str. 1
Czas pracy
Wymiar czasu pracy w 2014 r.
Czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w dyspozycji pracodawcy w
zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy.
Gotowość do pracy a jej nie świadczenie-w pewnych sytuacjach jest czasem pracy. Przy
przestoju z winy pracodawcy wlicza się gotowość do pracy pracownika do jego czasu pracy.
Obowiązkiem pracodawcy jest prowadzenie ewidencji czasu pracy i jest to jeden z
najważniejszych warunków ustalania wyników pracy i wynagrodzenia. Pracodawca
obowiązany jest aby udostępnić pracownikowi taką ewidencję (ale tylko swoje godziny
pracy). Nie ewidencjonuje się pracy wszystkich pracowników (nie prowadzi się ewidencji
pracy kierowników, księgowej, zastępców kierowników-ich nie obowiązuje czas pracy-oni
muszą wykonywać swoją pracę).
W stosunku do pracowników objętych systemem zadaniowego czasu pracy, pracowników
zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy oraz pracowników otrzymujących
ryczałt za godziny nadliczbowe lub za pracę w porze nocnej nie ewidencjonuje się godzin
pracy.
Pracownicy otrzymują ryczałt za pracę w godzinach nadliczbowych.
Zadaniowy czas pracy- nie trzeba wprowadzać ewidencji czasu pracy.
W przypadkach uzasadnionych rodzajem pracy lub jej organizacją albo miejscem
wykonywania pracy może być stosowany system zadaniowego czasu pracy. Pracodawca, po
porozumieniu z pracownikiem, ustala czas niezbędny do wykonania powierzonych zadań,
uwzględniając wymiar czasu pracy wynikający z norm. Rozlicza się takich pracowników z
zadań które wykonali np. inkasenci, dziennikarze. Są prace w których część wykonuje się w
terenie a część przy biurku. Jeżeli zadań będzie coraz więcej to widać to w administracji
samorządowej- zadania te są przerzucane na te organy. Zakres tych zadań przekracza 8
godzin. Przy tym systemie odpowiadają nadgodziny. Przy tym zadania musza być realnymi.
Przestój (np. w czasie braku prądu) wlicza się go do czasu pracy- za ten czas pracownikowi
nie należy się wynagrodzenie chyba, że wykonuje inną pracę.
Przerwa w pracy.
Jeżeli dobowy wymiar czasu pracy pracownika wynosi co najmniej 6 godzin, pracownik ma
prawo do przerwy w pracy trwającej co najmniej 15 minut, wliczanej do czasu pracy.
Pracownica karmiąca dziecko piersią ma prawo do dwóch półgodzinnych przerw w pracy
wliczanych do czasu pracy. Pracownica karmiąca więcej niż jedno dziecko ma prawo do
dwóch przerw w pracy, po 45 minut każda. Przerwy na karmienie mogą być na wniosek
pracownicy udzielane łącznie. Pracownicy zatrudnionej przez czas krótszy niż 4 godziny
dziennie przerwy na karmienie nie przysługują. Jeżeli czas pracy pracownicy nie przekracza 6
godzin dziennie, przysługuje jej jedna przerwa na karmienie. Pracodawca może wprowadzić
jedną przerwę w pracy nie wliczaną do czasu pracy, w wymiarze nie przekraczającym 60
minut, przeznaczoną na spożycie posiłku lub załatwienie spraw osobistych.
str. 2
Przerywany czas pracy.
Jeżeli jest to uzasadnione rodzajem pracy lub jej organizacją, może być stosowany system
przerywanego czasu pracy według z góry ustalonego rozkładu przewidującego nie więcej niż
jedną przerwę w pracy w ciągu doby, trwającą nie dłużej niż 5 godzin. Przerwy nie wlicza się
do czasu pracy, jednakże za czas tej przerwy pracownikowi przysługuje prawo do
wynagrodzenia w wysokości połowy wynagrodzenia należnego za czas przestoju. Nie
wliczamy też do czasu okresów nieobecności usprawiedliwionej. Dozór urządzeń; pogotowie
do pracy. Przy pracach polegających na dozorze urządzeń lub związanych z częściowym
pozostawaniem w pogotowiu do pracy może być stosowany system równoważnego czasu
pracy, w którym jest dopuszczalne przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy, nie więcej
jednak niż do 16 godzin, w okresie rozliczeniowym nie przekraczającym 1 miesiąca.
Pracownik zobowiązuje się do przebywania w określonym miejscu i czasie aby mógł
natychmiast stawić się do pracy.
Dyżur.
Pracodawca może zobowiązać pracownika do pozostawania poza normalnymi godzinami
pracy w gotowości do wykonywania pracy wynikającej z umowy o pracę w zakładzie pracy
lub w innym miejscu wyznaczonym przez pracodawcę (dyżur). Czasu dyżuru nie wlicza się
do czasu pracy, jeżeli podczas dyżuru pracownik nie wykonywał pracy. Czas pełnienia
dyżuru nie może naruszać prawa pracownika do odpoczynku. Za czas dyżuru, z wyjątkiem
dyżuru pełnionego w domu, pracownikowi przysługuje czas wolny od pracy w wymiarze
odpowiadającym długości dyżuru, a w razie braku możliwości udzielenia czasu wolnego -
wynagrodzenie wynikające z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową
lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu
warunków wynagradzania - 60 proc. wynagrodzenia. Nie stosuje się tych przepisów do
pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy.
Normy i ogólny wymiar czasu pracy.
Maksymalny wymiar.
Czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie
pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nie przekraczającym 4
miesięcy.
Ustalenie obowiązującego pracownika wymiaru czasu pracy.
Obowiązujący pracownika wymiar czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym oblicza
się:
1) mnożąc 40 godzin przez liczbę tygodni przypadających w okresie rozliczeniowym, a
następnie
2) dodając do otrzymanej liczby godzin iloczyn 8 godzin i liczby dni pozostałych do końca
okresu
rozliczeniowego,
przypadających
od
poniedziałku
do
piątku.
1 miesiąc - 31 dni 40*4+160 + (4 dodatkowe dni) 48= 102 godzin- nominalny czas pracy.
str. 3
Każde święto występujące w okresie rozliczeniowym i przypadające w innym dniu niż
niedziela obniża wymiar czasu pracy o 8 godzin. Jeżeli jednak w tygodniu obejmującym
siedem dni od poniedziałku do niedzieli wystąpią dwa święta w inne dni niż niedziela,
obniżenie wymiaru czasu pracy o 8 godzin następuje tylko z tytułu jednego z tych świąt.
Wymiar czasu pracy pracownika w okresie rozliczeniowym ulega w tym okresie obniżeniu o
liczbę godzin usprawiedliwionej nieobecności w pracy, przypadających do przepracowania w
czasie tej nieobecności, zgodnie z przyjętym rozkładem czasu pracy.
Maksymalny limit łącznego czasu pracy.
Tygodniowy czas pracy łącznie z godzinami nadliczbowymi nie może przekraczać przeciętnie
48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym. Nie dotyczy to pracowników zarządzających
w imieniu pracodawcy zakładem pracy. Wymiar czasu pracy to maksymalna jednostka czasu
pracy z uwzględnieniem przerw. Pracodawca może wprowadzić inne przerwy wliczane do
czasu pracy, które są wpisane w układy zbiorowe lub regulamin a jak nie ma możliwości to w
umowę.
Rozkład czasu pracy.
Zawiera wskazania, kiedy praca się zaczyna i kończy i w jakim trybie, przerwy (kiedy), pora
nocna.
Praca zmianowa - należy przez to rozumieć wykonywanie pracy według ustalonego rozkładu
czasu pracy przewidującego zmianę pory wykonywania pracy przez poszczególnych
pracowników po upływie określonej liczby godzin, dni lub tygodni. Praca zmianowa jest
dopuszczalna bez względu na stosowany system czasu pracy. Może być ustalona w układzie
zbiorczym , regulaminie lub stosownym obwieszczeniu. System podstawowy obejmuje- 8
godzin, 5 dniowy system pracy, okres rozliczeniowy nie przekracza 4 miesięcy.
Skrócony czas pracy- krótszy od ustawowego, model ten spotykamy w zakładach, które maja
uciążliwy skutek na zdrowie np. huty, zakłady chemiczne - praca w wymiarze krótszym, albo
jest więcej godzin ale dłuższe są przerwy.
Praca w ruchu ciągłym.
Przy pracach, które ze względu na technologię produkcji, zapewnienie ciągłego dostarczania
energii, wody nie mogą być wstrzymane (praca w ruchu ciągłym), może być stosowany
system czasu pracy, w którym jest dopuszczalne przedłużenie czasu pracy do 43 godzin
przeciętnie na tydzień w okresie rozliczeniowym nie przekraczającym 4 tygodni, a jednego
dnia w niektórych tygodniach w tym okresie dobowy wymiar czasu pracy może być
przedłużony do 12 godzin. Za każdą godzinę pracy powyżej 8 godzin na dobę w dniu
wykonywania pracy w przedłużonym wymiarze czasu pracy pracownikowi przysługuje
dodatek do wynagrodzenia.
System pracy weekendowej.
Na pisemny wniosek pracownika może być do niego stosowany system czasu pracy, w
którym praca jest świadczona wyłącznie w piątki, soboty, niedziele i święta. W tym systemie
jest dopuszczalne przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy, nie więcej jednak niż do 12
godzin, w okresie rozliczeniowym nie przekraczającym 1 miesiąca.
str. 4
Praca w porze nocnej.
Pora nocna obejmuje 8 godzin między godzinami 21.00 a 7.00. Trzeba określić to w umowie
o pracę. Pracownik, którego rozkład czasu pracy obejmuje w każdej dobie co najmniej 3
godziny pracy w porze nocnej lub którego co najmniej 1/4 czasu pracy w okresie
rozliczeniowym przypada na porę nocną, jest pracującym w nocy. Pracownikowi
wykonującemu pracę w porze nocnej przysługuje dodatek do wynagrodzenia za każdą
godzinę pracy w porze nocnej w wysokości 20% stawki godzinowej wynikającej z
minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów. Nie ma
przeszkód, żeby był wyższy, nie może się zrzec, nie może być niższy. W stosunku do
pracowników wykonujących pracę w porze nocnej stale poza zakładem pracy dodatek może
być zastąpiony ryczałtem, którego wysokość odpowiada przewidywanemu wymiarowi pracy
w porze nocnej. Kobiety w ciąży, opiekujące się dziećmi do 4 roku życia, młodociani nie
mogą pracować w porze nocnej.
Praca w niedziele i święta.
Dni wolne od pracy.
Dniami wolnymi od pracy są niedziele i święta określone w przepisach o dniach wolnych od
pracy. Za pracę w niedzielę i święto uważa się pracę wykonywaną między godziną 6.00 w
tym dniu a godziną 6.00 w następnym dniu, chyba że u danego pracodawcy została ustalona
inna godzina.
Praca w niedziele i święta jest dozwolona:
1. w razie konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia
ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii,
2. w ruchu ciągłym,
3. przy pracy zmianowej,
4. przy niezbędnych remontach,
5. w transporcie i w komunikacji,
6. w zakładowych strażach pożarnych i w zakładowych służbach ratowniczych,
7. przy pilnowaniu mienia lub ochronie osób,
8. w rolnictwie i hodowli,
9. przy wykonywaniu prac koniecznych ze względu na ich użyteczność społeczną i
codzienne potrzeby ludności,
w szczególności w:
a) placówkach handlowych,
b) zakładach świadczących usługi dla ludności,
c) gastronomii,
d) zakładach hotelarskich,
e) jednostkach gospodarki komunalnej,
f) zakładach opieki zdrowotnej i innych placówkach służby zdrowia przeznaczonych
dla osób, których stan zdrowia wymaga całodobowych lub całodziennych
świadczeń zdrowotnych,
g) jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej oraz placówkach opiekuńczo-
wychowawczych, zapewniających całodobową opiekę,
h) zakładach prowadzących działalność w zakresie kultury, oświaty, turystyki i
wypoczynku,
10) w stosunku do pracowników zatrudnionych w systemie czasu pracy, w którym praca
jest świadczona wyłącznie w piątki, soboty, niedziele i święta.
str. 5
Rekompensata za pracę w niedziele i święto.
Pracownikowi wykonującemu pracę w niedziele i święta pracodawca jest obowiązany
zapewnić inny dzień wolny od pracy. W zamian za pracę w niedzielę - w okresie 6 dni
kalendarzowych poprzedzających lub następujących po takiej niedzieli, ale najpóźniej jak nie
ma możliwości do zakończenia się okresu rozliczeniowego. Jeżeli nie jest możliwe
wykorzystanie w tym terminie dnia wolnego od pracy w zamian za pracę w niedzielę,
pracownikowi przysługuje dzień wolny od pracy do końca okresu rozliczeniowego, a w razie
braku możliwości udzielenia dnia wolnego od pracy w tym terminie - dodatek do
wynagrodzenia w wysokości 100% wynagrodzenia za każdą godzinę pracy w niedzielę.
Jeżeli nie jest możliwe wykorzystanie w tym terminie dnia wolnego od pracy w zamian za
pracę w święto, pracownikowi przysługuje dodatek do wynagrodzenia w wysokości100%
wynagrodzenia za każdą godzinę pracy w święto. Do pracy w święto przypadające w
niedzielę stosuje się przepisy dotyczące pracy w niedzielę. Pracownik pracujący w niedziele
powinien korzystać co najmniej raz na 4 tygodnie z niedzieli wolnej od pracy. Nie dotyczy to
pracownika zatrudnionego w systemie czasu pracy weekendowego.
Praca w godzinach nadliczbowych.
Praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy, a także praca
wykonywana ponad przedłużony dobowy wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego
pracownika systemu i rozkładu czasu pracy, stanowi pracę w godzinach nadliczbowych.
Praca w godzinach nadliczbowych jest dopuszczalna w razie:
1. konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia
ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii,
2. szczególnych potrzeb pracodawcy.
Liczba godzin nadliczbowych przepracowanych w związku z okolicznościami określonymi w
nie może przekroczyć dla poszczególnego pracownika 150 godzin w roku kalendarzowym.
Może być inaczej jak jest to przewidziane w układzie zbiorowym, regulaminie lub umowie.
Strony ustalają w umowie o pracę dopuszczalną liczbę godzin pracy ponad określony w
umowie wymiar czasu pracy pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy,
których przekroczenie uprawnia pracownika, oprócz normalnego wynagrodzenia, do dodatku
do wynagrodzenia. W przeciętnym okresie rozliczeniowym pracownik nie powinien
pracować więcej niż 48 godzin tygodniowo. Okres dzielimy przez godziny i otrzymujemy
wynik.
Zakazy nadgodzin:
1. Pracownicy młodociani, kobiety w ciąży- bezwzględnie obowiązujące.
2. Osoby opiekujące się dziećmi do 4 roku życia- względnie obowiązujące.
Nie wszystkie godziny powyżej 8 godzin będą postrzegane jako nadgodziny (pracownik
wyszedł w pewien dzień wcześniej z pracy i teraz musi to odrobić).
Dyżur- ponad 8 godzin-jeżeli nie wykracza to nie są to nadgodziny.
Wynagrodzenie za nadgodziny
W dni powszednie ale także w niektórych sytuacjach w święta i niedzielę to wtedy
przysługuje wynagrodzenie 50%. Nadgodziny za niedziele, święta, porę nocną i są to dni
str. 6
wolne od pracy pracownika jest to wtedy 100% wynagrodzenia. Może to być także dzień
wolny, Nie dzieje się z inicjatywy pracownika ale i z wniosku pracodawcy. Pracodawca
udziela czasu wolnego do okresu rozliczeniowego. Skrócenie czasu wolnego nie skróci
wynagrodzenia. Czas wolny nie może być na siłę dany.
Okresy odpoczynku.
Minimalny nieprzerwany odpoczynek dobowy.
Pracownikowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego
odpoczynku.
Przepis nie dotyczy:
1. pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy,
2. przypadków konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub
zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii 20 godzin-
to 20 godzin przerwy).
Pracownikowi przysługuje, w okresie rozliczeniowym, równoważny okres odpoczynku.
Pracownikowi przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej 35 godzin
nieprzerwanego odpoczynku, obejmującego co najmniej 11 godzin nieprzerwanego
odpoczynku dobowego. W przypadku zmiany pory wykonywania pracy przez pracownika w
związku z jego przejściem na inną zmianę, zgodnie z ustalonym rozkładem czasu pracy,
tygodniowy nieprzerwany odpoczynek może obejmować mniejszą liczbę godzin, nie może
być jednak krótszy niż 24 godziny. Jeżeli dobowy wymiar czasu pracy pracownika wynosi co
najmniej 6 godzin, pracownik ma prawo do przerwy w pracy trwającej co najmniej 15 minut,
wliczanej do czasu pracy.
Podstawą planowania rozkładów czasu pracy jest prawidłowo ustalony wymiar czasu
pracy w danym okresie rozliczeniowym. Obecnie nie zależy on już od tego, jaki dzień
wolny z tytułu przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy wskaże pracodawca.
Natomiast nowością w przepisach z zakresu czasu pracy jest możliwość stosowania
w każdym systemie czasu pracy przedłużonego maksymalnie do 12 miesięcy okresu
rozliczeniowego.
str. 7
Okres rozliczeniowy do 12 miesięcy
Znowelizowane przepisy Kodeksu pracy obowiązujące od 23 sierpnia 2013 r. pozwalają na
wydłużenie okresu rozliczeniowego. W myśl art. 129 § 2 K.p. w każdym systemie czasu
pracy, jeżeli jest to uzasadnione przyczynami obiektywnymi, technicznymi lub dotyczącymi
organizacji pracy, okres rozliczeniowy może być przedłużony, nie więcej niż do 12 miesięcy.
Pracodawcy obowiązani są jednak do zachowania przy tym ogólnych zasad dotyczących
ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników. Zatem każdy pracodawca, u którego
wystąpią wymienione przyczyny, będzie mógł wydłużyć okres rozliczeniowy nawet do roku.
Przedłużenie okresu rozliczeniowego czasu pracy do 12 miesięcy ustala się:
w układzie zbiorowym pracy lub w porozumieniu z zakładowymi organizacjami
związkowymi,
w razie
braku
organizacji
związkowej,
w porozumieniu
zawieranym
z przedstawicielami pracowników, wyłonionymi w trybie przyjętym u danego
pracodawcy (art. 150 § 3 K.p.).
Ustalanie wymiaru czasu pracy
We wszystkich systemach czasu pracy obowiązują takie same zasady ustalania wymiaru
czasu pracy. Odrębne przepisy w tym zakresie dotyczą wyłącznie pracy w ruchu ciągłym.
Wymiar czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym oblicza się:
mnożąc 40 godzin przez liczbę pełnych tygodni przypadających w okresie
rozliczeniowym,
dodając do otrzymanej liczby godzin iloczyn 8 godzin i liczby dni pozostałych do
końca okresu rozliczeniowego, przypadających od poniedziałku do piątku,
obniżając wymiar czasu pracy o 8 godzin za każde święto występujące w okresie
rozliczeniowym i przypadające w innym dniu niż niedziela (art. 130 K.p.).
W wielu przypadkach skutkiem obniżenia wymiaru czasu pracy za święto będzie obowiązek
wyznaczenia dodatkowego dnia wolnego. Sytuacja taka dotyczy np. 3-miesięcznego okresu
rozliczeniowego obejmującego okres od kwietnia do czerwca 2014 r. W okresie tym
z wyliczonego wymiaru czasu pracy wynika do przepracowania 61 dni, a z układu kalendarza
62 dni (przy wolnych sobotach). Dlatego pracodawca w podanym okresie ma obowiązek
wskazać dodatkowy dzień wolny od pracy dla zachowania obowiązującego wymiaru czasu
pracy. Podobnie jest np. w czteromiesięcznym okresie rozliczeniowym przypadającym od
września do grudnia 2014 r. Z obliczonego wymiaru wynikają do przepracowania 84 dni, a z
układu kalendarza 85 dni (przy wolnych sobotach). Wobec powyższego należy pracownikom
wyznaczyć w tym okresie dodatkowy dzień wolny od pracy.
Ponadto wymiar czasu pracy pracownika w okresie rozliczeniowym obniża się także o liczbę
godzin usprawiedliwionej nieobecności w pracy, przypadających do przepracowania w czasie
str. 8
tej nieobecności, zgodnie z przyjętym rozkładem czasu pracy (dotyczy to np. nieobecności
spowodowanej chorobą).
Święta obniżające wymiar
Dni świąteczne wskazane w ustawie o dniach wolnych od pracy, które przypadają w innym
dniu niż niedziela, obniżają wymiar czasu pracy. W 2014 r. są to: 1 stycznia - Nowy Rok
(środa), 6 stycznia - Trzech Króli (poniedziałek), 21 kwietnia - drugi dzień Wielkiej Nocy
(poniedziałek), 1 maja - Święto Państwowe (czwartek), 3 maja - Święto Narodowe Trzeciego
Maja (sobota), 19 czerwca - Boże Ciało (czwartek), 15 sierpnia - Wniebowzięcie Najświętszej
Maryi Panny (piątek), 1 listopada - Wszystkich Świętych (sobota), 11 listopada - Narodowe
Święto Niepodległości (wtorek), 25 i 26 grudnia - pierwszy i drugi dzień Bożego Narodzenia
(czwartek i piątek).
Poniżej obowiązujące w 2014 r. wymiary czasu pracy we wskazanych okresach
rozliczeniowych, we wszystkich systemach czasu pracy, oprócz ruchu ciągłego.
Jednomiesięczne okresy rozliczeniowe w 2014 r.
Miesiąc Obliczenie wymiaru czasu pracy
Liczba
godzin
Liczba
dni
I
(40 godz. × 4 tyg.) + (8 godz. × 3 dni) - (8 godz. × 2 dni)
168
21
II
(40 godz. × 4 tyg.)
160
20
III
(40 godz. × 4 tyg.) + (8 godz. × 1 dzień)
168
21
IV
(40 godz. × 4 tyg.) + (8 godz. × 2 dni) - (8 godz. × 1 dzień)
168
21
V
(40 godz. × 4 tyg.) + (8 godz. × 2 dni) - (8 godz. × 2 dni)
160
20
VI
(40 godz. × 4 tyg.) + (8 godz. × 1 dzień) - (8 godz. × 1 dzień)
160
20
VII
(40 godz. × 4 tyg.) + (8 godz. × 3 dni)
184
23
VIII
(40 godz. × 4 tyg.) + (8 godz. × 1 dzień) - (8 godz. × 1 dzień)
160
20
IX
(40 godz. × 4 tyg.) + (8 godz. × 2 dni)
176
22
X
(40 godz. × 4 tyg.) + (8 godz. × 3 dni)
184
23
XI
(40 godz. × 4 tyg.) - (8 godz. × 2 dni)
144
18
XII
(40 godz. × 4 tyg.) + (8 godz. × 3 dni) - (8 godz. × 2 dni)
168
21
Łącznie
2.000
250
str. 9
Trzymiesięczne okresy rozliczeniowe w 2014 r.
Miesiące Obliczenie wymiaru czasu pracy
Liczba
godzin
Liczba
dni
I-III
(40 godz. × 12 tyg.) + (8 godz. × 4 dni) - (8 godz. × 2 dni)
496
62
IV-VI
(40 godz. × 13 tyg.) - (8 godz. × 4 dni)
488
61
VII-IX
(40 godz. × 13 tyg.) + (8 godz. × 1 dzień) - (8 godz. × 1 dzień) 520
65
X-XII
(40 godz. × 13 tyg.) + (8 godz. × 1 dzień) - (8 godz. × 4 dni)
496
62
Łącznie
2.000
250
Czteromiesięczne okresy rozliczeniowe w 2014 r.
Miesiące Obliczenie wymiaru czasu pracy
Liczba
godzin
Liczba
dni
I-IV
(40 godz. × 17 tyg.) + (8 godz. × 1 dzień) - (8 godz. × 3 dni)
664
83
V-VIII
(40 godz. × 17 tyg.) + (8 godz. × 2 dni) - (8 godz. × 4 dni)
664
83
IX-XII
(40 godz. × 17 tyg.) + (8 godz. × 3 dni) - (8 godz. × 4 dni)
672
84
Łącznie
2.000
250
Sześciomiesięczne okresy rozliczeniowe w 2014 r.
Miesiące Obliczenie wymiaru czasu pracy
Liczba
godzin
Liczba
dni
I-VI
(40 godz. x 25 tyg.) + (8 godz. x 4 dni) - (8 godz. x 6 dni)
984
123
VII-XII
(40 godz. x 26 tyg.) + (8 godz. x 2 dni) - (8 godz. x 5 dni)
1.016
127
Łącznie
2.000
250
Dwunastomiesięczny okres rozliczeniowy w 2014 r.
Miesiące Obliczenie wymiaru czasu pracy
Liczba
godzin
Liczba
dni
I-XII
(40 godz. × 52 tyg.) + (8 godz. x 1 dzień) - (8 godz. × 11 dni)
2.000
250
Podstawa prawna
Ustawa z dnia 26.06.1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.)
Ustawa z dnia 18.01.1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. nr 4, poz. 28 ze zm.)
TK