Język judeo-portugalski
1
Język judeo-portugalski
Judeu-Português
Obszar
Portugalia, Francja, Surinam, Antyle Holenderskie i inne
Liczba mówiących
język martwy od początku XIX w., używany przez prawie 2000 osób w kontekście ściśle liturgicznym
poza rankingiem
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
***Język judeo-portugalski
Status oficjalny
nigdzie
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Język żydowsko-portugalski lub język luzytański (Judeu-Português) to język martwy z grupy języków
romańskich, używany przez Żydów w Portugalii do XVI w., a wśród diaspory żydowskiej na świecie - do początku
XIX w., obecnie używany jako język liturgiczny w niektórych gminach żydowskich.
Historia
Rozwinął się na podstawie języka portugalskiego z dodatkiem zapożyczeń z języka hebrajskiego. Zawierał wiele
archaizmów portugalskich. Był językiem diaspory żydowskiej w Portugalii aż do XVI w., kiedy Żydów
[1]
w 1536
wygnano z tego kraju. Zapisywano go zmodyfikowanym alfabetem hebrajskim (aljamiado português) lub łacińskim.
Następnie Żydzi portugalscy (Sefardyjczycy) używali go w wielu miejscach we Francji, Niderlandach i w Anglii, a
później także w obu Amerykach.
W Europie język judeo-portugalski wywarł duży wpływ na język ladino oraz na bagitto - jeden z dialektów języka
judeo-włoskiego. Wśród diaspory był w użyciu aż do początku XIX w.. W Ameryce wywarł wpływ na języki:
papiamento i język saramaccan.
Obecnie język judeo-portugalski jest językiem liturgicznym (w ograniczonym zakresie) w niektórych gminach
żydowskich. Według angielskiej wersji Wikipedii posługuje nim się niemal 2000 osób.
Przykładowe hebraizmy
