Star system, czyli filmowy Olimp – gwiazdy, mity, rynek
Star system – czyli metoda kreowania, promowania i odkrywania gwiazd w klasycznym Hollywood –
znamy to już z kina niemego, więc nie będę raz jeszcze wszystkiego omawiał. Generalnie u progu
epoki
klasycznej w samym systemie niewiele się zmienia. Wytwórnie wciąż mają znaczną kontrole
nad swoimi gwiazdami. Są one takimi ich wizytówkami. Każdy duża wytwórnia ma swoja gromadkę
gwiazd –
aktorke komediowa, uwodzicielkę, femme fatale, amanta, gangstera etc. Za to epoka
dźwiękowa dość znacznie zmienia panteon gwiazd.
I tak kończą się hollywoodzkie kariery Johna Gilberta (zbytnia teatralnośc, dośc wysoki głos, nie
pasujący do amanta), Poli Negri (polski akcent), Mary Pickford – także nie bardzo odnajduje się w
kinie dźwiękowym – nie chciała zerwać z wizerunkiem kobiety-dziecka. No i oczywiście Gloria
Swanson
. Z kretesem przepadło także większość slapstickowych komików – Harold Lloyd, Buster
Keaton, Charcie Chaplin – to inna bajka –
dobrze ją znamy.
Za to
część dawnych gwiazd lat 20. jak na przykład Greta świetnie odnalazło się w nowej epoce
dźwięku (Garbo mówi), Greta, podobnie jak szereg innych aktorek – emigrantek uczynila ze swojego
nieco obcego akcentu atut- Gralo kobiety egzotyczne, uwodzicielki, st
ało się to częścią jej emploi.
Tak samo świetnie w kino dźwiękowe weszła Joan Crawford – stała się jedna z najcenniejszych
gwiazd MGM w latach 30. Później przeszła do Warner Bros. i rywalizowała z Bette Davis –
legendarny konflikt.
W epokę dźwiękowa cudownie weszła Marlena. W Niemczech Grala w filmach niemych, dość
słabych. Potem zagrała w pierwszym dźwiękowym filmie niemieckim – Błękitnym Aniele, a po nim
od razu wyemigowała do Hollywood, gdzie stała się obok Grety największą gwiazda melodramatów w
latach
30s. Ona także swoje emploi opierala na wizerunku „tej obcej”, „egzotycznej”.
Jeszcze przed wprowadzeniem w życie Kodeksu Produkcyjnego w 1934 wielką gwiazdą stała się Mae
West –
jej dwuznaczne filmy były bardzo pikantne. Debiutowała na ekranie w 1932 w wieku 38 lat.
Jej kariera była krotka ale bardzo zauważalna
Jean Harlow – „Platynowa blondynka” –
zmarła w wieku 26 lat, ale była mega ikoną, dziewczyny
farbowały się na blond.
Bette Davis –
przez prawie całą karierę związana tylko z Warner Bros – aż do 1949. Głównie
melodramaty, nie bała się grac kobiet złych, brzydkich, mściwych i starszych. Dwa Oscary, najlepsze
filmy z Williamem Wylerem. Procesowała się z wytwórnią (1935), ale niestety przegrała i musiała się
podporządkować, za to przetarła szlak Oliwii de Havilland, która 10 lat później wygrała proces.
Barbra Stanwick –
też popularność od początku lat 30s
Jean Arthur –
grała „dziewczyny z sąsiedztwa” u Franka Capry
Panowie: Przede wszystkim Clark Gable – amant, Spencer Tracy, Henry Fonda – aktorzy od
wszystkiego, głownie dramaty. Gary Cooper, i Jimmy Stewart -> uroczy panowie, chłopcy z
sąsiedztwa - > Frank Capra
Cary Grant – od lat 30 do 60 caly czas na topie.
William Powell i Myrna Loy – duet komediowy
Ginger Rogers i Fred Astaire -> duet tanczno-musicalowy
Sonja Henje –
łyżwiarka – aktorka
Esther Williams –
pływaczka – aktorka
Olivia de Havilland (1 lipca skończy 98 lat i ma się świetnie) I Errol Flyyn – duet w filmach
przygodowych – romansach
Claudette Colbert –
głównie komedie.
Bracia Marx – komedie, bardzo pecyficzne.
