Strona 1
Mportalik - Działy
2006-02-27 16:48:15
http://mportalik.com/articles.php?id=523
Strona główna • FORUM • Katalog stron • Admin zone
szukaj:
Menu główne
Strona główna
Logowanie
Bannery
Wymiana w rotacji
Katalog stron
Kontakt
Redakcja
WyróŜnienia
Rekomenduj nas
Ściągi » pomoce
J. polski
Biologia
Historia
Aforyzmy
Artykuły
Encyklopedia
Kraje europejskie
Zwierzęta
Dodaj artykuł
Po godzinach
Kody do gier
Program TV
Biorytm
Film
Opisy do gg
Humor, dowcipy
Ludzie
Forum
E-kartki
Komunikatory
Cz@t
Ogłoszenia
Anonim mail
Konkurs www
Zgłoś stronę
Edycja danych
Regulamin
Nagrody
Sponsorzy
Nominowane
Zwycięzcy
Archiwum
Gsm
Loga
Dzwonki
Inne
Komputery
Artykuły
Webmaster
Artykuły
Skryptorium
Wymiana linków
Katalog stron SEO
Polecamy
Dzwonki polifoniczne
Opisy na gg
SCIAGI, matura studia
Gify, obrazki
Rozrywka w sieci
Webmaster.net.pl
Kamery Internetowe
Banki Internetowe
e-generacja.pl
Emoty, komunikatory
tapety na pulpit
Totomix
Sts
Wortal Webmastera
www.duzohumoru.pl
Darmowe rzeczy na
komórkę
Opisy na GG
gomoku!
Muzyczny Infoserwis
Materiały > Sciągi » J. polski > Cz. Miłosz » analiza wiersza "PIOSENKA O PORCELANIE"
"PIOSENKA O PORCELANIE"
Przykładem wiersza, w którym dominuje konkretny obraz, a który nie podaje przewodniej myśli na
dłoni jest "Piosenka o porcelanie".
Utwór zwraca uwagę regularną rytmiką. Jest to typ wiersza tonicznego, w wersach występują po
trzy zestroję (z niewielkimi odstępstwami, gdzie mamy dwa zestroję). Rymy są regularne,
przeplatane, o układzie a b a b... KaŜda zwrotka kończy się dwuwersem pełniącym funkcję refrenu:
"Niczego miproszę pana/ Tak me Ŝal jak porcelany". Łatwo zauwaŜalna rytmiczność, muzyczność
wiersza koresponduje z tytułem - "piosenka".
Charakterystyczny jest takŜe świadomie "estetyczny", ładny sposób opisywania przedmiotu -
bohatera "piosenki". Zwraca uwagę brak słów brutalnych, ostrych, dosadnych. Typowe określenia
to: "maleńkie spodeczki", "świecidełka", "uszka", "denka". Porcelana jest piękna, kolorowa
("kwieciste filiŜanki", "świecidełka...co radowałyście barwą") ale teŜ delikatna i krucha ("bryzgi
kruchej piany", "miazga skorupek"). Porcelana, co naleŜy podkreślić, to takŜe przedmiot luksusu,
zbytku. To wytwór "snów majstrów drogocenny" słuŜący głównie estetycznej kontemplacji - w
dalszym dopiero rzędzie pełniący funkcje uŜytkowe.
W podobnie "uładzony", wyidealizowany, świadomie przelukrowany sposób opisywana i nazywana
jest przyroda: "Brzeg rzeczki", "wietrzykpolata", "jutrzenka".
W ten łagodny, sielankowy pejzaŜ wkracza wojna ("przeszły tanki"). Idylliczny nastrój burzą lecz
nie niweczą całkowicie obrazy zniszczenia. Wojna przedstawiona jest nie w sposób dosłowny,
realistyczny, z całą powagą swego okrucieństwa, ale za pomocą zwrotów i metafor złagodzonych,
wyraŜonych eufemizmami. Znakami jej są "puchy" z rozdartej pierzyny, "czarny ślad" czołgów,
"złamanej cień jabłoni", "ziemia stęka", "maleńkich spodeczków trzaski". Charakterystyczne jest
określenie krwi wyraŜone w wierszu w sposób dwuznaczny:
O świecidełka wy płonę
Co radowałyście barwą
Teraz ach zaplamione
Brzydką zakrzepłą farbą
To tak, jakby krew - heroiczny symbol walki (np.tradycyjne motywy "przelanej krwi", walki "do
ostatniej kropli krwi") - była jedynie tym, co psuje efekt estetyczny, źródło czystego piękna.
Uwagę odbiorcy w wierszu Miłosza koncentruje nie sama wojna, lecz jej skutki - zniszczenie,
zniszczenie porcelany:
Ziemia, gdzie spojrzysz, zasłana
Bryzgami kruchej piany (...)
Równina do brzegu słońca
Miazgą skorupek pokryta.
Symbolika porcelany jest wieloznaczna. MoŜe oznaczać zniszczenie, w wyniku kataklizmu wojny,
wytworów ludzkiej pracy - rzemiosła ("sny majstrów"), takŜe dzieł sztuki, ogólnie kultury. W
wierszu zawarta jest teŜ refleksja nad kruchością humanistycznych wartości świata (których
symbolem moŜe być porcelana - "sny...drogocenne") wobec grozy wojny, Historii, niezaleŜnych od
jednostek dziejowych kataklizmów. Porcelana w wierszu Miłosza to takŜe symbol urody świata, w
ogóle Piękna zestawionego z brzydota i "estetyczną" i moralną czasów wojennej Apokalipsy.
Interpretacja centralnego motywu utworu wskazuje jednak przede wszystkim na jego związek z
literaturą. Porcelana jest symbolem określonego typu poezji - takiej, która nie tylko w myśl zasady
"Podczas wojny milczą Muzy" skazana jest w pierwszym rzędzie na zniszczenie. RóŜowe, kwieciste
filiŜanki nie mają Ŝadnej mocy, aby przeciwstawić się czołgom. Z miazgi ich skorupek nic
odbudować nie moŜna. Jest to poezja krucha, nietrwała, bowiem - podobnie jak porcelana - wyraŜa
jedynie piękno, słuŜy czystej kontemplacji estetycznej. Miłosz-moralista przeciwstawia się takiemu
rozumieniu funkcji i zadań literatury.
Wiersz w takim ujęciu jest utworem satyrycznym, w którym autor ironicznie dystansuje się wobec
tych, którzy ubolewają nad zniszczeniem bezuŜytecznej, choć pięknej porcelany.
Poezja czysto estetyczna to "świecidełka płonę", jak czytamy w zwrotce trzeciej, które "Idą w
ruczaje podziemne/1 Ŝadnej o nich pamięci" (zwrotka druga). Stłuczona i rozbita porcelana-poezja
to "warstwa rzeźko chrupiąca" (zwrot ironiczny) pod butami obojętnego przechodnia. Wojna
zniszczyła określony typ wraŜliwości estetycznej - nastawionej wyłącznie na piękno, pozbawionej
głębszej treści, trwałych wartości moralnych.
Powtarzający się refren "Niczego mi proszę pana/Tak nie Ŝal jak porcelany" w tym wypadku takŜe
ma charakter ironiczy. Oznacza uporczywe, wyraŜające wąski i ograniczony punkt widzenia
postrzeganie rzeczywistości. Ten, który te słowa wypowiada, nie widzi w świecie zniszczonym
wojennym kataklizmem niczego innego poza strefą ulubionych pięknych i bezuŜytecznych
przedmiotów.
Dodała: Charming
komentarz[0] |
