - wymamrotał pod nosem. Zamarł w kompletnym bezruchu, 
obserwując to dziwo. Leciało idealnie równo z nim, i nie mógł to być przypadek. Nie 
było tak duŜe jak skoczek koralowy, ale i niewiele mniejsze. MoŜe to odpowiednik 
ś

migacza? Coś lepiej przystosowanego do lotów w atmosferze niŜ statki, które 

widywał do tej pory?
Nie widział dobrze jego sylwetki, odbierał tylko namacalne wraŜenie wielkości. Tu 
zresztą takŜe mógł się mylić.
CzyŜby sądzili, Ŝe jeszcze ich nie zauwaŜył, a moŜe próbowali tylko zorientować się, 
kim jest?
Odpowiedź poznał kilka chwil później, kiedy pojazd zmienił nieco kurs i ich 
trajektorie zaczęły się zbliŜać.
- Nie wygląda to dobrze - mruknął chłopak.
Przesunął w dół regulator wysokości i opadł w małą przecinkę w czubkach drzew. 
Jakaś gałąź zaczepiła o pojazd i obróciła go podwoziem do góry. Bez Ŝyroskopu, 
który mógłby skorygować pozycję lotu, chłopak stwierdził, Ŝe na łeb, na szyję leci w 
kierunku ziemi. Obrócił pojazd do właściwej pozycji brutalnym, pozbawionym 

subtelności szarpnięciem czystej siły. Była to ta forma korzystania z Mocy, o którą 
zawsze oskarŜał go brat Jacen.
- Moc nie jest palnikiem, którym moŜna spawać pancerz - powiedziałby zaraz.
CóŜ, bez tej makrospawarki Anakin byłby teraz workiem połamanych kości na leśnej 
ś

ciółce. Moc podobno jest wszędzie, no nie?

Wyrównał lot pod gęstym baldachimem gałęzi. Znalazł się teraz w jeszcze głębszej 
ciemności, bo nie dochodziło tu nawet światło gwiazd. Zmniejszył nieco prędkość -
jego ster był zbyt toporny, Ŝeby mógł sobie pozwolić na wyścigowy lot pomiędzy 
pniami drzew z pełną prędkością. Pozwolił, Ŝeby Moc kierowała jego dłońmi na 
drąŜku steru i wykorzystywał wzrok, aby szukać w mroku oznak obecności swojego 
prześladowcy.
Ale wykrył go dopiero słuchem. Zaniepokoił się. Coś z trzaskiem ścinało czubki 
drzew za jego plecami. Anakin poczuł, Ŝe włosy stają mu na głowie. Z czym ma do 
czynienia? Z Ŝywym statkiem? Ze zwierzęciem?
Opadł, skręcił ostro i wśliznął się pomiędzy dwa drzewa, ścinając z jednego korę. 
Przez chwilę sądził, Ŝe mu się udało, ale zaraz usłyszał, Ŝe tajemnicza istota skręca w 
ś

lad za nim.

Jak toto widzi?, zastanawiał się. Podczerwień? A moŜe, jeśli wierzyć, Ŝe Yuuzhanie 
Vong wykorzystują wyłącznie Ŝywą technologię, po prostu go wywęszyło. W kaŜdym 
razie siedziało mu na ogonie i nie zamierzało odpaść. I było szybsze, choć mniej 
sterowne z powodu większych rozmiarów.
Wydawało mu się, Ŝe nieźle sobie radzi, dopóki coś nie świsnęło mu koło ucha - nie 
gałąź ani nic, co mógłby wyczuć w Mocy. Desperacko wykorzystywał wszystkie 
moŜliwe sposoby; wirował i przetaczał się, podchodził do pni tak blisko, jak tylko 
mógł się odwaŜyć, przemykając nawet przez najwęŜsze przesmyki.
Mroczne przedmioty ocierały się o niego, świszcząc w listowiu, a potem coś nagle 
złapało śmigacz tak mocno, Ŝe zawisł nieruchomo w powietrzu.
Anakin nie zatrzymał się jednak. Pełnym pędem, który wycisnął ze swojego pojazdu, 
wystrzelił w dŜunglę niczym rakieta. Zwinął się, okręcił, spowalniając lot przy uŜyciu 
Mocy, aŜ wreszcie wylądował na konarze grubszym od siebie.
Obejrzał się i stwierdził, Ŝe patrzy na dziurę w nocy.
Cienka macka wyprysnęła z ciała dziwnej istoty i okręciła się wokół jego talii, 
ś

ciskając aŜ do bólu. Z chrapliwym krzykiem chłopak wydobył miecz świetlny i ciął 

w tej samej chwili, gdy włókno przymierzało się do zacieśnienia uchwytu. O dziwo, 
nie ustąpiło za pierwszym cięciem. Dopiero drugi cios załatwił sprawę.
Anakin jednak, strącony z gałęzi, znów leciał w dół. Zamknął oczy, skorygował kurs 
tak, aby trafić na następną gałąź i wykorzystał ją jak trampolinę, by skoczyć ku 
kolejnemu niewidzialnemu przystankowi. Inne włókno zdołało przechwycić go w 
locie. Zdołał się wykręcić i przeciąć je, lecz prawie natychmiast złapał się na 
następne. To takŜe przeciął; zauwaŜył przy tym, Ŝe odcięte kawałki nie spadają, ale 
dalej go krępują. Jeśli tak dalej pójdzie...
Dość szybko zorientował się, co musi zrobić. Następnym razem, kiedy uderzył 
stopami o gałąź, rzucił się w górę i na zewnątrz, czując kolejne włókna przecinające 
powietrze wokół niego i pod nim. Skierował się w stronę dziury w Mocy.
Problem w tym, Ŝe nie potrafił wyczuć miejsca, gdzie miał wylądować. Opadł na 
pancerz, ale powierzchnia była zbyt nierówna. Pośliznął się, potknął o rufę i spadł. Po 
drodze złapał się jakiegoś występu i przez krótką chwilę czuł się zdezorientowany: 
jego ucho wewnętrzne mówiło mu, Ŝe "dół" znajduje się w dwóch przeciwnych 
kierunkach, tak jakby stał na linii dzielącej dwa przeciwne kierunki grawitacji.
W nagłym olśnieniu zrozumiał, co to znaczy. Czymkolwiek był ten obiekt, podobnie 
jak wszystkie statki Yuuzhan Vong, napędzał go dovin basal, istota zdolna do 

tworzenia anomalii grawitacyjnych. A on zwisał w pobliŜu jednego z podnośników.
Statek drgnął i okręcił się wokół własnej osi. Anakin stracił uchwyt, ale teraz juŜ 
wyczuwał źródło grawitacji. Yuuzhanie Vong i ich statki mogą nie istnieć w Mocy, 
ale grawitacja to całkiem co innego.
Spadając, rzucił w górę swój miecz świetlny, kierując nim przy uŜyciu Mocy. Broń 
uderzyła w samo serce anomalii grawitacyjnej i na baldachim pod nim posypał się 
deszcz iskier. Lecąc przez pierwszą warstwę liści Anakin zobaczył, jak jego miecz 
eksploduje w purpurowym rozbłysku.
Skoncentrował się na broni, ale obił się o gałąź i spadał teraz jak szmaciana lalka. 
Próbował skoncentrować się i przedrzeć przez zasłonę bólu, aŜ wreszcie natrafił na 
podłoŜe i odepchnął je od siebie. Odpychał tak z całej siły...
...aŜ odpowiedziało mu tym samym. Całe powietrze uciekło mu z płuc. Zwinął się 
konwulsyjnie, łapiąc ustami oddech, który nie przychodził...
Anakina obudziło poranne słońce. Był cały w sińcach, ale wciąŜ Ŝywy. W bladym 
ś

wietle wypełzł ostroŜnie z ukrycia pod korzeniami drzewa i rozejrzał się wokoło.

Statek Yuuzhan Vong znajdował się o jakieś osiemdziesiąt metrów od niego. 
Przypominał płaską, skrzydlatą morską istotę, choć wydawało się, Ŝe został 
wyhodowany z tej samej substancji, co skoczki koralowe. Pojazd spoczywał się na 
drzewie. Kokpit wyglądał jak przezroczysty pęcherz wystający z górnej części. Pilot 
w środku wydawał się całkiem nieŜywy.
Anakin stwierdził, Ŝe miał rację co do dovin basala. Wyglądał tak samo jak większe 
egzemplarze, które widywał wcześniej, ale na samym środku ziało wielkie cięcie. 
Miecz świetlny leŜał opodal. Podniósł go i spróbował włączyć. Niestety, potwierdziły 
się jego najgorsze obawy -klinga nie działała.
- Wspaniale - mruknął półgłosem. - śadnej broni. Wspaniale.
Odszukał szczątki swojego śmigacza, wciąŜ przyczepionego do kabla wijącego się od 
yuuzhańskiego pojazdu. Nie trzeba było długich oględzin, Ŝeby stwierdzić, Ŝe tym 
razem niczego nie zdoła uratować.
Od tej chwili będzie musiał iść piechotą.

ROZDZIAŁ 16

Nen Yim patrzyła, jak statki damuteki sadowią się pośród obcych drzew i trudno jej 
było ukryć zachwyt. Nie mogła oczekiwać pochwał za okazanie emocji, zwłaszcza tak 
dziecinnych. Mistrz przemian powinien być czujny, mistrz przemian powinien mieć 
analityczny umysł. Mistrz przemian nie powinien gapić się z zachwytem i radością, 
wywijając czułkami kołpaka na głowie
Nen Yim nie zrobiła nic podobnego, o nie. Ale na bogów, czuła się tak, jakby to 
właśnie robiła! CóŜ to za planeta! ChociaŜ była tylko księŜycem, to jednak światem, i 
to światem nieznanym! Nieznane zapachy, nieoczekiwane drgnienia powietrza, 
niezwykłość grawitacji, jakby nie całkiem właściwej - wszystko to przyprawiało ją o 
zawrót głowy. Prawdziwe podniecenie tkwiło jednak głębiej. Podobnie jak 
grubopienny damutek, była nasieniem, które wreszcie trafiło we właściwą glebę.
Gleba... Pochyliła się i naskrobała pełną garść tłustej, czarnej ziemi. Pachniała inaczej 
niŜ wszystko, co dotąd znała - moŜe trochę podobnie do kanałów przy stawach 
hodowlanych mernipów lub do wyziewów maw luurów na wielkich światostatkach. 
Maw luury pobierały ścieki poprzez gęstą sieć naczyń włosowatych i przerabiały je na 
odŜywki, metale i powietrze. Jako dziecko często stawała w miejscu, gdzie maw luur 
wydychał swoje wyziewy i jak dotąd był to jedyny wiatr, jaki znała.
- Po raz pierwszy na prawdziwym świecie, adeptko?
Nen Yim obejrzała się, sądząc, Ŝe zobaczy jednego ze znajomych adeptów, ale 

błyskawicznie ułoŜyła w ukłon macki kołpaka, kiedy stwierdziła, Ŝe przemówiła do 
niej nie Ŝadna byle jaka kreatura, lecz jej nowa pani, Mezhan Kwaad.
Mistrzyni pozwoliła jej skończyć ukłon, po czym skinęła dłonią, wzywając ją ku 
sobie.
- MoŜesz podnieść na mnie oczy, adeptko.
- Tak, pani Mezhan.
Mezhan Kwaad była samicą w ostatnim okresie młodości. Gdyby nie była mistrzem 
przemian, mogłaby jeszcze urodzić dziecko, ale oczywiście takiej formy nadawania 
kształtu zabroniono mistrzom jej kasty. Była szczupła, ale pomimo wysokiego statusu 
wciąŜ przypominała kształtem dojrzałą samicę. Szeroką twarz o wysokich kościach 
policzkowych ozdabiały na czole rytualne blizny jej domeny; prawa ręka kończyła się 
ośmiopalczastą dłonią mistrzyni. Inne zmiany, zgodne z estetyką wyznawaną przez 
mistrzów przemian, były bardziej dyskretne. Znamiona jej poświęceń nie były 
zewnętrzne, jak to często miało miejsce w innych kastach. Mistrzyni nosiła ciasno 
otulającego ciało oozhitha, którego delikatne ssawki falowały subtelnymi pasmami 
barw, kiedy stworzenie wyszukiwało i chwytało obce mikroorganizmy w atmosferze, 
czerpiąc z nich pokarm.
- Odpowiedz na moje pytanie - zaŜądała mistrzyni.
- Tak, pani. Nigdy przedtem nie znałam innych światów poza naszymi 
ś

wiatostatkami.

- I jakie odnosisz wraŜenia?
- Nasze światostatki budowane były przez wieki, moŜe przez tysiąclecia. Yun-
Yuuzhan tworzyli planety i księŜyce przez miliony lat.
Zasoby we wnętrzu księŜyca są uwalniane powoli dzięki procesom tektonicznym. .. 
albo Ŝycie przystosowuje się do ich braku. - Spojrzała w dół, na ziemię pod jej 
stopami. - Ale to takie dziwne uczucie, wiedzieć, na jakich niewyobraŜalnych stoję 
bogactwach. A to Ŝycie! Tak róŜne od
naszego, takie odmienne, nie stworzone po to, aby nam słuŜyć!
Mistrzyni przemian zmruŜyła oczy.
- Jest stworzone po to, aby nam słuŜyć - sprostowała cicho. – Wolą bogów jest, aby 
Ŝ

ycie nam słuŜyło. Uczono cię tego.

- Oczywiście, pani - zawstydziła się Nen Yim. - Chciałam tylko powiedzieć, Ŝe 
jeszcze go nie ukształtowaliśmy. Zrobimy to.
- Tak, zrobimy - zgodziła się Nezhan Kkwaad. - Pamiętaj, Ŝe to "my" zrobimy. Czy 
wiesz, dlaczego jesteś adeptką, Nen Yim? Czy wiesz, dlaczego tu jesteś, zamiast 
poprawiać mutację parametanowych powtarzalnych form Ŝycia w rozkładającym się 
maw luurze?
- Nie, pani.
- PoniewaŜ widziałam twoją pracę w klauzurze endokrynologii naświatostatku "Baanu 
Kor".
Nen Yim splotła czułki w pokornej postawie.
- Robiłam tylko to, co do mnie naleŜało - powiedziała.
- Robiłaś to po prostu dobrze. Wielu poprzestałoby na uformowaniu tii, ale ty poszłaś 
dalej. Zastosowałaś protokół Vul Ag, choć do tej pory nikt go nie uŜywał w 
klauzurach endokrynologii.
- Sądziłam, Ŝe dzięki temu zewnętrzne błony osmotyczne będą parować w sposób 
bardziej efektywny...
- Tak. Tradycja i przyzwoitość to dwie cechy niezbędne w naszej pracy, a jednak 
zbytnie ich przestrzeganie moŜe prowadzić do zacofania.
Potrzebuję adeptów, którzy mają szerokie horyzonty, którzy potrafią wykorzystywać 
ś

więtą, niezmienną wiedzę w nowy sposób. Rozumiesz?

- Tak sądzę, pani - ostroŜnie odpowiedziała Nen Yim. Poczuła w gardle grudę 
strachu. Czy jej pani wiedziała?
Nie, nie mogła wiedzieć. Gdyby choć przypuszczała, Ŝe Nen Yim otarła się o herezję, 
nigdy by jej nie awansowała. Chyba, Ŝe i ona sama... Nie. Nie mistrzyni. To 
niemoŜliwe.
- Nie sądź - powiedziała mistrzyni. - Wiedz, a zajdziesz daleko.
Widzisz? Jak powiedziałaś, po wielu pokoleniach mamy całą galaktykę Ŝycia na 
wyciągnięcie ręki. NajwyŜszy czas, aby pokazać, po co nas stworzyli Yun-Yuuzhan.
Nen Yim skinęła głową, znów obserwując damuteki, które juŜ wykluwały się z 
ochronnych osłonek i zaczynały się rozprzestrzeniać i rozrastać w skomplikowanym 
procesie przemian.
- Chodź, adeptko - odezwała się mistrzyni. - JuŜ czas, Ŝebyś do stała swoją dłoń.
- Tak szybko? - zdziwiła się Nen Yim.
- Nasza praca rozpoczyna się jutro. Mamy jednego Jeedai, wiesz przecieŜ. Tylko 
jednego. Ale niedługo będziemy mieć ich więcej. NajwyŜszy Władca Shimrra bardzo 
uwaŜnie obserwuje to, co tu tworzymy.
Nie moŜemy go rozczarować.
Nen Yim wyszła z ceremonialnej kąpieli i weszła na pociemniałego oozhitha. 
Dotknięcie sprawiło, Ŝe istota owinęła się wokół niej. Nen Yijm czuła, jak zapuszcza 
rzęski w pory jej skóry. Nie był to pełny oozhith, tylko krótki strój, który pozostawiał 
bez osłony całe ramiona i większą część nóg. Przygładziła krótkie czarne włosy i 
wyciągnęła prawą dłoń: czuła się tak, jakby widziała ją po raz pierwszy, a nie ostatni. 
Pozwoliła, Ŝeby pomocnik zaprowadził ją do mrocznej groty Yun-Ne'She, gdzie 
czekała mistrzyni.
Cuchnęło tam naftą i słoną wodą. Grota - ciasna, wilgotna i lekko reagująca na dotyk - 
była odległą krewną yammoska; to, co czuła istota w komorze, wracało do niej 
wzmocnione i zwielokrotnione.
W tej chwili Ŝarliwość i niepewność sprawiły, Ŝe serce Nen Yim zaczęło łomotać jak 
szalone, kiedy uklękła u wylotu groty, otworu nie | większego od pięści, otoczonego 
potęŜną wypukłością mięśnia. Bez wahania umieściła dłoń w otworze.
Przez chwilę nic się nie działo. A potem zęby - było ich osiem - < wysunęły się i 
wbiły w jej przegub.
Poczuła, Ŝe jej czoło pokrywa kroplisty pot. Poddała się bólowi, a zęby powoli 
niczym lodowiec wbijały się w ciało i docierały do kości. Mięsień otworu zaciskał się 
od czasu do czasu, aby odessać krew. Grota zwracała jej ból, ale spotęgowany. 
Oddech adeptki stał się szybki, mywany. Straciła poczucie czasu; kaŜdy nerw w jej 
ciele wydawał się obnaŜony, jakby rzęski ubrania stały się rozŜarzonymi igłami.
Na koniec zęby spotkały się wewnątrz jej nadgarstka. Usłyszała, jak lekko trzasnęły 
jedne o drugie. Próbowała zaczerpnąć tchu, aby przygotować się na to, co zaraz 
nastąpi.
Wszystko stało się bardzo szybko. Wylot paszczy obrócił się nagle o dziewięćdziesiąt 
stopni. Dłoń oderwała się z wilgotnym mlaśnięciem od wykręconego ramienia. Nen 
Yim podniosła w górę kikut nadgarstka i spoglądała na niego z tępym zdumieniem. 
Zaledwie zauwaŜyła, jak pomocnik wziął ją za ramiona i poprowadził w kierunku 
ciemnego bajorka pośrodku groty.
- Poradzę sobie - szepnęła. Uklękła przy bajorku. Kręciło jej się w głowie. W wodzie 
przesuwały się mroczne kształty pięcionoŜnych istot, które ochoczo podpłynęły 
zwabione zapachem jej krwi. WłoŜyła do wody broczący kikut.
Była pewna, Ŝe jej ciało nie moŜe juŜ odczuwać większego bólu niŜ teraz. Myliła się. 
Nie poczuła go w ręce, lecz w całym ciele, które pod jego wpływem wygięło się w 
konwulsyjny łuk i tak pozostało. Nie widziała istoty, która przyczepiła się do jej 

przegubu. Chyba w ogóle nie chciała jej widzieć. W głowie eksplodował jej potęŜny 
błysk światła i przez krótką chwilę nie wiedziała, co się dzieje.
Ocknęła się, a w oczach zakręciły jej się łzy wstydu. Zobaczyła jak przez mgłę, Ŝe 
mistrzyni pochyla się nad nią.
- Nikt nie wytrzymał tego po raz pierwszy bez krótkiej utraty przytomności - 
zapewniła. - Tym razem nie musisz się wstydzić. Jeśli kiedykolwiek dostaniesz rękę 
mistrzyni, będziesz gotowa.
Ręka. Nen Yim podniosła ją do oczu.
Jeszcze nie tkwiła pewnie na miejscu - gęsta, zielona wydzielina znaczyła granicę 
pomiędzy nią a resztą nadgarstka. Miała cztery wąskie palce i kciuk, wystające z 
cienkiej, elastycznej skorupy. Tysiące maleńkich wyrostków czuciowych pokrywały 
palce i wnętrze dłoni. Dwa palce najdalsze od kciuka kończyły się niewielkimi 
szczypcami. NajbliŜszy kciuka palec miał cienki, wąski, wysuwany pazur.
Próbowała poruszyć palcami, ale nic się nie stało.
- Minie kilka dni, zanim zakończenia nerwów się połączą, a potem jeszcze trochę 
czasu, zanim twój mózg przyzwyczai się do bardziej precyzyjnych dyspozycji - 
pocieszyła ją mistrzyni. - Raduj się, Nen Yim, teraz naprawdę jesteś adeptką. 
PomoŜesz mi przy kształtowaniu Jeedai i przyniesiesz chwałę naszej kaście, naszej 
domenie i wszystkim Yuuzhanom Vong.

ROZDZIAŁ 17

Anakin wcisnął się głębiej w szczelinę pomiędzy korzeniami drzewa grubera 
bagiennego. Przez pokręcone porosty obserwował słabo widoczne niebo. Najpierw 
myślał, Ŝe się przesłyszał, Ŝe dochodzący z góry hałas był tylko złudzeniem, ale w 
końcu zobaczył cień przesuwający się nad śmierdzącym bajorem w kształcie litery U. 
Cień o wiele za duŜy jak na przedstawiciela tutejszych ptaków.
Dłoń chłopca powędrowała do bezuŜytecznego miecza świetlnego i opadła.
Od trzech dni starał się unikać yuuzhańskich analogów ścigaczy. Znajomość 
odgłosów dŜungli bardzo mu pomogła. Odległe pokrzykiwania wełnomander lub pisk 
gromady mniejszych jastrzębiolotów stały się jego największymi sprzymierzeńcami; 
ostrzegały przed zbliŜającymi się skrzydlakami na wiele kilometrów naprzód. W 
miarę jednak, jak zbliŜał się do akademii, grupy poszukiwawcze pojawiały się z coraz 
większą regularnością. Nie przypuszczał, aby były to przypadkowe loty, Mogły 
stanowić fragment rozszerzającej się sieci poszukiwań, której centrum stanowił 
skrzydlak strącony przez niego mieczem świetlnym.
CóŜ, przynajmniej teraz ma nauczkę, Ŝeby nie ciąć mieczem dovin basali. Stwierdził, 
Ŝ

e jego broń przeszła przez tę część, którą stworzenie zakrzywiało grawitację albo tuŜ 

obok niej. Kryształ miecza wygiął się lekko, a potem stopił w energii, którą sam 
generował. Była to jednocześnie dobra i zła nowina: kryształy ogniskujące moŜna 
było znaleźć na Yavinie Cztery, w dawnych świątyniach Massassich, i wykorzystać je 
do budowy miecza świetlnego. Niestety, akurat nie miał pod ręką ani jednej świątyni 
Massassich.
Westchnął i mocniej ścisnął w dłoni prymitywną laskę, którą udało mu się wyciąć 
przy uŜyciu scyzoryka. Wątpił, aby choć w niewielkim stopniu nadawała się do 
obrony przed Yuuzhaninem w pełnej zbroi, ale i tak lepsze to niŜ nic. Niedawno 
natknął się na skupiska wybuchowych purchawek; była to lokalna roślina, która po 
dokładnym wysuszeniu eksplodowała z całkiem przyzwoitym hukiem. W tej chwili 
jednak ich takŜe nie miał pod ręką. Zgromadził je na suchym gruncie, zanim się tutaj 
ukrył.

Siedział więc, czekając, aŜ cienie powrócą, i próbował nie myśleć o tym, co go czeka, 
kiedy wreszcie dotrze do Tahiri i jej porywaczy. Ilu było Yuuzhan? Dlaczego wciąŜ tu 
jeszcze tkwili?
CóŜ, to dobre pytania, ale stracą sens, jeŜeli Anakin Solo zginie lub zostanie pojmany 
po drodze.
Wkrótce jednak pozna wszystkie odpowiedzi. Zgodnie z obliczeniami, znajdował się 
juŜ zaledwie około dwudziestu kilometrów od akademii.
Tak był pochłonięty obserwacją nieba, Ŝe nie zauwaŜył podchodzących coraz bliŜej 
zmarszczek na wodzie. Kiedy je dostrzegł, było juŜ niemal za późno.
Zwłaszcza, Ŝe z początku skojarzył je z wielkim rybokrabem, nieszkodliwym 
skorupiakiem, którego pobratymcy dostarczali mu poŜywienia od czasu, kiedy spadł 
na ziemię. W miarę jak stworzenie się zbliŜało, coraz częściej widział połyskujący 
pod wodą chitynowy pancerz.
Rybokrab jednak nie powinien mieć więcej niŜ metr długości, tymczasem Anakin 
stwierdził, Ŝe ta istota liczy sobie co najmniej trzy metry.
Szybko wbił do wody naostrzony koniec laski; prawie natychmiast wyrwało mu kij z 
rąk bardzo silne szarpnięcie. W tej samej chwili nad powierzchnię wody wynurzył się 
łeb stworzenia - koszmarny kształt pokryty mackami i zakrzywionymi wąsami, które 
kierowały się ku niemu. Przez chwilę dał się opanować lękowi i zaskoczeniu, ale 
wreszcie pochwycił stwora Mocą i pchnął. Potwór wystrzelił w górę, ukazując w całej 
okazałości płaskie, szerokie, segmentowe ciało i tysiące łap.
Plasnął o wodę, zakręcił się i znów ruszył na niego. Anakin na wszelki wypadek 
wygramolił się na brzeg.
Ktoś za jego plecami krzyknął nagle w języku, którego nie zrozumiał. Obejrzał się i 
zobaczył yuuzhański statek z rozsuwającym się kadłubem. W otworze stał yuuzhański 
wojownik.
Wojownik zawahał się i cofnął z powrotem do pojazdu, który natychmiast wzniósł się 
w powietrze. Anakin zaklął cicho i ruszył pędem przed siebie. Zatrzymał się tylko po 
to, Ŝeby chwycić plecak.
Skrzydlak leciał za nim, ale w przyzwoitej odległości. Adrenalina buzowała we krwi 
chłopca, ale umysł miał zaskakująco spokojny. Przedzierał się przez zarosła, 
rozglądając się za jaskinią, ruinami, czymkolwiek, co pozwoliłoby mu ukryć się przed 
prześladowcą. Zmęczenie spływało po nim jak martwe komórki w pojemniku z 
płynem bacta, a Moc przepływała przez niego jak rzeka, dzika, wzburzona, niemal 
przeraŜająca w swojej czystej, radosnej potędze.
Nigdy do tej pory nie zdarzyło mu się znaleźć w takim stanie - zespolenia całą 
ś

wiadomością ze wszystkim, co go otaczało. Yavin Cztery był tak pełen Ŝycia. A w 

Ŝ

ywej, pulsującej Mocy skrzydlaki odbijały się jako bańki nicości. Jedi nauczyli się 

wyczuwać Yuuzhan Vong, nie wyczuwając ich Mocą, ale przedtem była to zawsze 
kwestia koncentracji. Po prostu kiedy Jedi patrzył na osobę, którą podejrzewał o to, Ŝe 
jest Yuuzhaninem, i niczego nie wyczuwał, potwierdzało to jego podejrzenia.
Tym razem jednak było inaczej. Czuł się tak, jakby nagle zauwaŜył odstępy pomiędzy 
słowami. Tego delikatnego stanu pewnie nigdy by nie osiągnął, gdyby się starał. Bał 
się, Ŝe ten moment uleci, jeśli się na tym zbyt mocno skupi.
A więc starał się zanadto nie skupiać. Pewnie dlatego cały czas wiedział, Ŝe pierwszy 
Yuuzhanin, na którego trafił na piechotę, wciąŜ jeszcze tam jest. Wojownik 
wyskoczył zza drzewa, trzymając długiego, podobnego do węŜa amphistaffa. 
Brakowało mu dwóch palców, a ucho zwisało w strzępach. Miał na sobie zwyczajną 
zbroję z kraba vonduun i zadowoloną z siebie minę.
Anakin odłamał cięŜki konar, przegniły i zjedzony przez robaki, i zrzucił go na 
wojownika z siłą większą niŜ siła cięŜkości. Yuuzhanin był szybki i moŜe nawet 

udałoby mu się odskoczyć, ale nie zdąŜył i około pół tony drewna przygwoździło go 
do ziemi. Anakin nie wiedział, czy wojownik Ŝyje, czy zginął, czy jest ranny, czy 
tylko ogłuszony. Nie obeszło go to specjalnie, ale zmienił kierunek, oddalając się od 
bąbli nicości pełzających na obrzeŜach jego rozszerzonego postrzegania i 
zacieśniających pętlę wokół niego.
Następny Yuuzhanin Vong zaskoczył go, wysuwając amphistaffa w poprzek ścieŜki 
tak, aby uderzył Anakina poniŜej kolan. Chłopiec poczuł palącą linię bólu 
przecinającą łydki, ale wykorzystał moc lasu i uniósł się w górę, opadając o trzy metry 
dalej. Tymczasem Yuuzhanin zaatakował. Tym razem skrócił amphistaffa, który był 
gotów do kolejnego ataku. Anakin okręcił się i wycofał przed atakiem, ale wróg 
podniósł swoją broń i wycelował ze świstem. Amphistaff jak by zmiękł i wygiął się 
nad ramieniem Anakina, celując zatrutymi kłami w okolice kręgosłupa.
Anakin nawet nie spróbował kontrataku laską, bo stwór owinąłby się wokół jego 
broni, i tak sięgając celu, ale skoczył do przodu, w lewo od wojownika, zmniejszając 
odległość tak szybko, Ŝe amphistaffboleśnie smagnął go przez ramię. Głowa jednak 
minęła cel i chłopak zdąŜył uciec, kierując szpic kija pod pachę Yuuzhanina. Pchnął 
Mocąw górę, co spowodowało, Ŝe wróg poszybował prawie poziomo na wysokości 
trzech metrów.
I znów Anakin nie czekał na skutki, ale popędził przed siebie, w biegu otwierając 
plecak. Rzucił w powietrze wysuszone purchawki, które zebrał wcześniej. Nie 
pozwolił, aby upadły, lecz ostroŜnie unosił je Mocą, rozmieszczając przed sobą i 
wokół siebie. Dwa grzyby eksplodowały, poniewaŜ chwyt Mocy był zbyt silny, ale po 
chwili Anakin znalazł się w strefie, gdzie nie było jednego Yuuzhanina.
Nie trwało to długo i zaraz zaatakowało go dwóch wojowników, ale tym razem 
zaledwie zwolnił kroku. KaŜdego załatwił dwiema wybuchowymi purchawkami. 
Jeden z Yuuzhan zdołał zablokować lecącą kulę amphistaffem, ale wybuch 
zdezorientował go na tyle, Ŝe nie zauwaŜył drugiej, która trafiła go w głowę. Jego 
towarzysz równieŜ upadł z chrapliwym okrzykiem wściekłości.
Sieć zacieśniała się, ale wciąŜ jeszcze było z niej wyjście. Anakin wyczuwał lukę w 
ich schemacie poszukiwań. Rzucił się do przodu, jednocześnie unosząc w górę 
chmurę kamieni i patyków, które dołączyły do pozostałych grzybów. Wyglądało to, 
jakby dziwny, potęŜny wiatr wiał pośród drzew.
Nagle coś uderzyło go w ramię z głuchym stuknięciem. Potknął się, a nogi odmówiły 
mu posłuszeństwa. Upadł na ściółkę, niepewny, co się właściwie stało. Las 
rozbrzmiewał hukiem spadających na ziemię wybuchowych purchawek.
Próbował usiąść, ale zobaczył krew plamiącą martwe liście i spływającą wzdłuŜ 
rękawa kombinezonu.
Z zarośli wyszedł Yuuzhanin Vong. W dłoni trzymał przedmiot, który przypominał 
karabin: rurę rozdętą z jednego końca w coś w rodzaju zasobnika lub magazynku.
Anakin stęknął głucho i z wysiłkiem podniósł się na nogi. Lewa strona jego ciała 
wydawała się dziwnie odrętwiała. Sięgnął ręką i stwierdził, Ŝe ma dziurę w ramieniu. 
W dziurze wyczuł coś twardego. Wyciągnął to dwoma palcami. Zobaczył grudę 
zmiaŜdŜonej chityny.
Nogi nie chciały go utrzymać, a Yuuzhanin się zbliŜał, celując w niego. Wokół 
słychać było innych wrogów, którzy zmierzali w jego kierunku. Anakin, o dziwo, nie 
czuł ani gniewu, ani strachu. W ogóle czuł niewiele, z wyjątkiem Mocy.
I znajomą obecność w pobliŜu. Właściwie nie jedną obecność, tylko wiele.
- To jest gra dla dwóch - szepnął.
OdłoŜył kij i podniósł ręce.
- Niezła robota - odezwał się do Yuuzhanina. - Strzeliłeś mi robalem w plecy. Bardzo 
dzielnie.

Kątem oka widział teraz trzech lub czterech wrogów.
Nie przypuszczał, Ŝe wojownik mu odpowie, a jednak to zrobił. I to w basicu.
- Jestem dowódcą polowym, nazywam się Sinan Mat. Składam hołd  twojej odwadze, 
Jeedai. Muszę odmówić ci uścisku śmierci w bitwie, I za to przepraszam.
Trochę bliŜej, myślał Anakin. Jeśli nie zamierzają mnie zabić...
- Będziesz walczył ze mną, Sinanie Mat? Tylko ty i ja?
- Takie jest moje Ŝyczenie, ale nie mogę go spełnić. Muszę odstawić cię Ŝywego do 
mistrzów przemiany.
- Przykro mi to słyszeć. CóŜ, byłoby mi jeszcze bardziej przykro, gdybyś nie strzelił 
mi w plecy, ale... przebacz.
Mat zmarszczył brwi i dotknął ucha.
- Tizowyrm nie zna takiego słowa "przebaczać". Co... – Nagle wytrzeszczył oczy, bo 
las zanucił pieśń śmierci.
PiranioŜuki spadły na niego jak gęsta chmura. Sinan Mat upuścił broń i darł pazurami 
twarz, którą szarpały setki okrutnych szczęk. PiranioŜuki nie oszczędziły teŜ 
pozostałych Yuuzhan i chóralny krzyk bólu i wściekłości zawtórował złowróŜbnemu 
brzęczeniu owadów.
Anakin podniósł swój kij i pokuśtykał dalej. Zdawał sobie sprawę, Ŝe nogi nie poniosą 
go daleko. Potrzebował miejsca, gdzie mógłby się ukryć.
Dziesięć minut później cięŜko oparł się o drzewo. Gdzieś w oddali Ŝarłoczne 
piranioŜuki dokończyły dzieła i Anakin poczuł wreszcie, jak jego kontrola nad Mocą 
opada. Ramię znowu dało o sobie znać. Ból, niczym płynny ogień, spływał mu po 
Ŝ

ebrach, ściekał po piersi i skroniach. KaŜdy krok przynosił nową falę mdłości i 

oszołomienia.
Próbował zrobić jeszcze krok i stwierdził, Ŝe nie jest w stanie. Z westchnieniem opadł 
na mech. Tylko chwila odpoczynku, a potem...
Jakiś cień przysłonił światło. Podniósł wzrok i zobaczył, Ŝe przygląda mu się dwóch 
yuuzhańskich wojowników, widocznie niedobitków grupy, którą właśnie unicestwił.
Przywołał na pomoc całą pozostałą mu energię, by znów odnaleźć piranioŜuki, ale w 
tej chwili były daleko i do tego syte. Wola Anakina nie była juŜ tak mocna, by łatwo 
zwabić je do strawy.
Z zarośli za plecami wojowników wynurzył się trzeci Yuuzhanin. Wyglądał jakby 
inaczej - okaleczony, podobnie jak wszyscy Yuuzhanie, których widział Anakin, ale 
jeszcze bardziej groteskowo. W przeciwieństwie do tamtych nie miał broni.
Przybysz warknął coś w swoim języku. Dwaj pozostali wlepili w niego wzrok.
Anakin poczuł się, jakby śnił. Dwaj wojownicy obrzucali trzeciego ostrymi słowami. 
Anakin słyszał ten ton juŜ wcześniej - kiedy Yuuzhanie mówili o maszynach lub 
innych rzeczach, uwaŜanych przez nich za bluźnierstwo. Był to ton czystej pogardy.
Przez chwilę wydawało się, Ŝe tamten ugnie się pod cięŜarem słów, ale zaraz się 
uśmiechnął, szczerząc złośliwie spiczaste jak igły zęby. Potem kantem ręki uderzył 
jednego z pozostałych w szyję. Drugi wojownik wydał chrapliwy ryk oburzenia, 
opuścił amphistaffa i dźgnął nim tamtego. Nieuzbrojony wojownik chwycił za koniec 
broni, podskoczył wysoko w powietrze i obiema nogami kopnął właściciela 
amphistaffa w twarz.
Pierwszy z powalonych zaczął odzyskiwać przytomność. Masował sobie szyję, kiedy 
nieuzbrojony wojownik chwycił go za włosy, wbił mu w oczodoły dwa sztywne palce 
i na tych palcach uniósł go do góry. Kiedy opuścił, wojownik upadł na ściółkę, 
drgając konwulsyjnie.
Kopnięty w twarz wojownik nie wstał juŜ. Anakin podejrzewał, Ŝe ma złamany 
kręgosłup. Tylko nieuzbrojony Yuuzhanin wciąŜ pozostawał na nogach. Przykucnął 
obok Anakina i spojrzał na niego oczami przypominającymi mętne jeziorka czarnej 

wody.
Wyglądał na... chorego. Yuuzhanie Vong demonstrowali swoją rangę pokrywając się 
bliznami i odcinając sobie członki, ale ten wyglądał tak, jakby mu się to nie udało. 
Włosy zwisały mu w czarnych strąkach, twarz i szyję pokrywały strupy i otwarte rany. 
Były nabrzmiałe i wyglądały na zakaŜone. Spiczaste naroślą na jego ramionach i 
łokciach wyglądały tak, jakby obumierały albo juŜ były martwe. Śmierdział 
rozkładem.
Przez dłuŜszą chwilę obserwował Anakina, aŜ wreszcie wstał, podszedł do jednego z 
ciał i wetknął mu palce do ucha. Wyciągnął z niego coś, co wyglądało jak robak i 
wsadził go sobie do owrzodziałej dziury, która pewnie kiedyś była uchem. Zadygotał, 
a jego ciało przeszedł dreszcz, jakby od wielkiego bólu. Z otworu pociekła cienka 
struŜka krwi. Odwrócił się w stronę Anakina i powiedział: - Jestem Vua Rapuung, 
Jeedai. Pójdziesz ze mną, a ja ci pomogę.

ROZDZIAŁ 18

Młoda Jeedai upadła, jej ciałem wstrząsały drgawki. Wiwarium wypełnił zdławiony 
krzyk.
- Interesujące - mruknęła Mezhan Kwaad, obserwując reakcję. -Widzisz, adeptko 
Yim, Ŝe...
- Nie wiem, co cię w tym interesuje, pani Mezhan Kwaad - odezwał się głos za ich 
plecami.
Nen Yim odwróciła się i natychmiast padła na kolana. Do wiwarium wszedł drugi 
mistrz, tak niewiarygodnie stary, Ŝe oznaki jego domeny zatarły się całkowicie. Jego 
kołpak wyglądał jak mały obłoczek, obie dłonie były dłońmi mistrza. Oczy 
zastępowały mu Ŝółte maa'itsy. Towarzyszył mu adept pomocnik.
- Mistrz Yal Phaath - odezwała się Mezhan Kwaad. - Jak dobrze, Ŝe cię widzę, o 
starodawny.
- Odpowiedz mi, Mezhan Kwaad. Co cię tak interesuje w cierpieniu tego stworzenia? 
Jako niewierna nie potrafi przyjąć bólu. Nie ma w tym nic zaskakującego, prawda?
- UwaŜam, Ŝe to interesujące, poniewaŜ induktor nerwokręg, który sprawia jej ból, 
został zaprojektowany tak, aby robić to selektywnie - wyjaśniła Mezhan Kwaad. - Po 
jednej matrycy nerwowej naraz. To, co właśnie widzieliśmy, jest odruchem 
nieznanym u Yuuzhan Vong. MoŜe
my w tej chwili z duŜą pewnością stworzyć mapę systemu nerwowego ludzi, który nie 
ma odpowiednika w naszych ciałach.
- Do czego to miałoby słuŜyć? - zapytał Yal Phaath.
- Nie moŜemy kształtować i przemieniać tego, czego nie znamy - odparła Mezhan 
Kwaad. - Ten gatunek jest dla nas nowy.
- To naciągnie protokołu - mruknął stary mistrz. - Czy moŜna odkryć coś, co jeszcze 
nie zostało skodyfikowane?
- AleŜ, mistrzu... - zaoponowała Nen Yim, zginając się w pokłonie. - Z pewnością 
nowy gatunek... - urwała, kiedy mistrz skierował na nią spojrzenie maa'itsów.
- Czy wszyscy twoi adepci są tak bezczelni? - zapytał sucho.
- Mam nadzieję, Ŝe nie - sztywno odpowiedziała Mezhan Kwaad.
Yal Phaath odwrócił się w stronę Nen Yim. Jego kołpak zafalował z lekka i przybrał 
błękitny kolor.
- Adeptko, jeśli wiedzy nie moŜna znaleźć w archiwach i świętych wspomnieniach, co 
ma wobec tego zrobić mistrz przemian?
Nen Yim zadygotała ze strachu. Co on moŜe widzieć tymi dziwnymi oczami? 
Maa'itsy sondowały ukryte rejony widma i miniaturę domeny, ale czy mogły spojrzeć 

jeszcze dalej, na grzechy tkwiące głęboko w jej głowie? Zwinęła czułki kołpaka, co 
miało być oznaką najwyŜszej pokory.
- Prosimy NajwyŜszego Władcę, mistrzu, aby raczył zapytać o to bogów.
- Słusznie. Nie ma czegoś takiego jak nowy gatunek, adeptko. Całe Ŝycie pochodzi z 
ciała, krwi i kości Yun-Yuuzhan. Bóg zna je wszystkie.
Nie moŜna stworzyć nowej wiedzy, to herezja. Jeśli bogowie nie dają nam wiedzy, 
czynią to z sobie tylko wiadomych powodów, a wszelkie poszukiwania stanowią 
próbę kradzieŜy.
- Tak, mistrzu Yal Plaath.
- Myślę, Ŝe to nie twoja wina, adeptko. To twoja mistrzyni uŜywa w ten sposób 
induktora nerwokręga. Ty jesteś tylko wraŜliwa na jej wpływ.
Mezhan Kwaad uśmiechnęła się łagodnie.
- Protokół Tsong przewiduje uŜycie induktora właśnie w ten sposób.
- Jestem tego świadom. Ale ty naginasz intencję tego protokołu.
MoŜe nie aŜ tak, Ŝeby go złamać, ale kto wie, co bym tutaj zastał, gdybym przyszedł 
nieco później?
- OskarŜasz mnie o coś, mistrzu? - słodko zapytała Mezhan Kwaad.
- Jeśli nie, to mogłabym pomyśleć, Ŝe jesteś po prostu zazdrosny o to, Ŝe Pan Shimrra 
wybrał Domenę Kwaad, aby dokonała tej przemiany.
- Nie oskarŜam cię o nic, nie jestem teŜ zazdrosny. W ostatnich latach jednak 
wyłoniło się wiele niebezpiecznych herezji, najwięcej właśnie w Domenie Kwaad.
- Nigdy nie zostałam oskarŜona o herezję... ani Ŝaden z moich podwładnych - odparła 
Mezhan Kwaad. - Jeśli próbujesz obrzucić mnie błotem pomówień w Ŝałosnej 
nadziei, Ŝe odzyskasz łaskę dla swojej domeny u pana Shimrry, to wkrótce się 
przekonasz, Ŝe potrafię być bardzo niebezpieczna.
Stary mistrz przemian wyprostował się dumnie.
- Nie uciekam się do pomówień, ale czuwam, Mezhan Kwaad. Bądź pewna, Ŝe 
czuwam. A teraz...
Urwał nagle i zachwiał się na nogach. Pomocnik podtrzymał go. Nen Yim wciąŜ 
zastanawiała się, co się dzieje, kiedy nagle poczuła, Ŝe coś ściska jej ciało - zupełnie, 
jakby znajdowała się w wodzie, na duŜej głębokości. Jej płuca podjęły wysiłek 
oddychania gęstym powietrzem, serce zaczęło bić jak szalone.
W rozbłyskach czerni i błękitu przed oczami widziała, Ŝe Mezhan Kwaad i pomocnik 
Yala Plaatha równieŜ walczą o kaŜdy oddech.
Ból stał się nie do wytrzymania. Wkrótce oczy Nen Yim ulegną zmiaŜdŜeniu, potem 
przestanie bić serce. Usiłując zachować spokój, powiodła wzrokiem po 
pomieszczeniu.
Młoda Jeedai stała pod ścianą wiwarium z dłońmi przyciśniętymi do przezroczystej 
błony. Jej oczy ciskały błyskawice, wargi odsłaniały zęby w grymasie furii. Nen Yim 
zobaczyła w jej oczach śmierć i nagle zrozumiała.
Chwiejnym krokiem podeszła do mistrzyni. Mezhan Kwaad juŜ straciła przytomność. 
Olvillip, który kontrolował induktor nerwokręga, wyśliznął jej się z rąk. Nen Yim 
podniosła go i pogłaskała zmienne tkanki - wszystkie naraz.
Jeedai wrzasnęła i zaczęła walić pięściami w membranę. Na krótką chwilę ciśnienie 
wzrosło, miaŜdŜąc wszystko wokół z taką siłą, Ŝe Nen Yim nie mogła oddychać. A 
potem uleciało równie nagle, jak się pojawiło, a płuca adeptki zaczęły chłonąć tak 
bardzo potrzebne powietrze.
Jeedai leŜała w konwulsjach na podłodze komory. Nen Yim przyglądała się jej przez 
chwilę. Czuła, jak ogarnia ją narastające znuŜenie.
Ośmiopalczasta dłoń spadła na ramię Nen Yim.
- Adeptko - z wysiłkiem odezwała się mistrzyni. - Oddaj mi olvillipa, zanim eksponat 

umrze.
Nen Yim machinalnie skinęła głową i podała organizm Mezhan Kwaad. Mistrzyni 
regulowała go przez chwilę, aŜ wreszcie Jeedai przestała się wić i popadła w głębokie 
omdlenie.
- Postąpiłaś logicznie i prawidłowo - pochwaliła Mezhan Kwaad.
- Co się stało? Wytłumacz mi - niecierpliwie zaŜądał Yal Plaath.
- To wina Jeedai - wytłumaczyła Mezhan Kwaad. - Z pewnością słyszałeś o ich mocy.
- Nie obraŜaj mnie. Oczywiście, wiem wszystko, co moŜna wiedzieć na temat Jeedai. 
Mogą przesuwać obiekty, komunikować się jeden z drugim jak villipy, nawet 
wpływać na umysły słabszych istot. Ale nigdy do tej pory nie uzyskano dowodów na 
to, Ŝe mogą wpływać na
Yuuzhan Vong. Wręcz przeciwnie.
- Proszę mistrza o pozwolenie zabrania głosu - wtrąciła Nen Yim.
Yal Plaath obrzucił ją niechętnym spojrzeniem.
- Mów.
- Jeedai nie mają na nas wpływu. Nie bezpośrednio. Ona wpłynęła na molekuły 
atmosfery, ściskając je.
- Próbowała nas zmiaŜdŜyć naszym własnym powietrzem?
- I udałoby jej się, gdyby nie moja adeptka - zauwaŜyła Mezhan Kwaad.
- Zdumiewające. A ta jej moc... czy przypadkiem nie jest generowana przez implanty?
- Ona nie ma Ŝadnych implantów, ani biologicznych, ani - zniŜyła głos
- mechanicznych. Z naszych wcześniejszych badań wynika, Ŝe Jeedai wierzy w 
manipulację za pomocąpewnego rodzaju energii tworzonej przez Ŝycie.
- Idiotyczne - prychnął Yal Phaath. - Gdyby taka moc istniała, dla czego bogowie 
mieliby jej odmówić Yuuzhanom Vong?
Mezhan Kwaad uśmiechnęła się drapieŜnie.
- Bogowie wcale jej nam nie odmówili, a tylko nie udostępniali przez pewien czas. A 
teraz obdarowali nas tą mocą. - Podeszła do membrany wiwarium i otworzyła ją 
jednym dotknięciem czwartego palca.
Uklękła przy nieprzytomnej Jeedai i pogładziła ją po twarzy.
- Jest młoda, jej ciało i umysł wciąŜ jeszcze są podatne na przemianę. Wojownicy 
obiecali nam, Ŝe niedługo dostarczą więcej takich. - Wstała, przez chwilę w milczeniu 
przyglądała się istocie u swoich stóp, po czym wróciła i zamknęła za sobą membranę.
Stary mistrz wzruszył ramionami.
- Dla chwały mistrzów przemian i Yuuzhan Vong, Ŝyczę ci szczęścia. - W jego głosie 
brzmiało powątpiewanie.
- MoŜesz obserwować to w kaŜdej chwili, kiedy zechcesz. – Nen Yim wydawało się, 
Ŝ

e jej mistrzyni draŜni się z Yalem Plaathem.

Stary mistrz jednak odmówił jednym krótkim zafalowaniem rzęsek.
- Poza wszystkim innym, przyszedłem równieŜ się poŜegnać. Czeka mnie nowy 
projekt, przemiana, która na zawsze połoŜy kres zagroŜeniu ze strony Jedai.
Mezhan Kwaad zesztywniała lekko.
- O? - zdziwiła się uprzejmie.
- W istocie. Niewierni, którzy nam słuŜą, przyznali podczas przesłuchania, Ŝe zostali 
oszukani przez tych, którzy zaczepiają nasze statki w przestrzeni. Z tego, co mówili, 
wyłuskaliśmy istotną informację o pewnym gatunku zwierzęcia, które wyczuwa 
Jeedai i poluje na nich.
- Czy niewierni wiedzą, gdzie moŜna znaleźć to zwierzę?
- Nie - odparł Yal Plaath. - Przynajmniej nie ci tutaj. Ale mamy wtyczki w ich 
senacie. Jedna z nich zdołała odkryć i przekazać nam wiadomość. Okazuje się, Ŝe te 
zwierzęta Ŝyją na świecie, który znajduje się juŜ w posiadaniu pana Shimrry. Jest to 

planeta zwana przez niewiernych Myrkr. Mam nadzorować przemianę tych zwierząt.
- Ciekawa historia... jeśli jest prawdziwa - zgodziła się Mezhan Kwaad. - Dla chwały 
Yuuzhan Vong Ŝyczę ci powodzenia. śyczę ci równieŜ szczęścia przy opuszczaniu 
systemu. Wydaje mi się, Ŝe niewierni dość skutecznie ograniczają ruch na zewnątrz.
- Nie obawiam się niczego - odparł stary mistrz. - Jeśli YunYuuzhan chce mojego 
Ŝ

ycia, ma prawo mi je odebrać. Myślę jednak, Ŝe przewidział dla mnie jeszcze wiele 

zadań.
- Kapitanie, jeden ze statków Yuuzhan Vong zszedł z orbity - zawiadomiła H'sishi - 
Ma silną obstawę.
Karrde przygładził wąsa.
- Przyślij tu Solusara. Tymczasem zmniejsz dystans i niech "Etherway" i "Układ 
Idioty" stworzą zaporę. Utrzymajmy je w cieniu giganta gazowego tak długo, jak to 
będzie moŜliwe.
- Tak jest, sir - odpowiedział Dankin, pilot.
- I niech tu przyjdzie Solusar - powtórzył Karrde. - Potrzebuję go.
- Jestem, kapitanie Karrde.
Rzeczywiście, Solusar stał za jego plecami.
- Doskonale. Yuuzhanie Vong próbują przepchnąć statek przez naszą obronę. Pewnie 
chcą opuścić system. Czy moŜemy im na to pozwolić?
- Innych nie przepuszczałeś - zauwaŜył Solusar.
- To prawda, ale Ŝaden nie leciał w takiej eskorcie. Jeśli zaangaŜujemy się w walkę, 
stracimy więcej statków, niŜ moŜemy sobie na to pozwolić. Gdybym uwaŜał, Ŝe 
posiłki są w drodze, mógłbym zaryzykować.
Wobec tego muszę wiedzieć: czy na tym statku są jacyś Jedi?
Przez krótką chwilę Karrde widział w oczach stojącego przed nim Jedi coś, co 
mógłby uznać za strach.
- Nie mogę powiedzieć na pewno - oznajmił sztywno Solusar.
- Dlaczego nie?
- Nie potrafię wyczuć Yuuzhan Vong poprzez Moc. Ich statek mógłby równie dobrze 
być martwym asteroidem, przynajmniej jeśli chodzi o moje zmysły.
- W takiej sytuacji dzieci Jedi powinny się wyróŜniać, i to bardzo wyraźnie.
- Powinny albo i nie. Gdyby to nie było waŜne, powiedziałbym, Ŝe na tych statkach 
nie ma Ŝadnego nie-Yuuzhanina. Ale... jeśli się mylę, moŜe się okazać, Ŝe 
wypuściliśmy ich z rąk... i Ŝe walczymy tu na próŜno.
- Jak moŜesz się mylić? Nie rozumiem.
- Yuuzhanie Vong nie tylko nie istnieją w Mocy, ale sprawiają, Ŝe w ogóle zaczynam 
wątpić w moje wyczucie Jedi. Przez nich cały ten obszar jest jakiś... mroczny. Nie 
potrafię tego wyjaśnić inaczej.
Karrde spojrzał na ekran. Yuuzhanie Vong wypuścili pierwsze myśliwce.
- Nie mogę czekać tak długo, Solusar. Spróbuj ich po prostu wyczuć na księŜycu. Jeśli 
wciąŜ tam są, nie moŜe ich być na statku.
- Spróbuję - szepnął Jedi i przymknął oczy.
Karrde przeniósł wzrok na ekran, obserwując, jak nieprzyjacielskie myśliwce 
podlatują coraz bliŜej. Do tej pory zawsze atakował z zaskoczenia i uciekał bez 
większego ryzyka dla swoich ludzi. Potrafił doskonale wykorzystać kopalnie, 
asteroidy i inne klasyczne metody wewnątrzsyste-mowej guerilli.
Ale gdyby zechciał zatrzymać ten statek, będzie musiał stanąć twarzą w twarz do 
prawdziwej walki, którą mógł wygrać - za cenę wielkiej bitwy.
MoŜe właśnie o to im chodziło. Jego instynkt podpowiadał mu, Ŝe kryje się w tym 
jakieś oszustwo, a nie to, o co gotów był walczyć. Solusar chyba teŜ tak myślał. Ale 
skoro nie mogą być tego pewni...

- Pierwsza fala myśliwców za trzydzieści sekund - martwym głosem oznajmiła 
H'sishi.
- Przygotować się, dzieci.
Dobra załoga. Zginą, jeśli ich o to poprosi.
- Tahiri - szepnął Solusar. Jego twarz pokryły nagle krople potu.
- Co takiego?
- Tahiri. I Valin, Sannah, Anakin. Wszyscy są na dole. – Mówił cicho, a w jego głosie 
był strach. - Tahiri była torturowana.
- Więc są na dole.
- Tak. Jestem tego pewien.
- Dzięki ci, Jedi Solusarze. Dankin, wycofujemy się. Niech sobie leci. Zostaw 
minimalny ogień zaporowy i niech pozostałe statki biorą silniki za pas. Powalczymy 
sobie kiedy indziej, moi drodzy... kiedy naprawdę będzie o co. - Karrde zaczerpnął 
głęboko tchu i rozluźnił mię
ś

nie ramion i karku.

- Mam nadzieję, Ŝe dzieciaki Solo znajdą tego łotra Terrika - dodał
- zanim będziemy musieli zacząć prawdziwą walkę. Po tej historii z całą pewnością 
zafunduję sobie własny gwiezdny niszczyciel.

ROZDZIAŁ 19

Anakin wypręŜył się i z trudem powstrzymał krzyk, gdy coś, co Yuuzhanin Vong 
przyłoŜył mu do rany, zaczęło wysyłać fale bólu we wszystkie zakątki jego ciała.
- Nienawidzisz bólu - zauwaŜył Vua Rapuung z wyraźną odrazą.
Anakin nie mógł i nie chciał zaprzeczać. Zacisnął tylko zęby i czekał, aŜ tortura się 
skończy. Wiedział, Ŝe Yuuzhanie Vong czczą ból własny i cudzy. Był to jeden z wielu 
paskudnych dogmatów ich niezdrowej religii.
- Co mnie uderzyło? - zapytał.
- Nang hul - warknął wojownik. - Chrząszcz-pocisk.
- Trucizna?
- Nie.
Siedzieli w wilgotnej jaskini pod wodospadem. PodłoŜe było śliskie od pleśni i mchu. 
Yuuzhanin Vong prawdopodobnie ukrywał się w tej jaskini przez ostatni dzień lub 
dwa, poniewaŜ leŜało tu kilka przedmiotów wyraźnie naleŜących do niego - między 
innymi taki sam okład, który przyłoŜył do ramienia Anakina. Oderwał go od 
jasnozielonej, mniej więcej prostokątnej płytki o grubości kilku centymetrów. Płytka 
składała się z wielu cienkich warstw, niczym posklejane razem kawałki flimsi-plastu. 
Rapuung przycisnął jeden z takich arkusików do rany Anakina. Podobnie jak 
wszystko, czego uŜywali Yuuzhanie Vong, plaster był Ŝywy. Anakin czuł, jak się wije 
i wkręca w jego ranę. Przyszło mu do głowy, Ŝe wojownik zamierza go otruć lub 
zrobić coś jeszcze gorszego. Gdyby jednak chciał go naprawdę zabić, mógł to zrobić 
w kaŜdej chwili. W końcu załatwił dwóch wojowników Yuuzhan Vong w rekordowo 
krótkim czasie, a Anakin nie miałby siły zabić nawet muchy.
- Ocaliłeś mi Ŝycie - niechętnie zauwaŜył chłopiec.
- śycie się nie liczy - odparł Vua Rapuung.
- Tak? No to po co zawracać sobie głowę?
Czarne oczy Vui Rapuunga zabłysły ponuro.
- Ty, Jeedai, usiłowałeś dotrzeć do kompleksu przemian. Dlaczego?
- Wasi ludzie uwięzili moją przyjaciółkę. Mam zamiar ją zabrać.
- Ach, samica Jeedai. Chcesz ocalić jej Ŝycie? śałosne. Co za Ŝałosny cel.
- Tak? Wiesz co, nie prosiłem cię o pomoc, sam mi ją zaoferowałeś. Wyjaśnij to albo 

mnie zabij. Nie mam czasu do stracenia.
- Zemsta - mruknął Vua Rapuung niskim głosem. Oczy zwęziły mu się w szparki. - 
Zemsta. Chcę udowodnić, Ŝe bogowie... – Oczy zalśniły mu twardo. - Nie muszę ci 
nic wyjaśniać, człowieku. Nie muszę ci nic mówić, nieświęty potomku maszyn - 
splunął ostatnim słowem, jakby było trucizną, którą nagle wyczuł w ustach.
- Powineneś wiedzieć tylko jedno - ciągnął. - Będę stał u twojego boku lub za twoimi 
plecami. Twoi wrogowie są moimi wrogami. Będziemy razem zabijać, razem 
przyjmiemy ból, razem przyjmiemy śmierć, jeśli takie będzie Ŝyczenie Yun-Yuuzhan.
- PomoŜesz mi ocalić Tahiri? - z powątpiewaniem mruknął Anakin.
- To głupi cel, ale odnalezienie jej doskonale posłuŜy mojej sprawie.
Anakin pytająco zajrzał w czarne jak węgiel oczy, usiłując to zrozumieć. Ale nie 
dojrzał w tych oczach nic, zupełnie nic. Yuuzhanin Vong był jak hologram, nie jak 
Ŝ

ywa istota. Jak coś takiego moŜe mieć zrozumiałe dla człowieka uczucia? Bez Mocy 

nie ma nadziei na zrozumienie tak obcego stworzenia.
- Nie rozumiem - ppowiedział chłopiec. - Co ci zrobił twój lud?
Dlaczego ich tak nienawidzisz?
Vua Rapuung uderzył go z całej siły i poderwał się na nogi, dysząc cięŜko.
- Nie drwij ze mnie! - wrzasnął. - Masz oczy! Widzisz! To nie bogowie mi to zrobili, 
tylko oni!
Yuuzhanin Vong rzucił się znów w jego kierunku, ale Anakin podniósł Mocą cięŜki 
kamień i posłał go w jego splot słoneczny. Zaskoczył tym Rapuunga kompletnie. 
Yuuzhanin uderzył o ścianę jaskini i opadł na ziemię, wyraźnie oszołomiony.
Anakin podniósł kamień jeszcze raz i zawiesił go nad głową tamtego.
Yuuzhanin podniósł wzrok na kamień i nagle zaczął rzęzić, jakby go złapał bagienny 
kaszel z Dagobah.
Dopiero po dobrej chwili Anakin poznał, Ŝe Rapuung się śmieje.
Kiedy się uspokoił, spojrzał na młodego Jedi z dziwnym wyrazem twarzy.
- Widziałem, co zrobiłeś z łowcami, ale skierować to przeciwko mnie... - Twarz 
stwardniała mu znowu. - Powiedz mi prawdą, jak wojownik wojownikowi, jeśli 
moŜesz. W naszej kaście chodzą plotki. Powiadają, Ŝe wasza moc Jeedai pochodzi od 
maszynowych implantów.
Czy to prawda? Czy wy, ludzie, naprawdę jesteście aŜ tak chorzy?
Anakin wytrzymał wyzywające spojrzenie.
- Nasza moc nie pochodzi od maszyn. Co więcej, wielu z waszych musi o tym 
wiedzieć, poniewaŜ robili sekcję niektórych z nas. Wasze plotki to kłamstwo.
- Tak? Więc mistrz Jeedai nie ma mechanicznej ręki?
- Mistrz Skywalker? Tak, ale... - urwał nagle. - Skąd o tym wiesz?
- Słyszałem wiele historii od naszych szpiegów i tych od was, co przeszli na naszą 
stronę. Więc to prawda! Przywódca Jeedai jest w części maszyną! - Twarz Rapuunga 
pewnie nie mogłaby wyraŜać większe go obrzydzenia bez interwencji chirurgicznej.
- Jedno nie ma nic wspólnego z drugim. Mistrz Lukę Skywalker stracił dłoń w 
wielkiej bitwie. ZałoŜyli mu protezę. Ale jego siła, podobnie jak moja, pochodzi od 
Mocy.
- Czy ty teŜ masz implanty, tak jak twój mistrz?
- Nie.
- A czy otrzymasz je, kiedy ci przyznają wyŜszą rangę?
- Nie - roześmiał się Anakin.
Vua Rapuung skinął głową.
- A więc będzie tak, jak powiedziałem. Będziemy razem walczyć.
- Nie, jeśli będziesz się wściekał się tak jak przed chwilą – odparł chłopak. - MoŜe 
jestem ranny, ale jak widziałeś, nie całkiem bezbronny.

- ZauwaŜyłem - burknął Vua Rapuung. - Ale mnie nie prowokuj.
Nie podoba mi się to.
- Mnie teŜ nie i lepiej o tym pamiętaj, kolego. W porządku. Mówisz, Ŝe będziemy 
razem walczyć, tylko nie wyjaśniłeś, dlaczego. Mógł byś przynajmniej powiedzieć mi, 
o co chodzi?
- Mistrzowie przemian zasadzili pięć damuteków na tym księŜycu.
Tam przetrzymywana jest twoja towarzyszka Jeedai.
Anakin odłoŜył na chwilę dokładniejsze wyjaśnienie natury i celu sadzenia 
damuteków.
- Dlaczego? Co oni jej zrobią?
W oczach Rapuunga znów pojawiła się Ŝądza mordu, ale tym razem opanował się bez 
trudu.
- KtóŜ zgłębi umysł mistrza przemian? - zapytał spokojnie. – Ale bądź pewien, 
przerabiają.

- Nie rozumiem. Kto to taki ten mistrz przemian?
- Twoja ignorancja jest... - Rapuung urwał, powoli zamknął oczy, otworzył, znowu 
zamknął i zaczął od początku: - Mistrzowie przemian to kasta najbliŜsza wielkiemu 
bogu, Yun-Yuuzhan, który utworzył wszechświat ze swojego ciała. Tylko oni znają 
najgłębsze sekrety Ŝycia i nagi-
nają je do naszych potrzeb.
- BioinŜynierowie? Naukowcy?
Rapuung przyglądał mu się przez chwilę.
- Tizowyrm, który tłumaczy mi te słowa, gada coś bez sensu. Podejrzewam, Ŝe są 
nieprzyzwoite.
- NiewaŜne. Był taki Jedi, nazywał się Miko Reglia. Twoi ludzie próbowali złamać 
jego wolę, uŜywając yammoska. Próbowali potem tych samych sztuczek z innym Jedi, 
Wurthem Skidderem. Czy właśnie to chcą zrobić Tahiri?
- Nie obchodzi mnie, co zrobią z twoją Jeedai. Ale to, co opisujesz, jest... - Skrzywił 
się. - Znałem kiedyś mistrza przemian, który mówił o wojownikach myślących, Ŝe są 
w stanie sami dokonać przemiany, tak jak to opisujesz. Ale łamanie to nie przemiana. 
To jej dziecięca parodia.
Zrozum, mistrzowie przemian tworzą nasze światostatki. Tworzą yammoski. Nie będą 
próbowali złamać tej twojej Jeedai... oni ją przerobią.
Anakin poczuł w Ŝyłach przenikliwe zimno i przypomniał sobie swoją wizję dorosłej 
Tahiri.
Wiedział juŜ, co mogą z niej zrobić. I na pewno im się uda, jeśli Anakin poniesie 
klęskę.
Propozycja Rapuunga mogła się okazać okrutną sztuczką, fragmentem wyjątkowo 
perfidnego planu, ale Anakin nie miał wyjścia. Bez Mocy jako przewodnika nigdy nie 
będzie pewien, czy Yuuzhanin mówi prawdę, czy nie. Teraz nie czas na wahania. 
KaŜdy kurs, który przybliŜy go do Tahiri, wart jest wykreślenia, nawet jeśli będzie 
trzeba powierzyć część obliczeń komuś, komu się nie ufa.
- W porządku - zdecydował. - Wracamy do wcześniejszej rozmowy. Mówiłeś coś o 
damutekach.
- To uświęcone miejsca, w których mistrzowie przemian Ŝyją i pracują.
- Ilu jest tych mistrzów?
- Nie wiem na pewno. Około dwunastu, jeśli wliczymy w to kandydatów.
- To wszystko? To są wszyscy Vongowie na tym świecie?
Rapuung warknął coś, czego Anakin nie zrozumiał. Nie wydawał się nawet wściekły, 

raczej szczerze wstrząśnięty.
- Nigdy nie mów o nas w ten sposób - powiedział powoli. – Jak moŜesz być takim 
ignorantem? A moŜe chcesz mnie obrazić?
- Nie tym razem - odparł Anakin.
- UŜycie słowa Vong jest obelgą. Sugeruje, Ŝe osoba, do której się w ten sposób 
zwrócono, nie cieszy się łaską i pokrewieństwem bogów lub rodziny.
- Przepraszam.
Rapuung nie odpowiedział, tylko zapatrzył się w las.
- Musimy ruszać - odezwał się w końcu. - Ukryłem nasz zapach przed tropicielami, 
ale znajdą nas szybko, jeśli będziemy pozostawać w bezruchu.
- Dobrze - rzekł Anakin. - Ale najpierw... ilu według ciebie jest Yuuzhan Vong na 
całym tym księŜycu? Jak sądzisz?
Vua Rapuung zadumał się na chwilę.
- Tysiąc... moŜe. Więcej wojowników jest w przestrzeni.
- Będziemy torować sobie drogę pomiędzy nimi?
- Czy taki był twój plan? - zapytał Rapuung. - Czy liczba wojowników coś dla ciebie 
znaczy?
Anakin potrząsnął głową.
- Tylko w kwestii taktycznej. Tahiri jest tutaj. Znajdę ją i wyciągnę, niewaŜne, ilu 
Yuuzhan Vong będę musiał podeptać.
- Doskonale. MoŜesz juŜ chodzić?
- Mogę chodzić. Niedługo będę mógł biegać. MoŜe będzie bolało,ale sobie poradzę.
- śycie to cierpienie - zapewnił go Vua Rapuung. - Idziemy.

ROZDZIAŁ 20

Vua Rapuung zazgrzytał zębami.
- Nie, ignorancie - warknął. - Nie tędy.
Anakin nie patrzył na niego. Wędrował wzrokiem pośród rozszeptanych drzew 
Massassich, szukając w ich falowaniu cieni poruszających się niezgodnie z 
kierunkiem wiatru.
Dwa takie cienie zauwaŜył na przecince na szczycie skarpy: jeden węŜowym ruchem 
zsuwał się w dół i oddalał od Anakina po prawej, drugi stał nieruchomo na górze, po 
lewej stronie. Anakin ruszył stromą ścieŜką w górę.
- Dlaczego? - zapytał Rapuunga. - Wehikuł poszukiwaczy jest tam na górze - machnął 
ręką w kierunku równiny za skarpą po lewej.
- To nie jest wehikuł - wyjaśnił Rapuung.
- Wiesz, o czym mówię.
- Skąd wiesz, gdzie są, skoro nie wyczuwasz Yuuzhan Vong i Ŝycia, które zostało dla 
nas ukształtowane?
- PoniewaŜ wyczuwam wszystko inne w lesie - odparł Anakin. -
KaŜdego szeptaczka i runyipa, kaŜdego stintarila i wełnomandrę. A te, które 
wyczuwam, są niespokojne. Odbieram ich błyski.
- Tak to wygląda? Ile jest skrzydlaków? Pięć, tak?
Anakin skoncentrował się.
- Chyba tak.
- Rozdzielą się teraz w lav peq. Najpierw nizina, potem łuki zaciskające się ku 
najwyŜszemu punktowi. Jeśli nas tu znajdą, połączą się i wypuszczą siecioŜuki.
- Co to są siecioŜuki?
- Jeśli nie odizolujemy się na wzniesieniu, to się nie dowiesz. To nie jest walka 
powietrzna, Jeedai. JeŜeli nie zamierzasz ufortyfkować tego wzgórza, by stawić czoło 

wszystkim wojownikom z całego księŜyca, wzniesienie na nic ci się nie przyda.
- Chciałem się rozejrzeć.
- Dlaczego?
- PoniewaŜ zgubiliśmy się, jasne? Nie orientujesz się w połoŜeniu bazy Vo... Yuuzhan 
Vong, bardziej niŜ mynock w zasadach gry w sabaka.
- Potrafię znaleźć damutek mistrzów przemian. Ale jeśli pójdziemy tam prostą drogą, 
zwabią nas w pułapkę.
- Znam ten księŜyc - sprzeciwił się Anakin. - A ty nie. – Zatrzymał się i podejrzliwie 
spojrzał na wojownika. - A w ogóle to jak mnie znalazłeś?
- Udałem się za grupami poszukiwaczy, niewierny. Szedłeś prosto, prawda? Jasne. 
Beze mnie zostałbyś juŜ schwytany z dziesięć razy.
- Bez ciebie juŜ dawno byłbym w bazie mistrzów przemian.
- PrzecieŜ właśnie to powiedziałem - odparł Rapuung. Zamknął oczy, jakby 
nasłuchiwał. - Co ci teraz mówią zmysły, Jeedai?
Anakin zmarszczył brwi w skupieniu.
- Chyba się rozdzielili - burknął niechętnie.
- Słyszę ich - szepnął Vua Rapuung. - Nie tak dobrze, jak kiedyś... Kiedyś moje uszy 
były... - uniósł dłoń i lekko dotknął owrzodział ej, sączącej się blizny z boku głowy. 
Warknął i opuścił rękę.
- Schodzimy - rozkazał.
- Ja idę do góry - odparł Anakin i ruszył ścieŜką w górę. Nie oglądał się, ale po mniej 
więcej trzydziestu krokach usłyszał słowa, które zapewne były yuuzhańskim 
przekleństwem i odgłos kroków.
- Ja cię... - jęknął Anakin. Oczy zaszły mu łzami.
Stał na szczycie wzgórza, skąd mógł widzieć znajomy zakręt rzeki Unnh. Z powietrza 
widział to miejsce moŜe z pięćdziesiąt razy i znał je równie dobrze jak kaŜde inne.
Teraz jednak się tu zmieniło. Wielka Świątynia - która stała tu przez niezliczone 
wieki, patrząc na przemijanie ludzi, którzy ją zbudowali, na Jedi, tych związanych z 
jasną stroną i tych mrocznych, na zniszczenie Gwiazdy Śmierci - teraz znikła bez 
ś

ladu.

Na jej miejscu w pobliŜu rzeki stało pięć przestronnych kompleksów o konstrukcji 
kształtem przypominającej wieloramienne gwiazdy. Grube ściany budowli, o 
wysokości około dwóch pięter, kryły liczne pomieszczenia. Wewnętrzne dziedzińce 
były otwarte. Dwa z nich wydawały się
wypełnione wodą, jeden jakąś bladoŜółtą cieczą. Czwarty mieścił jakieś struktury -
kopuły i wieloboki róŜnych kształtów, wszystkie w tym samym kolorze co reszta 
budowli. Piąty zapełniały skoczki koralowe i wielkie statki przestrzenne. Było ich 
bardzo duŜo.
Wydawało się, Ŝe od rzeki wykopano kanały łączące ze sobą kompleksy.
- Musimy zejść, zanim nas wywęszą - upierał się Vua Rapuung.
- Myślałem, Ŝe to paskudztwo, którym nas natarłeś, oszuka wąchacze, czy co to tam 
jest.
- Tylko pomiesza im szyki i da nam czas na ukrycie się. Tu nie ma się gdzie schować, 
więc nas zobaczą. Tego nie da się oszukać.
Z Jedi się da... zazwyczaj, pomyślał Anakin, ale nie potrafiłby przekonać Yuuzhanina, 
tak samo jak nie mógłby zatańczyć na powierzchni czarnej dziury.
- Tam się moŜna ukryć - wskazał do góry. Wzgórze pokryte było przewaŜnie 
krzewami; brakowało tu wysokiej kopuły drzew, rozciągających się prawie na całej 
powierzchni księŜyca, ale te krzewy i tak były większe od człowieka.
- Nie przed szperaczami ciepła - zaoponował Rapuung. - No i nie przed siecioŜukami.
Anakin w zadumie kiwnął głową, ale wciąŜ jeszcze przypatrywał się bazie mistrzów 

przemian, zaledwie zwracając uwagę na to, co mówi stojący obok niego Yuuzhanin.
- A to, z tyłu, za tymi budynkai? Te małe konstrukcje, które wyglądają tak, jakby ktoś 
je po prostu rzucił i pozwolił im rosnąć? Co to takiego? Wygląda jak wioska lepianek.
- Nie znam takiego słowa "lepianka". Tam mieszkają robotnicy, niewolnicy i 
zhańbieni.
- Kolonia robocza... czyli ci, co wykonują brudną robotę.
- Jeśli tizowyrm tłumaczy prawidłowo, to tak.
- Robotnicy i niewolnicy... wiem, kto to jest. A kim są zhańbieni?
- Zostali przeklęci przez bogów - wyjaśnił Rapuung. - Pracują jak niewolnicy. Nie są 
godni, aby o nich wspominać.
- Przeklęci? Wjaki sposób?
- Kiedy mówię, Ŝe nie są godni, aby o nich rozmawiać, czy uŜywam niejasnych słów?
- No dobrze... - westchnął Anakin. - Niech będzie po twojemu.
- Po mojemu powinniśmy opuścić tę skarpę i ruszyć po spirali w kierunku 
zachodzącego gazowego giganta. Szybko.
- To zły kierunek! Jesteśmy tylko o kilka kilometrów!
- Cały las pod nami pełen jest pułapek - odparł Rapuung. - Rzeka
teŜ. Dla nas istnieje tylko jedna droga do środka i ja ją znam.
- No to mi wytłumacz - rzekł Anakin. - Przekonaj... - urwał nagle.-Posłuchaj.
Rapuung skinął głową.
- Słyszę ich. Rozwijają lav peq. Byłem szalony, Ŝe ci zaufałem.
Myślisz wszystkim, tylko nie mózgiem. - Zacisnął postrzępione, pełne szram wargi w 
wyrazie pogardy.
- Jeszcze nas nie złapali. Czy w ich schemacie poszukiwań jest jakiś słaby punkt?
- Nie.
- No to go stwórzmy. Te skrzydlaki, których uŜywają...
- Tsik vai.
- No właśnie. Są takie same, jak te, które widzieliśmy wcześniej?
- Tak.
- To tylko pojazdy atmosferyczne, prawda?
Rapuung spojrzał na niego uwaŜnie.
- Skąd to wiesz? - zapytał podejrzliwie.
- Wydaje mi się, Ŝe mają na bokach coś w rodzaju otworów oddechowych. .. skrzela?
- Zgadza się
- No to idziemy. - Anakin ruszył w dół wzgórza. Rapuung poszedł za nim, choć raz 
bez sprzeciwu.
Anakin czuł się dzisiaj znacznie lepiej. Techniki lecznicze i relaksacyjne Jedi prawie 
zlikwidowały osłabienie, a sztuczna skóra Vui Rapu-unga - lub cokolwiek to było - 
wydawała się spełniać swoje zadanie na zranionym ramieniu. Pędził w dół długimi, 
płaskimi skokami, wspomaganymi Mocą. Rapuung ledwo dotrzymywał mu kroku, 
bez szmeru klucząc pomiędzy gęstym poszyciem. Anakinowi na jego widok włosy 
jeŜyły się na karku. Trudno Vyło uwierzyć, Ŝe ktoś tak śmiercionośny z wyglądu w 
ogóle moŜe być istotą inteligentną.
Większość drzew znikła, prawdopodobnie spalona podczas jednej z wielu bitew, jakie 
rozegrały się na zalesionym księŜycu od czasu, gdy Sojusz Rebeliantów po raz 
pierwszy umieścił tu swój sztab przed atakiem na pierwszą Gwiazdę Śmierci. 
Pozostały tylko wysokie po pas zarośla. Dalej znów rozpoczynała się linia drzew, 
równa jak zielony naszyjnik. Anakin zdał sobie nagle sprawę, Ŝe to właśnie drzewa 
tak bardzo niepokoją Rapuunga. Ogień wędruje w górę, więc wszystko, co znalazło 
się tam w czasie poŜaru, prawdopodobnie zginęło. Jeśli te sie-cioŜuki choć w części 
działają jak ogień...

Z niechęcią musiał przyznać, Ŝe Rapuung ma rację. Anakin myślał jak pilot, dla 
którego wysokość stanowiła o wszystkim. Teraz nie był pilotem: był zwierzyną.
Ale zwierzyną niebezpieczną: śmiercionośnym, nieoswojonym ry-kritem - 
przypominał sobie, kiedy nadleciał pierwszy skrzydlak tsik vai.
Anakin nie wahał się, wiedział, co chce zrobić. Sięgnął Mocą w promieniu dziesięciu 
metrów i podniósł wszystko, co nie było przymocowane - martwe liście, gałązki, 
kamyki. Uniósł je jak cyklon i cisnął prosto w szpary oddechowe na bokach 
skrzydlaka.
- Durniu! - krzyknął Rapuung. -I to był twój plan?
Tsik vai zniŜył lot, mackowate kable wystrzeliły w ich kierunku. Anakin uskoczył, 
podtrzymując zaporę. Skrzydlak, bynajmniej niezniechę-cony, leciał tuŜ nad nimi, 
opadając coraz niŜej. Jedna macka pochwyciła Rapuunga. Wojownik skoczył, 
przytrzymał się macki obiema rękami i zaczął się wspinać z ponurym wyrazem 
determinacji na pokrytej bliznami twarzy. Anakin zrozumiał, o co mu chodzi, ale 
pozbawiony Mocy, dającej pewność siebie i pozwalającej zarówno wyczuć mackę, jak 
ją zobaczyć, nie trafił.
Nagle skrzydlak wydał z siebie dziwne wycie, a jego elastyczne skrzydła zaczęły 
dygotać spazmatycznie. Macka trzymająca Rapuunga puściła; Yuuzhanin natychmiast 
skoczył na ziemię. Skrzydlak wisiał nad nim, trzęsąc się cały.
- Biegnij! - krzyknął Rapuung. - On zaraz oczyści płuca. Nie został stworzony przez 
niedorozwinięte dzieci, jak ci się pewnie wydawało!
Anakin dogonił go bez trudu.
- Gdzie pozostałe skrzydlaki?
- Wiedzą, gdzie jesteśmy. Teraz rozsieją siecioŜuki na całej nizinie, tak jak 
ostrzegałem.
- Mógłbyś mi powiedzieć, jak to działa?
- SiecioŜuki przeciągają włókna od drzewa do drzewa, od krzaka do krzaka. Nadlatują 
w falach, które na siebie zachodzą. Pierwsza falatka sieć, druga ją wypełnia. Poruszają 
się bardzo szybko.
- Cholera, to niedobrze... - nagle przyszła mu do głowy pewna myśl. - Kiedy 
skrzydlak cię złapał, zacząłeś się wspinać do góry. Sądziłeś, Ŝe uda ci się go ściągnąć?
- Nie. Zdecydowałem, Ŝe umrę raczej w chwale niŜ w poniŜeniu.
Nagimi dłońmi nie zdołałbym otworzyć kokpitów.

- Ale gdybyśmy mogli jakoś znaleźć się ponad siecią...
- Niektóre Ŝuki będą snuły nici w górę i krzyŜowały je nad naszymi głowami. 
Gdybyśmy potrafili latać, pewnie zdołalibyśmy uciec.
Anakin stanął jak wryty.
- No to dlaczego biegniemy? W którąkolwiek stronę się udamy, tylko zbliŜymy się do 
sieci!
- Prawda. A jeśli pobiegniemy w górę, tylko opóźnimy konfrontację.
Czy masz to ostrze, które płonie, Jeedai? MoŜe nim przetniemy włókna.
- Nie mam! - Anakin spojrzał w dół zbocza. Drzewa znajdowały się moŜe o sto 
metrów dalej, ale chłopiec stał dość wysoko, aby widzieć falujące, wyginane lekkim 
wiatrem wierzchołki aŜ po horyzont.
Z wyjątkiem jednego pasma, które nie poruszało się w ogóle. Powiódł wzrokiem 
wzdłuŜ niego i stwierdził, Ŝe okrąŜa wzgórze.
- To chyba tam, prawda? - wymruczał. - Sieć trzyma drzewa nieruchomo.
- Tak. Włókna są bardzo mocne, a sieć bardzo gęsta.
W miarę jak patrzył, kolejne drzewa zamierały w bezruchu, pasmo rozszerzało się 
coraz szybciej.

- Czy siecioŜuki nas poŜrą?
- Przyczepią się do naszych ciał i osnują je włóknami, wykorzystując w tym procesie 
część naszych komórek. Nie jest to zabójcze.
- Zwłaszcza, Ŝe do tego nie dojdzie. - Anakin zatrzymał się, przykląkł i zdjął plecak. 
Pogrzebał w nim chwilę i znalazł to, czego szukał: pięć fosforyzujących flar.
- Czy to broń? Maszyny?
- Nic podobnego - odparł chłopiec. - Nie patrz prosto na nie.
Zapalił pierwszą, po czym, uŜywając Mocy, rzucił ją długim łukiem w dół zbocza.
Potem cisnął drugą podobnie jak pierwszą, ale w innym kierunku.
- Nie rozumiem - odezwał się Rapuung. - Jak światło powstrzyma siecioŜuki?
- Światło nie powstrzyma, ale ogień tak. śuki nie zdołają się przyczepić do drzew i 
gałęzi, których nie ma.
Zapalił kolejną flarę. Kiedy zrobił wymach, Ŝeby ją rzucić, Vua Rapuung grzbietem 
dłoni uderzył go w twarz.
Chłopiec poczuł Ŝelazisty zapach krwi; znalazł się na ziemi, zanim zdąŜył zareagować 
i ochronić się przed uderzeniem. Rapuung był juŜ na nim; warczał jak dzika bestia i 
zakrzywionymi palcami sięgał mu do gardła. Anakin czuł jego kwaśny, chory zapach.
Przed oczami zaczęły mu tańczyć świetliste punkty. Zrobił jedyną rzecz, jaką był w 
stanie zrobić: Mocą odnalazł kamień i uderzył oszalałego wojownika dokładnie 
między oczy. Głowa Rapuunga odskoczyła w tył i dłonie odpadły od szyi chłopca. 
Anakin uderzył go pięścią w podbródek tak mocno, Ŝe kostki palców odezwały się 
ostrym bólem. Yuuzhanin Vong odpadł, ale zanim Anakin się pozbierał, tamten juŜ 
był na nogach w bojowej postawie.
- Sithowe nasienie! - warknął chłopak. - Co cię napadło?
- Spalanie! - warknął Yuuzhanin Vong. - Najgorszym bluźnierstwem jest uŜycie ognia 
z maszyny!
- Co?
- To zakazane, ty cuchnący niewierny! Nie rozumiesz, co właśnie zrobiłeś?
- Jesteś pomylony! - krzyknął Anakin, rozcierając kostki, które wydawały się co 
najmniej zmiaŜdŜone i z trudem wciągając powietrze przez obolałą tchawicę. - 
Właśnie pytałeś, czy nie mogę uŜyć miecza świetlnego. Myślisz, Ŝe to nie jest 
maszyna?
Na twarzy Rapuunga pojawił się wyraz zgrozy.
- T... taak... Przygotowywałem się na to... Ale ogień, ze wszystkich grzechów...
- Zaraz, zaraz - zawołał Anakin. - Pleciesz zupełnie bez sensu.
Yuuzhanie Vong uŜywali wobec nas ogniodmuchów...
- śywe istoty, które oddychają ogniem, to całkiem inna sprawa! - wrzasnął Rapuung. - 
Jak moŜesz wyobraŜać sobie, Ŝe to to samo, co ty zrobiłeś? Równie dobrze mógłbyś 
powiedzieć, Ŝe dłoń wojownika Yuuzhan Vong i metalowy chwytak jednego z tych 
waszych mechanicznych bluźnierstw to to samo, poniewaŜ i jedno, i drugie moŜe 
utrzymać amphistaffa.
Anakin odetchnął głęboko.
- Słuchaj - zaczął. - Nie usiłuję nawet udawać, Ŝe rozumiem waszą religię. Zresztą nie 
chcę jej rozumieć. Ale sam wybrałeś walkę u boku niewiernego przeciwko własnemu 
ludowi, prawda? Bardzo chciałeś, Ŝebym uŜył mojego bluźnierczego miecza 
ś

wietlnego. Teraz musisz sobie

z tym poradzić... albo idź swoją drogą. Chyba Ŝe masz lepsze wyjście.
- Nie - przyznał Rapuung. - To tylko wstrząs... - opuścił głowę. -
Naprawdę tego nie rozumiesz. Bogowie mnie nie nienawidzą. Wiem, Ŝe nie. Mogę to 
udowodnić. Ale jeśli tak się zhańbię, będą mieli powód, Ŝeby mnie znienawidzić! 
Ach, kimŜe się stałem?

Wiatr zmienił kierunek i swąd spalonych błękitnolistnych krzewów, przypominający 
odór zwęglonego pieprzu, dostał się Anakinowi do płuc. Chłopiec zaczął kasłać. 
Ostatnia flara odleciała tylko na odległość około trzech metrów i teraz krzewy po całej 
ich nawietrznej płonęły wesoło. Panowała susza, a w czasie suszy dŜungla pali się 
naprawdę dobrze.
- Lepiej pozbieraj się szybko, Vuo Rapuung, albo to najgorsze bluźnierstwo poŜre cię 
Ŝ

ywcem.

Yuuzhanin Vong stał nieruchomo przez dłuŜszą chwilę, ale kiedy podniósł głowę, 
jego oczy płonęły wściekłością. Anakin spręŜył się, gotów do następnej bójki.
- To ona mnie do tego doprowadziła - rzucił wojownik. - Te grzechy spadną na nią. 
Niech bogowie sami rozsądzą.
- Czy to znaczy, Ŝe moŜemy juŜ iść? - zapytał chłopiec, obserwując, jak ogień podąŜa 
w ich kierunku. U stóp wzgórza, gdzie wylądowały pozostałe flary, dym buchał 
gęstymi kłębami.
- Tak. Idziemy. WciąŜ razem przyjmujemy cierpienie, Jeedai.

ROZDZIAŁ 21

Ogień przepędził ich wokół zbocza wzgórza i pod górę. Zmiana wiatru wydawała się 
trwała. Dym pełzł nisko przy ziemi. DŜungla płonęła naprawdę szybko.
- Moja opinia o tobie jako o strategu znacznie się poprawiła - mruknął Rapuung. - 
Ogień prowadzi nas dokładnie na drugi koniec sieci.
Mamy do wyboru: dać się spalić głównemu bluźnierstwu albo najpierw dać się złapać,
a potem spalić.
- Wiatr trochę się zmienił. Mój plan polegał na tym, aby czekać, aŜ ogień się wypali, a 
potem przejść po popiołach. Sieć zapadnie się tam, gdzie ogień wypali drzewa, a my 
będziemy wolni.
- To znaczy, Ŝe bogowie wreszcie przemówili - uznał Rapuung.
Gwałtownie zakrztusił się dymem, który stał się juŜ tak gęsty, Ŝe Anakinowi zaczęły 
latać mroczki przed oczami. Przypomniał sobie, Ŝe większość ludzi, którzy zginęli w 
poŜarze, na ogół umierała znacznie wcześniej, niŜ dosięgnął ich ogień.
- Trzymaj się blisko gruntu - szepnął. - Dym się podnosi.
- Blisko gruntu... Pełzać jak tso'asu?
- Tak, jeśli chcesz Ŝyć.
- Nie boję się śmierci - wykrztusił Rapuung. - Ale moja zemsta się nie dokona, jeśli... 
- zaniósł się konwulsyjnym kaszlem, upadł, podniósł się na czworaki i upadł znowu.
- Wstawaj! - zbeształ go Anakin.
Rapuung zadygotał, ale się nie poruszył.
Poprzez dym widać juŜ było Ŝółte zęby ognia, wgryzające się w gąszcz.

Wokół nich zrobiło się nagle Ŝółto od ognia. Anakin opadł na kolana obok Vui 
Rapuunga. Czuł, jak powietrze zmienia mu się w płucach w rozŜarzone Ŝelazo. W 
głowie dzwoniło mu jak na alarm.
LeŜał płasko, próbując odnaleźć czystsze powietrze, ale jeśli nawet tam było, to nie 
mógł na nie natrafić. Jeśli ma znaleźć coś, co nadaje się do oddychania, musi tego 
szukać nad głową. WyŜej teŜ będzie dym, ale warto spróbować.
Sięgnął Mocą w górę i pociągnął; stworzył jakby rurę, która zasysała powietrze z góry 
wprost na niego i Yuuzhanina Vong. Natychmiast zaczęło mu się lŜej oddychać.
Ogniowi teŜ się to spodobało. Ściółka eksplodowała jak bomba. Anakin przez chwilę 
czuł gorąco; wiedział, Ŝe taka temperatura w ciągu kilku sekund zwęgli jego ciało. 
Nigdy do tej pory nie próbował przemiany energii, ale Corran  Horm to potrafił. Od 

tego zaleŜało Ŝycie. Chłopiec otworzył się na Moc, skoncentrował wszystkie siły i 
usunął ciepło z całego obszaru wokół siebie i Rapuunga.
Nie wiedział, jak to długo trwało. Znalazł się w dziwnym, podobnym do letargu 
stanie; kaŜdym wdechem ściągał Ŝycie z nieba, z kaŜdym wydechem przesączał ciepło 
w skorupę Yavina Cztery. Nagle zamrugał i stwierdził, Ŝe juŜ po wszystkim; Ŝe ogień 
minął ich, poszedł dalej, a on sam klęczy w popiele.
Vua Rapuung wciąŜ leŜał nieruchomo. Anakin potrząsnął nim. Ciekawe, gdzie się 
szuka oznak Ŝycia u Yuuzhanina Vong? Czy mają serca jak ludzie, czy moŜe pompy 
liniowe albo coś jeszcze dziwniejszego?
Mocno uderzył go w twarz. Wojownik otworzył oczy i zamrugał.
- Nic ci nie jest? - zapytał chłopiec.
- Modlę się, abyś nie był jednym z bogów - odparł zapytany. - Inaczej śmierć 
okazałaby się przeraŜająca.
- Jasne, jak sobie Ŝyczysz - odparł Anakin. - MoŜesz chodzić?
Musimy ruszać, zanim skrzydlaki wpadną na to, Ŝeby nas tu szukać.
- Dym i ciepło zmyli je - wykrztusił Rapuung. Usiadł i rozejrzał się wokoło. - Ogień... 
przeszedł nad nami.
- Tak.
- A my Ŝyjemy.
- Oczywiście - zapewnił go Anakin.
- To twoja robota? Kolejna sztuczka Jeedai?
- Coś w tym stylu - przyznał chłopiec.
- Więc ocaliłeś mi Ŝycie. To odraŜające. To prawdziwe nieszczęście.
- Nie przesadzaj, to naprawdę drobiazg. - Anakin wyciągnął rękę, Ŝeby pomóc mu 
wstać. Rapuung przyglądał się jego dłoni przez dłuŜszą chwilę z takim wyrazem 
twarzy, jakby to były nerfie bobki, ale ostatecznie ujął ją mocno.
- Wstawaj - nakazał Anakin. - Teraz po prostu musimy iść za ogniem.
Pod osłoną dymu prześliznęli się przez szczątki sieci siecioŜuków. Same nici nie 
spłonęły, ale srebrzyste i błyszczące leŜały na popiołach, otulały niczym całun kikuty 
wypalonych drzew. Kiedy Anakinowi zaplątała się w nie stopa, stwierdził, Ŝe włókno 
lekko nadcięło podeszwę buta. śadna nić nie była zerwana. On teŜ nie próbował ich 
zrywać, tylko delikatnie rozplatał palcami. Potem juŜ bardziej uwaŜał, gdzie stąpa.
Ogień wypalił drzewa daleko poza zasięgiem sieci. Anakin widział skrzydlaki, które 
węszyły dokoła granicy spalenizny. Jeden zawrócił, daleko po lewej stronie.
Brnęli w prawo, dopóki nie zeszli z drogi ognia w Ŝywy, niepokryty siecią las. Nie 
zwolnili kroku przez kolejne dwie godziny. Anakin nagle poczuł się bezpieczniej, 
otoczony przez Ŝywy puls lasu.
Ale ten puls był otwartą raną pełną bólu.
Dopiero wtedy uderzyło go, co zrobił. Aby się ratować, spalił całe kilometry 
kwadratowe lasu. Czuł umierające zwierzęta tylko skrajem świadomości, ale w tej 
chwili jego własny ból był niewyobraŜalny. Cierpienie lasu uderzyło go w twarz jak 
otwarta dłoń. Był rojem stintarili, skupionych na szczycie drzewa, osaczonych przez 
wspinający się ogień.
Ich futro zaczynało juŜ trzaskać w płomieniach. Był wielkim, nieszkodliwym 
runyipem, zbyt powolnym, aby uciec przed ogniem, zaganiającym małe w bezpieczne 
miejsce, choć sam nie wiedział, gdzie ono jest. Był zwęgloną skórą i poparzonymi 
płucami. LeŜał martwy i umierał.
- Miałeś rację - rzekł później do Rapuunga, kiedy przystanęli, aby spryskać się wodą, 
wyczyścić popiół z oczu, nozdrzy i ust.
- Z czym, niewierny?
 - Z tym, co zrobiłem z ogniem. To było złe.

Oczy Yuuzhanina Vong zwęziły się lekko.
- Wyjaśnij.
- Zabiłem niewinne Ŝywe istoty, Ŝeby nas ratować.
Rapuung zaśmiał się chrapliwie.
- To nic. Zabijanie i umieranie to nic, taki jest świat, część bólu, który naleŜy przyjąć. 
To, co zrobiłeś, było złe, bo było bluźnierstwem, a nie dlatego, Ŝe zabiłeś. Nie 
oszukuj się. Widzę teraz, jaki jesteś zdeterminowany, by ratować swoją towarzyszkę 
Jeedai. Gdybyś mógł ją do
sięgnąć, wypełniając trupami dzielącą was przepaść, uczyniłbyś to.
- Nie! - wybuchnął chłopak. - Nieprawda!
- Jeśli tak słabo poŜądasz celu, to nie jest Ŝaden cel.
Anakin westchnął.
- Znajdziemy ją. Ale nie lubię zabijać.
- Więc wojownicy zabiją ciebie.
- Wojownicy to co innego - zapewnił Anakin. - Będę się bronił z całą zajadłością. Las 
jednak w niczym mi nie zawinił, Ŝeby mu zrobić coś takiego.
- Nie mówisz logicznie - rzekł Rapuung. - Zabijemy tego, kogo musimy zabić.
- A ja mówię, Ŝe nie.
- Rzeczywiście? Sam splamiłeś się największym bluźnierstwem, aby osiągnąć swój 
cel, a mnie kaŜesz czepiać się dziecinnego strachu przez zabijaniem? KaŜde Ŝycie ma 
swój koniec, Jeedai.
Anakin dobrze to czuł. Czy Yuuzhanie Vong naprawdę uwaŜają, Ŝe niebiologiczne 
technologie są równie złe, jak w myśl nauk Jedi złe jest bezmyślne zabijanie? 
Wydawało mu się, Ŝe rozumie to umysłem, ale jakoś nigdy zrozumienie to nie 
sięgnęło jego przekonań. Dopiero teraz, kiedy obaj zgodzili się, Ŝe stało się coś 
strasznego - choć z całkowicie odmiennych powodów - zobaczył w tym jakikolwiek 
sens.
GdybyŜ tylko umiał wyczuć Rapuunga poprzez Moc. Gdyby potrafił powiedzieć, czy 
Yuuzhanin Vong jest po ciemnej, czy po jasnej stronie...
Czy wobec braku Mocy takie pytanie w ogóle ma sens? Czy Jedi są naprawdę aŜ tak 
zaleŜni od pochodzących z Mocy zmysłów, Ŝe bez niej stają się moralnymi kalekami?
Rapuung świdrował wzrokiem Anakina, gdy ten szukał swojej odpowiedzi. Teraz 
nagle spojrzał w inną stroną.
- Nie mówisz logicznie - powtórzył. - Ale... przyznaję, Ŝe uratowałeś mi Ŝycie. Moja 
zemsta dokona się dzięki tobie, jeśli się dokona.
- Ty uratowałeś mnie kilka razy - odparł Anakin. - Jeszcze nie jesteśmy kwita.
- Nie jesteśmy... co? Co to za słowo?
- NiewaŜne. Vuo Rapuungu, jakiej to zemsty tak bardzo pragniesz?
Co ci uczyniono, Ŝe zwracasz się ku swemu własnemu ludowi?
Spojrzenie Rapuunga stwardniało.
- Naprawdę nie wiesz? Naprawdę tego nie widzisz? Spójrz na mnie!
- Widzę, Ŝe twoje blizny ropieją. Masz implanty, które wydają się martwe lub 
umierające. Ale nie mam najmniejszego pojęcia, co to oznacza.
- To ciebie nie dotyczy - odparł Rapuung. - Nie wyobraŜaj sobie za wiele, niewierny.
- Dobrze. A więc opowiedz mi o tym swoim planie, o tym, który zaprowadzi mnie do 
Tahiri.
- Idź za mną, to sam zobaczysz - odparł Rapuung.
Przycupnęli w kłębowisku korzeni na brzegu jednego z dopływów wielkiej rzeki.
- Jesteśmy dalej od bazy mistrzów przemian niŜ byliśmy wczoraj - poskarŜył się 
Anakin.
- Tak, ale we właściwym miejscu.

- Właściwym miejscu na co?
- Czekaj. Patrz.
Anakin miał wielką ochotę powiedzieć mu coś niemiłego, ale przełknął te słowa. Czy 
o to właśnie chodziło tym ludziom, którzy skarŜyli się, Ŝe cięŜko wyciągnąć z niego 
dwa słowa naraz? Rapuung skąpił faktów, zupełnie jak bothański kurier. Przez sześć 
dni uciekali i walczyli razem, a Anakin wciąŜ jeszcze nic o nim nie wiedział, z 
wyjątkiem tego, Ŝe oszalał na jakimś tam punkcie. MoŜe w ogóle zwariował. Mówił 
coś o jakiejś istocie płci Ŝeńskiej, no i wydawał się mieć obsesję na temat swojej 
godności wobec bogów.
Ale moŜe wszyscy Yuuzhanie Vong są tacy? Co nie znaczyło, Ŝe Anakin miał okazję 
sobie z nimi kiedykolwiek pogadać. MoŜe Rapuung jest tak normalny, jak moŜna być 
normalnym? MoŜe utrzymywał swoje plany i motywy w sekrecie, poniewaŜ 
Yuuzhanie Vong właśnie tacy są?
A moŜe się boi, Ŝe gdyby Anakin wiedział, co zamierza, albo zorientował się, jak 
dostać się do bazy mistrzów przemian, zabiłby go lub opuścił?
Ukradkiem zerknął na okrutną, płaskonosą twarz i milcząco zaprzeczył sam sobie. 
Nie mógł sobie wyobrazić Vui Rapuunga, który boi się czegokolwiek. MoŜe 
"ostroŜny" będzie lepszym słowem.
A więc czekał w milczeniu i czuł, jak łagodny prąd strumienia hipnotyzuje go powoli. 
Wysunął się ostroŜnie ku otaczającemu go Ŝyciu, wyczuwając jeszcze cień bólu i 
ś

mierci, których był przyczyną.

"Przepraszam", powiedział w duchu lasowi.
Jak blisko ciemnej strony się znalazł? Czy Rapuung miał rację?
Sprzeczał się z Jacenem, Ŝe Moc nie jest ani dobra, ani zła, ale podobnie jak kaŜde 
narzędzie, moŜe słuŜyć do czynienia dobra lub zła. Czy zło moŜe być tak zwyczajną 
rzeczą jak bezmyślność? Niewykluczone. Cor-ran Horn powiedział mu kiedyś, Ŝe 
egoizm jest zły, a altruizm dobry. Jeśli to prawda, egoistyczne spowodowanie śmierci, 
aby uratować własną skórę, było złem, niezaleŜnie od tego, Ŝe w tamtej chwili Anakin 
po prostu nie brał pod uwagę konsekwencji swoich czynów. A przecieŜ nie walczył 
wyłącznie o swoje Ŝycie. Stawką było Ŝycie Tahiri. MoŜe nawet więcej niŜ jej Ŝycie, 
poniewaŜ jeśli urzeczywistniła się Tahiri z jego wizji, mogło to oznaczać koniec dla 
wielu, bardzo wielu ludzi.
Gdyby miał być uczciwy, musiałby równieŜ przyznać, Ŝe nigdy dotąd nie myślał o 
tych dalszych konsekwencjach. Miał problem do rozwiązania i rozwiązał go w taki 
sam sposób, jak rozwiązywałby równanie matematyczne lub kłopoty z motywatorem 
hipernapędu w swoim X-skrzydłowcu. Nigdy nie zastanawiał się nad skutkami, jakie 
moŜe mieć uŜycie takiej metody. Ostatnio zachowanie tego rodzaju stało się dla niego 
bardzo typowe.
Mara Jadę juŜ wcześniej wspominała mu o tej tendencji u młodych ludzi w jego 
wieku. Było to wtedy, gdy razem obozowali na Dantooine. Z tego wynika, Ŝe niczego 
się nie nauczył od tamtej pory. MoŜe czas wreszcie zacząć.
A to skierowało jego myśli z powrotem na Vui Rapuunga. Facet sam przyznał, Ŝe aŜ 
dyszy zemstą, a jeśli zdołali podczas szkolenia cokolwiek wbić Anakinowi do głowy, 
to właśnie tę zasadę, Ŝe zemsta naleŜy do ciemnej strony. Jeśli dalej będzie pracował z 
Rapuungiem, czy i on stanie się częścią tej zemsty? Dokonaniu jakiej tragedii 
pomaga, współpracując z na pół obłąkanym Yuuzhaninem?
Coś poruszyło las. Tysiące głosów zmieniło się nagle, gdy stworzenia poczuły coś 
nieznanego, coś, czego nie było do tej pory w ograniczonym słowniku drapieŜcy i 
ofiary, głodu i niebezpieczeństwa.
Rzeką zbliŜało się coś nowego. Coś, czego dotąd nie spotykano na Yavinie Cztery.
- Czekamy tu na kogoś? - zapytał Anakin.

- Tak.
Anakin nie pytał, na kogo. Miał juŜ dość zadawania pytań, na które nie otrzymywał 
odpowiedzi. Wyostrzył tylko wszystkie zmysły i czekał.
Wkrótce na wodzie pojawił się dziwny kształt i szybko kierował się w górę rzeki.
Z początku sądził, Ŝe to łódź, ale przypomniał sobie, Ŝe jeśli to łódź Yuuzhan, to na 
pewno jest to coś organicznego. Kiedy przyjrzał jej się bliŜej, wyłowił szczegóły, 
które potwierdziły jego przypuszczenia.
Najbardziej widoczną częścią była szeroka, płaska kopuła wystająca z wody i opasana 
płytami lub łuskami. Cokolwiek jąnapędzało, znajdowało się pod powierzchnią wody 
i cały czas się poruszało. Od czasu do czasu przed kopułą wychylało się coś jakby 
czubek głowy. Jeśli to była rzeczywiście głowa, to bardzo wielka, prawie tak szeroka 
jak widoczna część skorupy i pokryta łuskami barwy ciemnooliwkowej.
Na szczycie tego pojazdu siedział męŜczyzna, którego Anakin nie wyczuwał poprzez 
Moc, ale im bardziej się zbliŜał, tym mniej wyglądał na Yuuzhanina. Anakin nie od 
razu zorientował się, czemu zawdzięcza to wraŜenie: miał takie samo ostro ścięte 
czoło i płaskie nozdrza jak wszystkie inne istoty tej rasy, które Anakin widywał.
Ale nie miał blizn. Anakin nie zauwaŜył równieŜ ani jednego tatuaŜu, choć widział 
większą część ciała gościa, ubranego jedynie w coś w rodzaju przepaski biodrowej.
Od czasu do czasu dotykał powierzchni skorupy i wtedy stworze-nie-łódź lekko 
zmieniało kierunek.
- Pozostań w ukryciu - polecił Rapuung i wstał.
- Qe'u! -zawołał
Zza zasłony korzeni Anakin zobaczył, jak tamten ze zdumieniem odwraca głowę. 
Wyrzucił z siebie strumień słów, którego chłopiec nie zrozumiał. Vua Rapuung 
odpowiedział w tym samym języku. Pływak ruszył w ich kierunku i Anakin schował 
się jeszcze głębiej.
Dwaj Yuuzhanie Vong dalej rozmawiali. Łódź zbliŜała się do brzegu.
Anakin zaczerpnął kilka głębokich, uspokajających oddechów. Do tej pory myślał o 
ostroŜności Vui Rapuunga - nadeszła pora, Ŝeby pomyśleć o własnej. Kiedy Vua 
Rapuung przestanie go potrzebować? Teraz? Kiedy dotrą do bazy przemian? Kiedy 
dokona juŜ zemsty, której szuka? To moŜe stać się w kaŜdej chwili. Przypomniał 
sobie, co opowiadał Valinowi o Yuuzhanach Vong i ich obietnicach. Czy miał 
jakikolwiek powód, Ŝeby wierzyć, Ŝe Rapuung dotrzyma swojej?
Nagle zauwaŜył, Ŝe tamci skończyli rozmowę. Właśnie miał spojrzeć, co się dzieje, 
kiedy usłyszał głośny plusk.
- MoŜesz juŜ wyjść z ukrycia, niewierny - odezwał się Vua Rapuung w basicu.
Anakin ostroŜnie wysunął się z ukrycia. Rapuung stał na pływaku. Sam.
- Gdzie on się podział? - zapytał chłopiec.
Rapuung wskazał palcem na wodę po drugiej stronie pływaka.
- W rzece.
- Wrzuciłeś go? Nie utopi się?
- Nie. JuŜ jest martwy.
- Zabiłeś go?
- Zabił go skręcony kark. Właź na vangaaka i jedźmy juŜ.
Anakin stał przez chwilę nieruchomo, usiłując opanować gniew.
- Dlaczego go zabiłeś?
- PoniewaŜ pozostawienie go przy Ŝyciu było niedopuszczalnym ryzykiem.
Anakin omal nie zwymiotował. W milczeniu wdrapał się na łódź, starając się nie 
patrzeć na pływającego pod nią trupa.
Oto niewinna, nieuzbrojona istota rozumna zginęła, poniewaŜ Anakin uratował Ŝycie 
Rapuunga. Ile ich jeszcze będzie?

Rapuung zaczął manipulować kilkoma guzowatymi wyrostkami na skorupie. Anakin 
przypuszczał, Ŝe to sploty nerwowe albo coś w tym rodzaju.
- Kim on był? - zapytał, kiedy pływak leniwie zawrócił w dół rzeki.
- Zhańbiony. Osoba bez znaczenia.
- Nikt nie jest bez znaczenia - zaprotestował Anakin, usiłując ukryć drŜenie głosu.
Rapuung roześmiał się.
- Bogowie przeklęli go przy narodzinach. KaŜdy jego oddech był poŜyczony.
- Ale go znałeś.
- Tak.
Płynęli nadal w dół rzeki w spokojnym, leniwym tempie.
- Skąd go znałeś? - dopytywał się Anakin. - Co on tu robił?
- Trałował strumień. To jego zwykła droga. Kiedyś była moja.
- Jesteś rybakiem?
- Między innymi. Dlaczego zadajesz tyle pytań?
- Po prostu próbuję zrozumieć, co się stało.
Wojownik burknął coś i przez pięć minut milczał. Potem, jakby niechętnie, zwrócił 
się w kierunku Anakina.
- Aby cię odnaleźć, musiałem zniknąć. Upozorowałem swoją śmierć tam, na rzece. 
Zrobiłem tak, Ŝeby wyglądało, Ŝe poŜarło mnie jakieś wodne zwierzę. Wtedy dali 
moją trasę Qe'u. Wrócę i opowiem wszyst kim, jak przeŜyłem, zagubiłem się na tym 
obcym świecie i przypadkiem
natrafiłem na vangaaka bez ilota. Nie będę wiedział, co się stało z Qe'u.
MoŜe zabił go Jeedai, moŜe spotkał tę samą wodną bestię, co ja.
- Ach, tak? A oni przepuszczą nas przez czujki na rzece. Ale dla czego mieliby 
uwierzyć w twoją historię?
- A co ich to obchodzi? To był zhańbiony. Jego śmierć nie ma znaczenia. Nawet 
gdyby podejrzewali, Ŝe zabiłem go z jakiegoś powodu, nikt nie będzie kwestionował 
mojej opowieści.
- A jak wyjaśnisz mnie?
Rapuung wyszczerzył brzydko zęby.
- Nie wyjaśnię. Nie zobaczą cię.

ROZDZIAŁ 22

Nen Yim znalazła swoją mistrzynię zapatrzoną w wodę basenu przemiany - w serce, 
płuca i wątrobę damuteka. Woda falowała lekko, gdy ryby z tego księŜyca szukały w 
niej swojego miejsca. Wydzielała lekką woń chloru, siarki i jeszcze czegoś oleistego. 
I spalenizny. Prawie jak spalone włosy.
Kołpak mistrzyni Mezhan Kwaad spleciony był w formę pełną zadumy. Nen Yim 
stanęła z tyłu, czekając, aŜ zostanie zauwaŜona.
Kropla plusnęła w wodę basenu przemiany tuŜ pod stopami mistrzyni. Potem kolejna, 
i jeszcze jedna.
Kiedy Mezhan Kwaad odwróciła się wreszcie, Nen Yim zobaczyła, Ŝe to krew 
ś

ciekająca z jej nozdrzy.

- Witaj, adeptko - odezwała się mistrzyni. - Przyszłaś tu szukać mnie czy basenu 
przemiany?
- Ciebie, pani. Ale jeśli wolałabyś porozmawiać kiedy indziej...
- Nie będzie lepszego czasu, dopóki mój cykl ofiarny nie dobiegnie końca i nie usuną 
mi guza Vaa. Wczoraj wszczepiono ci pierwszy
taki guz, prawda?
- Tak, pani. Jeszcze go nie czuję.

- Noś go dumnie. To jedna z najstarszych tajemnic. – Przekrzywiła głowę, skupiając 
wzrok na twarzy Nen Yim. - Chciałabyś wiedzieć, jaką on odgrywa rolę, prawda?
- Jestem zadowolona, bo wiem, Ŝe bogowie pragną tej ofiary od naszej kasty - 
zapewniła posłusznie Nen Yim.
- Wchodząc tu jako adept, wchodzisz w tajemnicę. - Mezhan Kwaad mówiła jakby we 
ś

nie. - Podobnie jak wojownicy przyjmują zewnętrzne cechy Yun-Yammka, my 

przybieramy aspekty wewnętrzne Yun-Ne'Shel, tej, która przemienia. Guz Vaa jest jej 
najstarszym darem dla nas. YunNe'Shel wyjęła fragment własnego mózgu, by go 
stworzyć. W miarę wzrastania modeluje nasze komórki, zmienia nasze myśli, zbliŜa 
nas coraz bardziej do ducha i obecności Yun-Ne'Shel. - Westchnęła. - PodróŜ jest 
bolesna. I chwalebna. I, niestety, musimy z niej wracać, wyrywać jej dar z naszych 
ciał. Ale choć wracamy podobne do takich, jakimi byłyśmy, za kaŜdym razem, kiedy 
stajemy się naczyniami tego bólu i chwały, zmieniamy się na zawsze. Coś z niego 
pozostaje w nas... - Wydawało się, Ŝe mistrzyni brakuje słów. - Zobaczysz sama - 
zakończyła wreszcie. - A teraz... co chciałaś mi powiedzieć?
Nen Yim rozejrzała się wokoło, Ŝeby się upewnić, Ŝe nikt nie podsłuchuje.
- Tu jest całkiem bezpiecznie, adeptko - zapewniła ją Mezhan Kwaad. - Mów śmiało.
- Wydaje mi się, Ŝe ukończyłam mapę systemu nerwowego i struktury mózgu Jeedai.
- To dobra nowina. Bardzo ci się to chwali. W jaki sposób będziesz teraz 
postępować?
- ZaleŜy od tego, jaki wynik pragniemy osiągnąć. Jeśli chcemy jej posłuszeństwa, 
powinniśmy zastosować implanty powściągające.
- Dlaczego więc robiłyśmy mapę jej systemu nerwowego?
Nen Yim poczuła, Ŝe jej kołpak się denerwuje i spróbowała go uspokoić.
- Nie wiem, pani. To było twoje polecenie.
Mezhan Kwaad przechyliła głowę i uśmiechnęła się blado.
- Nie próbuję cię oszukać, adeptko. Wybrałam akurat ciebie z bardzo szczególnych 
powodów. Niektóre juŜ ci wyjawiłam, o innych milczałam, ale podejrzewam, Ŝe jesteś 
dość inteligentna, Ŝeby je odgadnąć.
Wyobraź sobie przez jedną chwilę, Ŝe nie ma protokołów, których trzeba 
przestrzegać. Gdybyś nie miała wytycznych, co byś zrobiła? Czysto hipotetycznie, 
rzecz jasna.
- Hipotetycznie - szepnęła Nen Yim. Poczuła się tak, jakby znalazła się na skraju 
niszy trawiennej maw luura. Prawie czuła kwaśny odór jego soków. Gdyby 
odpowiedziała na to pytanie zgodnie z prawdą, mogłaby zostać oskarŜona o herezję. 
Jeśli to, o co podejrzewała swoją mistrzynię, okaŜe się pomyłką, ta rozmowa mogła 
być jej ostatnią rozmową jako mistrza przemian i pewnie jedną z ostatnich w jej 
Ŝ

yciu.

Ale nie mogła poddać się lękowi.
- Zmodyfikowałabym induktor nerwokręga tak, aby w jej systemie nerwowym 
sprawował bardzo precyzyjną kontrolę.
- Dlaczego?
Tym razem Nen Yim się nie wahała. Było juŜ za późno, niezaleŜnie od tego, w którą 
stronę potoczy się rozmowa.
- Pomimo zapewnień protokołu, który stosowaliśmy, w tej chwili mamy wyłącznie 
teorie na temat tego, jak funkcjonuje system nerwowy Jeedai. Osiągnęliśmy tylko tyle, 
Ŝ

e na mapę nieznanego nanieśliśmy to, co znamy. Ale "znane" to normy Yuuzhan 

Vong, nie ludzkie, a wiemy juŜ, Ŝe w niektórych przypadkach jej struktury nie mają 
analogii z naszymi.
- Chcesz więc powiedzieć, Ŝe odwieczny protokół nie ma znaczenia?
- Nie, pani Mezhan Kwaad, chcę tylko powiedzieć, Ŝe to punkt początkowy. Zakłada 

on pewne reguły, według których pracuje mózg Jeedai. Proponuję, aby teraz zacząć 
testować te załoŜenia.
- Innymi słowy, kwestionujesz protokoły przekazane nam przez bogów.
- Tak, pani.
- I rozumiesz, Ŝe jest to herezja pierwszego stopnia?
- Tak.
Oczy Mezhan Kwaad były jak ciemne jeziora - całkowicie nieod-gadnione. Nen Yim 
spokojnie wytrzymała jej wzrok. Trwało to bardzo długo.
- Szukałam uczennicy takiej jak ty - powiedziała wreszcie mistrzyni przemian. - 
Prosiłam bogów, Ŝeby mi ciebie zesłali. Jeśli nie jesteś tym, kim się wydajesz, nigdy 
ci tego nie wybaczę. Jedno ci mogę obiecać: nie zyskasz nic na zdradzeniu mnie.
Nen Yim drgnęła zaskoczona. Nigdy nie przyszło jej do głowy, Ŝe mistrzyni moŜe się 
jej bać.
- Jestem twoją uczennicą - szepnęła. - Nie zdradzę cię. ZłoŜyłam moje Ŝycie i moją 
pozycję w twoje trzynaście palców.
- I dobrze uczyniłaś, adeptko - miękko odpowiedziała Mezhan Kwaad. - Postępuj tak 
dalej. Nie rozmawiaj o tym z nikim innym, oprócz mnie. Jeśli nasze rezultaty 
zadowolą przywódców, zapewniam cię, Ŝe nie będą się uwaŜnie przyglądać naszym 
metodom. Ale musimy być dys
kretne. Musimy działać ostroŜnie. Kiedy ból guza Vaa osiągnie szczyt, podobno 
moŜna ujrzeć kolory, jakich nikt nigdy nie oglądał, moŜna mieć myśli dziwne i 
potęŜne... cóŜ, sama zobaczysz. Chwilami prawie wstydzę się tego, Ŝe mi go 
zabierają, Ŝe cofam się przed ostateczną konfron
tacją. Pragnęłabym dowiedzieć się, dokąd mnie to zaprowadzi – obdarzyła Nen Yim 
jednym z rzadkich u niej szczerych uśmiechów. – Pewnego dnia bogowie zezwolą na 
to. Do tego czasu musimy duŜo pracować na ich chwałę. - PołoŜyła osiem smukłych 
palców na ramieniu Nen Yim. -Chodź, obejrzymy sobie tę młodą Jeedai.
Jeedai obserwowała ich zielonymi oczami, które były jedynym ruchomym punktem w 
jej twarzy; zachowywała się jak bestia, porównująca jedno miękkie podgardle z 
drugim.
- Radziłabym ci nie atakować nas swoimi sztuczkami, Jeedai - odezwała się Mezhan 
Kwaad. - Poleciłam induktorowi, aby stymulował cię do ogromnego bólu, jeśli 
będziesz próbowała nas dotknąć w ten sposób. Z czasem zaczniesz rozumieć 
cierpienie, ale na razie wydaje mi się,
Ŝ

e go nie lubisz, a z pewnością rozprasza ono twoją koncentrację. Są jeszcze gorsze 

rzeczy, które moŜemy ci zrobić.
Oczy Jeedai rozszerzyły się.
- Rozumiem, co mówisz - szepnęła. Nagle urwała, jeszcze bardziej zaskoczona. - Ja 
teŜ nie mówię w basicu. To jest...
- Tak, mówisz teraz naszym językiem - odrzekła mistrzyni przemian. - Jeśli masz być 
jedną z nas, musisz mówić naszym świętym językiem.
- Być jedną z was? - wykrzywiła się Jeedai. - Dzięki, wolę juŜ być śluzem w tyłku 
Hutta.
- To dlatego, Ŝe wciąŜ postrzegasz siebie jako niewierną- spokojnie odparła Mezhan 
Kwaad. - Nie rozumiesz nas, a my równieŜ widzimy mylący obraz ciebie oraz innych 
Jeedai. Ale postaramy się ciebie zrozumieć, a ty zrozumiesz nas. Staniesz się tkanką 
łączącą Yiiuzhan Vong i Jeedai, odŜywczą dla obu ras. UmoŜliwisz zrozumieniu 
przepływ w obie strony.
- I tego właśnie chcecie ode mnie?
- Jesteś naszą drogą wiodącą ku pokojowi - zapewniła ją Mezhan Kwaad.
- Porywając mnie, nie zapewnicie sobie pokoju! - krzyknęła Jeedai.

- Nie porwaliśmy cię - zaprzeczyła Mezhan Kwaad. - Uratowaliśmy cię z rąk innych 
niewiernych, pamiętasz?
- Przekręcacie wszystko - odparowała Jeedai. - Jedynym powodem, dla którego mnie 
porwali, było to, Ŝe zamierzali oddać mnie w wasze ręce.
Kołpak mistrzyni ułoŜył się w wyraz lekkiego gniewu.
- Pamięć jest bardzo elastycznym pojęciem - wyjaśniła Mezhan
Kwaad. - Polega głównie na chemii. Na przykład znasz teraz nasz język.
A przecieŜ nie uczyłaś się go.
- Wsadziłyście mi go do głowy! - warknęła Jeedai.
- Tak. Całą pamięć słów, gramatyki, syntaktyki. Wprowadziłyśmy wszystko do 
twojego wnętrza.
- A więc potraficie implantować wspomnienia. TeŜ mi coś. My, Jedi, teŜ to potrafimy.
- Istotnie. Nie wątpię, Ŝe te zdolności Jeedai mogą bardzo pomieszać w głowie komuś 
tak młodemu jak ty. Ile z twoich wspomnień jest prawdziwych? Ile zostało 
sfabrykowanych? Jak moŜesz je od siebie odróŜnić?
- Co chcesz przez to powiedzieć?
- Teraz uwaŜasz, Ŝe jesteś... jak to było? Taher'ai?
- Nazywam się Tahiri.
- Tak, Tahiri, młoda kandydatka Jeedai, wychowana przez obce jej plemię...
- Ludzi Piasków.
- Oczywiście. Ale wkrótce sobie przypomnisz. Kiedy juŜ usuniemy wszystkie 
fałszywe wspomnienia, jakie ci wszczepiono i wszystkie odraŜające modyfikacje, 
jakich dokonano na twoim ciele, przypomnisz sobie, kim jesteś.
- O czym ty mówisz? - wykrzyknęła Jeedai.
- Jesteś Riina z Domeny Kwaad. Jesteś jedną z nas. Zawsze byłaś.
- Nie! Wiem, kim byli moi rodzice!
- Znasz kłamstwa, które ci wmawiano, wspomnienia, które ci wszczepiono. Nie 
martw się, sprowadzimy cię z powrotem.
Mezhan Kwaad dała znak Nen Yim, która skłoniła się i podąŜyła za nią. Obie 
opuściły pokój.
Za ich plecami młoda Jeedai jęknęła boleśnie. Była to pierwsza oznaka rozpaczy, jaką 
u niej zaobserwowały.
- Nie czekaj do jutra - poleciła Mezhan Kwaad. - Dokonaj modyfikacji i rozpocznij 
próby. Musimy szybko wykazać się wynikami.

ROZDZIAŁ    23

Anakin podróŜował w brzuchu zwierzęcia.
Dosłownie. Śmierdziało potwornie. Yuuzhański odpowiednik organicznych skrzeli, 
gnullith, którego nosił Anakin, w najmniejszym stopniu nie tłumił pomieszanych i 
ohydnych woni rybokrabów rzecznych, węgorzy, gnijących wodorostów, lepkiej 
wydzieliny, która wyściełała wnętrze vangaaka jak galareta - oraz samego respiratora, 
który ciągłym i powolnym pulsowaniem przypominał mu, Ŝe to Ŝywe stworzenie 
zapuściło wijące macki w jego gardło i nozdrza.
Jedynym jasnym punktem tej sytuacji było to, Ŝe przez ostatnie dwa dni nic nie jadł.
Wcześniej, kiedy trawler wciąŜ jeszcze zgarniał ryby, było znacznie lepiej. Potwór 
rozciągał paszczę w lej na szerokość dziesięciu metrów, a woda przepływała przez 
membrany filtrujące w jego tylnej części, co dawało podwodny odpowiednik lekkiej 
bryzy. Teraz, kiedy brzuch zwierza był pełny, pysk zamknął się prawie całkowicie, 
pozostawiał tylko minimalny przepływ, pozwalający na przetrwanie zdobyczy, która 
wiła się wokół chłopca.

Przypomniał sobie historię, którą słyszał wiele razy: jak jego rodzice się poznali na 
Gwieździe Śmierci. W kilka sekund po tym, jak zobaczyli się po raz pierwszy, 
uciekając przed szturmowcami, wylądowali w zsypie na śmieci.
- CóŜ za niewiarygodny zapach pani odkryła! - sarkastycznie zauwaŜył ojciec pod 
adresem swej przyszłej Ŝony. Wtedy mu się chyba jeszcze nie podobała.
Znalazłem lepszy smród niŜ ty, mamo, pomyślał Anakin.
Myśl o Rapuungu na górze, w ciepłym wietrzyku Yavina Cztery i z pewnością 
zachwyconym niewygodą, jaką cierpi jego niewierny sojusznik, nieszczególnie 
poprawiła nastrój chłopca. Gdyby miał sprawny miecz świetlny, dawno temu 
wykroiłby sobie drogę wyjścia z vangaaka, nawet gdyby to miało oznaczać walkę z 
setką wojowników Yuuzhan Vong. Niektóre sytuacje sprawiają, Ŝe śmierć wydaje się 
cudowna.
Natychmiast poŜałował tej myśli. Niejedna istota w galaktyce z pewnością cierpi teraz 
tak, Ŝe jego przygoda moŜe się wydawać piknikiem w ogrodach Ithory.
Wtedy, kiedy na Ithorze jeszcze były ogrody.
Tak czy owak, był bardziej niŜ gotów, Ŝeby stamtąd wyjść. Zabijał czas, zapoznając 
się ze swoimi sąsiadami z brzucha zwierzęcia, łagodnie przekonując co 
zacieklejszych, Ŝe nie wypada go podskubywać. Próbował się odpręŜyć i zapomnieć o 
własnym ciele, a zwłaszcza o nieprzyjemnych bodźcach zmysłowych, jakie odbierało. 
Odnalazł Tahiri - cierpiała, ale Ŝyła. Wydawało mu się, Ŝe na chwilę skontaktował się 
z Jainą, ale zaraz ją stracił. Czas wlókł się i zaczynał tracić znaczenie.
Nagle poczuł wokół siebie dziwny ruch. CzyŜby zasnął? Trudno powiedzieć.
Ruch powtórzył się. Był to nagły skurcz. Wszystkie wodne stworzenia znalazły się na 
nim, ściśnięte jak w puszce.
Kolejny skurcz wyrzucił go do przodu; wystrzelił na zewnątrz w strumieniu cieczy i 
ryb, prosto do świeŜej wody. Coś chwyciło go mocno za ramię i wyciągnęło na 
powierzchnię. Stwierdził, Ŝe gapi się tępo w twarz Vui Rapuunga.
Wojownik postawił go w pozycji pionowej i zdjął mu gnullitha. Anakin wykrztusił 
wodę i z wdzięcznością zaczerpnął kilka głębokich haustów powietrza. Spojrzał na 
Vuę Rapuunga.
- Zostałem wyrzygany przez rybę - oznajmił wstrząśnięty.
Vua Rapuung przekrzywił głowę.
- Naturalnie. Po co mi to mówisz?
- NiewaŜne. Gdzie jesteśmy? - Vangaak wypluł swoją ofiarę w wąskim końcu 
klinowatego bajorka. Szerszy koniec klina, oddalony mniej więcej o dwadzieścia 
metrów, otwierał się na przestrzeń wodną. Anakin i Rapuung stali na czymś w rodzaju 
kei, otoczonej sześciometrowymi,
nierównymi ścianami z koralu. Mniej więcej co sześć metrów tkwiły w ścianach 
jajowate kształty wielkości drzwi, widoczne głównie dzięki ciemniejszemu 
zabarwieniu. Vangaak dostał się tu prawdopodobnie przez jakiś kanał wychodzący na 
tę część klina. W oddali widać było światło
dnia i drzewa Massassi poruszane wiatrem.
Nad głową Anakin miał niebo.
- Jasne - zorientował się wreszcie. - Jesteśmy w jednym z tych... jak je nazwałeś?
- Damuteki.
- Zgadza się. Mają kształt wieloramiennych gwiazd. Znajdujemy się na końcu jednego 
z promieni, wypełnionego wodą.
- KaŜdy damutek ma zbiornik pamięci. Niektóre z nich zostały przykryte, aby 
wykorzystać to miejsce na coś innego.
Anakin wskazał palcem kanał.
- Płynęliśmy tym kanałem, który rozpoczyna się nad rzeką, zgadza się?

- Znów powiedziałeś prawdę.
- Ale dlaczego woda w kanale płynie w kierunku rzeki?
- Dlaczego pytasz o tak nieistotne sprawy? Zbiornik pamięci zasilany jest z dołu. Jego 
rurowe korzenie szukają wody i minerałów. Reszta spływa do rzeki. Dość tego 
gadania.
- Masz rację - zgodził się Anakin. - Znajdźmy Tahiri i wynośmy się stąd.
Rapuung zmierzył go wzrokiem.
- To nie takie proste. Najpierw musimy cię przebrać. Człowiek nie moŜe chodzić 
luzem, bez więzów. A potem musimy znaleźć tę twoją Jeedai.
- Potrafię ją zlokalizować.
- Tak podejrzewałem, z tego, co słyszałem o Jeedai. MoŜecie się wzajemnie 
wywęszyć na odległość, prawda?
- Coś w tym rodzaju.
- Będziesz więc moim łowieckim uspeąiem. Ale jeszcze nie teraz.
Nawet kiedy się dowiemy, gdzie jest...
- Musimy wyznaczyć kurs. Rozumiem. Ty się rozejrzysz i sporządzisz plan tego 
miejsca. A twoja zemsta? Co z nią?
- Kiedy znajdziemy tę drugą Jeedai, ja równieŜ znajdę swą zemstę.
Chłód głosie Rapuunga obudził czujność Anakina.
- Nie zamierzasz się chyba mścić na Tahiri? - zapytał. - Jeśli tak, lepiej powiedz mi 
juŜ teraz.
Rapuung wyszczerzył zęby w złowieszczym uśmiechu.
- Gdybym chciał się mścić na twojej Jeedai, mógłbym po prostu pozwolić, aby wzięli 
się za nią formierze. Nie ma gorszej rzeczy niŜ znaleźć się w rękach Mezhany Kwaad.
- Mezhana Kwaad?
- Nie powtarzaj tego nazwiska - warknął Rapuung.
- Ale sam je przed chwilą wypowiedziałeś.
- Jeśli je jeszcze raz powtórzysz, zabiję.
Anakin wyprostował się na cała wysokość.
- Zawsze moŜesz spróbować - rzekł łagodnie.
Mięśnie Rapuunga skurczyły się, napięły, a okaleczone wargi zadrŜały. Znów 
wydawał się raczej jadowitym, niebezpiecznym zwierzęciem niŜ istotą rozumną. 
Nagle westchnął chrapliwie.
- Tutaj to ja wiem, co jest najlepsze. Musisz nauczyć się słuchać.
Jak inaczej mógłbyś przedostać się do bazy? Od tej chwili grozi nam znacznie więcej 
niebezpieczeństw. Musisz pokornie przyjmować moje rozkazy. Im dłuŜej się 
sprzeczamy, tym większe prawdopodobieństwo, Ŝe zostaniemy pokonani tu i teraz. 
Mamy szczęście, Ŝe nikt jeszcze się nie pojawił. Przeszedłeś przez nozdrza bestii, ale 
beze mnie nie doŜyjesz chwili, aby dotrzeć do jej bijącego serca.
Prawdopodobnie ma rację, uznał Anakin. Pycha nie leŜała w charakterze Jedi. 
Rapuung nieustannie mu dokuczał, a on wił się jak lekku Twi'leka. Prawie słyszał, jak 
wujek Lukę do spółki z Jacenem prawią mu morały.
- Przepraszam - powiedział wreszcie. - Masz rację. Co teraz?
Rapuung krótko skinął głową.
- Teraz zrobimy z ciebie niewolnika.
Anakin uwaŜał, Ŝe przeŜył juŜ niejedną przykrą przygodę, ale nic nie przygotowało go 
na cierpienia, jakich przyczyną były koralowe im-planty, nałoŜone mu przez Vuę 
Rapuunga. Wyglądały dokładnie tak samo jak ohydne guzowate narośle, które aŜ 
nadto często widywał na niewolnikach Yuuzhan. Widział i czuł, jak za sprawą tych 
narośli istoty rozumne tracą zmysły, rozpływają się i wreszcie znikają w Mocy, stając 
się bezmyślnymi sługami Yuuzhan Vong.

- Te nie są prawdziwe - wyjaśnił Vua Rapuung. - Masz jednak reagować na nie tak, 
jakby były. Musisz stosować się do pewnych poleceń.
Skąd mam wiedzieć, Ŝe to nie jakaś sztuczka? - zaprotestował umysł Anakina. Skąd 
mam wiedzieć, Ŝe to nie jest dokładnie przemyślany plan, Ŝeby mnie wprowadzić do 
bazy formierzy i skłonić do poddania się bez walki?
Znów poczuł się tak, jakby mu wydłubano oczy, odcięto język, a nerwy palców 
pozbawiono czucia. Nie miał Ŝadnego sposobu, Ŝeby się zorientować, co myśli Vua 
Rapuung.
Jakoś jednak nie wydawało mu się prawdopodobne, aby okaleczony wojownik mógł 
uknuć tak wymyślne draństwo.
- Czy to znaczy, Ŝe muszę się zachowywać jak bezmózgi głupek?
- Nie. JuŜ nie uŜywamy takich ograniczeń w stosunku do większości niewolników. 
Okazało się, Ŝe w ten sposób tracą większość swoich zdolności. Na co nam niewolnik,
który umiera lub traci zmysły? Implant zapewnia tylko, Ŝe w razie potrzeby moŜna cię 
poskromić. Jeśli zacznie
cię łaskotać, udawaj ból lub paraliŜ. Jeśli rzeczywiście zacznie boleć, udawaj, Ŝe 
umierasz.
- Chyba kapuję.
Anakin pozwolił więc, aby wojownik Yuuzhan Vong wczepił stworzenie w jego 
skórę, i starał sie nie krzywić, kiedy się ukorzeniało. Skoncentrował się, gotów 
zareagować na pierwszy - jakikolwiek - znak, Ŝe odbiera mu się wolną wolę.
Kiedy jednak Rapuung skończył, chłopiec czuł się wprawdzie tak, jakby zadano mu 
gwałt, jakby jego własne ciało stało się czymś odraŜającym, lecz nie stracił kontroli 
nad sobą. Na razie.
- Gdzie mam schować miecz świetlny? - zapytał. Rapuung jeszcze w dŜungli kazał 
mu zdjąć ubranie i sprzęt. Zepsuta broń była teraz jedynym przedmiotem, jaki 
zachował.
- I tak nie działa.
- Wiem. Gdzie go mogę ukryć?
Rapuung zawahał się na moment.
- Tu - rzekł. - W tym odległym zakątku zbiornika pamięci. W materiale organicznym 
na dnie pozostanie niezauwaŜony.
Anakin niechętnie usłuchał rady Rapuunga. Przykro było patrzeć, jak miecz, który 
zbudował własnymi rękami, pogrąŜa się w wodzie. Jednak teraz mógł mu wyłącznie 
zaszkodzić.
W chwilę później Anakin znalazł się nagle pośród setek Yuuzhan Vongów. Wszyscy 
oni wyszli z większego kompleksu tą samą drogą, którą przedostała się do wnętrza 
istota-łódź i szli teraz chodnikiem biegnącym wzdłuŜ kanału. O ile mógł się 
zorientować, chodnik skręcał w kierunku rzeki.
Pomiędzy rzeką a kompleksem damuteków znajdowało się skupisko lepianek, które 
zauwaŜył wcześniej ze skarpy. W przeciwieństwie do uporządkowanych kompleksów, 
te domki - popstrzone otworami organiczne kopuły i puste kręgi - zdawały się 
porozmieszczane całkiem przypadkowo. Większość z nich mogła pomieścić nie 
więcej niŜ jedną osobę i nie widać było wokół nich wielkiego ruchu. Yuuzhanie, 
którzy pojawiali się na zewnątrz, najczęściej przypominali obserwatora, którego zabił 
Rapuung. Albo nie mieli blizn w ogóle, albo bardzo niewiele.
U niektórych blizny były źle wykształcone lub ropiejące jak u Vui Rapuunga. Ci 
nosili podobne przepaski biodrowe jak Rapuung i Anakin.
Oczywiście to takŜe nie była tkanina, tylko coś Ŝywego. Odsunięte na chwilę od ciała 
natychmiast przylegało do niego z powrotem.
Anakin miał równieŜ ukrytego w uchu tizowyrma. Dzięki niemu rozmowy 

otaczających go osób docierały do niego w krótkich falach i zaraz cichły. Prawie 
wszyscy zachowywali milczenie. Spokojnie zajmowali się swoimi sprawami, z rzadka 
wchodząc w kontakt wzrokowy.
Jak stwierdził, nie był tu takŜe jedynym nie-Yuuzhaninem. ZauwaŜył kilku innych 
ludzi, wszystkich wyposaŜonych w ograniczające implanty. Łatwo było rozpoznać ich 
uczucia: oscylowały od całkowitej beznadziei do przygnębienia. Od czasu do czasu u 
któregoś z nich wyczuwał iskierkę niewygasłej jeszcze nadziei na ucieczkę. Podobnie 
jak Yuuzhanie Vong, Ŝaden z ludzi nie poświęcił Anakinowi więcej niŜ przelotne 
spojrzenie.
- Hej, wy! - odezwał się nagle jakiś głos za ich plecami. Rapuung obrócił się w jego 
kierunku. Anakin zrobił to takŜe, ale znacznie wolniej, usiłując przybrać taki wyraz 
twarzy, jaki widział u tamtych ludzi.
Yuuzhanin, który ich zaczepił, był wojownikiem - pierwszym, którego Anakin tu 
zobaczył. Z trudem zmusił się do bezruchu; do tej pory zbliŜenie się do wojownika na 
taką odległość oznaczało walkę na śmierć i Ŝycie, a on miał takich spotkań aŜ nadto.
Wojownik drgnął, kiedy zobaczył twarz Vui Rapuunga. Przez krótką chwilę 
wydawało się, Ŝe uklęknie, ale zaraz jego oczy przybrały barwę obsydianu.
- To naprawdę ty. Powiedzieli mi w porcie, Ŝe wróciłeś.
- Wróciłem - potwierdził Rapuung.
- Wielu uznało, Ŝe uciekłeś przed swoją hańbą. Wielu radowało się, Ŝe nie muszą na 
nią patrzeć.
- Bogowie wiedzą, Ŝe nie ciąŜy na mnie Ŝadna hańba - odparł Rapuung.
- Twoje ciało powiada co innego - odparł wojownik.
- Być moŜe - rzekł Rapuung. - Czy masz jakieś rozkazy?
- Nie. Jakie zadanie wyznaczył ci egzekutor?
- Muszę z nim teraz porozmawiać.
- Łowy zaplanowano jeszcze na cztery dni. MoŜe powinieneś spędzić ten czas na 
pokucie i ofiarach, błagając Yun-Shumo o wstawiennictwo. MoŜe słowo zabrzmi w 
uchu twojego egzekutora.
- To wielka uprzejmość, Hul Rapuung. Ja jednak nie Ŝądam łaski.
- śadna to łaska, kiedy dostajesz czas, by błagać, choćby od bogów - odparł Hul 
Rapuung. - Idź juŜ.
Odwrócił się gwałtownie i ruszył w przeciwnym kierunku, ale obejrzał się jeszcze.
- Niewolnik. Dlaczego ci towarzyszy?
- Znalazłem go wałęsającego się bez celu. Zabieram go do mojego egzekutora, by mu 
wyznaczył pracę.
- Bez celu, powiadasz? Wiesz, Ŝe w dziczy czają się Jeedai?
- Ten był tu, zanim odszedłem. Zawsze miał skłonność do zapominania.
Hul Rapuung uniósł podbródek.
- CzyŜby? - zniŜył głos do szeptu. - Istnieją pogłoski... właściwie tylko plotki, Ŝe 
jeden z tych Jeedai nie jest naprawdę Jeedai, ale Yuuzhaninem Vong, który w jakiś 
sposób oszalał pod wpływem ich mocy.
- Nic nie wiem o tych plotkach.
- Pojawiły się dopiero niedawno - splunął. - Idź do swojego egzekutora.
- Pójdę - obiecał Vua Rapuung.
- Vua Rapuung. Jesteś zhańbiony - szepnął Anakin, skoro tylko wojownik oddalił się 
poza zasięg głosu. Chłopiec nie podnosił głowy i starał się nie poruszać wargami.
Rapuung rozejrzał się szybko, chwycił go za ramię i pchnął w kierunku wejścia do 
najbliŜszej budowli. Wewnątrz było dość przytulnie, ale wokół unosił się kwaśny 
odór, jakby niemytego Bothanina.
- Nie mówiłem ci, Ŝe masz się zamknąć? - warknął Rapuung.

- Powinieneś był mi powiedzieć - uparł się chłopak. - Jeśli chcesz, Ŝebym milczał, 
zrób coś, Ŝeby mnie nie zaskakiwać co chwila.
Rapuung zacisnął pięści i zgrzytnął zębami.
- Muszę odgrywać rolę zhańbionego, ale nim nie jestem.
- A co to w ogóle znaczy: zhańbiony? Tylko mi nie wciskaj, Ŝe nie są godni, Ŝeby o 
nich wspominać.
- Nie są... - zaczął Rapuung, ale urwał. Przymknął oczy. - Zhań
bieni są przeklęci przez bogów. Ich ciała nie wytwarzają blizn. Nie goją się dobrze. 
Ich słabe organizmy odrzucają implanty oznaczające przynaleŜność i rangę, według 
których dzielimy się na kasty i stanowiska. SąbezuŜyteczni.
- Twoje blizny... Twoje rany... Implanty wyszły ci z ciała razem z ropą.
- Byłem wielkim wojownikiem - powiedział twardo Rapuung. -
Dowódcą. Nikt nie wątpił w moje zdolności. I nagle, jednego dnia, moje własne ciało 
mnie zdradziło. - Zaczął maszerować w kółko, waląc dłońmi o koral i raniąc je do 
krwi. - To nie bogowie. Wiem, kto to uczynił. I ona mi za to zapłaci.
- Ta kobieta, której imienia nie pozwoliłeś mi wymawiać...
- Tak.
- I to ją właśnie chcesz zabić.
- Zabić? - Rapuung wytrzeszczył oczy i splunął. - Niewierny, dla czego uwaŜasz, Ŝe 
ś

mierć, która przychodzi do wszystkich, jest karą samą w sobie? Moja zemsta sprawi, 

Ŝ

e ta kobieta wyzna, co zrobiła, aby juŜ nikt nie twierdził, Ŝe Vua Rapuung jest 

zhańbiony! Yuuzhanie Vong do
wiedzą się o jej zbrodni! Moją zemstą będzie pewność, Ŝe kiedy ona umrze, 
jakkolwiek to się stanie, jej śmierć będzie potępieniem. Ale zabić ją? Nie, nie uczynię 
jej tego zaszczytu.
- Och - mruknął Anakin. Tylko na tyle było go stać. Pomimo tajemniczych 
wypowiedzi Rapuunga zdawało mu się, Ŝe mniej więcej wie, co Yuuzhanie Vong 
uwaŜają za zemstę. I oto nagle wszystko, co dotąd dowiedział się o Rapuungu, 
okazało się pomyłką.
- Czy mógłbyś juŜ przestać pastwić się nade mną? - zapytał Rapuung dziwnie 
stłumionym głosem.
- Jeszcze tylko jedno pytanie. Chodzi o tego wojownika, którego spotkaliśmy. Część 
jego imienia jest taka sama jak twojego.
- Tak być powinno. To latorośl z mojego gniazda.
- Twój brat?
Rapuung lekko skinął głową.
- Teraz pójdziemy do egzekutora. Proponuję, Ŝebyś twierdził, Ŝe kiedyś pracowałeś 
przy oczyszczaniu pól pod uprawy. Ci niewolnicy Ŝyją najdłuŜej. Spotkamy się, kiedy 
będę mógł to przeprowadzić bez budzenia podejrzeń. Graj swoją rolę. Nie popełnij 
błędu. Wykorzystaj
swoją moc, aby znaleźć się jak najbliŜej miejsca, gdzie przebywa drugi Jeedai. 
Przyjdę do ciebie za jakieś siedem dni. Do tego czasu nie zamienimy ani słowa. 
Obserwuj innych niewolników. Mów tak jak oni albo wcale. A teraz chodź.
Wyjrzał na zewnątrz i od razu wyszedł, holując Anakina za ramię. Wydawało się, Ŝe 
nikt niczego nie zauwaŜył. A przynajmniej Anakin Ŝywił taką nadzieję. Razem ruszyli 
w kierunku największego z budynków, niepostrzeŜenie mieszając się z tłumem innych 
niewolników i zhańbionych.

ROZDZIAŁ 24

Czoło Anakina przeszyła igła bólu tak nieoczekiwanego i silnego, Ŝe nogi sią pod nim 

ugięły. Opadł na czarną ziemią dŜungli i chwycił się za głowę w poszukiwaniu rany. 
Miał wraŜenie, Ŝe ktoś rozciął mu czoło od linii włosów po nasadę nosa. Krew piekła 
go w oczy i zalewała mu nozdrza.
Kiedy jednak opuścił dłonie, stwierdził, Ŝe są czyste. Pocięte, pokryte pęcherzami i 
otarciami od wielogodzinnego wyrywania twardych łodyg, ale niezakrwawione.
OstroŜnie dotknął czoła jeszcze raz. Ból wciąŜ pulsował, ale teraz wyczuł gładką, 
nienaruszoną skórę.
- Ty! Niewolnik! - zaszemrał w jego uchu tizowyrm, tłumacząc po swojemu 
ordynarny wrzask jednego ze straŜników. Koralowy wyrostek na karku potraktował 
go lekkim wstrząsem i Anakin zorientował się, Ŝe został ukarany. Zesztywniał i padł 
na ziemię, drgając spazmatycznie. Było to całkiem łatwe, jeśli brać pod uwagę ból, 
który przeszywał mu czaszkę
Kiedy uznał, Ŝe odgrywał juŜ swoją rolę dość długo, podniósł się znów na klęczki i 
wrócił do pracy, chwytając otartymi do Ŝywego mięsa dłońmi rośliny i wyrywając je z 
ziemi.
Yuuzhanie Vong nie korzystali z Ŝadnych maszyn, nawet tak mało skomplikowanych 
jak dźwignia. Znali biotyczne metody oczyszczania pól, niewymaga-jące 
niewolników, ale widocznie postanowili najpierw zuŜyć tych ostatnich.
Chwycić chwast, obluzować, wyciągnąć. I tak bez przerwy.
Ból pulsował nadal w oczodołach, ale zelŜał odrobinę. Chłopiec zaczął dostrzegać 
szczegóły w ogólnym chaosie.
To nie jego czoło, nie jego krew, nie jego zmysły. To Tahiri skaleczono. Będzie miała 
bliznę jak Yuuzhanka Vong.
Tego było juŜ za wiele. Od chwili jej porwania od czasu do czasu odczuwał zadawany 
jej ból. Czasem przypominał swędzenie, kiedy indziej był jak płonący metanol 
wlewany w układ nerwowy. Tym razem był jednak bardziej rzeczywisty, bliŜszy. 
Prawie czuł oddech Tahiri, smakował jej łzy. Czuł się jak wtedy, gdy ją tulił w 
ostatnich spokojnych chwilach, kiedy byli razem.
Teraz jednak ona krwawiła, a on wyrywał chwasty. Gdyby chociaŜ jego miecz 
ś

wietlny działał...

Ale właśnie na tym polegał problem. A moŜe jeden z wielu problemów. I minie 
jeszcze wiele dni, zanim znów zobaczy Rapuunga.
- Niewolniku! - straŜnik lekko smagnął go po plecach amphistaffem.
Chłopiec musiał uŜyć wszystkich sił, Ŝeby nie skoczyć mu do gardła, nie zabrać 
amphistaffa i nie zabić wszystkich Yuuzhan Vong w zasięgu wzroku.
Co oni ci robią, Tahiri?
Powstrzymał się. Stanął posłusznie z opuszczonymi rękami.
- Odejdź ze zhańbionym - polecił straŜnik.
Odwrócił się do wskazanej osoby, młodej samicy bez widocznych blizn. Wyglądała 
na bardzo wyniszczoną, ale jej oczy lśniły blaskiem, którego brakowała wielu innym 
zhańbionym.
- Idź z nim na trzecie pole lambentów, w pobliŜu ogrodzenia. PokaŜ mu, jak zbierać. - 
polecił straŜnik samicy.
- Będzie mi potrzeba więcej niŜ jednego mdlejącego niewolnika, Ŝeby wykonać plan - 
odparła.
- Śmiesz sprzeczać się ze mną? - warknął wojownik.
- Nie - odparła. - UwaŜam, Ŝe to prefekt przydziela robotników.
- Prefekt jest dziś zajęty. MoŜe wolisz wykonać plan sama?
Zachowała przez chwilę dumny wyraz twarzy, po czym niechętnie spuściła głowę.
- Nie. Dlaczego mi to robisz?
- Traktuję cię tak jak wszystkich innych.

ZmruŜyła lekko oczy, ale nie odpowiedziała. Skinęła na chłopca.
- Chodź, niewolniku. Przed nami długa droga.
Ruszył w ślad za nią, próbując na nowo nawiązać kontakt z Tahiri. WciąŜ Ŝyła, tyle 
mógł stwierdzić, ale była bardziej odległa niŜ gwiazdy. Tak jakby się broniła przed 
nawiązaniem kontaktu.
- Jak masz na imię, niewolniku? - zapytała kobieta. Anakin zaskoczony omal się nie 
potknął. - No?
- Proszę o wybaczenie, ale odkąd to Yuzzhanin Vong raczy kalać swoje uszy 
imieniem niewolnika?
- A odkąd to niewolnik ma prawo sądzić, Ŝe bezczelność ujdzie mu bezkarnie? - 
odparowała.
- Nazywam się Bail Lars - odrzekł.
- Co się z tobą dzieje, Bailu Larsie? Widziałam, Ŝe o mało nie zemdlałeś. Widział to 
teŜ ten w brudzie kąpany Vasi. Dlatego kazał ci iść ze mną, Ŝebym nie wykonała 
planu.
- Czy on ma coś do ciebie osobiście?
- Puul. Chodzi mu raczej o to, czego ze mną mieć nie moŜe.
- Naprawdę? Wydawało mi się... - zastanowił się nad tym, co chciał powiedzieć i nie 
dokończył zdania.
Kobieta zrobiła to za niego.
- Co ci się wydawało? śe nie odmówiłabym wojownikowi?
- Nie, nie o to chodzi - zaprzeczył Anakin. - Chyba... chyba wydawało mi się, Ŝe oni... 
to znaczy reszta Yuuzhan Vong są... to znaczy, Ŝe nie uwaŜają zhańbionych za... no 
wiesz, Ŝe nie są godni poŜądania.
- Nie jesteśmy godni, to prawda... dla normalnych ludzi. Nawet dla siebie. Ale Vasi 
nie jest normalny. Lubi chore rzeczy. Potrafi nakazać zhańbionemu robienie czegoś, 
czego prawdziwy członek kasty nigdy by nie zrobił, nie chciał zrobić i od nikogo ich 
nie Ŝądał.
- Więc rozkazał ci, a ty tego nie zrobiłaś?
- Wie, Ŝe jeśli cokolwiek mi rozkaŜe, sprawię, Ŝe będzie musiał mnie zabić. Dlatego 
mi nie rozkazuje. Chce, Ŝebym do niego przyszła. - Zatrzymała się i gniewnie 
opuściła fałdy oczne. - A w ogóle to nie twoja sprawa. Nie zapominaj: jesteś dla mnie 
tym, czym ja jestem dla nich.
Pewnego dnia Yun-Shuno ofiaruje mi odkupienie, a moje ciało przyjmie blizny i 
implanty. Stanę się prawdziwym członkiem kasty, a ty na zawsze pozostaniesz 
niczym.
- Naprawdę w to wierzysz? - zapytał Anakin. - Nie. Widzę, Ŝe nie.
Z całej siły uderzyła go w twarz. Kiedy nie zareagował na ból, w zadumie skinęła 
głową.
- Silniejszy niŜ myślałam - mruknęła. - MoŜe jednak wykonam plan. Jeśli mi 
pomoŜesz, wymyślę dla ciebie jakąś nagrodę.
- Zrobię to choćby z tego powodu, Ŝeby rozczarować Vasi - zapewnił Anakin. - 
ChociaŜ mogę zmienić zdanie, jeśli dalej będziesz mnie biła.
- Mówisz paskudne rzeczy i masz nadzieję, Ŝe ci to ujdzie bezkarnie?
- Nie wiedziałem, Ŝe to coś paskudnego.
- Słyszałam, Ŝe wy, niewolnicy, jesteście niewierni, ale nawet niewierni powinni znać 
bogów i ich prawdy.
- A mnie się wydaje, Ŝe właśnie to, Ŝe ich nie znam, czyni ze mnie niewiernego - 
odparł Anakin.
- MoŜe i tak. To ma jakiś sens, ale ja nigdy przedtem nie rozmwiałam z niewiernym, 
nie w ten sposób - zawahała się. - To jest... ciekawe. MoŜe w czasie pracy będziemy 

mogli pogadać. Opowiesz mi o swojej planecie. Ale bądź ostroŜny... moŜe i jestem 
zhańbiona, ale nie pozwoliłam, aby hańba mnie pokonała.
- Umowa stoi - odpowiedział. - Powiesz mi, jak masz na imię?
- Mam na imię Uunu. - Pokazała palcem przed siebie, na niską ścianę z koralu. - 
Jesteśmy blisko pól lambentu. Są tam.
- Co to jest lambent?
- Za chwilę sam zobaczysz. A właściwie usłyszysz.
- Usłyszę?
Wtedy rzeczywiście doszedł do jego uszu cichy, brzęczący szept, niczym chór głosów 
małych zwierzątek.
Dźwięk ten jednak nie pochodził z Mocy. Nie miał tego znajomego charakteru, tej 
głębi. Brzmiało to raczej tak, jakby miał w głowie szumiący komunikator.
OkrąŜyli mur. Poza nim było pole, zaorane w koncentryczne, koliste bruzdy. Na tych 
bruzdach, mniej więcej w metrowych odstępach, rosły rośliny wyglądające jak wiązki 
krótkich, grubych, zielonych noŜy. Z centralnego pąka wyrastały dwie, trzy lub cztery 
grube łodygi, a na końcu kaŜdej z nich znajdował się włochaty, czerwony jak krew 
kwiat. Kwiaty miały wielkość mniej więcej pięści i to właśnie one zdawały się 
wydawać ten telepatyczny pomruk.
- Czym one są?
- Zacznij teraz pracować. Później ci wyjaśnię, co to jest, jeśli będzie zanosiło się na 
to, Ŝe wykonamy plan.
- Co mam robić?
- To samo co ja. Będę głaskać kwiaty... o, tak-niemal czule odgarnęła czerwone, 
włochate płatki, odsłaniając Ŝółtawą bulwę. - To je uspokaja.
Kiedy to zrobię, ty je będziesz zrywał. To jest trochę trudniejsze. Nie ruszaj się, 
proszę. - Wyjęła z kieszeni ubrania zakrzywiony i czarny przedmiot.
- Umieść to na kciuku.
Spojrzał na to, co mu podała. Przypominało ostrogę o długości mniej więcej ośmiu 
centymetrów. Wydawała się bardzo ostra. Wsunął ją na palec i zaraz się skrzywił, 
czując, jak w ciało wgryzają mu się setki małych ząbków.
- To Ŝyje - mruknął.
- Oczywiście. Kto uŜywałby martwego... - Ze złością zmruŜyła oczy. - Mówiłam ci, 
Ŝ

ebyś nie gadał takich rzeczy, prawda?

- Nie powiedziałem nic złego - zaprotestował.
- Nie. Zasugerowałeś tylko, a mój umysł wykonał resztę brudnej roboty. Przestań.
Anakin podniósł do oczu opatrzony ostrogą kciuk i obejrzał go z uwagą.
- Nie wyobraŜaj sobie - warknęła. - To nie jest prawdziwy implant. Nawet ja mogę go 
nosić przez chwilę, dopóki nie rozwinie się reakcja. To nie na stałe. A gdyby ci 
przyszły do głowy jakieś niestosow ne dla niewolnika myśli... - Ujęła jego przegub w 
zdumiewająco silny uścisk i uderzyła dłonią w ostry koniec ostrogi.
Ostroga natychmiast zmiękła i sflaczała.
- MoŜesz skaleczyć nią innego niewolnika - powiedziała łagodnie.
- Słyszałam o takich rzeczach, robionych dla rozrywki straŜników. Ale Yuuzhanina 
Vong takim narzędziem nie moŜesz zranić.
- Uwierzyłbym ci chyba na słowo.
- Doskonale. Szybko się uczysz. No to uŜyj ostrogi i rozetnij powłokę lambentu przy 
samym czubku. Do roboty.
Ukląkł przy roślinie i przycisnął ostry koniec do Ŝółtej bulwy. Powłoka pękła, brocząc 
mleczną substancją.
- Teraz tnij wzdłuŜ od góry do dołu. Będzie cięŜko.
Było. Skórka okazała się rzeczywiście twarda. Dopiero kiedy naciął z trzech stron, 

zdołał ją oddzielić od jądra. Przez cały czas, kiedy to robił, z pełną ostrością słyszał 
telepatyczny głos rośliny, cichutki szczebiot, nieco inny niŜ głos wydawany przez jej 
towarzyszy, prawdopodobnie dzięki "uspokojeniu" przez dłonie Uunu.
Największa niespodzianka czekała go w środku. Anakin wyciął ostroŜnie jądro i 
podniósł do góry.
Wyglądało zupełnie jak jakiś nieznany klejnot.
- Co to jest? - zapytał.
- Później. Teraz ruszaj. Inaczej będziesz ciął wolniej, niŜ ja będę je uspokajać. Musisz 
dotrzymywać mi kroku. Zazwyczaj jeden uspokajacz pracuje z dwoma lub trzema 
obieraczami. Kiedy złapiesz rytm, a ja będę pewna, Ŝe cię to nie wytrąca z 
równowagi, wtedy spróbujemy pogadać. Nie wcześniej.
Nie nastąpiło to tego samego dnia. Kiedy Anakin złapał wreszcie rytm pracy, był 
daleko w tyle za Uunu. Lambenty rozpraszały go. Łaskotały jego umysł, a on mógł ich 
dotykać, ale nie poprzez Moc, lecz w sensie konwencjonalnym. Powiedziano mu, Ŝe 
Wurth Skidder miał podobne doświadczenie z yuuzhańskim yammoskiem, 
stworzeniem, które koordynowało działania statków wojennych. Yammoski łączyły 
się telepatycznie ze statkami-córka-mi i załogami swojej floty i chroniły je, jakby były 
ich własnym potomstwem, kierując losami bitew tak, aby zminimalizować straty. 
Skidder prawdopodobnie osiągnął pewien stopień połączenia pomiędzy Mocą a 
telepatią yammoska... przynajmniej tak twierdzili towarzysze, którzy przeŜyli.
Czy lambenty były krewnymi yammosków? Uunu coś im robiła, zmieniały się do 
pewnego stopnia pod wpływem jej głaskania, jakby oddalały się od Anakina. MoŜe 
wiązała je ze sobą w jakiś sposób? Czy Anakin takŜe mógłby się z nimi połączyć? 
MoŜe gdyby to zrobił, dowiedziałby się, jaka jest ich funkcja. Czy były tym, czym się 
wydawały z wyglądu i dotyku? To chyba niemoŜliwe, poniewaŜ Ŝyją, ale jednak!
Nie zdawał sobie sprawy, jak wiele nadziei utracił, dopóki nie zaczął jej odzyskiwać.
Spał w dormitorium dla niewolników, niskim, rozłoŜystym budynku z czterema 
obszarami do spania wyściełanymi gąbczastym, podobnym do mchu porostem. 
Budynek zamieszkiwało osiemnastu niewolników. Spali ściśnięci jak stintarile. 
Bardzo trudno było ułoŜyć się tak, Ŝeby nikogo nie dotykać.
Ku wielkiej uldze Anakina nie wszyscy naleŜeli do Brygady Pokoju. Chłopak 
dowiedział się przy okazji, Ŝe wprawdzie większość członków Brygady w systemie 
istotnie została uwięziona, ale większość z nich złoŜono w ofierze bogom Yuuzhan 
Vong. Niewolnicy, którzy dzielili z nim kwaterę, pochodzili z róŜnych punktów drogi 
podboju i wydawali się reprezentować członków pewnej stałej grupy populacji 
niewolniczej, takich którzy wyeliminowali spośród siebie malkontentów i 
podŜegaczy. śaden z nich nie miał takich implantów, jakie Anakin widział na 
Dantooine.
- Tych uŜywają głównie w przypadku niewolników wysyłanych w bój - powiedział 
mu Twi'lek imieniem Poy, gdy go o to zapytał. -Sprawa wygląda tak: jeśli ci załoŜą 
implanty, one zniszczą cię, sprawią, Ŝe otępiejesz. Mistrzowie przemian nie chcą 
tępych niewolników, którzy wciąŜ zapominają poleceń. Wojownicy za to potrzebują 
ciał, które wchłoną płomień miotaczy, a tam rozum raczej nie jest potrzebny. - Lekku 
Poya drgnęły w zadumie. - Zacznij jednak się stawiać albo udawać debila, a zaraz ci 
je nałoŜą i wyślą na front.
Najbardziej pocieszające w jego towarzyszach niewoli było to, Ŝe Anakin wyczuwał 
ich w Mocy. Jednak nie znajdował w nich większych nadziei na pomoc, a za to 
ogromny potencjał zdrady, gdyby którykolwiek z nich zorientował się, kim jest. 
Wyjaśnił wszystkim, Ŝe został schwytany na Duro, a bardziej dociekliwym 
zasugerował, Ŝe nie muszą znać szczegółów.
Uunu zabrała go następnego dnia rano, kiedy jeszcze było ciemno. Budził sie w nocy 

co chwila, usiłując zlokalizować Tahiri w Mocy. WciąŜ cofała się przed nim, była 
trudna do odnalezienia, ale przynajmniej wiedział, w którym damuteku ją więzili.
WciąŜ jeszcze był nieco zaspany, kiedy doganiał Zhańbioną.
- Masz - burknęła, podając mu coś w wyciągniętej dłoni.
- Co to takiego?
- Po prostu patrz, niewierny.
W jej dłoni pojawiła się smuŜka fosforescencji, która szybko zmieniła się w całkiem 
mocne światło. W miarę jak się rozjaśniało, Anakin mógł stwierdzić, Ŝe to kryształ 
lambentu, podobny do tych, które zbierał wczoraj.
Rozjarzył się tak, Ŝe trudno było na niego patrzeć, po czym przygasł.
- Kontrolujesz jego jasność umysłem - odgadł Anakin.
Skinęła głową.
- Tak. Wykorzystujemy je jako przenośne źródła światła. MoŜna je równieŜ 
konfigurować z fotoczułymi organizmami, co pozwala sterować rozmaitymi 
organizmami nadrzędnymi, zwłaszcza z tych latających w kosmosie. - Zamknęła dłoń 
na klejnocie. - Chodź.
- Ale on ciągle Ŝyje, prawda? - zapytał Anakin, kiedy ruszyli w kierunku pól.
- Tak, oczywiście.
- A czym się Ŝywi?
- Lambent składa się głównie z krzemu i metali pobieranych z gleby. Kiedy majągaz, 
oddychają nim, ale głównie czerpią poŜywienie z bioelektrycznego pola istot Ŝyjących 
wokół nich. - Zatrzymała się nagle i spojrzała na niego. - Czemu masz taki dziwny 
wyraz twarzy?
Anakin zdał sobie sprawę, Ŝe szczerzy zęby od ucha do ucha.
- Nic takiego - odparł. - To po prostu zdumiewające. Tak mi się zdaje.
- Jak wszystkie dary bogów - odparła Uunu. Anakinowi wydawało się, Ŝe słyszy w jej 
głosie podejrzliwość.
Przez sześć godzin pracowali bez przerwy, ale Anakin juŜ doszedł do wprawy. 
Opowiedział Uunu, Ŝe naleŜał do załogi statku frachtowca, opisał jej Coruscant i 
Korelię. Była tym bardzo zgorszona, poniewaŜ trudno było mówić o tak 
zaawansowanych technicznie miejscach, nie wpadając wielokrotnie w pułapkę 
bluźnierstwa. Zmienił temat i opowiedział jej o straconej Ithorze i księŜycu Endora, 
co okazało się znacznie mniej drastyczne.
Po sześciu godzinach pracy zrobili sobie krótką przerwę na wodę i posiłek w postaci 
ciastowatej papki, którą wysysali z czegoś, o czym Anakin wiedział, Ŝe jest Ŝywe, ale 
o czym wolał myśleć jako o miękkim, ciepłym bukłaku.
- Trudno sobie wyobrazić wszystkie te światy, kaŜdy taki sam lub nawet większy od 
tego - odezwała się Uunu pomiędzy kolejnymi łykami. - Wyrosłam na jednym z 
biedniejszych światostatków. Było mało miejsca. Mieszkaliśmy bardzo blisko siebie. 
Tu jest tyle przestrzeni.
- Jest wiele niezamieszkałych światów - zgodził się Anakin. –Nowa Republika 
chętnie zrobiłaby wam miejsce.
Uunu obrzuciła go pełnym zadumy spojrzeniem, którego uŜywała coraz częściej 
podczas ich rozmowy.
- Dlaczego Yuuzhanie Vong mieliby prosić o to, co bogowie przewidzieli dla nas w 
darze? Dlaczego mielibyśmy tolerować bluźnierstwo w galaktyce, którą Yun-
Yuuzhan przeznaczył na kres naszej tułaczki?
- Skąd wiesz, Ŝe bogowie tak postanowili, Uunu? - zapytał Anakin, usiłując nie 
podnosić głosu.
Zacisnęła wargi.
- Twój jęzor kiedyś poderŜnie ci gardło, Bailu Larsie. Domyślam się, Ŝe jesteś raczej 

ignorantem niŜ głupcem, ale inni nie będą tak wielkoduszni.
- Chcę tylko zrozumieć. Z tego, co sam wiem, Yuuzhanie Vong spędzili stulecia, jeśli 
nie tysiąclecia w przestrzeni. Dlaczego teraz? Dlaczego nasza galaktyka? Jak bogowie 
okazali wam swoją wolę?
Lekka zmarszczka przecięła czoło Uunu, ale tym razem dziewczyna go nie zbeształa.
- Znaków było wiele - wyjaśniła. - Światostatki zaczęły umierać, pojawiły się liczne 
niepokoje. Kasta walczyła z kastą, domena z domeną.
Był to czas próby, wielu sądziło, Ŝe bogowie nas opuścili. Wtedy pan Shimrra ujrzał 
wizję nowego domu i galaktyki przeŜartej herezją, wizję oczyszczenia. Najpierw 
kapłani stwierdzili, Ŝe to prawdziwa wizja. Potem uczynili to mistrzowie przemian. 
Potem wojownicy. Czas próby ustąpił miejsca czasowi podboju. - Spojrzała na niego. 
- To wszystko. Właśnie tak musi być. Nie pytaj o to juŜ nigdy, bo nie ma nic więcej 
do powiedzenia. Lud tej galaktyki musi albo zaakceptować wolę bogów, albo umrzeć.
Anakin skinął głową.
- A zhańbieni? Nie wspominasz o nich. Jaka jest ich rola?
Znów odwróciła wzrok.
- Mamy nasze własne proroctwa. W nowej galaktyce Yum-Shuno obiecała nam 
odkupienie.
- W jakiej formie?
Nie odpowiedziała, ale podniosła wzrok na horyzont.
- Patrz, jak daleko sięga - szepnęła. - WciąŜ dalej i dalej...
Anakin myślał, Ŝe rozmowa dobiegła końca, ale po długiej chwili
Uunu pochwyciła jego spojrzenie i nie pozwoliła mu odwrócić wzroku. Jej głos opadł 
prawie poniŜej jego progu słyszalności.
- Bailu Larsie - zagadnęła. - Czy ty jesteś Jeedai?

ROZDZIAŁ 25

- Co? - Anakin zakrztusił się Ŝółtawą papką, którą i bez tego trudno było mu 
przełknąć.
- Czy jesteś Jeedai? - powtórzyła Uunu. - To proste pytanie.
- Dlaczego je zadałaś? - odparł chłopiec. - Czy gdybym był Jedi, znalazłbym się w 
niewoli?
- Mistrzowie przemian mają jedną Jeedai. KrąŜą plotki, Ŝe jest ich więcej na tym 
księŜycu. A ty... chyba nikt nie pamięta, Ŝeby cię tu sprowadzono. A poza tym w 
jakimś sensie nie zachowujesz się jak niewolnik. Wydajesz się zbyt... nieugięty. - 
Przyglądała mu się w zadumie. -
Powiadają teŜ, Ŝe Jeedai czasami z własnej woli pozwalają się wziąć do niewoli.
- No cóŜ, ja przynajmniej nie pozwoliłem się schwytać - odparł
Anakin. Uznał, Ŝe to nie jest kłamstwo, poniewaŜ w jego przypadku w ogóle nie było 
mowy o schwytaniu.
Teraz teŜ nie da się złapać. Przebywał tylko z Uunu, a ona nie była wojownikiem. 
Przygotowywał się, utrzymując równy rytm oddechu. Nie chciał skrzywdzić Uunu. 
Traktowała go znacznie lepiej, niŜ musiała. Niby niewiele, ale nie mógł nie wziąć 
tego pod uwagę.
Nagle coś go zastanowiło w wyrazie jej oczu.
- Chciałaś, Ŝebym był Jedi, prawda? Rozczarowałem cię.
Uunu westchnęła i znów wbiła wzrok w horyzont.
- Gdybyś był Jeedai, juŜ byś mnie zaatakował - szepnęła.
- Wierzyłaś w to i mimo to mnie spytałaś? Dlaczego podejmowałaś takie ryzyko?
- Nie ma ryzyka. Wojownicy są ukryci w pobliŜu. Opowiedziałam im o moich 

obawach. - Jej twarz przybrała nagle wyraz smutku i przygnębienia.
Włosy na karku Anakina stanęły dęba. Gdzie byli ci straŜnicy? Nie widział nikogo.
- Czy wydanie Jedi pozwoliłoby ci opuścić status zhańbionej?
- Nie bezpośrednio - odparła z lekkim Ŝalem. - Tylko bogowie mogą zmienić mój 
stan. Ale chciałabym spotkać takiego Jeedai. No i odkrycie Jeedai mogłoby dać Yun-
Shuno pewien argument, Ŝeby się za mną wstawić.
- JuŜ o niej wspominałaś. Czy to twoja zwierzchniczka?
- To bogini, niewierny. Bogini zhańbionych. Jedyna, która moŜe z nas zrobić 
prawdziwych Yuuzhan Vong.
- Ach, tak.
- Wracaj do pracy.
I znów, tak jak przedtem, ona głaskaniem odsłaniała bulwy, on wycinał  lambenty.
- Jak się zostaje zhańbionym? - zapytał Anakin.
- Kolejne niegrzeczne pytanie - odparła Uunu, ale jej lekki ton zadawał kłam słowom 
nagany. - Niektórzy z nas rodzą się tacy. Inni stają się nimi za złe uczynki i grzechy.
- Słyszałem, Ŝe niektórzy zhańbieni uwaŜają, iŜ nie zasługują na swój status - rzucił 
Anakin moŜliwie najbardziej niedbałym tonem.
Parsknęła szorstkim śmiechem.
- Zasługiwać? Co to znaczy: zasługiwać? Po prostu jesteśmy... - spojrzała na niego i 
wydawało się, Ŝe nagle zrozumiała. - Ach tak. Mówisz o Vui Rapuungu, tym, który 
cię przyprowadził do prefekta oczyszczania pól.
- MoŜe się tak nazywa, nie jestem pewien. Ale mamrotał róŜne dziwne rzeczy. Nie do 
mnie... chyba w ogóle nie bardzo się orientował, Ŝe tam jestem.
- Vua Rapuung jest szalony - wyjaśniła Uunu. - Kiedyś był wielkim wojownikiem. 
Teraz jest niczym. Nie moŜe tego znieść, więc wymyśla kłamstwa. MoŜe nawet sam 
w nie wierzy.
- Kłamstwa?
- Twierdzi, Ŝe mistrzyni przemian złośliwie zakaziła go czymś, co stworzyło 
znamiona hańby.
- Dlaczego? - zdziwił się.
- Bo go kochała - odparła. - A on nią wzgardził.
- Kochała? - Jakoś nigdy nie przyszło mu do głowy, Ŝe Yuuzhanie Vong mogą 
kochać.
- Tak. Ale ta historia jest nieprawdziwa.
- Dlaczego?
- Znowu ta ignorancja! PoniewaŜ bogowie, którzy rządzą takimi sprawami, 
kochankowie Yun-Txiin i Yun-Q'aah, nigdy nie spletliby nicią namiętności mistrzyni 
przemian i wojownika. Yun-Yuuzhan zawsze potępia bliźniaczych bogów za ich 
własne przewinienia. Oni nigdy by
nie zaryzykowali jego gniewu. To nie jest moŜliwe, dlatego bredzenie Rapuunga to 
słowa obłąkańca. Został po prostu przeklęty, jak cała reszta z nas. Ostatnio stał się 
nawet jeszcze bardziej pomylony. Wydaje mi się, Ŝe intendenci wkrótce go zniszczą, 
jeśli juŜ tego nie zrobili.
- Zniszczą?
- Zhańbieni muszą wykazać się uŜytecznością i pokorą. Wykonujemy prace, jakimi 
nie brukałby sobie rąk Ŝaden członek kasty Yuuzhan Vong. Gdybyśmy tego nie robili, 
nie bylibyśmy warci karmienia. - Poderwała głowę. - Troszczysz się o Vuę 
Rapuunga?
- Troszczę się o wszystkie Ŝywe istoty - zapewnił ją chłopiec.
- Znowu mówiszjak Jeedai- oznajmiła.
Ciekawe, skąd ty tyle wiesz na temat filozofii Jedi? - zadumał się Anakin. Skąd 

zhańbiona uzyskała taką informację? Co ją tak interesuje?
- Powiedz mi - nalegała Uunu. - Czy Jeedai przejąłby się losem zhańbionego? Tak 
samo jak przejąłby się losem osoby z wysokiej kasty?
- Tak. Znałem Jedi. Oni chronią kaŜdą formę Ŝycia.
- Ale nie Yuuzhan Vong. Jeedai zabijają Yuuzhan Vong.
- Tylko wtedy, kiedy muszą - zapewnił Anakin. - Jedi nie lubią zabijać.
- Więc nie są wojownikami?
- Nie całkiem, przynajmniej z tego, co wiem. Są obrońcami.
- Obrońcami. Czy bronią wszystkich?
- Wszystkich, których mogą.
Zachichotała znowu, ale nieco nieszczerze.
- Zabawne kłamstwo. Daje nadzieję tym, którzy na nianie zasługują. Destrukcyjne 
kłamstwo. Niektórzy zhańbieni nawet... - urwała znowu, a kiedy się odezwała, w jej 
głosie brzmiał gniew. - Jak to się dzieje, Ŝe ci to wszystko opowiadam, niewierny? 
Pracuj i nie gadaj tyle. Nie
zadawaj mi więcej pytań.
Tej nocy Anakin wyśliznął się z kwatery niewolników. Nie było to trudne zadanie. 
Dla większości niewolników nie było ucieczki z obozu. Ale jeśli chcieli marnować 
drogocenne godziny snu, jakie im przydzielono, Yuuzhanie Vong nie mieli zamiaru 
im w tym przeszkadzać.
Dotarcie do pola było trochę trudniejsze, ale Anakin nabrał juŜ doświadczenia w 
skradaniu się. W ciągu kilku chwil w świetle giganta gazowego, klęczał juŜ na polu 
lambentów. Rośliny szeptały cichutko jak nocna bryza w ciemnych wierzchołkach 
drzew. Poza obszarem obozu, po drugiej stronie rzeki, czuł dalekie Ŝycie dŜungli. 
Gdzieś tam, na tle bólu i rozpaczy, wyczuwał słabnące dotknięcie Tahiri.
Odnalazł ostatni z zebranych lambentów i ukląkł przy pierwszym, który zamierzali 
ś

ciąć następnego dnia. Przez chwilę przyglądał się blado oświetlonej łodydze. Potem, 

ledwie waŜąc się oddychać, sięgnął do nabrzmiałego paka i zaczął go gładzić 
dokładnie tak samo, jak widział to setki razy w wykonaniu Uumu.
Płatki były miękkie jak jedwab, bez trudu zsuwały się z bulwy pod dotknięciem jego 
palców. Anakin poczuł lekkie dotknięcie, niczym elektryczny wstrząs, powoli 
posuwające się wzdłuŜ jego ramienia. Nie było to ani przyjemne, ani przykre; raczej 
przypominało pierwszy posmak potrawy, tak egzotycznej, Ŝe język nie miał Ŝadnego 
porównania, aby ocenić jej smak.
W miarę jak głaskał pąk, uczucie pogłębiało się, aŜ wreszcie poczuł nie tylko płatki 
kwiatu pod opuszkami palców, lecz równieŜ ich muśnięcia na skórze, Przez krótką 
chwilę był lambentem i czuł nie tylko jego przebudzenie, ale takŜe własne.
Nie przerywał pieszczoty, aŜ cichy szum w głowie stał się głośniejszy, wyraŜniejszy 
niŜ impulsy przesyłane przez inne kwiaty, a strąk zrobił się całkiem gładki. Zamrugał 
i rozejrzał się wokół siebie, szukając oznak ruchu. Tu, w polu był praktycznie ślepy i 
głuchy. Nie był w stanie wykorzystać nawet rodzimego Ŝycia księŜyca, aby kierować 
się jego reakcjami na nadchodzące niebezpieczeństwo. A jeśli nie mógł go widzieć i 
słyszeć, to znaczy, Ŝe go tu nie było.
Ale nie zarejestrował wzrokiem Ŝadnych skradających się cieni, a uszami słabych 
nawet szelestów, więc wyciągnął opatrzony ostrogą kciuk i przeciął bulwę. Obdzierał 
skórkę tak długo, aŜ poczuł w dłoni klejnot. Chwycił go mocno, a ten, nawet bez 
polecenia, zajaśniał łagodnym blaskiem.
- Tak! - syknął chłopiec.
ZaŜądał od klejnotu, Ŝeby pociemniał i w geście triumfu mocno zacisnął na nim pięść.
Teraz zawrócił przez pola i zabudowania. Nie były ciche pomimo nocnej pory. Minął 
kaplicę Yun-Shuno, słysząc jęki dochodzące z jej wnętrza. Szepty unosiły się takŜe z 

innych wejść, tu i tam ktoś w ciemności krąŜył niespokojnie.
Anakin szedł dalej, aŜ trafił na skraj gwiaździstego kompleksu, gdzie opuścił Ŝywą 
łódź. Wsunął się do środka.
Basen lśnił łagodną fosforescencją, która nie sięgała głęboko pod powierzchnię. 
Anakin sięgnął Mocą, desperacko pragnąc, aby miecz świetlny wciąŜ był tam, gdzie 
umieścił go wiele dni temu.
Woda była mętna. Czuł ją Mocą, ale jakby przez gęstą chmurę. Rybo-kraby i ich 
wodne towarzystwo teŜ były wyczuwalne, ale jakby rozproszone. Wyczucie gry Ŝycia 
i prądów energii w sercu damuteka mistrzów przemian zajęło mu więcej czasu niŜ 
powinno. Wreszcie jednak miał go w swoim umyśle, lekko falujący, niczym miraŜ, 
ale był tam: prąd zniósł go aŜ do załomu na skraju kompleksu i oparł o barierę, która 
zamykała drogę ucieczki rybom. Wyraził swoją wolę; miecz świetlny drgnął, 
przesunął się, przeciął powierzchnię wody i znalazł się w jego dłoni.
- Kto tu jest? - zapytał głos dochodzący z ciemności wokół basenu. Anakin szybko 
odstąpił w tył z sercem walącym niebezpiecznie szybko, i ostroŜnie wycofał się pod 
osłonę ciemności w odległym kącie kompleksu.
- Wybacz, panie - wychrypiał, wdzięczny za tizowyrma w uchu.
Usiłował moŜliwie najbardziej upodobnić brzmienie swego głosu do głosu 
Yuuzhanina Vong. - Jestem nikim, jestem Zhańbiony.
Postać w ciemności poruszyła się i nagle zobaczył wyraźnie całą sylwetkę. Miała coś 
dziwnego na głowie. Wiło się jak gniazdo węŜy. Nigdy do tej pory nie widział u 
Yuuzhan Vong niczego podobnego.
- To kompleks mistrzów przemian - odezwał się głos kobiety. - Nie masz tu nic do 
roboty, zhańbiony.
- Błagam cię o wybaczenie, wielka pani - szepnął Anakin. - Chciałem tylko... miałem 
nadzieję, Ŝe wody basenu przemiany zainspirują mnie do bardziej skutecznej 
modlitwy do Yun-Shuno.
Milczenie przeciągało się.
- Wiesz, Ŝe powinnam o tobie donieść. Wolno tu przebywać tylko zhańbionym z 
feromonem przejścia. Ja... - usłyszał nagle cichy jęk bólu.
- Czy coś się stało, wielka pani?
- Nie - odparła dziwnie napiętym głosem. - To tylko moje cierpienie. Przyszłam tu, 
aby je kontemplować. Odejdź, zhańbiony. Nie będę przez ciebie przerywać mojego 
transu. Odejdź, pozostaw mnie w pokoju i uwaŜaj się za szczęśliwca.
- Dzięki ci, o wielka mistrzyni przemian. Twoja wola.
Wycofał się ostroŜnie. Pot ściekał mu struŜkami po twarzy, całe ciało dygotało lekko, 
ale w duszy triumf jaśniał mu jak supernowa. Teraz miał wszystko co trzeba.
Supernowa przygasła nieco, kiedy wrócił do miasteczka zhańbionych. Potrzebował 
czegoś więcej niŜ lambentu i miecza świetlnego. Potrzebował czasu i samotności, a 
nawet dość pobłaŜliwa Uunu nie będzie skłonna mu tego zapewnić. Nie mógł jednak 
dłuŜej czekać na Vuę Rapu-unga. Uunu zaczęła go podejrzewać. Hul Rapuung 
pierwszego dnia teŜ zachowywał się podejrzliwie.
A Vua Rapuung mógł juŜ nie Ŝyć.
Musi się gdzieś ukryć. Tylko gdzie?
Tak zamyślił się nad tym problemem, Ŝe wpadł na kogoś. Yuuzhanin Vong zaklął 
głośno i silna dłoń chwyciła go za włosy. PrzeraŜony Anakin upuścił miecz świetlny i 
lambent, który nagle rozjarzył się jak gwiazda.
W jego świetle ujrzał zwróconą ku sobie okaleczoną twarz.
- Vua Rapuung!-jęknął.
- Tak - warknął tamten. - Ucisz ten lambent.
- No to mnie puść.

Yuuzhanin Vong posłuchał. Chłopiec ukląkł na jedno kolano, podnosząc upuszczone 
przedmioty. Cicho, polecił w myśli lambentowi, wyobraŜając go sobie bez światła.
Blask zbladł i znikł.
- Co z tym robisz? - warknął Rapuung.
- NiewaŜne. Cieszę się, Ŝe cię widzę. Słyszałem...
- Próbowali mnie zabić - skwitował Rapuung. - Musimy działać teraz. Dzisiaj albo 
nigdy.
- Nie moŜemy! - zaprotestował Anakin. - Jest jeszcze jedna rzecz, którą muszę zrobić.
- NiemoŜliwe.
- Posłuchaj, powiedziałeś, Ŝe potrzebowałeś mnie przede wszystkim z powodu 
mojego miecza świetlnego. Czy to prawda?
- Bardzo by nam pomógł - niechętnie wymruczał Rapuung. – Bez niego nie jestem 
pewien, jak ominiemy wszystkie portale i zabezpieczenia. - Przekrzywił głowę. - 
Okłamałeś mnie? Masz tę broń?
- Nie działa, ale mogę ją naprawić. Przy uŜyciu lambentu mogę ją naprawić.
- Więc zrób to, tylko szybko.
- Nawet jeśli się pospieszę, moŜe to zająć dzień lub dwa.
- To całkiem niemoŜliwe. Nie moŜemy się ukrywać przez dwa dni, a jeśli wyjdziemy 
poza ogrodzenie, nigdy tu nie wrócimy.
- Potrzebuję dwóch dni - uparcie powtarzał Anakin.
- Jutro się zorientują, Ŝe Ŝyję - odparł Rapuung. - Chyba Ŝe uŜyjesz czarów Jeedai, aby 
uczynić nas niewidzialnymi...
- Nic z tego- powiedział Anakin. - Ale... słuchaj. Tu przedtem była świątynia 
zbudowana z kamienia. W jaki sposób została zniszczona?
- Co? Damutek wylądował na niej. Jej substancja została rozpuszczona i 
wykorzystana do odŜywiania koralu
- A czy wypełniono jaskinie pod nią?
- Jaskinie?
- Jaskinie - z podnieceniem powtórzył Anakin. - Jeśli tylko spłaszczyli świątynię 
jednym z damuteków, pod ziemią wciąŜ mogą być jaskinie. Mówiłeś chyba, Ŝe 
damuteki zapuszczają w ziemię korzenie czy coś w tym rodzaju... Ŝeby wysączać 
wodę i minerały.
Rapuung zaklął.
- Niech tak będzie - zdecydował. - Jeśli rzeczywiście pod spodem są
jaskinie i jeśli bogowie są z nami... ale na pewno są. Jestem Vua Rapuung.
Ostatnie słowa wypowiedział jak mantrę i Anakin poczuł kolejny przypływ niepokoju. 
Pamiętał opinię Uunu na temat Rapuunga. Jeśli istotnie miał miejsce oficjalny zamach 
na jego Ŝycie, mógł z etapu elektromagnesu bez transformatora przejść do etapu 
Ŝ

elaznego złomu.

Ale jakie to miało znaczenie? Rapuung był jedynym sojusznikiem, jakim dysponował. 
Musi się zadowolić tym, co ma.
Rapuung nie przestawał mówić; wydawało się, Ŝe rozmawia sam ze sobą.
- Pomyślą, Ŝe znowu uciekliśmy do dŜungli. Ona będzie nas tam szukać, nigdy nie 
przyjdzie jej do głowy zajrzeć pod korzenie własnej twierdzy. Nigdy pod własne 
stopy. Ale będziemy potrzebować respiratorów gnallithów
- MoŜesz je zorganizować, prawda? - zapytał Anakin.
- Mogę je zdobyć. Ale jest ryzyko - ostrzegł go Rapuung. – Jeśli zauwaŜą, jak 
wchodzimy w korzenie, zostaniemy tam zamknięci i zginiemy bardzo powolną i 
bardzo haniebną śmiercią.
- Bardziej haniebną niŜ śmierć jako zhańbiony? - odparował Anakin.
- Szczerze mówiąc, nigdy nie sądziłem, Ŝe będziesz się martwił ryzykiem.

Nie mógł widzieć twarzy Rapuunga, ale wyobraŜał sobie ten grymas.
- Dobrze, Ŝe nigdy ci to nie przyszło do głowy - mruknął Rapuung.
- Bardzo dobrze. Tak jak powiedziałem, czekaj tutaj.
I zniknął, pozostawiając po sobie odór zgnilizny i cień gniewu. Anakin znów został 
sam.

ROZDZIAŁ 26

- Adeptko Nen Yim?
Nen Yim rozejrzała się po mrocznej grocie w poszukiwaniu miejsca, skąd dochodziło 
jej imię i stwierdziła, Ŝe wypowiedział je młody osobnik ze znakami Domeny Q'el na 
czole. Q'el była jedną z pomniejszych domen mistrzów przemian. Tamten nie miał teŜ 
dłoni mistrza przemian, co plasowało go poniŜej jej rangi.
- Znasz moje imię, kandydacie - odparła, pozwalając sobie na okazanie irytacji. -I 
masz moją uwagę.
Jej głowa pulsowała, a od czasu do czasu przenikał ją klin bólu. To guz Vaa rozrastał 
się w jej czaszce. Na razie jednak opanowywała coraz większe cierpienie. Nie będzie 
przeszkadzało jej ani w pracy, ani w tej rozmowie.
Kołpak męŜczyzny zwinął się na znak szacunku, ale jego twarz wciąŜ zachowała 
wyraz denerwującej dumy... moŜe nawet arogancji.
- Nazywam się Tsun - powiedział. - Zostałem przysłany przez mistrzynię Mezhan 
Kwaad, aby pomóc ci dziś w twojej chwalebnej pracy.
Nen Yim sceptycznie splotła czułki.
- Mistrzyni nic mi nie mówiła o asystentach - stwierdziła. – Miała się tu ze mną 
spotkać osobiście.
I znów Tsun niebezpiecznie zbliŜył się do granicy bezczelności, kiedy odpowiedział 
ze swobodą:
- Mezhan Kwaad wysłała mnie, adeptko, aby przekazać, Ŝe woli dziś medytować niŜ 
pracować. Jej guz Vaa zostanie usunięty w następ nym cyklu i mistrzyni pragnie 
poświęcić te ostatnie chwile, aby kontem plować swój ból.
- Rozumiem. Przekazałeś juŜ wiadomość, ale jak mam rozpoznać w tym jej 
polecenie?
W oczach Tsuna błysnął ognik przebiegłości.
- Muszę powiedzieć - zamruczał - Ŝe jestem zaszczycony. Bardzo pragnąłem cię 
poznać, adeptko Nen Yim.
Wywarł na niej dziwne wraŜenie. Poczuła lekkie ciepło, rozlewające się po karku. 
Czy to kolejny efekt guza Vaa? Nakazała kołpakowi, Ŝeby pozostał w bezruchu.
- CzyŜby? - zdziwiła się.
- Tak. Byłem kiedyś towarzyszem twojego przyjaciela Yakuna.
Tym razem musiała mocno zacisnąć czułki, Ŝeby ukryć emocje. Znalazła się nagle w 
zbyt niebezpiecznym i bolesnym wirze. Bała się w nim zanurzyć.
- Yakun? - powtórzyła, jakby usiłując sobie przypomnieć to imię.
- Czy on był kandydatem z Domeny Kwaad w Baanu Kor?
Tsun skinął głową.
- Tak. Kiedyś ci mnie przedstawił, kiedy razem opiekowaliście się stawami 
hodowlanymi mernipów.
- To było przed jego herezją- zauwaŜyła Nen Yim.
- Tak - potwierdził Tsun. - Zanim go zabrali.
- Wobec tego nie będziemy o nim rozmawiać - zarządziła Nen Yim.
- Jest heretykiem i nie naleŜy o nim wspominać. Przebaczę ci twoje słowa na jego 
temat. Ten jeden raz.

Tsun ukląkł.
- Znałem go dobrze, adeptko Nen Yim, na krótko przed twoim przeniesieniem. Mówił 
o tobie często. Pragnął teŜ usłyszeć jakąś wiadomość od ciebie, zwłaszcza pod 
koniec...
Jej język i kołpak były nieruchome jak martwy kamień, ale pamiętała. Pamiętała, jak 
dowiedziała się o oskarŜeniu i poświęceniu Yakuna. Pamiętała zakazane chwile sam 
na sam z nim i daremne modły do Yun-Txiin i Yun-Q'aah, aby go chronili.
Choć tak bardzo próbowała nie myśleć o nim w ogóle.
Być moŜe Tsun zrozumiał jej postawę, a moŜe to kołpak ją zdradził, bo mimo 
gwałtownego nawrotu bólu zorientowała się, Ŝe on wie o wszystkim.
- Nie chciałem cię zasmucać - rzekł. - Mistrzyni Mezhan Kwaad poprosiła mnie, 
Ŝ

ebym ci wspomniał o tym, Ŝe go znałem i Ŝe byliśmy towarzyszami.

Ból znikł równie nagle, jak się pojawił.
Mezhan Kwaad rzeczywiście go przysłała, pomyślała Nen Yim, a rosnąca panika 
zaczęła powoli ulatywać. To jest jej wiadomość dla mnie, Ŝe mogę mu zaufać. Yakun 
był heretykiem. Moja mistrzyni jest here-tyczką. Tsun tak samo.
- Kandydacie Tsun - oznajmiła stanowczo. - Powiedziałam juŜ, Ŝe o tej osobie nie 
naleŜy rozmawiać. A teraz pozwól, Ŝe cię wprowadzę w naszą pracę.
Oczy Jeedai straciły wiele ze swojej bystrości. Nie rzucała juŜ nimi błyskawic jak 
drapieŜne zwierzę. Teraz przez długie godziny wpatrywała się w pustkę z lekkim 
zaskoczeniem na twarzy.
- Wydaje się oszołomiona - zauwaŜył Tsun.
Nen Yim nakazała wiwarium, aby odizolowało więźnia od dźwięków.
- MoŜe nas słyszeć i zna język bogów. Nawet w tym stanie moŜe pamiętać wszystko, 
co mówimy. Albo nic.
- Czy jest pod wpływem narkotyków?
- Niezupełnie. Zmieniamy jej wspomnienia.
- Ach - rzekł Tsun z mądrą miną. - Protokół Qah.
- Nie - poprawiła go Nen Yim. - Niezupełnie. Ten protokół okazał się nieskuteczny w 
stosunku do jej ludzkiego mózgu.
- Jak to moŜliwe?
- To zwykły protokół biotyczny, w którym pęczki neuronów pamięci są wprowadzane 
do mózgu Yuuzhanina Vong. Mózg Jeedai zbyt się róŜni od naszego.
- A jednak modyfikujesz jej pamięć.
- Bardzo powoli. Niedługo będziemy mogli robić to o wiele skuteczniej.
- Wymodliłaś nowy protokół? - ostroŜnie zapytał Tsun.
- Nie - odpowiedziała. - Nasze podejście obejmowało dwa kierunki. Wykonałyśmy 
mapę, a następnie przeformułowałyśmy jej system nerwowy. Zidentyfikowałyśmy 
sieci neuronowe i wykorzystujemy teraz induktor nerwokręga, aby zniechęcić ją do 
korzystania z nich.
- Czy to znaczy, Ŝe dawne wspomnienia wywołują w niej teraz ból?
- Tak. Czerpanie z pamięci długiej powoduje ofiarę z bólu. Im więcej połączonych 
wspomnień próbuje przywołać do świadomości, tym bardziej cierpi.
- Dlaczego po prostu nie oczyścicie jej ośrodków pamięci i nie zaczniecie od 
początku?
- PoniewaŜ zachowuje w ten sposób pamięć o swoich mocach Jeedai. Przyjdzie taki 
dzień. ..juŜ kiedy poddamy ją przemianie... Ŝe moŜe zechcemy, aby je sobie 
przypomniała.
Tsun przyjrzał się dziewczynie.
- Widzę, Ŝe naznaczyłaś ją blizną domeny Kwaad.
- Z czasem zrobimy więcej. Zmienimy jej twarz, zwłaszcza ten dziwaczny nos. Ale to 

tylko powierzchowne zmiany. Spójrz teraz.
Nen Yim przykucnęła w pobliŜu membrany wiwarium, otwarła ją na dźwięki i 
przemówiła do Jeedai.
- Jak się nazywasz? - zapytała.
Jeedai nie zareagowała. Nen Yim z lekkim westchnieniem uaktywniła za pomocą 
induktora nerwokręga niewielkie centrum bólu i nerw korowy.
To, co kilka cykli temu wywołałoby u młodej Jeedai wrzask bólu, teraz skończyło się 
lekkim zmarszczeniem czoła i przymknięciem powiek.
- Tak, adeptko? - odezwała się Jeedai, jakby niechętnie budząc się ze snu.
- Jak się nazywasz? - zapytała Nen Yim.
- Jak się nazywam?
- Tak.
- To... - zmarszczyła brwi; nagle oczy wyszły jej z orbit i złapała się za głowę. - 
Nazywam się...
Zacisnęła zęby i pobladła jak trup. A potem, jakby nagle sobie przypomniała, jej twarz
rozjaśniła się.
- Nazywam się Riina Kwaad - oznajmiła.
- Bardzo dobrze, Riino - pochwaliła Nen Yim. - Nauczyłaś się.
A dziś nauczysz się więcej.
- Rozumiem teraz - zauwaŜył Tsun. - Ukierunkowujesz jej myśli.
NiepoŜądane wspomnienia przynoszą ból. PoŜądane - nie.
- Nie o to chodzi - odparła Nen Yim. - To imię pochodzi z jej implantowanej pamięci.
- Ale przed chwilą powiedziałaś, Ŝe protokół Qah okazał się nieskuteczny.
- Owszem. Ale moŜemy zbudować protokół Qah, opierając się na jej własnych 
komórkach mózgowych.
Twarz kandydata rozjaśniła się szczerą radością.
- A więc to prawda - szepnął. - Tutaj tworzysz nasze marzenie: superprotokół. Metody 
znajdowania nowej wiedzy bez proszenia o nią bogów.
Nen Yim stwierdziła, Ŝe jego radość jest zaraźliwa, ale ściągnęła czułki w łagodnej 
naganie.
- Tu, w ścianach tej komnaty, moŜna spokojnie mówić o takich sprawach - ostrzegła. - 
Ale poza nimi uwaŜaj.
- Tak, oczywiście. Wiem tak samo jak ty, co się dzieje z heretykami. Ale co mam 
robić? Rozkazuj, adeptko Nen Yim. Niech stanę się częścią tej pracy.
Nen Yim zauwaŜyła, Ŝe jest bardzo podobny do Yakuna. Jak mogła nie dostrzec od 
razu tej pasji w jego oczach? Wydawało się, Ŝe to jej kochanek odrodził się z 
martwych.
Skup się na tym, co robisz, upomniała się w duchu.
- Zmodyfikowane komórki pamięci są słabe - wyjaśniła Tsunowi. -Większość zostaje 
odrzucona w ciągu paru godzin i trzeba je implantować na nowo. Moim zadaniem jest 
zrozumieć, dlaczego. Nie jest to kwestia biochemii, przynajmniej w moim pojęciu. 
Trudno to wyjaśnić, moŜe łączy się to z jej mocą Jeedai. Twoim zadaniem, 
kandydacie Tsun, będzie wyhodowanie dla niej nowych wspomnień. Jesteśmy w 
trakcie przenoszenia kompletnego zestawu fałszywych wspomnień opracowanych 
zgodnie z protokołem Qah do równowaŜnika komórki ludzkiej. Potem będziemy
je mogli powielać, ile trzeba. Jeśli znajdę sposób, aby uwarunkować ją na całkowite 
zaakceptowanie implantowanych wspomnień, będziemy mieli pełny zestaw do 
przeniesienia. Tymczasem zmodyfikujemy komórki, wypróbujemy je i zobaczymy, 
jak długo przetrwają. MoŜemy po drodze natknąć się na rozwiązanie niejednego 
problemu biologicznego, a w najgorszym wypadku dowiemy się więcej o tym, jak 
pracuje jej pamięć.

- Słyszę i jestem posłuszny - ochoczo odezwał się Tsun. - Ale skoro nie ma protokołu, 
według którego będę pracował.
- PokaŜę ci to. Próby były bardzo starannie wykonane, wymagały wielu testów.
- Testy - szepnął Tsun. - Nigdy jeszcze nie słyszałem tego słowa wypowiedzianego w 
takim kontekście.
- Słuchasz mnie, kandydacie, czy będziesz komentował kaŜde moje słowo? - zganiła 
go surowo, usiłując zachować powagę.
- Przebacz mi, adeptko - szepnął. - Zamieniam się w słuch.
- Dobrze. Jak mówiłam, kandydacie, opracowanie tego procesu było trudne, ale 
wynikowy protokół jest bardzo prosty i równie łatwo z nim pracować jak z kaŜdym 
innym, przekazanym przez bogów. Jeśli tu podejdziesz, opiszę ci go.
Zgiął kolano i posłusznie podąŜył za nią, ale tym razem juŜ jej nie przerywał, poza 
niezbędnymi pytaniami.
Riina z pewnym zmieszaniem obserwowała dwoje Yuuzhan Vong zajętych swoimi 
sprawami. Kim byli? Dlaczego się tu znajdowała?
Nieciągłość. Ocknęła się, drŜąc. Jej myśli krąŜyły jak oszalałe, nie łącząc się ze sobą. 
Przypomniała sobie kobietę, która pytała ją o imię. Odpowiedziała "Riina" i wtedy nie 
zabolało.
Ale coś było nie w porządku.
Były rzeczy, które widziała kątem oka, a nigdy nie udało jej się ich ujrzeć, patrząc 
wprost. Podobnie było z jej prawdziwym imieniem, czającym się gdzieś w pobliŜu, 
tuŜ poza zasięgiem myśli. Kiedy tylko próbowała na nie spojrzeć wprost, wbijało w 
nią gorące, ostre ząbki bólu.
To samo moŜna było powiedzieć o bardzo wielu rzeczach. Twarz, która pojawiała się 
w mrokach umysłu, głos, który słyszała w głowie, wciąŜ walczące o swoje prawo 
wspomnienie o tym, jak się tu dostała... wszystko to było jak ulotne kręgi na wodzie, 
wszystko prowadziło do bólu.
Ale nie mogła się poddać. Nie powinno jej tu być.
A moŜe przeciwnie? Świat wywrócił się na lewą stronę, nadpłynęły krótkie przebłyski 
kolorów i dźwięków. Nie było juŜ nieba, tylko ziemia, która zwinęła się i zamknęła 
nad jej głową. Piastunka Ŝłobka z twarzą niemal bez nosa i ściętym czołem. Ostry, 
słodkawy zapach dymiącego omipala podczas rytuału. Pikantny, nieco zgniły smak 
von'u, rzadkiego przysmaku, który podawał jej ojciec imienia.
Nazwali ją Riina. Riina Kwaad.
Czuła, Ŝe unosi się w strumieniu łagodnej wody, otaczana przez krzepiące, miłe głosy. 
Potarła czoło i namacała znak domeny. Nawet Ŝywy ból rany był przyjemny, na swój 
sposób właściwy.
Tahiri!
Znów ten głos. Wspomnienia rozprysnęły się jak kryształ i wbiły w jej mózg. 
Pojawiły się inne obrazy, inne imiona. Jedno imię.
Anakin.
Strumień zmienił się w rzekę, wzburzoną, wsysającą, ją w głąb, a Anakin był tam z 
nią. Uczepiła się tego obrazu, choć jej ciałem wstrząsały paroksyzmy bólu.
Tak było. To się naprawdę wydarzyło. Byliśmy mali, w akademii, poszliśmy razem za 
snem, który nas połączył.
Wrzasnęła, zerwała się i rzuciła na barierę, która oddzielała ją od Yuuzhan Vong. 
Sięgnęła w Moc, Ŝeby ich udusić, ale jakimś cudem nie było ich tam. Poza ich 
zaskoczonymi twarzami nie było nic. Pustka.
- Nazywam się Tahiri! - wrzasnęła do nich. - Jestem Jedi! Tahiri!
A potem potęŜna fala oślepiającego bólu wgryzła się w kaŜdy jej nerw jak stonogi o 
ognistych szczękach. Straciła przytomność.

- Nie. WciąŜ się opiera. Stwierdziłyśmy, Ŝe w jakiś sposób odtwarza drogi do wiązek 
nerwowych, których nie ruszyłyśmy. Z kolei induktor nerwokręga postępuje za tymi 
nowymi drogami i stymuluje je równieŜ.
Z czasem nie będzie miała sposobu, Ŝeby dotrzeć do tych wspomnień bez bólu. Wtedy 
czas juŜ nie będzie miał znaczenia. Nie będzie juŜ niewierną i chętnie przyjmie to 
wyzwanie.
- Dziękuję za wyjaśnienie - odparł.
Nen Yim przyjęła podziękowanie lekkim skrętem kołpaka i wróciła do pracy.
- Co mówiła? - zapytał Tsun.
- To był basie, język niewiernych - wyjaśniła Nen Yim.
- Czy powinna była uzyskać do niego dostęp?

ROZDZIAŁ 27

Korzeń damuteka był pustą rurą. W miejscu, gdzie Anakin i Vua Rapuung do niego 
weszli, miał ponad metr średnicy. Ciasno, ale bez obawy o klaustrofobię.
Zaledwie jednak zwierzę wyczuło ich obecność, kanał skurczył się, obciskając 
kontury ich ciał z nieodpartą siłą. Anakin musiał wyciągnąć przed siebie rękę i 
pociągnąć się w dół samą siłą palców.
Wydawało mu się, Ŝe zaraz się udusi. Nie mógł się cofnąć, przynajmniej nie teraz, 
kiedy Vua Rapuung podąŜał za nim. Co gorsza, poruszał się pod łagodny, ale 
nieustępliwy prąd. Kiedy ciśnienie wokół stawało się zbyt uciąŜliwe, zwijał ciało w 
pozycję embrionalną. Ruch ten odbierał mu resztę sił, jakimi jeszcze dysponował. 
Jednak kiedy rozprostowywał ciało, ściany korzenia potrzebowały kilku sekund, aby 
znów się skurczyć i zacisnąć wokół niego. Miał wraŜenie, Ŝe porusza się w górę 
przewodu pokarmowego, właśnie zajętego połykaniem. Porównanie to jednak nie 
było całkiem odpowiednie: gdyby znajdował się w przewodzie pokarmowym, mógłby 
przynajmniej mieć nadzieję, Ŝe u wylotu śluzowatego kanału czeka na niego 
powietrze. Tu przeciskał się w kierunku ciemności, moŜe nawet nicości. A jeśli 
korzeń kończy się w zamkniętej soczewce wodnej? Ile czasu minie, zanim respirator, 
wciśnięty w jego krtań, odmówi współpracy? Pewnie dopiero kiedy zgłodnieje.
Obiecywał sobie, Ŝe jeśli kiedykolwiek uda mu się opuścić Yavin Cztery, odwiedzi 
rodzinny świat wuja, Tatooine, albo inne równie suche miejsce. Miał na razie 
serdecznie dość wody i innych płynów; pewnie wystarczy mu to na kilka 
dziesięcioleci.
Walcząc z rodzącą się paniką, Anakin parł do przodu. Minuty łączyły się w godziny.
Myślał o słońcu, o wietrze, o nieskończonej przestrzeni.
Myślał teŜ o Tahiri. Czy to źle, Ŝe próbuje odbudować miecz świetlny? Czy powinien 
był ruszyć na jej ratunek bez niego? Wcześniejsze silne kontakty poprzez Moc 
zmieniły się w pojedyncze muśnięcia, najczęściej wtedy, kiedy Tahiri cierpiała. 
Anakin nie mógł pozbyć się wraŜenia, Ŝe dziewczyna unika kontaktu, Ŝe go odpycha.
Pomimo to udało mu się posklejać w umyśle obraz jej więzienia - niewielka komora 
oddzielona od większej cienką, ale niezniszczalną membraną. Jej straŜniczki były 
Yuuzhankami Vong w dziwnych czepcach, takich samych, jaki nosiła kobieta, którą 
spotkał przy basenie przemiany. W pomieszczeniu było więcej podobnych celek, ale 
pustych i ciemnych, prawdopodobnie czekających na kolejnych jeńców Jedi.
Zdumiewało go dziwne zachowanie Tahiri. Nie tylko nie odpowiadała na jego 
dotknięcia, ale nieraz chyba go nawet nie rozpoznawała.
Gdyby uwaŜał, Ŝe moŜe ją uratować bez miecza świetlnego...
Ale nie mógł. Nawet Vua Rapuung, tak pozbawiony rozsądku, Ŝe graniczyło to z 
szaleństwem, uwaŜał, Ŝe powinien go mieć; inaczej nigdy nie przepychaliby się przez 

te kilometry ciasnych bebechów.
Tahiri poradzi sobie przez następne dwa dni. Musi. A Ŝeby ją uratować, Anakin 
gotów był wleźć dosłownie wszędzie.
Dygocząc ze zmęczenia pomimo wsparcia Mocy, posuwał się dalej.
Wreszcie wychynęli na otwartą przestrzeń, dość duŜą, aby unosić się swobodnie i nie 
dotykać niczego. Anakin w milczeniu radował się wolnością- przeciągał się, zwijał, 
machał rękami i nogami. W tej chwili było to najcudowniejsze uczucie, jakie mógł 
sobie wyobrazić. Przez jakiś czas nie myślał o niczym, tylko się cieszył, ale juŜ za 
chwilę czająca się w głębi umysłu ciemność przypomniała mu, Ŝe zaraz będzie musiał 
wpełznąć z powrotem do tej spłodzonej przez Sithów poczwary, jeśli się okaŜe, Ŝe 
jaskinia nie prowadzi donikąd. Wyjął kryształ lambentu i pobudził go do Ŝycia.
Zobaczył Rapuunga, który unosił się naprzeciw niego niczym jakiś potworny gad 
wodny. Za jego plecami dostrzegł rurę wystającą z kamiennej powierzchni jaskini 
nieokreślonej wielkości, która ich otaczała. Anakin zorientował się w kierunku 
grawitacji i zaczął szukać powierzchni, wodząc dłonią po skale. Jednocześnie sięgał 
wokół Mocą. Wyczuwał powolne bębnienie wody o kamień; poszukiwał pustych 
dźwięków, wskazujących, gdzie poza kamienną płytą czai się powietrze.
Anakin był juŜ zadowolony, kiedy opuścił rurę. Teraz jednak, kiedy podciągnął się na 
mokry kamień i zerwał z twarzy i ust gnullitha, poczuł się zdecydowanie lepiej.
- Mam nadzieję, Ŝe było warto - burknął Rapuung.
- Będzie.
- Ulecz swoją broń, Ŝebyśmy mogli wyjść z tej przeklętej dziury.
- Zaraz zacznę - obiecał chłopak. - Ale najpierw powiedz mi jedno, Vuo Rapuungu: 
czy naprawdę wierzysz w to, Ŝe oznaki twojej hańby zostały ci wszczepione ręką 
mistrzyni przemian? śe to była jej zemsta za to, Ŝe wzgardziłeś jej miłością?
- Z kim o tym rozmawiałeś?
- Inni zhańbieni mówili o tobie, bo widzieli nas razem.
Rapuung skrzywił się, jakby skosztował czegoś wyjątkowo obrzydliwego, ake 
pokiwał głową twierdząco.
- Nasza miłość była przeklęta. Wiedzieliśmy o tym oboje. Przez jakiś czas Ŝadne z nas 
o to nie dbało. Wierzyliśmy, Ŝe Yun-Txiin i YunQ'aah zlitowali się nad nami, stawili 
czoła gniewowu Yun-Yuuzhana i dali nam szczególną dyspensę. Takie rzeczy juŜ 
przedtem się zdarzały, nie zaleŜnie od tego, co ci ignoranci wygadywali - skrzywił się 
lekko. - Z nami było inaczej. Myliliśmy się.
- I to ty zerwałeś.
- Tak. Miłość jest szaleństwem. Kiedy rozum zaczął mi wracać, wiedziałem, Ŝe nie 
mogę pogwałcić woli bogów. Powiedziałem jej to.
- A jej się nie spodobało.
Rapuung prychnął.
- Bluźniła. Mówiła, Ŝe nie ma bogów, Ŝe wiara w nich jest przesądem, Ŝe moŜemy 
robić wszystko, co nam się podoba, jak długo jesteśmy silni. Pomimo takiej herezji 
nigdy nie powtórzyłbym jej słów nikomu.
Nie wierzyła w to. Obawiała się, Ŝe doniosę na nią albo Ŝe pewnego dnia informacja o 
naszym zakazanym związku dojdzie do uszu naszych zwierzchników. A Mezhan 
Kwaad jest ambitna. Jest złośliwa. Sprawiła, Ŝebym wyglądał jak zhańbiony, bo 
wiedziała, Ŝe wtedy nikt nie da wiary
moim słowom, Ŝe wszystko, co powiem, będzie uznane za bredzenie szaleńca.
- Dlaczego cię po prostu nie zabiła? - zapytał Anakin. - Jakaś trucizna albo śmiertelna 
choroba...
- Nie była mi aŜ tak Ŝyczliwa - warknął Rapuung. - Co jeszcze mówili inni zhańbieni? 
Nazywali mnie szaleńcem, prawda?

- Właściwie tak.
- Nie jestem szalony.
Anakin starannie zwaŜył w myśli jego słowa.
- Nie obchodzi mnie, czy jesteś, czy nie - rzekł wreszcie. – Mało mnie teŜ obchodzi 
twoja zemsta... nie bardziej niŜ ciebie Tahiri. Ale muszę wiedzieć, jak daleko jesteś w 
stanie się posunąć. Podobno pogodziłeś się juŜ z myślą, Ŝe będę uŜywał mojego 
miecza świetlnego.
- Tak powiedziałem.
- Naprawię go, zgodnie z moją obietnicą. Nie powiedziałem ci tylko, Ŝe uŜyję tego - 
podniósł w górę lambent.
Yuuzhanin Vong wytrzeszczył oczy.
- Chcesz zamknąć w swojej maszynie Ŝywą istotę?
- Miecz świetlny to nie całkiem maszyna.
- Nie jest Ŝywy.
- W pewnym sensie jest - sprzeciwił się chłopiec.
- Tak samo gówno jest w pewnym sensie jedzeniem, szczególnie na poziomie 
molekularnym. Mów jaśniej.
- śeby mówić jaśniej, musiałbym ci opowiedzieć o Mocy, a ty musiałbyś mnie 
wysłuchać.
- Moc to coś, czym wy, Jeedai, zabijacie - stwierdził Rapuung.
- To coś znacznie więcej.
- Po co chcesz mi to wyjaśniać?
- PoniewaŜ, kiedy uŜyję mojego miecza świetlnego, nie chcę Ŝadnych niespodzianek z 
twojej strony, takich na przykład jak ta, kiedy rozpaliłem ogień. Chcę to załatwić tu i 
teraz.
- Doskonale. Tłumacz mi tę swoją herezję.
- Widziałeś, jak uŜywam Mocy. Musisz przyznać, Ŝe istnieje.
- Widziałem róŜne rzeczy. Mogły to być sztuczki. Mów.
- Moc jest generowana przez Ŝycie. WiąŜe ze sobą wszystko. Jest obecna we 
wszystkim: w wodzie, kamieniu, drzewach w lesie. Jestem rycerzem Jedi. 
Urodziliśmy się ze zdolnością wyczuwania i ukierunko wywania Mocy... strzeŜemy 
jej równowagi.
- Równowagi?
Anakin zawahał się. Jak wyjaśnić pojęcie wzroku ślepcowi?
- Moc jest Ŝyciem i światłem, ale jest równieŜ ciemnością. Obie jej strony są 
niezbędne, ale muszą pozostawać w równowadze. W harmonii.
- Pomijając juŜ idiotyzm tej całej idei - wtrącił Rapuung - mówisz, Ŝe wy, rycerze 
Jeedai, utrzymujecie tę "równowagę". Jak? Ratując waszych towarzyszy? Zabijając 
Yuuzhan Vong? Czy walka z moim ludem przynosi równowagę Mocy? Jakim 
sposobem, skoro sam przyznajesz, Ŝe my w niej nie istniejemy? MoŜesz poruszyć 
kamień, ale nie moŜesz poruszyć mnie.
- Czasem rzeczywiście tak jest - przyznał Anakin.
- Doskonale. Jeśli twoje przesądy wymagają, abyś utrzymywał w równowadze tę 
tajemniczą Moc, dlaczego obchodzą cię Yuuzhanie Vong? Czemu się nami w ogóle 
zajmujecie?
- Bo najechaliście naszą galaktykę, zabijacie naszych ludzi, kradniecie nasze światy. 
UwaŜacie, Ŝe nie powinniśmy się bronić?
- UwaŜam, Ŝe wojownicy powinni walczyć, przyjmować ból i śmierć, śpiewać pieśń 
rzezi zakrwawionymi ustami. To właśnie robią Yuuzhanie Vong i nie dla jakieś tam 
równowagi, lecz dla prawdy. To, co opowiadasz, nie ma sensu. Powiedz... czy 
Yuuzhanie Vong stanowią część tej "ciemnej strony", o której mówiłeś?

Anakin szczerze spojrzał mu w oczy.
- Tak sądzę.
- I to ci podpowiada twoja magiczna Moc?
- Nie,poniewaŜ...
- PoniewaŜ my w niej nie istniejemy. Nie jest częścią nas, a my nie jesteśmy częścią 
niej. Zapytam jeszcze raz: dlaczego uwaŜacie, Ŝe stanowimy część ciemnej strony?
- Przez wasze czyny - odparł chłopiec.
- Czyny? Zabijamy w walce. Wy teŜ zabijacie w walce. Zabijamy z ukrycia. Wy teŜ 
zabijacie z ukrycia. Ty walczysz za swój lud. Ja walczę za swój.
- Ale to nasza galaktyka!
- Bogowie nam ją ofiarowali. Rozkazali, abyśmy przynieśli wam prawdę. Ta wasza 
Moc jest dla pomniejszych istot, które nie znąjąbogów.
- Nie akceptuję tego - sprzeciwił się Anakin.
- A mnie kaŜesz zaakceptować coś, czego nie mogę zobaczyć ani powąchać? Coś, co 
istnieje tylko według twoich słów? Czy ty wierzysz w bogów?
Anakin zawahał się, ale spróbował raz jeszcze:
- Widziałeś, jak uŜywam Mocy.
- Widziałem, jak robisz róŜne zdumiewające rzeczy. Nie widziałem, Ŝebyś zrobił coś, 
czego my, Yuuzhanie Vong, nie bylibyśmy w stanie dokonać. Nasze dovin basale 
przemieszczają planety. Yammoski, a nawet takinędzny lambent, jak ten, który 
trzymasz w dłoni, mogąrozmawiać z innymi
umysłami. Akceptuję to, co mogę zobaczyć: Ŝe masz moc, której ja nie posiadam. Nie 
muszę wierzyć w przesądy dotyczące źródła twojej mocy.
- No to nie wierz - zaperzył się Anakin.
- A co to wszystko ma wspólnego z budowaniem twojej odraŜającej broni?
- Miecz świetlny jest czymś więcej niŜ zwykłą bronią. KaŜdy Jedi buduje swój własny 
miecz. Jego elementy są wiązane Mocą i wolą Jedi, ale jakimś sposobem stanowią coś 
więcej niŜ tylko sumę części. Miecz staje się istotą Ŝyjącą w Mocy.
- Jest wykonany z martwych części. Nie moŜe być Ŝywy.
- Wszystkie Ŝywe istoty są stworzone z nieŜywych części, jeśli zajrzysz dość głęboko 
w ich strukturę - zauwaŜył chłopiec. - Nic nie jest naprawdę martwe. Tak jak 
powiedziałem, Moc jest we wszystkim. W moim mieczu świetlnym znajdzie się 
cząstka mnie, a we mnie będzie cząst
ka tego lambentu.
Vua Rapuung w zadumie pokiwał głową.
- Dostrzegam teraz korzenie twojej brudnej herezji. Wykorzystujecie bluźniercze 
przedmioty, poniewaŜ w jakimś stopniu uwaŜacie je za Ŝywe?
Anakin zerwał się na równe nogi.
- Wyjaśniłem ci, co zamierzam zrobić. Sprzeciwisz mi się? Załamiesz się, kiedy 
zacznę walczyć moim mieczem świetlnym z twoimi pobratymcami?
Vua Rapuung zmierzył go gniewnym wzrokiem w mdłym blasku lambentu. Anakin 
słyszał, jak szczęka zębami.
- Bogowie doprowadzili mnie do ciebie - rzekł wreszcie. – Nie Yun-Shuno, wielooka 
matka łajdaków, ale sam Yun-Yuuzhan. Miałem wizję, w której powiedział mi, Ŝe 
niewierny Jeedai z ostrzem zrobionym ze światła poprowadzi mnie do zemsty i 
rehabilitacji. Dlatego przysze
dłem za tobą aŜ tu, choć moje instynkty wzbraniały się ze wszystkich sił.
Dlatego nie zabiłem cię, kiedy po raz pierwszy uŜyłeś bluźnierczego ognia. Wszystko, 
co mówisz, brzmi dla mnie jak kłamstwo. Powody, dla których według ciebie 
miałbym zaakceptować twoją broń, nie mają najmniejszego sensu. Ale Yun-Yuuzhan 
przemówił do mnie.

- Zgadzasz się więc z tym, co ci powiedziałem na temat Mocy?
- Oczywiście, Ŝe nie. Jak juŜ wcześniej mówiłem, mogę uznać to, co własnymi 
zmysłami odczuwam jako prawdziwe, nie wierząc w twoje gorączkowe brednie. 
MoŜe bogowie akceptują twoją broń, ale twojej herezji na pewno nie. Buduj swoje 
ostrze.
Po tych słowach Rapuung odszedł w ciemność.
- I ty twierdzisz, Ŝe to ja gadam bez sensu - westchnął Anakin.
Rozczarowanie doprowadziło Anakina prawie do łez, ale się pozbierał. Wyczuwał 
lambent, ale nie poprzez Moc, nie w taki sposób, w jaki odczuwał wszystkie inne 
części swojej broni. Niby były na miejscu, dopasowane, gotowe do działania, ale to, 
co powiedział Rapuungowi, było prawdą. Jedynym momentem, w którym miecz 
ś

wietlny stawał się bronią Jedi, była chwila, kiedy przechodziły przez niego pierwsze 

drgnienia prądu, kiedy kaŜdy element stawał się częścią innego elementu i częścią 
Jedi, który je połączył.
Tylko lambent się opierał. Nie stawiał, co prawda, namacalnego oporu, lecz raczej nie 
pasował do ogólnego schematu.
Czas mijał nieubłaganie, kaŜda chwila zbliŜała Tahiri do jej okropnego losu.
Skup się, myślał. Nie ma czasu na próby.
W tym rozumowaniu czaił się jednak błąd. Słowa mistrza Yody, jego cała filozofia 
opierała się na załoŜeniu, Ŝe Moc jest obecna wszędzie.
Tylko Ŝe nie było jej w Yuuzhanach Vong. Nie było jej w ich biotechnologii. MoŜna 
było mieć z nimi kontakt jedynie pośrednio, poprzez rzeczy, które są wyczuwalne w 
Mocy.
Nagle, jak uderzenie w twarz, wybuchła mu w głowie okropna myśl.
Mistrz Yoda się mylił.
Jedi teŜ się mylili, a Vua Rapuung miał rację. Jeśli Jedi nie obchodzi nic innego, jak 
tylko utrzymywanie równowagi w Mocy, rzeczywiście nie mają Ŝadnego powodu, 
Ŝ

eby walczyć z Yuuzhanami Vong. Och, ostatecznie Anakin moŜe teraz nawet 

uratować Tahiri - powstrzymanie jej przed przemianą w ciemnego Jedi świetnie się 
mieści tej filozofii. Ale czy czyny Yuuzhan Vong - niezaleŜnie od tego, czy wydają 
się dobre, czy złe - są warte przeciwdziałania, skoro nie maj ą Ŝadnego 
odzwierciedlenia w Mocy?
Naturalnie, obcy zabijają ludzi, co zawsze powoduje zakłócenia w Mocy. Ale czy 
powoduje równieŜ brak równowagi? Yuuzhanie Vong nie otaczają się mroczną 
energią. Jeśli juŜ ktokolwiek miałby być nią zagroŜony, to raczej taki Jedi jak Kyp 
albo nawet on sam. Z tego punktu widzenia walka z Yuuzhanami Vong bardziej grozi 
konsekwencjami w postaci zachwiania równowagi w Mocy niŜ wszelkie działania 
samych Yuuzhan.
CóŜ, to wszystko wydaje się całkiem logiczne, prawie tak, jakby wyszło z ust Jacena, 
a nawet wujka Lukę' a. Ale... ta logika opiera się na załoŜeniu, Ŝe Moc jest wszędzie.
A to nieprawda. Wszelkie fakty potwierdzające tę teorię aŜ kłują w oczy, a jednak 
Ŝ

aden z Jedi nie ma dość samozaparcia, Ŝeby stawić czoło nowej rzeczywistości. 

Zamiast tego zachowują się jak rozwydrzone dzieciaki: płaczą, Ŝe Yuuzhanie Vong 
nie grają czysto, Ŝe nie działa-jązgodnie z ich czarno-białymi zasadami. Dlatego Kyp 
strzela do nich i usiłuje zlikwidować problem, zabijając tego, kto go stworzył. Za to 
Jacen przycupnął w kącie niezdecydowany. MoŜe nawet ma rację.
Ale przecieŜ to nie w porządku, aby Yuuzhanie Vong zabijali całe planety. Nie mają 
prawa brać ludzi do niewoli. To złe, niewłaściwe czyny i naleŜy z nimi walczyć. 
Skoro Moc sama nie nakreśliła tu linii granicznej i nie włączyła potęŜnych alarmów, 
ostrzegających o obecności ciemnej strony, moŜe Anakin nie słuŜy Mocy. A raczej, 
ujmując to precyzyjniej, słuŜy czemuś jeszcze bardziej fundamentalnemu niŜ sama 

Moc, czemuś, czego Moc jest jedynie manifestacją, emanacją... narzędziem wreszcie. 
Nie bogom Rapuunga ani Ŝadnemu innemu bogu, ale jakiejś fundamentalnej prawdzie 
wbudowanej we wszechświat na poziomie sub-atomowym. W jego galaktyce sługą tej 
prawdy jest Moc. Tam, skąd pochodzą Yuuzhanie Vong, gdziekolwiek to jest, rządzi 
coś innego. Ale światło pozostaje tam światłem, ciemność - ciemnością. Cokolwiek 
zaś przydarzyło się Yuuzhanom Vong, przeszli na ciemną stronę juŜ bardzo dawno 
temu. Gdyby imperium Palpatine'a zwycięŜyło i ruszyło do innej galaktyki z 
zamiarem jej podboju, do galaktyki, gdzie Moc nie jest znana, jaki dowód mieliby jej 
mieszkańcy na istnienie jasnej strony? Czy wiedzieliby, Ŝe Imperium jest aberracją 
tego, czym być powinno? Nie. Podobnie Anakin nie wie - nie moŜe wiedzieć -jaką 
manifestację jasności pozostawili za sobą Yuuzhanie Vong. Pewne jest tylko to, Ŝe 
pozostawili ją daleko w tyle.
A moŜe właśnie tak wygląda skutek ostatecznego przejścia wszystkich ludzi na 
ciemną stronę. MoŜe po prostu Moc ich odrzuca - albo oni ją.
To nie znaczy, Ŝe są źli, podobnie jak nie wszyscy poddani Imperium byli źli. Ale robi 
to z nich godnych przeciwników. Bez nienawiści, bez gniewu... po prostu trzeba ich 
powstrzymać i Anakin Solo nigdy o tym nie zapomni.
Z nagłym przypływem pewności siebie sięgnął po części miecza świetlnego w Mocy i 
nacisnął głębiej...
A więc musi pośrednio działać na Yuuzhan Vong poprzez ich przedmioty. Świetnie. 
Jednak pod tą pozorną osobnością musi kryć się jedność.
I nagle, w jednym przebłysku olśnienia juŜ wiedział. Więzią, która łączy miecz 
ś

wietlny z lambentem, jest on sam - Anakin Solo. To w nim samym muszą nastąpić 

zmiany.
Zasilanie podskoczyło, zatrzeszczało, rozległ się znajomy trzask i syk. Gdzieś w 
ciemności odezwało się burczenie Vui Rapuunga.
Anakin otworzył oczy i oślepił go purpurowy płomień miecza świetlnego. Chłopiec 
zdał sobie sprawę, Ŝe śmieje się od ucha do ucha.
- Znowujestem Jedi- szepnął.
CóŜ, moŜe nawet całkiem nowym rodzajem Jedi.
- Dwa cykle juŜ minęły - marudził trochę później Vua Rapuung.
Jego rysy w fioletowym świetle wyostrzyły się upiornie. - Twoja bluŜniercza broń 
działa, jak widzę. Czy to juŜ koniec tego siedzenia? MoŜemy wreszcie przyjąć 
naszych wrogów?
- Ty ich będziesz przyjmował - odparł Anakin. - Ja ich będę tłukł.
Twoi mistrzowie przemian chcą Jedi? No to go będą mieli!
Mezhan Kwaad weszła do laboratorium i zwinęła kołpak na widok Nen Yim.
- Opisz swoje prace, adeptko - poleciła mistrzyni oschłym tonem.
- Pani, podczas twojej nieobecności poczyniliśmy znaczne postępy - ostroŜnie odparła 
Nen Yim. - UwaŜam, Ŝe przy niewielkich korektach genetycznych implanty 
pamięciowe utrwalą się ostatecznie. Jeedai opiera się im znacznie mniej niŜ wtedy, 
kiedy byłaś tu ostatnio.
- To dobrze - powiedziała Mezhan Kwaad, a czułki zadrŜały jej z gniewu. - Cenne dni 
stracone bezpowrotnie - zwróciła się znowu do Nen Yim. - Ale przynajmniej ty tutaj 
byłaś, moja adeptko, i miałaś dość kompetencji, Ŝeby kontynuować moją pracę.
Nen Yim śledziła Mezhan Kwaad, która skierowała się w stronę wiwarium. Jeedai 
wciąŜ jeszcze miała ten sam błędny wyraz twarzy, ale od czasu do czasu Nen Yim 
wydawało się, Ŝe coś się dzieje za tymi obcymi zielonymi oczami. Coś bardziej 
yuuzhańskiego niŜ ludzkiego.
- MoŜesz powiedzieć mi swoje imię? - zapytała Mezhan Kwaad Jeedai.
Tym razem wahanie było krótkie.

- Riina - odparła Jeedai. - Mam na imię Riina.
- Doskonale, Riino. Czy Nen Yim wyjaśniła ci, co z tobą zrobili?
- Częściowo.
- Powiedz mi, co pamiętasz.
- Niewierni porwali mnie jako dziecko na skraju swojej galaktyki.
Przemienili mnie tak, abym wyglądała jak oni, i wszczepili mi fałszywe wspomnienia 
razem ze swoimi mocami Jeedai.
- Czy wydaje ci się to właściwe?
- Nie zawsze. Nieraz wydaje mi się, Ŝe jestem... -jęknęła i zacisnęła pięści - .. .kimś 
innym.
- Uwarunkowanie niewiernych było doskonałe. Zanim cię ocaliliśmy, próbowali 
wyczyścić ci umysł. Narobili wiele szkód.
- Czuję to - odparła Jeedai.
- Jest coś, czego muszę się dowiedzieć - odparła Mezhan Kwaad.
- Urodziłaś się z pewnymi zdolnościami. Nauczono cię kłamstw dotyczących tych 
mocy, ale tym się juŜ zajęliśmy. Boję się, Riino, Ŝe twoje urazy mogły spowodować 
zanik tych mocy.
- Nie jestem w stanie nawet o nich myśleć - poskarŜyła się Jeedai.
W kącikach jej oczu pojawiły się małe kropelki wody i spłynęły po policzkach.
- Pomogę ci w tym - zapewniła mistrzyni. Gestem sprawiła, Ŝe wiwarium stało się 
nieprzenikalne dla głosu i zwróciła się do Nen Yim.
- Ucisz induktor nerwokręga.
Nen Yim drgnęła.
- Pani, to moŜe nie być zbyt rozsądne. WciąŜ jeszcze są chwile, kiedy pamięta swoją 
prawdziwą osobowość. Większość ze ścieŜek neuralnych udało nam się zamknąć, ale 
jeśli usuniemy obietnicę bólu...
- Nowe wspomnienia są juŜ na miejscu, prawda? Wydaje się, Ŝe działają całkiem 
dobrze. Chyba zdoła je utrzymać. To nie potrwa długo.
- Ale ją zdezorientuje - zaoponowała Nen Yim. - MoŜemy wrócić do punktu wyjścia.
- Kto tu jest mistrzem, adeptko? - zirytowała się Mezhan Kwaad. - CzyŜbyś naprawdę 
kwestionowała moje doświadczenie?
Nen Yim szybko dygnęła.
- Jestem godna politowania, pani. Oczywiście, zrobię jak kaŜesz.
Pragnęłam tylko dać wyraz mojej trosce.
- Pamiętam o niej. Teraz ucisz nerwokręga.
Nen Yim spełniła polecenie. Mezhan Kwaad sprawiła, Ŝe błona ponownie zaczęła 
przepuszczać dźwięki. Wyjęła z kieszonki oozhitha niewielki kamyk i połoŜyła go na 
podłodze komory.
- Kiedyś potrafiłaś podnieść taki kamyk samą siłą woli - powiedziała do Jeedai. - 
Chcę teraz zobaczyć, jak to robisz.
- Będę musiała przywołać fałszywe wspomnienia -jęknęła Jeedai.
- Bolesne wspomnienia.
- My chętnie przyjmujemy ból - odparła Mezhan Kwaad. – Twój opór przed nim to 
wpływ ludzkich słabości, które ci wszczepiono. Zrób,co mówię.
- Tak, pani - zgodziła się Jeedai. Utkwiła wzrok w kamieniu i przymknęła oczy. 
Skrzywiła się lekko, ale zaraz twarz jej się rozjaśniła, a kamień uniósł się nad 
podłogę, jak podniesiony niewidzialną ręką.
Mezhan Kwaad roześmiała się triumfalnie.
- Nen Yim - rozkazała - zrób mapą obszarów mózgu wykazujących największą 
aktywność.
- Tak, pani.

- Riino, moŜesz juŜ opuścić kamień.
Kamień posłusznie opadł na podłogę.
- To nie bolało - zauwaŜyła Jeedai. - Myślałam, Ŝe będzie boleć.
- Widzisz? Twoja rekonwalescencja postępuje bez zarzutu. Wkrótce przypomnisz 
sobie wszystko z twojego yuuzhańskiego Ŝycia.
- Chciałabym... - Jeedai zawiesiła głos w rozmarzeniu.
- Co?
- Wydaje mi się, jakbym była dwiema połówkami dwojga róŜnych ludzi, sklejonymi 
ze sobą - poskarŜyła się. - Chciałabym znów być cała.
- Będziesz - obiecała Mezhan Kwaad. - Zanim się spostrzeŜesz, juŜ będziesz cała. A 
teraz proszę, podnieś ten kamień jeszcze raz.
- Widocznie te zdolności nie są zlokalizowane w jednym ośrodku mózgowym, 
podobnie jak nie generuje ich Ŝaden organ – zastanawiała się nieco później Mezhan 
Kwaad, kiedy razem oglądały wyniki doświadczeń. - Jej moce Jeedai są w jakiś 
sposób rozproszone po całym układzie nerwowym, nie skupione. Polecenia pochodzą 
z płata przedniego mózgu, gdzie równieŜ generowana jest większość jej spójnych 
myśli.
Ale w tylnej części mózgu równieŜ wyraźnie widać znaczną aktywność.
- MoŜe ta kontrola emanuje ze zmodyfikowanego systemu mięśniowego - 
zasugerowała Nen Yim.
- Nie widzę dowodów, aby ta młoda samica została zmodyfikowana w jakikolwiek 
sposób, zresztą niewierni wykazują tylko najbardziej podstawową wiedzę na temat 
biologii.
- Myślałam o modyfikacji poprzez selekcję pokoleniową.
- Selektywne rozmnaŜanie? Interesujące. Wiemy od naszych źródeł wśród 
niewiernych, Ŝe ta ich Moc w jednych rodzinach występuje silniej niŜ w innych, a 
Jeedai często łączą się w pary z innymi Jeedai. - Splotła czułki z lekką frustracją. - 
Potrzebujemy więcej Jeedai, większą próbkę. Niekompetencja wojowników... - nagle 
zadrŜała i podniosła do głowy ośmiopalczastą dłoń. - JuŜ czas. Muszą mi usunąć guz 
Vaa.
Jeszcze jedno niepoŜądane opóźnienie.
Nen Yim obrzuciła mistrzynię zdumionym spojrzeniem.
- Myślałam, Ŝe dlatego właśnie byłaś nieobecna, iŜ usuwali ci guz Vaa.
Oczy Mezhan Kwaad zwęziły się w szparki.
- Co? Dlaczego tak sądzisz?
- Nie było cię przez dwa cykle, pani.
- Zostałam wplątana w bezsensowne gierki polityczne mistrza Yala Plaatha. Zwołał za 
pośrednictwem villipa zebranie mistrzów na temat podziału odpowiedzialności na 
nowym światostatku. Zostałam zmuszona do rytualnego odosobnienia i to w najmniej 
odpowiedniej chwili.
- Ale asystent, którego przysłałaś, nie wspomniał o tym ani słowa.
Powiedział tylko, Ŝe usuwają ci guz Vaa.
Słowa te wywarły dziwny skutek. Czułki Mezhan Kwaad opadły bezwładnie, a ton jej 
głosu stał się zimniejszy od zmroŜonego azotu.
- Jaki asystent?
- Tsun.
- Nie znam nikogo o takim imieniu
- Ale powiedział mi, Ŝe to ty go przysłałaś...
- I Ŝe usuwają mi guz Vaa?
- Tak. Ale wiedział o mnie róŜne rzeczy. I o tym, co tu robimy.
Mezhan Kwaad opadła na matę do siedzenia i potarła czoło.

- Nie o to chodzi - westchnęła. - Domyślił się, Ŝe grzebiemy się w herezji, a ty to 
potwierdziłaś. Zebranie było wybiegiem, aby mnie czymś zająć. Teraz Yal Plaath ma 
juŜ swoje dowody. Dzięki tobie.
- Nie!
- Obawiam się, Ŝe jednak tak - zagrzmiał głos od strony drzwi. NenYim okręciła się 
na pięcie i zobaczyła w przejściu komandora Tsaaka Vootuha. Za jego plecami widać 
było grupę gwardzistów.
Mezhan Kwaad wyprostowała się na całą wysokość.
- To damutek mistrzów przemian. Nie macie mojej zgody, aby tu wejść.
- Nie potrzebuję jej - odparł komandor. - Mam zezwolenie od mistrza Yala Plaatha. 
Obawiam się równieŜ, Ŝe muszę was obie zaaresztować i przeszukać wasze pokoje w 
poszukiwaniu dowodów.
- Dowodów czego? Spróbuj nas oskarŜyć! - warknęła Mezhan
Kwaad. - Nie obraŜaj nas aresztowaniem, jeśli nie postawiłeś nam Ŝadnych zarzutów!
- Zarzut to herezja, oczywiście - odparł Tsaak Vootuh. - To oskarŜenie łatwo będzie 
poprzeć dowodami. Jestem tego pewien.

ROZDZIAŁ 29

Droga z powrotem w górę korzenia była znacznie łatwiejsza niŜ w dół, bo teraz 
poruszali się z prądem. Nie była jednak ani trochę przyjemniejsza.
Wynurzyli się w basenie przemian pod pomarańczowym światłem Yavin.
Po drodze na górę Anakin zauwaŜył pewien interesujący szczegół.
Teraz Vua Rapuung istniał dla niego.
Nie w Mocy, nie z taką jasnością, jaką daje Moc, ale był tam; był jak gniewny cień 
rzucany przez lambent do umysłu Anakina.
To nie wszystko. Wokół siebie czuł teŜ zamglony, pełen zakłóceń szum setek 
Yuuzhan Vong. Szum zanikał i wracał, niczym pełna zakłóceń transmisja, ale bez 
wątpienia istniał.
Nie była to Moc, ale zawsze coś, dzięki czemu mógł spojrzeć na wszystko nowymi 
oczami. Jego wzrok powędrował ku otaczającym go Ŝywym strukturom, których 
wcześniej nie potrafił - a moŜe nie chciał - zauwaŜyć.
PodąŜając za Rapuungiem, zanurzył się w mrok.
- Czy ta twoja Jeedai wciąŜ jeszcze jest w damuteku? – zapytał Rapuung.
Anakin skoncentrował się. Tahiri była tam, ale z kaŜdym dniem stawała się bardziej... 
niewyraźna, trudna do zlokalizowania. Teraz prawie wcale niej nie wyczuwał.
- Nie zmieniła miejsca - odparł. - Jest tam - pokazał palcem.
Rapuung skrzywił się lekko.
- To nie jest główne laboratorium kompleksu przemian.
- Ale tam ją właśnie wyczuwam.
Rapuung potarł płaski nos.
-To ma sens. Tam jest jej osobista komnata. Jeśli trzyma w tajemnicy swoje prace nad 
Jeedai, bo ma nadzieję, Ŝe ujdzie jej to płazem, na pewno robi to w swojej kwaterze.
- Dlaczego miałaby się ukrywać? - zapytał Anakin.
- Nie wiem. Nie znam się na tym, co robią mistrzowie przemian, a ona zawsze 
trzymała swoje sprawy w tajemnicy. Zawsze była bardzo nerwowa. - Głos zmiękł mu 
lekko. - Zawsze robiła nie to, co trzeba.
- Na przykład miała z tobą romans.
Nozdrza Rapuunga skurczyły się tak, Ŝe prawie zamknęły, ale skinął głową.
- Tak. Nie mów o tym więcej. Chodź, niewierny.
- Prowadź. Znam kierunek, ale nie drogę.

Rapuung bez słowa poczłapał przodem. Ściana rozstąpiła się przed nim.
Kompleks przemian był ośmioramienną gwiazdą z basenem pośrodku. Korytarz, 
którym podąŜyli, poprowadził ich jednym z ramion. Wewnątrz kompleks był 
rozjaśniony fosforyzującym blaskiem, od czasu do czasu oświetlonym dodatkowo 
pojedynczym lambentem, który rozpalał się, kiedy Rapuung się zbliŜał. W 
korytarzach, na przemian bardzo regularnych i zdumiewająco asymetrycznych, unosił 
się słaby zapach wodorostów i gadów. Basen nie był punktem centralnym - tę funkcję 
spełniał owalny plac w miejscu połączenia korytarzy, łączący promienie gwiazdy.
Anakin spręŜył się, kiedy spotkali pierwszych Yuuzhan. Stali w niewielkiej grupce, 
dyskutując o czymś, czego nie mógł do końca zrozumieć. Kiedy zobaczyli Rapuunga i 
Anakina, wytrzeszczyli oczy, ale nie odezwali się ani słowem.
- To łatwiejsze, niŜ myślałem - uznał Anakin, kiedy juŜ ich minęli.
- Zabiłbym ich, gdybym uwaŜał, Ŝe to pomoŜe, ale wysłali sygnał w tej samej chwili, 
kiedy nas zobaczyli.
- O czym ty mówisz?
- Zhańbiony i niewolnik w kompleksie przemian? Nieprawdopodobne.
- Ale przecieŜ oni...
- Nie krzyczeli? Nie uciekali? MoŜe to i mistrzowie przemian, ale są Yuuzhanami 
Vong. Gdybyśmy rzucili się, Ŝeby ich zabić, juŜ byliby martwi. Oni to wiedzą.
- Więc na co teraz czekamy?
Rapuung nie musiał odpowiadać. Ściany, podłogi i sufity wokół nich nagle zbliŜyły 
się do siebie.
- Coś takiego - wykrztusił Anakin. Obejrzał się, ale za ich plecami teŜ nie było lepiej.
- Mamy kilka sekund - rzekł Rapuung. - Nie oddychaj.
Anakin skinął głową i włączył miecz. Jaskrawe purpurowe światło rozjarzyło mgłę 
wydzielaną przez ściany korytarza. Anakin podszedł do przegrody i ciął w nią z 
szerokim zamachem.
Nie była to zbroja z kraba vonduun. Po pierwszym cięciu tkanka poddała się i w kilka 
chwil chłopiec zdołał wyciąć dziurę dość duŜą, aby moŜna było przez nią przejść.
Za nią korytarz ciągnął się przez jakieś cztery metry i kończył kolejnym zamknięciem. 
Tu mgła była juŜ bardzo gęsta.
Anakin przebił się i przez tę przeszkodę, ale płuca juŜ go zaczęły boleć i przed oczami 
zatańczyły mu czarne plamki. Dlatego zamiast ciąć w kolejną nieuchronną barierę 
przed sobą, która juŜ się zamykała, wbił miecz w ścianę po prawej.
Wpadli do duŜej komnaty, gdzie przywitały ich zdumione spojrzenia dwóch Yuuzhan 
Vong, pochylonych nad czymś, co wyglądało jak splątany kłąb czarnych pnączy 
grubości uda Anakina. Nie wiedział, czy to roślina, czy zwierzę, ale wcale go to nie 
obchodziło.
- A teraz którędy? - zapytał.
Rapuung wycelował palec w kierunku dwóch mistrzów przemian.
- Jeden z was. Zaprowadzicie mnie do osobistych laboratoriów mistrzyni Mezhan 
Kwaad.
NiŜszy z dwójki zmarszczył brwi.
- Jesteś zhańbiony.
Rapuund znalazł się przy nim w dwóch susach, uniósł go wysoko w górę i walnął nim 
o ścianę. Tamten opadł na podłogę, brocząc krwią z ust.
- Ty - rzekł Rapuung do drugiego. - Zaprowadzisz nas do Mezhan Kwaad.
Drugi mistrz zerknął na swojego nieprzytomnego kompana.
- Chodźcie ze mną - rzekł.
- Czy oni mogą napełnić gazem równieŜ i tę komnatę? - zapytał Anakin.
- Oczywiście. Teraz jednak, kiedy opuściliśmy ten korytarz, w którym się nas 

spodziewali, będą musieli skonsultować się z mózgiem damuteka, Ŝeby nas odnaleźć. 
To zajmie trochę czasu. Potem przyjdą wojownicy.
- Zastanawiałem się właśnie, dlaczego nie ma tu Ŝadnych straŜników.
- To dom mistrzów przemian. Wojownicy nie mogą tutaj przebywać bez zaproszenia, 
a i to tylko w nagłej potrzebie. Zazwyczaj nie ma potrzeby wystawiania straŜy. Minęły 
stulecia od czasu, kiedy ktoś napadł na damutek mistrzów przemian. Kto chciałby to 
zrobić, jeśli nie niewierni?
- Zdaje się, Ŝe niejaki Vua Rapuung - odparował chłopiec.
Mistrz przemian przeprowadził ich przez szereg ciasnych zakrętów do długiego, 
prostego korytarza, który kończył się przeponą, tutaj słuŜącą za drzwi.
- Po drugiej stronie są osobiste pokoje mistrzyni - oznajmił. – Ale przejście nie 
otworzy się przed Ŝadnym z nas.
- Dlatego mam ze sobą Jeedai - odparł Rapuung, a Anakin kciukiem włączył ostrze i 
przeciął błonę, przy okazji omal nie przepoławia-jąc stojącego za nią Ŝołnierza. 
Yuuzhanin Vong spojrzał na niego zaskoczony i poderwał amphistaffa do pozycji 
bojowej.
Rapuung przebiegł obok Anakina, zanurkował pod nie całkiem gotową bronią 
straŜnika i uderzył go w podbródek gnijącą naroślą na łokciu. Implant uwiązł w 
szczęce tamtego i oderwał się, ale Rapuung chyba tego nawet nie zauwaŜył, 
pochłonięty całkowicie widokiem sali pełnej wojowników, w której się nagle znalazł.
Anakin skoczył za nim i odbił amphistaffa, przecinając sobie mieczem świetlnym 
drogę do Rapuunga. Napastnik Rapuunga w obliczu nowego niebezpieczeństwa 
pozwolił amphistaffowi zwisnąć swobodnie, po czym śmignął nim pod ramieniem, 
celując w gardło chłopca. Anakin sparował szybkim, okręŜnym ruchem, owijając 
miękkie zwierzę wokół ostrza miecza. Potem gwałtownie wyrzucił stopę do przodu. 
Yuuzhanin Vong zablokował kopniaka wolną ręką, ale część siły ciosu dotarła do 
celu. Anakin wyłączył ostrze, rzucił się na wojownika, wsadził mu rękojeść pod pachę 
i włączył na nowo.
Wojownik drgnął i upadł, wydychając chmurę pary.
Anakin wyczuł cios od tyłu. Bez namysłu przykucnął, wykonał klasyczną blokadę za 
plecami i poczuł ostre uderzenie amphistaffa. Upadł, przetoczył się i podciął stopy 
niewidocznego przeciwnika, po czym odskoczył od kolejnego napastnika.
Dopiero kiedy znalazł się znów na wolnej przestrzeni, szykując się na spotkanie obu 
naraz, zdał sobie sprawę, co się wydarzyło: wyczuł Yuuzhanina Vong za plecami. Nie 
tak wyraźnie, jak poprzez Moc, ale wystarczająco, Ŝeby sobie uratować Ŝycie.
Teraz wrogowie podchodzili z pewną ostroŜnością, która dała mu czas, aby 
stwierdzić, Ŝe Vua Rapuung połoŜył jeszcze jednego przeciwnika i był zajęty walką z 
kolejną trójką. Wyglądało na to, Ŝe na razie zasoby przeciwnika uległy wyczerpaniu, 
choć wkrótce w duŜym otworze na drugim końcu pomieszczenia z pewnością pojawią 
się kolejni wojownicy.
Po jednym problemie naraz.
Jeden z Yuuzhan ciął Anakina w lewą nogę, podczas gdy drugi zaatakował jego 
prawe ramię. Chłopiec uskoczył przed atakiem z dołu i ciął ostrzem na pół sztywny 
amphistaff drugiego przeciwnika. Miecz przeszedł przez palce Yuuzhanina, odcinając 
dwa z nich. Chłopiec skręcił miecz, celując w oko drugiego. Tamten szarpnął głową 
w tył i poderwał amphistaff, Ŝeby odparować cios, Anakin zrobił unik przed paradą i 
dokończył cios w miejscu, gdzie u człowieka znajduje się splot słoneczny. Zbroja z 
kraba vonduun zadymiła, ale nie ustąpiła. Cios jednak był bardzo silny. Yuuzhanin 
stracił juŜ równowagą unikając sztychu w oko i teraz po prostu runął jak długi.
W ciągu tych dwóch czy trzech sekund drugi przeciwnik Anakina uniósł amphistaffa i 
skręcił go w taki sposób, aby ten owinął się wokół głowy chłopca i ostrza, które 

Anakin podniósł do ramienia w bocznej zasłonie. Tylko dzięki temu, Ŝe wyłączył 
broń, zdołał uniknąć skaleczenia własnym mieczem, ale teraz amphistaff miał wolną 
drogę, aby owinąć mu się wokół szyi jak garota. Anakin odruchowo sięgnął do gardła 
i upuścił broń. Yuuzhanin odwrócił się z dzikim wrzaskiem, zamierzając widocznie 
przerzucić Anakina przez ramię i przy okazji skręcić mu kark. Anakin pozwolił się 
przerzucić, ale stanął z wojownikiem twarzą w twarz, z nietkniętym kręgosłupem.
Nie zdąŜył nawet zaczerpnąć powietrza, kiedy wojownik niemal pogardliwie 
poderwał go w powietrze, trzymając za końce amphistaffa.
Yuuzhanin zauwaŜył miecz, który uniósł się za jego plecami, dopiero, kiedy 
purpurowe ostrze wyszło mu z szyi. Wtedy upuścił Anakina.
Niestety, amphistaffnie zaprzestał duszenia chłopca, a tymczasem jego drugi wróg teŜ 
stanął na nogi. Anakin zdołał chwycić miecz na czas, aby zablokować tuzin ciosów, 
które spadły na niego, zanim poczuł, Ŝe traci siły. Jego krew domagała się tlenu, nogi 
wydawały się wyciosane z drewna.
Cofnął się, unikając ataku, i upadł jak szmaciana lalka. Podczas króciutkiej przerwy, 
kiedy jego wróg sądził, Ŝe chłopiec naprawdę zemdlał, z upadku przeszedł w 
przewrót, wyminął Yuuzhanina i ciął go po obu nogach pod kolanami.
A potem zanurzył się w głęboki kosmos.
- Jak długo mnie nie było? - zapytał Anakin Vuę Rapuunga. Yuuzhanin odrzucił 
amphistaff", do tej pory owinięty wokół szyi chłopca.
- Tylko kilka uderzeń serca.
Anakin poderwał się na nogi.
- Jest ich tu więcej?
- Zdolnych do walki - nie. Nie w tym pomieszczeniu. MoŜe w pobliŜu kręcą jacyś, nie 
wiem.
Anakin skrzywił się i rozmasował sobie szyję.
- Zdaje się, Ŝe miało tu nie być Ŝołnierzy. Przynajmniej twoim zdaniem.
- Myliłem się. Widocznie przybyli tu z jakiegoś powodu.
- MoŜe wiedzieli, Ŝe się zbliŜamy.
- MoŜe, ale nie sądzę. To osobista gwardia komandora.
- Cudownie. MoŜe jednak lepiej się pospieszmy.
- Nasz przewodnik uciekł, ale juŜ go nie potrzebujemy. Musimy być całkiem blisko.
Anakin rozejrzał się po ciałach powalonych Ŝołnierzy.
- Nie sądzę, Ŝebyś tego potrzebował - rzekł z powątpiewaniem - ale moŜe wziąłbyś 
jeden z tych amphistaffów?
- Ślubowałem przed obliczem bogów, Ŝe dopóki nie zostanę przywrócony do łask w 
oczach mego ludu, nie podniosę broni wojownika -oznajmił uroczyście Rapuung.
- Ach, tak. To nawet ma sens. - Anakin zrobił kilka kroków i rozrostował ramiona, 
Ŝ

eby upewnić się, Ŝe wszystko działa.

- Nie podoba mi się obecność tych wojowników - mruknął Rapuung.
- Ja teŜ za nimi nie przepadam.
- Nie o to mi chodzi. Jeśli są tu bez pozwolenia mistrzów przemian, moŜe to 
oznaczać, Ŝe przybyli, Ŝeby jednego z nich aresztować lub coś mu zabrać.
- A mogą to zrobić?
Vua Rapuung wybuchnął chrapliwym śmiechem.
- Zbyt mało wiesz o naszych zwyczajach, niewierny, a jeszcze mniej o Mezhan 
Kwaad.
- Ale co... - zaczął Anakin i nagle go oświeciło: - Tahiri!
- Chodź - rzekł Rapuung. - WciąŜ jeszcze mamy czas.
- To tutaj - oznajmił Anakin. - Tutaj ją trzymali.
Rozejrzał się szybko po pokoju. Właściwie nie przypominało to laboratorium, raczej 

pomieszczenie do wiwisekcji. Wszystkie powierzchnie pokryte były Ŝywymi 
organami wewnętrznymi - niektóre z nich pulsowały i popiskiwały. Zazwyczaj 
wnętrzności tego nie robią. Jedna czwarta pomieszczenia oddzielona była 
przezroczystą membraną.
- Ona tu była - wyjaśnił Anakin.
- Oczywiście.
- Dokąd mogli pójść?
- Nie widzę Ŝadnego innego wyjścia - odparł Rapuung.
- No to... -zanim skończył, wyczuł coś za plecami. Kolejna sekcja ściany stała się 
nagle przezroczysta i przepuszczalna. Wylała się z niej rzeka wojowników Yuuzhan 
Vong. Za nimi Anakin spostrzegł Ŝółtą plamę włosów Tahiri.
- Tahiri! - wrzasnął i rzucił się na gromadę nieprzyjaciół.

ROZDZIAŁ 30

Vua Rapuung wył przeraźliwie. Anakin walczył w ponurym, zaciętym milczeniu. 
Rozpęd zaniósł ich w sam środek wojowników, którzy -w przeciwieństwie do 
poprzednich - nie działali w rozproszeniu i byli przygotowani na walkę. Anakin i jego 
towarzysz zostali wkrótce wypchnięci z powrotem do pierwszego wiwarium przez 
sześciu Ŝołnierzy, którzy otoczyli ich ciasnym kręgiem. Druga szóstka - z której jeden 
był znacznie gęściej pokryty bliznami niŜ pozostali, a zatem prawdopodobnie 
przywódca - poprowadziła Tahiri i dwie kobiety, które wyglądały na mistrzynie 
przemian, w kierunku korytarza, którym przyszli Anakin i Vua Rapuung.
- Nie! - wrzasnął Anakin. Próbował przebić się przez pierścień Ŝołnierzy blokujących 
mu drogę, ale jeden z nich zdołał oplatać mu amphistaff dokoła kostki i wykorzystać 
moment skoku, aby rzucić chłopcem o podłogę. Anakin zamortyzował upadek Mocą, 
ale jego przeciwnik za gradzał mu drogę do drzwi, a stopa wciąŜ była uwięziona. To 
znaczy do chwili, kiedy Vua Rapuung walnął Yuuzhanina w tył głowy, aŜ poleciały 
zęby. Rapuung stanął nad Anakinem i przez kilka sekund nikt ich nie atakował. 
Wojownicy czujnym wzrokiem mierzyli Zhańbionego i Anakina.
- Vua Rapuung - warknął wreszcie jeden z nich. - Co tu robisz z tym niewiernym? 
Powinieneś znajdować się w wiosce zhańbionych i od kupywać swoje winy.
- Nie mam nic do odkupywania - oburzył się Rapuung. – Zostałem skrzywdzony. 
Wszyscy dobrze o tym wiecie.
- Wiemy to, co twierdzisz.
- Ty, Tuloku Naapie, walczyłeś u mego boku jeszcze kilkadziesiąt cykli temu. 
Wierzysz, Ŝe bogowie mnie przeklęli?
Wojownik, do którego się zwrócił, rozdął nozdrza, ale nie odpowiedział. Ten, który 
przemówił wcześniej, teraz zniŜył głos:
- Kimkolwiek byłeś, czy zostałeś przeklęty, czy nie, najwyraźniej oszalałeś. Walczysz 
z niewiernym u boku przeciwko własnemu gatunkowi.
- Szukam zemsty - wyjaśnił Rapuung. - Mezhan Kwaad... Dokąd ona się wybiera?
- Mistrzyni przemian została zabrana na proces. OskarŜonoją o herezję.
- Wyrzuciliście ją z systemu?
- Tego nie wiem.
- Nie mogę na to pozwolić, dopóki nie wyzna, Ŝe wyrządziła mi krzywdę. A ci, którzy 
staną mi na drodze, odlecą z Ŝycia na krwawych skrzydłach.
- Zatrzymamy cię - zapowiedział Tolok Naap. - Ale będziemy z tobą walczyć jak z 
wojownikiem, którym niegdyś byłeś. - Rzucił Rapuungowi swój amphistaff. - Weź 
broń. Nie kaŜ nam zabijać bezbronnego.
- Do tej pory zwycięŜałem bez broni - odparł Rapuung. - Czy byłoby tak, gdyby 

bogowie mnie nienawidzili?
- Twoim amphistaffem jest ten Jeedai - zadrwił jeden z nich. – OdłóŜ go, a my 
równieŜ odłoŜymy broń. A wtedy zobaczymy, jak cię bogowie kochają.
Rapuung obejrzał się na Anakina z błyskiem w oku.
- Odstąp, Jeedai.
- Rapuung, nie mamy czasu na zabawy. Tahiri...
- Jest z obiektem mojej zemsty. Jeśli stracimy jedną, stracimy teŜ drugą. Załatwię to 
szybko.
Anakin wytrzeszczył oczy, po czym krótko skinął głową. Odsunął się na bok i 
wyłączył miecz.
W osiem sekund później Anakin koso spojrzał na Rapuunga, przełaŜąc przez stos 
trupów.
- Po co to ja ci byłem potrzebny? - zapytał. - Bo zapomniałem.
Pobiegli wzdłuŜ korytarza, zerkając na prawo i lewo w poszukiwaniu pułapek i 
zasadzek.
- Kiedy dopadniemy Mezhan Kwaad - rzekł Vua Rapuung - musisz tak długo trzymać 
ś

mierć z dala ode mnie, dopóki nie wymuszę od niej wyznania. Dlatego jesteś mi 

potrzebny.
- Tyle mogę zrobić.
- Przysięgnij. Przysięgnij na tę twoją Moc, którą tak czcisz. Utrzymuj śmierć z dala 
ode mnie, dopóki ona nie przemówi... ani krócej, ani dłuŜej.
- Przysięgam - powiedział Anakin. - Oczywiście, jeśli w ogóle dotrzemy tak daleko. 
Ile czasu mamy, zanim przybędą posiłki?
- Niewiele.
- Wobec tego zabieramy się za to nie tak, jak trzeba. Zaraz wpadniemy w pułapkę, 
jaką na nas zastawili.
- I przejdziemy po ich grzbietach.
- śaden z nas nie jest zrobiony z neutronium - zauwaŜył Anakin.
- Nie będę się juŜ ukrywał.
- Nie miałem na myśli ukrywania się - wyjaśnił chłopiec. – Tylko niewielką zmianę 
taktyki.
- Wyjaśnij.
W odpowiedzi Anakin podniósł miecz i wyciął dziurę w niskim suficie.
- Podsadzić się? - zapytał.
Kilka chwil później Anakin i Vua Rapuung z dachu gwieździstego kompleksu 
obserwowali wojowników okrąŜających wyjścia i wejścia na parterze. Yavin ukrył się 
juŜ do połowy za horyzontem i teraz było znacznie ciemniej niŜ wtedy, gdy wynurzali 
się z basenu przemian. Anakin wiedział, Ŝe słońce wkrótce wstanie.
- Szybko znajdą naszą drogę ucieczki - zauwaŜył Vua Rapuung.
- Wiem. Nie potrzeba mi duŜo czasu. - Znów sięgnął poprzez Moc, szukając Tahiri. 
Była tam, ale jej obecność wciąŜ wydawała się ulotna, trudna do zlokalizowania.
Tahiri, usłysz mnie. Muszę cię odnaleźć.
Odpowiedzią była niechęć.
Tahiri, znasz mnie. Jesteś moją najlepszą przyjaciółką. Proszę.
Tym razem wyczuł słabe wahanie i coś jakby krok w jego kierunku. Przez chwilę 
widział skoczki koralowe i większe statki yuuzhańskie, na które nie miał nazwy.
- Sithowe nasienie! - krzyknął. - Wsiadaj na statek!
Rapuung warknął gardłowo.
- Nie, nie wsiadają - dodał - Tędy.
Wyskoczyli na zewnątrz kompleksu pomiędzy promieniami rozgwiazdy, z dala od 
wszelkich wyjść i prześliznęli się obok tego najsłabiej strzeŜonego, niezauwaŜeni 

przez straŜe. Kolejne sto metrów doprowadziło ich do kompleksu portowego.
Podobnie jak jego kuzyn, ten damutek równieŜ miał formę rozłoŜystej gwiazdy z 
wejściami i wyjściami na czubkach promieni. Tu jednak basen przemian był przykryty 
dziwną substancją, co pozwalało na lądowanie yuuzhańskich statków. Tahiri i 
otaczająca ją grupa wojowników wkroczyli juŜ na rampę - czy teŜ język, czy 
cokolwiek to było –jednego z większych statków. Około pięćdziesięciu innych 
Yuuzhan kręciło się przy róŜnych czynnościach w całym kompleksie. Większość 
miała wygląd zhańbionych, ale widać było równieŜ kilku intendentów. Anakin zdusił 
krzyk i ruszył pędem, z Rapuungiem depczącym mu po piętach bezszelestnie niczym 
cień.
Kiedy znaleźli się w odległości około dwudziestu metrów od statku, usłyszeli krzyk. 
Trzej wojownicy strzegący rampy opadli na kolana i zasypali ich gradem chrząszczy-
pocisków. Czas zwolnił swój bieg dla Anakina; zapalił i podniósł miecz, aby je 
odbijać.
Trzy owady uderzyły w świetliste ostrze i odbiły się od niego pod róŜnymi kątami juŜ 
jako węgielki. śaden z nich nie zranił Anakina, ale Rapuung jęknął cicho.
Nie zwolnił jednak. Wpadli na trójkę straŜników niczym czoło cyklonu i wskoczyli na 
rampę pod kolejną lawiną chrząszczy.
Tym razem Anakin nie miał tyle szczęścia. Jeden owad przebił mu udo, chłopiec 
upadł na kolano, blokując dwa następne, które rozpłatałyby mu pierś w bardzo 
nieprzyjemnych miejscach. Rapuung zawył, okręcił się i padł na rampę z wilgotnym 
plaśnięciem.
Anakin usiłował wstać.
- Stój, Jeedai - odezwał się lodowaty głos.
To przemówił komandor. Stał obok Tahiri z amphistaffem owiniętym wokół szyi. 
Trzech pozostałych wojowników zasłoniło go sobą.
- Tahiri! - zawołał Anakin.
- To nie moje imię - odparła Tahiri. - Jestem Riina Kwaad.
- Jesteś Tahiri, moja najlepsza przyjaciółka - sprzeciwił się Anakin. - Cokolwiek ci 
zrobili, wiem, Ŝe mnie pamiętasz.
- MoŜesz być częścią tych kłamstw niewiernych, które jej wszczepiono - odparła 
starsza mistrzyni przemian. - Ale niczym więcej.
- Dość - warknął komandor. - To bez sensu. Jeedai, jeśli przybyłeś jej na pomoc, to 
poniosłeś klęskę. Jeśli nie przestaniesz walczyć, zabiję ją tam, gdzie stoi.
- Czy to ta słynna odwaga Yuuzhan Vong? - zapytał Anakin. -Ukrywać się za 
zakładniczką?
- Nie zrozumiałeś mnie. Wiem, kim jesteś. Jesteś Anakin Solo, brat Jacena Solo, 
którego tak bardzo pragnie dostać mistrz wojenny Tsavong Lah. Chcę, Ŝebyś się 
poddał. Chcę mieć cię Ŝywcem. Jeśli nie spełnisz mojego Ŝyczenia... jeśli zrobisz 
jeszcze choć jeden krok, by zaatakować, ta samica umrze. A potem cię okaleczę, jeśli 
zdołam. A poniewaŜ ta metoda moŜe skończyć się dla ciebie przypadkową śmiercią, 
wolał bym tę pierwszą.
- Pójdę zamiast niej - oświadczył Anakin. - Z własnej woli. Ale ją musicie wypuścić.
- CóŜ za dziecinada - odparł komandor. - Nic podobnego nie zrobię. Tylko Ŝe twoja 
decyzja zaowocuje dla niej Ŝyciem lub śmiercią. Ona naleŜy do nas.
- Jeedai - zaskrzeczał Vua Rapuung, chwiejnie stając na nogi. - Pamiętaj o swojej 
przysiędze.
Anakin z przeraŜeniem zauwaŜył, Ŝe Rapuung zaciska dłonią ziejącą ranę w brzuchu.
Co moŜe zrobić? Komandor zabije Tahiri. Był tego pewien, a w swojej obecnej 
kondycji nie zdołałby niczemu zapobiec. Jeśli jednak się podda, zdradzi tym samym 
Vuę Rapuunga.

Rapuung jednak i tak umierał. Jeśli nawet odzyska honor, czy pomoŜe to 
komukolwiek?
Anakin połoŜył dłoń na ramieniu towarzysza.
- Pamiętam o mojej przysiędze - rzekł. - Która to?
- Ta z dłonią o ośmiu palcach.
Anakin podniósł wzrok na komandora.
- W porządku. Jeszcze tylko jedna sprawa, jeśli chcesz mnie Ŝywcem. Nie będzie cię 
to nic kosztowało.
- Wątpię. Mów.
- Wezwij mistrzynię przemian imieniem Mezhan Kwaad, aby powiedziała prawdę.
- O czym?
- Niech odpowie na pytania, które zada jej Vua Rapuung.
- Nie widzę tu Ŝadnego Vui Rapuunga - sztywno odparł komandor.
- Tylko zhańbionego, który nie zna swojego miejsca.
- To nie ja jestem zhańbiony - odezwał się Rapuung. - Zrób, jak mówi niewierny, a 
poznasz prawdę.
- Nie ma sensu słuchać bredni tego szaleńca - wtrąciła Mezhan Kwaad. - Walczy przy 
boku niewiernego Jeedai. Czy trzeba czegoś więcej?
Za ich plecami plac powoli wypełnia się wojownikami i gapiami.
- Boisz się prawdy, Mezhan Kwaad? - rozległ się okrzyk z dołu. - Jeśli jest szalony, to 
cokolwiek powiesz, nie powinno ci zaszkodzić.
Anakin obejrzał się przez ramię i zobaczył tego samego wojownika, który zatrzymał 
ich pierwszego dnia - Hala Rapuunga, brata Vui. Odpowiedział mu ogólny pomruk 
aprobaty.
- Ilu z was walczyło razem z nim? - ciągnął Hal. - Czy kiedykolwiek ktoś 
kwestionował odwagę Vui Rapuunga? Czy ktokolwiek wątpił, Ŝe bogowie go 
kochają?
- Mezhan Kwaad ma rację - sucho odparł komandor. - Sam siebie ogłosił szaleńcem 
poprzez swoje zachowanie. - Obejrzał się na mistrzynię. - Skoro jednak dopatrzyłem 
się juŜ jednej zdrady Mezhan
Kwaad... zdrady herezji, nie widzę powodu, aby wątpić, Ŝe jest zdolna do innych 
niegodziwości. Mistrzyni Mezhan Kwaad, wyzywam cię, abyś odpowiedziała 
szczerze na pytania, które Zhańbiony, niegdyś znany członek Domeny Rapuung, 
zechce ci postawić. Twoja prawdo
mówność nie zaleŜy wyłącznie od twojego honoru, lecz od słuchacza prawdy, którego 
przygotowałem na przesłuchanie w tej drugiej sprawie.
- Nie poddam się takiej niegodnej procedurze - oburzyła się Mezhan Kwaad.
- Nie masz prawa odmówić, w przeciwnym razie twoja domena zapłaci najwyŜszą 
cenę. Odpowiedz na jego pytania i niech to wszystko juŜ się skończy.
- Zadaj swoje pytanie, zhańbiony.
- Mam tylko jedno - odparł Vua Rapuung. - Mezhan Kwaad, czy umyślnie odarłaś 
mnie z implantów, zainfekowałaś moje blizny, przydałaś mojemu wyglądowi 
znamion hańby? Czy to ty mi to uczyniłaś, czyzrobili to bogowie?
Mezhan Kwaad spojrzała na niego z nieprzeniknionym wyrazem twarzy i uniosła 
głowę jeszcze wyŜej.
- Nie ma bogów - odparła. - To ja uczyniłam z ciebie tę nędzną kreaturę, którą się 
stałeś.
Tłum eksplodował szaleństwem.
Mezhan Kwaad rozpostarła swoje osiem palców, jakby pozdrawiając tłum. Szybciej 
niŜ oko zdołałoby to uchwycić, palce wydłuŜyły się jak włócznie. Zanim komandor 
zdąŜył bodaj mrugnąć, jeden szpon przeszył mu oko i wyszedł z drugiej strony 

czaszki. Wojownicy padli bezgłośnie, zamordowani w ten sam sposób. Anakin rzucił 
się do przodu, ale jeden skręt nadgarstka mistrzyni wbił w jego ramię palec-włócznię. 
KaŜdy mięsień ciała chłopca skurczył się pod wpływem bólu i miecz świetlny z 
łomotem spadł z rampy. Vua Rapuung rzucił się ku niemu jak błyskawica, ale padł po 
zainkasowaniu identycznej rany w udo. LeŜał z twarzą obok twarzy Anakina, 
mrugając, z dziwnym wyrazem zmieszania na twarzy. Usta miał mokre od krwi.
- Jeedai... - wyrzęził, ale słowa utonęły w napadzie torsji.
Ból zelŜał, ale chłopiec stwierdził, Ŝe ostatnią częścią ciała, jaką moŜe ruszać, są gałki 
oczne. Zobaczył, jak Mezhan Kwaad unosi coś w drugiej ręce. Coś, co przypominało 
niewielki orzech.
- To huun - krzyknęła tak, aby tłum ją usłyszał. - Uwalnia truciznę działającą na 
nerwy, której wystarczy, aby zabić wszystkich po kolei, jak tu stoicie. Ja jestem na nią 
odporna. Wasza śmierć będzie bezuŜyteczna, nie posłuŜy Yuuzhanom Vong. To 
komandor Vootuh i ci pozostali są
prawdziwymi zdrajcami. Ja jestem Mezhan Kwaad, odpowiadam wyłącznie przed 
NajwyŜszym Władcą Shimrrą. Kiedy i on usłyszy o tym incydencie, przywróci tu 
porządek. Tymczasem zabieram ten statek, aby lepiej się bronić. Nie chcę wyrządzić 
szkody moim yuuzhańskim towa
rzyszom. Zrobię to tylko wtedy, gdy będę musiała.
Tłum prowadzony przez Hala Rapuunga szedł juŜ w górę rampy. Teraz przystanął.
Mezhan Kwaad zwróciła się do swojej asystentki.
- Nen Yim, wciągnij tę dwójkę na pokład - wskazała na Anakina i umierającego Vuę 
Rapuunga.
Młoda adeptka zawahała się, po czym ruszyła w kierunku Anakina. Przystanęła, 
widząc, jak miecz świetlny chłopca unosi się zza jego pleców.
Mezhan Kwaad teŜ to zobaczyła. Wysłała do ciała Anakina potęŜny impuls bólu, 
który rozproszył jego myśli w bezładne strzępki.
Miecz świetlny jednak wciąŜ płynął w powietrzu. Mezhan Kwaad podwoiła natęŜenie 
bólu.
Wtedy Tahiri chwyciła miecz w locie i zapaliła go z lekkim trzaskiem. Na twarzy 
Mezhan Kwaad ukazał się najpierw wyraz zdumienia, a potem ostatecznego 
zrozumienia zrozumienia, Ŝe to wcale nie Anakin...
A potem Tahiri obcięła jej głowę.
Znieruchomiała na chwilę, objęła wzrokiem swoje dzieło i uśmiechnęła się. Anakin 
ujrzał znów swoją wizję starszej, dojrzalszej Tahiri, otoczonej ciemną Mocą. Usłyszał 
jej bezlitosny, lodowaty śmiech.
- Tahiri - wykrztusił.
Dopiero teraz spojrzała na niego i z wahaniem zrobiła w jego kierunku najpierw jeden 
krok, potem drugi. Opuściła koniec ostrza tak, Ŝe prawie dotykał jego policzka.
- Mój przyjaciel - odezwała się, zniŜając głos niemal do szeptu. -
Mój najlepszy przyjaciel. Zostawiłeś mnie.
Jej oczy nie pasowały do uśmiechu. Miały ten sam kolor co zawsze, ale kiedyś były 
ciepłe, pełne radości. Teraz wyglądały jak zamroŜony chlor.
- Próbowałem cię odnaleźć - odpowiedział. - Przez cały ten czas...
- Nie jesteś prawdziwy - szepnęła. - Nic nie jest prawdziwe. Jesteś kłamstwem.
Wytrzymał jej spojrzenie i ujrzał w nim pustkę. Wyczuwał wewnętrzną burzę, jaka w 
niej szalała.
- To nie kłamstwo, Tahiri. Jesteś moją najlepszą przyjaciółką. Kocham cię.
Ostrze ścięło kosmyk włosów, ale Anakin nawet nie mrugnął.
- Kocham cię - powtórzył, czując, jak nasiona jego wizji zaczynają wypuszczać pędy i 
korzenie...

Tahiri przymknęła powieki, a kiedy je otwarła, chłopiec zobaczył te same, dobrze mu 
znane zielone oczy.
- Anakin? Ty naprawdę... - rozejrzała się wokół siebie, jakby poraz pierwszy 
zauwaŜyła tłum. - O, to nie wygląda najlepiej.
Anakin pojął, co miała na myśli. Po śmierci Mezhan Kwaad wojownicy wmieszani w 
tłum wysunęli się na czoło. Uzbrojeni po zęby, obserwowali przedziwny spektakl z 
odległości kilku metrów.
Niedługo przestaną zadowalać się samym patrzeniem.
- Musimy się stąd wynosić - mruknął Anakin.
- I to jest twój plan? - zapytała Tahiri głosem, który przynajmniej częściowo 
przypominał jej dawny.
- Hej, robię co mogę. Zatrzymam tłum, a ty biegnij do statku.
- Nie, Anakinie. Nie boję się śmierci. Nie po tym, co ze mną zrobili. Choć, 
zabierzemy ze sobą tylu, ilu damy radę. - Podniosła miecz. Jejoczy znów stały się 
zimne.
- Czy mogę dostać z powrotem swoją własność? - uprzejmie zapytał chłopiec.
Spojrzała tak, jakby zamierzała odmówić, ale wzruszyła ramionami i podała mu 
miecz.
- Jasne. To twoja broń. Ja swoją zgubiłam.
Anakin wziął miecz, chwiejnie stanął na nogi i zwrócił się twarzą do zebranych 
wojowników.

ROZDZIAŁ 31

Hal Rapuung podniósł amphistaff do pozycji na baczność.
- Jeedai, udowodniłeś, Ŝe jesteś wielkim wojownikiem. Będzie to dla mnie zaszczyt 
móc cię zabić.
- Nie - wychrypiał ktoś za plecami Anakina.
Vua Rapuung dokonał rzeczy niemoŜliwej: wstał. Wziął amphistaff z dłoni jednego z 
martwych straŜników.
- Dopóki Ŝyję, nikt z was nie będzie walczył z Jeedai.
- Vuo Arpuungu - odezwał się jego brat. - Wszyscy słyszeliśmy, co powiedziała 
Mezhan Kwaad. JuŜ nie jesteś zhańbiony.
- Nigdy nie byłem zhańbiony. Ale teraz wiesz juŜ, Ŝe masz przed sobą wojownika.
- Vuo Rapuungu, nie - zaprotestował Anakin. - Dla ciebie to juŜ koniec.
Rapuung zwrócił się ku niemu.
- Wkrótce umrę - rzekł. - Mogę ci dać tylko niewielką szansę. Bierz ją. Teraz.
Znowu zwrócił się w stronę tłumu.
- Salut dla Jeedai! - krzyknął. - Salut krwi!
Z tymi słowy skoczył pomiędzy wojowników, wywijając amphistaf-fem. Pierwszym 
ciosem obalił brata, który upadł na ziemię, ale Ŝył jeszcze. Innych zaatakował z o 
wiele bardziej zabójczą precyzją.
- Anakin? - odezwała się Tahiri.
- Do statku! - krzyknął. Jeśli zdoła ją usunąć w bezpieczne miejsce, będzie mógł 
wrócić po Rapuunga.
Jednak większe zobowiązania miał wobec Tahiri. Jeśli będzie próbował pomóc 
Rapuungowi, zginą wszyscy troje.
- Potrafisz tym latać? - zapytała.
- Będziemy się martwić, kiedy uda nam się wciągnąć rampę.
Skoczyli do środka i zaczęli gorączkowo szukać tablicy kontrolnej.
- Czego szukamy? - zapytała Tahiri.

- Jakiegoś przycisku, gładkiego miejsca... ogniska nerwowego. Nie wiem.
- Nie widzę nic takiego! To bez sensu! - zdenerwowała się.
Anakin przesuwał dłońmi po gąbczastym wnętrzu statku. Tahiri miała rację. Jeśli 
nawet nie potrafią podnieść rampy, to jaką mają szansę na to, Ŝe w ogóle ruszą to 
głupie bydlę?
Prawdopodobnie zerową, ale trzeba spróbować. Nie doszedł tak daleko po to, Ŝeby 
teraz dać się pokonać.
Widział, jak Vua Rapuung umiera. Otaczała go sterta ciał, stał w niej po kolana, co 
zmuszało go do walki w nieruchomej pozycji. Jeden amphistaff uderzył go w szyję i 
wyszedł w okolicy krzyŜa, ale zanim Vua Rapuung zginął, zdołał jeszcze własnym 
amphistaffem rozbić czaszkę tego, który zadał mu ranę. Potem upadł.
Wtedy reszta wojowników ruszyła na niego, waląc amphistaffami. Po jego ciele 
rzucili się w kierunku rampy.
- Sithowe nasienie - warknął Anakin, rozpierając się w wejściu i wymachując 
rozjarzonym ostrzem. Postanowił, Ŝe zginie przynajmniej tak samo chwalebnie jak 
Vua Rapuung.
- Och! - krzyknęła nagle Tahiri. - Tsi dau poonsi.
Tizowyrm przetłumaczył to jako "Usta niechaj się zamkną".
Wessana nagle rampa umknęła spod stóp szarŜujących wojowników i właz się 
zatrzasnął.
- Po prostu chyba trzeba wiedzieć, jak z tym rozmawiać – mruknę ła Tahiri. Siliła się 
na lekki ton, ale było to jak parodia jej dawnej osobo wości. Ona teŜ to czuła. Oczy 
wypełniły jej się łzami. - Oni wsadzali mi do głowy róŜne rzeczy, Anakinie. Nie wiem 
juŜ, co jest prawdziwe, a co nie.
Dotknął jej ramienia.
- Ja jestem prawdziwy. I wyciągnę nas z tego. Wierz mi.
Nagle przytuliła się i objęła go ramionami, zanim jeszcze zdołał poprosić, Ŝeby to 
zrobiła. Była ciepła, drobna i miła w dotyku. Wtedy właśnie zraniona noga odmówiła 
mu posłuszeństwa.
Szybko odcięli część ubrania Tahiri, Ŝeby zrobić z niego opaskę uciskową. śywa 
tkanina zachowała się nawet lepiej niŜ się spodziewali, bo po pierwszym szoku, 
spowodowanym odcięciem od reszty, skurczyła  się, być moŜe w agonii. Anakin 
marzył o takiej leczniczej łatce, jaką miał Rapuung. MoŜe znajdą coś takiego na 
statku.
Natrafili na układ sterowniczy w tej samej chwili, kiedy cały statek zakołysał się od 
potęŜnego trafienia.
- Niech to, szybko się wzięli do rzeczy - syknął Anakin. - Zastanawiam się, dlaczego 
jeszcze nie otwarli włazu.
- Zahermetyzowałam go - wyjaśniła Tahiri. - Teraz nie posłucha nikogo z zewnątrz.
- Skąd wiesz?
- Po prostu wiem. To znaczy... jestem pewna, Ŝe mają kogoś takiego, kto zdoła to 
otworzyć, ale nie zdąŜą, zanim się oderwiemy.
- Przyjmując, Ŝe w ogóle się oderwiemy - zgodził się Anakin, obrzucając wzrokiem 
układy sterowania i walcząc z przypływem rezygnacji. Rozpoznał villipa i koję 
przyspieszeniową, ale to wszystko. Z "konsoli" wystawały przeróŜne nie całkiem 
geometryczne kształty, otoczone rozma
itością łatek o róŜnych barwach i teksturze. Nic mu to nie mówiło. Nie widać było 
Ŝ

adnych napisów ani liczb, Ŝadnych mierników, Ŝadnych odczytów. Ściany 

pomieszczenia teŜ były nieprzejrzyste. Nie widział nawet, co wyprawiają na zewnątrz 
Yuuzhanie. NaleŜało się jednak domyślać, Ŝe przywlekli jakąś gigantyczną katapultę 
albo armatę.

Statek zatrząsł się znowu i kilka łatek zalśniło mdłym blaskiem, co prawdopodobnie 
oznaczało jakieś uszkodzenia.
- No dobrze - westchnął Anakin. - MoŜe rzeczywiście nie wszyst kim umiem latać.
Tahiri wzięła do ręki coś w rodzaju miękkiej torby leŜącej na koi. Torba była 
połączona cieniutkim węŜem z konsolą.
- WłóŜ to na głowę - zaproponowała.
- Masz rację! - zawołał Anakin, nagle sobie przypominając, o co chodzi. - Wujek 
Lukę nosił kiedyś na głowie coś takiego. To rodzaj bezpośredniego interfejsu do 
mózgu.
Z powątpiewaniem spojrzał na przedmiot, po czym przymierzył go. Natychmiast 
usłyszał odległy głos, mruczący coś, czego nie był w stanie zrozumieć.
- Tizowyrm nie tłumaczy - mruknął. - Ten kaptur chyba go omija.
Spróbował wydać umysłem kilka poleceń, ale bez skutku.
- MoŜe być kiepsko - mruknął. - To chyba tak jak z lambentem. Bez dostrojenia nasz 
mózg nie połączy się bezpośrednio z technologią Vongów.
- Yuuzhan Vong - machinalnie poprawiła Tahiri.
- Racja. MoŜe to tylko bariera językowa. MoŜe... Tahiri, przymierz to.
- Nie jestem pilotem.
- Wiem, ale spróbuj.
Tahiri wzruszyła ramionami i włoŜyła worek na głowę. Stwór zadrŜał i dopasował się 
do jej rozmiaru.
- Och! - szepnęła. - Czekaj!
Ś

ciany stały się nagle przezroczyste, chociaŜ właśnie kolejne uderzenie wprawiło 

statek w niekontrolowany dygot. Teraz Anakin widział, co się dzieje: inny statek, 
równieŜ stojący na lądowisku, strzelał do nich z broni plazmowej. Yuuzhanie 
rozstąpili się, Ŝeby umoŜliwić mu bezpieczne strzały. Anakin pomyślał, Ŝe pewnie 
zamierzają się przebić przez powłokę... skórę?... nie uszkadzając przy tym samego 
statku.
- Dobrze - mruknęła Tahiri, muskając palcami kolejne wiązki nerwowe. - Zobaczmy, 
co... auuu!
Statek wyskoczył w górę niczym jeszcze Ŝywy węgorz z patelni. Anakin jęknął i zaraz 
wrzasnął z radości, waląc Tahiri po plecach.
- Jeszcze nam się uda! - krzyczał. - Spadamy stąd!
- Dokąd?
- Gdziekolwiek! Po prostu leć!
- Ty jesteś kapitanem - odparła. Damutek nagle uciekł w dół i stał się niewyraźną 
plamą.
- Nie najgorzej - mruknął chłopak. - Teraz gdybyś tylko mogła jeszcze sprawdzić, jak 
działa uzbrojenie...
Tahiri krzyknęła nagle i zaczęła szarpać worek, aŜ zdarła go z głowy.
- Co się dzieje?
- To coś w mojej głowie! KaŜe mi wracać! Jeszcze kilka sekund i juŜ by mnie miało!
- Niedobrze - mruknął chłopiec, obserwując błyskawicznie zbliŜa jącą się 
powierzchnię planety. Wydało mu się, Ŝe widział to ostatnio zbyt wiele razy. Pewnie 
to wina zbyt duŜej grawitacji.
Zanim znaleźli właz i wydostali się na zewnątrz, Anakin usłyszał pomruk 
zbliŜającego się statku Yuuzhan Vong.
- Tahiri - zwrócił się do dziewczyny. - Pędź. Ja z tą moją nogą będę cię tylko 
zatrzymywał.
- Nie - odparła spokojnie.
- Proszę. Tyle przeszedłem, Ŝeby cię uratować. Nie moŜesz tego zmarnować.

Tahiri pogładziła go lekko po policzku. - Nie zmarnuję - szepnęła.
- Wiesz, o czym mówię.
- Wiem, Ŝe zawsze wszystko robiliśmy razem. Wiem, Ŝe jeśli to koniec, to nie ma 
nikogo innego, kogo bardziej chciałabym mieć u mego boku. Wiem, Ŝe wciąŜ jeszcze 
moŜemy sprawić, Ŝe poŜałują, iŜ w ogóle z nami zadzierali. - Ujęła go za rękę.
Anakin mocno ścisnął podaną dłoń.
- Dobrze - zgodził się. - Razem to razem.
Statek nie potrzebował duŜo czasu, Ŝeby ich znaleźć - nie zdołali zalecieć dalej niŜ 
kilometr za rzekę. Nie był to teŜ odpowiednik śmiga-cza, lecz coś znacznie 
większego, rozmiarów korwety.
Tahiri delikatnie, nieśmiało dotknęła Anakina poprzez Moc i wtedy po raz pierwszy 
chłopiec zrozumiał, co jej naprawdę zrobiono: ból i zamęt, koszmarne wraŜenie 
nierealności. Wlał w nią strumień współczucia i siły. Więź wzmacniała się z kaŜdą 
chwilą. Dziewczyna ściskała jego palce coraz silniej, aŜ wreszcie opuścił przed nią - 
przed obojgiem -ostatnie bariery i Moc przepłynęła przez niego jak huragan.
Tahiri zaśmiała się. Nie był to śmiech dziecka.
"Razem jesteście silniejsi niŜ suma was obojga" - powiedział kiedyś Ikrit.
Razem.
Wyrwali z ziemi tysiącletnie drzewo Massasich i wystrzelili je pionowo w górę. 
Zanim uderzyło w statek Yuuzhan Vong, miało juŜ prędkość śmigacza. WyrŜnęło 
prosto w dovin basala i rozszczepiło się, powodując obrót statku. Kolejne drzewo 
wyskoczyło z ziemi, jeszcze jedno... i jeszcze jedno. Statek zawisł w powietrzu, 
strzelając do drzew kłębami płynnej plazmy. Widać było, Ŝe załoga nie całkiem 
rozumie, co się dzieje. Jedno z drzew uderzyło w wyrzutnię plazmy i cała jedna strona 
statku eksplodowała płomieniem.
Teoretycznie Jedi mogą uŜywać Mocy bez wysiłku i bez zmęczenia. W praktyce 
rzadko tak bywa.
Anakin i Tahiri przekroczyli juŜ granice swoich moŜliwości i teraz szybko opadali z 
sił.
Statek zakołysał się, płynny ogień ściekał kroplami ze stopionej broni, ale wciąŜ 
jeszcze wisiał nad nimi, a tam, skąd przybył, było jeszcze wiele innych.
Anakin mocno ścisnął dłoń Tahiri.
- Razem - szepnął.
Powietrze nad nimi zawyło i rozjarzyło się czerwonymi, ostrymi promieniami 
pulsującego światła, które cięły statek Yuuzhan Vong jak warzywo. W chwilę później 
kula ognia, zbyt jasna, by na nią patrzeć, ugodziła pojazd w to samo, otwarte juŜ 
miejsce. Statek Yuuzhan Vong był juŜ trupem, lecącym w dół jak kamień. Anakin 
spojrzał w górę z rozdziawionymi ustami.
Z nieba spływał kolejny statek - wykonany z metalu i szkła, a nie z Ŝywego koralu.
Był to zdezelowany transporter Remisa Vehna, najpiękniejszy przedmiot, jaki Anakin 
oglądał w swoim Ŝyciu.
Opadał na repulsorach z otwartym włazem.
Qorl wystawił głowę na zewnątrz.
- Na co czekacie? - zawołał. - Wskakujcie na pokład.

ROZDZIAŁ 32

Talon Karrde wzrokiem drapieŜnego gada śledził celownik skanera dalekiego zasięgu.
Pomimo to doskonale wiedział, kiedy Kam Solusar wszedł do kajuty i stanął 
bezszelestnie za jego plecami.
- Co jest?-zapytał Jedi.

- Czujniki dalekiego zasięgu twierdzą, Ŝe jakiś transporter właśnie opuścił atmosferę 
Yavina Cztery - wyjaśnił Karrde.
- Kilka chwil temu poczułem niewiarygodny skok Mocy – zastanowił się Solusar. - 
Jestem pewien, Ŝe to sprawka Anakina, a moŜe i Tahiri.
- Wyczuwasz ich teraz? Czy są w tym transporterze?
- Myślę, Ŝe muszą tam być.
Karrde potrząsnął głową.
- To mało. Skoro juŜ zapuszczam się tak głęboko na terytorium Yuuzhan Vong z duŜą 
szansą na to, Ŝe ani jeden statek z mojej floty nie powróci, to wolałbym wiedzieć na 
pewno. A moŜe to tylko jeden lub dwóch maruderów z Brygady Pokoju, którzy 
ukrywali się po drugiej stronie Yavina?
- To Anakin - zapewnił go Solusar.
Karrde rozluźnił mięśnie ramion.
- No cóŜ, to brzmi lepiej. Oczywiście pod warunkiem, Ŝe mówisz to pewnym tonem - 
odparł. - Doskonale.
Obejrzał się na swoją załogę.
- Wygląda na to, Ŝe mamy to, na co czekaliśmy. Zmiana celu misji.
Do tej pory tylko staraliśmy się przeŜyć i zbierać zbłąkanych nieprzyjaciół. Z tego, co 
się orientuję, Yuuzhanie wykorzystują nas jako tarczę strzelniczą i do odsiewania 
idiotów z ich materiału genetycznego.
- Zaczną się zachowywać inaczej, kiedyruszymy, Ŝeby przejąć tamten statek. 
Prawdopodobnie zaczną w nas strzelać wszystkim, co mają pod ręką, a my 
znajdujemy się na takiej pozycji, Ŝe niewątpliwie dostaniemy. MoŜemy zapomnieć o 
posiłkach z Nowej Republiki, musimy sobie radzić sami. Jeśli są jakieś wątpliwości 
na temat naszych planowanych działań, chciałbym je usłyszeć teraz.
Powiódł wzrokiem po mostku i ekranach, na których widniały twarze kapitanów 
pozostałych statków. Odpowiedziało mu milczenie.
- Kiedy nie byliśmy z tobą, kapitanie? - zapytała Shada z "Układu Idioty".
Jej uwaga została przyjęta chóralną owacją. Serce Karrde'a ścisnęło się z dumy.
- Wspaniale, dzieci - powiedział. - No to do roboty.
Zaledwie Anakin wszedł na pokład, powitała go seria pisków i świergotów.
- Hej, Fiver, ja teŜ się cieszę, Ŝe cię widzę - zawołał.
- Wracaj do roboty, ty  mały mechaniczny leniuchu - warknął Vehn przez ramię z 
fotela pilota. - A ty, rycerzu w gorącej wodzie kąpany, do działka. Zobaczymy, czy 
uda nam się wstrząsnąć tym warzywniakiem.
- Lepiej się czuję przy sterach - odparł chłopiec, obserwując Yavin
Cztery znikający po sterburcie.
- Po tym, co z nim zrobiłeś ostatnio? - zapytał Vehn. - Nie, dzięki, serdeczne dzięki, 
ale dość demolki jak na ten jeden raz.
- To twój statek - zgodził się Anakin.
- Masz cholerną rację.
Anakin nad ramieniem pilota spojrzał na ekran.
- Niezłe fory - zauwaŜył.
- Aha. Statki Yuuzhan potrzebują więcej czasu, Ŝeby wyjść z atmosfery. Ale jak juŜ 
raz wyjdą, to nas dogonią.
- Jaki mamy plan?
- Gnać szybko, aŜ im zwiejemy.
- I to wszystko?
- Hej, tylko improwizuję. SkarŜysz się, Ŝe ci uratowałem tyłek?
- Nie - odparł chłopiec. - Właściwie myślałem o tym, Ŝeby ci podziękować, ale teraz 
juŜ nie jestem taki pewny.

- Daj spokój, bo się zaraz rozpłaczę. Jeśli masz jakiś plan, daj mi znać.
Anakin rozejrzał się po rozgwieŜdŜonym niebie. Był słaby, bardzo słaby, ale 
wydawało mu się, Ŝe coś wyczuwa.
- Podaj mi czujniki dalekiego zasięgu - szepnął.
- Przykro mi, ale nic z tego. Pracowaliśmy nad tym, kiedy te potworne bliźniaki 
powiedziały mi, Ŝe czują, Ŝe potrzebujesz pomocy. Przerwaliśmy naprawę i daliśmy 
gazu.
- Sannah, Valin - zawołał ich Anakin i gestem nakazał, Ŝeby podeszli. - Wyczuwacie 
tam coś?
- Jasne - odparł Valin po chwili. - Kam Solusar... jest gdzieś tam.
- Tak - dodała Sannah. - Ja go teŜ czuję.
- Jestem za słaby, Ŝeby mieć pewność, Tahiri teŜ. Powiedzcie Vehnowi, gdzie.
Valin przez chwilę bacznie obserwował przestrzeń na ekranie, wreszcie wskazał 
punkt około dziewięćdziesięciu stopni na sterburtę.
- Tam.
- Tam? - zapytał Vehn. -I to ma być kierunek?
- Mamy hipernapęd? - wtrącił Anakin.
- Nie.
- To proponuję, Ŝebyś ustawił kurs tak, jak pokazuje Valin. Inaczej przerobią nas w 
gwiezdny pył.
- Lepsze to, niŜ dać się znowu złapać - szepnęła Tahiri.
- No dobrze - zgodził się Vehn. - Do tej pory te małe potworki miały rację, 
przynajmniej dziś.
Anakin ruszył w stronę siedzenia drugiego pilota, ale Vehn połoŜył na nim rękę.
- Tu siedzi Qorl - zaoponował.
- Ja ustępuję - wtrącił Qorl. - KaŜdy Solo, którego znam, jest lepszym pilotem ode 
mnie.
- Nie bądź niemądry - odparł Anakin. - Nawet gdyby to była prawda, jesteś w lepszej 
kondycji do latania niŜ ja. Przepraszam, Ŝe się wpychałem. Wy dwaj tworzycie dobrą 
parę.
MęŜczyźni spojrzeli po sobie.
- Qorl dał mi pewien... pogląd na sprawy - wyjaśnił Vehn.
- Częściej przy uŜyciu buta niŜ czegokolwiek innego - odparł stary, ale i on się 
uśmiechał.
- No cóŜ - niezręcznie odezwał się Anakin. - Dziękuję wam obu.
Przylecieliście po mnie i Tahiri, chociaŜ mogliście po prostu uciec.
- śartujesz chyba - przerwał mu Vehn. - śeby te małe potworkizmieniły mi mózg w 
trociny?
- I tak jeszcze nie koniec wszystkiego. JuŜ dwa razy byłem zestrzeliwany na Yavinie 
Cztery. Nie mam szczęścia, jeśli chodzi o wychodzenie z tego systemu.
- To prawda - odparł Anakin. - Ale i tak jesteśmy bliŜej niŜ byliśmy.
- Skoro juŜ o tym mowa, będziemy mieli randkę z Yuuzhanami za jakieś pół godziny 
- oznajmił Vehn.
- Tak szybko nas doganiają?
- Nie. JuŜ tam są.
- Idę na wieŜyczkę - oznajmił Anakin.
- Dobra. PokaŜ im przynajmniej, Ŝe zamierzamy się bronić - mruknął Vehn.
- Transporter został zaatakowany przez Yuuzhan Vong, sir - zameldowała H'sishi. - 
Oberwali kilka razy, ale wciąŜ lecą prosto w naszą stronę.
- Jak długo? - zapytał Karrde.
- Jeśli damy prosty kurs, nie więcej niŜ dwadzieścia minut. Ale jeśli to zrobimy, 

staniemy się doskonałym celem dla tej blokady, która się tam tworzy.
- Ale jeśli polecimy okręŜną drogą, nie dotrzemy do nich przedtym 
pseudoniszczycielem. Dankin, kurs prosto na nich. "Układ Idioty", "Etherway" i 
"Dymisja" będą nas eskortować.
- Sir, to nie są nasze najlepiej uzbrojone statki.
- Ale tylko one mogą nas dogonić, prawda? Spokojnie, stabilny kurs.
- Doskonale, sir. Będziemy w ich zasięgu za dziesięć minut... JeŜeli nie mają czegoś, 
o czym nie wiemy, choć ostatnio z Yuuzhanami to właściwie reguła.
Anakin obserwował skoczka koralowego, przesuwającego się ku rufie. Nie zniszczył 
go jeszcze. Dwa pierwsze strzały zostały wessane przez anomalię grawitacyjną 
wytwarzaną przez dovin basala, a trzeci tylko ją osłabił. Mały stateczek nie miał 
jednak wystarczającej prędkości, Ŝeby pozostać w okolicy transportera. Na razie 
skoczki były tylko utrapieniem, nawet niezbyt duŜym.
Bardziej martwił go niszczyciel, powoli opuszczający się nad nim po sterburcie, a 
jeszcze bardziej to, Ŝe niewiele zza niego widział. O ile się orientował, pomiędzy nim 
a Talonem Karrde 'em mogła czekać cała yuuzhańska flota. Jeszcze raz próbował 
dosięgnąć znajomej obecności Karna Solusara i tym razem przez krótką chwilę 
wydało mu się, Ŝe ją znalazł. Ale Kam mógł równie dobrze być o całe lata świetlne w 
tamtym kierunku - a moŜe to w ogóle tylko poboŜne Ŝyczenia. Nie miał Ŝadnej 
pewności.
Miał za to absolutną pewność, Ŝe niszczyciel juŜ wkrótce dobierze im się do skóry. 
Mógł mieć tylko nadzieję, Ŝe Vehn ma w zanadrzu parę sztuczek.
- Bezpośrednie trafienie w "Układ Idioty" - zameldowała H'sishi.
- Shada, jesteś tam? - zapytał Karrde przez komunikator.
- WciąŜ jestem, szefie. Połaskotali nas, ale i tak nadąŜamy.
- Jeszcze jeden taki strzał i jesteście jonami - zdenerwował się Karrde. - Odpadajcie. 
JuŜ dość zrobiliście.
- Przepraszam, szefie, ale nic nie słyszą. Coś się dzieje z moim komunikatorem. 
Trzymaj się, jesteśmy blisko.
Moc w "Szalonym Karrdezie" nagle gwałtownie spadła i zaraz wróci-ła do normy. 
Powłoka aŜ zadygotała od odległej wibracji Dwa statki eskortujące nie były w stanie 
ochronić ich przed wszystkim. "Dymisja" zmieniła się w kulę ognia juŜ w pierwszej 
wymianie strzałów, prawdo-podobnie z całą załogą na pokładzie.
Z dobrą załogą. Później będzie ich opłakiwał, kiedy będzie miał na to czas.
Zobaczył, jak "Układ Idioty" dostaje ostatni strzał wprost w silniki, statek rozjarzył się 
pióropuszami plazmy, na rufie zatańczyły ogniki wyładowań.
- Wynoś się stamtąd, Shada! - wrzasnął w komunikator.
Brak odpowiedzi.
- "Układ Idioty" wciąŜ leci równo z tamtym niszczycielem, sir - zameldowała H'sishi. 
- Nie rozumiem tego. Jej silniki przepadły, a reaktor jest bliski stanu krytycznego.
Karrde zamrugał.
- Shada! - warknął i rzucił się do Dankina. - Dwa stopnie na sterburtę i tak trzymaj.
- Co on robi, sir?
- Trzyma ich na promieniu ściągającym. Chyba przekierowali na niego moc. Całą.
W chwilę potem "Układ Idioty" zniknął w kuli oślepiająco białego światła, zabierając 
przy okazji duŜy kawał yuuzhańskiego niszczyciela.
- Shada -jęknął Karrde i nagle poczuł się bardzo zmęczony. W ciągu swego Ŝycia 
stracił więcej przyjaciół niŜ wrogów. Patrzył śmierci w twarz zbyt wiele razy, aby 
jeszcze zachować złudzenia. Pewnego dnia los zwróci się przeciwko niemu i on takŜe 
zginie. Wydawało mu się jednak, Ŝe z wszystkich ludzi, których znał, Shada przeŜyje 
go na pewno.

- Jeden niszczyciel załatwiony - zgrzytnął zębami. - Jeden przed nami.
- Właśnie straciliśmy "Etherway", sir - szepnęła H'sishi.
- Zniszczony?
- Nie. Nie ma zasilania.
- Zostaliśmy tylko my.
- Tak.
- Przeciwko nim wszystkim.
- Chyba Ŝe chce pan czekać na cała resztę, sir. Ja... sir, za nami!
Karrde zobaczył statek na ekranie i tylko rutyna sprawiła, Ŝe serce nie skoczyło mu do 
gardła.
Jednostka, która się pojawiła niemal tuŜ nad nimi, była imperialnym niszczycielem 
gwiezdnym.
Czerwonym imperialnym niszczycielem gwiezdnym.
- Komunikat, sir - odezwał się Dankin.
- Przełącz.
Na ekranie pojawiła się brodata ludzka twarz.
- No dobrze, Karrde - warknął brodacz. - Podejrzewam, Ŝe ciebie takŜe będę musiał 
wyciągać z tego bagna. Mam nadzieję, Ŝe znajdziesz coś przyzwoitego, Ŝeby mi to 
wynagrodzić.
- Booster Terrik!
- A któŜ by inny?
- Jestem pewien, Ŝe coś wygrzebię w magazynie.
- Na razie niewaŜne. Gdzie mój wnuk?
- Zdaje się, Ŝe na tym transporterze, który zaraz zostanie połknięty przez ten wielki 
statek yuuzhański.
- Tylko to chciałem wiedzieć. Zobaczymy się po drugiej stronie,
Karrde.
- Po drugiej stronie czego?
- Mgławicy, którą zaraz wyprodukuję.
Ekran pociemniał.
- No cóŜ, moi drodzy - odezwał się Karrde. - Mamy całkiem nową grę. Rozegrajmy ją 
dobrze.
Anakin utrzymywał ciągły ogień z turbolasera, aŜ kaskady stopionego koralu yorik 
spływały po powłoce statku niszczyciela. Wróg ledwie zdawał się go zauwaŜać, nawet 
z całkiem bliskiego zasięgu, w jakim się znaleźli - kilkadziesiąt metrów od 
powierzchni.
Musiał przyznać, Ŝe Vehn radzi sobie całkiem nieźle - podlatuje blisko, aby uniknąć 
duŜych dział, i wywija skomplikowany spiralny taniec wokół osi statku, uchylając się 
przed grawitacyjnymi mackami do-vin basala. Gdyby odlecieli za daleko, mogliby 
mieć mniej szczęścia. Jeden porządny strzał z duŜego działa plazmowego i juŜ po 
nich.
- Hej tam, nie spać - zatrzeszczał głos Vehna. - Wystrzeliwują skoczki koralowe.
Anakin to widział. Yuuzhanie Vong nie dokowali myśliwców w śluzach, ale 
transportowali je poprzyczepiane do całej powłoki statku. Anakin zdąŜył juŜ 
przyszpilić kilka nieaktywnych, ale teraz zaczęły się odczepiać całe ich roje.
- Musisz je trzymać na dystans, Solo - warknął Vehn głosem pełnym desperacji. - 
Jeśli spróbujemy im uciec, dopadną nas niszczyciele.
- Zrozumiano - odparł Ąnakin. Potem nie miał juŜ czasu mówić.
Całym ciałem i duszą skoncentrował się na dziko tańczących organicz
nych formacjach wroga. Nie wiedział nawet, skąd ma zacząć je liczyć.
Nadlatywały, a on je zestrzeliwał. Złapał rytm - raz-dwa-trzy. Pierwszy strzał w 

anomalię grawitacyjną, Ŝeby ją wyczerpać, Drugi - tuŜ poza horyzontem zdarzeń. 
Statek przesunie się, Ŝeby go przechwycić, a wtedy trzeci strzał zazwyczaj trafi w cel. 
Nieraz skoczek zdołał pochłonąć wszystkie trzy strzały, czasem spójne światło 
zabłysło na tyle blisko anomalii, Ŝe zostawało przez nią ugięte. Najczęściej jednak, 
przy odpowiednim rytmie, był w stanie umieścić ten trzeci strzał tam, gdzie sobie tego 
Ŝ

yczył.

Nie mógł jednak powystrzelać wszystkich. Transporter podskakiwał i jęczał 
rozpaczliwie, gdy stopiona plazma dokonywała dzieła zniszczenia. Anakin ignorował 
wstrząsy i walczył w ponurym milczeniu.
Vehn teŜ się nie odzywał, jeśli nie liczyć przekleństwa od czasu do czasu. Wszyscy 
mieli juŜ dość gadania.
Jeden strzał wroga przedostał się przez zaporę ogniową Anakina i odbił się od kokpitu 
wieŜyczki, pozostawiając na transparistali nadtopione pasmo. Anakin wycelował w 
ś

miałka, ale tamtego juŜ nie było. Odwrócił się z powrotem, by dopaść drugiego, 

którego dostrzegł kątem oka, i uderzył go pełną mocą. Skoczek zawirował, po czym 
wyprostował kurs.
W jego kierunku. Anakin z absolutnym spokojem strzelał raz za razem i obserwował.
Anomalia połknęła pierwszy strzał, drugi odchylił się szerokim łukiem. Za to trzeci 
trafił w sam środek. Stateczek z błyskiem zniknął z pola widzenia, ale kokpit został 
zasypany strumieniem ostrych odłamków, jakby wpadł w pole asteroid.
Pojawiły się pierwsze pąjęczynki pęknięć.
Jeszcze jeden strzał, a będę oddychał próŜnią, pomyślał Anakin.
Ale w Ŝadnym wypadku nie mógł opuścić wieŜyczki. Upewnił się, czy zatrzasnął 
blokadę odcinającą go od reszty statku. Nie musiał wszystkich zabierać ze sobą.
Zestrzelił jeszcze dwa skoczki, kiedy trzy następne w formacji klinowej ruszyły 
wprost na niego. Wziął głęboki, uspokajający oddech i zaczął strzelać, ale wiedział, 
Ŝ

e nie da rady wszystkim.

Rzeczywiście, wystrzelił jeszcze ze dwa razy, po czym uszkodzony laser przegrzał się 
i przeszedł na chwilę w stan odpoczynku. Anakin beznamiętnie wodził wzrokiem za 
nadlatującymi skoczkami. Sięgnął w Moc w nadziei, Ŝe znajdzie jakieś odłamki i 
obrzuci nimi stateczki.
Zaczął się zastanawiać, co to za uczucie, kiedy krew zaczyna wrzeć.
Wyczuł ich w Mocy w tej samej chwili, kiedy skoczki rozbryznęły się w oślepiająco 
białej kuli światła, a dwa X-skrzydłowce wyskoczyły zza rozszerzającej się chmury 
gazów i odłamków koralu. Komunikator oŜył.
- Pomóc ci, braciszku?
- Jaina!
- Ale nas wplątałeś w aferę, Anakinie - odpowiedział mu męski głos.
- Jacen! Gdzie., jak...?
- Wyjaśnienia potem - przerwała Jaina. - Kto pilotuje tę balię?
- To ja - wtrącił Vehn.
- No to wynoś się stąd i to szybko - poleciła. - My dopilnujemy, Ŝeby was nie dopadły 
te szczeniaki. Corran Horn teŜ tu jest. Prawie mi Ŝal Yuuzhan.
- Ale jeśli odlecę...
- Uwierz mi, braciszku - wpadła mu w słowo. - Nie poŜałujesz, jeśli odlecisz.
Anakin wydał z siebie głębokie westchnienie ulgi, kiedy turbolaser obudził się do 
Ŝ

ycia.

- Mam tylne wyjście - oznajmił rodzeństwu. - Tylko oczyśćcie mi drogę. Vehn, rób 
lepiej to, co ci kaŜą,
- Jak sobie Ŝyczysz - sarkastycznie odparł pilot.
A potem tylko otworzył usta i westchnął. Anakin nie wiedział dlaczego, dopóki nie 

znaleźli się po drugiej stronie "Błędnej Wyprawy". Tymczasem statek Yuuzhan 
rozjarzył się ogniem niczym supernowa.
Anakin gapił się w transparistalowe okno i śmiał tak szeroko, Ŝe mógłby połknąć 
półksięŜyc w poprzek.
Karrde'owi nie było do śmiechu, kiedy w standardowy dzień później statki Yuuzhan 
wreszcie podwinęły ogon i wykonały skok w nadprzestrzeń. Obserwował dryfujące 
szczątki statków wroga i swoich, ponuro szacując własne straty.
Tak, za stary juŜ był na takie wariactwa.
- Kapitanie, wiadomość do ciebie.
Przez chwilę miał ochotę ją zignorować, ale w tym momencie - tuŜ po walce - mogło 
to być coś naprawdę waŜnego.
- Przełącz, H'sishi.
W chwilkę później na ekranie pojawiła się szczupła twarz męŜczyzny w średnim 
wieku.
- Corran Horn - powitał go Karrde. - Miło cię widzieć. Byłeś na niszczycielu 
gwiezdnym teścia?
- Kiedy Jacen i Jaina nas znaleźli, rzeczywiście tak było. I... – Twarz skurczyła mu się 
na chwilę, po czym znów przybrała obojętny wyraz. - Karrde, chciałem ci 
podziękować za uratowanie mojego syna i innych dzieci. Wiem, ile cię to kosztowało.
Nic nie wiesz, pomyślał Karrde.
- Proszę bardzo - odpowiedział na głos. - Kiedy coś obiecuję, robię wszystko, Ŝeby 
dotrzymać obietnicy.
- W tym jesteśmy do siebie podobni - podkreślił Horn. – Zawsze spłacam moje długi. 
A teraz jestem twoim wielkim dłuŜnikiem.
Karrde przyjął to wyznanie lekkim skinieniem głowy.
- Cieszę się, Ŝe twój syn jest zdrów i cały. Czy mogę coś jeszcze dla ciebie zrobić? 
Przepraszam, Ŝe jestem taki lakoniczny, ale jakoś nie mam w tej chwili nastroju do 
rozmowy.
- Zaraz dam ci spokój. Oczywiście to nawet w części nie wyrównuje mojego długu, 
ale mam coś dla ciebie.
- Co?
- Właściwie powinienem powiedzieć: kogoś. - Horn odsunął się, a na jego miejscu 
pojawiła się smutna twarz Shady D'ukal.
- Shada!
- DajŜe spokój, Karrde - odpowiedziała. - Chyba nie sądziłeś, Ŝe będę na tyle głupia, 
aby zostać na płonącym statku? Gdy tylko nas złapali, wszyscy uciekliśmy w 
kapsułach ratunkowych. Horn nas namierzył swoim X-skrzydłowcem, robiąc szeroką 
spiralę w kierunku gazowego giganta. -
ZmruŜyła oczy i uwaŜniej spojrzała na ekran. - Hej, szefie, co z twoim okiem?
- Ten cholerny wentylator rozpyla kurz - odparł Karrde, mruga niem pozbywając się 
podejrzanej wilgoci. - A ty zbieraj swój szanowny tyłek i wracaj, Ŝebyśmy mogli 
podyskutować, jak zamierzasz mi spłacić
"Układ Idioty".
Shada przewróciła oczami.
- Do zobaczenia, szefie.
Pomimo wszystkich strat Talon Karrde pozwolił sobie wreszcie na dyskretny, leciutki 
uśmieszek. Właściwie dlaczego nie? PrzecieŜ zwycięŜyli.

EPILOG

- Nie wierzyłam, Ŝe znajdziemy Boostera - wyznała Jaina z pełnymi ustami. - JuŜ 

byłam gotowa porwać "Cień Jadę" i lecieć na Yavin.
Kiedy Booster nie chce dać się znaleźć, potrafi zniknąć jak nikt.
- A co robił? - spytał Anakin.
- Przemycał broń dla hutyjskiego podziemia, jeśli chcesz wiedzieć
- odrzekła. - Właśnie się zastanawiałam, dokąd uda się Booster, kiedy zechce 
przyłoŜyć rękę do tej wojny i dalej ciągnąć z niej zyski bez moralnego kaca.
- śartujesz.
- Nie zaszkodziło, Ŝe Corran był z nim - dodał Jacen. – Dzięki temu wyczuwaliśmy go 
w Mocy.
- Ale i tak...
- Jacen jest skromny - przerwała mu Jaina. - Spędził mnóstwo czasu pogrąŜony w 
głębokiej medytacji, usiłując znaleźć Corrana. To nie był przypadek.
- Naprawdę imponujące - przyznał Anakin.
- Dziękuję, Anakinie - odrzekł Jacen, jakby zaskoczony. Zmarszczył czoło, co 
niesłychanie upodobniło go do ojca. - W porządku, mały?
Anakin kiwnął głową.
- Tak, właściwie tak. Oczywiście noga jeszcze mnie boli, nawet z plastrem z bacty, 
ale poza tym chyba wszystko w porządku. Nawet lepiej niŜ w porządku.
- Co masz na myśli? -zapytał Jacen podejrzliwie.
Anakin przez chwilę przeŜuwał w zadumie.
- Do tej pory nie potrafiłem patrzeć na Yuuzhan Vong inaczej, jak tylko jak na 
wrogów - wyjaśnił.
- Bo to są wrogowie - zapewniła go Jaina.
- Tak - przyznał Anakin. - Tak samo jak Imperium. Ale mama i ojciec, i wujek Lukę 
musieli przynajmniej wyobrazić sobie ludzi, z którymi walczyli, poza Palpatine'em 
oczywiście, jako potencjalnych przyjaciół.
W końcu właśnie tak wujek Lukę zniszczył Imperatora, prawda? Potrafił sobie 
wyobrazić Dartha Vadera  jako ojca, jako przyjaciela. Yuuzhanie Vong... no cóŜ, 
szczerze mówiąc nigdy nie chciałem nawet myśleć
o nich w ten sposób.
- Nie ułatwiają nam tego, to fakt - mruknęła Jaina. - Wiesz przecieŜ, co się stało z 
Elegosem, kiedy próbował ich zrozumieć.
- Chcesz powiedzieć Ŝe tobie udało się to, czego nie potrafił zrobić Elegos? - zdziwił 
się Jacen.
- Czy ich rozumiem? Nie, nie całkiem. Ale i tak mam o nich większe pojęcie niŜ 
przedtem. Mogę zacząć myśleć o nich jak o ludziach, a to duŜa róŜnica.
Jacen skinął głową.
- Oczywiście masz rację. Czy to oznacza, Ŝe juŜ nie zamierzasz z nimi walczyć? A 
moŜe spróbujesz popracować nad zawarciem pokoju?
Anakin zamrugał.
- Chyba Ŝartujesz! Musimy z nimi walczyć, Jacenie. W kaŜdym razie ja muszę. Po 
prostu teraz wiem juŜ lepiej, jak się do tego zabrać.
Mars powrócił na czoło Jacena.
- Jesteś pewien, ze wyciągnąłeś z tej całej historii właściwą naukę?
- zapytał ostroŜnie.
- Nie obraź się, Jacenie, ale chyba dam sobie spokój z zastanawianiem się, jaką naukę 
mógłbym z tego wyciągnąć, gdybym był kimś innym. Szczerze mówiąc, gdybym był 
kim innym, nie sądzę, Ŝebym przeŜył tak długo, by się czegokolwiek nauczyć.
- Powiedz Boosterowi, Ŝe musimy ewakuować statek – wtrąciła Jaina. - Anakin 
nadyma się w takim tempie, Ŝe zaraz rozerwie kadłub.
- Wierz mi albo nie - powiedział chłopiec - ale nie powiedziałem tego z dumą. Po 

prostu stwierdziłem fakt.
- Duma jest bardzo zdradliwa - ostrzegł Jacen. - Potrafi się dobrze ukryć. Mam 
nadzieję, Ŝe znajdziesz czas na długą rozmowę z wujkiem Lukiem. Chyba Ŝe, twoim 
zdaniem, równieŜ on niczego cię juŜ nie moŜe nauczyć.
- Mów za siebie, Jacenie - odciął się Anakin.
- I nie zapominaj, Ŝe w ostatecznym rozrachunku to my wyciągnę liśmy twój zadek z 
ognia - dorzuciła Jaina.
Anakin pozwolił sobie na tajemniczy uśmieszek.
- PrzecieŜ właśnie to chciałem dać do zrozumienia, nie zauwaŜyłaś? Kiedy 
powiedziałem, Ŝe nikt inny nie przeŜyłby tak długo, miałem właśnie na myśli to, Ŝe 
nikt inny w całej galaktyce nie ma takiego rodzeństwa jak wy dwoje.
Wziął swoją tacę i wstał, hamując śmiech na widok ich rozdziawionych ust.
- A teraz przepraszam was - dodał. - Muszę się z kimś zobaczyć.
Anakin znalazł Tahiri w jej kajucie. Przez uchylone drzwi widział, Ŝe dziewczyna 
leŜy na łóŜku z bosymi stopami opartymi o ścianę, a wzrok ma wbity w okno z 
transparistali i odległą mgłę jądra galaktyki.
Anakin poskrobał palcem we framugę.
- Cześć - rzucił.
- Cześć. Wejdź, jeśli chcesz.
- Jasne. - Przysiadł na krawędzi łóŜka.
- Nie było cię na kolacji - zaczął. - Myślałem, Ŝe coś ci przyniosę.
Umieścił pojemnik z posiłkiem na łóŜku.
- To dzieło Corrana. Zdaje się, Ŝe ostatnio nic, tylko gotuje.
- Dzięki - odparła. Odwróciła głowę i po raz pierwszy spojrzała mu w oczy.
- Co się z nią stało? - zapytała. - Co się stało z bazą mistrzów przemian?
- Jesteś pewna, Ŝe chcesz o tym usłyszeć? Za kaŜdym razem, kiedy ktoś próbuje 
poruszyć ten temat...
- Wtedy nie byłam gotowa o tym mówić. Teraz jestem.
- Dobrze. No cóŜ, Booster właściwie ją usmaŜył. Karrde i jego ludzie ewakuowali 
niewolników. Niedługo gdzieś ich wysadzimy. Oczywiście Yuuzhanie mogą wrócić, 
poniewaŜ zostawiliśmy system właściwie bez obrony, ale na to nic nie moŜemy 
poradzić.
- Nie - zgodziła się. - Nie moŜemy. Zdaje się, Ŝe to koniec naszej akademii.
- AleŜ skąd! Akademia nigdy nie była miejscem. To myśl, to idea.
Po prostu teraz będziemy się uczyć w biegu. Booster pozwolił dzieciakom z akademii 
pozostać na "Błędnej Wyprawie". Będzie skakał tu i tam po galaktyce, aŜ wreszcie 
znajdziemy dla nich jakieś bezpieczne miejsce.

- Bezpieczne? - syknęła Tahiri. - Jak moŜna w ogóle mówić o bezpieczeństwie? Jak 
cokowiek w ogóle moŜe być... - słowa uwięzły jej w gardle. Szybko odwróciła głowę, 
Ŝ

eby spojrzeć w przestrzeń.

- Tahiri, wiem, co czujesz - szepnął Anakin.
Przymknęła oczy. Spod zaciśniętych powiek wypłynęły dwie łzy.
- Jeśli ktokolwiek moŜe coś wiedzieć na ten temat, to pewnie ty - odrzekła po chwili.
- To, co ci zrobili, było straszne, wiem...
- To, co oni mi zrobili? Anakinie, ja ucięłam głowę Mezhan Kwaad.
- Musiałaś.
- Chciałam. Spodobało mi się to.
- Ona cię torturowała. Próbowała zniszczyć wszystko, czym jesteś.
Nie moŜesz się obwiniać o chwilę gniewu.
- Myślę, Ŝe ona rzeczywiście zniszczyła wszystko to, czym byłam

- odparła Tahiri. - Kiedy ją zabiłam, to był takŜe mój koniec.
- Nie - zapewnił ją Anakin. - To nieprawda. Chyba wiem, co mówię. Zgodzisz się ze 
mną? To, co najlepsze, wciąŜ jest w tobie, Tahiri.
- Wszystko to moja wina - upierała się. - Mistrz Ikrit umarł z mojego powodu, ludzie 
Karrde'a teŜ zginęli przeze mnie.
- No nie, w tym ja powinienem być lepszy - zaprotestował. - W obwinianiu się o 
wszystko po kolei. Mogę cię nauczyć, jak się to robi.
Właściwie, jeśli dobrze się nad tym zastanowić, z pewnością znajdziemy jakiś sposób, 
Ŝ

eby zwalić na ciebie winę przede wszystkim za to, Ŝe Yuuzhanie w ogóle trafili na tę 

galaktykę. - Przekrzywił głowę. - Nie...jednak wolę, Ŝebym to ja był temu winien. Na 
ciebie moŜemy zwalić
Palpatine'a, jeśli chcesz.
Tahiri zmarszczyła brwi.
- Odkąd to zrobiłeś się taki gadatliwy? - zapytała.
- Nie wiem. A odkąd ty zaczęłaś zacinać się na kaŜdym słowie, jakby trzy czy cztery 
naraz miały rozerwać ci gardło?
Kąciki jej ust zadrgały lekko i uniosły się w górę, choć jeszcze słabo przypominało to 
uśmiech.
- MoŜesz się zamknąć? Wolałam cię takim, jaki byłeś przedtem.
- Ja ciebie teŜ.
Przez chwilę w milczeniu obserwowali gwiazdy.
- Dokąd teraz pójdziemy?-zapytała, kiedy milczenie stało się juŜ zbyt męczące. - 
Wrócimy, Ŝeby walczyć z Yuuzhanami?
- W końcu pewnie tak.
- Chcę iść z tobą.
- Dlatego powiedziałem "w końcu". Zostanę tu przez jakiś czas.
Dopóki nie wyzdrowiejesz. Dopóki ja nie wyzdrowieję. A potem, jeśli w dalszym 
ciągu będziesz chciała pójść, pójdziemy. Razem.
Nie odpowiedziała, ale po raz pierwszy od opuszczenia Yavina wyczuł w niej coś w 
rodzaju nadziei.
- Adeptko Nen Yim. Wystąp.
Nen Yim złoŜyła głęboki ukłon i stanęła przed mistrzem wojennym, Tsavongiem 
Lahem.
- Po pierwsze, Ŝądam sprawozdania ze zniszczenia kompleksu mistrzów przemian. 
Potem będę miał do ciebie inne pytania.
- Tak, mistrzu wojenny. Na twój rozkaz...
- Wydałem ten rozkaz. Mów.
- O bitwie w przestrzeni nie wiem nic, mistrzu wojenny. Wiele z naszych statków 
zginęło na ziemi lub podczas walk w atmosferze. A potem zaatakowano damuteki z 
powietrza. Zostały zniszczone tak, Ŝe nie dały się uleczyć.
- To akurat jest oczywiste. Mów dalej.
- Potem bombardowania ucichły i niewierni zaczęli lądować. Z początku nie 
wiedzieliśmy, dlaczego. DłuŜsze bombardowanie wybiłoby nas wszystkich bez ryzyka 
dla niewiernych. Tymczasem wielu z nich padło ofiarą wojowników.
- Nie znasz tych niewiernych tak dobrze, jak ci się wydaje. Ich przywiązanie do 
własnego gatunku prowadzi do bezsensownych czynów.
- Zgadzam się, mistrzu wojenny. To jasne, Ŝe ich celem było odzyskanie 
niewolników.
- A ty gdzie wtedy byłaś?
- Ukryłam się pomiędzy zhańbionymi, mistrzu wojenny. Myślałam, Ŝe prawdziwych 
członków kast będą brać do niewoli.

- To było tchórzostwo, mistrzyni.
- Proszę o wyrozumiałość, mistrzu wojenny, ale miałam inne powody niŜ strach o 
własne Ŝycie.
- Wyjaśnij je. Byle krótko.
- Moja pani, Mezhan Kwaad, została zamordowana przez Jeedai, którą poddawaliśmy 
przemianie.
- Nie dałyście sobie z tym rady.
- Przeciwnie, mistrzu wojenny. Jeszcze kilka cykli i byłaby nasza.
Gdyby nie wtrącił się ten drugi Jeedai...
- Tak - warknął mistrz wojenny. - Ten drugi. Solo. Jeszcze jeden Solo.
Odszedł gwałtownie, ale zatrzymał się i okręcił na pięcie.
- Mistrz Yal Plaath nie zgadza się z tobą, adeptko. Twierdzi, Ŝe twoja mistrzyni 
potajemnie praktykowała herezję, a wszelkie wyniki, jakie otrzymałyście, są 
splamione bluźnierstwem.
- Mistrz Yal Plaath to szacowny mistrz przemian. Podobnie jakm Mezhan Kwaad. 
Nigdy nie miała moŜliwości zareagować na te oskarŜenia, a jak nie mogę przemawiać 
w jej imieniu. Powiem ci jednak, mistrzu wojenny, Ŝe to, czego dowiedzieliśmy się na 
temat Jeedai, było bardzo cenne. Ma wielką wartość dla Yuuzhan Vong. Zapisy z 
damuteka zostały zniszczone, moja mistrzyni nie Ŝyje. Dlatego ukryłam się pomiędzy 
zhańbionymi, aby chronić tę informację.
- Zrobiłaś to bez powodu. Niewierni nie brali jeńców.
- Nie, mistrzu wojenny. Ale wtedy o tym nie wiedziałam.
- Zgadzam się. To dziwny gatunek. Nie trzymają niewolników, nie składają ofiar. Nie 
cenią jeńców. Nie wszczynają wojen, Ŝeby ich zdobyć. UwaŜają ich za niepotrzebny 
cięŜar lub monetę, za którą mogą odzyskać własnych nędznych pobratymców. 
Paskudna i bezboŜna
mieszanina gatunków.
- Jeśli mogłabym poprosić cię o opinię, mistrzu wojenny... dlaczego nas nie zabili, 
kiedy juŜ dostali to, czego chcieli? Trupy nie są cięŜarem.
- Są słabi. Nie posiedli zrozumienia Ŝycia i śmierci.
Machnął dłonią na znak, Ŝe zakończył temat, po czym znów zwrócił spojrzenie na 
Nen Yim.
- Ta sprawa została bardzo źle rozwiązana, zarówno przez mistrzów przemian, jak i 
przez wojowników - orzekł wreszcie. - Gdyby Tsaak Vootuh nie zginął, zabiłbym go 
osobiście. A ciebie oddałbym na ofiarę.
- Jeśli śmierć jest moim przeznaczeniem, mistrzu wojenny, jeśli to właśnie 
przewidzieli dla mnie bogowie, przyjmę ją. Ale powtarzam: to, czego się 
dowiedziałyśmy o Jeedai, nie moŜe zginąć wraz ze mną. Daj mi przynajmniej szansę 
zarejestrować to, co wiem, w ąahsie światostatku.
Okrutne spojrzenie mistrza wojennego nie drgnęło nawet.
- Zostanie ci dana taka moŜliwość. Nie zniwecz tego, jak uczyniła to twoja mistrzyni.
- A jeśli schwytamy kolejnych Jeedai? Czy prace nad nimi zostaną wznowione?
- Wasza domena poniosła poraŜkę. Nie dostaną drugiej szansy pracy z Jeedai. 
Domena Plaath przejmie pracę nad tym problemem.
Więc nigdy go nie rozwiąŜą, pomyślała Nen Yim. Nie miała oczywiście odwagi 
powiedzieć tego mistrzowi wojennemu w twarz.
- A domena Kwaad? - zapytała.
- Światostatki są stare. Trzeba się nimi opiekować.
Nen Yim powaŜnie skinęła głową, ale Ŝołądek skurczył jej się boleśnie. Znów na 
ś

wiatostatek, do zamkniętych przestrzeni i gnijącego maw luur. Znów będzie słuŜyć 

mistrzom tak pogrąŜonym w dawnych wierzeniach, Ŝe pozwoliliby raczej zginąć 

Yuuzhanom, niŜ dopuścić do zmian.
Niech będzie i tak. Ale w głębi serca Nen Yim wciąŜ uwaŜała, Ŝe to Mezhan Kwaad 
jest jej mistrzynią. Postara się sama kontynuować prace, które tamta rozpoczęła. Były 
zbyt waŜne. A jeśli będzie musiała za nie zginąć, cóŜ, mus to mus. Chwalebna herezja 
przetrwa.
- Poddaję się twojej woli, mistrzu wojenny - skłamała.
- Jeszcze jedna sprawa, zanim odejdziesz - odezwał się Tsavong Lah. - Spędziłaś 
wiele czasu pomiędzy zhańbionymi, zanim przybyła odsiecz. Czy słyszałaś o nowej 
herezji, jaka podobno krzewi się między nimi, a dotyczy Jeedai?
- Słyszałam, mistrzu wojenny.
- Wyjaśnij mi ją.
- Zhańbieni Ŝywią dla nich pewien szczególny podziw, mistrzu wojenny. Wielu 
uwaŜa, Ŝe Vua Rapuung został podniesiony ze statusu zhańbionego przez Jeedai Solo. 
Wielu takŜe sądzi, Ŝe ich własne odkupienie nie leŜy w modlitwie do Yun-Shuno, lecz 
w Jeedai.
- Czy moŜesz podać imię kogoś, kto wyznaje tę herezję?
- Kilku osób, mistrzu wojenny.
- Podaj więc. Niechaj ta herezja zginie w zarodku, tu, na tym księŜycu, choćby kaŜdy 
Zhańbiony po kolei miał zginąć w chwalebnej ofierze.
Nen Yim skinęła głową twierdząco, ale w duchu powtarzała sobie jedno:
Represje zawsze były ulubioną poŜywką dla herezji.

PODZIĘKOWANIA
Wielkie dzięki dla Shelly Shapiro, Sue Rostoni, Jima Luceno i Troa Denning za 
pomoc podczas tworzenia rękopisu; Mike'owi Stackpole'owi, za radę i zapewnienie, 
Ŝ

e to będzie świetna zabawa, oraz Krisowi Boldi-sowi, Enrique Guerrero i Lisie 

Collins za skrupulatne sprawdzanie faktów i edycję.