background image

 

                                                                   

PŁYTY KOMPAKTOWE 

Wst

ę

 

 

Zapis d

ź

wi

ę

ku na dysku (płycie) znany jest od bardzo dawna. 

Sposób zapisywania analogowy, polegaj

ą

cy na odci

ś

ni

ę

ciu w tworzywie 

rowka o gł

ę

boko

ś

ci zale

Ŝ

nej od warto

ś

ci chwilowej d

ź

wi

ę

ku 

charakteryzuje si

ę

 du

Ŝą

 podatno

ś

ci

ą

 na zakłócenia, wywołane np. 

zabrudzeniem płyty (trzaski, doprowadzaj

ą

ce wielu melomanów do 

szału) i zniekształcenia, wywołane np. ograniczeniami konstrukcyjnymi 

(nierównomierno

ść

 obrotu talerza, drgania, pasmo przetwornika). Jest 

poza tym mało trwały, co powoduje zniekształcenia proporcjonalne do 

zu

Ŝ

ycia. 

 

Płyta kompaktowa (inne nazwy - dysk kompaktowy, fonodysk) jest 

pierwszym urz

ą

dzeniem elektronicznym, w którym zastosowano cyfrowy 

zapis d

ź

wi

ę

ku. Ostatnie lata charakteryzuj

ą

 si

ę

 niebywałym rozkwitem 

technik opartych o zapis optyczny na dyskach kompaktowych i 

pojawieniem si

ę

 coraz to nowszych urz

ą

dze

ń

 wykorzystuj

ą

cych te 

techniki. Oprócz wcze

ś

niej znanych zastosowa

ń

, dotycz

ą

cych typowych 

odtwarzaczy audio-CD, bezkontaktowy optyczny zapis informacji 

znajduje szerokie wykorzystanie w aplikacjach multimedialnych, we 

background image

 

                                                                   

wszelkiego rodzaju grach komputerowych, jako mapy terenowe i 

miejskie, słowniki i dane encyklopedyczne, przewodniki podró

Ŝ

y i inne 

du

Ŝ

e zbiory informacji nie podlegaj

ą

ce ci

ą

głym zmianom.  

 

 

Główne zalety zapisu cyfrowego na płytach CD: 

- szerokie pasmo przenoszenia ze stał

ą

 charakterystyk

ą

  

- du

Ŝ

y odst

ę

p sygnału od szumu 

- n-ta kopia jest jako

ś

ci oryginału 

- b. du

Ŝ

e tłumienie przesłuchów mi

ę

dzykanałowych 

- małe wymiary,  

- du

Ŝ

a g

ę

sto

ść

 zapisu,  

- wierno

ść

 odtwarzania,  

- odporno

ść

 na zabrudzenia, zadrapania  

- trwało

ść

 zapisu 

- odporno

ść

 na zniekształcenia i zakłócenia sygnału. 

background image

 

                                                                   

Rys historyczny 

 

CD, czyli płyta kompaktowa, jest dzieckiem dwóch pot

ęŜ

nych 

koncernów elektronicznych - europejskiego Philipsa i japo

ń

skiego Sony. 

Paradoksalnie powstała ona jako produkt uboczny, gdy

Ŝ

 pocz

ą

tkowe 

prace prowadzone w laboratoriach Philipsa na temat optycznego zapisu 

informacji dotyczyły systemu rejestracji obrazów telewizyjnych, znanego 

jako Laser Vision - LV.  

 

Pierwszy laboratoryjny model tzw. dyskowidu zaprezentowano ju

Ŝ

 

w 1972 roku. Prace nad rejestracj

ą

 płytow

ą

 obrazu zostały jednak 

przyhamowane ze wzgl

ę

du na ogromny wzrost popularno

ś

ci, a co za 

tym idzie komercyjny sukces systemu magnetowidowego. Powstała 

koncepcja, by nabyte do

ś

wiadczenia dotycz

ą

ce zapisu optycznego 

wykorzysta

ć

 wła

ś

nie w dziedzinie rejestracji d

ź

wi

ę

ku na płycie.

 

Współpraca firm zaowocowała powstaniem systemu Compact Disk, 

opartego ju

Ŝ

 wtedy o 16-bitow

ą

 modulacj

ę

 PCM, zastosowanie nowego 

rodzaju kodu korekcji bł

ę

dów CIRC i specjalnego kodu kanałowego 

EFM. Pierwsza publiczna prezentacja odtwarzacza CD nast

ą

piła w 1980 

roku, a za autorów rozwi

ą

zania uwa

Ŝ

a si

ę

 Holendra Lodewijka Ottensa i 

Japo

ń

czyka Toshidat

ę

 Doi.  

 

Wylansowana z powodzeniem płyta kompaktowa nosiła oficjaln

ą

 

nazw

ę

 CD-DA (Compact Disk Digital Audio ). Dla zapewnienia 

zgodno

ś

ci systemu, w oparciu o który wielu producentów zacz

ę

ło 

wytwarza

ć

 ju

Ŝ

 nowe wyroby, opracowano zbiór podstawowych ustale

ń

 i 

parametrów. Format CD-DA był tak dobrze przemy

ś

lany i opracowany, 

Ŝ

e nie tylko (co jest wielk

ą

 rzadko

ś

ci

ą

) został przyj

ę

ty jako 

znormalizowany system 

ś

wiatowy, ale tak

Ŝ

e stanowi do tej pory baz

ę

 dla 

kolejnych opracowa

ń

 i ustale

ń

 nowych standardów. Stało si

ę

 to głównie 

background image

 

                                                                   

z powodu perspektywicznie sformułowanych zało

Ŝ

e

ń

. Na płycie, która 

miała pierwotnie słu

Ŝ

y

ć

 zapisowi muzyki, przewidziano ju

Ŝ

 wówczas 

mo

Ŝ

liwo

ść

 rejestracji dodatkowych danych. Umo

Ŝ

liwiło to wykorzystanie 

płyty kompaktowej w wielu innych zastosowaniach.  

 

Z niewielkim opó

ź

nieniem w stosunku do CD-DA pojawiła si

ę

 

pami

ęć

 dyskowa CD-ROM, wykorzystywana w zastosowaniach 

komputerowych jako dodatkowy, zewn

ę

trzny no

ś

nik informacji masowej 

typu Read Only Memory (pami

ęć

 tylko do odczytu). Niedogodno

ś

ci

ą

 płyt 

o formacie CD-DA była niemo

Ŝ

liwo

ść

 powtórnego zapisu, czyli 

wykorzystania ich podobnie do kaset magnetofonowych. Szybki rozwój 

technologii umo

Ŝ

liwił jednak zmian

ę

 tej sytuacji i wprowadzenie na rynek 

płyt i urz

ą

dze

ń

 umo

Ŝ

liwiaj

ą

cych powtórn

ą

 rejestracj

ę

.  

Funkcjonowanie płyty kompaktowej - system optyczny płyty CD-DA 

 

Optyczna płyta kompaktowa z zapisem cyfrowym (CD) ma kształt  

kr

ąŜ

ka o 

ś

rednicy 120 mm i grubo

ś

ci 1,2 mm, z otworem (zał

ą

cznik 1).  

 

 

 

background image

 

                                                                   

Składa si

ę

 on z jednej strony z podło

Ŝ

a no

ś

nego wykonanego z 

prze

ź

roczystego tworzywa sztucznego (polikarbonylu - inaczej 

poliw

ę

glanu) o grubo

ś

ci prawie 1,2 mm - tworzywo to jest stosowane do 

wyrobu szkieł okularowych.  

 

Na podło

Ŝ

e, b

ę

d

ą

ce jednocze

ś

nie warstw

ą

 ochronn

ą

, jest 

naniesiona odbijaj

ą

ca 

ś

wiatło bazowa warstwa aluminiowa, która jest 

no

ś

nikiem informacji. Warstwa ta jest niezwykle cienka i ma grubo

ść

 ok. 

50 nm. 

 

Z drugiej strony płyty jest ona chroniona przez warstw

ę

 specjalnego 

lakieru o grubo

ś

ci ok. 15 um, na której jest nadrukowana etykieta płyty.  

 

 

 

background image

 

                                                                   

 

Na bazowej warstwie informacyjnej s

ą

 zakodowane dane w postaci 

mikroskopijnych zagł

ę

bie

ń

 (z ang. pitów) o zmiennej długo

ś

ci i zmiennej 

odległo

ś

ci wzajemnej - gł

ę

boko

ść

 pitu wynosi od 0,11 - 0,2 

µ

m. Pity s

ą

 

umieszczone na spiralnej 

ś

cie

Ŝ

ce, prowadz

ą

cej od wewn

ą

trz na 

zewn

ą

trz płyty.  

  

   

   

 

  

 

Odczyt zakodowanej informacji jest dokonywany za pomoc

ą

 wi

ą

zki 

promieniowania laserowego, przedostaj

ą

cej si

ę

 przez prze

ź

roczyst

ą

 

warstw

ę

 poliw

ę

glanu i dokładnie zogniskowanej na informacyjnej 

powierzchni bazowej. 

 

Przenikaj

ą

c do warstwy poliw

ę

glanu wi

ą

zka laserowa daje na jego 

powierzchni zewn

ę

trznej rozogniskowan

ą

 plam

ę

 o 

ś

rednicy około 1 mm, 

podczas gdy na powierzchni bazowej 

ś

rednica plamki 

ś

wietlnej wynosi 

około 0,5 

µ

m. Wybór soczewki ogniskuj

ą

cej o tak krótkiej ogniskowej jest 

podyktowany konieczno

ś

ci

ą

 miniaturyzacji rozmiarów odtwarzacza, a 

tak

Ŝ

e potrzeb

ą

 zmniejszenia wpływu ewentualnych zanieczyszcze

ń

 czy 

zarysowa

ń

 powierzchni płyty na jako

ść

 odczytu. 

background image

 

                                                                   

 

Odporno

ść

 na zanieczyszczenia i zadrapania 

 

Wi

ą

zka laserowa ma na powierzchni warstwy ochronnej 

stosunkowo du

Ŝą

 

ś

rednic

ę

 w porównaniu ze 

ś

rednic

ą

 plamki skupionej 

na dnie pitu.  

 

Mimo zastosowania kodu korekcyjnego CIRC jest to tak

Ŝ

przyczyn

ą

 niewielkiej wra

Ŝ

liwo

ś

ci dysku CD na zanieczyszczenia (nawet 

du

Ŝ

e) czy zadrapania eksploatacyjne – wyja

ś

nia to rysunek.  

                                                       

φ

  0,5 

µ

m                         pit (zagł

ę

bienie)                            

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

warstwa 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

odbijaj

ą

ca 

warstwa 

prze

ź

roczysta                        

φ

 1 mm       zadrapania      zanieczyszczenia 

(poliw

ę

glan) 

 

 

Z wielko

ś

ci zogniskowanej plamki promieni laserowych, parametrów 

mechanicznych cało

ś

ci systemu oraz z ustalonej długo

ś

ci fali promienia 

laserowego (~760 nm - podczerwie

ń

, chocia

Ŝ

 stosuje si

ę

 coraz krótsze) 

wynika szeroko

ść

 

ś

cie

Ŝ

ki (a zarazem szeroko

ść

 pitów), wynosz

ą

ca około 

0,6 

µ

m oraz odst

ę

p pomi

ę

dzy 

ś

cie

Ŝ

kami, maj

ą

cy warto

ść

 około 1,6 

µ

m.  

 

background image

 

                                                                   

 

G

ę

sto

ść

 zapisanej informacji na płycie CD jest bardzo du

Ŝ

a.  

Wa

Ŝ

ne – podstawowe parametry zapisu na CD:  

• 

elementarna jednostka informacji zajmuje 

ś

rednio powierzchni

ę

 ok. 

1,1 

µ

m

2

, tzn. na 1 mm

2

 zawarto ok. 1,2 Mbit informacji 

• 

długo

ść

 spirali na płycie o 

ś

rednicy 12 cm wynosi około 

kilometrów  

• 

du

Ŝ

a g

ę

sto

ść

 informacji pozwala na zapisanie ok. 80 min d

ź

wi

ę

ku 

stereofonicznego 

• 

cz

ę

stotliwo

ść

 próbkowania 44,1 kHz 

• 

próbkowanie (gł

ę

boko

ść

 bitowa) 16 bitów 

• 

pr

ę

dko

ść

 zapisu ok. 1,3 m/sek 

• 

obroty 200 ÷ 500 obr/min z niemierzaln

ą

 nierównomierno

ś

ci

ą

 

• 

charakterystyka cz

ę

stotliwo

ś

ciowa ok. 20 Hz ÷ 20 kHz (stała) 

• 

odst

ę

p sygnału od szumu > 90 dB 

• 

tłumienie mi

ę

dzykanałowe > 90 dB 

• 

współczynnik zawarto

ś

ci harmonicznych < 0,005 %

 

 

 

 

 

 

Zasad

ę

 optycznego odczytu danych z płyty kompaktowej 

zobrazowano na zał

ą

czniku 2.  

background image

 

                                                                   

 

 

Ź

ródło promieniowana laserowego jest umieszczone w ognisku 

soczewki kolimacyjnej, zmieniaj

ą

cej wi

ą

zk

ę

 rozbie

Ŝ

n

ą

 na równoległ

ą

 o 

długiej ogniskowej. Wytworzona wi

ą

zka promieni jest zogniskowana na 

drugim ko

ń

cu toru laserowego przez inn

ą

 soczewk

ę

 umieszczon

ą

 tu

Ŝ

 

pod płyt

ą

 kompaktow

ą

. Sterowanie poło

Ŝ

eniem tej soczewki zarówno w 

pionie, jak i w poziomie odbywa si

ę

 elektromagnetycznie. 

 

Specjalny układ optyczny, zło

Ŝ

ony z pryzmatów polaryzuj

ą

cych 

powoduje, 

Ŝ

e promienie pierwotne s

ą

 przepuszczane bez przeszkód, 

natomiast promienie odbite od powierzchni bazowej s

ą

 kierowane przez 

lustrzan

ą

 powierzchni

ę

 pryzmatu na fotodiod

ę

. Promie

ń

 laserowy, 

padaj

ą

cy na wyst

ę

p na powierzchni bazowej płyty jest całkowicie 

odbijany i odczytywany przez fotodiod

ę

. Natomiast promie

ń

 

napotykaj

ą

cy na zagł

ę

bienie jest wygaszany z powodu tzw. rezonansu 

wn

ę

kowego. 

background image

 

                                                                   

10 

 

Zjawisko wygaszania promienia odbitego od dna pitu polega na 

tym, 

Ŝ

e gł

ę

boko

ść

 pitu jest równa 

1

/

4

 długo

ś

ci fali promieniowania 

ś

wiatła 

laserowego w warstwie poliw

ę

glanu. Warstwa ta ma współczynnik 

załamania 

ś

wiatła = 1,5. Zatem 

ś

wiatło lasera o długo

ś

ci fali - 760nm = 

0,76 

µ

m w warstwie ochronnej ma długo

ść

 fali = 0,76 : 1,5 = 0,5 

µ

m. Pity 

maj

ą

 gł

ę

boko

ść

 ok. 0,11 ÷ 0,15 

µ

m, co stanowi 1/4 

λ

 

ś

wiatła lasera. Pity 

te tworz

ą

 tzw. rezonator wn

ę

kowy dla okre

ś

lonej długo

ś

ci fali 

ś

wietlnej.  

Wskutek interferencji pomi

ę

dzy falami odbitymi od dna pitu i płaszczyzny 

bazowej, nast

ę

puje prawie całkowita eliminacja promieni odbitych od 

dna pitu. Dzi

ę

ki temu pr

ą

d odczytu z diody detekcyjnej charakteryzuje 

si

ę

 wył

ą

cznie dwoma stanami binarnymi. Zatem 

ś

wiatło padaj

ą

c raz na 

zagł

ę

bienie, raz na powierzchni

ę

 bazow

ą

 płyty moduluje pr

ą

d diody 

detekcyjnej.  

 

Z powy

Ŝ

szego opisu wynika, jak istotn

ą

 rol

ę

 spełnia precyzja 

działania serwomechanicznego systemu ogniskowania i naprowadzania 

na 

ś

lad oraz dokładno

ść

 obrotów dysku. Aby sobie u

ś

wiadomi

ć

, o jak

ą

 

precyzj

ę

 tu chodzi, wyobra

ź

my sobie płyt

ę

 CD w 1000-krotnym 

powi

ę

kszeniu. Wówczas 

ś

rednica dysku wynosiłaby 120 m, odległo

ść

 

mi

ę

dzy s

ą

siaduj

ą

cymi zwojami spirali -1,6 mm, szeroko

ść

 zagł

ę

bienia - 

0,6 mm, a jego gł

ę

boko

ść

 zaledwie dostrzegalna - 0,1 mm. Tak bardzo 

du

Ŝ

ej dokładno

ś

ci 

ś

ledzenia nie mo

Ŝ

na zapewni

ć

 w drodze 

mechanicznej. Wła

ś

ciwo

ś

ci fizyczne poliw

ę

glanu i narz

ę

dzi tłocznych 

przy nawet najlepszym przeprowadzeniu procesu produkcyjnego nie 

zapewniaj

ą

 tak ostrych tolerancji w zakresie niecentryczno

ś

ci dysku i 

falisto

ś

ci jego powierzchni. 

background image

 

                                                                   

11 

Stabilizacja pr

ę

dko

ś

ci obrotowej 

 

Sygnał kontroluj

ą

cy pr

ę

dko

ść

 wirowania silnika obracaj

ą

cego dysk 

jest wytwarzany przez generator kwarcowy synchronizowany sygnałem 

taktuj

ą

cym kodera, zarejestrowanym w ka

Ŝ

dej ramce sygnału 

cyfrowego. Przy tej stabilno

ś

ci w odtwarzanym sygnale d

ź

wi

ę

kowym nie 

wyst

ę

puje dr

Ŝ

enie ani kołysanie d

ź

wi

ę

ku (ang. wow and flutter).  

System ogniskowania i utrzymywania plamki na 

ś

cie

Ŝ

ce zapisu    

 

W systemie autokorekcji ogniskowania wykorzystano fotodiod

ę

 o 

specjalnej konstrukcji. Jej warstwa fotoczuła jest podzielona na 4 

wzajemnie odizolowane sektory (dioda kwadrantowa). 

 

Je

ś

li promieniowanie lasera jest zogniskowane prawidłowo, to jego 

cz

ęść

 odbita pada równomiernie na wszystkie sektory. W przypadku 

niewła

ś

ciwego ogniskowania promieniowanie odbite o

ś

wietla 

nierównomiernie poszczególne sektory, co powoduje generacj

ę

 sygnału 

korekcyjnego słu

Ŝą

cego do podnoszenia lub opuszczania cewki 

obejmuj

ą

cej soczewk

ę

 ogniskuj

ą

c

ą

. Na podobnej zasadzie działa 

system utrzymywania plamki na 

ś

cie

Ŝ

ce zapisu.  

 

W jednym z rozwi

ą

za

ń

, uznanym za najbardziej niezawodne, 

korzysta si

ę

 w tym celu z dwóch pomocniczych promieni laserowych 

utworzonych przez rozszczepienie dyfrakcyjne wi

ą

zki podstawowej. 

Plamki promieni pomocniczych przebiegaj

ą

 po jednej i drugiej stronie 

ś

cie

Ŝ

ki zapisu, jedna przed, druga za, plamk

ą

 sygnałow

ą

. Je

ś

li promie

ń

 

odczytuj

ą

cy zboczy ze 

ś

ladu, to pr

ą

dy wytworzone w dodatkowych 

sektorach fotodiody przez odbite wi

ą

zki pomocnicze staj

ą

 si

ę

 nierówne i 

układ korekcyjny przesunie odpowiednio głowic

ę

 z soczewk

ą

Mo

Ŝ

liwo

ś

ci korekcji wynosz

ą

 zwykle około 100 

ś

rednic plamki 

wybieraj

ą

cej.  

background image

 

                                                                   

12 

 

Zapis 

 

Podstawowymi elementami informacji s

ą

 zagł

ę

bienia (pity), 

naniesione na dysk w czasie procesu produkcji. Układaj

ą

 si

ę

 one wzdłu

Ŝ

 

spiralnej 

ś

cie

Ŝ

ki, rozwini

ę

tej od 

ś

rodka na zewn

ą

trz dysku. Szeroko

ść

 

zagł

ę

bienia waha si

ę

 od 0,5 do 0,6 

µ

m. Długo

ść

 pitów zawiera si

ę

 

mi

ę

dzy 0,87 ÷ 3,18 

µ

m. 

 

Przy zapisie np. sygnału stereofonicznego dwa sygnały analogowe, 

L i P, s

ą

 filtrowane (20 Hz ÷ 20kHz), po czym w czasie T=

1

/

44100

 s 

pobiera si

ę

 dwie próbki, przetworzone na dwa słowa 16-bitowe, w ci

ą

gu 

L, P, L, P itp.  

 

Szybko

ść

 transmisji wynosi zatem

V

=  2 (kanały) x 16 (bitów / słowo) x 44100 (słów / sek) =  1,41 Mbit/s. 

* * *  

 

Informacje na dysku s

ą

 zgrupowane w bloki, nazywane ramkami. 

Ka

Ŝ

da ramka zawiera sub-kody, zawieraj

ą

ce informacje dodatkowe 

oraz bity kontrolne umo

Ŝ

liwiaj

ą

ce korekcj

ę

 bł

ę

dów. 

Subkody zawieraj

ą

 nast

ę

puj

ą

ce informacje: 

- liczba utworów zawartych na dysku 

- numer odtwarzanego utworu 

- czas trwania w minutach i sekundach 

- nazwa producenta 

- rok produkcji i numer serii. 

 

Subkody mog

ą

 te

Ŝ

 zawiera

ć

 informacje tekstowe, np. tekst 

piosenki, wykonawców, autorów, a tak

Ŝ

e krótkie obrazy wizyjne. 

background image

 

                                                                   

13 

Wytwarzanie płyt tłoczonych 

 

Aby wyprodukowa

ć

 seri

ę

 dysków CD-DA, nale

Ŝ

y najpierw wykona

ć

 

matryc

ę

, czyli „dysk - matk

ę

”.  

 

Zmodulowane 

ś

wiatło lasera pada na obracaj

ą

c

ą

 si

ę

 szklan

ą

 płyt

ę

idealnie wypolerowana metodami stosowanymi w produkcji luster 

teleskopów kosmicznych. Płyta pokryta jest materiałem 

ś

wiatłoczułym, o 

grubo

ś

ci 0,1

µ

m.  

 

Zapis zaczyna si

ę

 od 

ś

rodka płyty z pr

ę

dko

ś

ci

ą

 500 obr/min i 

ko

ń

czy na obrze

Ŝ

u z pr

ę

dko

ś

ci

ą

 200 obr/min.  

 

Przy produkcji płyt z tej matrycy musi by

ć

 zachowana bardzo du

Ŝ

czysto

ść

 powietrza (jak przy produkcji układów scalonych, nie wi

ę

cej jak 

kilkadziesi

ą

t cz

ą

stek o 

ś

rednicy 0,5 

µ

m /m

3 

, w pomieszczeniu 

produkcyjnym panuje nadci

ś

nienie). Cz

ą

steczki dymu papierosowego 

maj

ą

 

ś

rednic

ę

 do 6 

µ

m.  

 

Na

ś

wietlon

ą

 płyt

ę

 po wywołaniu trawi si

ę

 w miejscach 

na

ś

wietlonych, po czym pokrywa elektrolitycznie bardzo cienk

ą

 

(prze

ź

roczyst

ą

) warstw

ą

 srebra. Warstw

ę

 t

ę

 oddziela si

ę

 od płyty i 

pokrywa warstw

ą

 niklu, która słu

Ŝ

y jako podło

Ŝ

e do wykonania grubszej 

matrycy ze stopów metali. Matryca słu

Ŝ

y do wytłaczania płyt z tworzywa. 

Po wytłoczeniu i zastygni

ę

ciu zapis na tworzywie pokrywa si

ę

 warstw

ą

 

aluminium, która odbija 

ś

wiatło lasera. Nast

ę

pnie pokrywa si

ę

 to 

wszystko warstwa ochronn

ą

 o grubo

ś

ci ok. 1,1 mm, wycina otwór z 

dokładno

ś

ci

ą

 

±

 50 

µ

m i obrabia kraw

ę

dzie. 

 

 

 

 

 

 

background image

 

                                                                   

14 

Płyty zapisywalne

 

 

Rozwój technologii spowodował pojawienie si

ę

 rozwi

ą

za

ń

umo

Ŝ

liwiaj

ą

cych zapis danych na płycie kompaktowej bezpo

ś

rednio 

przez u

Ŝ

ytkownika. W

ś

ród tych rozwi

ą

za

ń

 mo

Ŝ

na wyró

Ŝ

ni

ć

 techniki z 

mo

Ŝ

liwo

ś

ci

ą

 jednokrotnego zapisu oraz wielokrotnego zapisu. 

Zapis jednokrotny 

 

Jest to format nazwany CD-R (Compact Disk Recordable). Sposób 

zapisu jednokrotnego jest obecnie realizowany ró

Ŝ

nymi metodami 

(opiszemy trzy najcz

ęś

ciej stosowane).  

 

Metoda 1.   Bazowa powierzchnia odbijaj

ą

ca płyty pokryta zostaje 

mikroskopijnymi p

ę

cherzykami gazu wydobywanymi ze specjalnej 

domieszki przez promie

ń

 laserowy o podwy

Ŝ

szonej energii. Zgrupowania 

tych p

ę

cherzyków tworz

ą

 swojego rodzaju pity o innej zdolno

ś

ci 

załamania 

ś

wiatła, co umo

Ŝ

liwia rozró

Ŝ

nienie odbijanego przez nie 

ś

wiatła wytwarzanego przez normalny ju

Ŝ

 promie

ń

 laserowy u

Ŝ

ywany 

podczas odczytu.  

 

Metoda 2.   Inn

ą

 metod

ą

 jest zastosowanie w miejsce aluminiowej 

warstwy bazowej materiału krystalicznego, zmieniaj

ą

cego sw

ą

 struktur

ę

 

na tzw. amorficzn

ą

, zmieniaj

ą

c

ą

 k

ą

t odbicia promienia pod wpływem 

nagrzania przez promie

ń

 

ś

wietlny o du

Ŝ

ej energii.  

 

Metoda 3.  Pomi

ę

dzy warstw

ą

 ochronn

ą

 a odbijaj

ą

c

ą

 powierzchni

ą

 

bazow

ą

 jest umieszczana fotoczuła warstwa. W charakterze powierzchni 

odbijaj

ą

cej jest tu stosowany specjalny stop złota. Podczas zapisu 

wysokoenergetyczna wi

ą

zka laserowa zapisu jest ogniskowana na 

powierzchni naniesionego pokrycia. Pod wpływem promieniowana 

materiał pokrycia odparowuje i powstaj

ą

 domeny o innym współczynniku 

pochłaniania 

ś

wiatła. W ten sposób nanoszone s

ą

 pity. 

background image

 

                                                                   

15 

Zapis wielokrotny 

 

Jest to format nazwany CD-RW (Rewriteable). 

 

Sposoby wielokrotnego zapisu informacji na płytach kompaktowych 

s

ą

 oparte na metodzie magneto-optycznej.  

 

Tak

Ŝ

e i w tym przypadku zasada tworzenia pitów polega na lokalnej 

zmianie struktury warstwy, tak aby padaj

ą

cy promie

ń

 laserowy odbijał si

ę

 

od niej pod innym k

ą

tem. 

 

Jednak

Ŝ

e w technikach magneto-optycznych musi istnie

ć

 

mo

Ŝ

liwo

ść

 przywrócenia struktury warstwy do stanu pierwotnego. Dyski 

tego typu zawieraj

ą

 terbowo-ferrytowo-kobaltow

ą

 warstw

ą

 magnetyczn

ą

 

(zał

ą

cznik 3).  

 

 

background image

 

                                                                   

16 

 

Nad płyt

ą

 znajduje si

ę

 elektromagnes polaryzuj

ą

cy, którego warto

ść

 

pola jest tak dobrana, by pod jego wpływem w normalnych warunkach 

nie była mo

Ŝ

liwa zmiana aktualnego stanu namagnesowania warstwy. 

 

Je

Ŝ

eli jednak impuls laserowy pada na okre

ś

lony punkt warstwy, 

wówczas zostaje ona w tym miejscu podgrzana, co powoduje jej 

rozmagnesowanie. Podczas ochładzania ukierunkowanie magnetyczne 

tego mikroobszaru zmienia si

ę

 zgodnie z kierunkiem przyło

Ŝ

onego pola 

magnetycznego i pozostaje ju

Ŝ

 w nowym poło

Ŝ

eniu. Zmiana tego 

poło

Ŝ

enia mo

Ŝ

e nast

ą

pi

ć

 po ponownym podgrzaniu warstwy przy 

równoczesnej zmianie kierunku pola magnetycznego.  

 

Aby było mo

Ŝ

liwe rozmagnesowanie materiału, temperatura 

warstwy musi przekroczy

ć

 tzw. punkt Curie.  

 

Podczas odczytu jest wykorzystywany efekt Kerra, polegaj

ą

cy na 

skr

ę

ceniu płaszczyzny polaryzacji odbitego 

ś

wiatła laserowego w 

zale

Ŝ

no

ś

ci od stanu namagnesowania no

ś

nika. Odbita wi

ą

zka jest 

przepuszczana przez filtr polaryzacyjny, który kieruje j

ą

, w zale

Ŝ

no

ś

ci od 

zawarto

ś

ci 

ś

ladu, do jednego z dwóch fotodetektorów, gdzie po analizie 

porównawczej jest oceniana zawarto

ść

 bitowa odczytywanej informacji. 

 

Płyty magneto-optyczne mo

Ŝ

na zapisywa

ć

 i kasowa

ć

 do miliona 

razy.  

MiniDisc 

 

W urz

ą

dzeniach tych s

ą

 stosowane dyski magneto-optyczne o 

ś

rednicy 2,5 cala (64 mm).  

 

Przy tak małych rozmiarach no

ś

nika, dla zachowania podobnego 

jak w dyskach o 

ś

rednicy 12 cm ł

ą

cznego czasu odtwarzania całej płyty 

(ok. 74 min), zastosowano specjaln

ą

 metod

ę

 kompresji danych ATRAC. 

  

 

background image

 

                                                                   

17 

Odporno

ść

 na wstrz

ą

sy 

 

Wra

Ŝ

liwo

ść

 na wstrz

ą

sy, która jest najpowa

Ŝ

niejsz

ą

 wad

ą

 

wszystkich odtwarzaczy CD, wyeliminowano dzi

ę

ki zastosowaniu 

buforowej pami

ę

ci RAM o du

Ŝ

ej pojemno

ś

ci. Dane po odczycie i 

zdekodowaniu napływaj

ą

 z szybko

ś

ci

ą

 około 1,4 Mb/s, podczas gdy 

system wymaga zwykle strumienia danych o szybko

ś

ci przepływu 0,3 

Mb/s. Dzi

ę

ki temu tworzy si

ę

 zapas informacji, który jest czasowo 

przechowywany we wspomnianej pami

ę

ci buforowej, nosz

ą

cej nazw

ę

 

Shock-Proof-Memory. Pami

ęć

 ta jest aktualizowana na bie

Ŝą

co i mo

Ŝ

pomie

ś

ci

ć

 kilka, kilkana

ś

cie sekund zapisanego na płycie materiału 

fonicznego. Je

Ŝ

eli pod wpływem wstrz

ą

su funkcjonowanie układu 

naprowadzaj

ą

cego promie

ń

 laserowy zostanie zakłócone, wówczas 

dzi

ę

ki zmagazynowanemu zapasowi informacji odtwarzanie przebiega 

dalej prawidłowo, a kilkusekundowy okres czasu w wi

ę

kszo

ś

ci 

wypadków wystarcza do odszukania wła

ś

ciwego miejsca na dysku i 

wznowienia odczytu. 

Szybko

ść

 obrotowa no

ś

nika 

 

W wiruj

ą

cych no

ś

nikach informacji s

ą

 wykorzystywane dwie 

podstawowe metody stosowania pr

ę

dko

ś

ci obrotowych - CAV (Constant 

Angular Velocity) i CLV (Constant Linear Velocity).  

 

W no

ś

nikach opartych o metod

ę

 CAV wiruj

ą

cy dysk obraca si

ę

 ze 

stał

ą

 pr

ę

dko

ś

ci

ą

 k

ą

tow

ą

. Zasada ta znalazła zastosowanie na przykład 

w d

ź

wi

ę

kowych płytach analogowych, komputerowych dyskach 

elastycznych, czy dyskach twardych. Realizacja systemu nap

ę

dowego 

jest tu niezwykle prosta - silnik powinien obraca

ć

 si

ę

 ze stał

ą

 pr

ę

dko

ś

ci

ą

Ś

lad zapisu na dyskach twardych czy elastycznych przebiega wzdłu

Ŝ

 

background image

 

                                                                   

18 

koncentrycznych, zamkni

ę

tych 

ś

cie

Ŝ

ek. Poniewa

Ŝ

 ka

Ŝ

da 

ś

cie

Ŝ

ka ma 

jednakow

ą

 pojemno

ść

 bitow

ą

, a fizyczna długo

ść

 ka

Ŝ

dej z nich ze 

wzgl

ę

du na ró

Ŝ

ny promie

ń

 jest oczywi

ś

cie inna - wi

ę

c zastosowana musi 

by

ć

 w tym przypadku ró

Ŝ

na g

ę

sto

ść

 zapisu na poszczególnych 

ś

cie

Ŝ

kach. Jest to pewna niedogodno

ść

 tej formy zapisu, poniewa

Ŝ

 

efektywna g

ę

sto

ść

 zapisu całego dysku jest okre

ś

lona g

ę

sto

ś

ci

ą

 

najbardziej wewn

ę

trznej 

ś

cie

Ŝ

ki.  

 

Na no

ś

nikach optycznych jest stosowany zapis typu CLV. Polega 

na tym, 

Ŝ

e wi

ą

zka laserowa pod

ąŜ

a za 

ś

ladem informacyjnym ze stał

ą

 

pr

ę

dko

ś

ci

ą

 liniow

ą

. Oznacza to w konsekwencji, 

Ŝ

e pr

ę

dko

ść

 obrotowa 

silnika nap

ę

dzaj

ą

cego zmienia si

ę

 w zale

Ŝ

no

ś

ci od poło

Ŝ

enia głowicy 

odczytuj

ą

cej. Tak wi

ę

c w przypadku odczytu danych z wewn

ę

trznych 

rejonów płyty pr

ę

dko

ść

 obrotowa jest mniejsza ni

Ŝ

 podczas odczytu 

ś

cie

Ŝ

ki poło

Ŝ

onej bli

Ŝ

ej zewn

ę

trznej kraw

ę

dzi no

ś

nika.  

 

Niew

ą

tpliwa korzy

ść

 takiego rozwi

ą

zania le

Ŝ

y w pełnym 

wykorzystaniu fizycznych mo

Ŝ

liwo

ś

ci ustalonej g

ę

sto

ś

ci zapisu na całej 

powierzchni płyty. Taki sposób zapisu szczególnie dobrze nadaje si

ę

 do 

rejestracji strumieni informacji ze swej natury ci

ą

głych, jak to ma miejsce 

dla no

ś

ników danych audio czy video.  

 

Dyski z zapisem CLV posiadaj

ą

 jedn

ą

 spiraln

ą

 

ś

cie

Ŝ

k

ę

, która 

rozpoczyna si

ę

 w 

ś

rodku no

ś

nika i zmierza ku jego zewn

ę

trznej kraw

ę

dzi 

zgodnie z ruchem wskazówek zegara.  

 

Standardowa liniowa pr

ę

dko

ść

 zapisu wynosi 1,3 m/s, za

ś

 pr

ę

dko

ść

 

obrotowa mechanizmu nap

ę

dzaj

ą

cego zawiera si

ę

 w granicach od 200 

do 500 obrotów na minut

ę

. Wielko

ś

ci te maj

ą

 swoje 

ź

ródło w przej

ę

tych 

pierwotnych ustaleniach dotycz

ą

cych zapisu CD-DA, b

ę

d

ą

cego 

praojcem kolejnych przyjmowanych ustale

ń

 i standardów. Pr

ę

dko

ść

 ta 

background image

 

                                                                   

19 

jest obecnie okre

ś

lana jako "pojedyncza" (Single Speed).  

 

Zapotrzebowanie na wi

ę

ksze pr

ę

dko

ś

ci zapisu, jak to ma miejsce w 

zastosowaniach multimedialnych czy telewizji cyfrowej, spowodowały 

pojawienie si

ę

 mechanizmów nap

ę

dowych z podwójn

ą

, poczwórn

ą

, a 

ostatnio nawet kilkudziesi

ę

ciokrotnie wi

ę

ksz

ą

 pr

ę

dko

ś

ci

ą

 zapisu. 

 

Uwagi eksploatacyjne 

1. Płyt

ę

 nale

Ŝ

y zakłada

ć

 zawsze etykiet

ą

 do góry  

2. Najbardziej wra

Ŝ

liwym miejscem na uszkodzenie jest strona etykiety, 

gdy

Ŝ

 warstwa ochronna ma po tej stronie grubo

ść

 kilkudziesi

ę

ciu 

mikrometrów. 

3. Wyjmowanie z pudełka - nacisn

ąć

 na 

ś

rodek i podnie

ść

4. Co jaki

ś

 czas przed wło

Ŝ

eniem do odtwarzacza przeczy

ś

ci

ć

 szmatk

ą

 - 

kurz dostaje si

ę

 do mechanizmu, wycieraj

ą

 si

ę

 prowadnice i przeskakuje 

ś

cie

Ŝ

ki. Czy

ś

ci

ć

 tylko ruchem promienistym - najlepiej jednorazow

ą

 

chusteczka nas

ą

czon

ą

 specjalnym płynem czyszcz

ą

cym. 

5. Unika

ć

 zadrapa

ń

 (ograniczona mo

Ŝ

liwo

ść

 korekcji) i odcisków palców 

- przykleja si

ę

 kurz. 

6. Chroni

ć

 przed nagrzaniem - sło

ń

ce, kaloryfer, nie kła

ść

 na 

wzmacniaczu - mo

Ŝ

e si

ę

 odkształci

ć

7. Chroni

ć

 przed du

Ŝą

 wilgotno

ś

ci

ą

 - uszkodzenia na kraw

ę

dziach. 

8. Nie przykleja

ć

 naklejek na etykiecie (poza dostarczonymi przez 

producenta) - uszkodzenie mechanizmu. 

9. Raz przyklejonych etykietek nie odrywa

ć

10. Opisywa

ć

 ew. mi

ę

kkim pisakiem - nigdy ołówkiem lub długopisem. 

 

background image

 

                                                                   

20 

DVD (Digital Versatile Disc – uniwersalny dysk cyfrowy) 

Jest to płyta o wielko

ś

ci standardowej płyty CD, ale o pojemno

ś

ci 

przewy

Ŝ

szaj

ą

cej CD do 28 razy. Umo

Ŝ

liwia to wykorzystanie DVD do 

zapisu pełnometra

Ŝ

owych filmów o jako

ś

ci przewy

Ŝ

szaj

ą

cej standardowy 

przekaz telewizyjny.  

Główne zalety DVD to: 

• 

wi

ę

ksza pojemno

ść

 no

ś

nika pozwala na nagranie filmów z lepsz

ą

 

jako

ś

ci

ą

 (mniejsza kompresja danych) 

• 

mo

Ŝ

liwo

ść

 zapisania dodatkowych informacji jak tytuły, informacje 

czasowe, dubbing, napisy, zabezpieczenia przed dzie

ć

mi, uj

ę

cia z 

Ŝ

nych kamer i wiele innych 

• 

DVD z filmem na przykład pozwoli widzom wybra

ć

 k

ą

t widzenia 

kamery, j

ę

zyk na 

ś

cie

Ŝ

ce d

ź

wi

ę

kowej lub decydowa

ć

 o przebiegu 

akcji 

• 

dost

ę

p do tych danych jest mo

Ŝ

liwy poprzez menu na ekranie 

telewizora 

• 

film lub program zarejestrowany na dysku DVD mo

Ŝ

e by

ć

 nagrany 

w wi

ę

cej ni

Ŝ

 jednej wersji j

ę

zykowej (mo

Ŝ

liwe jest umieszczenie do 

8 wersji). Dzi

ę

ki temu mo

Ŝ

na słucha

ć

 dialogów w j

ę

zyku ojczystym 

(je

ś

li jest dost

ę

pny) lub w oryginalnym j

ę

zyku filmu (dysk DVD mo

Ŝ

zawiera

ć

 do 32 wersji j

ę

zykowych napisów). Napisy pomagaj

ą

 

tak

Ŝ

e w uczeniu si

ę

 j

ę

zyków obcych.  

Z uwagi, 

Ŝ

e płyta DVD ma tak du

Ŝą

 pojemno

ść

, która pozwala na 

zapisanie pełnometra

Ŝ

owego filmu o bardzo wysokiej jako

ś

ci z 

d

ź

wi

ę

kiem w formacie Dolby Digital (AC3) lub MPEG, wielkie wytwórnie 

filmowe od pocz

ą

tku wykazywały du

Ŝ

e zainteresowanie t

ą

 technologi

ą

.  

background image

 

                                                                   

21 

Pojawienie si

ę

 DVD na 

ś

wiatowym rynku to uwie

ń

czenie sukcesem 

wieloletnich prac badawczych koncernu Matsushita. Wydarzenie to miało 

miejsce w listopadzie 1996 roku w Japonii, gdzie firma PANASONIC 

razem z firm

ą

 TOSHIBA wprowadziły do sprzeda

Ŝ

y pierwsze na 

ś

wiecie 

odtwarzacze DVD.  

Format DVD powstał w wyniku bezprecedensowego porozumienia 

osi

ą

gni

ę

tego pod koniec 1995 roku przez rywalizuj

ą

ce ze sob

ą

 grupy 

mi

ę

dzynarodowych koncernów. Konkurenci poł

ą

czyli najwi

ę

ksze zalety 

swoich niezale

Ŝ

nie opracowywanych projektów.  

Nowa generacja czytników dysków optycznych odtwarza zarówno 

dyski CD, jak i DVD.  

Ponadto odtwarzacze DVD odczytuj

ą

 dane z szybko

ś

ci

ą

 11 mln 

bitów na sekund

ę

, a wi

ę

c dziewi

ę

ciokrotnie szybciej ni

Ŝ

 pierwsze modele 

CD (1,54 Mb/sek), ustanawiaj

ą

c w ten sposób nowy standard.  

DVD jest standardem zapisu informacji pozwalaj

ą

cym na płycie o 

ś

rednicy 12 cm (takiej jak standardowa płyta CD-AUDIO lub CD-ROM) 

przechowa

ć

 dane o pojemno

ś

ci do 17 gigabajtów. 

 

GŁÓWNE RÓ

ś

NICE mi

ę

dzy CD i DVD 

1. Po pierwsze, najmniejsze zagł

ę

bienia na dyskach DVD maj

ą

 

wymiary rz

ę

du zaledwie 0.4

µ

m; odpowiednie zagł

ę

bienia na dyskach CD 

s

ą

 znacznie wi

ę

ksze - ich wymiary wynosz

ą

 od ok. 0.8

µ

m do 3,5 

µ

m. 

Ś

cie

Ŝ

ki danych na dyskach DVD s

ą

 oddalone od siebie tylko o 0.74

µ

m, 

podczas gdy na dyskach CD o 1.6

µ

m. Chocia

Ŝ

 wi

ę

c dyski DVD s

ą

 tej 

samej wielko

ś

ci co dyski CD, ich spirala zapisu danych ma przeszło 

11km długo

ś

ci - około dwa razy wi

ę

cej ni

Ŝ

 na CD.  

background image

 

                                                                   

22 

 

2. Aby odczyta

ć

 mniejsze zagł

ę

bienia, wi

ą

zka laserowa 

odtwarzacza DVD musi by

ć

 bardziej skupiona ni

Ŝ

 w odtwarzaczach CD. 

W tym celu wykorzystuje si

ę

 czerwony laser półprzewodnikowy o 

długo

ś

ci fali 635 ÷ 650 nm. Natomiast w odtwarzaczach CD u

Ŝ

ywa si

ę

 

laserów podczerwonych o wi

ę

kszej długo

ś

ci fali – 760 ÷ 780 nm. 

Ostatnio w technice DVD stosuje si

ę

 lasery niebieskie, które pozwalaj

ą

 

jeszcze bardziej zminiaturyzowa

ć

 wielko

ść

 zagł

ę

bie

ń

 

3. Odtwarzacze DVD wykorzystuj

ą

 soczewki o wi

ę

kszej zdolno

ś

ci 

skupiania (wi

ę

ksza 

ś

rednica) ni

Ŝ

 soczewki w odtwarzaczu CD. 

 

4. Chocia

Ŝ

 dyski DVD i CD maj

ą

 tak

ą

 sam

ą

 grubo

ść

 (1,2mm), na 

DVD informacje przechowywane mog

ą

 by

ć

 w dwóch warstwach, 

podczas gdy na CD tylko w jednej. 

background image

 

                                                                   

23 

 

Warstwy informacyjne dysków DVD, czyli ich strony z 

zagł

ę

bieniami, przylegaj

ą

 do siebie wewn

ą

trz dysku. W dysku 

wielowarstwowym górna warstwa informacyjna jest pokryta materiałem 

cz

ęś

ciowo odbijaj

ą

cym, a cz

ęś

ciowo przepuszczaj

ą

cym 

ś

wiatło. 

Zdolno

ść

 odbijania tej warstwy wystarcza, aby promie

ń

 lasera mógł 

przeczyta

ć

 istniej

ą

ce w niej zagł

ę

bienia, natomiast dzi

ę

ki odpowiedniej 

przepuszczalno

ś

ci mo

Ŝ

e on odczyta

ć

 zagł

ę

bienia w warstwie gł

ę

bszej. 

 

Gdy wi

ą

zka laserowa skupia si

ę

 na zagł

ę

bieniach w dolnej warstwie 

informacyjnej, zagł

ę

bienia w górnej s

ą

 poza ogniskiem, a wi

ę

c nie 

powoduj

ą

 interferencji. (Aby zrównowa

Ŝ

y

ć

 niewielkie, cho

ć

 nie do 

unikni

ę

cia, obni

Ŝ

enie jako

ś

ci odtwarzania w takim rozwi

ą

zaniu, 

niezb

ę

dna jest redukcja pojemno

ś

ci do 8,5GB - dlatego wła

ś

nie 

dwustronny, dwuwarstwowy dysk DVD mie

ś

ci około 17GB.)  

Obie warstwy s

ą

 sklejone klejem optycznym doskonałej jako

ś

ci. 

background image

 

                                                                   

24 

5. Dwuwarstwowa konstrukcja dysków DVD daje oprócz wi

ę

kszej 

pojemno

ś

ci równie

Ŝ

 inne korzy

ś

ci: redukuje bł

ę

dy wynikaj

ą

ce z 

nachylenia dysku. Gdy powierzchnia dysku przestaje by

ć

 prostopadła do 

promienia lasera, mog

ą

 powsta

ć

 bł

ę

dy odczytu. Nachylenie zmniejsza 

prawidłowo

ść

 odczytu wprost proporcjonalnie do grubo

ś

ci podło

Ŝ

a. W 

dysku DVD wynosi ona zaledwie 0.6mm, co wpływa korzystnie na 

odczyt. 

6. Dysk DVD jest równie

Ŝ

 mniej czuły na inne rodzaje uszkodze

ń

Przykładowo: nagłe zmiany temperatury czy wilgotno

ś

ci mog

ą

 

spowodowa

ć

 p

ę

cznienie lub kurczenie si

ę

 plastikowego podło

Ŝ

a dysku 

DVD. Ale jego symetryczna konstrukcja sprawia, 

Ŝ

e zmiany w jednej 

warstwie przeciwdziałaj

ą

 zmianom w drugiej, zmniejszaj

ą

c zsumowany 

efekt wpływów 

ś

rodowiskowych i minimalizuj

ą

c ostatecznie nachylenie.  

7. Dyski DVD maj

ą

 nie tylko wi

ę

cej zagł

ę

bie

ń

 ni

Ŝ

 dyski CD, ale te

Ŝ

 

pozwalaj

ą

 upakowa

ć

 wi

ę

cej informacji. Jest to mo

Ŝ

liwe dzi

ę

ki 

ulepszeniom kodowania. 

Techniki korekcji i kontroli (ECC - Error Correction and Control) 

minimalizuj

ą

 efekty bł

ę

dów powstaj

ą

cych podczas odtwarzania. Ich 

przyczyn

ą

 mo

Ŝ

e by

ć

 kurz, rysy lub korozja.  

Dzi

ę

ki specjalnym algorytmom, które wyliczaj

ą

 dodatkowe bity 

danych s

ą

 one zapisywane wraz z danymi u

Ŝ

ytkowymi. Te dodatkowe 

bity maj

ą

 co prawda du

Ŝ

e znaczenie, ale zmniejszaj

ą

 efektywn

ą

 

pojemno

ść

 dysku. Mechanizm ECC jest jednak w formacie DVD bardzo 

skuteczny. Mo

Ŝ

e na przykład poprawi

ć

 bł

ę

dny sygnał licz

ą

cy do 2 tys. 

bajtów, co odpowiada około 4mm długo

ś

ci 

ś

cie

Ŝ

ki.  

background image

 

                                                                   

25 

W formacie DVD dane ECC zajmuj

ą

 około 13% pojemno

ś

ci dysku 

(w CD ok. 28%). W trakcie zapisu poł

ą

czone dane u

Ŝ

ytkowe i dane ECC 

musz

ą

 by

ć

 przekształcone w tzw. bity kodu modulacji, które s

ą

 

rzeczywistymi strumieniami bitów reprezentowanymi przez zagł

ę

bienia w 

dysku. Metoda kodowania dla formatu CD umo

Ŝ

liwia przekształcenie 8 

bitów u

Ŝ

ytkowych w 17 bitów kodu modulacji. DVD wykorzystuje lepsz

ą

 

metod

ę

 pozwalaj

ą

c

ą

 przekształci

ć

 8 bitów u

Ŝ

ytkowych w zaledwie 16 

bitów kodu modulacji z zachowaniem zalet CD.  

8. Układ optyczny. Najprostsza konstrukcja polega na umieszczeniu 

dwóch soczewek w pojedynczej głowicy optycznej - jednej dopasowanej 

do podło

Ŝ

a 1.2mm, drugiej do 0.6mm - a nast

ę

pnie ich mechanicznym 

przeł

ą

czaniu w razie potrzeby. 

Powstało równie

Ŝ

 bardziej eleganckie rozwi

ą

zanie wykorzystuj

ą

ce 

pojedynczy układ optyczny z hologramem w 

ś

rodku. Wi

ą

zka laserowa 

przechodz

ą

ca przez zewn

ę

trzny pier

ś

cie

ń

 soczewek omija hologram i 

skupia si

ę

 odpowiednio do odczytywania mniejszych zagł

ę

bie

ń

 na 

dyskach DVD. Około 1/3 wi

ą

zki odczytuj

ą

cej, która pada na 

ś

rodkow

ą

 

cz

ęść

 pier

ś

cienia, jest skupiana zarówno przez soczewki, jak i hologram, 

tak by odczyta

ć

 zagł

ę

bienia na grubszych dyskach CD.  

9. Dyski s

ą

 dwustronne. Wszystkie odtwarzacze i nap

ę

dy 

odtwarzaj

ą

 dyski dwustronne, które jednak trzeba samodzielnie 

odwróci

ć

ś

aden z producentów nie zapowiedział modelu odczytuj

ą

cego 

dwie strony bez ingerencji ze strony u

Ŝ

ytkownika. 

 

Dla czytnika DVD nie ma ró

Ŝ

nicy, czy czyta płyt

ę

 tłoczon

ą

, czy 

RAM. Promie

ń

 lasera przechodzi przez warstw

ę

 przezroczyst

ą

, dociera 

do warstwy refleksyjnej, odbija si

ę

 i wraca do głowicy - tak samo w płycie 

background image

 

                                                                   

26 

tłoczonej zachowuje si

ę

 land. Za to w obszarze amorficznym promie

ń

 

lasera jest zaginany - jak w przypadku pitu (wkl

ę

słe wytłoczenie) w płycie 

tłoczonej.  

 

D

ź

wi

ę

k. 

 

Płyta DVD nagrana „fabrycznie” ma cz

ęść

 wizyjn

ą

 nagran

ą

 w 

formacie MPEG-2, ale oprócz 

ś

cie

Ŝ

ki filmowej na dysku mie

ś

ci si

ę

 

zwykle sze

ść

 (maksymalnie 8) niezale

Ŝ

nych kanałów d

ź

wi

ę

kowych. 

Mog

ą

 one by

ć

 zapisane w ró

Ŝ

nych formatach, np.: 

1. LPCM czyli Linear Pulse Code Modulation – jest to udoskonalony 

format PCM który jest stosowany w odtwarzaczach CD. LPCM stanowi 

strumie

ń

 nieskompresowanych danych o cz

ę

stotliwo

ś

ci do 96 kHz i o 

rozdzielczo

ś

ci 16, 20 lub 24 bitów. Maksymalna przepustowo

ść

 danych 

– 6,1 Mb/s. Najcz

ęś

ciej korzysta si

ę

 z tego formatu przy zapisie 

koncertów w systemie dwukanałowym (stereofonicznym). 

 

2Dolby Digital (AC3) opracowany przez Dolby Laboratories 

(Anglia) to system kodowania d

ź

wi

ę

ku przede wszystkim dla potrzeb 

przemysłu filmowego. Sygnały s

ą

 skompresowane nawet 

dwunastokrotnie. Cz

ę

stotliwo

ść

 próbkowania 48 kHz/16bit. Maksymalna 

przepustowo

ść

 640 Kb/s. AC3 wykorzystuje pi

ęć

 pełno pasmowych 

kanałów (2 główne, centralny, dwa tylne) oraz szósty – kanał basowy 

przetwarzaj

ą

cy d

ź

wi

ę

ki w pa

ś

mie do 120 Hz. Taki system zapisu 

d

ź

wi

ę

ku oznacza si

ę

 cz

ę

sto jako 5.1. 

 

3DTS (Digital Theater Sound). Jest to format proponowany przez 

firmy zwi

ą

zane ze Stevenem Spielbergiem. Podobnie jak AC3 u

Ŝ

ywa 6 

kanałów w systemie 5.1. Jego zalet

ą

 jest trzy - czterokrotnie mniejsza 

kompresja danych (3:1), dzi

ę

ki temu jako

ść

 d

ź

wi

ę

ku jest lepsza. 

background image

 

                                                                   

27 

Cz

ę

stotliwo

ść

 próbkowania 48 kHz, próbkowanie 16 bitów, a 

maksymalna przepustowo

ść

 danych 1378 Kb/s. 

 

 

REGIONY DVD 

Region DVD lub te

Ŝ

 kod regionu to kod maszynowy przypisany 

czytnikom DVD jak i płytom DVD-video w zale

Ŝ

no

ś

ci od strefy 

ekonomicznej. 

 

Regionalizacja dla płyt i czytników video jest swego rodzaju 

zabezpieczeniem przed piractwem, a przede wszystkim blokad

ą

 przed 

niekontrolowanym handlem filmami (importem tanich filmów z innych 

krajów). Komercjalne aspekty zmuszaj

ą

 u

Ŝ

ytkowników do zakupu płyt w 

jednym regionie zgodnie z kodem regionalizacji swojego odtwarzacza. 

Polska znajduje si

ę

 w regionie opisanym kluczem nr 2 (Region drugi). 

 

 Wykaz regionów DVD-VIDEO 

 

background image

 

                                                                   

28 

 

Nr reg. 

KRAJE 

Odtwarzane we wszystkich regionach 

USA, Kanada,

 Bermudy 

Europa, Bliski Wschód, Republika Południowej Afryki, 
Japonia, Egipt, RPA 

Azja Południowo-wschodnia, Tajwan, Hongkong, Korea Płd. 

Ameryka 

Ś

rodkowa, Ameryka Południowa, Australia, Meksyk, 

Nowa Zelandia 

Federacja Rosyjska, Afryka (oprócz Egiptu i RPA), Indie, 
Pakistan, Mongolia, Korea Pn. 

Chiny 

Zarezerwowany do przyszłego u

Ŝ

ycia 

Miejsca mi

ę

dzynarodowe, m.in. samoloty, promy, itp. 

 

Obecnie regiony uznane zostały przez wielu za prze

Ŝ

ytek, 

poniewa

Ŝ

 odtwarzacze (starszej generacji) miały mo

Ŝ

liwo

ść

 pi

ę

ciokrotnej 

zmiany kodu (rozwi

ą

zanie miało charakter marketingowy, lecz 

wykorzystywane było cz

ę

sto w celach domowych), a obecnie coraz 

wi

ę

cej odtwarzaczy DVD, zarówno stacjonarnych jak i komputerowych 

opatrzonych jest kodem regionu 0 pozwalaj

ą

cym na odtwarzanie 

dowolnie zakupionego filmu. Istnieje równie

Ŝ

 szereg programów 

komputerowych pozwalaj

ą

cych na maskowanie kodu w DVD-ROM lub 

jego całkowite zdj

ę

cie przy przegrywaniu (je

ś

li warunki u

Ŝ

ytkowania na 

kopiowanie zezwalaj

ą

). Sceptycy wskazuj

ą

 na du

Ŝ

y rozwój internetu i 

przyszło

ść

 w kupowaniu filmów w sposób pay per view (ang. pła

ć

 za 

ogl

ą

danie) lub podobn

ą

 mo

Ŝ

liwo

ść

 zakupu filmów jak plików mp3. 

background image

 

                                                                   

29 

 

Pomimo to nowe odtwarzacze Blu-ray równie

Ŝ

 zostały wyposa

Ŝ

one 

w ograniczenia regionalne (3 regiony). 

 

Blu-ray Disc (BD) – konkurencyjny dla HD DVD format zapisu 

optycznego, opracowany przez Blu-ray Disc Association (BDA). 

Nast

ę

pca formatu DVD. Wyró

Ŝ

nia si

ę

 wi

ę

ksz

ą

 pojemno

ś

ci

ą

 od płyt DVD, 

co jest mo

Ŝ

liwe dzi

ę

ki zastosowaniu niebieskiego lasera. 

 

 

 

Ten nowy typ no

ś

nika pozwala na zapisanie 25 GB danych na 

płytach jednowarstwowych. W u

Ŝ

ytku s

ą

 równie

Ŝ

 płyty dwuwarstwowe o 

pojemno

ś

ci 50 GB. Istniej

ą

 płyty czterowarstwowe mieszcz

ą

ce do 100 

GB oraz o

ś

miowarstwowe, na których mo

Ŝ

na zapisa

ć

 200 GB informacji. 

Pioneer opatentował płyt

ę

 szesnastowarstwow

ą

, która mie

ś

ci do 400 GB 

danych. Do zapisywania na tym no

ś

niku jest u

Ŝ

ywany niebieski laser (w 

nagrywarkach DVD u

Ŝ

ywany jest laser czerwony). 

Format obrazu na Blu-ray ma inne proporcje (16:9); po drugie,zawiera 

(teoretycznie) pi

ęć

 razy wi

ę

cej informacji. U

ś

ci

ś

laj

ą

c: w porównaniu z 

DVD nowy format umo

Ŝ

liwia zapis i odtwarzanie obrazu o najwy

Ŝ

szej 

rozdzielczo

ś

ci HD – a wi

ę

c zło

Ŝ

onego z 1920 x 1080 punktów. W 

background image

 

                                                                   

30 

dodatku zapis mo

Ŝ

e by

ć

 progresywny (1080p). Przypomnijmy, 

Ŝ

przekazy telewizyjne HD wykorzystuj

ą

 sygnał mi

ę

dzyliniowy 1080i, który 

tylko przy obrazach nieruchomych mo

Ŝ

e zapewnia

ć

 t

ę

 sam

ą

 jako

ść

 co 

1080p. Je

ś

li w obrazie pojawia si

ę

 ruch, przewaga zapisu 1080p staje 

si

ę

 ju

Ŝ

 istotna.  

 

 

background image

 

                                                                   

31 

 

Podstawow

ą

 ró

Ŝ

nic

ą

 pomi

ę

dzy tymi laserami jest długo

ść

 fali – czerwony 

ma 650 albo 635 nm (nanometrów), podczas gdy niebieski tylko 405 

nm. Mniejsza długo

ść

 fali pozwala na zmniejszenie rozmiaru pitów, a co 

za tym idzie daje to mo

Ŝ

liwo

ść

 g

ę

stszego zapisywania danych na 

jednostce powierzchni no

ś

nika. 

 

 

Dysk Blu-ray ma dwie warstwy: pierwsza o grubo

ś

ci 1,1 mm, druga 

– zapisywalna – o grubo

ś

ci 0,1 mm. Minimalna długo

ść

 wgł

ę

bienia 

wynosi 0,15 µm. Przerwa mi

ę

dzy 

ś

cie

Ŝ

kami to 0,32 µm, a 

ś

rednica 

plamki lasera wynosi 0,48 µm. BD-ROM wymagaj

ą

 specjalnej, mocnej 

warstwy ochronnej dla 

ś

cie

Ŝ

ki zapisu, która le

Ŝ

y na gł

ę

boko

ś

ci zaledwie 

0,1 mm. 

 

W obawie producentów filmowych przed niekontrolowanym 

rozpowszechnianiem płyt format Blu-ray odziedziczył po DVD-Video 

system regionalizacji wydawanego materiału. 

 

Jednak w przeciwie

ń

stwie do DVD liczb

ę

 regionów zredukowano o 

połow

ę

 – do trzech. Obydwie Ameryki, Japonia i Indonezja to region 1. 

Europa, Afryka, Oceania, 

Ś

rodkowy Wschód to region 2Region 3 

obejmuje 

ś

rodkow

ą

 i południow

ą

 Azj

ę

, w tym Rosj

ę

, Mongoli

ę

 i Chiny. 

 

Na szcz

ęś

cie znaczna cz

ęść

 wydawanych obecnie płyt (około 2/3) 

jest wolna od oznaczenia regionalnego (region-free). Oznacza to, 

Ŝ

nawet je

ś

li zostały kupione w ameryka

ń

skim sklepie internetowym, to 

b

ę

d

ą

 odtwarzane przez urz

ą

dzenia przeznaczone na rynek europejski. 

 

Istniej

ą

 wersje BD-ROM (Read Only Memory), BD-R (Recordable) i BD-

RE (REwritable, do 1000 zapisów).