Projekt z fundamentowania: MUR OPOROWY (studia inż.)
1
Prowadzący: dr inż. A. Duszyńska
POSADOWIENIE NA PALACH WG PN-83/B-02482
1. OKREŚLENIE PARAMETRÓW GEOTECHNICZNYCH
Tabl.II. 1. Zestawienie parametrów geotechnicznych.
Wartości charakterystyczne
I
D
I
L
γ
(n)
γ'
(n)
w
φ
(n)
c
u
(n)
M
0
E
0
grunt
- -
kN/m
3
kN/m
3
%
°
MPa MPa MPa
G
π
P
d
T/Nm
P
s
/ P
r
grunt
zasyp.
2. WSTĘPNE OKREŚLENIE PARAMETRÓW FUNDAMETU
2.1. Przyjęcie wymiarów ściany i zebranie obciążeń
W przypadku ścian żelbetowych zwiększamy grubość płyty poziomej do min
0,5 m (ze względu na konieczność zakotwienia pala w pycie podstawy).
Tabl. II.2. Zestawienie obciążeń pionowych ściany oporowej.
wart. charakterystyczne
wartości obliczeniowe
X
(n)
r
0
(X) M
0
(X)
γ
fmax
X
(r)
max
M
0
(X
max
)
obciążenia
kN/mb m kNm/mb
- kN/mb kNm/mb
Q1
Q....
G1
G....
P
Σ
- -
Tabl. II.3. Zestawienie obciążeń poziomych ściany oporowej.
Wart. charakterystyczne
Wart. obliczeniowe
E
(n)
r
0
(E
(n)
) M
0
(E
(n)
)
γ
fmax
E
(r)
max
M
0
(E
max
)
obciążenie
kN/mb m kNm/mb
- kN/mb
kNm/mb
E1
1,2
...
Σ
- -
Projekt z fundamentowania: MUR OPOROWY (studia inż.)
2
Prowadzący: dr inż. A. Duszyńska
Określenie wypadkowej obciążeń i jej położenia:
2
2
rB
r
T
N
W
+
=
N
M
e
B
Σ
Σ
=
0
− wariant podstawowy (wart. obliczeniowe maksymalne):
max
)
r
(
rB
max
)
r
(
r
E
T
X
N
Σ
=
Σ
=
)
(
)
(
)
(
max
)
(
max
0
)
(
max
0
r
r
r
B
X
E
M
X
M
e
Σ
Σ
+
Σ
=
−
2.2. Przyjęcie pali
− Rodzaj pala narzucony w temacie.
− Technologia wykonywania pali → patrz
wykłady, literatura…..
Pale zadane w tematach można podzielić na dwie grupy:
Średnice typowe
φ [mm] Długości max L [m]
⇒ Wbijane / wibrowane:
− Prefabrykowane (kwadrat) od
250
x
250
8
do
450
x
450
25
typowe
(do
350)
15-20
− Franki
od
400
15
do
500
(600)
20
(22)
− Vibrex
od
400
15
do
650
25
typowe
(460,
510)
20
− Vibro-Fundex
od
400
15
do
650
25
typowe
(460) 20
⇒ Wiercone / Wkręcane:
− CFA
pale wielkośrednicowe
− Atlas
(do 1500 mm i więcej)
− Omega (Ω)
w tym projekcie od 400
15
− Tubex
do
600
mm
25
Projekt z fundamentowania: MUR OPOROWY (studia inż.)
3
Prowadzący: dr inż. A. Duszyńska
2.3. Układ pali w przekroju ściany
Układ kozłowy (pale rzędu 1 i 2 wciskane, pal 3 wyciągany)
Nachylenie pali ukośnych: 8:1
÷ 4:1.
Odległość pali od krawędzi fundamentu min 0,15 m.
Wymagane zagłębienia pala określa się podczas sprawdzania nośności.
Minimalne zagłębienie pala w gruncie nośnym to 3D, ale również nie
mniej niż 1,0
m dla gr. zagęszczonych i 2,0 m dla średnio zagęszczonych.
T
rB
N
r
W
e
B
G
π
P
d
T
P
s
/P
r
1
2
3
2.4. Wyznaczenie sił w palach (graficzna metoda Culmanna) na 1mb (!)
ściany
W
e
B
S1
S2
S3
W
T
rB
N
r
W
S1'
S2'
S3'
z
z
skala!!! (1cm-x kN/m)
Projekt z fundamentowania: MUR OPOROWY (studia inż.)
4
Prowadzący: dr inż. A. Duszyńska
2.5. Przyjęcie planu palowania
Przerwy dylatacyjne należy przyjmować:
− co 5 do 10 m dla ścian betonowych (jeśli nasłonecznione to gęściej),
− co 15 do 20 m dla ścian żelbetowych.
Układ pali w planie pojedynczej sekcji dylatacyjnej
r
max
= 8D (D- średnica pala)
r
min
= 3D lub 1,5 m
1
3
2
1
3
2
1
3
2
1
3
2
1
3
2
1
3
2
L
L
r
1
r
3
r
2
B
2.6. Wyznaczenie siły w pojedynczym palu
]
kN
.....[
n
L
'
S
S
i
i
i
=
⋅
=
gdzie: S
i
’ – wartość siły wyznaczona metodą Culmanna [kN/m],
L
–
długość sekcji dylatacyjnej [m],
n
i
– liczba pali w sekcji dylatacyjnej.
Jeżeli siły przypadające na pale (2 i 3) są zbyt duże (?) można:
- zastosować bardziej nachylone pale w koźle (do 4:1),
- pochylić pale rzędu 1,
- skrzyżować kozioł poniżej poz. posad. (mniejsza siła w palu 2),
- wprowadzić pal zastępczy 4 (na wciskanie lub wyciąganie),
- zastosować pale o większej średnicy.
Projekt z fundamentowania: MUR OPOROWY (studia inż.)
5
Prowadzący: dr inż. A. Duszyńska
3. STAN GRANICZNY NOŚNOŚCI
N
m
Q
r
⋅
≤
gdzie: N – nośność pala pojedynczego i grupie,
Q
r
= S
1
, S
2
, S
3
– siła w pojedynczym palu (wartość obliczeniowa)
m
–
współczynnik korekcyjny m = 0,9 dla układu 3+ pali
m = 0,8 dla układu 2 pali
m = 0,7 przypadku 1 pala
Nośność pala pojedynczego (z uwzględnieniem tarcia negatywnego)
3.1.1 Nośność pala pojedynczego
Pal
wciskany
Pal
wyciągany
Q
r
G
π
P
d
T
P
s
/P
r
P
d
w
N
w
N
t=0
)
T
(
N
N
N
n
s
p
t
−
+
=
si
)
r
(
i
w
i
s
w
A
t
S
N
N
⋅
⋅
Σ
=
=
nośność podstawy:
p
)
r
(
p
p
A
q
S
N
⋅
⋅
=
nośność pobocznicy:
si
)
r
(
i
si
s
A
t
S
N
⋅
⋅
Σ
=
tarcie negatywne:
si
)
r
(
i
si
s
n
A
t
S
N
T
⋅
⋅
Σ
=
=
Q
r
G
π
P
d
T
P
s
/P
r
P
d
T
n
N
s
N
p
Projekt z fundamentowania: MUR OPOROWY (studia inż.)
6
Prowadzący: dr inż. A. Duszyńska
S
p
, Ss
i,
S
w
– wsp. technologiczne zależne od rodzaju pala (tabl. 4 str. 9 normy
palowej); dla pali Franki korekta normy wg komentarza Koseckiego;
A
p
–
pole podstawy (
)
4
/
2
D
A
p
⋅
=
π
z uwzględnieniem współczynników
zwiększających – ze względu na technologię: Franki x 1,75; Vibro-
Fundex (i podobne) x 1,1÷1,25;
A
s
–
pole pobocznicy pala (
)
i
si
h
D
A
⋅
⋅
=
π
q
(r)
–
jednostkowa obliczeniowa wytrzymałość gruntu pod podstawą pala
t
(r)
–
jednostkowa obliczeniowa wytrzymałość gruntu wzdłuż pobocznicy
Wyznaczenie t
(r)
)
(
)
(
n
m
r
t
t
⋅
=
γ
gdzie:
γ
m
–
wsp. materiałowy (w przypadku tarcia pozytywnego
9
,
0
=
m
γ
)
(w przypadku tarcia negatywnego
1
,
1
=
m
γ
)
(dla torfu
0
,
1
=
m
γ
)
t
(n)
–
wartość charakterystyczna jednostkowego granicznego oporu gruntu
wzdłuż pobocznicy pala zależna od rodzaju gruntu i I
D
/I
L
, ustalona na
podstawie tabl. 2 str. 7 (poprzez interpolację liniową)
dla namułu: t
(n)
= -10 kPa przy wciskaniu i t
(n)
= 0 przy wyciąganiu
Rys. Zmienność wytrzymałości gruntu wzdłuż pobocznicy z głębokością
5,0
h [m]
t [kPa]
p.i.
t
(na podst. normy)
t
i
=t*h
i
/5
(w środku warstwy)
h
w
i
h
i
Projekt z fundamentowania: MUR OPOROWY (studia inż.)
7
Prowadzący: dr inż. A. Duszyńska
Wyznaczenie q
(r)
)
n
(
m
)
r
(
q
q
⋅
γ
=
gdzie:
γ
m
–
wsp. materiałowy (
9
,
0
m
≤
γ
)
q
(n)
–
wart. charakterystyczna jednostkowego granicznego oporu gruntu
pod podstawą pala zależna od rodzaju gruntu i I
D
/I
L
, ustalona na
podstawie tabl. 1 str. 6 (poprzez interpolację liniową)
a). pale wbijane (i wwibrowywane)
b). pale wiercone (i wkręcane)
Rys. Zmienność wytrzymałości gruntu pod podstawą (wykresy dla gruntów
niespoistych bardzo zagęszczonych, zagęszczonych i średnio zagęszczonych)
głębokość krytyczna:
0
i
c
ci
D
D
h
h
=
dla pali prefabrykowanych:
m
B
D
35
,
0
0
0
=
→
Projekt z fundamentowania: MUR OPOROWY (studia inż.)
8
Prowadzący: dr inż. A. Duszyńska
Określenie poziomu interpolacji
Poziom interpolacji = rzędna spągu warstwy słabej + wysokość zastępcza (h
z
)
(
)
i
i
z
h
65
,
0
h
γ
Σ
γ
=
gdzie:
γ
–
ciężar objętościowy gruntu nośnego (poniżej torfu)
i
i
h
γ
Σ
–
suma iloczynów ciężaru objętościowego gruntu i miąższości
warstwy (od poziomu terenu do torfu włącznie)
G
π
P
d
T
P
s
/P
r
5,
0
(q)
(t)
5,
0
5,
0
G
π
P
d
h
ci
h
z
P
s
/P
r
poziom interpretacji
q
i
t
(Ps/Pr)
t
(G
π
)
t
(Pd)
Rys. Interpolacja oporów gruntu wzdłuż pobocznicy i pod podstawą pala w
przypadku gruntów uwarstwionych
3.1.2 Nośność pala w grupie
Pale wciskane
(
)
n
n
s
p
r
T
m
N
m
N
m
Q
⋅
−
⋅
+
⋅
≤
1
,
gdzie:
m = 0,9
gdzie:
m
n
– współczynnik korecyjny dla tarcia negatywnego:
– jeżeli G
g
≥ T
n
→ m
n
= 1,0,
– jeżeli G
g
< T
n
→ m
n
= G
g
/T
n
,
G
g
– ciężar gruntu wokół pala w strefie działania tarcia negatywnego
(liczony dla walca o średnicy równej rozstawowi pali „r”)
Projekt z fundamentowania: MUR OPOROWY (studia inż.)
9
Prowadzący: dr inż. A. Duszyńska
m
1
– współczynnik redukcyjny, zmniejszający nośność pali w grupie, zależny
od
R
r
określany na podstawie tabl. 8 str. 13 normy palowej.
r
r
R
D
α
r – najmniejsza osiowa odległość między palami wciskanymi
(w przypadku pali o różnej głębokości wprowadzenia w grunt
r określa się na średnim poziomie postaw pali (w planie),
R – zasięg strefy naprężeń w gruncie wokół pala:
i
i
tg
h
2
D
R
α
⋅
Σ
+
=
h
i
– miąższość warstwy, przez którą przechodzi pal (ze względu na
znaczną miąższość torfów uwzględniamy tylko długość pala
w gruncie nośnym),
α
i
– kąt, pod którym rozchodzą się naprężenia wokół pala, zależny od
rodzaju gruntu, określany na podstawie tabl. 7 str. 13 normy palowej.
R
h
3
h
2
h
1
α
1
α
2
α
3
D
R
T
P
s
/P
r
h
i
α
i
Projekt z fundamentowania: MUR OPOROWY (studia inż.)
10
Prowadzący: dr inż. A. Duszyńska
Pale wyciągane
s
r
N
m
m
Q
⋅
⋅
≤
1
gdzie: m
=
0,9
gdzie: m
1
– współczynnik redukcyjny, określany na podstawie tabl. 8 str. 13
normy palowej, zależny od
R
r
,
r – osiowa odległość między palami wyciąganymi,
R – zasięg strefy naprężeń w gruncie wokół pala:
h
1
,
0
2
D
R
⋅
+
=
h – miąższość warstwy przez którą przechodzi pal.
Określenie długości pali
Minimalne zagłębienie pala w gruncie nośnym 3D ale również nie mniej
niż 1,0 m dla gr. zagęszczonych i 2,0 m dla średnio zagęszczonych.
Po sprawdzeniu warunków nośności pali w grupie określamy ostateczną
długość pala.
Długość robocza pala = długość pala - głębokość posadowienia
Obliczenia nośności pali pojedynczych i w grupie zestawić w tabeli
(jak na ćwiczeniach) !!!!!!!!
Projekt z fundamentowania: MUR OPOROWY (studia inż.)
11
Prowadzący: dr inż. A. Duszyńska
4.0 STAN GRANICZNY UŻYTKOWALNOŚCI
Obliczenie osiadania pala pojedynczego (z uwzględnieniem tarcia
negatywnego) wg PN-83/B-02482 i „Komentarza” Koseckiego
Obliczenia całkowitego osiadania pala dzielimy na dwa etapy:
1. osiadanie pala w gruncie nośnym (jednorodnym) zalegającym poniżej
warstwy namułu/torfu, spowodowane obciążeniem zastępczym Q
*
n
:
w
0
*
n
I
*
E
h
Q
S
⋅
⋅
=
gdzie: Q
*
n
= Q
n
+ T
n
,
Q
n
– wartość charakterystyczna obciążenia pala [kN], (
15
,
1
S
Q
)
r
(
n
≅
)
T
n
– wartość charakterystyczna obciążenia pala tarciem negatywnym
gruntu, który osiada względem trzonu pala [kN], (
1
,
1
T
T
)
r
(
n
n
≅
)
h=h
n
– długość pala w gruncie nośnym [m],
Projekt z fundamentowania: MUR OPOROWY (studia inż.)
12
Prowadzący: dr inż. A. Duszyńska
s
s
E
E
⋅
=
0
0
*
– moduł odkształcenia gruntu [kPa], wyznaczony na
podstawie PN-81/B-03020 i przemnożony przez współczynnik
technologiczny s
s
(PN-83/B-02482 – tabl . 4).
p
b
s
E
E
⋅
=
0
*
– moduł odkształcenia gruntu poniżej podstawy pala
[kPa], wyznaczony z PN-81/B-03020 i przemnożenia przez
współczynnik technologiczny s
p
(wg PN-83/B-02482 – tabl . 4).
I
w
– współczynnik wpływu osiadania;
b
ok
w
R
I
I
⋅
=
I
ok
– współczynnik wpływu osiadania,
przyjmowany z rys. 10 wg PN-83/B-02482, zależny od K
A
i h/D
(h = h
n
- długość pala w gruncie nośnym, D – średnica pala).
K
A
– współczynnik sztywności równy:
A
0
t
A
R
*
E
E
K
⋅
=
E
t
– moduł ściśliwości trzonu [kPa], zależny od klasy betonu :
dla B-15 – E
t
= 23,1*10
6
kPa,
dla B-20 – E
t
= 27,0*10
6
kPa,
dla B-25 – E
t
= 30,0*10
6
kPa,
R
A
– stosunek powierzchni przekroju poprzecznego pala do całkowitej
pow. przekroju poprzecznego pala (
πD
2
/4),
dla pali pełnych R
A
= 1
R
b
– współczynnik wpływu warstwy mniej ściśliwej w podstawie pala,
przyjmowany wg normy PN-83/B-02482 – rys. 12,
zależny od h/D, K
A
oraz stosunku modułów E
b
*/E
o
*.
Projekt z fundamentowania: MUR OPOROWY (studia inż.)
13
Prowadzący: dr inż. A. Duszyńska
2. przybliżone osiadanie pala, z warstwą nieodkształcalną w podstawie:
r
t
t
*
n
M
A
E
h
Q
s
⋅
⋅
⋅
=
Δ
gdzie:
Q
*
n
= Q
n
+ T
n
,
h=h
t
– długość pala powyżej gruntu nośnego [m],
E
t
– moduł ściśliwości trzonu [kPa],
A
t
=A – pole powierzchni przekroju poprzecznego pala, (
4
2
D
A
π
=
)
M
r
– współczynnik osiadania dla pala z warstwą nieodkształcalną
w podstawie,
przyjmowany wg normy PN-83/B-02482 – rys. 13, zależny od K
A
i h/D (gdzie: h = h
t
- długość pala powyżej gruntu nośnego).
Uwaga: Przy określaniu K
A
w przypadku gruntów uwarstwionych należy
wyliczyć moduł odkształcenia E
0
* jako średnią ważoną z modułów
poszczególnych gruntów.
3. osiadanie całkowite:
( )
S
S
S
)
n
(
n
T
Δ
+
=