bajki_terapeutyczne

AGNIESZKA KOZAK

Bajka o nadziei

Cho

został sam, cho

nie umiał

, wierz

odmieni Ci

nadzieja...

W pi

knej dolinie, u stóp cudownych, zalanych sło

cem gór

była t

tni

piewem i rado

wioska. Dolina odgrodzona

była od

wiata z jednej strony pasmem pi

knych gór, z drugiej

strony w

, ale bardzo rw

rzek

. Ludzie, którzy w niej

yli byli naprawd

zadowoleni z

ycia,

c z uprawy

winogron. Winnice cudnie wypełniały cał

dolin

i wydawało

e stanowi

cel i sens

ycia jej mieszka

ców. Wiele trudu

i pracy trzeba było wło

w wielkie przestrzenie wypełnione

krzewami.

Ka

dej wiosny ludzie z dr

eniem serca witali pierwsze

promienie sło

ca - czy ju

na stałe zago

ci w dolinie, czy

dzie do

ść

łaskawe, by ogrzewa

delikatne p

ki rodz

cych

ycia krzewów. Latem z pewnym niepokojem patrzyli

na sło

ce, czy nie spali zbytnio swymi promieniami ziemi, w

której płyn

ły

yciodajne soki, czy b

dzie wystarczaj

co du

deszczu by nada

soczystej barwy li

ciom, by ro

liny miały

sił

ycia. Wczesn

jesieni

konieczne było chronienie

owoców przed nagłymi atakami mrozu schodz

cego czasami

niespodziewanie z wysokich gór. Dzie

zaczynał si

w wiosce

od pełnego niepokoju spojrzenia na winnic

i ko

czył otarciem

potu po zako

czonej pracy na polu. Uprawa winoro

li była

wszystkim, co ludzie ci mieli, co sprawiało,

yli...

Pewnego jesieni w wiosce wybuchł wielki po

ar, który spalił

wszystkie uprawy i wszystkie domy, spalił te

mosty na rzece.

Wielu ludzi zgin

ło w po

arze, a ci, którzy ocaleli, nie

zdecydowali si

na odbudowywanie swoich domów, zbyt

wiele bólu wi

zało si

z tym miejscem, uprawy wypalone były

do korzeni... Spalona dolina pokryta była popiołem, pełna
zgliszczy, wydawało si

e zamarło w niej

ycie...

Jednak pozostał w niej mały chłopiec, którego rodzice dawno
zmarli i byli pochowani na miejscowym cmentarzu. Nikt o nim
nie pami

tał wszyscy zaj

ci byli własnymi stratami i bólem,

c w ko

cu został w opuszczonej dolinie sam. Nie bardzo

miał dok

d i

ść

, bo tu było wszystko, co kochał i co było dla

niego wa

ne. Z trudem przetrwał zim

dzi

ki zapasom, które

wygrzebał

spod

ruin

zwalonych

domów.

Pewnego

wiosennego poranka, kiedy udał si

na poszukiwanie

ywienia zobaczył kilka zielonych listków nie

miało

wyrastaj

cych z ziemi na tu

przy zboczu góry. Z dr

eniem

serca i z dr

Ŝą

cymi z rado

ci, ale i niepewno

ci dło

podszedł do tego cudu wynurzaj

cego si

z ziemi - ku jego

rado

ci li

cie okazały si

ść

mi winoro

li! Ogie

nie

strawił wszystkiego, pozostał korze

, była to szansa na

odbudowanie kawałka winnicy. Jak

e cieszył si

tym

wyrastaj

cym z ziemi, bezbronnym i delikatnym krzewem.

Jego oczy nabrały blasku, w sercu za

witała nadzieja.

Chłopiec od razu oczy

cił przestrze

wokół drobnej ro

linki i

zacz

ł si

opiekowa

, postanowił wybudowa

wysoki i

gruby mur wokół swojego kawałka ziemi, by nigdy ju

aden

ogie

nie

mógł

zagrozi

Jedyne, co do tej pory umiał, to uprawa winnic, był rolnikiem a
nie budowniczym, nie znał si

na budowaniu murów. Na

brzegu rzeki znalazł star

łódk

, postanowił uda

do ludzi

mieszkaj

cych po drugiej stronie rzeki i kupi

od nich cegły i

zapraw

murarsk

. Nie miał pieni

dzy, wi

c postanowił naj

ąć

jako ogrodnik i pomaga

ludziom w uprawie ich ro

lin.

dego dnia chłopiec przemierzał rw

rzek

w swej małej

łódeczce by pracowa

w ogrodach innych ludzi i za zarobione

pieni

dze kupowa

cegły na mur chroni

cy jego winnic

Zaprzyja

nił si

z lud

mi z wioski, wspólna praca bardzo

ich

siebie

zbli

yła.

Jednocze

nie rozpocz

ł mozoln

prac

w swoim ogrodzie,

rozsadzał krzewy, przygotowywał kolejne kawałki ziemi pod
upraw

, mozolnie budował mur cegła po cegle, by chroni

winnic

na wypadek po

aru. Jednak ci

ęŜ

ka praca i

pokonywanie rw

cej rzeki mał

łódk

powoli wyczerpywało

jego siły, tak,

e czasami po powrocie z wioski nie miał ju

siły

na prac

w swoim ogrodzie, jedynie na uło

enie kolejnej

warstwy przywiezionych cegieł. Zacz

ł zaniedbywa

swoj

winnic

, za to ogrody ludzi, w których pracował, pi

kniały z

tygodnia na tydzie

. Ludzie, dla których pracował bardzo go

polubili z trosk

patrzyli na jego zm

czone, spracowane r

ce i

na oczy, które zdawały si

traci

swój blask... Pewnego dnia

stary ogrodnik, któremu pomagał w pracy w ogrodzie zapytał,
co go trapi. Chłopiec opowiedział staruszkowi,

e brakuje mu

sił i czasu na prac

we własnej winnicy, stary ogrodnik z

knym i szczerym u

miechem zaproponował mu pomoc.

Chłopiec ucieszył si

, ale potem ze smutkiem zauwa

ył,

jego łódka jest za mała na to, by przewie

źć

ich obu na drugi

brzeg, a inaczej nie mo

na si

było tam dosta

Ze spuszczon

ze zm

czenia i smutku głow

podszedł do

brzegu rzeki, z dala wida

było pi

kny, wysoki mur, który

chronił jego winnic

. Jak

e był majestatyczny na tle

zachodz

cego sło

ca! Gdyby tylko na rzece zbudowa

most?

No tak, most, ale sk

d wzi

ąć

budulec, sk

d wzi

ąć

cegły...

Jakie to proste! Przecie

cegieł, na które zapracował

wystarczyłoby na solidny most, przecie

mógł rozebra

mur i

poprosi

ludzi z wioski by pomogli mu w budowie mostu, by

pomogli mu w pracy przy odbudowywaniu jego winnicy...

Wszystko co robimy, czego się podejmujemy, kaŜda myśl i kaŜdy talent w nas złoŜony są jak cegły - tylko od
nas zaleŜy czy uŜyjemy ich do budowania murów, które odgrodzą nas od ludzi i od miłości, czy uŜyjemy ich do
budowania mostów, które pozwolą czasami przejść do drugiego człowieka, przekroczyć trudną i rwącą rzekę,
które pozwolą innym przychodzić do nas...

Justyna Piecyk

Biedroneczka Klara

Bajka terapeutyczna, przeznaczona dla dzieci
chorych na białaczk

i oczekuj

cych na przeszczep

szpiku kostnego.

Od kiedy tylko mogła przypomnie

sobie dzie

swoich

urodzin, miała ju

na grzbiecie trzy malutkie, czarne

kropeczki.

- "Co roku na Twoich skrzydełkach b

dzie przybywała jedna

kropka Klaro, a

w ko

cu uzbiera si

ich osiemna

cie,

staniesz si

wtedy dorosł

biedronk

, zało

ysz swoj

rodzin

dziesz miała dzieci..." - wyja

niła córeczce mama.

Biedroneczka z rado

kiwała głow

na znak zrozumienia i z

dum

ogl

dała ka

przybywaj

kropk

, która dodawała

jej sił i przybli

ała j

coraz bardziej ku upragnionej dorosło

ci.

do dnia... kiedy zauwa

yła,

e jedna z kropek gdzie

znikn

ła, a po niej nast

pna i nast

pna. Zamiast nich na

skrzydełkach pojawiły si

białe plamy, które zacz

ły

pochłania

równie

cały pi

kny, czerwony kolor na jej

grzbiecie. "Co teraz b

dzie?" - zastanawiała si

przestraszona

Klara - "Przecie

nawet nie uzbierałam ich osiemnastu, a ju

niedługo znikn

zupełnie, a ja stan

biała i przezroczysta".

Zacz

ła pi

o soku z buraków, czerwonych malin,

truskawek, które przygotowywała jej mama. Ale sok zabarwiał
skrzydełka Biedroneczki na bardzo krótko, a potem zmywał
si

wraz

wod

podczas

pieli.

Rodzice Klary udali si

po porad

do starego, m

drego

chrz

szcza, który nie jedno ju

yciu widział i wiele

wiedział. Chrz

szcz wysłuchał ich uwa

nie, a potem rzekł:

- "Musicie znale

źć

drug

, tak

sam

biedroneczk

, podobn

do waszej córki, jak dwie krople wody. Tylko ona mo

e odda

ęść

swoich kropek i uchroni

Klar

przed znikni

ciem.

Rodzice zacz

li usilne poszukiwania. W tym czasie

Biedroneczka Klara opadała z sił, ale nie poddawała si

Wierzyła usilnie,

e kiedy

wyzdrowieje, b

dzie mogła

dorosn

ąć

, zało

własn

rodzin

i mie

gromadk

małych

biedroneczek. Wszyscy przyjaciele pomagali jej, jak mogli.
Pytali i szukali identycznej biedronki. Nawet do jej domu
ci

gle zgłaszały si

biedronki ch

tne do pomocy,

adna z nich

nie

była

jednak

taka

sama,

jak

Klara.

pewnej nocy, w czasie burzy, do domku biedronek kto

zapukał:
- "Wpu

cie mnie" - poprosił cichutki głosik zza drzwi.

Rodzice otworzyli, bo nie umieli nikomu odmówi

pomocy i

przygarn

li zagubion

, zzi

bni

i całkiem przemoczon

istotk

. Dali jej ciepłe i suche r

czniki i wskazali miejsce do

spania. A potem zasn

li, bo byli ju

bardzo zm

czeni swoimi

troskami.

Tymczasem nowo przybyła wysuszyła si

, ogrzała i

zacz

ła ciekawie rozgl

wokół. Nagle na

cianie w pokoju zobaczyła zdj

cie Klary łudz

podobne do niej, tak

e, a

krzykn

ła ze zdumienia.

Wyrwani z gł

bokiego snu rodzice biedronki wbiegli do pokoju

i sami krzykn

li zadziwieni, tym co zobaczyli. Przed nimi stała

biedronka identyczna, jak ich córka. Zaprowadzili j

c do

pokoju Klary gor

co prosz

c o pomoc. Biedronka z rado

oddala cz

ęść

swoich kropek. Potrz

ła tylko leciutko

skrzydełkami i kropki same ju

odnalazły wła

ciwe miejsca.

Po chwili skrzydełka Klary zacz

ły si

zaczerwienia

Biedroneczka nabierała sił, blado

ść

znikn

ła z jej policzków.

Wyfrun

ła z łó

ka i ta

czyła rado

nie podskakuj

c po całym

domu.

Odt

d, co roku przybywała na jej skrzydełkach nowa, czarna

kropka i uzbierało si

ich na pewno wi

cej ni

tylko

osiemna

cie...

Agnieszka Kozak

Był sobie diament

Pewnego razu w pracowni jubilera mieszkał sobie diament.
Kiedy le

ał w

ród innych pi

knych kamieni lubił si

przygl

. Z zachwytem patrzył na mieni

ce si

soczyst

czerwieni

południowego wina rubiny, pełne gł

bokiego

bł

kitu szafiry, tak bardzo chciał błyszcze

tak jak one, mieni

kolorowym wyra

nym

wiatłem. Chciał by

taki jak one,

mieni

ich kolorami! Zło

ciło go to,

e jest twardy,

kanciasty,

e daje tylko jasne

wiatło! Przestał lubi

przebywanie w

ród innych kamieni, wolał le

sobie

samotnie

boku.

Pewnego dnia wzi

ły go delikatnie mi

kkie i ciepłe dłonie

młodej kobiety, długo go ogl

dała, po czym stwierdziła,

e jest

zbyt kanciasty, za mało błyszczy i nie nadaje si

do tego, by

go obsadzi

w pier

cionku. Jak bardzo zacz

ł zazdro

innym kamieniom... Ludzie przychodzili, wybierali je, potem
one stawały si

ęś

knej bi

uterii, a diament le

ał z

boku i zacz

ł traci

nadziej

e kto

którego

dnia przyjdzie

po niego. Z ka

dym dniem, gdy ubywało nadziei, ubywało te

jakby blasku bij

cego ze

rodka kamienia - zmatowiał i trzeba

by było podej

ść

blisko i wzi

ąć

go do r

ki by zobaczy

e jest

szlachetnym kamieniem, a nie kawałkiem bezwarto

ciowej

cyrkonii. Mimo,

e wiedział,

e jest brylantem, przestał

wierzy

e stanowi jak

ąś

warto

ść

, bo przecie

nikt nie chciał

go umie

ród innych kamieni w bransoletce, pier

cionku

czy

diademie.

Kiedy ju

zapomniał co znaczy l

i dawa

wiatło, poczuł,

e bior

go do r

ki czyje

stare, szorstkie, mocno spracowane

ce. Dotyk tego człowieka nie był delikatny, nie sprawiał mu

przyjemno

ci, a jednak ciepło jego dłoni obudziło w diamencie

jak

ąś

sknot

... Zacz

ł si

zastanawia

co to jest... Człowiek

długo ogl

dał kamie

, a ka

de poruszenie jego dłoni budziło

w diamencie jak

ąś

niewypowiedzian

sknot

... Co było tym

pragnieniem, które obudziło si

w diamencie? Ciepło r

mimo tego,

e szorstkich, obudziło pragnienie, o którym

zapomniał, bycia czyim

, wa

nym dla kogo

, bycia

rednikiem miło

ci. Diament przypomniał sobie,

e chciał

ny i chciał błyszcze

. By inni go widzieli, podziwiali, by

mogli zachwyca

jego pi

knem, przecie

po to s

diamenty - by błyszcze

i dawa

ludziom tym samym rado

ść

Oprócz dziwnego ciepła w diamencie obudził si

niepokój... wiedział,

e ludzie do tej pory go nie wybierali, bo

był kamieniem kanciastym, o nietypowym kształcie, czy i ten
człowiek z niego nie zrezygnuje? Poza tym trudny i nietypowy
kształt trzeba b

dzie obrobi

, czy ten człowiek zna si

tym? Przecie

ma stare, spracowane r

ce, mo

e nie by

wystarczaj

co delikatny, mo

e uszkodzi

kamie

i wtedy ju

nikt go nie b

dzie chciał! Pragnienie bycia wybranym

przewa

yło nad l

kiem - diament odnalazł w sobie resztk

siły, by zaja

nie

wewn

trznym

wiatłem tak, by człowiek nie

miał w

tpliwo

ci co do tego,

e jest szlachetnym kamieniem.

Starzec wzi

ł diament do swojej pracowni. Rozpocz

ł si

proces obróbki - ka

de dotkni

cie szlifierki wi

zało si

bólem, ze zdejmowaniem kolejnej porysowanej i pozbawionej
blasku warstwy. Ka

da kolejna godzina szlifowania kamienia

wydawała si

niemo

liwa do zniesienia. Człowiek mimo

lat miał bardzo sprawne r

ce, cierpliwie i systematycznie

wydobywał całe pi

kno z kamienia, nadaj

c mu blask i kształt,

ku któremu zmierzał. Szlifowanie powodowało tak

e to,

diament robił si

coraz mniejszy, ale to go nie martwiło -

wiedział,

e b

dzie pasował cho

by do małego pier

cionka.

Cały ból był dla diamentu niewa

ny wobec celu - by ludzie go

podziwiali, by mógł błyszcze

dla innych, by był wa

ny i

odzyskał

swoj

warto

ść

W ko

cu nadszedł dzie

najwa

niejszy - diament miał zosta

obsadzony, cały dzie

lał nad tym jak bardzo b

dzie

błyszczał, jak teraz po oszlifowaniu ludzie b

go podziwiali,

zastanawiał si

w jakiej bi

uterii zostanie obsadzony?

Jakie

było jego zdziwienie, kiedy obudził si

rano i nic nie

mógł zobaczy

. Czuł,

e jest w

rodku czego

, czego nie

mógł rozpozna

- nie było tam

wiatła, nie czuł obecno

innych kamieni, wiedział,

e to, co go otacza, nie jest ani

złotem ani platyn

... Wokół było ciemno i zimno. Wi

c całe to

szlifowanie, cały ten ból znoszony z cierpliwo

był

nadaremny! Nie spełniło si

jego marzenie, nie był wa

nym

brylantem w pier

cionku! Nie stał si

rednikiem miło

ci -

nikt nie wyzna jej, wkładaj

c go na palec ukochanej kobiecie.

Było mu

le, był roz

alony, zawiedziony, czuł si

paskudnie.

Nagle usłyszał głosy ludzi wchodz

cych do pomieszczenia,

mówili co

o operacji, o przeszczepie, o rogówce, nic o

uterii! Po chwili przez diament przeszedł snop pi

knego

wiatła - ale nikt nie zachwycił si

diamentem bo go nie było

wida

Jego nie było wida

, ale dzi

ki niemu mała dziewczynka

mogła zobaczy

i motyle - diament stał si

elementem precyzyjnego narz

dzia, niezb

dnego do operacji,

która przywróciła wzrok małej dziewczynce. U

miech na

twarzy dziecka, mog

cego zobaczy

twarz swojej matki, wart

był

cej

cała

uteria

wiata...

Czasami jest jaki

inny plan, co do naszego

ycia ni

ten,

którego my by

my chcieli... Czasami to, co najwa

niejsze jest

niewidoczne dla oczu...

Agnieszka Kozak

Był sobie ogrodnik

Był sobie ogrodnik, który posiadał jeden z najpi

kniejszych

ogrodów w okolicy, otoczony wielkim, nieprzebytym murem,
mocno zaro

tym bluszczem. Ludzie wiedzieli, jak pi

kny

jest ten ogród w

rodku, lecz znali go raczej z opowiada

gdy

mało komu dane było w nim przebywa

… ogrodnik

gle si

bał, czy jego ogród jest wystarczaj

co pi

kny, by

ludzie chcieli w nim przebywa

, czy ju

zasługuje na to, by go

odwiedzano.

Nie zawsze tak było. Zacz

ło si

od tego,

e ogrodnik dostał

kawał nieurodzajnej z pozoru, mocno zaro

tej chwastami

ziemi. Pocz

tkowo ubolewał,

e inni dostali lepsz

ziemi

nic tu nie wyro

nie,

e nie ma narz

dzi,

e nie ma siły do

pracy. Postanowił jednak wzi

ąć

do pracy i zacz

piel

gnowa

ogród. Ró

nie mu szło pocz

tkowo – nie miał

praktyki i nie bardzo miał u kogo podejrze

jak uprawia

kwiaty, zreszt

wcale nie był przekonany

e potrafi zaj

ąć

tak delikatnymi ro

linami, jak na przykład ró

e. Jednak

postanowił zaj

ąć

ziemi

, któr

dostał, wi

c pracował

wytrwale i w pocie czoła, po pewnym czasie miał jeden z
pi

kniejszych ogrodów w okolicy. Ale wła

ciciel ci

gle bał si

czy ogród jest wystarczaj

co pi

kny, by mogli przebywa

nim ludzie, czy im si

spodoba. Ogrodnik postanowił

wybudowa

mur, który pozwoli mu chroni

jego pi

kny ogród.

Mur rósł, a ogród pi

kniał. Obawy o to, czy si

spodoba

innym,

były

coraz

ksze.

Ogrodnik postanowił najpi

kniejsze, wyhodowane przez

niego, najwi

cej opieki wymagaj

ce kwiaty chroni

z tyłu

ogrodu, w szklarni, któr

wybudował specjalnie dla nich. Był

tam najtrudniejszy do uprawy kawałek ziemi. Kwiaty wewn

trz

były cudne! Jednak ci

gle musiał o nie dba

i cz

sto dr

ał, co

stanie, je

li kto

wejdzie do szklarni! Mo

e je zniszczy,

e jakie

ukradnie, mo

e niektóre podepcze, a mo

e po

prostu nie potraktuje ich z nale

ytym im szacunkiem! Praca w

szklarni wymagała ogromnego wysiłku, kwiaty były mu
szczególnie drogie, a jednocze

nie ziemia w tym miejscu była

wyj

tkowo trudna do uprawy. Chwasty niezwykle trudno było

wyplewi

w tym miejscu, ci

gle tam były. Praca w szklarni

zała si

ze szczególnym trudem – mógł tu przychodzi

tylko wtedy, gdy ju

uprz

ł ogród, do którego przychodzili

inni ludzie. Niestety w zwi

zku z tym, obok pi

knych kwiatów

rosły chwasty, których po prostu czasami nie miał czasu
wyrywa

! Potrzebował pomocy, ale te

zacz

ł si

! Bał si

e chwasty zniszcz

kwiaty,

e je

li kto

wejdzie do szklarni

pod jego nieobecno

ść

w ogrodzie, zobaczy cudne kwiaty, ale

rosn

ce z nimi chwasty! Nie wiedział, co robi

, l

k był

coraz wi

kszy! Co powiedz

ludzie, je

li poznaj

szklarni

Przecie

znaj

kny ogród, w którym nie ma ani jednego

chwastu, bo ogrodnik pi

knie go piel

gnuje! Postanowił

jeszcze bardziej pilnowa

tego, by nikt nieproszony nie wszedł

do ogrodu – chroniło to jego szklarni

! Niestety chroniło

kne kwiaty w niej, ale te

powodowało,

e nikt nie mógł mu

pomóc wyrywa

chwastów, ani upi

ksza

szklarni! Zacz

ł si

zastanawia

, czy nie wybudowa

muru wewn

trz ogrodu,

chroni

cego

szklarni

Dbał o ogród, a na zewn

trz mur tak obrastał bluszczem,

nie mo

na ju

było znale

źć

furtki bez pomocy ogrodnika. Lubił

swój ogród i zacz

ł pozwala

ludziom do niego przychodzi

lecz tylko nieliczni znali furtk

do ogrodu. Ludzie przychodz

do ogrodu podziwiali kwiaty, dawali rady odno

nie uprawy

niektórych

lin,

przynosili

nowe,

kne

sadzonki.

Zapraszał ludzi do swojego ogrodu, ale nawet nie mówił im o
szklarni, kontrolował,

eby nie wchodzili do cz

ęś

ci ogrodu, w

której była szklarnia, dr

ał na sam

e mogliby do niej

wej

ść

. Tak trudno mu było uwierzy

e ludzie uszanuj

jego

cudne kwiaty w szklarni,

e pomog

oczy

z chwastów,

e wolał

eby jej nie znali! Czasami czuł si

samotny w swoim

knym ogrodzie, czasami płakał, czasami nie miał siły i

czasu

wyrywanie

chwastów

szklarni.

Lubił te

chodzi

ogl

ogrody innych ludzi w okolicy,

niektóre nawet go zachwycały, w niektórych ch

tnie

zachodził, by chwil

posiedzie

i pogaw

dzi

o uprawie

kwiatów. Niektórym udzielał ch

tnie wskazówek, jak dba

ogrody, oni ch

tnie korzystali z rad do

wiadczonego

ogrodnika i ich ogrody pi

kniały – to cieszyło go chyba

najbardziej

poza

jego

ogrodem.

Pewnego razu trafił do ogrodu człowieka, który ju

od jakiego

czasu chciał odwiedzi

. Zacz

li gaw

dzi

o uprawie kwiatów,

człowiek ten wyra

nie nie radził sobie z piel

gnacj

niektórych

lin i miał trudno

ci z wyrywaniem chwastów, z podziwem

jednak patrzył, jak du

o pracy wkłada w piel

gnacj

swojego

ogrodu. Zdziwiło go bardzo,

e nie ma muru wokół jego

ogrodu, wła

ciwie ka

dy, kto chciał mógł do niego wej

ść

posiedzie

tak długo, jak chciał i nic nie mówi

c odej

ść

. Lubił

przychodzi

do tego ogrodu, lubił biega

miechem po

trawie, tam gdzie nie było posadzonych kwiatów, nawet
czasami za nim t

sknił. Widział,

e inni pomagali tamtemu

człowiekowi nie tylko w uprawie kwiatów, ale te

w wyrywaniu

chwastów. W ogrodzie tego człowieka poznał wielu ciekawych
ludzi, którzy dzielnie pracowali nad upraw

swoich ogrodów.

Którego

dnia ze zdziwieniem zobaczył,

e ludzie sami

znale

li furtk

do jego ogrodu, mało tego, nawet lubił, kiedy do

niego przychodzili, to było takie nowe,

e kto

chce sam do

niego przyj

ść

. Zacz

ł uczy

e ogród mo

na podziwia

e ludzie chc

w nim przebywa

! To odkrycie sprawiało wielk

rado

ść

. Lubił rozmawia

z nimi o kwiatach, które kochali, z

wielk

rado

patrzył na ich spracowane r

ce, doceniał trud,

jaki wło

yli w upraw

swoich ogrodów. Jednak było co

, co

sprawiało,

e od czasu do czasu dr

ał. To była szklarnia

wewn

trz ogrodu! My

e kto

e j

odkry

e wejdzie,

e stanie si

strasznego z jego kwiatami, powodowała,

czasami nie mógł my

o niczym innym. Co b

dzie, je

ludzie odkryj

chwasty? Czy b

w stanie cieszy

kwiatami? Zacz

ł na wszelki wypadek co jaki

czas zamyka

furtk

eby nikt nie wszedł do ogrodu pod jego nieobecno

ść

musiał mie

kontrol

nad tym, co dla niego najcenniejsze, nie

mógł sobie pozwoli

na to by biegaj

c po ogrodzie, kto

natkn

ł si

na szklarni

! T

sknił za lud

mi, chciał, by jego

ogród był odwiedzany i podziwiany, ale bał si

, czy b

dzie si

pewno

podobał.

Było jeszcze co

, co go niepokoiło. To,

e kto

próbowa

zmieni

w szklarni,

e nie da sobie rady z

chwastami, a ju

niemal przera

ała go my

e mo

e zechce

zamieszka

w jego ogrodzie,

e mo

e zmienia

go wbrew

jego woli. A ogród był jego i tylko jego! Nie chciał czu

samotny, ale te

nie chciał burzy

muru, który z takim trudem

budował tyle lat, nie chciał, by kto

oceniał jego szklarni

, nie

wytrzymałby krytyki, nie wytrzymałby zerwania cho

jednego kwiatu! A przecie

ludzie, którzy przychodzili do

ogrodu kochali ogrodnika! Lubili z nim by

, znali trud uprawy

lin, ich r

ce te

były spracowane, te

mieli trudne do

uprawy miejsca w swoich ogrodach! Nie bali si

pracy! To,

widzieli chwasty, nie przeszkadzało im cieszy

kwiatami!

Wspólnie mogli upi

ksza

swoje ogrody nawzajem, RAZEM

wyrywa

chwasty, RAZEM budowa

to, co w nich pi

kne!

Ale zaproszenie ludzi wi

zało si

nie tylko z tym,

e b

pomagali piel

gnowa

kwiaty! Niestety, wyrywaj

c chwasty

mogli te

niechc

cy, opatrznie zniszczy

jaki

kwiat!

Wyrywanie chwastów boli, kaleczy r

ce, niesie ze sob

czenie, pozostawia pusty kawałek ziemi. Czy wyrosn

nich kwiaty? Czy wystarczy cierpliwo

ci i miło

ci, by ten

kawałek ziemi zapełnił si

kwiatami, by chwasty nie

zwyci

ęŜ

yły? Chwasty trzeba wyrwa

gł

boko, do korzeni, a na

to potrzeba du

o siły, czasami pomocy drugiego ogrodnika.

Ale czy on uszanuje moje kwiaty? Czy ma do

ść

siły, by

pomóc mi przy piel

gnowaniu ogrodu, czy nie ucieknie z

niego zm

czony ci

ęŜ

prac

, czy nie przerazi go, je

zobaczy jak du

o w nim chwastów, jak du

o jeszcze pracy?

Ogrodnik bał si

zwłaszcza o ukryt

w ogrodzie szklarni

, o

to,

e ludzie zobacz

e s

w niej chwasty, bał si

tak

mog

poprosi

go o pomoc w swoich ogrodach – a to

zobowi

zuje! Czasami brakowało mu ju

sił na własny ogród,

d bra

siły do tego, by pomaga

innym w zmaganiach z

ich

chwastami?

W ogrodzie otoczonym wielkim murem mo

na czu

samotnym. Zaproszenie ludzi wi

ąŜ

e si

z tym,

e zachwyc

jego pi

knem, ale te

dostrzeg

chwasty i b

chcieli

pomóc je wyrywa

, czasami mog

niechc

cy zniszczy

jaki

kwiat. Ale zaproszenie ich do szklarni, skorzystanie z ich
pomocy pozwala na piel

gnowanie jej, ogrodnik nie musi ju

traci

energii na ukrywanie jej, mo

e otworzy

na pomoc i

miło

ść

innych ludzi. Zaproszenie do szklarni oznacza,

e nie

e zrezygnowa

z kontroli, mo

e czu

swobodnie i

ludzie mog

czu

swobodnie w jego ogrodzie :). Przecie

DY ma swoj

szklarni

, a RAZEM łatwiej walczy

chwastami, miło

ść

jest tym, co pomaga

piel

gnowa

kne

kwiaty i stawia

czoła temu, co jeszcze wymaga pracy :).

Robert Karwat

Drzewo

ycia

drowiec usiadł pod d

bem rosn

cym na skraju lasu i oparł

o jego szeroki pie

. Promienie jesiennego sło

prze

wiecały przez li

cie, poruszane lekkim wiatrem. Człowiek

przymkn

oczy.

popłyn

ły

swobodnie...

Po zimowym

nie las budził si

ycia. Sło

ce i ciepły wiatr

ogrzały ziemi

, a wody wiosennego deszczu wnikn

ły

gł

boko, zwil

c próchniczn

warstw

i rozpuszczaj

minerały. W glebie uwijały si

przeró

ne stworzenia, a

nasiona p

czniały, wypuszczaj

c kiełki pn

ce si

wiatłu.

Korzenie drzewa wilgotniały od przepływaj

cej przez nie

wody, nios

cej w gór

proch ziemi. Wewn

trz pnia, konarów i

gał

zi było ciemno. Jaka

siła kazała wodzie i zawartym w

niej substancjom niepowstrzymanie prze

ej i dalej,

dociera

do gał

zek, nabrzmiewaj

cych p

ków i rozwijaj

cych

ci.

Drobinka materii, b

ca ju

od dawna w ruchu, zacz

ła

zyskiwa

wiadomo

ść

wychyn

ła na jasny

wiat.

Opromienione sło

cem, kołysz

ce si

w strugach wiatru,

ały listki na bli

szych i dalszych gał

zkach.

wie

e p

kały jasn

zieleni

. Wokół rozbrzmiewały wielorakie

odgłosy rozwijaj

cego si

ycia. Przemykały ró

nobarwne

stworzenia. Drzewo

yło. Drobinka była teraz cz

ęś

ku,

który utworzył si

ród li

ci i rósł wraz z nimi, a

rozwin

ł si

kwiat.

Jego

kkie

trze

pachniało...

Kwiat przemieniał si

. Zachwycał si

sob

wiatem, czerpał

ciepło, a drzewo dostarczało mu po

ywienia. Pulsował

yciem. I przyszedł czas, gdy poczuł,

e nie jest ju

sam,

dzieli

ycie

inn

drobink

...

Płyn

ł czas. We wn

trzu kwiatu dojrzewał owoc. Nowa

drobinka poczuła,

e leci gdzie

w nieznane. Sama nie

wiedziała, jak długo leci, gdzie spada, ile czasu trwa we

nie...

Poczuła,

e si

zmienia. Było ciepło i wilgotno. Twarda

otoczka p

kła. Mały kiełek wyjrzał na powierzchni

ycia.

drowiec ockn

ł si

, otworzył oczy. Wokół co jaki

czas

słycha

było pacni

cia spadaj

cych

oł

dzi. Jeden z nich

ał niedaleko. Człowiek przygl

dał mu si

przez chwil

potem

delikatnie

przykrył

suchymi

ść

mi.

Wstał, czuj

c na twarzy ciepło sło

ca. Ruszył powoli w dalsz

drog

. Po jakim

czasie przystan

ł i obejrzał si

w kierunku

lasu. Drzewo rozpo

cierało si

szeroko i wysoko. Pami

tał

swój sen i my

l, która pojawiła si

po przebudzeniu:

- Ono si

nie ko

czy...

Ewa Koziatek

Globus

W pewnej klasie stał Globus. Szczycił si

tym,

e pomagał

ludziom w zdobywaniu wiedzy. Uwa

ał,

e bez jego pomocy

nie dowiedzieliby si

wielu cudownych rzeczy o

wiecie. Był

równie

dumny ze swojego wygl

du. Był okazały, kolorowy,

miał srebrny, grawerowany stojak. Osobom, które wchodziły
do klasy od razu rzucał si

w oczy. Czuł si

panem miejsca.

Pewnego dnia w klasie zamieszkała Mapa. Pocz

tkowo

Globus przygl

dał si

jej z zaciekawieniem. Była troch

mieszna, bo płaska, ale była równie kolorowa, te

miała

kontynenty, no i te

posiadała srebrne elementy. Ró

nice go

poci

gały. Cieszył si

e ma przy sobie "bratni

dusz

", z

któr

e ciekawie sp

dza

czas. Dobrze im było razem.

Którego

dnia do klasy wleciały motyle. Grzecznie przywitały

z Globusem, ale cał

uwag

skoncentrowały na Mapie.

Podziwiały j

, ogl

dały z ka

dej strony, zachwycały si

jej

knem i delikatno

. Zacz

ły rozmawia

z Map

i okazało

e jest bardzo miła. Globus poczuł si

dotkni

ty. My

lał

sobie: "O ta Mapa! Niby tu taka miła i przyjazna, a co robi -
zabiera mi znajomych. Nie mog

jej na to pozwoli

, bo

niedługo przestan

interesowa

. Przestan

ny. A co b

dzie jak w ogóle przestan

potrzebny?".

Nast

pnego dnia nie odezwał si

do Mapy. Tak było i dnia

kolejnego, i przez cały najbli

szy tydzie

. Mapa nie wiedziała,

co si

stało. Zastanawiała si

, co zrobiła,

e Globus mógł

poczu

ura

ony, ale nic takiego nie mogła sobie

przypomnie

. Pytała - Globus milczał. Było jej przykro, bo nie

chciała straci

tej przyja

ni. Globus za

tego nie widział.

Coraz cz

ęś

ciej my

lał o Mapie jak o zagro

eniu. Ju

lał o

tym, jak si

jej pozby

z klasy. Stał si

bardzo dra

liwy.

Zauwa

yły to pozostałe sprz

ty. Którego

dnia Stara Tablica

nie wytrzymała. Kiedy upewniła si

e Mapa niczego nie

usłyszy, zwróciła si

do Globusa: "Słuchaj, młodzie

cze. Od

jakiego

czasu ci

obserwuj

. Zauwa

yłam,

e zmieniłe

swój

stosunek do Mapy. Nie wiem, dlaczego tak si

stało. Je

eli

chcesz ch

tnie wysłucham, co takiego si

wydarzyło i je

eli

mogła - pomog

". Globus miał szacunek dla Starej

Tablicy. Była bardzo m

dra. Bez l

ku powiedział jej o swoich

niepokojach. Mówił: "Wiesz, Stara Tablico, na pocz

tku

bardzo si

cieszyłem,

e znalazłem kogo

tak podobnego do

mnie. Potem zacz

łem si

e ona mnie zast

pi,

e przez

stan

niewa

ny, albo, co gorsza w ogóle niepotrzebny.

Nie chce tego! Chc

zauwa

any, potrzebny, wa

ny.

Gdyby tak nie było? nawet nie chc

o tym my

Stara Tablica wysłuchała wszystkiego uwa

nie, po czym

powiedziała: "Wiesz, Globusiku, ka

dy z nas potrzebuje by

zauwa

ony, lubiany, potrzebuje czu

ny. Kiedy tego

nie ma, czuje si

bardzo

le. Ka

dy z nas ma co

ze sob

wspólnego, ale te

dy ma co

, co go wyró

nia. Ty i Mapa

jeste

cie bardzo podobni. Jednak macie równie

wiele rzeczy,

które was ró

, wi

c nie jeste

cie tacy sami. Przez to i Ty, i

Mapa b

dziecie potrzebni do ró

nych rzeczy. Nie musisz si

wiec ba

e staniesz si

bezu

yteczny,

e odejdziesz w

zapomnienie. Owszem, na pocz

tku mog

Map

zachwyca

, bo jest nowa, ale to nie znaczy,

e Ty staniesz si

przez to zapomniany. Przypomnij sobie, jak si

oczarowałe

wszystkich, kiedy tu przyszedłe

. Wszyscy

czuli

my si

zagro

eni, ale nic złego si

nie stało, bo przecie

dy z nas ma tu swoje miejsce i swoje zadanie do

wykonania."

Globus z wielk

uwag

słuchał tego, co mówiła Stara Tablica.

Na pocz

tku trudno mu było w to uwierzy

. Potem zacz

ł si

zastanawia

nad znaczeniem słów Starej Tablicy. My

lał

dzie

i drugi, i trzeci? Po tygodniu postanowił porozmawia

Map

. Bał si

okrutnie, ale przyrzekł sobie,

e wszystko jej

wyja

ni. Wieczorem odezwał si

nie

miało. Mapa z wielkim

zdziwieniem popatrzyła na niego. Pocz

tkowo podejrzewała,

e Globus ma jakie

nieczyste intencje, jednak im dłu

ej go

słuchała, tym bardziej wierzyła w to, co mówił. Rozmawiali
cał

noc. Nast

pnego dnia rano w całej klasie zapanował

spokój. Zgoda mi

dzy Globusem i Map

przywróciła rado

ść

gwar klasowych sprz

tów. A Stara Tablica spokojnie

miechała si

wiedz

e po raz kolejny uratowała przyja

źń

Czasami spotykamy na swojej drodze osoby, które posiadają podobne cechy do naszych. MoŜemy się nimi
zachwycić i utworzyć podwaliny dobrej relacji. Czasami jednak zdarza się, Ŝe równieŜ nasi znajomi zauwaŜają
w nowo poznanej osobie te dobre cechy. MoŜemy wtedy poczuć się zagroŜeni, odtrąceni, odsuwani w cień. To
moŜe wzbudzić negatywne emocje, a co za tym idzie ? zapoczątkować rozpad znajomości. JeŜeli jednak
znajdziemy w sobie dość siły, by przeciwstawić się lękom, moŜemy cieszyć się swoją innością,
indywidualnością i cudownością, bo właśnie tacy będziemy komuś potrzebni.

Agnieszka Kozak

Historia Kopciuszka

Pewnego razu była sobie dziewczynka, której nikt nie chciał i
której nikt nie kochał, od kiedy zmarł jej ukochany ojciec… nikt
nigdy o ni

nie walczył, strasznie zawadzała w

yciu swoim

przybranym siostrom i macosze.

yła w piwnicy, w domu

pełnym nienawi

ci, bólu, głodu i braku zasad. Cho

by nie

wiem jak si

starała, zawsze okazywało si

e co

robiła nie

tak.

yła w ci

głym l

ku o to, co przyniesie jutro, o to czy co

przyniesie kolejny dzie

. Najbardziej lubiła te chwile gdy

zostawała sama – przynajmniej miała pewno

ść

e nikt jej

ponownie nie uderzy,

e nie wyrzuci,

e nie b

dzie kolejnych

upokorze

–

nie

było

ucieczki!

dok

Nauczyła si

e tak musi by

, nauczyła si

bez miło

ci i

e musi liczy

sama na siebie. Nauczyła si

e nie wolno jej

popełnia

bł

dów, bo za to grozi kara. Nauczyła si

z tym

sama. Pogodziła si

z tym,

e b

dzie wiodła

ycie pełne

rozczarowa

, chocia

znoszonych z godno

adne inne

ycie nie wydawało si

liwe. Wydawało si

e takie było

jej

przeznaczenie.

do chwili, gdy do drzwi zapukał posłaniec z pałacu,

wydawało si

e w jej

yciu wszystko jest ustalone na wieki.

Zawsze b

dzie pomywaczk

, dziewczyn

z piwnicy. Potem

nagle przybywa wiadomo

ść

od Ksi

cia – zaproszenie na bal.

Na balu on wybrał j

spo

ród tysi

ca, a ona pozwoliła si

wybra

. Poczuła,

e jest wybrana, jedyna, poczuła si

kna.

Nie potrzebowali słów, ta

czyli, po prostu ta

czyli wpatrzeni w

siebie. Jednak o północy Kopciuszek uciekł, w noc, w
ciemno

ść

uciekł

swojej

piwnicy.

Uciekała pełna l

ku, niepewno

ci, ale z rozbudzon

nadziej

w sercu. Potrzebowała,

eby Ksi

ąŜ

e j

zatrzymał, by nie

pozwolił jej uciec w bezsens, on potrzebował… no wła

nie, do

czego on jej potrzebował? Zadawała sobie to pytanie poprzez
pytanie

siebie:

jest

wpisane

jego

serce?

Jednak uzdrowienie serca trzeba zacz

ąć

od zawierzenia

siebie, nie od pytania, czego oczekuj

inni. Kopciuszek,

zamiast rosn

ąć

w domu pełnym miło

ci,

ył w miejscu pełnym

strachu i upokorze

– dlatego trudno było jej wierzy

miło

ść

, trudno było wierzy

w to,

e jest co

warta, trudno było

uwierzy

w pi

kno, którym zachwycali si

ludzie, gdy patrzyli

na ni

na balu. Wróciła do swojej piwnicy.

Nie musisz udowadniać, kim jesteś, jeśli w sercu czujesz, kim jesteś. Jak długo chcesz jeszcze Ŝyć tak, jak tego
sobie Ŝyczą inni, z myślą czy im się to spodoba, czy sprostasz ich oczekiwaniom, z pytaniem, jakiego ciebie
chcieliby mieć inni? Gdzie jest miejsce, w którym czujesz się wolna, w którym czujesz, Ŝe masz przyzwolenie
na siebie, na bycie sobą, na radość, na płacz, na złość, na taniec? Gdzie jest miejsce, w którym czujesz się
kochana i Piękna? Ono jest w Twoim sercu, od serca powinno się zacząć, w Twoim sercu musi zacząć się
przyzwolenie na siebie. W Tobie jest siła i odwaga, by uwolnić Piękną, która jest w Tobie. Jeśli nie uwolnisz
swojego serca, nikt z zewnątrz nie da Ci tej wolności, moŜe Cię tylko do niej zaprosić, dając swoją miłość.
Jako kobieta nie musisz się o nic starać, nie musisz zabiegać, Ŝeby się zdarzyło. Musisz tylko odpowiedzieć na
to zaproszenie.

Jak miło,

e w

yciu Kopciuszka nast

piło to zaproszenie.

Odpowied

wymagała ogromnej odwagi, takiej, która mogła

zrodzi

tylko z gł

bokiego pragnienia, by znale

źć

ycie, o

którym jej serce wiedziało,

e jest dla niego przeznaczone.

Ona chciała pój

ść

. Ale to wymagało niezłomno

ci,

eby

pokonuj

c strach, dotrze

jednak na bal. To wymagało

odwagi, by nie porzuci

jednak nadziei, nawet po tym, jak

zata

czyła z Ksi

ciem. (Pami

tasz, ona uciekła z powrotem

do piwnicy, tak jak robi to wiele niepewnych siebie kobiet).

Wchodź w te sytuacje, od których normalnie uciekasz. Zobacz, Ŝe musisz nauczyć się nazywać, co teŜ jest dla
Ciebie waŜne, Ŝe musisz mieć odwagę by odnaleźć swoje miejsce, – takie, które będziesz mogła kształtować,

takie, które będzie Twoim miejscem, a nie tylko takie, które zdecydują się Ci dać inni.

Kopciuszek zobaczył,

e czas zacz

ąć

sprz

w swojej

komórce, wybi

w niej okna, zaprosi

do niej

wiatło! Ale

potrzebny jest na to na to czas. Ksi

ąŜ

e przez posła

ców długo

szukał Pi

knej ukochanej. Ona potrzebowała czasu, by

pozwolono jej zosta

samej. Potrzebowała,

eby dał jej czas

na prze

ycie swojego bólu, na uporanie si

z nim. Musiała raz

na zawsze przesta

, musiała dorosn

ąć

, musiała

odnale

źć

w sobie i odnale

źć

swoje miejsce. Ksi

ąŜ

odnalazł Kopciuszka, przytrzymał jej r

, i powiedział,

wszystko z ni

w porz

dku,

e jest dla niego wa

na,

e to j

wybrał,

e z ni

chce dzieli

ycie. Słyszała w jego głosie

miło

ść

, słyszała uznanie i uwierzyła mu. Uwierzyła w miło

ść

nie mogła si

powstrzyma

by nie uton

ąć

w jego ramionach.

W ko

cu dała sobie przyzwolenie na bycie kobiet

, na jak

urodziła, a królestwo ju

nigdy nie było takie samo.I

ycie

Kopciuszka ju

nigdy nie było ju

takie samo…

Ewa Koziatek

Mała Pszczółka

Była sobie Mała Pszczółka. Nale

ała do wielkiego,

ółtego

ula. Była w nim lubiana. Cz

sto, prócz wykonywania swoich

zaj

ęć

, przychodziła z pomoc

innym. Wsz

dzie jej było pełno.

miechni

ta, otwarta, dost

pna dla wszystkich. Czasami

rezygnowała ze swoich planów, by pomóc innej, według niej
bardziej potrzebuj

cej pszczole. Cieszyła si

tym,

e znajduje

siły,

wspiera

innych.

Jednak pewnego dnia siły j

opu

ciły. Starała si

dalej

wypełnia

swoje obowi

zki, ale przychodziło jej to z wielkim

trudem. Nosidełka z nektarem wa

yły coraz wi

cej, mimo

tego,

e nie zmieniły swojej wielko

ci. Nawet przy

bezwietrznej pogodzie czuła,

e co

jej przeszkadza fruwa

Czuła si

coraz bardziej zm

czona. Zacz

ła unika

innych.

Wydawało jej si

e pozostałe pszczoły s

tak zaj

te swoimi

sprawami,

e nawet jej nie zauwa

. Kiedy stan si

utrzymywał dłu

ej, Mała Pszczółka zacz

ła si

zastanawia

nad sob

, swoim ulem. My

lała: "Tak, jak jestem potrzebna,

widz

mnie, wiedz

gdzie mnie szuka

, potrafi

dla mnie

mili, chc

ze mn

przebywa

. A teraz nawet nikt nie widzi,

jest mi ci

ęŜ

ko. Mo

e wcale mnie nie lubi

w tym ulu. Mo

powinnam

znale

źć

sobie

nowy."

Z rozmy

wyrwały j

odgłosy rozmowy. Nieopodal starsza

pszczoła prosiła młodsz

o pomoc. Niby nic nowego, jednak

tego dnia słowa zasłyszanej pro

by nabrały nowego

znaczenia. Tyle razy sama była proszona o pomoc, ale ona
nigdy o ni

nie prosiła. Zacz

ła si

zastanawia

: "Co znaczy

prosi

? Czy ja mog

prosi

? A czy nie oka

Ŝę

wtedy słaba?

A jak jestem słaba, to pewnie jestem do niczego. Co inni
powiedz

o mnie, takiej słabej? A co b

dzie jak moja pro

zostanie odrzucona?" Na sam

l o odmowie poczuła silne

ukłucie w sercu. "Prosi

o pomoc, prosi

o pomoc?" - brzmiało

w jej głowie - "ale jak odmówi

? Przecie

nie prze

tego."

Przez cały nast

pny dzie

Mała Pszczółka walczyła ze swoimi

lami. Wiedziała,

e jest ju

bardzo zm

czona i sama nie

podoła obowi

zkom. Wiedziała te

e jak nie wykona swojej

pracy, ucierpi cały ul. Postanowiła wi

c poprosi

. Z bij

cym

sercem stan

ła przed pszczoł

, której cz

sto pomagała.

Przez kilka minut prowadziła z ni

rozmow

o pogodzie, o

nowej modzie w ulu. Nie odwa

yła si

jednak wypowiedzie

pro

by. "Co b

dzie jak odmówi?" - jak echo powtarzała w

głowie my

l i dreszcz przebiegał jej małe ciało. Widz

towarzyszka chce ju

odej

ść

, zebrała si

na odwag

powiedziała cicho: "Mogłaby

mi pomóc w sko

czeniu pracy?

Bardzo mi na tym zale

y." W odpowiedzi usłyszała: "Słuchaj,

dzisiaj nie mog

. Królowa doło

yła mi wi

cej pracy i sama nie

wiem, jak si

ze wszystkim pozbieram." Mała Pszczółka stała

jak osłupiała. W ko

cu wyrzuciła z siebie krótkie - "dobra" - i

spiesznie pofrun

ła ciemnym korytarzem. W jej głowie kł

bił

li: "Stało si

! Wiedziałam! Ja tyle razy pomagałam, a

mnie nikt nie chce pomóc. Poznali moj

słabo

ść

. Ju

nigdy

nie poprosz

! Nigdy!" Do oczu cisn

ły si

łzy. Nagle poczuła

na ramieniu czyj

dotyk. Zatrzymała si

i spostrzegła obok

grubiutk

pszczoł

, która powiedziała: "Słyszałam jak prosiła

o pomoc. Mam akurat wolne popołudnie, wi

c ch

tnie si

przył

do twojej pracy. Poza tym troch

ruchu mi si

przyda. Ju

dawno chciałam ci to zaproponowa

, ale bałam

e ci

ura

Ŝę

. Jeste

taka silna." Mała Pszczółka z

rado

ale i ze zdziwieniem przyj

ła te słowa: "Jak mogła

pomy

e mnie urazi propozycj

pomocy?" Kiedy podczas

pracy rozmawiały, Mała Pszczółka dowiedziała si

e w ulu

jest postrzegana jako silna i jak na pszczoł

- bardzo

niezale

na. Dowiedziała si

e niektóre pszczoły widziały,

e co

złego si

z ni

dzieje, ale bały si

zapyta

. Czekały na

jaki

krok

jej

strony.

Pracuj

ce pszczoły nawet si

nie spostrzegły, jak zadanie

zostało wykonane. W dobrych nastrojach rozstały si

. Mała

Pszczółka poleciała prosto do swojego pokoju - miała si

nad

czym zastanawia

Czasami, kiedy jesteśmy pełni energii wszystko wydaje się łatwe. Jednak, gdy siły opadają, wydaje się, Ŝe
ś

wiat nas nie chce i nie rozumie. Mamy wraŜenie, Ŝe w swojej niemocy zostajemy sami. Jednak tak nie jest.

Czasami wystarczy zapanować nad strachem odrzucenia i wypowiedzieć prośbę, a z pewnością znajdzie się
ktoś, kto znajdzie chwilę, by Tobie towarzyszyć. Być moŜe ten ktoś równie mocno jak Ty bał się odrzucenia
swojej propozycji.

Agnieszka Kozak

Mrówka i pszczółka

Na skraju wielkiego pi

knego lasu mieszkała sobie

mróweczka. Ka

dego dnia dzielnie wstawała rano, sprz

tała

swój mały pokoik w wielkim mrowisku i wyruszała do pracy.
Bardzo lubiła swoj

prac

- codziennie przemierzała te same

znajome

cie

ki, spotykała podobne do niej mróweczki,

cieszyła si

patrz

c jak ka

de przyniesione przez ni

nawet

male

kie

bło trawy staje si

elementem buduj

cym wielki

mrówczy kopiec. Mróweczka miała swoj

bezpieczn

tras

znała wszystkie zapachy w lesie, znała ro

liny, wiedziała,

jakie jest jej zadanie i gdzie ka

dego dnia z takim mozołem

zmierza.

Czasami czuła jednak jak

ąś

sknot

, zwłaszcza, kiedy wiał

południowy  wiatr  i  przynosił  dziwne  nieznane  zapachy  do
lasu...  Czuła  je  szczególnie,  gdy  przychodziła  na  sam  skraj
lasu.

Pewnego dnia, kiedy przechodziła swoj

cie

biegn

przy skraju lasu z wielk

sił

i impetem wpadła na ni

ółta,

puchata,

miej

ca si

kulka. Razem potoczyły si

po trawie.

Kulka była rozczochrana, klej

ca i roze

miana i pachniała tak

cudownie... to co

, co było takie lepi

ce jednocze

nie dawało

tak cudowny zapach... ten sam zapach, który czasami
przynosił

południowy

wiatr.

Kim jeste

i czym tak cudnie pachniesz - zapytała mróweczka

pracowicie usuwaj

c lepi

ółto-czerwone drobinki ze

swojego ciała. Hihihihi - jestem pszczółk

, nigdy nie widziała

pszczółki? Hihihi czym pachn

? Zapachem kwiatów, których

pyłek zbierałam dzisiaj od rana. My pszczółki jeste

stworzone do tego, by produkowa

miód i zapyla

kwiatki.

dego dnia wyruszam na ł

by zbiera

pyłek z

delikatnych kwiatów i przynosi

do ula. Uwielbiam t

robot

Zakrzykn

ła pszczółka wywijaj

c przy tym koziołka w

powietrzu i rozsypuj

c znowu pyłek dookoła - cz

ęść

drobinek

znowu

oblepiła

mróweczk

Chyba zmarnowała

troch

swojej pracy, pyłek Ci si

rozsypał

- z lekkim dr

eniem w głosie powiedziała mróweczka. Daj

spokój! Pyłku jest cała masa, bo na ł

ce jest mnóstwo

knych kwiatów! Wiesz to cudowne móc pracowa

i mie

tego tak

frajd

. Najbardziej lubi

wylatywa

z ula wczesnym

rankiem, przegl

w kroplach rosy na soczy

cie

zielonych li

ciach, czu

zapach wiatru w nozdrzach, kiedy

mkn

przez ł

cigaj

c si

z innymi pszczółkami. Lubi

zachody sło

ca nad lasem, kiedy wszystko nabiera takiej

tajemniczej magicznej barwy... hej! Ale my jeste

my całe

oblepione pyłkiem, chod

zabior

w miejsce gdzie

emy si

umy

. Mróweczka stała osłupiała - zanim zd

ąŜ

yła

cokolwiek powiedzie

pszczółka wzi

ła j

za ramiona i razem

uleciały nad ł

. Jakie

to było pi

kne! Jak ł

ka falowała cał

mas

kolorów, jak intensywne były zapachy tu na górze,

ponad

ziemi

Mróweczka

była

oszołomiona

lotem,

przestrzeni

, kolorami. Ł

ka przecie

zawsze tu była -

codziennie mijała j

c do swojej mrówczej pracy i wracaj

z niej, czuła jej zapach i nawet nie domy

lała si

e jest tak

urzekaj

ca...

Od tego dnia mróweczka spotykała pszczółk

na skraju lasu

podczas swojej mozolnej w

drówki i co jaki

czas razem

wyruszały na ł

. Po pewnym czasie stało si

to pewnym

rytuałem - mróweczka pod

ąŜ

ała swoj

utart

cie

dego

dnia, a pszczółka co jaki

czas przylatywała do niej i zabierała

na ł

. Pszczółce wolno było lata

gdzie chciała po całej

ce, mróweczka musiała trzyma

swojej utartej drogi, bo

tak robiły wszystkie mróweczki mieszkaj

ce w mrowisku.

Zreszt

bała si

e nie znajdzie pszczółki, je

li sama, bez

skrzydełek, wyruszy na nieznan

jej ł

. Uwielbiała dni,

kiedy razem turlały si

po ł

ce, razem zagl

dały do kielichów

kwiatów i k

pały si

w rosie. Mróweczka co jaki

czas pytała

pszczółk

czy nie jest dla niej ci

ęŜ

arem i czy mała

przyjaciółka da rad

unosi

w gór

, ponad ł

. Za ka

dym

razem słyszała zapewnienie,

e nie jest ci

ęŜ

arem i to j

uspokajało. Czasami nie miały czasu spotka

w ci

tygodnia z mozołem realizuj

c swoje codzienne prace, wtedy

czone po ci

ęŜ

kim tygodniu pracy siedz

c obok siebie w

milczeniu i zachwycie patrzyły na zachodz

ce nad ł

sło

ce. Mróweczk

poci

gała ł

ka i kwiaty i zapach ziemi o

wicie, ale gdzie

gł

boko w sercu ci

gle zadawała sobie

pytanie, czy wolno jej si

cieszy

tym wszystkim, czy wyj

cie

na ł

i zabawa z pszczółk

nie jest łamaniem

podstawowego powołania mróweczki - przecie

stworzona

została do pracy. Pszczółka przy okazji pracy dobrze si

bawiła, ale to nie pasowało do pracy mróweczki - jej praca
była powa

na, uporz

dkowana i zawsze miała sens. A jaki

sens miało beztroskie turlanie si

po ł

ce w

ród kwiatów?

Jaki sens miało ogl

danie zachodów sło

ca? Przecie

tego nie przybywało budulca na mrowisko... przecie

mrówki

bardzo ró

od pszczółek i powinny si

przyja

innymi mrówkami... Mo

e pszczółka te

powinna zaj

ąć

przyja

z pszczółkami a nie z ni

, zwykł

mróweczk

, która

nie była puchata, kolorowa i nie miała skrzydełek.

Postanowiła zrezygnowa

z przyja

ni z pszczółk

- za du

było w niej niebezpiecznej spontaniczno

ci, za bardzo

mróweczka czuła si

winna,

e nie pracuje,

e robi co

, co

sprawia jej przyjemno

ść

dla niej samej,

yje troch

dla

siebie zamiast tylko i wył

cznie dla innych buduj

c mrowisko.

Przecie

kwiaty rosły na ł

ce i ich zapach mogła czu

bez

spotka

z pszczółk

. Przestała przychodzi

w ich ulubione

miejsca, wiedziała,

e pszczółka tam na ni

czeka, ale jej

zobowi

zania i jej mrówcza praca były wa

niejsze... Pewnego

dnia, gdy ju

bardzo zat

skniła poszła na ł

i wytarzała si

cała w kwiatach by poczu

znajomy zapach. Jednak pyłki

kwiatowe, mimo,

e oblepiały całe ciałko mróweczki nie dały

tego samego zapachu. Biegała po ł

ce to tu to tam i

wynajdywała nowe kwiaty licz

c na to,

e to one dadz

jej ten

zapach.

Wtedy poczuła w nozdrzach wiatr... Tak, to wiatr, który był
gdzie

tam powy

ej, ponad kwiatami dodawał tej cudnej nuty

kwiatom - on przynosił ze sob

nie tylko zapach kwiatów, ale

zapach beztroski i wolno

ci... On przynosił ze sob

"inno

ść

" pszczółki, która tak bardzo ubogacała je obie, która

nadawała nowy zapach ich

yciu - to był zapach przyja

ni...

Agnieszka Kozak

Mrówka i pszczółka

Na skraju wielkiego pi

knego lasu mieszkała sobie

mróweczka. Ka

dego dnia dzielnie wstawała rano, sprz

tała

swój mały pokoik w wielkim mrowisku i wyruszała do pracy.
Bardzo lubiła swoj

prac

- codziennie przemierzała te same

znajome

cie

ki, spotykała podobne do niej mróweczki,

cieszyła si

patrz

c jak ka

de przyniesione przez ni

nawet

male

kie

bło trawy staje si

elementem buduj

cym wielki

mrówczy kopiec. Mróweczka miała swoj

bezpieczn

tras

znała wszystkie zapachy w lesie, znała ro

liny, wiedziała,

jakie jest jej zadanie i gdzie ka

dego dnia z takim mozołem

zmierza.

Czasami czuła jednak jak

ąś

sknot

, zwłaszcza, kiedy wiał

południowy  wiatr  i  przynosił  dziwne  nieznane  zapachy  do
lasu...  Czuła  je  szczególnie,  gdy  przychodziła  na  sam  skraj
lasu.

Pewnego dnia, kiedy przechodziła swoj

cie

biegn

przy skraju lasu z wielk

sił

i impetem wpadła na ni

ółta,

puchata,

miej

ca si

kulka. Razem potoczyły si

po trawie.

Kulka była rozczochrana, klej

ca i roze

miana i pachniała tak

cudownie... to co

, co było takie lepi

ce jednocze

nie dawało

tak cudowny zapach... ten sam zapach, który czasami
przynosił

południowy

wiatr.

Kim jeste

i czym tak cudnie pachniesz - zapytała mróweczka

pracowicie usuwaj

c lepi

ółto-czerwone drobinki ze

swojego ciała. Hihihihi - jestem pszczółk

, nigdy nie widziała

pszczółki? Hihihi czym pachn

? Zapachem kwiatów, których

pyłek zbierałam dzisiaj od rana. My pszczółki jeste

stworzone do tego, by produkowa

miód i zapyla

kwiatki.

dego dnia wyruszam na ł

by zbiera

pyłek z

delikatnych kwiatów i przynosi

do ula. Uwielbiam t

robot

Zakrzykn

ła pszczółka wywijaj

c przy tym koziołka w

powietrzu i rozsypuj

c znowu pyłek dookoła - cz

ęść

drobinek

znowu

oblepiła

mróweczk

Chyba zmarnowała

troch

swojej pracy, pyłek Ci si

rozsypał

- z lekkim dr

eniem w głosie powiedziała mróweczka. Daj

spokój! Pyłku jest cała masa, bo na ł

ce jest mnóstwo

knych kwiatów! Wiesz to cudowne móc pracowa

i mie

tego tak

frajd

. Najbardziej lubi

wylatywa

z ula wczesnym

rankiem, przegl

w kroplach rosy na soczy

cie

zielonych li

ciach, czu

zapach wiatru w nozdrzach, kiedy

mkn

przez ł

cigaj

c si

z innymi pszczółkami. Lubi

zachody sło

ca nad lasem, kiedy wszystko nabiera takiej

tajemniczej magicznej barwy... hej! Ale my jeste

my całe

oblepione pyłkiem, chod

zabior

w miejsce gdzie

emy si

umy

. Mróweczka stała osłupiała - zanim zd

ąŜ

yła

cokolwiek powiedzie

pszczółka wzi

ła j

za ramiona i razem

uleciały nad ł

. Jakie

to było pi

kne! Jak ł

ka falowała cał

mas

kolorów, jak intensywne były zapachy tu na górze,

ponad

ziemi

Mróweczka

była

oszołomiona

lotem,

przestrzeni

, kolorami. Ł

ka przecie

zawsze tu była -

codziennie mijała j

c do swojej mrówczej pracy i wracaj

z niej, czuła jej zapach i nawet nie domy

lała si

e jest tak

urzekaj

ca...

Od tego dnia mróweczka spotykała pszczółk

na skraju lasu

podczas swojej mozolnej w

drówki i co jaki

czas razem

wyruszały na ł

. Po pewnym czasie stało si

to pewnym

rytuałem - mróweczka pod

ąŜ

ała swoj

utart

cie

dego

dnia, a pszczółka co jaki

czas przylatywała do niej i zabierała

na ł

. Pszczółce wolno było lata

gdzie chciała po całej

ce, mróweczka musiała trzyma

swojej utartej drogi, bo

tak robiły wszystkie mróweczki mieszkaj

ce w mrowisku.

Zreszt

bała si

e nie znajdzie pszczółki, je

li sama, bez

skrzydełek, wyruszy na nieznan

jej ł

. Uwielbiała dni,

kiedy razem turlały si

po ł

ce, razem zagl

dały do kielichów

kwiatów i k

pały si

w rosie. Mróweczka co jaki

czas pytała

pszczółk

czy nie jest dla niej ci

ęŜ

arem i czy mała

przyjaciółka da rad

unosi

w gór

, ponad ł

. Za ka

dym

razem słyszała zapewnienie,

e nie jest ci

ęŜ

arem i to j

uspokajało. Czasami nie miały czasu spotka

w ci

tygodnia z mozołem realizuj

c swoje codzienne prace, wtedy

czone po ci

ęŜ

kim tygodniu pracy siedz

c obok siebie w

milczeniu i zachwycie patrzyły na zachodz

ce nad ł

sło

ce. Mróweczk

poci

gała ł

ka i kwiaty i zapach ziemi o

wicie, ale gdzie

gł

boko w sercu ci

gle zadawała sobie

pytanie, czy wolno jej si

cieszy

tym wszystkim, czy wyj

cie

na ł

i zabawa z pszczółk

nie jest łamaniem

podstawowego powołania mróweczki - przecie

stworzona

została do pracy. Pszczółka przy okazji pracy dobrze si

bawiła, ale to nie pasowało do pracy mróweczki - jej praca
była powa

na, uporz

dkowana i zawsze miała sens. A jaki

sens miało beztroskie turlanie si

po ł

ce w

ród kwiatów?

Jaki sens miało ogl

danie zachodów sło

ca? Przecie

tego nie przybywało budulca na mrowisko... przecie

mrówki

bardzo ró

od pszczółek i powinny si

przyja

innymi mrówkami... Mo

e pszczółka te

powinna zaj

ąć

przyja

z pszczółkami a nie z ni

, zwykł

mróweczk

, która

nie była puchata, kolorowa i nie miała skrzydełek.

Postanowiła zrezygnowa

z przyja

ni z pszczółk

- za du

było w niej niebezpiecznej spontaniczno

ci, za bardzo

mróweczka czuła si

winna,

e nie pracuje,

e robi co

, co

sprawia jej przyjemno

ść

dla niej samej,

yje troch

dla

siebie zamiast tylko i wył

cznie dla innych buduj

c mrowisko.

Przecie

kwiaty rosły na ł

ce i ich zapach mogła czu

bez

spotka

z pszczółk

. Przestała przychodzi

w ich ulubione

miejsca, wiedziała,

e pszczółka tam na ni

czeka, ale jej

zobowi

zania i jej mrówcza praca były wa

niejsze... Pewnego

dnia, gdy ju

bardzo zat

skniła poszła na ł

i wytarzała si

cała w kwiatach by poczu

znajomy zapach. Jednak pyłki

kwiatowe, mimo,

e oblepiały całe ciałko mróweczki nie dały

tego samego zapachu. Biegała po ł

ce to tu to tam i

wynajdywała nowe kwiaty licz

c na to,

e to one dadz

jej ten

zapach.

Wtedy poczuła w nozdrzach wiatr... Tak, to wiatr, który był
gdzie

tam powy

ej, ponad kwiatami dodawał tej cudnej nuty

kwiatom - on przynosił ze sob

nie tylko zapach kwiatów, ale

zapach beztroski i wolno

ci... On przynosił ze sob

"inno

ść

" pszczółki, która tak bardzo ubogacała je obie, która

nadawała nowy zapach ich

yciu - to był zapach przyja

ni...

Agnieszka Kozak

Pałacowy ogród

Był sobie król, który miał przepi

kny pałac. Bardzo dbał o jego

wystrój, był dobry i łaskawy dla swoich poddanych. Ludzie,
którzy przychodzili do pałacu zachwycali si

knymi

mozaikami, kolorowymi dywanami, bogat

i wystawn

zastaw

. Wsz

dzie w pałacu panował nienaganny porz

dek.

Król był sprawiedliwy, ale te

niezwykle wymagaj

cy dla

swoich poddanych. Ka

dy dokładnie znał zakres swoich

obowi

zków i wiedział,

e za brak przestrzegania jasnych

reguł mo

e by

w ka

dej chwili zwolniony z pracy w pałacu.

Obowi

zywały jasne, rozs

dne rozkazy. Ka

dy z poddanych

mógł przyj

ść

do pałacu po uprzednim umówieniu si

z królem

- zawsze znajdował dla wszystkich czas, zawsze przyjmował
poddanych w sali tronowej. Królowi wydawało si

e to

dzie zaszczyt dla jego poddanych,

e mog

przebywa

miejscu, gdzie stoi tron, widz

c króla w pi

knych szatach, z

cudn

wysadzan

diamentami koron

na głowie. Wielu ludzi

przychodziło do pałacu, ale nikt nie zostawał w nim na
dłu

ej...

Pewnego razu do pałacu przyszła kobieta z mał

dziewczynk

. Kobieta prosiła o po

yczk

na spłacenie

długów, dopóki nie zbierze plonów ziemi, któr

uprawiała. Król

oczywi

cie zgodził si

udzieli

yczki kobiecie i wtedy stało

niespodziewanego, dziewczynka nagle podbiegła do

króla, wdrapała si

na jego kolana i cał

sob

przylgn

ła do

niego

radosnym

cisku.

Dworzanie zamarli z przera

enia - nikomu nie wolno było

podchodzi

tak blisko króla! Nikt nie wiedział, jaka mo

e j

to spotka

kara, bo nikt do tej pory nie o

mielił si

przekroczy

zakazu króla. Dziewczynka po prostu przytuliła

króla, i wcisn

ła mu w r

gar

ść

wymi

tych polnych kwiatów.

Król siedział oniemiały, dworzanie bali si

oddycha

, a

dziecko z niezwykłym u

miechem na twarzy wróciło w

podskokach

przera

onej

matki.

Król oniemiał - do tej pory

ył według zasady,

e nale

wymaga

tego, co mo

na otrzyma

e autorytet opiera si

rozs

dku. To, co si

stało w sali tronowej nie było rozs

dne i

nie było zgodne z jego rozkazami, a mimo to nie rozzło

ciło

go. Rozkaz dotycz

cy odległo

ci od władcy był przecie

rozs

dny, ale w tym momencie król zadał sobie pytanie, do

czego był mu potrzebny? Nie mógł skupi

na swoich

lach, bo czuł co

, co było dla niego zupełnie nowe?poczuł

zapach polnych kwiatów, poczuł zapach wiatru, który je
kołysał, poczuł zapach wolno

ci, któr

przyniosła ze sob

dziewczynka, która nie zwa

ała na rozkazy, po prostu

spontanicznie okazała wdzi

czno

ść

. Król poczuł ciepło, które

przenikało go całego. Zamiast nakrzycze

na dziecko zapytał

czy jest co

, co mógłby dla niej zrobi

? Rado

ść

na twarzy

małej była niesamowita. Tak! Zawsze marzyła o tym by móc
wej

ść

do królewskiego ogrodu! Król ch

tnie spełnił pro

dziewczynki, wzi

ł j

za r

i razem poszli do wielkiego

ogrodu

tyłu

pałacu.

Kiedy tam weszli na twarzy dziewczynki malowało si

wielkie

rozczarowanie pomieszane ze smutkiem, po policzku
popłyn

ła

łza...

- A kwiaty? Gdzie s

ró

e, krokusy, malwy, te wszystkie

kne, cudowne kwiaty, które powinny by

w ogrodzie kogo

kto ma tak bogaty pałac? - pytało dziecko. W wielkim ogrodzie
był równo przyci

ywopłot, nienagannie wypiel

gnowana

trawa i

adnych kwiatów! Kwiaty s

niesymetryczne,

nielogiczne, mało praktyczne by król mógł si

nimi zajmowa

- Po co Ci taki ogród skoro nie masz w nim pi

knych,

pachn

cych kwiatów tylko równ

, uło

traw

? -

Król ci

gle czuł zapach kwiatów przyniesionych przez

dziewczynk

... Zaproponował,

e je

li chce mo

e obsadzi

cały ogród kwiatami. Dziecko nie posiadało si

z rado

ci,

oczywi

cie wybłagało króla by towarzyszył jej przy zakładaniu

ogrodu. Rado

ci z sadzenia kwiatów nie było ko

ca, brali w

niej udział tak

e ludzie pracuj

cy w pałacu. W ogrodzie

rozbrzmiewał cudowny

miech dziewczynki, dworzanie z

zadziwieniem patrzyli na króla, jak biega po ogrodzie, bawi

w berka i ciuciubabk

z małym dzieckiem. Razem

zaplanowali ogród, razem kopali grz

dki, razem patrzyli jak

kwiaty i krzewy ró

rozkwitaj

cieszyli si

now

sadzonk

. Ogród pi

kniał z ka

dym rokiem, król łagodniał, a

dziewczynka

dorastała.

Pewnej wiosny do pałacu nie przyszła dziewczynka - weszła
młoda kobieta z nar

czem pi

knych herbacianych ró

. To były

ró

e na po

egnanie, kobieta postanowiła wybudowa

swój

dom i zasadzi

kwiaty we własnym ogrodzie. Wtedy król

zobaczył,

e nie ma ju

dziecka - jest pi

kna, dorosła kobieta,

która odchodzi z jego ogrodu. Poczuł ból i zacz

ł ba

pustki,

e bez niej ogród nie b

dzie taki sam,

e on zostanie

sam. I wtedy zobaczył,

e ma wokół siebie ludzi, którzy s

oddani, nie dlatego,

e si

go boj

, ale dlatego

e go

kochaj

...

e stał si

im bliski przez to

e razem pracowali w

ogrodzie,

e razem planowali jak b

dzie wygl

dał,

e król

przestał

według rozs

dnych zasad, a zacz

słuchaj

serca...

Kobieta miała swój własny ogród, ale król mógł posyła

jej

kwiaty z ogrodu, który dzi

ki niej udało mu si

wyhodowa

...

Trzeba pokona

czenie, pal

ce sło

ce, czasami b

ble na

kach by wyhodowa

kny ogród, który jest marzeniem tak

wielu ludzi. Król przemierzył t

drog

, podj

ł wyzwanie,

zrezygnował ze sztywnych zasad, kopał ziemi

w pocie czoła,

sadził kwiaty i zrealizował swoje najgł

bsze pragnienie -

dzi

ki ludziom nauczył si

bycia po

ród ludzi...

Agnieszka Kozak

Serce wilka

Pewnego razu w lesie urodził si

Wilczek. Był mały,

liczny,

bezbronny. Kiedy był mały, znale

li go ludzie i zabrali do

swojego domu, jednak cały czas czuł,

e tam nie pasuje,

potrzebował... no wła

nie potrzebował swojego miejsca,

potrzebował mie

dla siebie. Tak bardzo pragn

wolno

ci, tak bardzo pragn

ł przestrzeni, do której t

skniło

całe jego serce, cho

tego nie rozumiał, bo jego opiekunowie

byli dla niego dobrzy. Wilczek cz

sto uciekał do ciemnego

lasu - mógł by

sam, upajaj

c si

zapachem wilgotnych

sosen, gdy nadchodził zimny poranek. Nauczył si

ukrywa

swoje pragnienia, nauczył si

nie chcie

nic dla siebie,

nauczył si

tak, jak tego oczekuj

inni, zakopał gł

boko

swoj

dziko

ść

. Wilczek dorastał, ale powoli zapominał,

e jest

wilkiem - stał si

kim

podobnym do wilka - z boku mo

na by

zobaczy

psa, który bardzo wilka przypomina. Był niezwykle

lojalny, pi

kny, wierny, brał to, co mu dawano, nie walcz

c o

cej,

przecie

wyzbył

swoich

pragnie

Pewnego dnia Wilczek spotkał Prosiaczka. Niezwykłe

stworzenie! Ile w tym małym ciałku było ciepła, miło

ci i ch

dawania siebie innym. Prosiaczek bał si

wielu rzeczy, ale

było w nim co

, co urzekało Wilczka - była to prostolinijno

ść

była to niezwykła rado

ść

dziecka, było to dawanie siebie

całego, do ko

ca! Prosiaczek był fascynuj

cy w tej swojej

prosiaczkowato

ci! Wilczek nie bardzo wiedział jak to si

stało, ale stali si

sobie niezwykle bliscy, zacz

li si

uzupełnia

, i

ść

rami

w rami

. Wydawało mu si

Prosiaczek czerpie z jego siły, wierno

ci, przyja

ni, a tak

naprawd

to on bardzo du

o czerpał z dzieci

Prosiaczka i dzi

ki niemu uczył si

jak by

wiernym, jak uczy

słucha

swojego pragnienia! Prosiaczek m

ęŜ

niał z dnia na

dzie

! Stawał si

coraz dzielniejszy, stawiał czoła licznym

wyzwaniom, dorastał! Niezwykłe było to,

e dwa tak ró

stworzenia, mogły si

tak dobrze spotka

! Przyjemnie było

biega

razem po ł

kach, wchodzi

w zakazane zak

tki lasu,

do których Prosiaczek normalnie bał si

nawet zagl

Wilczek czuł si

bardzo odpowiedzialny za Prosiaczka -

zawsze troszczył si

o to, by Prosiaczek si

nie wystraszył, by

nie uraził łapki o kamie

, by nie poczuł si

odrzucony, coraz

mniej było Wilczka, coraz wi

cej Prosiaczka i jego m

stwa.

Pewnego dnia obaj poznali Tygryska. To, co poci

gało

Wilczka w Tygrysie to była jego dziko

ść

- czasami si

jej bał,

czasami jej nie rozumiał, ale czuł

e odnajduje w nim jaki

kawałek siebie. Wilczek chciał by

blisko nich obu! Obaj byli

bardzo wa

ni, obaj uzupełniali jak

ąś

ęść

wilczka, poczuł

jednak jak

ąś

dziwn

sknot

- zacz

ł jednak ogromnie

skni

za sob

! Za wolno

, za dziko

, któr

nosił w

sercu, a która została gdzie

pogrzebana pod warstw

strachu i uległo

ci. Dziko

ść

wymagała walki o siebie, walki o

prawd

. Prawd

było to,

e wilczek znowu zacz

ł si

wróciło wiele l

ków.

e straci Tygrysa, bo udawał co

, czego

nie chciał. Bał si

e skrzywdzi Prosiaczka, bo bez niego

sta

Prosiaczkowi

złego!

Tak bardzo si

bał, tak bardzo nie wiedział, kim jest, co jest

istot

jego serca,

e uciekł do lasu - tam, gdzie zawsze

znajdował swój azyl, swoje miejsce, za czym tak zwyczajnie
t

skniło jego serce... Prawda jest taka,

e rósł w domu ludzi,

zamiast w lesie, w którym nie było znaków, nie było innych
wilków, które nauczyłyby go walczy

o siebie - potrzebował

czasu na odnalezienie siebie, na odnalezienie dzikiego ale i
pi

knego serca w sobie, na nauczenie si

, jak by

prawdziwym wilkiem. Kiedy został sam w lesie musiał zacz

ąć

walczy

, musiał do

wiadczy

zimna, głodu, pragnienia,

samotno

ci, ale tylko tak mógł usłysze

swoje serce... podj

walk

o siebie cho

nie było łatwo, cho

bardzo bał si

czy

jego

przyjaciele

potem

przyjm

...

Kiedy odnalazł siebie, zrozumiał,

e mo

e wróci

do swoich

przyjaciół,

e mo

e odnale

źć

we wra

liwo

ci prosiaczka i

dziko

ci tygryska...

e oni potrzebuj

jego serca - Prosiaczek

jego ochrony, a Tygrysek dzikiej i szalonej zabawy. Zrozumiał,

e tylko odnajduj

c siebie w sobie samym mo

e odnale

źć

drog

do swoich przyjaciół mimo tego,

e byli tak bardzo

ró

ni...

Ewa Koziatek

Stokrotka

Na pi

knej majowej ł

ce mieszkała mała Stokrotka. Była

krucha, ale bardzo ciekawa. Wystawiała

ółt

główk

sło

ca. Rozgl

dała si

wokół, by pozna

siadów. Widziała

całe pi

kno otaczaj

cego

wiata. Było jej w tym

wiecie

dobrze. Czasami tylko przychodziły chwile, gdy czuła si

bardzo samotna. Postanowiła wi

c zaprzyja

, by móc

dzieli

swoj

rado

ść

z innymi. Zacz

ła przygl

uwa

niej otaczaj

cym ro

linkom. Zauwa

yła obok pi

kny

Mlecz. Był cudny, wielki i dostojny. Był troch

do Stokrotki

podobny, wi

c razem wyci

gali swoje główki do sło

ca. Czas

mijał im szybko i przyjemnie. Stokrotce coraz bardziej
zale

ało na Mleczu. Pewnego dnia postanowiła poda

swój delikatny płatek. Mlecz przyj

ł go z rado

. Cieszył si

tym,

e jest kto

tak mu bliski. Stokrotka równie

była dumna

ze tak pi

kny kwiat wła

nie j

wybrał na swoj

towarzyszk

Pewnego dnia Mlecz zobaczył co

ciekawego na drugim

cu ł

ki. Bardzo chciał przyjrze

temu bli

ej. Ruszył si

gwałtownie i - wyrwał biały, delikatny płateczek. Stokrotka
bardzo to prze

yła. Czuła si

znowu bardzo samotna. Bolało

to,

e kto

, komu zaufała - odszedł. Przez jaki

czas trudno

jej było dostrzec pi

kno ł

ki. Wiosna w pełni, wszystko

rozkwitało, a jej było tak smutno, jakby ju

zmierzała ku

jesieni.

Mijały dni. Stokrotka znowu przyzwyczajała si

do samotnego

bycia w

wiecie. Pewnego dnia jej uwag

przykuła mała,

niebieska kuleczka wyrastaj

ca obok. Przygl

dała jej si

zaciekawieniem. Kiedy rosa opadła kuleczka zacz

ła

zmienia

swój kształt. Po chwili oczom Stokrotni ukazał si

dorodny Chaber. Stokrotka my

lała: "Ciekawy jest ten nowy.

Taki inny. Jak on to robi,

e nie maj

ółtego

rodka te

poznaje

wiat. Jest taki

miesznie niebieski...". Wiele my

przychodziło jej do głowy na temat Chaberka. Budził on jej
ciekawo

ść

i ch

tnie by si

z nim zaprzyja

niła, gdyby nie

wiadczenie z Mleczem. Tak bardzo si

bała,

e historia

e si

powtórzy

. Wolała wi

c z dystansu przygl

inno

ci niebieskiego kwiatka. Jednak pewnego dnia Chaber

nie wytrzymał i sam nawi

zał rozmow

ze Stokrotk

. Okazało

e mimo ró

nic zewn

trznych, jest wiele rzeczy, które ich

. Oboje lubili chłodn

ros

wicie, lubili wygrzewa

w sło

cu, lubili te

poznawa

wiat. Stokrotka coraz bardziej

pragn

ła by

blisko Chaberka. Którego

dnia Chaber poprosił

, by podała mu swoje płatki, by mogli wspólnie wyci

ąć

łody

sło

ca.

Stokrotka

zawahała

chwil

wspominaj

c Mlecz, ale pomy

lała sobie: "Tamto ju

jest

histori

. Chaberek jest zupełnie inny. Przy nim nie mo

e mi

sta

nic złego". Z rado

podała płatki Chabrowi. Kwiatki

chwyciły si

mocno i starały si

jak najwy

ej wyci

ąć

swoje

główki, by ponad traw

wygrzewa

w pełnym sło

cu. W

pewnym momencie Stokrotka poczuła,

e ju

nie mo

wyci

ąć

bardziej. Jej łody

ka była krótsza ni

łody

Chaberka. Powiedziała o tym niebieskiemu kwiatkowi, ale on
jakby tego nie słyszał. Wci

ąŜ

rósł i rósł, i... pozbawił Stokrotk

tych płatków, za które j

trzymał. Stokrotka mogła ju

tylko

patrze

, jak Chaber góruje nad pozostałymi ro

linami.

Poczuła si

bardzo

le. My

lała: "Znowu jestem sama. Znowu

zaufałam

niewła

ciwemu

kwiatkowi.

Jaka

jestem

beznadziejna!! A poza tym... urod

Chaberka podziwiaj

teraz

wszyscy, a ja... Na mnie ju

nikt nie spojrzy. Jestem taka

mała, zostało mi tak niewiele płatków. Kogo ja mog

zainteresowa

?" Stokrotka zacz

ła płaka

. Chciała ukry

przed wszystkimi. Czasami znajdowała jaki

ść

, pod którym

chowała si

przez cały dzie

. Tam czuła si

dobrze i

bezpiecznie. Płacz

c my

lała: "O nie! Ju

nigdy nikomu nie

zaufam! Dwa razy zdarzyło si

to samo. Ju

nie dam si

nabra

na pi

kny wygl

d i słowa. Zostaje sama a

mnie st

jesie

zabierze!" Postanowiła kategorycznie i schowała si

pod znalezionym tego dnia li

ciem Łopianu. Nie było jej tam

najlepiej - nie widziała sło

ca, nie czuła porannej rosy, któr

tak lubiła - jednak czuła si

tam bezpieczna. Tam nikt nie

widział jej braków, tam nikt nie mógł jej zrani

Mijało lato. Wokół rozwijały si

nowe kwiatki, jednak Stokrotka

zaj

ta sob

, nie zauwa

ała tego. Pewnego dnia obudził j

hałas. Nie

miało wysun

ła główk

i ujrzała dziwny widok.

Przed ni

stał pi

kny, czerwony Mak, jednak główk

miał

zwrócon

do ziemi, a nie jak wi

kszo

ść

kwiatów - do sło

ca.

Zdziwiona zapytała: "Co ci jest?". Mak odparł: "Wiesz, kto

nieostro

ny za mocno zgi

ł moj

łodyg

i zostałem

nadłamany. Nie mog

w pełni cieszy

sło

cem, ale to,

co mi zostało, pozwala na doczekanie jesieni." Stokrotce
zrobiło si

jeszcze bardziej smutno: "Mak pewnie bardzo

cierpi z powodu swojej łodygi" - pomy

lała. Stała,

przygl

daj

c si

Makowi, jednak po chwili u

wiadomiła sobie,

e bardzo brzydko przy nim wygl

da. Zawstydziła si

i znowu

schowała si

za li

ść

Łopianu. My

lała sobie: "Jak mogłam by

tak nieostro

na!!! Przecie

nie chc

, by ktokolwiek na mnie

patrzył, nie chce nikogo spotyka

. Oni rani

!!!". Przez kilka

nast

pnych dni Stokrotka nie pokazywała si

. Mak natomiast

bardzo polubił mał

towarzyszk

. Polubił jej

ółt

główk

i te

kilka płatków, które pozostały. Nawet jak nie widział Stokrotki,
mówił do niej. Stokrotka pocz

tkowo denerwowała si

e kto

zakłóca jej spokój. Mak jednak nie ustawał. Wci

ąŜ

mówił o

tym, co działo si

na ł

ce, zach

caj

c by Stokrotka wyszła ze

swej kryjówki. Cho

jeszcze z ukrycia, Stokrotka nasłuchiwała

tego, co Mak mówił. Pewnego dnia odwa

yła si

wyj

ść

Bardzo, ale to bardzo, bała si

spróbowa

po raz kolejny

zaufa

. Pierwszego dnia trzymała si

z dala. Nie mówiła o

sobie za du

o. Nie chciała, by Mak co

o niej wiedział, by

potem nie wykorzystał tego przeciwko niej. Nie ufała mu. A
Mak widział j

- tak

jaka jest. Mówił jej: "To,

e nie

masz kilku płatków wyró

nia ci

ze wszystkich innych

stokrotek. Przez to stajesz si

jedyn

w swym rodzaju. Na

całej ł

ce nie ma podobnej do ciebie". Stokrotka była bardzo

zdziwiona tym, co słyszała. Zrozumiała,

e nie musi si

wstydzi

swojego wygl

du, ani tego, co wydarzyło si

w jej

yciu. Opowiadała wi

c wiele, a Mak słuchał wszystkiego z

uwag

. Ona te

słuchała tego, co Mak miał do powiedzenia.

Czasami, w chwilach zw

tpienia, Stokrotka wracała my

lami

do przeszło

ci, do kwiatków, które odeszły, rani

c j

. My

lała:

"Mak jest taki sympatyczny. Jest taki dobry dla mnie. Ja
jednak tak bardzo si

boj

. A jak zdarzy si

to, co wcze

niej?

Przecie

ja sobie ju

nie poradz

, nie znios

tego wi

cej!".

Pełna l

ku mówiła o tym Makowi. On głaskał wtedy delikatnie

jej

ółt

główk

swoim du

ym, czerwonym płatkiem. Stokrotka

znowu czuła si

bezpiecznie i mogła cieszy

z obecno

Maka. Wieczorami wspólnie łapali ros

, rano wygrzewali si

sło

cu. Makowi było troch

przykro,

e nie mo

e ju

ogl

poznawa

wiata, ale Stokrotka opowiadała mu o wszystkim.

Dzi

ki temu czuł si

wci

ąŜ

ęś

ki. Tak min

ło całe lato i

przyszła jesie

. Kwiatki trzymaj

c si

za płatki wspólnie

zapadły w sen, wierz

e wiosn

spotkaj

znowu, ale ju

kne i zdrowe.

Kiedy odchodzi ktoś, komu ufaliśmy, wydaje się, Ŝe tracimy część siebie. Jest to doświadczenie trudne.
Czasami podejmujemy decyzję, Ŝe nie zaufamy juŜ nikomu. Zakładamy, Ŝe jesteśmy skazani na samotność i
zamykamy się przed innymi. MoŜe się jednak okazać, Ŝe jest ktoś, kto czeka na naszą obecność. Wystarczy się
tylko rozejrzeć i przełamać swój lęk.

Agnieszka Kozak

wiatełko

Był raz sobie chłopiec, który okropnie bał si

ciemno

ci... nie

chodziło tylko o ciemno

ść

, ale o pustk

, samotno

ść

i strachy,

które mogły gdzie

wyj

ść

ciany... Bardzo chciał znale

źć

wiatło,

które

mogłoby

rozproszy

ciemno

ku...

Pewnego dnia na polanie zobaczył pi

kne, wielkie, sypi

iskrami ognisko, wokół którego gromadzili si

ludzie.

Postanowił podej

ść

i ogrza

przy ogniu. Cudownie było

grza

ce przy pi

knym płomieniu, przyjemnie było słucha

opowiada

ludzi, którzy si

przy nim gromadzili. Wa

ne przy

ognisku było to,

e wszyscy mogli podrzuca

drwa,

e trzeba

było o nie wspólnie dba

. Noc mijała godzina za godzin

chłopiec zauwa

ył,

e czasami ognisko biło takim ogniem,

nie było wida

ludzi z drugiej strony,

e płomie

był tak

gor

cy,

e trzeba było odej

ść

kilka kroków by si

nie poparzy

- a odsuni

cie si

od ognia oznaczało odej

cie w ciemno

ść

Szybko robiło si

zimno, je

li było si

daleko od ogniska, i

ciemno

ść

zdawała si

otula

wystraszone dziecko. Bycie przy

ogniu oznaczało podchodzenie blisko, ale i konieczno

ść

cofania si

do tyłu, je

li zbyt wiele osób na raz doło

yło drwa.

Nie mo

na było siedzie

beztrosko w jednym miejscu, trzeba

było

uwa

nym

aktywnym...

W pewnym momencie zawiał bardzo silny wiatr - dym od
ogniska zacz

ł dusi

dziecko przed nim stoj

ce, bole

nie

zacz

ł gry

źć

oczy, z których popłyn

ły łzy, przez chwil

nic

nie mo

na było widzie

, a na umorusanej popiołem

twarzyczce pojawiły si

lady po spływaj

cych łzach. Ale to

nie było wa

ne, wa

ne było ciepło i mo

liwo

ść

przebywania w

wietle ogniska. Chłopiec zauwa

ył,

e z ka

godzin

ubywało ludzi przy ogniu i

e musi coraz cz

ęś

ciej sam

wstawa

by dokłada

do ognia - to nic, wa

ne było to,

e nie

było ciemno i nie było zimno. Dzielnie dokładał drwa do ognia,
wa

ne było by dba

o ognisko, wi

c w ci

gu dnia zbierał

drewno by wieczorem, gdy zapadnie noc móc si

ogrza

rozja

ciemno

ci.

Nie było sensu by ognisko paliło si

w ci

gu dnia - dziecko

dego dnia wracało z pewnym niepokojem na polan

- czy

ogie

dzie si

palił, czy nie zabraknie drewna, czy nie

dzie

padał

deszcz...

Czasami zdarzały si

noce pełne gwiazd tak jasnych,

praca nad podtrzymaniem ognia nie wymagała tak du

ego

wysiłku. Trudno było przewidzie

pogod

, trudno było

przewidzie

co b

dzie z ogniskiem nast

pnego dnia.

Najtrudniejsze jednak były noce, w których wiał wiatr i padał
deszcz... dym wciskał si

w oczy i trudno było powstrzymywa

łzy,

eby mie

drewno do podkładania do okna chłopiec

musiał okrywa

je kocem... wtedy było jej znowu zimno, mimo

e ogie

nie gasł, to jednak nie dawał ciepła - to jemu trzeba

było da

swoje ciepło by mógł przetrwa

. Kiedy deszcz był

zbyt du

y ognia nie dawało si

rozpali

i znowu było ciemno i

zimno...

Nie znał innego

wiatła, wi

c wydawało mu si

e tak musi

e trzeba ci

gle dba

o ogie

e trzeba o niego dr

e gryz

cy w oczy dym jest cen

wiatło i ciepło jakie daje

ognisko...

Jednak którego

dnia został zaproszony do miejsca, w którym

nie było du

wiatła - ogólnie panował półmrok, ale

niesamowite

było

to,

całe

miejsce

biło

bezpiecze

stwem. Wła

ciwie paliła si

tylko jedna czerwona

lampka i nie dawała ciepła, i nie roz

wietlała swoim blaskiem

całego pomieszczenia. Jej zadaniem było o

wietlenie czego

nego, miejsca które wcale nie było centrum tego

pomieszczenia. Chłopiec usiadł przed tym

wiatłem. Ludzie

wchodzili i wychodzili, a mimo panuj

cego półmroku

doskonale ich widział. Widział twarze pełne rado

ci ale i takie

na których malowało si

cierpienie. Nikt nie musiał dba

ogie

- ka

dy mógł tu po prostu by

... przyj

ść

, poby

przy

wietle i odej

ść

. Zacz

ł coraz cz

ęś

ciej przychodzi

do tego

miejsca. Było w nim co

magicznego, było

wiatło, które

niczego nie wymagało od tych, którzy tu przychodzili, a jednak
roz

wietlało ciemno

ść

. Co ciekawe,

wiatło

wieciło zawsze

tak samo, czy był dzie

czy noc, nic si

nie zmieniało, dawało

poczucie stało

ci. Cudnie było patrze

jak staje si

ono

ęś

kolorowych

wiatełek powstałych z przebijaj

cego

przez kolorowe witra

wiatła słonecznego, kiedy kolorowe

wiatełka ta

czyły, ono jakby przygl

dało si

temu z boku,

zdawało si

ęś

kolorowego korowodu, a jednak

wyra

nie si

w nim wyró

niało.

wiatło było małe i nie otulało

ciepłem, a jednak w pomieszczeniu było ciepło - bo ci

gle byli

w nim ludzie, którzy tu przychodzili ze swoimi troskami i
rado

ciami, którzy czuli si

tu bezpiecznie. Mo

na było

podej

ść

tak blisko, jak si

chciało, bez obawy przed

poparzeniem. Wa

ne było trwanie - mo

liwo

ść

zatrzymania

wsłuchania

siebie.

Celem jego blasku nie było błyszczenie, czy roz

wietlanie

ciemno

ci, jego celem było o

wietlanie czego

niejszego,

odkrywanie pewnej Tajemnicy.

wiatło poprzez swój blask nic

nie zakrywało, ale te

nie było nachalne, pozwalało

przychodz

cym do

wiadcza

tajemnicy, mimo wieczornego

mroku pozwalało czu

bezpiecznie, mimo blasku dnia

zawsze było w tym samym miejscu. Dziecko odkryło, co

czego do tej pory nie znało - to była pewno

ść

e co

jest

stałe,

zawsze

tam

jest.

Niewa

ne było, czy pomieszczenie było pełne słonecznego

wiatła wdzieraj

cego si

przez okna, czy na zewn

trz

panowała czarna noc,

wiatło zawsze tam było i zawsze,

niezmiennie było takie samo. Mo

liwo

ść

pokonania l

płynie z pewno

ci,

e kto

jest, zawsze i niezmiennie, po

prostu jest...

Agnieszka Kozak

Wiewiórka Zuzia i je

W pi

knym lesie mieszkała sobie mała wiewiórka Zuzia. Miała

swoj

przytuln

mała dziupl

w pi

knym starym d

bie

niedaleko małej polanki. Najbardziej Zuzia lubiła pi

kolorow

jesie

, pełn

cudownych, pachn

cych sło

cem

pomieszanym z ciepłym deszczem, li

ci. Jesie

w tym lesie

miała w sobie co

magicznego, budziła w

ywej i wiecznie

aktywnej Zuzi jak

ąś

dziwn

, niewypowiedzian

sknot

...

Pewnego razu Zuzia usłyszała niespokojny szelest li

ci tu

pod swoim drzewem. Szybko zbiegła na dół i zobaczyła mał

naje

igiełkami kulk

, która w ogóle si

nie poruszała -

pomy

lała,

e to wiatr przywiał tutaj t

kulk

, przyjrzała si

jej

przez chwil

, po czym wróciła do swojej dziupli. Po jakim

czasie szelest li

ci powrócił, a wraz z nim słycha

było ciche

poj

kiwanie. Szybciutko zbiegła na dół - nie zobaczyła nic

nowego, poza kolczast

kulk

- czy

by to z niej wydobywały

ciche poj

kiwania? Zuzia postanowiła zatrzyma

dłu

chwil

przy kulce. Siedziała cichutko, prawie bez

ruchu, wsłuchana w bicie swojego serduszka. Po dłu

szej

chwili, kiedy łapki zacz

ły jej dr

twie

zobaczyła,

e kulka

powoli si

otwiera i wynurza si

z niej mały czarny nosek i

bystre oczka, Zuzia a

podskoczyła z zaskoczenia - niestety

kula natychmiast si

zwin

ła, poj

kuj

c z cicha. Zuzia odkryła,

e kulka jest

ywa! To nie była kolczasta piłka, któr

przywiał

wiatr, ale jakie

stworzenie, które samo tu przydreptało, ale z

jakiego

powodu nie mogło porusza

dalej i teraz le

ało

skulone,

chc

schowa

przed

innymi.

Zuzia bardzo chciała pozna

to zwierz

tko, ale czuła te

jest bardzo przestraszone, skoro tak zwija si

całe w kł

bek,

kiedy podeszła bli

ej wyczuła,

e stworzenie całe dr

Chciała mu jako

pomóc, doda

otuchy, przytuli

powiedzie

e nie musi si

jej, Zuzi! Ale było tam

mnóstwo małych igiełek, które chroniły dost

pu do

stworzonka. Postanowiła uzbroi

w cierpliwo

ść

- słowo jej

obce, bo zawsze była

i lubi

szybko działa

wiewiórk

. Pobiegła do swojej dziupli i przyniosła z niej troch

mleka w skorupce od orzeszka i poło

yła je w odległo

ci około

metra od stworzonka. Gło

no powiedziała,

e to mleko dla

niego i pobiegła do swoich przyjaciół. Kiedy wróciła
nast

pnego dnia skorupka po mleku była opró

niona, a

zwierz

tko było nadal zwini

te w tym samym miejscu, leciutko

zadr

ało słysz

c szelest li

ci i zbli

Zuzi

. Znowu

przyniosła mleko i nalała go do skorupki - kiedy wróciła mleko
było wypite, a skorupka była przysuni

ta do zwierz

tka na

wyci

gni

cie jego małej łapki. Zuzia kolejnego dnia nalała

znowu mleka i poło

yła orzeszka blisko nowego przyjaciela,

kiedy przyszła do niego wieczorem za

piewała mu kilka

ulubionych kołysanek, które

piewała jej mama i zapewniła,

e je

li stworzonko czego

potrzebuje, to ona mu ch

tnie

pomo

e, ale sama si

nie domy

li... Martwiło j

delikatne

poj

kiwanie

zwierz

tka...

Po tygodniu jej cierpliwo

ść

została wynagrodzona - kiedy

przyszła z mlekiem o zwykłej porze, zobaczyła małe bystre
oczka z niepokojem wpatruj

ce si

w opiekunk

, delikatnie i

powoli podeszła do je

yka (od przyjaciół dowiedziała si

takie zwierz

tko to je

yk) i zapytała go czy co

go boli. Je

odsłonił swój mi

kki brzuszek, na którym nie było kolców.

Zuzia a

podskoczyła, gdy zobaczyła paskudny, ropiej

cier

poni

ej małego bij

cego serduszka je

yka. Musiał tam

bardzo długo, a je

yk miał za krótkie łapki, by go

dosi

ąć

i wyci

ąć

, poza tym liczył,

e mo

e cier

sam si

wysunie, je

li b

dzie długo chodził po szeleszcz

cych li

ciach

i mi

kkim mchu w lesie... Niestety nic to nie dało, a rana

wokół ciernia ropiała i bolała coraz bardziej, a on czuł si

coraz bardziej samotny, pozostaj

c ze swoim bólem. Zuzia

była wstrz

ąś

ta tym co zobaczyła - je

yk, który tak dobrze

chronił si

przed

wiatem za pomoc

swoich kolców - krył pod

nimi paskudn

ropiej

ran

, która powodowała ogromny

ból. Nikt nie mógł mu pomóc, bo wszyscy podchodz

c za

blisko musieli sami do

wiadczy

bólu dotykaj

c jego kolców,

nikt wi

c nie wiedział, co kryje w

rodku kolczasta kulka.

Postanowiła mu pomóc - przyniosła ciepł

wod

, opatrunki i

delikatnie, ale stanowczo zabrała si

do pracy. Wiedziała,

wyci

gni

cie ciernia b

dzie bardzo bolało, ale te

wiedziała,

e tylko wyczyszczenie rany i wyrzucenie tego paskudztwa

pozwoli je

ykowi znowu swobodnie biega

po lesie.

Wiewiórka zacisn

ła z

by, zaparła si

łapkami i wyci

ła

cier

! Je

yk zaskowytał z bólu i zemdlał. Zuzia okropnie si

wystraszyła, ale zebrała si

w sobie i przemyła ran

, z której

czyła si

stara, brudna krew i ropa. Wyci

gni

cie ciernia

było dopiero pocz

tkiem zdrowienia - rana była stara i bardzo

gł

boka, potrzebowała czasu, by si

oczy

, potrzebne były

delikatne łapki wiewiórki, by codziennie zmienia

opatrunki.

Zuzia dzielnie przychodziła do je

yka, oczyszczała ran

, cho

czasami martwiło j

to,

e widziała grymas bólu na pyszczku

zwierz

tka. Zabawiała go rozmow

, opowiadała o swoich

nych przyjaciołach,

piewała piosenki do snu. Je

zawsze cierpliwie znosił zabiegi, które serwowała mu
wiewiórka, mimo tego,

e czasami zaciskał z

by z bólu.

Wiedział,

e potem zawsze przychodziło ukojenie, czuł,

wiewiórka podchodz

c ka

dego dnia bli

ej nie przynosiła

zagro

enia tylko ulg

. Lubił jej słucha

, nie czuł przy niej l

ku,

a kiedy jej nie było, odkrywał lekkie kłucie w okolicy serduszka
- nauczył si

skni

za kim

, kto stał si

ny w jego

yciu.

Zuzi

dziwiło to,

e je

yk nie miał swojego imienia. Nikt nigdy

nie nazywał go inaczej jak tylko je

ykiem. Mo

e dlatego,

nigdy z nikim nie rozmawiał dłu

ej ni

mał

chwil

, do nikogo

nie zbli

ył, wychodził tylko noc

, a w ci

gu dnia lubił le

zwini

ty w kulk

, bo jak mówiła mama, to go chroniło przed

innymi zwierz

tami. Ale odkrył,

e przed Zuzi

nie musi i nie

chce si

chroni

, mimo tego,

e czyszczenie rany było

czasami takie bolesne - zawsze w ko

cu dawało ulg

. Bardzo

lubił słucha

opowie

ci Zuzi, a ona uwielbiała jego spokój i

dre rady, lubiła przekomarza

z nim i

artowa

. Dni

mijały, rana si

goiła, a zwierz

tka uczyły si

i odkrywały

znaczenie dwóch m

drych słów: cierpliwo

ść

i wytrwało

ść

Dzi

ki tym magicznym słowom Zuzia zrozumiała, co znaczy

wiernym mimo tego,

e widzi si

cierpienie na twarzy

kogo

, kogo si

kocha... Je

yk zrozumiał,

e do zbudowania

zaufania potrzebne jest odkrycie siebie,

e trzeba pozwoli

ten drugi mógł podej

ść

dostatecznie blisko...