plik

Kabała - tajna nauka



Wstęp

JuŜ od dawna człowiek szukał odpowiedzi na główne kwestie Ŝycia: kim
jestem, na czym polega cel mojego istnienia, po co istnieje ten

wiat,

czy istniejemy nadal po

mierci itd...

KaŜdy usiłuje w swoim zakresie w jaki

sposób otrzymać odpowiedzi na te

pytania, czerpišc przy tym z dostępnych nam

ródeł informacji. KaŜdy z

nas tworzy swój

wiatopoglšd, bioršc jako podstawę podej

cie, które

wydaje się najbardziej pewne.

Rzeczywisto

i Ŝycie codzienne w kaŜdej chwili zmusza nas do sprawdzania

i uzasadnienia naszych poglšdów oraz cišgłego ich korygowania. Ten proces
odbywa się u jednych

wiadomie, u innych - nie.

Przyczynš pobudzajšcš do zmian i poszukiwań odpowiedzi, jest chęć
otrzymania rozkoszy i uniknięcia cierpień. Z tego punktu widzenia
jeste

my podobni do wszystkich zwierzšt. Krowa, Ŝaba i ryba, kaŜda w swój

sposób pragnie równieŜ otrzymać jak najwięcej przyjemno

ci i jak najmniej

cierpienia.

Prawa natury, do

wiadczenie Ŝyciowe oraz sposób Ŝycia innych istot

ywych, uczš nas, Ŝe nie ma Ŝadnego rozumnego sposobu aby absolutnie

uniknšć cierpień. W najlepszym wypadku moŜna się znimi pogodzić i przyjšć
je jako zło konieczne.

Kwestia celu, sensu Ŝycia dodaje do codziennych ludzkich cierpień
następujšce pytanie: "a po co ja w ogóle cierpię?" Ono, to pytanie o
sensie Ŝycia, nie daje nam odczuwać satysfakcji nawet wtedy, gdy
które

kolwiek z naszych codziennych pragnień czasowo się spełnia.

Człowiek który osišgnšł upragniony cel, dosyć szybko zaczyna odczuwać, Ŝe
brak mu innej rozkoszy. Nowe pragnienie nie pozwala mu spoczywać na
laurach i cierpienia wznawiajš się. Oglšdajšc się wstecz, stwierdza on,
Ŝ

e większš czę

czasu spędził na męczšcym wysiłku aby osišgnšć róŜne

cele, lecz po ich osišgnięciu - prawie nigdy nie rozkoszował się ich
sukcesem.

PoniewaŜ na powyŜej postawione pytania, nie ma odpowiedzi, to co pewien
okres powstaje dšŜenie do dawnych wierzeń. MłodzieŜ w poszukiwaniu,
zwraca się do Indii, na Daleki Wschód albo znajduje czasowe zadowolenie
przy pomocy róŜnych technik "duchowych".

Medytacje, systemy odŜywiania, te lub inne ćwiczenia fizyczne i umysłowe
pobudzajš w człowieku naturalne instynkty i pozwalajš mu czuć się
bardziej komfortowo w swym ciele materialnym. On czuje, Ŝe kontroluje
swoje reakcje, Ŝe jego samou

wiadomienie - rozwija się.

Człowiek uczy wsłuchiwać się w potrzeby swojego ciała, ograniczajšc je i
racjonalnie je zaspokajać. Ta metoda uczy zmiejszać zapotrzebowanie tzn.
zamiany pragnienia na ograniczenie.

Niestety, to jest tylko próba zapomienia się, poniewaŜ pragnienia nie
zostały spełnione (zadowolone), a sens Ŝycia nie znaleziony. Wszystkie te

metody uspokajajš i zmniejszajš cierpienia kosztem obniŜenia aspiracji,
zmniejszenia pragnień.

Jednak człowiek szybko stwierdza, Ŝe od prawdy - nie jest moŜliwe opędzić
się, a zmniejszenie chęci rozkoszowania - nie wybawia od niej. Kto
obiektywnie analizuje swój stan, rozumie, Ŝe nie osišgnšł upragnionego
celu tzn. pozbycia się cierpienia i osišgnięcia wiecznej rozkoszy.

Za pomocš badań naukowych ludzko

szuka logicznego uzasadnienia celu

swego istnienia, a takŜe celu istnienia całego wszech

wiata. Człowiek

bada prawa natury juŜ od wielu tysięcy lat.

Nauka korzysta z aksjomatów, które nie przeczš naszej logice i naszym
przyrzšdom. Wszystko, czego nie moŜemy zmierzyć za pomocš przyrzšdów
naukowych, znajduje się poza granicami badania. Dlatego teŜ dusza
człowieka, sposób jego zachowania się i motywacja, znajdujš się poza
zakresami naukowego badania.

Współcze

ni naukowcy odkrywajš, Ŝe im bardziej posuwajš się w swoich

badaniach naukowych, tym bardziej obraz

wiata staje się mglisty i

powikłany. Najbardziej postępowe ksišŜki naukowe stajš się coraz bardziej
podobne do mistycznych, do fantastyki naukowej, nie dajšc przy tym
odpowiedzi na pytania o sensie Ŝycia.

Kabała jako nauka oferuje swój sposób badania

wiata - poprzez rozwój

dodatkowych zdolno

ci człowieka w odczuwaniu otaczajšcego go

wiata.

Słowo "Kabała" (hebr. otrzymanie) wyraŜa dšŜenie otrzymania wyŜszego
u

wiadomienia, odczucia prawdziwego obrazu

wiata.

Kabali

ci opowiadajš nam o technice, u której podstaw leŜy ich własne

wiadczenie. Oni przedstawiajš i wykładajš w swoich księgach, swojš

metodykę badania wszech

wiata, otrzymania odpowiedzi na sens Ŝycia. Tš

metodykę nazwali "naukš otrzymywania" inaczej "Chochma ha-Kabbalah".

Czym jest Kabała?

Kabała jest najbliŜszš człowiekowi naukš, poniewaŜ opowiada nam o tym, po
co on istnieje, po co się rodzi, dlaczego Ŝyje, w czym jest sens jego
Ŝ

ycia, skšd przyszedł, dokšd odchodzi i jak kończy swojš drogę ziemskš.

Odpowied

na te pytania kabalista otrzymuje w swoim Ŝyciu, tu i teraz. W

zasadzie Kabała, to metodyka pojęcia

wiatów duchowych i naszego wiata

jako ich skutku. Z jednej strony studiowanie Kabały daje nam wiedzę o

wiatach duchowych, a z innej sama nauka, rozwija w nas dodatkowy narzšd

zmysłów, ekran "Masach" i odbijane

wiatło "Or Chozer".

Za pomocš tego nowego narzšdu zmysłów otrzymujemy moŜliwo

wej

cia w

kontakt ze

wiatami duchowymi.

Studiowanie Kabały nie jest teoreteczne lub abstrakcyjne, ono jest
nierozerwalne z praktykš: człowiek poznaje siebie, swojš naturę, co
powinien zrobić i co zmienić u siebie. Dlatego teŜ niema im nic
bliŜszego, niŜ ta wiedza, poniewaŜ poznaje swój

wiat i los.

Studiujšcy Kabałę dowiaduje się wszystkiego o sobie i otaczajšcym go

wiecie - samemu i w sobie. Przed innymi, otaczajšcymi go, jego uczucia i

wiedza sš ukryte. Wła

nie z tego powodu Kabałę nazywa się "tajnš naukš",

bo tylko on sam wie, co się z nim dzieje i co widzi.

Przyczynš postępków ludzkich jest chęć otrzymywania przez człowieka
róŜnego rodzaju przyjemno

ci, w celu osišgnięcia których gotów jest on

ponosić niemały wysiłek. Całe pytanie polega na tym, w jaki sposób
osišgnšć moŜliwie największe przyjemno

ci z najmniejszymi wydatkami.

KaŜdy stara się odpowiedzieć na to pytanie na swój sposób.

Chęć człowieka do otrzymywania rozwija się i wzrasta: nieduŜa chęć
rozkoszowania się, rodzi w człowieku chęć przyjemno

ci zwierzęcych.

JeŜeli chęć rozkoszowania się wzrasta, to człowiek zaczyna pragnšć
jeszcze dodatkowo pienišdze i powaŜanie.

Dalszy wzrost chęci rozkoszowania się, rodzi w człowieku chęć
rozkoszowania się władzš. Jeszcze większa chęć rozkoszowania się,
powoduje dšŜenie do wiedzy, a największa chęć rozkoszowania się,
przejawia się w dšŜeniu do duchowego rozwoju.

Człowiek na kaŜdym etapie rozwoju swoich chęci bezwzględnie
podporzšdkowuje się ich wymaganiom i wykonuje wszystko to, aby osišgnšć
rodzaj rozkoszy do której dšŜy.

Nie wiemy, jak rodzi się w nas uczucie, w jaki sposób działajš na nas
takie pojęcia jak: słodki, gorzki, przyjemny, gruby. Nie jeste

my w

stanie skonstruować przyrzšdów naukowych do pomiaru i analizy naszych
uczuć.

Kabała jest matematykš naszych uczuć. Ona bierze pod uwagę cało

ludzkich uczuć i ich chęci, analizuje je i do kaŜdego zjawiska, kaŜdego
odcienia uczucia i pojęcia, stawia jako odpowiednik

cisłš formułę

matematycznš.

Nowicjuszowi wydaje się, Ŝe Kabała operuje gematriami, matrycami i
wykresami, lecz ci, którzy rzeczywi

cie dalej się w niej posuwajš, za tš

powłokš zewnętrznš zauwaŜš

cisłš naukę odczucia wyŜszego.

Nauka Kabały jest dawnš, sprawdzonš metodykš przy pomocy której człowiek
moŜe uzyskać wyŜsze u

wiadomienie i duchowe pojęcie celu wszech

wiata,

jego sensu, sensu swego Ŝycia prywatnego i jego urodzenia.

JeŜeli w człowieku powstaje chęć duchowego rozwoju i je

li chęć ta nie

daje mu juŜ spokoju, to wykorzystujšc metodykę kabalistycznš moŜe on jš w
sobie na tyle rozwinšć, aby zaczšć odczuwać

wiaty duchowe.

Czy warto studiować Kabałę?

Za kaŜdym razem gdy mowa jest o nauce Kabały, to przytaczane sš
następujšce wymówki:

od studiowania Kabały moŜna stracić rozum,
moŜna studiować Kabałę tylko po 40 latach,
studiujšcy Kabałę powinien być Ŝonaty,
kobietom zabronione studiować Kabałę,
Kabałę moŜe studiować tylko wypełniajšcy wszystkie Ŝydowskie prawa
religijne,
Kabała sprawia, Ŝe człowiek staje się religijny,
przed studiowaniem tajnej czę

ci Tory powinno się wiedzieć otwartš czę

Tory.
Czyli opinia ogólna to: "lepiej w ogóle zostawić to w spokoju".

Czę

ciowo odpowied dawana jest w rozdziale "Z przedmowy do Talmud Eser

ha-Sfirot".

ródło tych obaw - strach, Ŝe wskutek studiowania Kabały,

wypełniajšcy przykazania, wierzšcy z przyzwyczajenia, odejdš od Tory i
przykazań religijnego sposobu Ŝycia.

Jednak my obserwujemy, Ŝe odej

cie od religii jest zjawiskiem

powszechnym, oto juŜ w cišgu kilku pokoleń i przy tym bez wszelkiego
zwišzku z Kabałš. Jeszcze sto lat temu prawie wszyscy śydzi byli
religijni.

JednakŜe w momencie gdy do naszego

wiata zaczęły opuszczać się bardziej

rozwinięte dusze, skończył się okres tego snu wiekowego, nastała epoka
o

wiecenia. Te nowe dusze nie potrafiły zadowolić swojego pocišgu do

poznania

wiata, jego sensu i celu w studiowaniu tylko praw Tory.

Wła

nie dlatego wyodrębnienie studiów Kabały od judaizmu wywołuje masowe

odej

cie od niego, poniewaŜ zwykłe religijne nauczanie nie daje

odpowiedzi na to, co rzeczywi

cie ciekawi kaŜdego człowieka na

wiecie.

Dlatego o ile zwykły judaizm pozostaje obojętnym, o tyle Kabała przycišga
wszystkich na

wiecie do siebie.

Wielki kabalista AR"I w 16 wieku pisał, Ŝe zaczynajšc od jego czasów,
Kabała przeznaczona jest męŜczyznom, kobietom, dzieciom, nie-śydom tyn.
wszyscy nie tylko mogš, lecz powinni studiować Kabałę. Największy
kabalista naszych czasów rabi J.Aszlag w "Przedmowie do Talmud Eser ha-
Sfirot", p.2 mówi:

"Rzeczywi

cie, jeŜeli zwrócimy naszš uwagę tylko na jedno słynne pytanie,

jestem pewien, Ŝe wszystkie wštpliwo

ci o konieczno ci studiowania Kabały

natychmiast zniknš. To jest pytanie, które zadajš sobie wszyscy

miertelnicy: "W czym jest sens naszego Ŝycia?!"

Rabi Aszlag nawet nie spiera się z tymi, którzy sprzeciwiajš się
studiowaniu Kabały lub usprawiedliwiajš swojš bezczynno

wymówkami. On

zadaje tylko jedne, jedyne pytanie: "W czym jest sens mojego Ŝycia?".

On się zwraca do tych, którzy wewnštrz zadajš sobie to pytanie. Do
powaŜnego studiowania Kabały, pojęcia wiecznego, dotrze tylko ten, kto
rzeczywi

cie siebie pyta: "W czym jest sens mojego Ŝycia?"

Kim jest kabalista?

Kabalista - to człowiek, który zewnętrznie niczym nie róŜni się od
innych. On nie powinien być ani rozumnym, ani uczonym. W jego
powierzchowno

ci nie ma Ŝadnej

więto

ci. Po prostu na pewnym etapie

swego Ŝycia jako zwykły człowiek otrzymał prawdziwe wyczerpujšce
odpowiedzi na pytania o sensie Ŝycia.

Następnie ten zwykły człowiek, studiujšc Kabałę, uzyskał dodatkowy
"szósty" zmysł duchowy. Przy pomocy tego zmysłu jest on w stanie odczuwać

wiat duchowy jako rzeczywisto ć bezpo

redniš, tak samo jak i my

odczuwamy naszš rzeczywisto

codziennš - nasz

wiat.

Kabalista sam odczuwa wyŜszy

wiat i sam bezpo rednio go poznaje.

"WyŜszym" - nazywa się ten

wiat dlatego, Ŝe znajduje się poza granicami

naszych zwykłych odczuć. Kabalista widzi jak wszystko z wyŜszego

wiata

opuszcza się i rodzi w naszym

wiecie. Kabalista znajduje się

jednocze

nie w obu wiatach, wyŜszym i naszym.

Kabali

ci otrzymujš realnš informację która istnieje wokół nas, lecz nie

jest przez nas postrzegana w cało

ci. Zwykły człowiek postrzega tylko

nieduŜy fragment otaczajšcego go wszech

wiata. Ten fragment nazywa on

naszym

wiatem, a kabalista pojmuje cały obraz wszech

wiata.

Kabali

ci majš moŜliwo

opanowywania, badania i przekazywania nam danych

o całym wszech

wiecie, o ródle naszego Ŝycia, o tym co powinno nastšpić.

Oni dajš nam metodykę poznania

wiata wyŜszego. Swojš wiedzę kabali

przekazujš w księgach, napisanych specjalnym językiem.

Dlatego aby poprawnie studiować te księgi, trzeba robić to pod
kierownictwem kabalisty i według specjalnej metodyki. Wtedy księgi te
stanš się

rodkiem umoŜliwiajšcym pojęcie prawdziwej rzeczywisto

ci.

Dlaczego jest waŜne studiować Kabałę?

Kabali

ci nie bez powodu przekazujš swojš wiedzę o układzie wyŜszego,

duchowego

wiata. To co oni piszš, uzupełnia się jednym bardzo waŜnym

zjawiskiem: rzecz w tym, Ŝe kaŜdy człowiek posiada w sobie moŜliwo

rozwoju szóstego zmysłu.

Czytajšc księgi napisane przez kabalistów, którzy byli w momencie ich
pisania pod bezpo

rednim wpływem i odczuciem

wiatów duchowych,

czytelnik, nawet jeŜeli nie rozumie tego, co jest w nich zawarte, lecz
stara się to zrozumieć, pobudza tzm samym wpływ "otaczajšcego

wiatła" na

siebie.

Wszystkie "księgi

więte" napisane sš przez kabalistów, lecz tylko

napisane w języku kabalistycznym posiadajš wła

ciwo ć promieniowania

intensywnego

wiatła otaczajšcego na studiujšcego. Datego studiujšc w

nich czyny duchowe, duchowš rzeczywisto

, człowiek przycišga to

wiatło

do siebie, które jednoczesnie naprawia go, stopniowo otwierajšc przed nim
obraz prawdziwej rzeczywisto

ci.

W kaŜdym człowieku drzemie ten szósty, duchowy zmysł, zdolno

odczuwania

całego wszech

wiata. On się nazywa "punktem w sercu". Do napełnienia tego

uczucia przeznaczone jest otaczajšce

wiatło. Ono powinno napełnić

"szósty" zmysł wtedy, gdy dostatecznie się on rozwinie.

wiatło nazywa

się otaczajšcym "Or Makif", poniewaŜ ono otacza naczynie "Kli", które
jeszcze nie jest w stanie napełnić się nim.

Po

mierci naszego ciała materialengo, "szósty" zmysł nadal istnieje, ale

juŜ poza rzeczywisto

ciš materialnš. Podczas studiowania księg

kabalistycznych,

wiatło

wieci do "punktu w sercu" rozwijajšc go

jednocze

nie. Stopniowo "poszerza" się on, nabierajšc "objęto

wystarczajšcš do przyjęcia otaczajšcego go

wiatła. Wej

cie wiatła do

"punktu w sercu" rodzi w człowieku pierwsze duchowe odczucie. Im więcej

wiatła wchodzi do tego "punktu", tym bardziej człowiek odczuwa, coraz

bardziej szeroko i jawnie wyŜszy

wiat, swojš przeszło

i przyszło

Nie jest to moŜliwe obej

się bez pomocy z góry, bez przychodzšcego z

góry otaczajšcego

wiatła "Or Makif", które stopniowo oczyszcza

człowieka. Nie zwaŜajšc na to, Ŝe my nie wiemy, co to jest za

wiatło,

istnieje bezpo

rednia wię

między punktem w sercu a

wiatłem, które

zgodnie z wyŜszym programem wszech

wiata powinno go napełnić.

Czytajšc księgi, łšczymy się z

ródłem tego

wiatła, przez co

nie

wiadomie formujemy w sobie chęć odczuwania duchowych

wiatów. To jest

chwyt irracjonalny opanowania nowych, "nieziemskich" wła

ciwo ci. Raw

J.Aszlag w "Przedmowie do Talmud Eser ha-Sfirot" p.155 pisze o tym:

"Dlaczego kabali

ci zobowišzujš kaŜdego do studiowania Kabały? Sprawa

polega na tym, Ŝe wszyscy którzy zajmujš się Kabałš, nawet gdy nie
rozumiejš tego czego się uczš, swojš chęciš zrozumienia, pobudzajš
otaczajšce ich dusze

wiatło. PoniewaŜ kaŜdej osobie gwarantowane jest

otrzymanie wszystkiego, co przygotował dla niej Stwórca - podczas planu
stworzenia

wiata, zakładajšcym narozkoszowanie wszystkich tworów. Lecz

kto nie został wyróŜniony osišgnięciem tego podczas wędrówki w tym Ŝyciu,
będzie on wyróŜniony w jednym z następnych, kończšc przy tym poczštkowy
plan, zamierzony przez Stwórcę."

Dopóki człowiek nie osišgnšł doskonało

ci, to wiatło, które uzyska on w

przyszło

ci, jest okre lane jako wiatło otaczajšce "Or Makif",

oczekujšce na moment, gdy człowiek uzyska chęć jego odczucia.

Dlatego je

li nawet tych naczyń (chęci) jeszcze nie ma, lecz człowiek

zajmuje się Kabałš, nazywajšc imiona

wiateł i naczyń, imiona, które

dotyczš jego duszy, to otaczajšce go

wiatło natychmiast zaczyna go

wietlać, nie oblekajšc się przy tym w wewnętrznš czę

jego duszy,

poniewaŜ nie posiada on jeszcze naczyń, mogšcych przyjšć to

wiatło.

Jednak to

wiecenie, które człowiek otrzymuje za kaŜdym razem podczas

swoich zajęć, oczyszcza go i staje się godnym otrzymania

wiatła wewnštrz

siebie.

Samo studiowanie Kabały pobudza chęć odczucia prawdziwego

wiata. MoŜemy

poznać wyŜszy

wiat tylko wtedy, gdy go odczujemy. MoŜna rozwaŜać o

wiecie duchowym, lecz dopóki go nie ujrzymy, wszystko to pozostanie

tylko słowami, nie napełnionymi konkretnym sensem.

W dzisiejszych czasach księgi kabalistyczne szeroko się rozpowszechniły.
Kabali

ci pragnš aby jak najbardziej szeroko rozpowszechniać ich

materiały i nawołujš wszystkich do dołšczenia się w ich studiowaniu.
Zajmowanie się nimi powoduje wzrost pragnienia poznania

wiatów

duchowych, a

wiatło otaczajšce nas tzn. ten sam ukryty przed naszym

wzrokiem

wiat, wiecšc na nas, zaczyna stopniowo odkrywać się przed

nami.

Historia Kabały

Wiedza o Stwórcy, wyŜszym

wiecie, tj. Kabała była przekazywana przez

kabalistów ustnie i pisemnie. Pierwsza księga Kabały "Tajny anioł"
("Raziel ha-Malach") została napisana przez Adama. On otrzymał swojš
wiedzę bezpo

rednio z góry, a nie jak inni kabali ci, wskutek nauki i

poprzez wysiłki własnej woli. Pierwszy ze znanych nam kabalistów, tj.
ten, który sam pojšł Stwórcę, był praojciec - Abraham. On, jak opowiada
Tora, postawił przed sobš zagadnienia sensu Ŝycia i był zaszczycony
odkryciem się Stwórcy, wyŜszego

wiata. Zebranš przez niego wiedzę i

metodykę jej otrzymania przekazał on następnym pokoleniom ustnie w
księdze "Sefer Jecira".

KaŜdy kabalista dodawał do zebranego do

wiadczenia swojš indywidualno ć,

lecz MojŜesz dokładnie przedstawił całš tš wiedzę w księdze, nazwanej
przez niego Torš od słowa "or"

wiatło i od słowa "horaha" instrukcja

(pojęcia

wiatła).

Po napisaniu Pięciu Ksišg MojŜeszowych, Kabała nadal rozwijała się. W
okresie między Pierwszš i Drugš

wištyniš rozpoczęło się studiowanie

Kabały w organizowanych grupach kabalistów. Od czasów zburzenia Drugiej

wištyni i do naszych dni, historię Kabały moŜna podzielić na trzy okresy

rozwoju:

Okres pierwszy odnosi się do trzeciego wieku naszej ery. W tym czasie
rabi Szymon bar Jochaj (RASZB"I), uczeń rabi Akiwy, piszę księgę "Zohar".
Rabi Szymon otrzymał od rabiego Akiwy pełnomocnictwo do przekazania
Kabały kolejnym pokoleniom. On słynšł w

ród swoich współczesnych jako

znawca zarówno jawnej jak i tajnej Tory.

Po tym, gdy rabi Akiwa został uwięziony, rabi Szymon ze swoim synem
Elazarem uciekł do wsi Pekiin, na północy kraju, gdzie w cišgu 13 lat
ukrywali się w jaskini.

On wyszedł z jaskini z księgš "Zohar" i z gotowym systemem wykładania
Kabały, przekazu wiedzy o

wiecie duchowym. Do tego momentu pojšł on

wszystkie 125 stopni, które jest w stanie pojšć człowiek podczas trwania
swego Ŝycia ziemskiego.

"Zohar" napisany jest w sposób szczególny: w przeno

ni i w języku

aramejskim. Język aramejski stanowi "stronę odwrotnš hebrajskiego", jego
ukrytš czę

. Rabi Szymon dyktował, a jego uczeń, rabi Aba, który

posiadał specjalny dar wykładania ukrycie tak, Ŝeby zrozumiały dusze o
okre

lonym typie, przedstawiał materiał w formie pisemnej.

Następnie księga "Zohar" została ukryta w jaskini koło Cfatu. Po ubiegu
kilku stuleci odnale

li jš mieszkajšcy w pobliŜu Arabowie. Oni ucieszyli

się z powodu znalezienia papieru, który był wtedy rzadkim towarem i
zaczęli wykorzystywać go jako papier do zawijania na targu.

Jeden z mędrców z Cfatu po kupieniu pewnego dnia ryby na targu, wielce
zdziwiony zauwaŜył, Ŝe ryba była zawinięta w nieoceniony dokument.

On natychmiast wykupił od Arabów cały pozostały papier i zebrał go w
jednš księgę. To i jest ta księga "Zohar", która doszła do nas. Poprzez
stulecia, księgę "Zohar" studiowano tajnie, w maleńkich grupach
kabalistycznych. Jako pierwszy wydał jš raw MojŜesz z Leonu, który Ŝył w
XIII wieku.

Okres drugi - to okres AR"I (16 wiek). Do czasów AR"I Kabałę studiowano
tajnie, w nieduŜych grupach. AR"I wygłosił, nawołał do masowego
studiowania Kabały.

AR"I , raw Izaak Luria urodził się w 1534 r. W Jerozolimie. W młodym
wieku stracił ojca i razem z matkš przeniósł się do Egiptu. Wyrósł w domu
swego wujka i studiował Torę u słynnego rawa Dawida ben Szlomo ibn Zamra
(RADBA"Za) i u rawa Becalela Aszkenazi. AR"I był wielkim znawcš Tory.

W 1570 r. AR"I przesiedla się do Cfatu. Nie zwaŜajšc na swojš młodo

natychmiast zaczyna wykładać Kabałę. Mędrcy z Cfatu po ocenie jego wiedzy
uczš się u niego. W cišgu półtora roku, ile i istniała szkoła AR"I w
Cfacie, jego uczeń raw Chajim Vital zapisuje wszystko, co studiowano.

AR"I pozostawił nam fundamentalny system nauczania Kabale, nadajšcy się
wszystkim. Korzystajšc z jego metodyki, kaŜdy człowiek, studiujšcy
Kabałę, moŜe przyj

do celu dzieła stworzenia.

AR"I zmarł pištego awa 1572 r. W wieku 38 lat. Zgodnie z jego wolš
wszystkie jego dzieła zostały ukryte po to, je otworzyć w tym pokoleniu,
które będzie juŜ tym zaszczycone.

W osobie AR"I spotykamy się ze zjawiskiem, znamiennym zwiastunom nowego
okresu wykładania Kabały: oni zwiastujš poczštek nowej epoki i wskazujš
na najbardziej odpowiedniš współczesnemu pokoleniu technikę, a z innš
starajš się ukryć swoje dzieła, by ten, komu one sš adresowane w
przyszło

ci, sam je odkrył.

Sprawa polega na tym, Ŝe proces zmiany wymaga dotrzymania dwóch warunków:
odpowiedniego czasu i odpowiedniego poziomu dojrzało

ci dusz, Ŝeby

zapotrzebowanie w nowej metodzie nauczania pochodziło od samych dusz.

Wielcy kabali

ci odsłaniajš nowy system nauczania, wykładajš go, jednak

ich współcze

ni nie sš w stanie ocenić całš skalę dokonanych przez nich

zmian. Dlatego częstokroć wolš ukryć lub nawet spalić swoje dzieła.

Wiadomo, Ŝe Baal ha-Sulam spalił znacznš czę

swoich utworów. Jest to

niezwykłe odsłonięcie w naszym

wiecie wyŜszego, gdy wiedza jest

przekazywana na papier, który następnie się spala. To, co przynajmniej
raz się odsłoniło w postaci materialnej, wpływa na przyszło

i ułatwia

swoje powtórne odsłonięcie.

W księdze "Szaar ha-Gilgulim" sš przytoczone przed

miertne słowa AR"I o

tym, Ŝe on nakazuje zajmowanie się Kabałš tylko jednemu ze wszystkich
uczniów Chajimowi Vitalowi, zajmować się tajnie, samemu. Chajim Vital
zapisał po

mierci AR"I wszystko, co usłyszał, nawet nie systematyzujšc.

Czę

papierów, 600 stron, on ukrył, a innš czę

, nakazał pochować ze

sobš, a czę

pozostawił w spadku swemu synowi. Z 600 ukrytych, w

następnym pokoleniu jego uczeń raw Cemach zebrał księgę "Drzewo śycia" i
inne księgi. Z wydobytych z mogiły kartek zebrano serię księg "Osiem
wrót". Następnie raw Cemach wydobył z mogiły i pozostałe notatki Chajima
Vitala.

W czasach AR"I studiowanie księgi "Zohar" w grupach tylko się zaczynało.
Następnie w cišgu dwustu lat trwał okres aktywnych studiów nad księgš
"Zohar", pojawiło się mnóstwo kabalistów Polsce i Rosji.

Od połowy ubiegłego stulecia zainteresowanie Kabałš ga

nie, zajęcia

Kabałš prawie całkiem się wstrzymujš. Raw J.Aszlag pisze o tym w
"Przedmowie do księgi "Zohar" i wskazuje na to, jako na przyczynę
wszystkich bied ubiegłego i naszego stulecia.

Okres trzeci - to metodyka rawa Jehudy Aszlaga. Ona maksymalnie odpowiada
typowi dusz naszego pokolenia. Raw J.Aszlag lub "Baal ha-Sulam", jak
nazywajš go zgodnie z nazwš ułoŜonego przez niego komentarza "Sulam" do
księgi "Zohar", urodził się w 1885 roku w polskim mie

cie Łód

W młodo

ci nabył głębokie rozpoznanie w jawnej Torze i przez pewien czas

był sędziš i autorytetem Prawa śydowskiego w Warszawie. W 1921 roku
repatriował on wraz z całš rodzinš do Izraela.

Przez pewien czas był rabinem rejonu Giwat Szaul w Jerozolimie. JuŜ wtedy
zaczšł opracowywać swojš naukę, lecz za komentarz do "Zohar" wzišł się
dopiero w 1943 roku, gdy katastrofa europejskiego Ŝydowstwa zbliŜała się
ku końcowi.

W tym czasie

wiat jeszcze nie wiedział o zagładzie nad śydami, lecz Baal

ha-Sulam juŜ czuł wyŜszš konieczno

wykładania i rozpowszechniania

Kabały w naszym pokoleniu, Ŝeby ona dotarła do kaŜdego człowieka. W
"Przedmowie do księgi "Zohar" on pisze: "Z całej wspaniało

ci zostały juŜ

tylko drobiny".

Na ocalałych, nałoŜono obowišzek naprawy przyczyny wszystkich nieszczę

kaŜdy z nas ocalałych, powinien od tego momentu całš swojš duszš
wzmacniać wewnętrznš czę

Tory". Baal ha-Sulam skończył komentarz do

"Zohar" w 1953 roku. On zmarł w 1954 roku i pochowany został na cmentarzu
"Ar ha-Menuchot" w Jerozolimie.

Starszy syn Baal ha-Sulama, raw Baruch Aszlag (RABA"SZ) kontynuował prace
ojca. Jego księgi zbudowane sš na

cisłych wskazówkach ojca. To w pewnym

stopniu ułatwia pojmowanie komentarzy, pozostawionych nam przez Baal ha-
Sulama.

Raw Baruch urodził się w Warszawie w 1907 roku. W 1922 roku przybył do
Jerozolimy razem z ojcem. Tylko wtedy, gdy się oŜenił, ojciec pozwolił mu
zajmować się Kabałš, a następnie prowadzić grupę nowych uczniów. Po
zgonie ojca, powzišł się on do jego pracy tzn. dalszego rozpowszechniania
Kabały.

Nie zwaŜajšc na swojš unikatowo

wiecie, raw Baruch prowadził skromne

ycie, pracował będšc: szewcem, budowlanym, urzędnikiem. Strona

zewnętrzna jego Ŝycia nie wyróŜniała się od Ŝycia innych ludzi, lecz cały
swój czas wolny oddawał nauce i wykładaniu. Raw Baruch zmarł w 1991 roku.

Metodyka opracowana przez Baal ha-Sulama, pasuje dla kaŜdej osoby, a
drabina ("sulam"), stopniowego poznania

wiata wyŜszego, którš zbudował

on swymi utworami, gwarantuje kaŜdemu w cišgu 3-5 lat doj

cie do poznania

wiata wyŜszego. Nauczanie polega na tym, Ŝeby obudzić w nas chęć

poznania

wiata wyŜszego, a następnie go poznać.

Wiadomo, Ŝe wszyscy trzej, wielcy kabali

ci sš jednš duszš, która poraz

pierwszy pojawiła się na tym

wiecie jako rabi Szymon, poraz drugi, jako

AR"I, a w trzeciej wędrówce, wcieliła się w rabiego Jehudę Aszlaga. Za
kaŜdym razem, gdy następował czas większego odsłonięcia, gdy współczesne
pokolenie było do tego gotowe, ta dusza opuszczała się i dawała

wiatu

nowy system, odpowiedni do danego pokolenia.

Rabi Szymon był jednym z największych ludzi swego pokolenia. On
wytłumaczył więcej niŜ 3000 tematów w Talmudzie. Te tłumaczenia były
wydane i doszły do naszych dni. Jednak księga "Zohar" po jej napisaniu
znikła. To ma zwišzek z tym, Ŝe natura tajnej czę

ci Tory jest taka, Ŝe

moŜe ona być odsłonięta w odpowiednim czasie, gdy odpowiednie dusze
przychodzš na ten

wiat. Tak i "Zohar" odsłania się nam z czasem.

KaŜde następne pokolenie jest gotowe do odsłonięcia "Zoharu" bardziej niŜ
poprzednie. To, co było napisane w czasach rabi Szymona bar Jochaja i
następnie ukryte, po raz pierwszy odsłoniło się w czasach rawa MojŜesza z
Leonu i trwało w dalszym cišgu w czasach AR"I, który jako pierwszy zaczšł
traktować "Zohar" w języku Kabały.

Te utwory były równieŜ ukryte i otworzyły się czę

ciami, gdy nastšpił ich

czas. Nasze pokolenie zostało wyróŜnione komentarzem "Sulam", który
pozwala kaŜdemu studiować Kabałę i osišgnšć swš naprawę juŜ dzisiaj.

W kaŜdym pokoleniu, "Zohar" mówi nam coraz więcej. On coraz bardziej się
odsłania i z kaŜdym rokiem, staje się bardziej zrozumiały i bliŜszy
opuszczajšcym się do naszego

wiata duszom.

Który z kabalistów jest dla nas najbardziej waŜny?

Dusze schodzšce w kaŜdym pokoleniu, potrzebujš specjalnego systemu
nauczania. AŜ do lat dwudziestych naszego stulecia, kabalistów było
sporo. Prawie kaŜdy wielki raw był kabalistš, tj. odczuwał

wiaty

duchowe, korzenie,

ródła naszego

wiata.

Zaczynajšc od lat dwudziestych sytuacja się zmieniła. Typ dusz, które
opuszczajš się dzisiaj do naszego

wiata jest taki, Ŝe ich podstawowe

pragnienie - to uciechy cielesne, władza i bogactwo. NieduŜa ich czę

pragnie wiedzy i jeszcze mniejsza czę

pragnie poznać wyŜszš, prawdziwš

rzeczywisto

Opuszczajšce się dusze dšŜš do celów duchowych i materialnych. O ile
dzisiaj jest moŜliwo

pojšć róŜnorodne dobra materialne, o tyle istnieje

moŜliwo

, wła

nie dzisiaj osišgnšć najwyŜszy stopień duchowy.

Jedynš dzisiaj skutecznš metodykš nauczania Kabały, jest metodyka
opracowana przez wielkiego kabalistę rawa Jehudę Aszlaga (Baal ha-
Sulama). On jest autorem jedynego pełnego komentarza do księgi "Zohar" i
do prac AR"I. Jego księgi, oraz księgi jego starszego syna, rawa
kabalisty Barucha Aszlaga (Raba"sz) sš jedynym

ródłem prawdziwej i

pełnej wiedzy kabalistycznej. Oboje sš jedynym

ródło naszej pomocy.

Wraz z rozwojem dusz i opuszczaniem się nowych dusz do naszego

wiata,

naturalnie wyniknie potrzeba nowego wyłuszczenia nauki Kabały. Sama nauka
jest niezmienna, lecz metodyka jej opanowywania róŜni się w kaŜdym
pokoleniu.

Kto moŜe studiować Kabałę?

Studiować Kabałę moŜe kaŜdy, kto tego pragnie! Te słowa naleŜš do rawa
Kuka i mowa jest w nich o tych, którzy rzeczywi

cie odczuwajš konieczno ć

poszerzenia wiedzy o sobie, o swojej duszy, swojej przeszło

ci,

przyszło

ci, swojego ródła i celu po

mierci.

Konieczno

studiowania Kabały jest podpowiadana przez duszę, która

odczuwa potrzebę naprawy. W gruncie rzeczy to jest jedyny sprawdzian, czy
potrzeba człowiekowi studiować Kabałę, i jeŜeli te pytania go niepokojš,
więc tak!

Człowiek zaczyna zajmować się Kabałš w momencie gdy materialne otoczenie
juŜ więcej go nie zadowala. On ma nadzieję, Ŝe Kabała da mu odpowiedzi na
nurtujšce go pytania dotyczšcych Ŝycia, których rozstrzygnięcia szuka on
daremnie w naszym

wiecie, otworzy mu nowe horyzonty.

Nadzieja na rozstrzygnięcie tych kwestii bywa przewaŜnie nie

wiadomiona,

człowiek my

li, Ŝe jest zaciakawiony, on odczuwa potrzebę studiowania

Kabały, niby w celu dalszego posunięcia się w Ŝyciu lub Ŝšdzy wiedzy...

Człowiek zadajšc sobie pytania: "Kim jestem? Po się urodziłem? Skšd
przyszedłem? Dokšd idę? Po co istnieję na tym

wiecie? Czy byłem tu

wcze

niej? Czy będę potem? Dlaczego na

wiecie tak duŜo cierpień? Jak

osišgnšć rozkosz, doskonało

, spokój? Pod

wiadomie czuje on, Ŝe

odpowiedzi na te pytania znajdujš się poza naszym

wiatem.

I rzeczywi

cie, jedyna odpowied na wszystkie te pytania - to poznanie i

odczucie

wiata wyŜszego. Droga do osišgnięcia tego nazywa się "Kabałš".

Przy pomocy nauki "Kabały" człowiek wszystkimi swoimi uczuciami wchodzi
do

wiata wyŜszego,

wiata przyczyn wszystkiego tego, co się z nim dzieje

tutaj. Widzšc przyczyny tego, co się dzieje, człowiek kieruje swojš
drogš, przez to osišga cel swego Ŝycia, spokój, rozkosz i nieskończonš
doskonało

jeszcze podczas Ŝycia na tym

wiecie.

W naszych czasach prawdziwa chęć studiowania Kabały jeszcze nie ujawiła
się u wielu ludzi. Oni bardziej wolš studiować takie rzeczy jak magia,
medytacja, medycyna, itd. wišŜšc je z Kabałš, majšc nadzieję, Ŝe
sztuczkami uda im się osišgnšć sukces w tym, czego ludzko

nie osišgnęła

juŜ od wielu wieków swojego istnienia.

Dla większo

ci, odkrywanie wiatów duchowych, to nie ciekawe zajęcie. Nie

zadajš oni sobie trudu rozwinięcia swojej duszy w celu osišgnięcia
pojęcia duchowego.

W

wiecie duchowym nie ma przemocy. Wszystko jest okre lane punktem w

sercu człowieka i o ile dojrzał on do naprawy i wzniesienia duchowego.
JeŜeli rzeczywi

cie nadszedł czas jego naprawy, to człowiek zacznie

szukać miejsca, w którym będzie on mógł to zrealizować i nie uspokoi się,
dopóki go nie znajdzie. Prawdziwa chęć odczuwania

wiatów wyŜszych

prowadzi go do wła

ciwego uczenia się Kabały.

Duchowo

i Kabała

Człowiek nie jest w stanie uczynić nawet najmniejszego ruchu bez
jakiegokolwiek zysku. On nic nie będzie robić, jeŜeli nie widzi w tym
Ŝ

adnej wygranej dla siebie. Zysk jest energiš wewnętrznš, na której

pracuje ciało i rozum człowieka.

Zysk powinien być odczuwalny obowišzkowo teraz lub w przyszło

ci. Ten,

który nie odczuwa więcej zysku, natychmiastowo zakańcza wszelkš
działalno

, nie jest w stanie wykonanać nawet najmniejszego ruchu.

Przyczynš tego jest to, Ŝe nasze tworzywo - to chęć rozkoszowania się i
tylko ze względu na to, jeste

my gotowi robić wszelkie wysiłki.

Kabała dana jest nam z góry. To jest ogólne prawo dzieła stworzenia, w
jaki sposób moŜna się rozkoszować. Stwórca stworzył człowieka i dał mu
instrukcję sposobu prowadzenia jego Ŝycia. śycie dla nas - to
otrzymywanie rozkoszy.

Dlatego instrukcjš pokazujšcš w jaki sposób człowiek powinien istnieć,
nazywa się Kabałš, inaczej naukš o otrzymywaniu rozkoszy. Jest tak
daltego, Ŝe istnieje bardzo surowa zasada otrzymywania rozkoszy, poniewaŜ
Stwórca pragnšł przyprowadzić człowieka nie po prostu do rozkoszy, ale do
rozkoszy wiecznej, doskonałej!

JeŜeli człowiek trzyma się tej zasady, to wtedy on się rozkoszuje, jeŜeli
nie wykonuje tej zasady, lecz równieŜ dšŜy do rozkoszy, to otrzymuje w
zamian rozkoszy cierpienia.

Cierpienia - to ostre odczucie braku rozkoszy. Ono wdaje się do zmysłów
tylko po to, aby zmusić człowieka by zastanowił się nad przyczynš jego
cierpień i znalezł drogę do prawdziwej rozkoszy. Tę drogę ludzko

stale

poszukuje, wszyscy i kaŜdy, z wieku na wiek.

W naszym

wiecie posiadamy niezwykle małe chęci rozkoszowania się. Po to,

aby osišgnšć

wiaty duchowe, człowiek powinien zwiększyć swojš chęć do

otrzymywania, a nie uciekać od niej. Zwiększyć jš, aŜ do chęci
"pochłonięcia" wszystkiego, wszystkich

wiatów z naszym włšcznie. Lecz

czynić to naleŜy we wła

ciwy sposób. To jest własnie calem stworzenia

człowieka.

Człowiek nie powinien być odludkiem, który ucieka przed Ŝyciem. Kabała
prawie na odwrót, zobowišzuje człowieka aby się oŜenił, dał

wiatu

dzieci, pracował i Ŝył pełniš Ŝycia. Cały

wiat jest stworzony w taki

sposób, aby szczególnš, wła

ciwš drogš przyprowadzić człowieka do

naprawy.

Jednak najpierw trzeba nauczyć się otrzymywać, nauczyć się prawidłowego
wykorzystywania wszystkich danych człowiekowi chęci tak, aby ich nie
ograniczać. Człowiek w niczym nie powinien sobie odmawiać, nie ma
potrzeby oddalania się od Ŝycia.

Kabała całkowicie odrzuca wszystkie rodzaje przemocy. W

wiatach

duchowych nie istnieje przymuszanie. Na poczštku nauki człowiek nie
posiada jeszcze odczucia duchowego, dlatego na pierwszym etapie nauka
jest oparta na rozumie: wykorzystujšc rozum, powinni

my rozwić odczucie w

sercu.

Kiedy serce zaczyna się rozwijać, człowiek uzyskuje odczucie, co jest
słuszne i co fałszywe i w naturalny sposób pocišgnie się do prawidłowego
zachowania się i prawidłowych decyzji.

W zaleŜno

ci od poziomu swego duchowego pojęcia człowiek oddala się od

okre

lonych rzeczy, które go więcej nie pocišgajš, jak i dorosłego nie

pocišgajš juŜ więcej zabawy dziecięce.

wiat duchowy pojmuje się wykorzystujšc:

1. Naukę z prawidłowej ksišŜki, napisanej przez prawdziwego kabalistę.
Wszystkie księgi Tory sš to księgi kabalistyczne, napisane przez
kabalistów, jeden drugiemu, w celu wymiany zdań i pomocy wzajemnej. Ten,
kto w swych uczuciach podnosi się do

wiatów duchowych, widzi, jak te

księgi pomagajš mu i

dalej i się rozwijać. To przypomina przewodnik po

nieznajomym kraju. Za jego pomocš człowiek stopniowo zapoznaje się z
krajem, uczy się działać w nowych mu warunkach.
Księgi powinne odpowiadać naszym duszom, tj. one powinne być napisane
przez współczesnego kabalistę, poniewaŜ dusze, opuszczajšce się w kaŜdym
pokoleniu, nie sš jednakowe i wymagajš specjalnego, odpowiedniego dla
nich podręcznika.

2. Grupę prawdziwie pragnšcych wzniesienia duchowego, grupę która uczy
się wspólnie, na podstawie ksišŜek prawdziwego kabalisty, pod
kierownictwem Rawa (Nauczyciela). Grupa daje siłę. Chęć rozwoju duchowego

jest niezwykle mała, lecz moŜna jš zwiększyć, wykorzystujšc kolektywnš
chęć. Kilku uczni z niewielkš chęciš kaŜdy, wspoólnie pobudzajš duŜe

wiatło otaczajšce.

JuŜ od samego poczštku kabali

ci zajmowali tš naukš w grupach. Rabi

Szymon bar Jochaja, a takŜe AR"I zajmowali się Kabałš w grupie. Grupa
jest niezbędnym warunkiem aby posuwać się do przodu.

3. Rawa, kierownictwo prawidłowego rawa, który w swojej kolejno

ci uczył

się z prawdziwych ksišŜek u prawdziwego kabalisty. Grupa w Ŝadnym wypadku
nie zamieni Rawa, posuwanie się nie jest moŜliwe bez Rawa, tylko Raw daje
grupie prawidłowy kierunek.

Otrzymanie

wiatła duchowego zaczyna się od nieduŜych porcji, które

wzrastajš w miarę wzrostu chęci. Im większa jest chęć człowieka, tym
większe jego zrozumienie i pojęcie. W końcu kaŜdy człowiek powinien
wyhodować swoje naczynie duchowe, duszę i całkowicie wypełnić jš

wiatłem.

To się nazywa naprawš ostatecznš. W tym momencie człowiek osišga
najwyŜszy stopień, korzeń swojej duszy, gdzie się urodził w Stwórcy. I
ten stan powinien on osišgnšć, będšc jeszcze w tym

wiecie, w swoim

ciele.

Tora i Kabała

Wszystkie księgi Tory: Pięcioksięg, Prorocy, Pisma, Miszna, Talmud itd.
były napisane w róŜnych "językach", tj. przez ludzi, którzy mieli kontakt
ze Stwórcš, pojęli

wiat duchowy.

Na przestrzeni pokoleń kabali

ci napisali mnóstwo księg kabalistycznych,

korzystajšc przy tym z róŜnych metodyk wyłuszczania w "językach" zgodnie
z epokš: tanachicznym, językiem legend, prawnym lub kabalistycznym. W
wyniku powstały cztery języki przekazu wiedzy o realno

ci duchowej.

To nie sš cztery róŜne drogi, a cztery opowiadania, w róŜny sposób
mówišce o jednym i tym samym obiekcie. Oni opowiadajš nam, jak wyj

wiata duchowego, jak tamten wiat stworzony. Cała Tora jest napisana z

jedynym celem nauczyć nas, jak do odczuwania naszego

wiata dodać

odczucie

wiata duchowego.

Baal ha-Sulam tak pisze o tym w księdze "Owoce mšdro

ci": "Wewnętrzna

czę

nauki Kabały niczym się nie róŜni od wewnętrznej czę

ci Tanachu,

Talmudu, Pism. Jedyna róŜnica między nimi polega na podej

ciu logicznym.

To moŜna porównać z jednš naukš, która podaje się w czterech językach,
istota się nie zmienia od zmiany języka i jedyna troska jest o to, jaki
wykład najbardziej pasuje w celu przekazu tej nauki uczniowi".

Język, który najbardziej odpowiada naszemu pokoleniu, to język
kabalistyczny. Jest to sposób opisania systemu wyŜszego

wiata i drogi

jego pojęcia. Kabalistyczny język - to otwarty, techniczny język.

Kabalistyczny język pomaga zbudować w sobie

cisły, wyra

ny obraz wiata

wyŜszego, nie popadajšc w róŜnego rodzaju "widzenia".

Ogólnie rzecz bioršc, dowolne księgi Tory w kaŜdym języku jest to ta sama
instrukcja, wyłuszczona w czterech językach. Po prostu najbardziej

bezpieczny naszemu pokoleniu język, który pozwala nam uniknšć błędów, to
język Kabały.

Po raz pierwszy wprowadził go w obrót AR"I. Do epoki AR"I kabali

korzystali z innych języków. Wszystkie księgi tego okresu napisane sš w
innych językach, poniewaŜ dusze tych pokoleń nie potrzebowały
czegokolwiek innego.

One nie musiały jeszcze zaczšć masowe opanowanie

wiata wyŜszego, a

nieliczni kabali

ci porozumiewali się za pomocš Talmudu, poprzez niego

uczyli się oni jeden u drugiego, rozumieli wyŜsze, przekazywane w
Misznie, Talmudzie. Studiujšc Talmud, widzieli w nim nie kodeks prawny,
lecz opis

wiata duchowego.

W kaŜdym pokoleniu kabali

ci pisali dla dusz tego pokolenia. Księga

"Zohar" napisana w trzecim wieku naszej ery i posługuje się językiem
legend.

Lecz komentarz Baal ha-Sulama pozwala nam dzisiaj pojšć tę księgę. On
tłumaczy jš za pomocš "języka sfirot", bez tego tłumaczenia nie
mogliby

my dzisiaj pojšć, o czym mówi "Zohar".

Kabała w cišgu wieków posługiwała się kilkoma językami, poniewaŜ rozwój
duszy odbywa się stopniowo, ona powraca do tego

wiata z pokolenia na

pokolenie, coraz bardziej gruba, z do

wiadczeniem poprzednich Ŝyć, z

dodatkowymi cierpieniami, lecz i z bagaŜem duchowym. I mimo Ŝe to jest
ukryte przed samym człowieiem, lecz to wszystko istnieje w "punkcie jego
serca".

Dlatego w kaŜdym pokoleniu, by pojšć Kabałę, potrzebny swój język, który
odpowiada opuszczajšcym się duszom. W "Zoharze" się mówi, Ŝe rozwój
ludzko

ci- to opuszczanie się do naszego

wiata 600 000 dusz w cišgu 6000

lat.

W kaŜdym pokoleniu te same 600 000 dusz, opuszczajšc się do naszego

wiata, przejawiajšc się za kaŜdym razem w nowym ciele, rozwijajš się,

wiadamiajš potrzebę rozwoju duchowego, osišgajš go, stan powszechnego

pojęcia i rozkoszy.

Pierwsze 2000 lat do

wiata opuszczały się małoegoistyczne dusze, które

nie potrzebowały Ŝadnego podręcznika, Tory, a nie

wiadomie rozwijały

"punkt w sercu".

Do nas dotarły tylko dwie księgi z tego okresu "Anioł Raziel" (od słowa
"raz" tajemnica) i "Księga Stworzenia" ("Sefer Jecira"). Pierwszš napisał
Adam, drugš praojciec Abraham. Obie moŜecie kupić w zwykłej księgarni.

W cišgu następnych 2000 lat opuszczajšce się dusze odczuły potrzebę w
celu swego rozwoju wykonywać fizycznie prawa duchowe, w ich fizycznym
odzwierciedleniu. Dlatego kabalista MojŜesz opisał to, co pojšł,
nazywajšc to "Torš".

To i jest znany nam Pięcioksięg. MojŜesz wyłuszczył

wiat wyŜszy w języku

narracyjnym, odtwarzajšc go w języku gałęzi. Mówi się o wyŜszym, lecz w
nazwach naszego

wiata. To jest jak kod, jest zrozumiałe, o czym idzie

mowa tylko tym, którzy widzš wyŜszy

wiat.

Powstaje wraŜenie, Ŝe Tora jest zbiorem opowie

ci historycznych. To, o

czym mówi się w Torze, działo się w naszym

wiecie, lecz główne, o czym

mówi Tora -poprzedzajšce to procesy w

wiecie wyŜszym, które następnie

wywołały i odpowiednie wydarzenia w tym

wiecie.

To, co się odbywa w wyŜszych

wiatach, następnie się odbywa w naszym

wiecie. Jednak sens napisania Tory w tym, Ŝeby pomóc nam w pojęciu

wiata wyŜszego, lecz nie w opisie wydarzeń historycznych. Tora dana, by

pojšć wyŜszy

wiat i kierować wydarzeniami, które tam się rodzš.

W naszym

wiecie wyŜsze siły odzwierciedlajš się przez stosunki z innymi

lud

mi, z przedmiotami, siłami przyrody. Dlatego w Talmudzie na pierwszy

rzut oka mowa idzie o przyniesionym uszczerbku, stosunkach między lud

mi,

z otaczajšcym

wiatem, niby się mówi o

wiecie, w którym my Ŝyjemy. Lecz

w rzeczywisto

ci chodzi o wyŜszy

wiat.

Widzimy, Ŝe Tora zupełnie nie pomaga Ŝyć w tym

wiecie, wszystkie narody

wiata wspaniale bez niej się obchodzš. Tora jest dana wła

nie w celu

poznania

wiata wyŜszego i zarzšdzania nim.

Studiujšcy Kabałę stopniowo widzš przez język Pięcioksięgu, Talmudu, Pism
wyŜszy

wiat. Oni zdejmujš zewnętrzne, "nasze" znaczenie słów i widzš ich

tre

wewnętrznš, na co i wskazuje słowo w wyŜszym

wiecie.

Wtedy oni mogš bezpo

rednio rozumieć, o czym idzie mowa. Kabali

pojmujš korzeń duchowy i im otwiera się obraz ogólny we wszystkich jego
szczegółach.

Po co potrzebna jest Tora? Powiedziano: "Stworzyłem pierwiastek zła,
egoizm, dałem Torę do jego naprawy" w takim stopniu, w którym człowiek
odczuwa w sobie egoizm, moŜe on wykorzystać Torę do swojej naprawy.

Tylko w tym celu dana Tora. PoniewaŜ w miarę naprawy człowiek pojmuje
wieczno

i doskonało

, inne istnienie, będšc jeszcze w tym

wiecie.

W "Przedmowie do Talmud Eser ha-Sfirot" mówi się, Ŝe uczeń prawidłowo
osišga duchowo

w cišgu trzech pięciu lat. Ma się na my

li, Ŝe jeŜeli

się uczyć z prawidłowym zamiarem, pokonujesz barierę między tym

wiatem i

duchowym, osišgasz

wiatło.

JeŜeli tego nie osišgnšł, znaczy, nie dał wystarczajšcego wysiłku
jako

ciowego i ilo ciowego. Ma się na my

li nie to, ile się uczył, a o

ile jest tym zajęty, o ile dšŜy.

Religia i Kabała

Naprawy nie moŜna osišgnšć przez ukaranie siebie, samoograniczanie. Ono
moŜe się pojawić tylko jako rezultat pojęcia, odczucia Stwórcy.

Gdy człowiek osišga pojęcie duchowe, przychodzi

wiatło i naprawia go,

zmieniajš się jego chęci. Tylko w taki sposób człowiek moŜe się zmienić,
w przeciwnym wypadku to jest po prostu hipokryzja lub gwałt nad sobš,
umartwianie ciała, lecz nie chęci.

Człowiek, który się oblecze w zewnętrzne specjalne szaty, uwaŜajšc, Ŝe
przez to zmienia się jego istota, równieŜ się myli, my

lšc, Ŝe przez to

osišgnie duchowo

. Przez to on nigdy nie osišgnie naprawy wewnętrznej,

poniewaŜ tylko

wiatło jest w stanie naprawić człowieka.

Cel nauki- wywołać na siebie naprawiajšce człowieka otaczajšce jego duszę

wiatło. Tylko to powinno być celem studiowania, a

wiatło da odczucie

wyŜszego!

Kabalistyczna droga naprawy istoty człowieka całkowicie odrzuca wszelkš
przemoc. Ona daje człowiekowi odczucie

wiatła, Stwórcy, przedstawienie,

czym jest duchowo

i wtedy człowiek sam

wiadomie woli duchowe, niŜ

materialne w miarę swego duchowego pojęcia.

W tym i jest podstawowa róŜnica Kabały od religii. Dowolna religia opiera
się na dogmatach, tradycjach, pouczaniach, na

lepym podšŜaniu bez

adnego krytycznego sprawdzianu, poniewaŜ nie ma moŜliwo

ci sprawdzić to,

co nieuchwytne.

Kabała otwiera człowiekowi wyŜszy

wiat, w skutek czego on odczuwa cały

wszech

wiat i widzi, o ile był wcze

niej ograniczony w swoich odczuciach

i wiedzy. Pod wiarš w Kabale ma się na my

li jawne odczuwanie

wszech

wiata!

Nauka i Kabała

ródło całej naszej wiedzy o

wiecie - prowadzone przez człowieka

badania. W kaŜdym pokoleniu człowiek bada ten

wiat i przekazuje swš

wiedzę potomkom.

RównieŜ tak człowiek pojmuje i wyŜszy

wiat. W kaŜdym pokoleniu,

zaczynajšc od praojca Abrahama, kabali

ci studiujš i otwierajš

wiaty

duchowe. Zdobytš wiedzę oni przekazujš nastšpnym pokoleniom.

Baal ha-Sulam pisze, Ŝe "wszystkie wyŜsze i niŜsze

wiaty sš zawarte w

człowieku". To zdanie jest kluczem! Kabali

ci mówiš nam, Ŝe poza naszymi

uczuciami, poza nami, jest tylko abstrakcyjne wyŜsze

wiatło, które się

nazywa "Stwórcš".

Natura jego jest abstrakcyjna, prosta, nie ma Ŝadnych charakterystyk.
Wszystko, co jest przez nas pochwytywane jako istniejšce wokół nas, jest
nic więcej jak reakcja naszych narzšdów zmysłów na to otaczajšce nas
proste

wiatło.

Jeste

my w morzu wiatła i w zaleŜno

ci od zdolno ci odczuwania naszych

zmysłów, odczuwamy róŜne uczucia, które mu przypisujemy.

Mimo Ŝe nasze odczucia sš skutkiem wła

ciwo ci naszych narzšdów. To, co

postrzegam jako d

więk, dzieje się z powodu ci

nienia czego z zewnštrz

na mojš błonę bębenkowš.

Jedyne, co wiem, Ŝe moja błona bębenkowa reaguje na co

zewnętrznego w

przeciwległym kierunku, ci

nie z wewnštrz na zewnštrz tak, Ŝe równowaŜy

swoje wygięcie pod wpływem zewnętrznym.

Tę swojš reakcję wymierzam wewnštrz, w mózgu i postrzegam, jak odbywajšce
się poza mnš wydarzenie. Lecz nie mam Ŝadnego wyobraŜenia o tym, co się
dzieje poza mnš, poniewaŜ sobie przyswajam tylko reakcję swoich narzšdów
zmysłów.

Analogicznie się dzieje i z innymi moimi narzšdami zmysłów - wzrokiem,
smakiem, dotykiem, powonieniem. W taki sposób my nigdy nie będziemy mogli

wyj

poza granice naszego "pudełka". Wszystko, co moŜemy powiedzieć o

odbywajšcym się niby poza nami, my przedstawiamy sami sobie, wewnštrz
siebie i sobie.

Studiowanie Kabały moŜe pomóc nam poszerzyć granice granice naszych
naturalnych zmysłów i uzyskać dodatkowy "szósty" zmysł. Raczej to nie
dodatkowy narzšd zmysłów, a odczuwanie pełnego oddziaływania z zewnštrz.

To jest tak, jak w odbiorniku radiowym, kontur drgajšcy którego moŜna
nastawiać na róŜnš często

. JeŜeli często

fali, którš tworzy

odbiornik, odpowiada często

ci fali w przestrzeni poza odbiornikiem, on

jš łapie, reaguje na niš. Tak i z nami: uzyskujšc wła

ciwo ć zewnętrznego

wiata duchowego, odczujemy go wewnštrz siebie.

W trakcie swego rozwoju kabalista uzyskuje coraz to nowe wła

ciwo ci

duchowe. Tak on stopniowo podłšcza się do coraz bardziej wysokich
poziomów

wiata duchowego. Uczony równieŜ korzysta tylko ze swych pięciu

narzšdów zmysłów.

KaŜda

cisła i skomplikowana aparatura, elektroniczna czy mechaniczna lub

kaŜda inna, którš my uwaŜamy jako "obiektywnš", tylko poszerza granice
naszych narzšdów zmysłów, Ŝeby mogli

my słyszeć, widzieć, wšchać,

odczuwać smak i dotykać z większš czuło

ciš, głębiej, wyŜej, dalej.

Ostatecznie tylko człowiek poprzez swoje pięć narzšdów zmysłów sprawdza,
zamierza i ocenia rezultaty swych badań.

W trakcie uczenia się Kabały człowiek zaczyna rozumieć, odczuwać i
oceniać całš rzeczywisto

, pracować z duchowš i z materialnymi

czę

ciami, nie robišc między nimi Ŝadnej róŜnicy. Kabalista pojmuje

wiat

duchowy, będšc w tym ciele, w tym

wiecie. On odczuwa oba wiaty jako

jedno, bez granicy między nimi.

Tylko, gdy człowiek przychodzi do odczuwania prawdziwej rzeczywisto

ci,

on zaczyna widzieć przyczyny tego, co się dzieje z nim tutaj. Tak on
przychodzi do pojmowania rezultatów swych czynno

ci.

Wtedy pierwszy raz staje się realistš: Ŝyje, odczuwa wszystko, wie, co
robić z sobš, ze swym Ŝyciem.

Do tego, póki on przyjdzie do takiego u

wiadomienia, on jest rzeczywi cie

lepy. On nie posiada Ŝadnego

rodka na wiedzę, po co on urodzony i jakie

sš rezultaty jego zachowania się, "dokšd" umiera. Wszystko mu się
ogranicza ramami

wiata materialnego, nie wiadomie przyszedł do niego,

tak i odchodzi.

Poczštkowo wszystko się znajduje na poziomie pojęcia, zwanego "ten

wiat". Nasze narzšdy zmysłów sš jednakowo ograniczone i dlatego nam

wszystkim jest przedstawiany jeden obraz. Lecz w trakcie nauki odkrywamy
nowe formy i zwišzki, zaczynamy widzieć rzeczy, których dzisiaj zobaczyć
nie jeste

my w stanie.

Nasz poziom dzisiaj jest najniŜszy, poniewaŜ jeste

my na przeciwległym od

Stwórcy końcu wszech

wiata. Wła

ciwo ć Stwórcy - nieskończenie oddawać, w

tym czasie nasza naturalna wła

ciwo ć - tylko otrzymywać dla siebie.

W procesie podnoszenia się odkrywamy dookoła siebie innš rzeczywisto

Lecz w rzeczywisto

ci nic dookoła się nie zmienia. To ja się zmieniam

wewnštrz siebie i dzięki tej zmianie zaczynam postrzegać dodatkowe
rzeczy, które stale istniały wokół.

Odsłaniajšcy się bardziej pełny obraz, włšcznie z moim stworzeniem,
zarzšdzaniem, wędrówkš moich Ŝyć, nazywa się

wiatem wyŜszym. Kabalista

pojmuje

wiaty wyŜsze konkretnie, przedmiotowo, dokładnie tak, jak my

pojmujemy nasz

wiat materialny.

WyŜszy

wiat składa się z 5

wiatów. One się znajdujš między mnš a

Stwórcš, zasłaniajš Jego ode mnie, niby filtrujš

wiatło Stwórcy,

osłabiajš go do tego stopnia, gdy będę mógł nieszkodliwie je postrzec.
Hebrajskie słowo "

wiat" ("olam") pochodzi od słowa "ukrycie" ("ha-

alamah"). Czę

wiatła on przepuszcza, a czę

zasłania.

WyŜsze

wiatło opuszcza się od Stwórcy, ono jedno. Lecz, idšc stopniami

wiatów, ono się przesiewa i kaŜdy je postrzega zgodnie ze stopniem, na

którym się znajduje kabalista.

To jest podobne do tego, jak pršd elektryczny ochładza, nagrzewa, stwarza
próŜnię lub ci

nienie w zaleŜno

ci od połšczonego przyrzšdu. Siła sama

jest abstrakcyjna, nie ma okre

lonej formy. Przyrzšd odsłania to, co

potencjalnie jest zawarte w elektryczno

ci.

Tak i o wyŜszym

wietle, o Stwórcy, moŜemy powiedzieć, Ŝe nie posiada On

formy konkretnej, a kaŜdy odczuwa Stwórcę zgodnie ze stopniem naprawy
swych wła

ciwo ci. Na poczštkowym stadium człowiek przedstawia sobie, Ŝe

istnieje tylko ta rzeczywisto

, którš widzi.

Na następnym etapie, stopniowo naprawiajšc swe uczucia, on odsłoni
bardziej szerokš rzeczywisto

. Na bardziej posuniętym etapie zniknie

przegroda, która oddzielała go od

wiatła, nic nie będzie oddzielało

człowieka od Stwórcy.

W naszym

wiecie w nas samych istnieje ogólne uczucie, zwane "chęciš

otrzymywania", które jest uzbrojone w pięć postrzegajšcych czujników, tj.
w nasze narzšdy zmysłów. Szósty zmysł duchowo

ci równieŜ pracuje przez te

pięć narzšdów zmysłów. To jest on równieŜ dzieli się na pięć czę

ci.

Wędrówka dusz i rozwój pokoleń

Dusze opuszczajš się do ciał materialnych zgodnie z ustalonym porzšdkiem.
One wracajš do tego

wiata co pewien okres, za kaŜdym razem ubierajšc się

w nowe ciała. To jest postrzegane przez nas jako rozwój pokoleń, ciała
nie zmieniajš się z pokoleniami, a natomiast dusze sš coraz bardziej
rozwinięte od poprzedniego do

wiadczenia.

Powłoka fizyczna kaŜdego pokolenia przypomina poprzednie, jednak one się
róŜniš jedno od drugiego tym, Ŝe w kaŜdym następnym pokoleniu opuszczajš
siš dusze z dodatkowym do

wiadczeniem poprzedniego istnienia w tym

wiecie. One posiadajš zapas nowych sił, które nagromadziły podczas ich

pobytu "na górze".

Dlatego kaŜde pokolenie ma swój zestaw chęci i swoje cele Ŝyciowe i to
prowadzi do rozwoju, charakterystycznego wła

nie jemu.

KaŜde pokolenie do naszego

wiata opuszczajš się dusze z nowymi chęciami

potencjalnymi. I te oto chęci w opuszczajšcych się duszach i dyktujš, jak

będzie się rozwijała nauka, kultura, sztuka, stosunki etc. w tym
pokoleniu.

Wszystko jest zadawane z góry jeszcze do tego, jak dusze opu

ciły się do

tego

wiata i rozwinęły w masę pokolenia. Widzšc wła

ciwo ci

opuszczajšcych się dusz, moŜna przewidzieć wszystkie wydarzenia w tym
pokoleniu do najdrobniejszych szczegółów. PoniewaŜ informacja duchowa,
która jest załoŜona w duszach, włšcza do siebie całkowicie wszystko!

Nawet jeŜeli dane pokolenie nie przychodzi do chęci poznania wyŜszej
rzeczywisto

ci i nie osišga u wiadomienia Stwórcy, ono wszakŜe robi

okre

lonš pracę, która się wyraŜa przez cierpienia, przez które ono

przechodzi.

W taki sposób ono gromadzi swój stosunek do egoizmu, wskutek którego te
cierpienia i odczuwa. Prawda na razie sš to jeszcze nie u

wiadomione

cierpienia. I ich

ródło, Ŝe one sš odczuwane wskutek egoizmu, jeszcze

nie jest u

wiadomione.

Lecz skutek, zgromadzenie tych cierpień z pokolenia na pokolenie,
doprowadzi do u

wiadomienia tego, Ŝe z góry opuszcza się tylko dobro

absolutne, a tylko wskutek tego, Ŝe jest ono odczuwane w chęciach
egoistycznych, to dobro absolutne jest odczuwane jak asolutne zło! Rozwój
pokoleń przyprowadzi je do poznania prawdziwej rzeczywisto

ci.

PoniewaŜ w kaŜdej epoce historycznej do naszego

wiata opuszczajš się

dusze innego typu, one potrzebujš róŜnego zarzšdzania. Zarzšdzania, które
odpowiadało by typowi dusz, który się znajduje w danym momencie w tym

wiecie.

Dlatego w kaŜdym pokoleniu sš ludzie, którzy prowadzš nas po drodze
duchowego posunięcia się. Oni piszš księgi i formujš grupy uczniów po to,
by dać nam metodykę pojęcia prawdziwej rzeczywisto

ci, najbardziej

odpowiedniš danemu pokoleniu.

W "Przedmowie do księgi"Zohar" Baal ha-Sulam mówi o tym, Ŝe w cišgu
sze

ciu tysięcy lat dusze opuszczajš się do tego

wiata. Z kaŜdym

pokoleniem te dusze sš coraz bardziej niedobre, coraz "grubsze".

Dusze kaŜdego następnego pokolenia potrzebujš specjalnej naprawy. Na
poczštku w cišgu pierwszych dwóch tysięcy lat na ziemię opuszczały się o
tyle czyste dusze, Ŝe w celu wypełnienia zleconego im zadania nie
potrzebowały nawet Tory. Dla ich rozwoju wystarczało, Ŝe znajdowały się
na ziemi bez specjalnych

rodków osišgnięcia duchowo

ci.

To był okres zgromadzenia do

wiadczenia i cierpień w tym

wiecie. Faktu

istnienia w tym

wiecie wystarczało do posunięcia się do naprawy.

Zgromadzone cierpienia pchały duszę ku temu, by wyj

z tego męczšcego

stanu. Chęć wyj

cia ze stanu cierpienia i jest siłš napędowš rozwoju

ludzko

ci.

W cišgu następnych dwóch tysięcy lat dusze do swego rozwoju potrzebowały
jawnej Tory i wypełniania Przykazań i to wystarczało.

One pojmowały Przykazania jako czynno

cie zwišzane z tym wiatem.

Prostego wypełniania wystarczało, by się oczy

cić i posunšć ku naprawie

ostatecznej.

Lecz przez te swoje czynno

cie dusze jeszcze nie skończyły wykonywania

zleconego im zadania. Ilo

dusz jest ograniczona, ich umownie jest 600

000. WcišŜ te same dusze kaŜdy raz opuszczajš się na ziemię w celu
dalszego posunięcia się i ku swojej naprawie.

Kiedy nazywamy dusze, opuszczajšce się na ziemię, cienkimi lub grubymi,
mamy na my

li, ile im jeszcze pozostało do naprawy ostatecznej. Dusza,

która potrzebuje większej naprawy, uwaŜa się za bardziej grubš.

Drugi okres opuszczania się innych dusz trwał do 15 wieku i skończył się
wraz z pojawieniem się AR"I, który napisał, Ŝe zaczynajšc od jego czasów
zajęcie Kabałš jest nie tylko poŜšdane, lecz i obowišzkowe dla kobiet i
męŜczyzn, dzieci i dorosłych i innych narodów.

To się tłumaczy tym, Ŝe dusze w swoim rozwoju osišgnęły taki etap, gdy
kaŜda opuszczajšca się na ziemię dusza, posługujšc się specjalnš
metodykš, opracowanš przez AR"I jest w stanie doj

do pojęcia prawdziwej

rzeczywisto

ci i do swej naprawy ostatecznej. W taki sposób kaŜda dusza

moŜe osišgnšć to, co jej w istocie przeznaczone, po co ona się opuszcza
do tego

wiata.

I tylko tym jest uwarunkowane powszechne odsłonięcie prawdziwej
rzeczywisto

ci. Ono się urzeczywistni, gdy cała ludzko

odkryje sobie

prawidłowo

ci konstrukcji

wiata i wtedy nastšpi koniec wszelkiemu

cierpieniu i bólu.

Kiedy się dowiemy, jak działa na nas rzeczywisto

i jak my reagujemy na

niš, przestaniemy psuć to, czego psuć nie moŜna, więcej nie będziemy
przepuszczać moŜliwo

ci zrobienia tego, co warto robić i wszystkie nasze

działania będš prawidłowe. Wtedy między nami i odsłoniętym przed nami

wiatem nastšpi pełna harmonia.

Lecz na razie tylko psujemy i tylko po czasie widzimy, Ŝe zepsuli

my.

Przy tym nie mamy Ŝadnej moŜliwo

ci tego uniknšć. Z powodu tego cała

ludzko

coraz głębiej wchodzi w

lepš uliczkę, wchodzi w coraz to

większe nieprzyjemno

ci i problemy.

Cierpienia się nasilajš po to, by w końcu ludzko

wiadomiła potrzebę

duchowego wspinania się. Powinni

my zrozumieć, Ŝe nie mamy innego wyj

cia

poza poznaniem

wiata duchowego, którego czę

ciš jeste my.

wiadomienie tego w istocie zmieni naszš sytuację, przyprowadzi nas do

nowego stanu. Zaczniemy działać

wiadomie, przedstawiajšc sobie cel

ostateczny, działać jako ludzko

, a nie jako odrębne jednostki.

Człowiekiem nazywa się "dusza", a nie jego ciało. Ciało moŜna zmienić,
jak dzisiaj juŜ umiejš przeszczepiać oddzielne narzšdy.

MoŜna juŜ dzi

wyobrazić, Ŝe człowiekowi stopniowo przeszczepiono

wszystkie narzšdy. Więc i co od niego pozostało? Pozostała wła

nie czę

duchowa, która się nazywa "człowiek". Ciało jest uŜyteczne tylko w tym,
Ŝ

e sprzyja pracy duszy, która w nim zawarta.

Opuszczajšc się do tego

wiata, dusze przez cierpienia uzyskujš

wiadczenie i to się nazywa "droga cierpień". To do

wiadczenie słuŜy

rozwojowi duszy. W kaŜdej następnej wędrówce wewnętrzne, nie

wiadome

dšŜenie duszy do duchowego wzrasta.

Dusza coraz bardziej natarczywie potrzebuje odpowiedzi na pytania o
rzeczywisto

ci, w której istnieje, o swoim

ródle, o sensie istnienia, o

sensie znajdowania się w tym

wiecie, kim jestem i po co istnieję?

Zgodnie z tym dusze bywajš bardziej rozwinięte lub mniej. W

ród nich sš

takie, dšŜenie których do poznania prawdy o tyle ogromne, Ŝe nie sš w
stanie utrzymać się w ramach tego

wiata.

Po otrzymaniu prawdziwych księg i kierownictwa przychodzš do poznania

wiatów duchowych, stajš się kabalistami.

Rzeczywisto

tego

wiata jest zorganizowana w taki sposób, Ŝeby dusze

opuszczały się na ziemię, u

wiadamiały egoizm jako zło i naprawiały

siebie od niego. Wtedy opuszczanie się duszy do ciała podnosi dusze na
poziom 620 razy większy niŜ ten, z którego one się opu

ciły.

Wspólna, jedna dusza w celu swojej naprawy, opuszczajšc się, dzieli się
na mnóstwo czę

ci mniej więcej egoistycznych. Do naszego

wiata one

opuszczajš się od mniej egoistcznych do bardziej. Dlatego w kaŜdym
pokoleniu róŜni się metodyka naprawy dusz.

Duszom pierwszych pokoleń wystarczało istnienia w ciele fizycznym. Na
następnym etapie potrzeba było praktycznie wypełniać Przykazania.

W nasze czasy naprawa opiera się na wewnętrznej czę

ci Tory, od nas się

potrzebuje realna naprawa naszej najbardziej wewnętrznej chęci.

Naprawa

wiata i człowieka idzie od łatwego do trudnego. Bardziej łatwe

chęci po naprawie biorš udział w następnej naprawie, pomagajšc naprawiać
bardziej trudne chęci.

Dusza odczuwa tylko jednš chęć powrotu do swego korzenia, będšc w ciele
materialnym. Ciało, chęć otrzymywania cišgnie jš z powrotem do tego

wiata, w tym czasie gdy człowiek w swojej

wiadomo ci pragnie podnie ć

się, jak tego pragnie dusza.

Ta sprzeczno

zmusza człowieka dawać ogromne wysiłki i on podnosi się

duchowo 620 razy w porównaniu do stanu przed swoim urodzeniem.

Chęć kaŜdej duszy wrócić do swego

ródła, do tego poziomu, z którego się

opu

ciła do swego ciała fizycznego. Dusza, która nie skończyła swego

przeznaczenia, wraca do tego

wiata bardziej "fortunnš", bardziej

zasługujšcš naprawy.

Zgromadzone do

wiadczenie i doznane cierpienia oto jest to, co czyni

duszę bardziej fortunnš. Po opuszczeniu się do ciała fizycznego daje się
jej bardziej egoistyczna, bardziej silna chęć napełnić tylko siebie samš,
nie uwzględniajšc otaczajšcych. W taki sposób chęć otrzymywania rozkoszy
odsłania się coraz bardziej, prowadzi ku dšŜeniu pragnienia wszystkiego.

Czasami nam się wydaje, Ŝe po to by w następnym wcieleniu mieć więcej
szczę

cia, powinni my gasić w sobie chęci i namiętno

ci. Nie pragnšć

niczego poza odrobinš poŜywienia i grzania się na słoneczku...

Lecz w istocie jest na odwrót, poniewaŜ następnym razem będziemy bardziej
surowi, wymagajšcy, chytrzy i agresywni.Nas będzie pchała chęć znale

drogi autentycznego samoodsłonięcia i to zbliŜy nas do celu ostatecznego.

WyŜsza siła chce, by

my całkowicie wypełnili rozkoszami duchowymi, by

przyszli do najbardziej doskonałego poziomu, co jest moŜliwe tylko
posiadajšc duŜš chęć.

Tylko posiadajšc duŜš, lecz naprawionš chęć człowiek moŜe osišgnšć
odkrycie

wiatów duchowych i stać się rzeczywi

cie silnym i aktywnym.

Człowiek z małš chęciš, chociaŜ i nie moŜe mocno zaszkodzić, nie moŜe być
i szczególnie uŜyteczny.

Chęć się nazywa "naprawiona" tylko wtedy, gdy do jego czynno

domieszana wła

ciwo ć oddawania. Poczštkowo tej wła

ciwo ci w nas nie ma.

Człowiek uzyskuje jš w procesie uczenia się Kabały.

W zaleŜno

ci od poziomu rozwoju chęci otrzymywania rozkoszy dusze tworzš

piramidę.U podstaw piramidy znajduje się duŜa ilo

dusz z małš chęciš

otrzymywania. Ich chęci sš materialne, one dšŜš do wygodnego Ŝycia, które
zadowala ich potrzeby zwierzęce, takie jak jedzenie, sen, seks.

Następnie idš dusze z większš chęciš do bogactwa, ilo

ich mniejsza, niŜ

poprzednich. Ci ludzie sš gotowi oddać Ŝycie po to, by się wzbogacić, dla
tego celu sš zdolni na wszelkie ofiary.

Za nimi idš ludzie, gotowi na wszystko dla władzy, im jest waŜne kierować
innymi i znajdować się w pozycji siły.

Jeszcze większa chęć- chęć wiedzy. Sš to uczeni, którzy po

więcili swoje

ycie przyszłym odkryciom. Oprócz tego w Ŝyciu niczego nie potrzebujš.

Takich ludzi na

wiecie jeszcze mniej.

Najsilniejsza chęć, jaka moŜe być w człowieku - to chęć osišgnięcia

wiatów duchowych, prawdziwie rozwinięta jest tylko u jednostek Wszystko

jest zbudowane zgodnie z tš piramidš.

W samym człowieku jego chęci sš zorganizowane na takiej samej zasadzie.
Człowiek powinien obrócić tę piramidę tak, Ŝeby cały cięŜar wypadł na
najczystszš, na prawdziwie wiecznš chęć.

On powinien troszczyć się o materialne o tyle, o ile jest to konieczne, a
całš energię, wszystkie wysiłki skierować na pielęgnowanie wzrostu w
sobie chęci do duchowego. Osišgnšć to moŜna tylko za pomocš prawidłowej
nauki, w prawidłowej grupie, pod kierownictwem rawa kabalisty.

JeŜeli podczas nauki człowiek pragnie zwiększyć swojš chęć duchowego,

wiatło, które nas otacza, zaczyna mu

wiecić, pobudzajšc go pragnšć

jeszcze bardziej. W tej sytuacji rola decydujšca naleŜy do zajęć w grupie
i kierownictwa nauczyciela rawa.

Podstawowa róŜnica, nowe, co się pojawiło w duszach, opuszczajšcych się w
nasze czasy, jest to, Ŝe w nich coraz bardziej wyra

nie przejawia się

chęć pojšć systemy duchowe, duchowe struktury.

One chcš czego

takiego, co znajduje się nad naszym

wiatem. Nawet zwykli

ludzie zaczynajš odczuwać brak czego

duchowego.

I chociaŜ to "duchowe" rozumiejš oni jak róŜnego rodzaju magie, lecz jest
to juŜ co

nowego na drodze poszukiwań prawdziwej rzeczywisto

ci.

JeŜeli w naszym pokoleniu pojawi się bardziej silna chęć, pochodzšca od
dusz, wtedy i system wykładania Kabały będzie zmieniony zgodnie z nowymi
duszami, które się pojawiły.

Za ostatnie piętna

cie lat odbywa się bardzo szybki i aktywny rozwój w

opuszczajšcych się duszach. Chęć, która dana tym duszom i kierunek tej
chęci jest bardziej silna i prawdziwa. Jest to kierunek na pojęcie samej
prawdy, a nie czego innego.

Dzisiaj juŜ trudno wykładać na podstawie starego systemu. Człowiek chce
wiedzieć bezpo

rednio o sobie. Nie satysfakcjonujš go interpretacje

"tego,co napisane", on pragnie wiedzieć wręcz o sobie.

On potrzebuje jasnego wytłumaczenia, lecz nie interpretacji Tory. On ma
istotne zadanie poznać siebie. Dlatego nie wykluczone, Ŝe juŜ nam będzie
odkryta z góry nowa metodyka wykładania Kabały.

Rozwój technologii i Kabały

Badamy

wiat, posługujšc się w tym celu naszymi narzšdami zmysłów,

rozumem i siłami duchowymi. Rozum i do

wiadczenie pokoleń pomaga nam

rozszerzyć granice naszych uczuć.

Wszystko, co rozumiemy i wiemy, otrzymali

my jako rezultat badania wiata

za pomocš naszych narzšdów zmysłów i poza tym nie istnieje Ŝadnej innej
wiedzy. Rozwój materialny w tym

wiecie poczštkowo jest dany człowiekowi

w celu rozwoju punktu w jego sercu.

Nie ma w tym

wiecie niczego, co było by stworzone lub zrobione, nie

majšc jedynego celu - zbliŜenia człowieka do duchowego. Proces rozwoju
ludzko

ci, cierpienia oddzielnych ludzi i ludzko ci w cało

ci majš tylko

jeden cel - rozwić punkt w sercu.

Nie istnieje niczego, oprócz człowieka i wyŜszej siły duchowej i celem
tej wyŜszej siły duchowej jest zbliŜenie człowieka do siebie.

Po to by osišgnšć duchowo

, człowiek nie powinien cierpieć. Gdyby

cierpienie było nieuniknione, nie była by dana moŜliwo

przej

cia tej

drogi bez cierpień. Nie była by dana metodyka osišgnięcia tegoŜ celu za
pomocš Kabały.

Nikt z nas nie jest nowš duszš, wszyscy posiadamy do

wiadczenie

przeŜytego za okres naszych poprzednich wcieleń. W cišgu sze

ciu tysięcy

lat do naszego

wiata opuszczajš się dusze, które juŜ jednokrotnie tutaj

były.

To nie sš nowe dusze, a dusze innego typu, które bardziej się zbliŜyły w
swoim rozwoju do duchowo

ci. Z tego samego powodu wraz ze zmianš pokoleń

nasz

wiat odczuwa rozwój technologiczny, materialny, który jest

uwarunkowany tš naszš duchowš aspiracjš, rozwojem, który jest obserwowany
u opuszczajšcych się do nas dusz.

Wszelki rozwój jest skierowany ku ostatecznej naprawie dusz.
Technologiczny, materialny rozwój jest rezultatem rozwoju duchowego
opuszczajšcej się do naszego

wiata duszy. Dusza, która bardziej się

zbliŜyła do swej naprawy ostatecznej, potrzebuje innych sposobów wpływu
na niš. Wszystkie odkrycia, które sš dokonywane w naszym

wiecie,

stanowiš rezultat odkryć duchowych.

Wszystko, co poprzednio było przed nami ukryte, a teraz się odkryło,
nazywa się odkryciem. To jest jak odnale

we mgle: mgła stopniowo

się rozprasza i obraz staje się coraz bardziej wyra

ny.

Tak i nasze dusze, one cierpiały w cišgu wielu wcieleń, póki nie
osišgnęły takiego stanu, gdy moŜna im odkryć nieco z bardziej wysokiego.
Podczas przerw odkrywamy prawa materialne, poznajemy przyrodę.
Niespodzianie się dowiadujemy, Ŝe istnieje co

jeszcze, co dotychczas

było ukryte przed nami.

Dusze naprawiajš się od łatwego do trudnego: zaczynajšc od najbardziej
cienkich i czystych i kończšc grubymi i niedobrymi. Szybkie zmniany w
naszym Ŝyciu codziennym i rozwój technologiczny pomagajš człowiekowi
u

wiadomić zło i naprawić siebie w cišgu ludzkiego Ŝycia. Przyroda dusz,

opuszczajšcych się w kaŜdym okresie czasu, oto jest to, co okre

la formę

otaczajšcego nas

wiata.

Im gorsze stajš się dusze, tym gorsza sytuacja, którš tworzy rozwój
technologiczny, posuwajšca człowieka do u

wiadomienia zła. Dlatego w

naszych czasach tak samo jak wiedza technologiczna nie pomaga nam w
naszej wewnętrznej naprawie, nie moŜe ona pomóc nam i na zewnštrz. Nie
zwaŜajšc na całš doskonało

naszych

rodków, nie jeste my w stanie

polepszyć nasze Ŝycie.

W istocie rzeczy w tym, co człowiek odnajduje wewnštrz siebie i w tym, co
odkrywa na zewnštrz, on widzi tylko zło, w tym jest cały sens rozwoju
technologii, społeczeństwa, państwowo

ci, kultury etc. On odkrywa, Ŝe

zawładnięcie materiš i wiedzš nie ratuje go od cierpień, a w większym
stopniu dodaje do tych cierpień nowe.

Dlatego jeszcze pięćset lat temu wielki AR"I pokre

lał, Ŝe nie jest to

moŜliwe wykonać naprawę ostatecznš i przyj

do stanu ostatecznego ("gmar

tikun") bez Kabały.Kabała uczy nas wykorzystywać naszš chęć otrzymywania.

Teraz nasza chęć otrzymywania jest nieskończenie mała w porównaniu z tš,
którš będziemy mogli uzyskać, rozwijajšc punkt w sercu. Człowiek się
rodzi z małš chęciš otrzymywania rozkoszy tylko tego

wiata.

On pragnie tylko tego, co on jest w stanie wyobrazić i nie więcej. On
moŜe Ŝyczyć sobie tylko to, na co mu wystarcza wyobra

ni. On pragnie mieć

kilka mieszkań w dobrym miejscu, jedno dwa auta, je

obiady w

luksusowych restauracjach etc.

Rodzimy się z bardzo małš i ograniczonš chęciš otrzymywania. Nie mamy
pojęcia, czym sš prawdziwe przyjemno

ci, poniewaŜ w tym

wiecie, w którym

wszyscy istniejemy, nasze chęci sš ograniczone rozkoszami zwierzęcymi.

ś

eby pojšć to, co się znajduje poza granicami tego

wiata i nawet

zrozumieć ten

wiat w jego prawdziwej postaci, powinni my posiadać

nieskończenie duŜš chęć otrzymywania, miliardy razy większš, niŜ nasza
chęć.

JeŜeli pójdziemy drogš naturalnš, będziemy cišgle uciekać od celu,
poniewaŜ ta droga niesie nam tylko cierpienia, problemy i trudno

ci. I

tak do tego czasu zanim człowiek trafia na my

l, Ŝe mu w ogóle nie warto

pragnšć rozkoszy.

Materialne ciało machinalnie utrzymuje człowieka, zmuszajšc go dšŜyć
tylko do tego, co on jest w stanie osišgnšć. PoniewaŜ program podstawowy
naszego ciała - to minimum cierpień. Dlatego kiedy trzeba, ciało
zmniejsza chęci, jak widzimy u starców, chorych.

Za pomocš ćwiczeń człowiek uczy siebie zmniejszać cierpienia. On zmusza
siebie "zadowalać się małym", wychodzšc z załoŜenia o tym, Ŝe i tak nie
będzie mógł spełnić wszystkie swoje chęci. Ta droga ostatecznie
przyprowadza człowieka do negowania i wycie

niania swych pierwotnych

chęci.

Jednak cel stworzenia człowieka w tym, Ŝeby on przyszedł do pojęcia
wszystkich

wiatów duchowych, aŜ do poziomu samego Stwórcy. Przyj

tego- znaczy osišgnšć to, a to nie jest moŜliwe bez duŜej chęci
otrzymywania. DuŜš chęć otrzymywania moŜna rozwić w sobie stopniowo,
zajmujšc się Kabałš.

Obserwowane przez nas masowe rozpowszechnianie się i rozszerzanie
studiowania Kabały bezpo

rednio zwišzane z tym, Ŝe

wiat zbliŜył się juŜ

do stanu, kiedy wszystko, co powinno było się odbyć w ramach ludzkiego
istnienia: odkrycia, zniszczenia, podstawowe zmiany globalne, juŜ się
odbyły.

Więc wszystko, co jest w

wiatach duchowych, juŜ się odbyło w naszym

wiecie. Wszystko, poza jednym: pojęciem duchowym, duchowš wspinaczkš

naszego

wiata do poziomu wiata duchowego, zlania się obu

wiatów.

Ten proces zaczšł nabierać na sile w dwudziestych latach naszego
stulecia. Teraz on się rozwija z niebywałš szybko

ciš, z kaŜdym rokiem

wzrastajšc niby

nieŜna kula.

Obserwujemy, co się dzieje na naszej stronie internetowej, która istnieje
tylko dwa lata i widzimy, jak co miesišc wzrasta intensywnie liczba
ciekawišcych się. Internet pozwala obserwować rozpowszechnienie się tego
procesu na całym

wiecie.

NiezaleŜnie od zdolno

ci, przynaleŜno

ci, ludzie z róŜnych końców

wiata,

róŜnie wychowani ciekawiš się Kabałš i rozumiejš, Ŝe Kabała - to nie
jeszcze jedna nauka, Ŝe nie jest to nauka o gwiazdach, znakach Zodiaku,
duchach, aniołach.

Oni widzš, Ŝe studiowanie Kabały prowadzi ich do rozumienia przyczyn, sił
napędowych i więzi wewnętrznych naszego

wiata. Oni uczš się poznawać

swojš przyrodę, sens swego istnienia, widzieć to, co się dzieje dookoła.

To pozwala im widzieć wyra

nie, co się odbywa, jak z nimi, tak i dokoła

ich i jak nie być zaskoczonymi znienacka przez te raptowno

ci i

nieprzyjemno

ci, które się zdarzajš w Ŝyciu.

Oni zaczynajš wyra

nie widzieć, rozumieć, wiedzieć, w jaki sposób powinni

reagować na to, co się dzieje, zaczynajš jawnie widzieć rezultaty swoich
czynno

ci, wię

przyczyny i skutku w Ŝyciu.

Ten, kto się zajmuje Kabałš, głębiej pojmuje tę materię, z którš on
pracuje niezaleŜnie od sfery wiedzy: czy w psychologii, w medycynie, w
mechanice lub komputerach.

Ostatecznie droga cierpień powinna przyprowadzić całš ludzko

naprawy. Jest to proces nagromadzenia wewnštrz duszy, który się odbywa
bez wiedzy człowieka, w niedostępnej naszemu pojmowaniu formie.

KaŜde cierpienie, kaŜdy wysiłek, kaŜda czynno

wewnętrzna, dowolna nasza

chęć wszystko to gromadzi się w nas w

wiecie duchowym. Nic nie znika,

wszystko, co przeŜywali

my podczas Ŝycia, pozostaje nietknięte, jak w

zamkniętej skrzynce, włšcznie z my

lami, chęciami i wiedzš.

Na poczštku dzieła stworzenia wszystko było przemieszane. Stopniowo
ludzko

wyodrębnia te szczególno

ci, detale jednš od drugiej.

Ostatecznie ludzko

zrozumie, Ŝe rozwój tylko na podstawie chęci

otrzymywać, prowadzi do cierpień i nie wychodzi jej na korzy

To odkrycie ludzko

ci powinno się odbyć w takiej formie, Ŝeby siła tego

przejrzenia doprowadziła by do negowania całej naszej przyrody
materialnej.

Ten proces będzie się rozwijał w cišgu wielu pokoleń. Lecz jest inna
droga, pozbawiajšca nas od tych cierpień, prosta i szybka, otwarta
wszystkim tym, kto chce ulŜyć swoje cierpienia. Ona nazywa się "drogš
Tory".

Pojęcie "droga Tory" rozumiemy nie tak, jak jest to powszechnie przyjęte.
Ma się na my

li droga, pozwalajšca człowiekowi przeŜyć i otrzymać

wszystkie rozkosze i przyjemno

ci, które mu przyszykowane bez

jakichkolwiek ograniczeń.

Tylko w tym celu dana nam droga Tory. Droga Tory jest sprzeczna z
przyrodš człowieka, lecz tš drogš jest moŜliwe osišgnięcie celu, setki
razy skrócajšc swojš drogę w porównaniu z naturalnš, bez studiowania
Kabały, jeŜeli człowiek czyta i studiuje księgi, pozostawione nam przez
kabalistów.

Wszystkie księgi Tory sš napisane przez ludzi, którzy byli na duchowym
poziomie pojęcia.

Uczšc się z nich, człowiek, który ma prawdziwy zamiar naprawienia się i
podniesienia się nad swojš naturš, pobudza na siebie

wiecenie

otaczajšcego

wiatła, które rozwija punkt w jego sercu.

Cecha szczególna księg kabalistycznych w tym, Ŝe pobudzajš one otaczajšce

wiatło o tyle intensywne, Ŝe nawet grube dusze naszego pokolenia

otrzymujš odpowiedniš naprawę. W taki sposób kaŜdy człowiek moŜe zaczšć
naprawiać siebie.

Prawdziwe

ródła duchowe

Tym, kto pragnie pojšć

wiat duchowy, rekomenduje się czytać tylko księgi

wielkich kabalistów naszych czasów: rawa Jehudy Aszlaga i jego starszego
syna rawa Barucha Aszlaga. W ich dziełach zawarta jest współczesna
metodyka pojęcia duchowo

ci, odpowiednia duszom naszego pokolenia.

To nie znaczy, Ŝe wszystkie inne księgi nie sš prawidłowe, one nie
odpowiadajš naszym duszom, poniewaŜ sš napisane w innych epokach. Starszy
syn Baal ha-Sulama, raw Baruch Szalom Aszlag, kontynuował dzieło swego
ojca. Jego księgi sš zbudowane na tych zasadach, on odsłania napisane
przez jego ojca, czyni bardziej łatwym tłumaczenie "Zoharu" i utworów

AR"I. Wszystkie podstawowe idee i metodyka Kabały, dzieła wielkich
kabalistów J. i B.Aszlagów sš po rosyjsku w serii moich księg
"Kabała.Tajna nauka". WyŜsza opatrzno

przyprowadziła mnie w 1979 roku

do rawa Barucha Aszlaga i do jego

mierci, w cišgu 12 lat byłem jego

uczniem, asystentem i sekretarzem.

Język Kabały - język gałęzi

Kabali

ci piszš o tym, co odczuwajš w wyŜszych

wiatach, o tym, co się im

tam otwiera, o wyŜszych siłach w pierwszej kolejno

ci takim kabalistom,

jak oni, poniewaŜ w przekazie wiedzy od jednego do drugiego jest duŜa
korzy

dla obu stron.

I juŜ w drugiej kolejno

ci to napisane wszystkim pozostałym, wszystkim,

kto nie posiada odczucia duchowego, tym, przed którymi

wiaty duchowe sš

jeszcze ukryte.

Zwykły człowiek, studiujšcy pisma kabalistyczne, studiuje to, co jest
przed nim ukryte. Tylko po tym, jak za po

rednictwem nauki on uzyskuje

szósty zmysł, zaczyna widzieć i odczuwać to, co poprzednio było ukryte i
wtedy ono staje się mu jawne. W swojej istocie kierunek badania i rozwój
w dowolnej dziedzinie wiedzy w naszym

wiecie i w duchowych wiatach jest

taki sam, od ukrytego do jawnego.

Wyłuszczajšc odczuwane przez nich pojęcia duchowe, swoje wraŜenia od sił
duchowych, kabali

ci posługiwali się wieloma językami. RównieŜ w naszym

wiecie korzystamy z róŜnych

rodków wyrazisto ci w celu przekazu naszych

uczuć i wiedzy.

Nasze uczucia jest niemoŜliwie wyrazić słowami. Dlatego gdy chcemy
wyrazić swoje uczucie i przekazać je innemu, ubieramy je w powłokę.
Czynimy to po to, Ŝeby rozmówca mógł pojšć tę powłokę, zrozumieć i
odtworzyć w sobie to uczucie, które my czujemy.

On postrzega powłokę i samodzielnie odsłania jej tre

wewnętrznš. Tak on

nas rozumie. Gdy przeŜywam okre

lone uczucie i chcę przekazać je w takiej

powłoce, Ŝeby mój rozmówca mógł zrozumieć i odtworzyć je w sobie,
przekazuję swoje uczucie słowami.

W naszym

wiecie istnieje umowa powszechna o posługiwaniu się językiem.

Dzięki temu, gdy odczuwam słodycz i mówię "słodko", mój rozmówca od razu
rozumie mnie. W nim pobudza się to samo pojęcie i tenŜe smak.

Odczucia, doznawane przez kabalistę, sš wyŜej naszego poziomu. Jednak on
pragnie w jaki

kolwiek sposób przekazać nam swoje wraŜenia od rzeczy,

które my nie jeste

my w stanie sobie wyobrazić.

On robi to za pomocš

rodków wyrazisto ci naszego wiata. Zwykle on

posługuje się słowami, rzadziej d

więkami, moŜna posługiwać się i innymi

formami wyraŜenia.

Kabalista, który pojšł rzeczywisto

duchowš, odczuwa jš, lecz nie

znajduje słów po to, by jš opisać, poniewaŜ w duchowym sš tylko same
odczucia.

To jest podobne do tego, jak w naszym

wiecie nie jeste my w stanie

dokładnie opisać swoje odczucia, wcišŜ jeszcze nie umiemy zamierzać i

porównywać uczucia i dlatego posługujemy się róŜnymi słowami
pomocniczymi.

Kabali

ci doznajš odczucia duchowe, lecz poniewaŜ tam, w duchowym nie

istniejš nazwy, nadajš przeŜywanym pojęciom imiona "gałęzi" w naszym

wiecie. Język księg kabalistycznych nazywajš "językiem gałęzi".

Jest to język, który bierze słowa naszego

wiata i korzysta z nich w celu

wyja

nienia pojęć duchowych. Dzięki temu, Ŝe kaŜdemu pojęciu duchowemu

odpowiada zjawisko materialne w naszym

wiecie, kaŜdy korzeń duchowy nosi

swoje imię i imię swojej gałęzi. Dlatego nie ma Ŝadnego problemu w tym,
Ŝ

e korzenie sš nazywane imionami gałęzi.

Raw J.Aszlag pisze w swojej księdze "Talmud Eser ha-Sfirot" (cz.1,
Postrzeganie wewnętrzne): "I dlatego mędrcy Kabały wybrali szczególny
język, który moŜna nazwać "językiem gałęzi", poniewaŜ nie mamy Ŝadnej
istoty, ani kierownictwa jakiejkolwiek istoty w tym

wiecie, która by nie

pochodziła od swego korzenia w wyŜszym

wiecie, a na odwrót, poczštek

kaŜdego przedmiotu w tym

wiecie znajduje się w wyŜszym

wiecie i potem

opuszcza się do tego

wiata.

Dlatego znale

li sobie mędrcy gotowy język bez dodatkowych wysiłków i za

jego pomocš mogli przekazywać swoje pojęcia wzajemnie jak ustnie, tak i
pisemnie, z pokolenia na pokolenie, poniewaŜ wzięli oni nazwy gałęzi w
tym

wiecie, gdzie kaŜda nazwa mówi za siebie, niby wskazujšc palcem na

swój wyŜszy korzeń, znajdujšcy się w systemie

wiatów wyŜszych.

Kabali

ci posługujš się językiem gałęzi, które widzimy w naszym

wiecie,

w celu zaznaczania korzeni w

wiatach duchowych. KaŜdej sile i kaŜdej

czynno

ci w naszym wiecie odpowiada siła i czynno

wiatach

duchowych, stanowišce jej korzeń.

Oni wzajemnie jednoznacznie odpowiadajš jeden drugiemu w taki sposób, Ŝe
kaŜda siła duchowa kontroluje tylko jednš siłę, stanowišcš jej gałš

tym

wiecie.

O tej bezpo

redniej więzi powiedziano: "Nie ma Ŝadnej trawki na dole, u

której by nie było anioła (siły) na górze, który jš bije i mówi jej:
"ro

nij"(tj. jej przyczyna)". Jak powiedziano wyŜej, nie ma Ŝadnego

przedmiotub tutaj, któremu by nie odpowiadała siła w

wiatach duchowych.

Dzięki tej

cisłej zgodno

ci i z powodu tego, Ŝe w duchowym nie ma nazw,

a istniejš tylko uczucia i siły, kabali

ci wykorzystujš nazwy gałęzi w

naszym

wiecie w celu zaznaczania ich korzeni duchowych.

Raw J.Aszlag, Baal ha-Sulam, w innym miejscu tak pisze o języku gałęzi:
"I na podstawie wszystkich wyja

nień zrozum, dlaczego w księgach

kabalistycznych czasami znajdujemy nazwy wręcz przeciwne duchowi
ludzkiemu.

I szczególnie często imi się posługujš w podstawowych księgach
kabalistycznych, to jest w księdze "Zohar" i w utworach AR"I. I one
wprawiajš w zakłopotanie: po co powinni byli ci mędrcy posługiwać się
takimi niskimi nazwami w celu wyraŜenia tak wysokich i

więtych pojęć?

Jednak jak juŜ wyja

nili my, w celu wyłuszczenia tej nauki całkiem nie

jest to moŜliwe wykorzystać Ŝaden inny język w

wiecie, oprócz

specjalnego języka, "języka gałęzi", który jest oparty na odpowiadaniu
wyŜszym korzeniom.

Dlatego jasne jest, Ŝe nie moŜna pozostawić Ŝadnej gałęzi lub jej
szczególnego przypadku z powodu jej nisko

ci i nie wykorzystać jej w celu

wyraŜenia wła

ciwego pojęcia w systemie nauki, poniewaŜ nie odnajdzie się

w naszym

wiecia Ŝadna inna gałš

, którš mogli by my wzišć zamiast jej.

PoniewaŜ podobnie do tego, jak dwa włosy nie mogš rosnšć z jednego
korzenia, tak nie ma i dwóch gałęzi, naleŜšcych do jednego korzenia. Tak,
więc jeŜeli pozostawimy jaki

szczególny wypadek, nie wykorzystujšc go,

zauwaŜymy, Ŝe tracimy pojęcie duchowe, które mu odpowiada w

wiecie

wyŜszym.

PoniewaŜ nie mamy Ŝadnego innego słowa w zamian, by wskazać na ten sam
korzeń i teraz nie mamy Ŝadnej pretensji do nich, Ŝe posługujš się
przeciwnymi nam nazwami, poniewaŜ nie majš wolno

ci wyboru nazw, ni

zmienić, ni zamienić złe na dobre lub dobre na złe.

I zawsze powinni przytaczać

ci le tš gałš

lub szczególny przypadek,

jaki wskazuje palcem na swój wyŜszy korzeń w całej koniecznej dla sprawy
mierze. I takŜe powinni poszerzać wyłuszczanie, póki nie będzie
wystarczajšcym w celu

cisłego okre

lenia, zrozumiałego czytelnikowi lub

słuchaczowi."

DuŜym błędem jest uwaŜanie, Ŝe istnieje jakakolwiel wię

między ciałem

ludzkim i naczyniem duchowym ("kli"). Ci, którzy tego nauczajš, twierdzš,
Ŝ

e naczynie duchowe jakoby się obleka w ciało ludzkie. Niby narzšd

materialny jest narzšdem duchowym.

Stšd czyniš wniosek, Ŝe gdy człowiek wykonuje czynno

materialnš lub

nawet jaki

materialny ruch, on niesie w sobie tre ć duchowš. Niby przez

to człowiek sprawia realny ruch duchowy.

Ten błšd pochodzi stšd, Ŝe kabali

ci pisali swoje księgi w języku gałęzi

i posługiwali się słowami naszego

wiata w celu zaznaczania pojęć

duchowych. Ten, kto nieprawidłowo rozumie ich język, oszukuje się.

Dlatego Tora surowo uprzedza: "Nie stwórz sobie boŜka lub wizerunku". Ten
zakaz odnosi się tylko do próby przedstawić duchowe i Stwórcę w postaci
materialnej.

Zakaz ten dano nie dlatego, Ŝe będšc w tym

wiecie, człowiek moŜe uczynić

jakš

szkodę

wiatom duchowym lub Stwórcy, a dlatego Ŝe ten , kto go

przekracza, nigdy nie będzie mógł pojšć duchowš rzeczywisto

. On nie

będzie mógł pojšć

wiaty duchowe.

wiaty duchowe - to miejsce abstrakcyjne (moŜna powiedzieć, wirtualne), w

którym znajdujš się i działajš tylko same siły i odczucia bez powłoki
cielesnej nieŜywego, ro

linnego, Ŝywego lub człowieka. Trudno prawidłowo

obja

niać pojęcia duchowe i kaŜdy raz trzeba starać się pojšć je

ponownie.

Dlatego uczeń znowu i znowu powtarza podstawowe pojęcia, takie jak:
"miejsce", "czas", "ruch", "zniknięcie", "ciało", "czę

ci ciała" lub:

"narzšdy", "stosunek", "pocałunek", "objęcia" do tego czasu, póki nie
wypracowuje w sobie prawidłowego odczucia kaŜdego z nich. Przyczyna tego,

e człowiek nie osišga duchowego, odczucia

wiata wyŜszego, polega w

nieprawidłowej nauce Kabały.

Prawidłowo uczyć się Kabały znaczy:

1) Studiować tylko księgę "Zohar", utwory AR"I, Baal ha-Sulama, RABA"Sza.

2) Nie pojmować Kabałę, jak jš tłumaczš wszelcy "kabali

ci", którzy uczš,

e wszędzie, gdzie napisane "ciało", ma się na my

li nasze ciało

fizjologiczne. Na przykład mówiš, Ŝe w prawej ręce człowieka znajduje się
sfira chesed, a w lewej - gwura. To akurat i jest przekroczenie surowego
zakazu Tory: "Nie stwórz sobie bóŜka".

Jednak dlaczego sš wykładowcy, którzy tego uczš i interpretujš to w taki
sposób?

1.Przede wszystkim dlatego, Ŝe nie sš oni w stanie pojšć inaczej,
poniewaŜ nie majš doznań duchowych.

2.Gdyby istniał zwišzek bezpo

redni ciała fizycznego z siłami duchowymi,

moŜna by było nauczyć człowieka, jak osišgnšć sukces w tym Ŝyciu i jak
wyleczyć ciało fizyczne przy pomocy działań materialnych, maskujšcych się
w duchowo

. I za takie nauczanie moŜna by było brać niezłš płatę.

Dlatego warto wymy

lić taki zwišzek!

Rzeczywi

cie, siła przycišgajšca do Kabały w wielu punktach się opiera na

nadziei człowieka na osišgnięcie powodzenia w Ŝyciu. Wszyscy składamy się
z chęci otrzymania przyjemno

ci. Wszyscy zaczynamy od tego.

Jednak jeden pod prawidłowym kierownictwem pojmuje duchowo

, wieczno

a drugi pod fałszywym Ŝyje iluzjami, Ŝe pojšł duchowe, a w istocie
stracił swojš szansę pojšć duchowo

podczas tego Ŝycia.

I ten, kto zajmujšc się Torš, widzi w niej tylko opowie

historycznš,

czyni to w sprzeczno

ci z naszymi ródłami, poniewaŜ powiedziano, Ŝe cała

Tora to tylko imiona Stwórcy, Ŝe Tora - to nauka

wiata Acylut, Ŝe

wszystkie słowa Tory sš

więte, tj. w niej nie idzie mowa o naszym

wiecie i o człowieku w nim.

Takie kierownictwo jest równieŜ błędne. Wszystkie imiona w Torze sš

więte: nawet Faraon, Bilam, Balak lub kaŜdy inny grzesznik. W księdze

"Zohar" powiedziano, Ŝe wszystkie te imiona oznaczajš stopnie duchowe:
Paro odpowiada nienaprawionej czę

ci malchut, a Lawan - wyŜszemu białemu

wiatłu ("Lowen elion")

JeŜeli uczeń nie zdejmie z tych imion zewnętrznej , materialnej powłoki,
on zacznie przedstawiać róŜne konstrukcje, które nie majš Ŝadnego zwišzku
z duchowym, a jeŜeli studiowanie Kabały moŜe oddalić człowieka od pojęcia
duchowo

ci, takiemu człowiekowi zakazana jest nauka, poniewaŜ on tylko

się zaplšta.

Dlatego kabali

ci zakazali nauczania Kabały ludzi, którzy nie przeszli

specjalnego przyszykowania. Oni troszczyli się o to, Ŝeby ich uczniowie
nie zboczali z prawidłowej drogi. Dlatego wybierali uczniów zgodnie z
okre

lonymi kryteriami.

Kabali

ci pisali, Ŝe uczeń powinien być nie młodszy niŜ 40 lat, Ŝonaty i

wypełniony wiedzš Talmudu. JeŜeli będziemy się starali wytłumaczyć te

wymagania zgodnie z dosłownym sensem, dojdziemy do wniosku, Ŝe zajmować
się Kabałš wcale nie jest moŜliwe. PoniewaŜ nikt nie moŜe powiedzieć o
sobie, Ŝe doskonale zna Talmud.

Baal ha-Sulam przytacza te obja

nienia na poczštku "Przedmowy do Talmud

Eser ha-Sfirot". Jednak jeŜeli zrozumiemy te ograniczenia jako niezbędne
warunki prawidłowego pojęcia Kabały, zobaczymy, Ŝe ich celem - nie dać
uczniowi zboczenia z prawidłowej drogi nauki w niepoŜšdanš stronę.

"40 letni wiek" to symbol biny, rozumu, dojrzało

ci. Ten "Ŝonaty", kto

rzeczywi

cie odczuwa brak duchowego, u kogo prawidłowa chęć Ŝona.

Nowe, co się pojawiło w nasze dni, to jest to, Ŝe dzisiaj mamy duŜe
moŜliwo

ci językowe, bardziej odpowiednie warunki i duŜa konieczno

studiowaniu Kabały.

Dzięki temu, Ŝe dusze odczuwajš potrzebę studiowania Kabały, pojawiajš
się tacy kabali

ci jak Baal ha-Sulam, którzy piszš komentarze,

pozwalajšce uczyć się bez strachu pomyłki.

On pisze, dlaczego napisał ten komentarz: opierajšc się na niego, nie
jest to moŜliwe przyj

do materializacji. Dlatego kaŜdy człowiek dzisiaj

moŜe zajmować się Kabałš z jego ksišŜek.

Spo

ród czterech języków, przy pomocy których moŜna studiować

wiaty

duchowe, tanachiczny, język Talmudu, język Agady (legend) i kabalistyczny
język Kabały jest najbardziej efektywny i najbardziej prosty.

Ten, kto uczy się na jego podstawie, nie moŜe zrobić błędu w zrozumieniu
Kabały.Ten język nie posługuje się nazwami z naszego

wiata, korzysta ze

specjalnych terminów, bezpo

rednio wskazujšcych na naczynia duchowe,

obiekty duchowe, siły duchowe i ich stosunki.

Dlatego ten język jest najbardziej efektywny w celu wewnętrznego
posunięcia się do przodu, w celu wewnętrznej naprawy człowieka.Ten, kto
uczy się z utworów Baal ha-Sulama, z jego oryginalnych księg, kierowany
przez prawdziwego kabalistę, moŜe się nie obawiać, Ŝe się zaplšta.

Wielcy kabali

ci o konieczno ci studiowania Kabały

"Dzisiaj czas nakazuje zwiększenie zajęć wewnętrznš Torš. Księga "Zohar"
otwiera nowš drogę, tylko ona i jest w stanie otworzyć wrota Wybawienia."
Raw Kuk. Igrot Or 57.

"Masz wiedzieć, Ŝe wszystko, co piszę to tylko po to, by obudzić serca
talmudystów, starców i młodych do zajmowania się powaŜnie wewnętrznš
czę

ciš Tory." Raw Kuk. Igrot, 43.

"Pojęcie zaczyna się od tajnej Tory i tylko potem pojmujš pozostałe
czę

ci Tory. I tylko na samym końcu pojmujš jawnš, otwartš Torę." Gaon mi

Wilno, Modlitewnik.

"Zakaz na naukę Kabały był waŜny tylko do 1490 roku. A zaczynajšc od 1540
roku powinno się zachęcać wszystkich studiujšcych księgę "Zohar",
poniewaŜ tylko studiujšc "Zohar", ludzko

zbliŜy się do duchowego

zbawienia i do nadej

cia Mesjasza. Dlatego nie moŜna unikać studiowania

Kabały". Raw Azulaj, księga "Or ha-Chama".

"Nie jest moŜliwe przyj

cie do wielkiego oczyszczenia inaczej , niŜ za

pomocš studiowania Kabały, które jest najprostszš drogš, wystarczajšcš
nawet i dla słabych wiarš. Czego nie moŜna powiedzieć o zajęciach tylko
jawnš czę

ciš Tory, przez niš będš mogli oczy

cić się tylko wybrani i to

z wielkim trudem, lecz w Ŝadnym wypadku nie masy." Raw J.Aszlag.

"Biada tym, kto nie chce studiować "Zohar", poniewaŜ oni niosš

wiatu

nędzę, wojny i katastrofy". Tikunej ha-Zohar, Tikun 30.

"Studiowanie księgi "Zohar" jest wyŜej i bardziej poŜšdane, niŜ kaŜda
inna nauka." ACHID"A.

"Przyszłe wybawienie będzie tylko w skutek studiowania Tory, a głównie
zbawienie i przyj

cie Mesjasza zaleŜš tylko od studiowania Kabały." Gaon

mi Wilno, "Ewn szlema", 11, 3.

"Ten, kto mógł pojšć tajemnice Tory i nie dšŜył ich pojšć, tego czeka
surowa kara." Gaon mi Wilno, "Ewen szlema", cz.24.

"Wewnętrzna czę

Tory dana do Ŝycia wewnętrznego ciała, dla jego duszy,

a zewnętrzna czę

Tory dla zewnętrznego ciała. Zajmujšcy się tajemnicami

Tory, nie władne nad nimi nieczyste siły." Gaon mi Wilno, "Ewen szlema,
cz.27.

"Nie ma Ŝadnych ograniczeń na studiowanie księgi "Zohar"." Chafec Chaim.

"Gdyby moje pokolenie przysłuchało by się uwaŜnie mojemu głosowi,
studiowali by księgę "Zohar" juŜ od wieku dziewięcioletniego i w taki
sposób by uzyskiwali strach przed Stwórcš, a nie zewnętrznš uczono

Raw Ajzik z Komarno, księga "Nocar Chesed".

"Tylko za pomocš rozpowszechniania studiowania Kabały w masach zasłuŜy
cała ludzko

Wybawienie. Jak kaŜdy, tak i wszyscy razem, tylko pojmujšc

wewnętrznš, tajnš czę

Tory, wykonajš to, po co stworzeni. Dlatego

niezbędne jest rozpowszechnianie Kabały w masach, by zasłuŜyć przez to
przyj

cie Zbawiciela. Dlatego powinni my tworzyć centra naukowe, pisać

ksišŜki, by przy

pieszyć rozpowszechnianie się Wiedzy w masach." Raw

J.Aszlag "Przedmowa do ksišŜki "Panim Meirot".

"Bez wiedzy Kabały podobni do zwierzšt. Nawet Przykazania, które sš
wykonywane bez sensu, jak bezmózgie, podobne sš do zwierzšt, Ŝujšcych
siano, nie majšcych smaku u człowieka." Gaon mi Zydyczew "Sur mi ra we
ose tow".

"Nawołuję kaŜdego codziennie po

więcać czas studiowaniu Kabały, poniewaŜ

od tego zaleŜy oczyszczenie waszych dusz." Raw Icchak Kaduri.

"Poprzednio wystarczało studiować otwartš czę

Tory. Lecz juŜ dzisiaj,

tuŜ przed Wybawieniem (ludzko

ci od egoizmu i podniesienia się do poziomu

Stwórcy) konieczne jest studiowanie tajnej czę

ci Tory. PoniewaŜ

poprzednio nie był taki zaciekły egoizm w człowieku i dlatego wystarczało
otwartej czę

ci Tory jako metody naprawy przeciw temu egoizmowi. Lecz

dzisiaj, tuŜ przed Wybawieniem egoizm jest tak duŜy, Ŝe moŜe być
zrównowaŜony tylko tajnš Torš." Raw Simcha Bunim mi Przysk księga "Torat
Simcha", str. 57.

"Oni czyniš Torę suchš, poniewaŜ nie dšŜš do nauki Kabały. Bieda im,
przynoszšcym do tego

wiata nędzę, głód, uniŜenia, morderstwa i straty w

całym

wiecie." Tikunej Zohar (tikun 30).

"Zrozum, Ŝe duchowy brak osobistej odpowiedzialno

ci i ciemnota naszego

pokolenia, do którego podobnych nie było poprzednio, poniewaŜ studiujšcy
Torę oddalili się od badania jej Tajemnic." Raw J.Aszlag.

"W przyszło

ci otrzymaniem wiatła Ŝycia z księgi "Zohar" wyjdziemy z

wygnania.""Zohar" Naso, 90.

"Kabali

ci zobowišzujš kaŜdego studiować Kabałę, poniewaŜ jest w tym

szczególna wła

ciwo

, którš kaŜdy powinien wiedzieć: w studiowaniu

Kabały jest wielka osobliwo

w tym, Ŝe studiujšcy Kabałę w skutek swojej

chęci dowiedzieć się, co jest napisane, pobudza na siebie otaczajšce jego
duszę

wiatło. To

wiecenie, otrzymywane przez niego nieodczuwalnie, za

kaŜdym razem podczas nauki oczyszcza go i cišgnie do góry, do
doskonało

ci." Raw J.Aszlag "Przedmowa do Talmud Eser ha-Sfirot".

"Kiedy zaczniemy z miło

ciš studiować naukę Kabałę, wyjdziemy z wygnania.

Zajmujšcy się tylko Talmudem podobni do

lepych, gryzšcych cianę. I nie

mogš widzieć swoimi oczami tajemnic Tory. Nie ma Stwórca większej
rozkoszy, niŜ gdy człowiek zajmuje się Kabałš. I więcej, tylko po to i
stworzono człowieka, posłano do tego

wiata..." Chajm Vital, uczeń AR"I

"Wstęp do księgi "Szaar hakdamot".

Z "Przedmowy do Talmud Eser ha-Sfirot"

W pierwszych paragrafach "Przedmowy do Talmud Eser ha-Sfirot" wyja

nia

się przyczyna, która przyprowadza człowieka do studiowania Kabały:

1. Najgłówniejsze to - wysadzić w powietrze Ŝelaznš

cianę, która

oddziela nas od Kabały, zaczynajšc od zburzenia

wištyni i do naszych

czasów, która jest

ródłem wszystkich naszych męk. Lecz gdy zaczynam

zwracać się z propozycjš zajšć się Kabałš, natychmiast u człowieka
powstajš pytania:

A po co mi wiedzieć , ile aniołów na niebie, jak się nazywajš, czy nie
mogę wypełniać całš Torę bez tej wiedzy? To jest my

lš, Ŝe Kabała mówi o

rzeczach, nie majšcych zwišzku z naszym Ŝyciem, o pojęciach
abstrakcyjnych, dalekich i nam nieistotnych, Ŝe Kabała - to mistyka i
magia.

CzyŜ nie ustalili mędrcy, Ŝe najpierw konieczne jest napełnienie się
wiedzš z Talmudu? A któŜ moŜe być pewien, Ŝe juŜ wie całš otwartš Torę i
tylko tajnej Tory mu brakuje?

Boi się, Ŝe ucierpi wypełnianie Przykazań od studiowania Kabały. UwaŜa
się, Ŝe rozpoczynajšcy zajęcia Kabałš obowišzkowo osłabia przestrzeganie
Tory i Przykazań, poniewaŜ głównie się troszczy o zamiarze Przykazania,
lecz nie jej mechanicznym wypełnianiu.

Nawet kabali

ci pozwalajš zajmować się Kabałš nie wszystkim?

Wszyscy wierzšcy mego pokolenia odrzucajš studiowanie Kabały i radzš
wszystkim lepiej studiować Talmud.

2. Przyczyna niechęci studiowania Kabały tylko w tym, Ŝe ludzie nie
rozumiejš celu dzieła stworzenia. Z powodu nierozumienia celu dzieła
stworzenia powstajš pytania, nie dajšce człowiekowi spokoju: "W czym sens
mego Ŝycia? Gdzie jest przyczyna wszystkich moich cierpień?".

Nie zwaŜajšc na to, Ŝe przez wszystkie pokolenia ludzko

starała się

rozstrzygnšć te pytania, one dotychczas stojš przed nami,

widrujš nasz

mózg, uniŜajšc i bole

nie nas ranišc, lecz tak i pozostajš bez

odpowiedzi.

Zwykły sposób rozstrzygania tych pytań- zapomnieć o nich i dać pršdowi
Ŝ

ycia ponie

siebie, zapomnieć się w codzienno

ci. Dlatego studiowanie

Kabały odpowiada tylko temu, kto wewnštrz siebie zadaje te pytania, męczy
się imi, starajšc się odnale

odpowied

na nie.

Rzeczywi

cie, jeŜeli zwrócimy całš naszš uwagę i spróbujemy odpowiedzieć

tylko na jedno słynne pytanie, wszystkie wštpliwo

ci o konieczno ci

studiowania Kabały zniknš. I to pytanie, które zadajš wszyscy

miertelnicy: w czym sens mego Ŝycia? Innymi słowy lata naszego Ŝycia,

które kosztujš nam tak drogo, ten ból i męki, które doznajemy tylko po
to, by je skończyć, kto otrzymuje przyjemno

od tego?

Nikt nie znalazł odpowiedzi na to pytanie! A w nasze czasy nikt i nie
próbuje je rozstrzygnšć! I mimo to, pytanie pozostaje i w całej goryczy i
sile napada nas znienacka,

widruje nasz mózg i uniŜa, miesza nas z

prochem, równujšc ze zwierzętami do tego czasu, póki nie uciekamy do
znanego wyj

cia - dać potokowi Ŝycia bezsensownie nas ponie

, jak i

wczoraj.

3. Rozwišzanie tego zadania podaje się w Pismach: "Poznaj, jak dobry
Stwórca". A jest to moŜliwe tylko studiujšc Kabałę. Dlaczego kabali

zobowišzali kaŜdego uczenia się Kabały? PoniewaŜ jest w studiowaniu
Kabały wielka siła, o której powinni wszyscy wiedzieć, która opuszcza się
do kaŜdego, studiujšcego Kabałę.

Studiujšcy Kabałę, mimo Ŝe nie rozumiejš tego, co się uczš, lecz dzięki
chęci zrozumienia tego, co się studiuje, pobudzajš na siebie

wiatło,

otaczajšce ich dusze.

Przyczyna tego zjawiska w tym, Ŝe kaŜdy człowiek powinien osišgnšć swój
ostateczny, naprawiony stan, kiedy on zaszczyca się wszystkimi cudownymi
wiecznymi i doskonałymi duchowymi pojęciami, które Stwórca z góry
przyszykował, napełnić rozkoszš kaŜdego z nas.

I jeŜeli człowiek nie osišgnšł tego w tym Ŝyciu, to wraca ponownie i daje
się mu moŜliwo

osišgnšć to w następnej jego wędrówce itd... póki nie

osišgnie tego.

A póki człowiek jeszcze nie naprawił siebie, nie godzien otrzymywać
wyŜsze

wiatło, to

wiatło, które on powinien otrzymać w przyszło

ci,

istnieje na razie dokoła człowieka i nazywa się "otaczajšcym

wiatłem",

poniewaŜ jest w stanie stałej gotowo

ci i czeka , póki człowiek naprawi

swoje chęci i wtedy oblecze się całe to otaczajšce

wiatło w naprawione

chęci człowieka i będzie nazywało się "wewnštrznym

wiatłem".

Dlatego, gdy człowiek zajmuje się Kabałš, mimo Ŝe nie ma w nim jeszcze
naprawionych chęci, które mogły by się napełnić

wiatłem, lecz nazywajšc

podczas nauki imiona obiektów duchowych, ich czynno

cie, które majš

zwišzek z jego duszš, otaczajšce jego duszę

wiatło juŜ mu

wieci w

okre

lonym stopniu, nie oblekajšc się w jego duszę.

Lecz to

wiecenie, które człowiek otrzymuje za kaŜdym razem podczas

swoich zajęć Kabałš, przycišga do niego otaczajšce

wiatło, które go

naprawia swym zewnętrznym

wieceniem i zbliŜa człowieka do doskonało

ci i

wieczno

ci.

Z "Przedmowy do księgi "Zohar"

Dlaczego księga "Zohar" nie odkryła się pierwszym pokoleniom tysišce lat
temy i dlaczego komentarze na niš pojawiły się tylko w nasze czasy?

Sze

tysięcy lat istnienia

wiata dzieli się na trzy czę

ci: dwa

tysišce- chaosu, dwa tysišce - Tory i dwa tysišce lat - czas nadej

cia

Zbawiciela ludzko

ci od cierpień.

Pierwsze dwa tysišce lat ten nasz

wiat ziemski otrzymywał słabe

wiatło

duchowe, nazywane

wiatłem chaosu,

wiatłem Nefesz.

Podczas następnych dwóch tysięcy lat istnienia

wiata do wiata opu ciło

się

wiatło Ruach,

wiatło zwane "Torš". Dlatego juŜ wręczono Torę, lecz

jeszcze w postaci ogólnej, tylko do wypełniania. PoniewaŜ mimo Ŝe juŜ się
opuszczały bardziej wysokie dusze, niŜ w pierwsze dwa tysišce lat, lecz
one nie były jeszcze gotowe pojmować

wiat duchowy.

W cišgu ostatnich dwóch tysięcy lat w nasz

wiat obleka się

wiatło

Neszama,

wiatło Mesjasza. To

wiatło posiada siłę wycišgnięcia ludzko

z najniŜszego egoizmu, w którym ona się znajduje i podnie

jš do

duchowo

ci.

Dlatego przed poczštkiem odsłonięcia się

wiatła ostatnich dwóch

tysišcleci mšdro

"Zoharu" i całej nauki "Kabały" była ukryta od

wiata.

Lecz w czasy AR"I (15 wiek), gdy sze

tysięcy lat zbliŜyły się ku swemu

ostatniemu etapowi, odkryła się w naszym

wiecie wyŜsza mšdro

przez

AR"I. Lecz

wiat wcišŜ nie był gotów do przyjęcia tego

wiatła.

A teraz w nasze czasy, gdy juŜ zbliŜyli

my się do zakończenia ostatnich

dwóch tysięcy lat, dano pozwolenie odkryć wiedzę AR"I i księgi "Zohar"
całemu

wiatu, a zaczynajšc od naszego pokolenia, zacznie się odkrywać

wyŜsza wiedza coraz bardziej, póki się nie odkryje w pełnym zakresie.

Dlatego mimo Ŝe rzeczywi

cie pierwsze pokolenia przewyŜszajš ostatnie w

swojej cienko

ci zgodnie z prawem, "Ŝe bardziej cienkie wyjawiajš się na

poczštku" i dlatego dusze pierwszych dwóch tysišcy lat były nieskończenie
wyŜej naszych dusz.

A dlatego w nasze czasy, nie zwaŜajšc na to, Ŝe nasze dusze najgorsze z
całego wszech

wiata, poniewaŜ sš szczštkami tego, co jeszcze nie

ujawnione do naprawy, jak najbardziej niskie. Lecz jednocze

nie z tym

wła

nie one kończš sobš cały system

wiata i ogólnej duszy w cało

ci.

Dlatego tylko po skończeniu naprawy tych niskich dusz wyŜsze

wiatło moŜe

się odkryć, lecz nie wcze

niej. To jest opisane jeszcze w Talmudzie

(Traktat "Brachot",20):

"Nie zwaŜajšc na to, Ŝe pierwsze pokolenia sš bardziej waŜne niŜ ostatnie
z natury samych dusz, poniewaŜ bardziej czyste dusze pojawiajš się na

wiecie w celu swojej naprawy wcze niej, nie zwaŜajšc na to, Tora odkrywa

się wła

nie w ostatnich pokoleniach, ogólny poziom kończy się wła

nie na

ostatnich, one przycišgajš do siebie bardziej doskonałe

wiatło wbrew

temu, Ŝe ich przyroda jest najgorsza."

Dlatego zabrania się sprzeczać z mędrcami pierwszych pokoleń o
wypełnianiu Przykazań, przecieŜ co dotyczy praktycznej strony wypełniania
Przykazań w naszym

wiecie, pierwsze pokolenia sš bardziej doskonałe niŜ

ostatnie, poniewaŜ czynno

, wypełnienie pochodzi z naczyń (kilim,

sfirot) , a tajemnice Tory i intencje Przykazań - od

wiatła,

wypełniajšcego te naczynia

A jak wiadomo, naczynia i wypełniajšce je

wiatło sš we wzajemnej

zaleŜno

ci odwrotnej: w naczyniach poczštkowo dodajš się górne, jasne

czę

ci i dlatego pierwsze pokolenia były bardziej doskonałe od ostatnich

w czę

ci praktycznej. A ze

wiatłem na odwrót: najpierw wchodzš niŜsze,

słabe

wiatła i dlatego niskie dusze w duchowo

ci sš bardziej doskonałe,

niŜ pierwsze.

W kaŜdym elemencie wszech

wiata jest wewnętrzna i zewnętrzna czę

ci. I w

kaŜdym człowieku jest wewnętrzna czę

- punkt w sercu i zewnętrzna czę

- jego chęci egoistczne.

JeŜeli człowiek przez naukę Kabały usila, wywyŜsza swojš czę

wewnętrznš

w stosunku do zewnętrznej, czynišc wysiłki na wywyŜszenie duszy i tylko z
konieczno

ci podtrzymuje potrzeby ciała, on przyczynia się do tego, Ŝe i

wiecie ogólnie wywyŜsza się czę

duchowa, a zewnętrzna słabnie.

Lecz jeŜeli człowiek zaniŜa rozwój duchowy, studiowanie Kabały, on uniŜa
wewnętrznš czę

wiata, przyczyniajšc się do wywyŜszenia zewnętrznej

czę

ci wiata.

I to prowadzi do tego, Ŝe zewnętrzna czę

narodów

wiata bierze górę nad

wewnętrznš czę

ciš, najgorsze, najbardziej szkodliwe, niszczšce wiat

wywyŜszajš się i biorš górę nad wewnętrznš czę

ciš, nad sprawiedliwymi

narodów

wiata i czyniš straszne zniszczenia i rze

nie.

Prawdziwe

ródła duchowe

Tym, kto pragnie pojšć

wiat duchowy, rekomenduje się czytać tylko księgi

wielkich kabalistów naszych czasów: rawa Jehudy Aszlaga i jego starszego
syna rawa Barucha Aszlaga. W ich dziełach zawarta jest współczesna
metodyka pojęcia duchowo

ci, zrozumiała duszom naszego pokolenia.

To nie znaczy, Ŝe wszystkie inne księgi nie sš prawidłowe, one nie
odpowiadajš naszym duszom, poniewaŜ sš napisane w innych epokach.

KsišŜki rawa Jehudy Aszlaga:

"Darowanie Tory" ("Matan Tora")
"Owoce mšdro

ci" ("Pri chacham")

"Zbiór przedmów" ("Sefer ha-Akdamot")
"Nauka o dziesięciu Sfirotach" ("Talmud Eser ha-Sfirot")
"Wrota zamiarów" ("Bejt szaar ha-Kawanot")
"Jasne

wiatło" ("Or ha-Bair")

"Jarzšcy kamień" ("Ewen sapir")