DZIAŁALNOŚĆ RADY MIĘDZYNARODOWYCH STANDARDÓW 
RACHUNKOWOŚCI 

1. Wprowadzenie 
Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości rozpoczęła działalność w 2001 roku w 
wyniku przekształcenia Komitetu Międzynarodowych Standardów Rachunkowości. 
Komitet Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (International Accounting 
Standards Committee - IASC) z siedzibą w Londynie, został utworzony w 1973 roku poprzez 
16 organizacji profesjonalnych księgowych z dziewięciu krajów: Australii, Kanady, Francji, 
Holandii, Japonii, Meksyku, Wielkiej Brytanii, USA oraz Niemiec (RFN).  
 
Celem IASC było formułowanie i ogłaszanie w interesie publicznym standardów 
rachunkowości, które powinny być przestrzegane przy prezentacji sprawozdań finansowych, 
jak też promowanie standardów, by zostały one zaakceptowane i były przestrzegane na całym 
świecie. Wydawane przez IASC standardy rachunkowości były określane mianem 
Międzynarodowych Standardów Rachunkowości MSR (International Accounting Standards). 
 
Po prawie 25 latach pracy, w 1997 roku, IASC stwierdził, że aby jego działalność nadal była 
efektywna, musi zmierzać do ujednolicenia krajowych rozwiązań w zakresie rachunkowości z 
globalnymi standardami. W tym celu konieczna stała się jego restrukturyzacja Miała ona na 
celu zwiększenie sprawności obrad Rady oraz włączenie krajowych organizacji ustalających 
standardy do procesu decyzyjnego IASB. 
 
Według krytyków, organizacja ustanawiająca globalne standardy, musi pracować w pełnym 
wymiarze godzin, być niezależna, posiadać odpowiednie zaplecze techniczne i proces 
podejmowania decyzji, pracowników etatowych (bez konieczności korzystania z 
wolontariuszy) i adekwatne do potrzeb fundusze. Tego wszystkiego w ich opinii, brakowało 
IASC. Instytucje ustanawiające standardy rachunkowości w krajach G4, Australii, Kanadzie, 
Wielkiej Brytanii, USA i Nowej Zelandii, zagroziły, że utworzą konkurencyjną względem 
IASC organizację, jeżeli nie zostanie przeprowadzona jego odpowiednia restrukturyzacja.

 

W 2000 roku uchwalono nową Konstytucję (którą znowelizowano w czerwcu 2005 roku) i 
zmieniono nazwę z Komitetu Międzynarodowych Standardów Rachunkowości na Radę 
Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (International Accounting Standards 
Board - IASB). 1 kwietnia 2001 roku IASB przejęła od IASC obowiązek ustanawiania 
międzynarodowych regulacji z zakresu rachunkowości. 
 
W świetle nowej Konstytucji cele IASB obejmują:

 



 

opracowywanie zgodnie z interesem publicznym, zestawu wysokiej jakości, 
zrozumiałych i możliwych do wyegzekwowania globalnych standardów 
rachunkowości, których zastosowanie sprawi, że informacji zawarte w 
sprawozdaniach finansowych i innych formach sprawozdawczości finansowej będą 
wysokiej jakości, przejrzyste i porównywalne, aby w ten sposób pomóc w 
podejmowaniu decyzji uczestnikom światowych rynków kapitałowych i innym 
użytkownikom tych sprawozdań, 



 

promowanie stosowania i rygorystycznego przestrzegania tych standardów, 



 

doprowadzenie do zbieżności krajowych standardów rachunkowości i MSSF oraz 
zapewnienie wysokiej jakości przyjętych rozwiązań.  

2. Struktura 

Strukturę organizacji tworzą: 



 

Fundacja Komitetu Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IASC 
Foundation - IASCF); 



 

Rada Monitorująca (IASCF Monitoring Board - IASCF MB); 



 

Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (International Accounting 
Standards Board - IASB); 



 

Komitet ds. Interpretacji MSSF (IFRS Interpretations Committee);  



 

Rada Konsultacyjna MSSF (IFRS Advisory Council); 



 

Grupy Doradcze (Working Groups - WG). 

IASCF 
Zgodnie z postanowieniami zatwierdzonej w czerwcu 2005 roku Konstytucji, IASCF składa 
się z 22 członków (mężów zaufania) (w momencie utworzenia IASB było ich 19) (6 z 
Ameryki Płn., 6 z Europy, 6 z regionu Azji/Oceanii oraz 4 z innych regionów dla zachowania 
ogólnej równowagi geograficznej. Cześć członków reprezentuje zawód księgowych, pozostali 
są przedstawicielami międzynarodowych organizacji i środowisk akademickich związanych z 
rachunkowością. Członkowie muszą mieć odpowiednie doświadczenie – są nimi biegli 
rewidenci, księgowi, pracownicy naukowi itp. Są odpowiedzialni przede wszystkim za:

 



 

powoływanie członków IASB, IFRIC i SAC; 



 

coroczny przegląd strategii IASB i jej efektywności; 



 

zatwierdzanie corocznego budżetu IASB, pozyskiwanie niezbędnych funduszy i 
zarządzanie nimi; 



 

przegląd strategicznych zagadnień dotyczących standardów rachunkowości, 
promowanie IASB i stosowania MSSF, 



 

zmianę Konstytucji. 

IASCF MB 
Funkcjonuje od lutego 2009 r. Jej członkami są przewodniczący:

 



 

Komisji Europejskiej, 



 

Japońskiej Agencji Usług Finansowych (The Japanese Financial Services Agency ), 



 

Amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, 



 

Komitetu Rynków Rozwijających Się IOSCO, 



 

Komitetu Technicznego IOSCO. 

Przewodniczący Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego jest obserwatorem bez prawa 
głosu.  
Jej celem jest nadzór nad działalnością członków IASCF, również zakresie sprawowanego 
przez nich nadzoru nad IASB, a w szczególności w zakresie organizacji planu prac 
związanych z opracowywaniem standardów, oraz nad pozyskiwaniem przez IASCF źródeł 
finansowania. Rada ma także służyć jako narzędzie formalnych interakcji pomiędzy 
przedstawicielami rynków kapitałowych a IASCF.  

 

IASB 
Głównym zadaniem Rady jest opracowywanie i wydawanie MSSF i ich wstępnych projektów 
oraz zatwierdzanie interpretacji IFRS IC. W gronie członków Rady znajdują się 
profesjonaliści z aktualnym doświadczeniem zawodowym i wiedzą z zakresu 

międzynarodowego biznesu i rynków. Obecnie Rada posiada 15 członków zatrudnionych na 
pełen etat, posiadających odpowiednie zawodowe kompetencje i doświadczenie praktyczne. 
W styczniu 2009 r. podjęto decyzję o zwiększeniu liczby członków IASB do 2012 r. do 16 
członków (z których co najmniej 13 będzie zatrudnionych na pełen etat, a 3 nie). Dobór 
członków jest podporządkowany zasadzie, zgodnie z którą, nie mogą oni reprezentować 
jednego obszaru geograficznego w większym stopniu niż pozostałych. Do lipca 2012 r. w 
Radzie ma zasiąść czterech członków z Ameryki Północnej, czterech z Europy, czterech z 
Azji i Oceanii, po jednym członku z Afryki i Ameryki Południowej oraz dwóch z innych 
rejonów świata dla osiągnięcia zrównoważonej reprezentacji regionalnej. 
Prezes IASB jest wybierany przez członków IASCF. Obecnie (od lipca 2011) jest nim Hans 
Hoogervorst, który zastąpił pełniącego tę funkcję od momentu restrukturyzacji Sir Davida 
Tweedie. IASB spotyka się na tygodniowe obrady w Londynie co roku, za wyjątkiem 
sierpnia. 

 

IFRS IC 
IFRS IC wcześniej określany był mianem Komitetu ds. Interpretacji Międzynarodowej 
Sprawozdawczości Finansowej (International Financial Reporting Interpretation Committee – 
IFRIC) , a przed restrukturyzacją IASC funkcjonował jako Standing Interpretations 
Committee – SIC.  
Posiada 14 członków powoływanych przez członków IASCF na okres 3 lat.IFRS IC spotyka 
się raz w miesiącu, a jego obrady są otwarte dla publiczności.  
Zadaniem IFRS IC jest wydawanie wytycznych na temat zagadnień sprawozdawczości 
finansowej, które nie są bezpośrednio omówione w IFRS, oraz analizowanie obszarów, w 
których mogą pojawić się sprzeczne interpretacje. Publikuje również wstępne interpretacje, 
które są przedstawiane opinii publicznej w celu uzyskania komentarzy. Interpretacje IFRS IC 
muszą zostać przedstawione IASB celem zatwierdzenia. 
Proces wydawania interpretacji wymaga intensywnych konsultacji. IFRS IC współpracuje ze 
swoimi krajowymi odpowiednikami, powołanymi przez krajowe organy ds. ustanawiania 
standardów, w celu ustalenia wniosków dotyczących interpretacji. Interpretacja zostaje 
przedstawiona, jeżeli krajowe organy ds. ustanawiania standardów i członkowie IFRS IC 
zgadzają się, że kwestia wymaga uregulowania. 

 

SAC 
Rada Konsultacyjna MSSF skupia obecnie przedstawicieli organizacji zainteresowanych 
zagadnieniami sprawozdawczości finansowej. Wcześniej, do 31 marca 2010 roku, nosiła 
nazwę Standards Advisory Council – SAC, a w jej skład wchodziły również indywidualne 
osoby . Jej celem jest pełnienie funkcji doradczych względem IASB oraz informowanie jej o 
poglądach na temat najważniejszych projektów standardów organizacji, które reprezentuje.  
Zgodnie z Konstytucją tworzącą IASB organizacja ta może mieć 30 lub więcej członków – 
aktualnie jest ich ok. 40, należą do nich m.in. przedstawiciele Deloitte, KPMG, PwC, 
Ernst&Young, Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego, IOSCO, MFW, Banku 
Światowego . Przewodzi im niezależny Prezes wybierany przez członków IASCF. SAC 
spotyka się trzy razy w roku, a jej obrady są otwarte dla publiczności.

 

WG 
Zespoły robocze przy IASB są złożone z ekspertów w danej dziedzinie i powoływane w celu 
pełnienia funkcji doradczych w zakresie najważniejszych projektów standardów.

 

3. Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 

MSSF a MSR 
Od momentu przekształcenia IASC w IASB wydane do tej pory przez IASC IAS oraz ich 

interpretacje zostały przyjęte przez IASB, a nowe standardy wydawane przez IASB zaczęto 
określać mianem Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej MSSF 
(International Financial Reporting Standards – IFRS). 
Zgodnie z Konstytucją IASB, MSSF Składają się z:

 



 

MSSF, 



 

MSR, 



 

Interpretacji wydanych przez Komitet ds. Interpretacji Międzynarodowej 
Sprawozdawczości Finansowej lub istniejący wcześniej Stały Komitet ds. 
Interpretacji.  

Struktura zasad MSSF 
Struktura zasad MSSF jest trójszczeblowa. Składają się na nią (Kabalski 2001):

 



 

fundamentalne zasady leżące u podstaw przygotowywania i prezentacji sprawozdań 
finansowych, które są  ujęte w tzw. założeniach koncepcyjnych,

 



 

ogólne zasady prezentacji sprawozdań finansowych, ich struktura oraz minimalna 
„zawartość”, które są zdefiniowane w MSR nr 1 „Prezentacja sprawozdań 
finansowych”,

 



 

szczegółowe zasady rachunkowości.

 

Założenia koncepcyjne nie są MSSF i dotyczą zagadnień ogólnych. Określają one cele i 
użytkowników sprawozdawczości finansowej, definiują podstawowe założenia leżące u jej 
podstaw, prezentują cechy jakościowe informacji zawartych w sprawozdaniach finansowych 
oraz ogólne zasady, jakimi należy się kierować przy ich sporządzaniu. Założenia te stanowią 
punkt odniesienia przy opracowywaniu nowych i rewizji istniejących standardów, przy 
tworzeniu krajowych regulacji rachunkowości, a także przy formułowaniu opinii przez 
biegłych rewidentów oceniających zgodność sprawozdania finansowego z MSSF.  
 
Założenia koncepcyjne zostały wydane w 1989 r. przez IASC i w całości przyjęte przez 
późniejszą IASB. Co ciekawe, opracowano je 14 lat po ukazaniu się w 1975 r. pierwszego 
MSR. Za ich cel uznano pomoc (Roberts, Weetman, Gordon 2005, s. 33):

 



 

IASB w opracowaniu przyszłych MSSF oraz w przeglądzie i aktualizacji już 
istniejących, 



 

IASB w promowaniu harmonizacji przepisów, standardów i procedur dotyczących 
prezentacji sprawozdań finansowych poprzez stworzenie podstawy do ograniczenia 
liczby alternatywnych rozwiązań rachunkowych dozwolonych przez MSSF, 



 

krajowym organom ustanawiającym standardy w opracowaniu standardów krajowych, 



 

sporządzającym sprawozdania finansowe w stosowaniu MSSF i zajmowaniu się 
zagadnieniami nie objętymi jeszcze przez MSSF, 



 

biegłym rewidentom w wydawaniu opinii co do zgodności sprawozdań finansowych z 
MSSF, 



 

użytkownikom sprawozdań finansowych w interpretacji informacji zawartych w 
sprawozdaniach finansowych sporządzanych zgodnie z MSSF, wszystkim stronom 
zainteresowanym pracami IASB w uzyskaniu informacji dotyczących podejścia 
przyjętego przy tworzeniu MSSF. 

Zarówno cel, zakres, jak i forma założeń koncepcyjnych MSSF są wzorowane na 
opracowanych w latach 1978-1985 amerykańskich założeniach koncepcyjnych 
rachunkowości finansowej opublikowanych przez amerykańską Radę ds. Standardów 

Sprawozdawczości Finansowej (Financial Accounting Standard Board – FASB). 
 
Celem sprawozdań finansowych jest dostarczenie informacji o sytuacji finansowej, 
wynikach przedsiębiorstwa oraz zachodzących w nim zmianach które mogą być przydatne 
użytkownikom sprawozdań finansowych w podejmowaniu decyzji. Użytkownikami 
sprawozdań finansowych są inwestorzy, pracownicy, kredytodawcy, dostawcy i inni 
wierzyciele, klienci, instytucje rządowe oraz społeczeństwo (Międzynarodowe Standardy 
Sprawozdawczości Finansowej 2004, s.54-66). 
Sprawozdania finansowe sporządza się przy założeniu, że jednostka jest w stanie 
kontynuować działalność (going concern) i w oparciu o zasadę memoriału (accrual basis). 
 
Zawarte w założeniach koncepcyjnych cechy jakościowe sprawozdania finansowego to:

 



 

zrozumiałość (understandbility) – informacja przejrzysta, czytelna i zrozumiała,

 



 

istotność (relevance) – informacja istotna, mająca wartość prognostyczną,

 



 

wiarygodność (reliability) – brak błędów merytorycznych: wierne odzwierciedlenie 
(faithful representation), przewaga treści nad formą (substance over form), neutralność 
(neutrality) – brak stronniczości, ostrożność w wycenie (prudence), kompletność 
(completness),

 



 

porównywalność (comparability) – stosowanie przez przedsiębiorstwo tych samych 
zasad pomiaru i prezentacji zdarzeń w kolejnych okresach (zasada ciągłości).

 

MSR nr 1 przybliża niektóre zasady określone w założeniach koncepcyjnych oraz prezentuje 
ogólną strukturę sprawozdań finansowych poprzez podanie wymogów dotyczących ich 
minimalnej zawartości.  
MSR nr 1 nie dotyczy szczegółowych zasad i zagadnień rachunkowości. Są one zawarte w 
poszczególnych MSFF i odnoszą się do konkretnych kategorii finansowych (np. wartości 
niematerialnych i prawnych czy odsetek), sprawozdań (np. sprawozdań z przepływu środków 
pieniężnych), rodzajów transakcji (np. leasingu), warunków (np. sprawozdawczości w 
warunkach hiperinflacji), zdarzeń (np. zdarzeń warunkowych, zdarzeń po dacie bilansu) lub 
typów przedsiębiorstw (np. rolnictwa) (Foremna-Pilarska, Radawiecka 2007, s. 30). 

 

Podejście wzorcowe i dopuszczone podejście alternatywne 
W niektórych przypadkach MSR zezwalają na stosowanie różnych podejść do pewnych 
transakcji i zdarzeń. Zazwyczaj jedno z podejść jest określane jako „podejście wzorcowe" a 
drugie jako „dopuszczone podejście alternatywne". Sprawozdanie finansowe może zostać 
określone jako sporządzone zgodnie z MSSF niezależnie od tego, czy zastosowano podejście 
wzorcowe czy dopuszczone podejście alternatywne (Patterson, 2002, s. 283, 80). 
 
 
Podejście wzorcowe (Benchmark Treatment) to podejście zalecane lub preferowane przez 
IASB w przypadkach, w których dopuszcza się dowolność wyboru określonej zasady 
rachunkowości. Sama koncepcja zasady rachunkowości zakłada pewną swobodę wyboru 
stosowanych metod, tak aby przedsiębiorstwo mogło spośród dozwolonych rozwiązań wybrać 
to, które jest najbardziej adekwatne do jego sytuacji. Z drugiej jednak strony, dla zapewnienia 
porównywalności sprawozdań różnych przedsiębiorstw, najlepiej byłoby, aby wszyscy 
stosowali podejście wzorcowe. Jest ono przykładem pewnego rodzaju perswazji, mającej 
zachęcić (choć nie zmusić) do stosowania rozwiązań preferowanych.  
 
Dozwolone podejście alternatywne (Allowed Alternative Treatment) to zasada 
rachunkowości dozwolona, aczkolwiek nie zalecana przez MSSF. Dopuszczenie rozwiązania 

alternatywnego wnosi do sprawozdawczości finansowej pewną elastyczność i 
kompromisowość. Jednocześnie jednak - ponieważ dozwolone podejście alternatywne 
ogranicza się do ściśle określonych kwestii nie niweczy ono generalnej zasady ciągłości i 
porównywalności standardów rachunkowości. 

 

4. Proces opracowywania MSSF 
W procedurze opracowywania MSSF uczestniczą księgowi, analitycy finansowi oraz inni 
użytkownicy sprawozdań finansowych, przedstawiciele środowiska biznesu, giełd, 
regulatorów i organów władz, środowiska akademickiego oraz pozostałe zainteresowane 
osoby i organizacje z różnych stron świata.  
 
Procedura ta obejmuje następujące etapy: 



 

zdefiniowanie i analizowanie przez pracowników wszystkich zagadnień związanych z 
danym problemem, a następnie rozważenie zastosowania w odniesieniu do ich 
Założeń koncepcyjnych, 



 

analizowanie krajowych wymogów i stosowanych w praktyce rozwiązań oraz 
wymiana poglądów na ich temat z krajowymi organizacjami opracowującymi 
standardy, 



 

przeprowadzanie konsultacji z SAC w sprawie zasadności włączenia danego problemu 
do porządku prac IASB, 



 

powołanie grupy doradczej,  



 

opublikowanie dokumentu konsultacyjnego w celu przedłożenia go do publicznej 
dyskusji, 



 

opublikowanie projektu standardu zatwierdzonego przynaj¬mniej ośmioma głosami 
IASB, celem przedstawienia go do dyskusji wszystkim zainteresowanym oraz 
opublikowanie odrębnych zdań członków IASB, 



 

opublikowanie w projekcie standardu uzasadnienia wniosków, 



 

rozważenie wszystkich uwag, jakie wpłynęły w odpowiedzi na dokumenty dyskusyjne 
i projekty standardów w okresie wyznaczonym na składanie tych uwag, 



 

rozważenie zasadności zorganizowania publicznych przesłuchań oraz 
przeprowadzenia testów praktycznych i jeśli uznane zostanie to za pożądane, podjęcie 
decyzji o ich zorganizowaniu i przeprowadzeniu, 



 

zatwierdzenie standardu przynajmniej ośmioma głosami członków IASB oraz 
włączenie do opublikowanego standardu wszelkich odrębnych stanowisk, 



 

opublikowanie wraz ze standardem uzasadnienia wniosków objaśniających między 
innymi etapy procesu jego opracowania oraz sposobu uwzględnienia przez IASB 
uwag zgłoszonych do projektu standardu w toku publicznej dyskusji. 

5. Lista obowiązujących standardów 

Wydane MSR: 
MSR 1 - Prezentacja sprawozdań finansowych 
MSR 2 - Zapasy 
MSR 3 – Skonsolidowane sprawozdania finansowe (wydany w 1976 roku, obowiązywał od 
stycznia 1977 roku, zastąpiony w 1989 roku przez MSR 27 oraz MSR 28) 
MSR 4 – Amortyzacja (wycofany w 1999 roku, zastąpiony przez wydane lub zaktualizowane 
w 1998 roku MSR 16, 22 i 38) 
MSR 5 – Zakres informacji ujawnianych w sprawozdaniach finansowych (wydany w 1976 

roku, obowiązywał od stycznia 1977 roku, zastąpiony przez MSR 1 w 1997 roku) 
MSR 6 – Informacja o skutkach zmian cen  
MSR 7 - Sprawozdanie z przepływów środków pieniężnych 
MSR 8 - Polityka rachunkowości, zmiany w wartościach szacunkowych i korekty błędów 
MSR 9 - Koszty prac badawczych i rozwojowych (zastąpiony w 1999 roku przez MSR 38) 
MSR 10 - Zdarzenia następujące po dniu bilansowym 
MSR 11 - Umowy o budowę 
MSR 12 - Podatek dochodowy 
MSR 13 – Prezentacja aktywów i zobowiązań krótkoterminowych (zastąpiony przez MSR 1) 
MSR 14 - Sprawozdawczość segmentowa (zastąpiony przez MSSF 8 w 2009 roku) 
MSR 15 - Informacje odzwierciedlające skutki zmian cen (wycofany w grudniu 2003 roku) 
MSR 16 - Rzeczowy majątek trwały 
MSR 17 - Leasing 
MSR 18 - Przychody 
MSR 19 - Świadczenia pracownicze 
MSR 20 - Dotacje państwowe oraz ujawnianie informacji na temat pomocy państwa 
MSR 21 - Skutki zmian kursów wymiany walut obcych 
MSR 22 - Połączenie jednostek gospodarczych (zastąpiony przez MSSF 3 w marcu 2004r.) 
MSR 23 - Koszty finansowania zewnętrznego 
MSR 24 - Informacje ujawniane na temat podmiotów powiązanych 
MSR 25 – Inwestycje (zastąpiony przez MSR 39 i 40 w 2001 roku) 
MSR 26 - Rachunkowość i sprawozdawczość programów świadczeń emerytalnych 
MSR 27 - Skonsolidowane i jednostkowe sprawozdania finansowe  
MSR 28 - Inwestycje w jednostkach stowarzyszonych (zastąpiony przez MSR 27 i MSSF 12) 
MSR 29 - Sprawozdawczość finansowa w warunkach hiperinflacji 
MSR 30 - Ujawnianie informacji w sprawozdaniach finansowych banków i podobnych 
instytucji finansowych (zastąpiony przez MSSF 7, który wszedł w życie w 2007 roku) 
MSR 31 - Sprawozdawczość finansowa dotycząca udziałów we wspólnych przedsięwzięciach 
(zastąpiony przez MSSF 11 i 12) 
MSR 32 - Instrumenty finansowe: ujawnianie i prezentacja (wytyczne w zakresie ujawnień 
zostały zastąpione przez MSSF 7, który wszedł w życie w 2007 roku) 
MSR 33 - Zysk przypadający na jedną akcję 
MSR 34 - Śródroczna sprawozdawczość finansowa 
MSR 35 - Działalność w trakcie zaniechania (zastąpiony przez MSSF 5 w 2005 roku) 
MSR 36 - Utrata wartości aktywów 
MSR 37 - Rezerwy, zobowiązania warunkowe i aktywa warunkowe 
MSR 38 - Wartości niematerialne 
MSR 39 - Instrumenty finansowe – ujmowanie i wycena (zastąpiony przez MSSF 9) 
MSR 40 - Nieruchomości 
MSR 41 – Rolnictwo

 

Wydane MSSF: 
MSSF 1 Zastosowanie MSSF po raz pierwszy 
MSSF 2 Płatności w formie akcji własnych 
MSSF 3 Połączenia jednostek gospodarczych 
MSSF 4 Umowy ubezpieczeniowe 
MSSF 5 Aktywa trwałe przeznaczone do sprzedaży i działalność zaniechana 
MSSF 6 Poszukiwanie i ocena zasobów mineralnych 
MSSF 7 Instrumenty finansowe: Ujawnienia 
MSSF 8 Segmenty operacyjne 
MSSF 9 Instrumenty finansowe 

MSSF 10 Skonsolidowane sprawozdania finansowe 
MSSF 11 Wspólne umowy 
MSSF 12 Ujawnienia dotyczące zaangażowania w inne jednostki 
MSSF 13 Wycena według wartości godziwej

 

6. Dyrektywy Unii Europejskiej z zakresu rachunkowości a MSSF 

Obszary różnic między dyrektywami rachunkowości i MSSF

 

Obszary różnic 

 

MSSF 

 

Dyrektywy 

 

Organizacje 
stanowiące 

 

Międzynarodowa Rada Standardów 
Rachunkowości, zrzesza ponad 140 
organizacji zawodowych 

 

Unia Europejska 

 

Zakres 

 

dotyczą specyficznych, przedmio-
towo wyodrębnionych zagadnień, 
dla których są ustalone szczegóło-
we standardy i interpretacje 

 

zawierają ogólne zasady i układ 
sprawozdań finansowych 
(uwzględniając odmienne w 
poszczególnych krajach 
otoczenie prawne) 

 

Cel główny 

 

standaryzacja 

 

harmonizacja 

 

Podmioty, 
których dotyczą 

 

głównie spółki notowane 
na giełdzie 

 

wszystkie spółki o określonej 
formie prawnej 

 

Związek z 
prawem 

 

nie mają specyficznych powiązań 
prawnych, są uznawane przez mię-
dzynarodowe, prywatne organiza-
cje, są stosowane dobrowolnie

*

 

 

stanowią część europejskiego 
prawa spółek, są adoptowane 
przez system prawa krajów 
członkowskich 

 

Cele sprecyzo-
wane uwarun-
kowaniami 
krajowymi 

 

stanowią zbiór zasad i standardów 
oderwanych od specyficznych, 
krajowych uwarunkowań (są roz-
wiązaniami międzynarodowymi) 

 

powstały pod silnym wpływem 
krajów Europy kontynentalnej 
dbających o zabezpieczenie 
interesów kredytodawców i 
pozostają w dużej zależności od 
prawa podatkowego 

 

Szczegółowość 

 

są bardzo szczegółowe, wymagają 
znacznie więcej informacji dodat-
kowej i jednolitości rozwiązań (zre-
dukowano ilość wariantów dopusz-
czalnych do dwóch: wzorcowego i 
dopuszczalnego) 

 

zawierają wiele wariantów, aby 
poszczególne kraje 
członkowskie mogły zachować 
specyficzne rozwiązania w 
swoich przepisach prawnych 

 

* wyjątek stanowią obecne rozwiązania prawne w państwach członkowskich Unii Europejskiej 

 

Źródło: Foremna-Pilarska, Radawiecka 2007, s. 35.