Budownictwo Ogólne - semestr IV

udownictwo

gólne

CZĘŚĆ II

Budownictwo Ogólne

Skrypt – część II

Na podstawie wykładów:

dra inż. Leszka Niedostatkiewicza

Opracowanie:

Erwin Wojtczak

Politechnika Gdańska

Rok akademicki 2013/1014

Pojęcie stropodachu i rodzaje
Stropodach - konstrukcja, która spełnia jednocześnie rolę stropu nad ostatnią
kondygnacją oraz dachu.

Taras  -  stropodach,  na  którym  mogą  znajdować  się  ludzie,  przejeżdżają
samochody, motocykle itp.

Rodzaje stropodachów:
+ niewentylowane (in. płaskie, masywne, jednowarstwowe)
+ wentylowane:
    - przewietrzane,
    - odpowietrzane,
+ kanalikowe,
+ odwrócone.

Techniczno-ekonomiczny rozwój przekryć dachowych budynków

Wynika  stąd,  że  stropodach  niewentylowany  powstał  poprzez  stopniowe
adaptowanie  poddasza  na  cele  użytkowe,  a  stropodach  wentylowany
poprzez zmniejszanie wysokości poddasza w pionie.

Izolacyjność  termiczna  stropodachu  musi  być  zapewniona  na  poziomie  co
najmniej 0.25 W/m

·K.

2.5m

60cm

Dach stromy

z poddaszem

nieużytkowym

Stopniowe wykorzystywanie

poddasza na cele użytkowe

Stropodach pełny

Stopniowe zmniejszanie
wysokości poddasza
nieużytkowego

Poddasze

prefazowe

Stropodach

wentylowany

Stropodach niewentylowany
Stropodachy niewentylowane były stosowane powszechnie w latach 50. i 60.
Do lat 50. stosowany był wyłącznie ten typ stropodachu.
Początkowo  były  ocieplane  różnymi  materiałami,  które  były  dostępne
(ponieważ  nie  było  styropianu  czy  wełny  mineralnej),  np:  korobetonem,
trocinobetonem,  matami  trzcinowymi,  supremą  (wiórobetonem).  Nie  były  to
dobre

rozwiązania,

ponieważ

wykorzystywały

materiały

organiczne.

Wystarczy trochę wilgoci i mamy do czynienia z korozją biologiczną -
pojawiają się bakterie, grzyby, pleśń, gnicie, butwienie. W efekcie maleje
objętość termoizolacji i stropodach się zapada, a na wierzchu stoi woda.
Trocinobeton

został

większości

stropodachów

zastąpiony

innymi

materiałami termoizolacyjnymi.
W  przypadku,  gdy  mamy  do  czynienia  z  bakteriami,  to  przy  wymianie
ocieplenia  należy  stosować  maski  gazowe,  ponieważ  bakterie  mogą
wywołać choroby.

Obecnie stosuje się TYLKO materiały nieorganiczne:
+ sypkie:
    - keramzyt,
    - pollytag,
    - agloporyt,
    - granulowany żużel wielkopiecowy, uwaga! - powinien to być czysty żużel,

a  nie  mieszanka  śmieci  i  resztek  żużla,  jak  to  bywa  w  przypadku  zwykłych
odpadów  z  pieca;  poza  tym  żużel  zawiera  aktywny  węgiel  (powodujący
duże  pęcznienie  i  pękanie  szlichty,  a  w  efekcie  przedzieranie  papy)  oraz
siarkę (która powoduje podwyższenie promieniotwórczości naturalnej).

+ w postaci płyt i mat:
    - styropian,
    - styrodur (ekstrudowany polistyren),
    - maty z wełny mineralnej miękkiej,
    - płyty z wełny mineralnej twardej,
    - szkło piankowe,
    - płyty poliuretanowe,
    - płyty isojar - pianka poliuretanowa z wtopionym szkłem piankowym.

Układ warstw w stropodachu niewentylowanym

Jest  to stropodach niewentylowany
o  zmiennej  grubości  termoizolacji.
Na  stropie  układa  się  warstwę
paraizolacji

(folii),

która

zabezpiecza przed wydostawaniem
się

wilgoci

pomieszczeń.

Następnie

układa

się

warstwę

termoizolacji

(np.

postaci

keramzytu)

spadkiem

odpowiednim dla danego stropodachu (zwykle 5%). Na termoizolacji
znajduje się gładź cementowa o grubości 3.5cm (nie mniej, nie więcej). Na

wyprofilowanej,  górnej  warstwie  ocieplenia  układa  się  listwy,  po  których
ściąga  się  beton  (ruchami  posuwisto-zwrotnymi).  Stosuje  się  beton
gęstoplastyczny  o  wytrzymałości  12MPa  -  nie  może  on  być  za  rzadki,
ponieważ  mógłby  się  wlewać  pomiędzy  ziarna  keramzytu,  co  nie  jest
pożądane.  Zacieranie  wykonuje  się  „na  gładko  ale  na  ostro”  packą
drewnianą  (ewentualnie  styropianową).  Do  zacierania  nie  można  stosować
blichówek (blaszanych rajberek), bowiem po posypaniu zaprawy cementem i
wyprofilowaniu  powierzchni  zmniejszyłaby  się  przyczepność  papy.  Warstwa
gładzi powinna być odpowiednio zdylatowana w polach 1.5-2x1.5-2m po to,
aby  szlichta  pęczniejąc  nie  rozrywała  papy.  Wcześniej  stosowano  przy
betonowaniu  listwy  z  kitem  asfaltowym,  ale  ze  względu  na  trudność
wykonania  zrezygnowano  z  tej  metody.  Obecnie  betonuje  się  całą
powierzchnię, a na drugi dzień, za pomocą fleksa, wycina się rowki.

Ważne! Grubość izolacji termicznej oraz jej rodzaj powinien być dobrany tak,
aby  w  najcieńszym  miejscu  współczynnik  przewodzenia  ciepła  miał  wartość
U

≤

0.25 W/m

·K.

Czasem stosuje się dodatkową warstwę z materiału o lepszej izolacyjności
umieszczoną od strony krawędzi stropodachu (ponieważ tam izolacja jest
cieńsza).

Zdarza  się,  że  niewielka  ilość  wody  wsiąka  w  szlichtę,  a  przy  dużej
temperaturze zgromadzona para wodna zyskuje wysoką prężność i w efekcie
papa pęcznieje, tworzą się pęcherze.
Aby temu zapobiec stosuje się tzw. kominki dyfuzyjne. W niemieckich
przepisach  są  one  nawet  wymagane.  Stosuje  się  je  do
dyfundowania,  tj.  do  wyrównywania  ciśnienia  (prężności)  pary
wodnej.    Wykonuje  się  z  rury  PVC  ϕ50  (2”),  przykrytej  z  góry  i
rozmieszcza  1szt  na  50m

połaci. Kominek taki wznosi się ok. 20 cm

ponad powierzchnię połaci (taka wysokość jest potrzebna, aby
zalegający na dachu śnieg nie wpadł do środka kominka).

Kołnierz umieszcza się pod szlichtą (aby był dostęp do
izolacji termicznej). Błędem jest
umieszczenie kołnierza kominka
bezpośrednio

pod

papą

warstwie gładzi.

Ważne! Kominek dyfuzyjny różni się od otworu

wentylacyjnego,

ponieważ

kominek

stosuje

się

stropodachu

niewentylowanym do wyrównywania ciśnienia pary wodnej, natomiast otwór
wentylacyjny

wykorzystuje

się

stropodachu

wentylowanym

odprowadzania powietrza z przestrzeni wentylowanej.

Powstała też idea stropodachu z termoizolacją o
stałej grubości  (z  pochyłym sufitem). Ten pomysł
jednak się nie przyjął, ponieważ sufit pochyły nie
wygląda  zbyt  atrakcyjnie.  Zwykle  preferuje  się
sufity  proste,  wobec  tego,  przy  tym  rozwiązaniu
należałoby wykonstruować sufit podwieszony.

Przy stosowaniu stropodachów o zmiennej grubości izolacji często stosowano
keramzyt,  ale  niestety  bardzo  wykorzystywano  duże  jego  ilości.  Wobec  tego
stosowano później specjalnie przygotowany na zamówienie styropian z klina -
miał on od razu nadany odpowiedni spadek.

Spadki stropodachów
Wg  normy  dotyczącej  pochylenia  połaci  dachowych  „przy  materiałach
bezpoślizgowych lub  papach  dopuszczalne  jest  nachylenia  1%”.  W  praktyce
jest  to  jednak  wartość  nie  do  przyjęcia,  ponieważ  zakładając  maksymalne
ugięcie  l/250  (np.  dla  rozpiętości  6m:  600/250  =  2,4  cm)  oraz  wiedząc,  że
papę  układa  się  na  zakłady,  można  oczekiwać,  że  na  dachu  utworzą  się
zastoiska  wody  (nie  będzie  swobodnego  spływu  wody).  Minimalny  spadek
wynosi  5%  (tj.  5cm/1m).  Zapewnia  on  swobodny  spływ  wody  do  rynien  i  rur
spustowych.
Gdy  papa  była  konstruowana  na  tekturze,  ustalono,  że  przy  kryciu
dwukrotnym  (1  warstwa  podkładowa  i  1  nawierzchniowa)  spadek  musi
wynosić  6-8%  natomiast  przy  kryciu  trzykrotnym  (1  podkładowa  i  2
nawierzchniowe)  -  5%.  Obecnie  stosuje  się  papy  zgrzewalne  i  rozsądne
nachylenie wynosi 5%.

Węzeł stropowo-ścienny w obrębie gzymsu

Gzyms

jest

połączony

wieńcem

stropu

ostatniej

kondygnacji.  Od  wewnętrznej  strony  wymurówki  umieszcza
się  warstwę  styropianu,  zdylatowana  jest  również  warstwa
gładzi.  Warstwa  papy  podkładowej  okrywa  również    gzyms.
Na  niej  umieszcza  się  obróbkę  blacharską  (rys.  obok),  która

zachodzi  5cm  na  połać.  Następnie  do  niej  mocuje  się  rynhak  (jego
zewnętrzna  krawędź  znajduje  się  o  1cm  niżej  od  krawędzi  bliższej  połaci).
Dalej nakłada się blaszany fartuch nadrynnowy zachodzący 15cm na połać.
Na koniec nakłada się warstwę papy nawierzchniowej.

Rynny

Stosuje  się  jedynie  rynny  półkoliste.  Nie  dopuszcza  się  używania
rynien  prostokątnych  (nie  w  naszych  warunkach  klimatycznych).
Są  one  zakazane,  ponieważ  w  przypadku  zamarznięcia  lodu  na
dnie  rynny  powstają  duże  momenty  na  krawędziach  i  blacha
może zostać rozerwana przez lód.

Układ warstw
Jedynym prawidłowym układem jest układ
przewidujący

termoizolację

strony

zewnętrznej.  Wiąże  się  to  z  ciśnieniem
cząstkowym  pary  wodnej  rzeczywistej  i
możliwością  wystąpienia  zawilgocenia  w
przestrzeni

międzywarstwowej.

Jeżeli

ocieplenie  umieszczone  jest  od  strony
zewnętrznej,  to  wykresy  ciśnienia  pary
wodnej  rzeczywistej  oraz  ciśnienia  pary
wodnej nasyconej nie przecinają się i nie ma
ryzyka

kondensacji.

Jeżeli

ocieplenie

znajduje  się  od  strony  wewnętrznej,  to
wykresy  te  przecinają  się  i  następuje
kondensacja  pary  wodnej  (zaznaczony  obszar),  a  powstałe  w  kilkuletnim
okresie zawilgocenie może doprowadzić do przemarzania.

Paroizolacja
Warstwa  paraizolacyjna  musi  być  umieszczona  pod  termoizolacją  (rysunek
pierwszy).  W  przeciwnym  wypadku  para  wodna  pochodząca  z  wnętrza
pomieszczeń  może  doprowadzić  do  zawilgocenia  termoizolacji  (drugi
rysunek).

Stropodach wentylowany
Stropodachy wentylowane były bardzo popularne w latach 60. i 70. Idea
stropodachu wentylowanego polega na tym, że powietrze może swobodnie
przepływać przez przestrzeń pomiędzy stropem a powierzchnią dachu.

Schematy stropodachów wentylowanych
Istnieje wiele schematów stropodachu wentylowanego.

a),  b)  -  rozmieszczenie  otworów  nie  spełnia  warunków  prawidłowej
wentylacji;  dachy  takie  nie  są  wentylowane,  można  je  określić  jako
odpowietrzane,
c),  e)  -  dachy  o  wentylacji  spowodowanej  wiatrem,  niekorzystne
rozmieszczenie otworów,
d), f) - dachy jak poprzednie z korzystnym rozmieszczeniu otworów,
g), i), k) - dachy o wentylacji spowodowanej różnicą temperatur, niekorzystne
rozmieszczenie otworów,
h), j), l) - dachy jak poprzednie z korzystnym rozmieszczeniem otworów.

Ważne! Schemat i przekrój nie są pojęciami równoważnymi. Schemat określa
się  dla  pokazania  kierunku  przepływu  powietrza,  a  przekrój  ukazuje
poszczególne elementy budowy stropodachu.

Podział stropodachów wentylowanych
Stropodachy  wentylowane  dzielimy  na  przewietrzane  (wentylacja  następuje
poprzez  otwory  w  ścianach)  oraz  odpowietrzane  (powietrze  odprowadza  się
otworami w połaci).

W  stropodachach  wentylowanych  powierzchnia  otworów  bocznych  po
jednej  stronie  budynku  powinna  wynosić  10cm

na 1m

zlewni. Wszystkie

otwory  powinny  być  obłożone  siatką,  można  też  wmurować  kratkę  -  jest  to
potrzebne po to, aby ptaki nie zakładały gniazd w otworach. W praktyce są
to  najczęściej  prostokątne  otwory  pół  cegły  na  pół  cegły  rozmieszczone  w
rozstawie 2-3m.

Przekrój stropodachu wentylowanego
W  tym  przypadku  gzyms  należy  umieścić  nieco
wyżej,  ponieważ  należy  wprowadzić  boczne
kanały  wentylacyjne.  Spadek  jest  formowany
przez  odpowiednio  ułożone  płyty  korytkowe  DKZ
(dachowe

korytka

zamknięte)

lub

płyty

panwiowe  (w  większych  budynkach).  Jeżeli  na
ostatniej kondygnacji znajdują się pomieszczenia,
w  których  wilgotność  względna  powietrza  nie
przekracza  80%  (baseny,  łaźnie),  to  paraizolacja
jest  zbędna  -  wówczas  para  wodna  przenika
przez termoizolację i od razu ruchem laminarnym
wypływa otworami bocznymi na zewnątrz.

Ważne!  Ocieplenie  stropodachu  wykonujemy  tylko  z  płyt  (nie  z  materiału
sypkiego).  Spoiny  w  kolejnych  warstwach  powinny  być  względem  siebie
przesunięte.  Płyty  izolacyjne  muszą  przylegać  do  stropu.  Jeżeli  warunek  ten
nie  jest  spełniony,  to  ocieplenie  nie  spełnia  swojej  roli.  Płyty  należy  skleić  ze
sobą i przykleić do stropu, albo dociążyć chudą zaprawą wapienną (dobrze
przepuszcza ona parę wodną).

Ważne!  Gzymsu  nie  należy  wyprowadzać  bezpośrednio  ze  stropu.  Jeżeli
zastosuje  się  takie  rozwiązanie,  to  otwory  wentylacyjne  trzeba  umieścić
powyżej  gzymsu  i  wtedy  może  przez  nie  do  środka  przenikać  woda  (z  rynny
lub  nawet  z  deszczu),  co  w  efekcie  powoduje  zawilgocenie  warstwy
termoizolacyjnej.

Obróbka blacharska
Istotny  jest  jej  kształt  w  obrębie  gzymsu.  Jedynym
poprawnym  rozwiązaniem  jest  blacha  pod  kątem  45°
zagięta na końcu.

Ścianki ażurowe
Ścianki  ażurowe,  na  których  opierają  się  płyty  DKZ  wykonuje  się  wyłącznie  z
cegły  pełnej  klasy  15MPa  lub  ewentualnie  z  bloczków  betonowych.
Kategorycznie  zakazane  są:  gazobeton,  dziurawka,  kratówka,  szczelinówka  i
inne  wyroby  pustakowe.  Zazwyczaj  stosuje  się  ścianki  grubości  12cm  (pół
cegły).  W  ściankach  stosuje  się  ażur  (zostawia  się  otwory)  po  to,  aby
zapewnić  swobodny  przepływ  powietrza  w  przestrzeni  wentylowanej.  Do
obliczeń  przyjmuje  się  ok.  75%  całkowitej  objętości  (ze  względu  na  ażur).
Ścianki  ażurowe  mogą  występować  w  układzie  poprzecznym,  podłużnym
bądź mieszanym. Jeżeli mają one zmienną wysokość  (w szczególności są  też
ścianki  dwuspadowe),  to  muruje  się  je  „pod  sznurek”  -  rozkłada  się  linkę  o
pochyleniu  zgodnym  z  pochyleniem  połaci  dachowej  i  ścianki  stawia  do
oznaczonej wysokości.

Dylatacja górnej płytki stropodachu
Na  oddziaływanie  temperatury  najbardziej  narażona  jest  górna  warstwa
stropodachu.  Przy  temperaturze  na  powierzchni  papy  dochodzącej  nawet
do 60°C (lub więcej), doznaje ona odkształcenia. Wobec tego konieczne jest
zastosowanie  dylatacji.  Obowiązuje  zasada,  która  mówi,  że  nieocieplone
elementy  betonowe  i  żelbetowe  nie  mogą  być  wykonane  bez  przerw  na
długości  większej  niż  10m  w  jednym  i  w  drugim  kierunku.  Jeżeli  dylatacja  nie
jest  zapewniona,  to  płytka  naciska  na  attykę,  powodując  jej  pękanie
(powstają  rysy).  Nawet  przy  małym  rozszerzeniu  górnej  płytki  (wystarczą
2mm), uszkodzona może zostać również papa. Przerwania jej ciągłości mogą
być  na  tyle  nieduże,  że  nie  są  zauważalne,  ale  to  wystarcza,  aby  wystąpiło
przeciekanie wody opadowej do warstw niższych. Dylatacje należy wykonać
zarówno na długości jak i na szerokości płyt korytkowych.

Dylatacje  na  długości  wykonujemy
maksymalnie  co  trzy  płyty  (ponieważ
maksymalna  długość  płyty  wynosi  3m).
Można

zastosować

rozwiązanie

ścianką  ażurową  szerokości  25cm.  Na
niej układa się dwie warstwy izolacyjnej
papy  bezpiaskowej.  Dopiero  na  papie
układa się płytki. Między nimi umieszcza
się  pionowy  pasek  styropianu  grubości
2-3cm.  Wolną  przestrzeń  wypełnia  się  zaprawą.  Zakłada  się,  że  na  papie
występuje  poślizg.  Wówczas,  przy  nasłonecznieniu  płyty  mogą  swobodnie

pracować.  Poślizg  jest  jednak  wątpliwy  i  może
wystąpić zarysowanie na ściance.
Inne  rozwiązanie  przewiduje  zastosowanie  dwóch
ścianek  ażurowych  grubości  12cm  (rozsuniętych  na
2-3cm),  na  których  osobno  opiera  się  obie  płytki.
Między  płytkami  również  daje  się  pasek  styropianu  i
pozostałą

przestrzeń

zalewa

zaprawą.

Przy

rozszerzaniu płyt pod działaniem temperatury ścianki

mogą się odchylać, co zapewnia znacznie lepszą swobodę przesuwu.
W przypadku dylatowania płyt na szerokości stosuje się styropian pochylony
(równolegle do jednego z żeber). Bardzo dobry jest tu styropian miękki, może
nawet posiadać widoczne granulki.

Ścianka szczytowa

Ściankę  wykonuje  się  z  cegły  ceramicznej  pełnej  lub  silikatowej,  grubości
25cm. Jeżeli mamy podłużny układ płytek korytkowych (płytki równolegle do
kalenicy),  to  zwykle  nie  opieramy  ich  bezpośrednio  na  ściance  szczytowej,
tylko  na  dostawionej  dodatkowo  ściance  ażurowej.  Musi  być  ona
oddylatowana  od  ścianki  szczytowej,  aby  nie  napierać  na  nią  podczas
rozszerzania się płytek. Umieszcza się także pasek styropianu zalany zaprawą.
Ściankę  szczytową  wyprowadza  się  30cm  ponad  najwyższy  punkt  dachu
(kalenicę).

Dozwolone jest również oparcie płytki na ściance szczytowej.
Nie jest to jednak polecane rozwiązanie, ponieważ, w
przypadku rozszerzania płytki, istnieje ryzyko wystąpienia
zarysowań po zewnętrznej stronie ścianki.

Konstruowanie  stropodachu  wentylowanego  jest  bardzo  pracochłonne.
Poszukiwano  więc  innych  rozwiązań.  W  latach  60.  były  dwa  trendy:
stropodach zalewany wodą oraz stropodach kanalikowy.

Stropodach zalewany wodą
Zanim  powstały  papy  zgrzewalne  (ze  zmodyfikowanym  asfaltem)  stosowano
papy  na  osnowie  tekturowej  łączone  lepikiem,  które  wymagały  ciągłej
konserwacji. Aby ułatwić sobie pracę wykonawcy często dodawali do lepiku
smoły,  przepalonego  oleju  bądź  ropy  (nie  było  to  korzystne).  Przy  wysokiej
temperaturze  z  papy  uwalniały  się  lotne  składniki  i  w  efekcie  pozostawała
praktycznie  sama  sucha  tektura.  Wobec  tego  pojawiła  się  tendencja  do
zalania  dachu  wodą  (ma  ona  źródło  w  krajach  o  ciepłym  klimacie).  Na
papie  umieszczano  warstwę  5cm  grysu  kamionkowego.  Stosowano  pływak,
który  miał  za  zadanie  utrzymanie  stałego  poziomu  wody.  Pomysł  ten  jednak
nie  przyjął  się  ze  względów  obiektywnych.  Zimą  istniała  możliwość

zamarznięcia  wody  i  rozsadzenia  kominów  i  ścianek  szczytowych  przez  lód.
Ponadto  możliwe  było  przeciekanie  wody  (szczególnie  przy  kominach),
ponieważ papa stosowana w stropodachach jest izolacją przeciwwilgociową
a nie przeciwwodną  (izolacja przeciwwodna może ochronić przed naporem
słupa cieszy, natomiast przeciwwilgociowa tylko przed wilgocią, ewentualnie
szybko spływającą wodą).
Nasz klimat jest bowiem bardzo kapryśny. Występuje duża różnica temperatur
w  ciągu  doby  -  czasem  woda  z  topniejącego  śniegu  nie  zdąży  spłynąć  do
rynien  a  już  zamarza.  Wobec  tego  pomysł  stropodachu  zalewanego  wodą
nie przyjął się.

Stropodachy kanalikowe
Miały  one  mieć  jednocześnie  cechy  stropodachu  wentylowanego  i
niewentylowanego.

W  ociepleniu  wykonywano  wąskie  kanaliki  o  wymiarach  rzędu  1x2cm.  W
kalenicy  znajdował  się  kanał  zbiorczy  zakończony  co  jakiś  czas  kominkami
(przypominającymi wyglądem kominki dyfuzyjne). Pełniły one jednak funkcję
wentylacji.

Kanaliki były przykryte papą bez blachy. Zbiegały się one w kanale zbiorczym
szerokości 6-8cm, przykrytym blachą (papa sama by się zapadła). Całość
była przykryta jeszcze papą. Kanał na długości co 3-4m zakończony był
kominkiem wentylacyjnym.

Dachy te były eksperymentalnie wykonywane, ale nie przyjęły się.

Hydroizolacja
Pod  koniec  lat  70.  wynaleziono  papy  zgrzewalne.  Pierwszą  osobą,  która
wprowadziła je w Polsce był prof. Janusz Rataj z PG. Papy takie zgrzewa się ze
sobą  za  pomocą  „muskającego”  je  ognia  z  palnika.  Lepik  jest  specjalnie
zmodyfikowany  sztucznym  kauczukiem,  a  zamiast  osnowy  tekturowej  jest
osnowa poliestrowa. Ten wynalazek ma ogromne znaczenie w hydroizolacji!

Były  też  próby  wprowadzenia  „kombajnu”  do  układania  papy.  Lepik  był
rozpylany pod ciśnieniem i podgrzewany za pomocą lamp (nie było palników
na  gaz).  Ten  pomysł  nie  zdał  egzaminu,  ponieważ  kombajn  okazał  się
niewygodny ze względu na nieregularną strukturę dachu - m. in. występowały
kominy.

Przypadek  z  Gdyni:  wykonawcy  zlekceważyli  zasady  bezpieczeństwa,
podgrzali lepik (lepik „na zimno”), bo był za gęsty, opary benzynowe zapaliły
się, beczka w efekcie wybuchła i zginął człowiek.

Popełniano też takie błędy, jak dolewanie przepalonego oleju silnikowego.

Inne rozwiązania stropodachów wentylowanych
Istnieje  np.  rozwiązanie  z  kanałem  zbiorczym.  Do  kanału  zbiorczego
prowadzą  wloty  na  krańcach  połaci.  Izolacja  ma  jednakową  grubość.  Na
niej układa się płytki, a przestrzeń pod nimi jest wentylowana.

Stropodach wentylowany może być też wykonany w formie odwróconych
płyt łupinowych DeCe. Pokrywa się je papą i folią aluminiową. Koryta
rynnowe są wyprowadzone ponad lico ściany do zbiorczej rynny.

Innym  przykład.  Mamy  strop  DZ-5.  Na  nim  jest  warstwa  izolacji  termicznej
(płyty wełny mineralnej), na tym płyty eternitowe, do płaszczyzny wypełnione
keramzytobetonem  na  drobnych  frakcjach.  Całość  jest  pokryta  papą.  Tutaj
para,  która  się  przedostanie  z  dołu  jest  odprowadzana  kanałami  pod  falistą
powierzchnią płyt eternitowych. Jest też kanał zbiorczy.

Błędny przekrój z katalogu typowych rozwiązań.
Dwa kardynalne błędy: ścianka ażurowa jest
wykonana

gazobetonu

ponadto

jest

skonstruowana  na  warstwie  styropianu.  Nie  jest  to
dobre  rozwiązanie,  ponieważ  styropian  może  się
skomprymować,  a  płytka  osiądzie  i  już  w  trakcie
układania mogą wystąpić wypadki na budowie.

Stropodach odwrócony
Jest  to  najnowocześniejsze  rozwiązanie.  Nazwa  pochodzi  od  faktu,  iż  mamy
do  czynienia  z  odwrotnym  układem  warstw.  Klasycznie  mamy  warstwy  w
kolejności:  paraizolacja,  termoizolacja  i  hydroizolacji  na  wierzchu.  Wtedy
termoizolacja  jest  zabezpieczona  z  dołu  przed  parą,  a  z  góry  -  przed  wodą.
Najpierw jest hydroizolacja, którą stanowią trzy warstwy papy zgrzewalnej. Na
hydroizolacji  są  bezpośrednio  ułożone  na  styk  zakładkowy  płyty  styroduru  -
styroformu  (ponieważ  mają  one  zerową  nasiąkliwość  w  przeciwieństwie  do
styropianu  czy  wełny  mineralnej).  Na  styrodurze  należy  umieścić  warstwę

flizeliny

lub

geowłókniny,

aby

ewentualnie kiełkujące nasiona roślin
nie wypuściły korzeni do warstwy
termoizolacji

(tworzyłyby

się

wybrzuszenia).

Geowłókniny

pełni

również funkcję warstwy odsączającej
- umożliwia ona łatwe przepuszczanie
wody

jej

spływ

spustów

dachowych.  Płyty  styroduru,  pomimo
dużej  wytrzymałości,  są  bardzo  lekkie,
więc  trzeba  je  dociążyć  grysem
marmurkowym

(„białą

Marianną”),

płukanym

żwirem

bądź

płytami

chodnikowymi.

Jeżeli  chcemy  zastosować  płyty  chodnikowe,  to  bez
względu  na  to,  czy  chcemy  je  położyć  od  razu  na
styrodurze czy może na warstwie podsypki  z keramzytu lub
„białej

Marianny”,

należy

zastosować

podkładki

neoprenowe,  które  umieszcza  się  pod  narożami.  Płyty  są
rozsunięte na ok. 1cm - szczelinę należy zastosować po to,
aby umożliwić wodzie spływanie do spustów dachowych.
Płyty stosujemy wtedy, gdy stropodach ma pełnić funkcje
użytkowe - jeżeli ma pełnić  tylko funkcję konstrukcyjną,  to
wystarczy  warstwa  podsypki  o  odpowiedniej  grubości.
Wymagana  grubość  jest  uzależniona  od  strefy  klimatycznej  -  czasem
wystarczy 5, a czasem potrzeba 8-10cm.

Czasem  konstruuje  się  tzw.  zielony  taras  (in.  piątą
elewację).  Bezpośrednio  na  styrodurze  układa  się
warstwę czarnoziemu grubości ok. 20cm i sadzi w niej
krzewy,  sieje  trawę.  Aby  woda  zbyt  szybko  nie
wyparowywała, w styrodurze, przed ułożeniem gleby
wykonuje  się  wgłębienia  (w  zagłębieniach  zalega
pewna ilość wody).

Stropodachy  odwrócone  mają  spadek  zwykle  poniżej  1%.  Woda  jest
odprowadzana  do  spustów  dachowych  podgrzewanych  elektrycznie,  aby
woda  tam  nie  zamarzała.  Przekrój  rur  spustowych  jest  obliczany  przez
instalatora  robót  sanitarnych  (do  tej  pory  przyjmowano  przekrój  przeciętnie
0.8-1cm

, a obecnie Eurokody wymagają skomplikowanych obliczeń).

Oprócz tego, konstruktor wykonuje tzw. rzygacze, które umieszcza się z boku,
w attykach. Dzięki nim, w przypadku np. zapchania pionu kanalizacji
deszczowej, zgromadzony nadmiar wody jest odprowadzany na zewnątrz.

Stropodachy odwrócone nie są jeszcze bardzo powszechne ze względu na
cenę styroduru, który jest około 8-krotnie droższy od zwykłego styropianu (dla
porównania ceny 1m

: ok. 800zł do 100zł). Pomimo tego, można je uznać za

hit ostatnich lat i prawdopodobnie będą coraz częściej stosowane.