Paracenteza
1
Paracenteza
Paracenteza – nakłucie jamy otrzewnej u pacjenta z wodobrzuszem.
Wyróżnia się:
• paracentezę diagnostyczną – nakłucie jamy otrzewnej z pobraniem płynu puchlinowego do badania
diagnostycznego (badanie cytologiczne, posiew)
• paracentezę terapeutyczną – nakłucie jamy otrzewnej i upuszczenie większej ilości płynu puchlinowego jako
metoda leczenia wodobrzusza
Wskazania do paracentezy diagnostycznej
• nowo stwierdzone wodobrzusze
• podejrzenie samoistnego bakteryjnego zapalenia otrzewnej
• wodobrzusze u każdego chorego hospitalizowanego z powodu marskości wątroby
Wskazania do paracentezy terapeutycznej
• wstępne leczenie wodobrzusza trzeciego stopnia
• wodobrzusze oporne na leczenie lekami moczopędnymi
• martwicze zapalenie jelit (ang. necrotizing enterocolitis – NEC) u noworodków
[1]
Przeciwwskazania
• zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczynowego, który nie poddaje się leczeniu
• skaza krwotoczna, która nie ustępuje mimo właściwego leczenia
• choroby jamy brzusznej wymagające leczenia operacyjnego w trybie pilnym
• brak współpracy z pacjentem
Technika zabiegu
Nakłucie wykonuje się u pacjenta w pozycji półleżącej na plecach igłą (o średnicy 0,7-0,9mm i długości ≥ 40mm) z
plastikową kaniulą (tzw. wenflon). Obowiązują zasady zachowania aseptyki. Najlepsze miejsce do nakłucia to punkt
leżący w 1/3 odległości między kolcem biodrowym przednim górnym a pępkiem, po stronie lewej. Stosuje się
również nakłucie w linii pośrodkowej ciała około 2 do 3 cm poniżej pępka.
Powikłania
• krwiak powłok brzucha
• zakażenie płynu puchlinowego
• nakłucie jelita
• nakłucie pęcherza moczowego
• krwawienie do jamy otrzewnej
