QPrint

SPIS TRĘŚCI

Strona

PRZĘDMOWA .......................................................4

ROZDZIAŁ 1.-Definicje ........................................ 8

ROZDZIAŁ 2.-Organizacja................................... 10

2.1. - Ustanawianie i zapewnianie służb poszuki-

wania i ratownictwa lotniczego ............. 10

2.2. - Ustanawianie rejonów poszukiwania i ra-

townictwa lotniczego ............................. 10

2.3. - Ustanawianie i wyznaczanie organów służb

poszukiwania i ratownictwa lotniczego . 10

2.4. - Łączność dla organów służb poszukiwania

i ratownictwa lotniczego ........................ 10

2.5.....................................................................-
Wyznaczanie jednostek poszukiwawczo-

ratowniczych .......................................... 11

2.6. ....................................................................-
Wyposażanie jednostek poszukiwawczo-

ratowniczych .......................................... 11

ROZDZIAŁ 3.-Współdziałanie ............................ 12

3.1. - Współdziałanie między Państwami......... 12

3.2. - Współdziałanie z innymi służbami ........ 13

3.3. - Rozpowszechnianie informacji .............. 13

ROZDZIAŁ 4.-Postępowanie przygotowawcze … 13

4.1. - Potrzeby w zakresie informacji ............... 13

4.2. - Plan działania .......................................... 14

4.3. - Procedury przygotowawcze dla jednostek

poszukiwawczo-ratowniczych ............... 14

4.4. - Szkolenie ................................................ 15

4.5.-Usuwanie wraków ..................................... 15

ROZDZIAŁ 5. - Procedury organizacyjne............ 15

5.1. - Informacje dotyczące zagrożenia ............ 15

Strona

5.2. ...................................................................-
Procedury dla ośrodków koordynacji po-

szukiwania i ratownictwa lotniczego pod
czas faz zagrożenia ................................ 15

5.3.....................................................................-
Procedury dla przypadków, w których od-

powiedzialność za działania poszukiwaw-
czo-ratownicze rozciąga się na dwa lub
więcej Umawiających się Państw .......... 17

5.4.-Procedury dla władz terenowych ............. 17

5.5.....................................................................-
Procedury dla ośrodków koordynacji po-

szukiwania i ratownictwa lotniczego - za-
kończenie i zawieszenie działań
poszukiwawczo-ratowniczych ............... 17

5.6. ...................................................................-
Procedury dla jednostek poszukiwawczo-

ratowniczych ......................................... 17

5.7. - Procedury dla osoby kierującej działaniem

jednostki poszukiwawczo-ratowniczej

w miejscu wypadku ............................... 17

5.8. - Procedury dla dowódców statków po-

wietrznych w miejscu wypadku ............. 17

5.9. - Procedury dla dowódców statków po-

wietrznych, którzy przejęli (usłyszeli)
korespondencję dotyczącą niebezpieczeń
stwa ...................................................... 18

5.10. - Sygnały dla poszukiwania i ratownictwa

lotniczego ............................................... 18

5.11.-Prowadzenie zapisów............................. 18

DODATĘK - Sygnały dla poszukiwania i ratownic

twa lotniczego ............................ 19

1. - Sygnały dla porozumiewania się z pojazdami/

statkami na powierzchni ziemi lub wody... 1.9

- Kod sygnałów wzrokowych do porozumie-

wania się w kierunku „ziemia-powietrze"... 19

3. - Sygnały dla porozumiewania się w kierunku

„powietrze-ziemia" ..................................... 20

PRZEDMOWA

Zarys historyczny

W grudniu 1946 r. Dział poszukiwania i ratownictwa

lotniczego,  na  drugiej  sesji,  opracował  zalecenia  w  spra-
wie  Norm  i  Zalecanych  Praktyk  dla  poszukiwania  i  ra-
townictwa  lotniczego.  Propozycje  zostały  opracowane
przez Sekretariat i ówczesny Komitet żeglugi powietrznej,
a następnie przedstawione Radzie. Propozycje nie zostały
przyjęte  przez  Radę  w  postaci,  w  jakiej  zostały
przedstawione  i  20  kwietnia  1948  r.  zostały  skierowane
do  ponownego  rozpatrzenia  przez  Komitet  żeglugi  po-
wietrznej.

W 1948 r. został opracowany kolejny projekt Załącz-

nika, w świetle doświadczeń uzyskanych przez regionalne
konferencje  żeglugi  powietrznej,  który  został  zaapro-
bowany  przez  Komisję  żeglugi  powietrznej  i  rozesłany
Państwom Członkowskim, w celu uzyskania ich opinii na
ten temat. Dalsze opracowanie projektu zostało dokonane
przez  Komisję  żeglugi  powietrznej  w  oparciu  o  uwagi
nadesłane  przez  Państwa  Członkowskie.  W  rezultacie
projekt  został  przyjęty  przez  Radę  25  maja  1950  r.  i
oznaczony  jako  Załącznik  12  do  Konwencji  o
międzynarodowym lotnictwie cywilnym.

Załącznik 12 obowiązuje od 1 grudnia 1950 r., z datą

stosowania od 1 marca 1951 r.

Tabela A przedstawia genezę dalszych poprawek,

wykaz tematów głównych oraz daty przyjęcia poprawek
przez Radę, wejścia ich w życie oraz określenie, od kiedy
mają być stosowane.

STOSOWANIE

Normy i Zalecane Praktyki, zawarte w niniejszym

dokumencie,  ustalają  zasady  stosowania  procedur  opra-
cowanych  w  "Regionalnych  procedurach  dodatkowych
poszukiwania  i  ratownictwa",  zawartych  w  dokumencie
ICAO 7030, w którym można znaleźć uzupełniające pro-
cedury do zastosowania regionalnego.

Załącznik 12 stosuje się w przypadku ustanawiania

oraz utrzymywania służb poszukiwania i ratownictwa
lotniczego na terytoriach Umawiających się Państw i nad
morzami oraz koordynacji działań tych służb ze służbami
Państw sąsiadujących.

POSTĘPOWANIE UMAWIAJĄCYCH SIĘ

PAŃSTW

Zgłaszanie różnic. Zwraca się uwagę Umawiających

się  Państw  na  obowiązek,  wynikający  z  Artykułu  38
Konwencji,  zgłaszania  do  Organizacji  jakichkolwiek
różnic  istniejących  między  ich  krajowymi  przepisami  i
metodami postępowania, a Międzynarodowymi Normami
zawartymi  w  niniejszym  Załączniku  i  w  ewentualnych
zmianach  do  niego.  Uprasza  się  również  Umawiające  się
Państwa o zgłaszanie różnic istniejących między

Zalecanymi  Praktykami,  zawartymi  w  niniejszym  Za-
łączniku i w zmianach do niego, a krajowymi przepisami i
metodami postępowania, jeśli ma to istotne znaczenie dla
bezpieczeństwa  żeglugi  powietrznej.  Ponadto  uprasza  się
Umawiające  się  Państwa  o  bieżące  informowanie
Organizacji  o  różnicach,  jakie  mogą  zaistnieć  w  przy-
szłości,  jak  również  o  anulowaniu  różnic,  które  zostały
uprzednio  zgłoszone  do  Organizacji.  Bezpośrednio  po
przyjęciu  każdej  zmiany  do  niniejszego  Załącznika,  zo-
stanie  przesłana  do  Umawiających  się  Państw  specjalna
prośba  o  zgłaszanie  różnic.  Zwraca  się  również  uwagę
Państw  na  postanowienia  Załącznika  15  dotyczącego
publikowania  różnic  istniejących  między  ich  krajowymi
przepisami  i  metodami  postępowania,  a  odpowiednimi
Normami  i  Zalecanymi  Praktykami  Organizacji  Między-
narodowego  Lotnictwa  Cywilnego,  przez  służbę  infor-
macji  lotniczej,  dodatkowo,  poza  obowiązkiem  Państw
wynikającym z Artykułu 38 Konwencji.

Ogłaszanie informacji. Informacje odnoszące się do

ustanawiania,  wycofywania  i  zmian  urządzeń,  służb  i
procedur  mające  wpływ  na  eksploatację  statków  po-
wietrznych  i  dostarczane  zgodnie  z  Normami  i  Zaleca-
nymi  Praktykami,  zawartymi  w  niniejszym  Załączniku,
należy ogłaszać i wprowadzać w życie zgodnie z Załącz-
nikiem 15.

Stosowanie treści Załącznika w przepisach krajowych.

Rada ICAO, w dniu 13 kwietnia 1948 r., przyjęła rezolucję
zachęcającą  Umawiające  się  Państwa  do  stosowania  we
własnych  przepisach  krajowych,  tak  dalece  jak  jest  to
możliwe, sformułowań zgodnych z Normami ICAO, które
mają charakter przepisów regulujących. Uchwała zachęca
także do wykazywania różnic ICAO w stosunku do Norm
ICAO  oraz  do  podawania  wszelkich  dodatkowych  i
istotnych, z punktu widzenia bezpieczeństwa i regularności
żeglugi  powietrznej,  przepisów  krajowych.  W  miarę
możliwości,  przepisy  niniejszego  Załącznika  zostały
zredagowane  w  taki  sposób,  aby  ułatwić  ich  włączenie,
bez większych zmian, do prawodawstwa krajowego.

STATUS POSZCZEGÓLNYCH CZĘŚCI

ZAŁĄCZNIKA

Niniejszy Załącznik składa się z następujących części,

z których jednak nie wszystkie muszą znajdować się w
innych Załącznikach. Charakter tych części jest nastę-
pujący:

I. Materiały stanowiące Załącznik właściwy:

a) Normy i Zalecane Praktyki przyjęte przez Radę

zgodnie z postanowieniami Konwencji. Zostały
one zdefiniowane w następujący sposób:

Norma. Specyfikacja charakterystyk fizycz-

nych, ukształtowania, urządzeń, osiągów, perso

nelu  lub  procedur,  których  jednolite  stosowanie
uznane  jest  za konieczne dla bezpieczeństwa  lub
regularności  żeglugi  powietrznej,  i  do  której
Umawiające  się  Państwa  będą  się  stosowały
zgodnie z Konwencją - w przypadku niemożności
stosowania  się  do  Norm,  obowiązuje  zawiado-
mienie  o  tym  Rady,  zgodnie  z  Artykułem  38
Konwencji.

Zalecana Praktyka. Specyfikacja charaktery-

styk  fizycznych,  ukształtowania,  urządzeń,  osią-
gów,  personelu  i  procedur,  których  jednolite  sto-
sowanie uznane jest za pożądane dla bezpieczeń-
stwa,  regularności  lub  sprawności  międzynaro-
dowej żeglugi powietrznej, i do której Umawiające
się  Państwa  będą  starały  stosować  się  zgodnie  z
Konwencją.

b) Dodatki. Zawierające materiał pogrupowany dla

wygody osobno, lecz stanowiący część Norm i Za-
lecanych Praktyk przyjętych przez Radę.

c) Definicje. Wyjaśniające znaczenia wyrażeń uży-

wanych w Normach i Zalecanych Praktykach, które
nie są same przez się dostatecznie zrozumiałe, gdyż
nie  mają  ustalonych  znaczeń  słownikowych.
Definicja  nie  ma  niezależnego  znaczenia,  lecz  sta-
nowi  istotną  część  każdej  Normy  i  Zalecanej
Praktyki, w których dane wyrażenie zostało użyte,
ponieważ zmiana znaczenia wyrażenia zmieniłaby
specyfikację.

2. Materiały przyjęte przez Radą do publikacji wraz z

Normami i Zalecanymi Praktykami:

a) Przedmowa - zawiera materiał historyczny i obja-

śniający, oparty o działalność Rady, włącznie z
objaśnieniami obowiązków Państw odnośnie sto-
sowania Norm i Zalecanych Praktyk wynikających
z Konwencji i z Rezolucji o przyjęciu.

b) Wstęp - zawiera materiał objaśniający, zamiesz-

czany na początku części, rozdziałów lub działów
Załącznika, pomocny w zrozumieniu i w wykorzy-
staniu tekstu.

c) Uwagi - zawarte w tekście, tam gdzie jest to wła-

ściwe, podają rzeczowe informacje lub wskazówki
w odniesieniu do danej Normy lub Zalecanej
Praktyki, lecz nie stanowią części Normy lub Za-
lecanej Praktyki.

d) Załączniki - zawierają materiał uzupełniający

Normy i Zalecane Praktyki.

Wybór języka

Niniejszy Załącznik został przyjęty w pięciu językach -

angielskim,  arabskim,  francuskim,  hiszpańskim  i  rosyj-
skim.  Każde  z  Umawiających  się  Państw  uprasza  się  o
wybranie jednego z tych tekstów w celu wprowadzenia go
do stosowania w kraju i dla innych celów przewidzianych
w Konwencji, przyjmując tekst w brzmieniu oryginalnym
lub  w  tłumaczeniu  na  własny  język  i  zawiadamiając  o
wyborze Organizację.

Uwagi wydawnicze

W celu zorientowania się, co do charakteru każdego z

ustaleń zastosowano następujące rodzaje druku:

- Normy - drukowane są antykw ą;

- Zalecane Praktyki - drukowane są kursywą

i poprzedzone tytułem Zalecenie,

- uwagi - drukowane są kursywą i poprzedzone

tytułem Uwaga.

Przy formułowaniu przepisów zastosowano następu-

jącą metodę: w Normach operuje się czasownikiem
użytym w czasie teraźniejszym, w trybie orzekającym, a
w Zaleceniach - czasownikiem „powinien".

W niniejszym dokumencie miary podane są zgodnie z

tabelą jednostek miar przyjętych przez 1CAO, a tam
gdzie jest to konieczne, również określone odpowiadają-
cym im jednostkom miar systemu stopa-funt.

Każde powołanie się na dowolną część niniejszego

dokumentu, która jest oznaczona numerem, odnosi się do
wszystkich poddziałów tej części.

tabela A - Zmiany w Załączniku – 12

Zmiana

Źródło

Treść

Zatwierdzenie

Wejście w życie

Stosowanie

1 wydanie

Dział poszukiwania i

ratownictwa lotniczego,

2 sesja (1946

r.)-Komisja żeglugi po-

wietrznej.

Międzynarodowe Normy i Zalecane Praktyki

-służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego.

25 maja 1950 r.

01 grudnia 1950 r.

01 marca 1951 r.

/2 wydanie/

Dział poszukiwań i

ratownictwa, trzecia

sesja (1951 r.).

Organizacja poszukiwań i ratownictwa, łączność,
ocena działań poszukiwawczoratowniczych,
procedury stosowane w poszukiwaniu i
ratownictwie, sygnały „powietrze—ziemia".

31 marca 1952 r. 01

września 1952 r. 01

stycznia 1953 r.

/3 wydanie/

2 Konferencja żeglugi

powietrznej (1955 r.).

Podośrodki koordynacji poszukiwania i ratow-
nictwa lotniczego, obsługa i zaopatrywanie w
paliwo jednostek poszukiwawczoratowniczych
innych zainteresowanych Państw.

08 maja 1956 r. 01

września 1956 r. 01

grudnia 1956 r.

3 Konferencja żeglugi
powietrznej (1956 r.).

Zmiana 140 do Za-

łącznika 6, rozdział 6.

Oznaczenie na kadłubie płatowca miejsc służą-
cych do awaryjnego wejścia do wnętrza.

13 czerwca 1957 r.

1 października 1957 r.

1 grudnia 1957 r.

/4 wydanie/

Dział przepisów ruchu
lotniczego oraz poszu-

kiwania i ratownictwa

lotniczego.

Współpraca pomiędzy Państwami, informacja
dotycząca niebezpieczeństwa, zasady działania
ośrodków koordynacji poszukiwania i ratow-
nictwa lotniczego.

08 grudnia 1959 r.

01 maja 1960 r. 01

sierpnia 1960 r.

13 kwietnia 1962 r.

Zmiana 13 do Załącz-

nika 11.

Zawiadamianie ośrodków koordynacji poszuki-

wania i ratownictwa lotniczego - przez organy
służb ruchu lotniczego.

01 listopada 1962 r.

Zmiana 4 do Załącznika

Czasowe wejście na terytorium Umawiającego
się Państwa jednostek poszukiwawczo-
ratowniczych z innych Umawiających się
Państw.

01 lipca 1964 r.

Zmiana 14 do Załącz-

nika 11, rozdział 5.

Alarmowanie statków nawodnych i powietrznych

będących na kursie/drodze w celu udzielenia
pomocy statkowi powietrznemu będącemu w
niebezpieczeństwie.

19 czerwca 1964 r.

01 listopada 1964 r.

01 lutego 1965 r.

10 grudnia 1965 r.

Międzynarodowa

konwencja o ratowaniu

życia ludzi na morzu.

Zmiana 15 do Załącznika

11.

Uaktualnienie kompetencji służby alarmowania.

25 sierpnia 1966 r.

/5 wydanie/

Przegląd dodatkowych

regionalnych procedur,

dokonany przez Komisję

żeglugi powietrznej.

Współpraca pomiędzy Umawiającymi się Pań-
stwami, obsługa i zaopatrywanie w paliwo jed-
nostek poszukiwawczo-ratowniczych innych
Państw Członkowskich, sprawdzanie środków
łączności do poszukiwania i ratownictwa lotni-
czego, pomoc dodatkowych jednostek lub służb w
działaniach poszukiwawczo-ratowniczych.

25 maja 1970 r.

25 wrześnial970r.

04 lutego 1971 r.

Komisja żeglugi po-

wietrznej.

Posiadanie na pokładzie statku powietrznego
międzynarodowych kodów sygnałów do poszu-
kiwania i ratownictwa, wyposażenie poszuki-
wawczo-ratowniczych statków powietrznych w
urządzenia łączności o częstotliwości 2182 kHz,
informacja o położeniu okrętów handlowych.

11 grudnia 1972 r. 11

kwietnia 1973 r. 16

sierpnia 1973 r.

/6 wydanie/

Pełny przegląd Załącznika

przez Komisję żeglugi

powietrznej.

Nowe sygnały dla statków nawodnych, zapewnienie

całodobowej służby poszukiwawczo-ratowniczej,
rozpowszechnianie informacji o miejscu znajdowania
się (położeniu) statków handlowych, ocena działań
poszukiwawczo-ratowniczych, poprawa współpracy
Państw sąsiednich, wyposażenie jednostek
poszukiwaw-czo-ratowniczych, dostępność informacji
o służbach ruchu lotniczego, miejsce znajdowania się
wyposażenia ratowniczego przeznaczonego do zrzutu,
metody udzielania pomocy statkom powietrznym
będących w niebezpieczeństwie i zmuszonym do
wodowania w rejonie rozmieszczenia statków
nawodnych, metody naprowadzenia
poszukiwawczo-ratowniczych lub innych statków
powietrznych na statek powietrzny będący w
niebezpieczeństwie.

25 listopada 1974 r.

25 marca 1975 r.

9 października 1975 r.

Zmiana 60 do Załącznika

Dodatkowe pomoce łączności pomiędzy służbami

meteorologicznymi i jednostkami
poszu-kiwawczo-ratowniczymi.

08 grudnia 1975 r.

08 kwietnia 1976 r.

12 sierpnia 1976 r.

Komisja żeglugi po-

wietrznej.

Kod sygnałów wizualnych „ziemia-powietrze" dla

użycia przez rozbitków.

15 grudnia 1980 r. 15

kwietnia 1981 r. 26

listopada 1981 r.

Komisja żeglugi po-

wietrznej.

Odpowiedzialność RCC, z uwzględnieniem po-

siadanych środków, w stosunku do statku powietrznego
będącego w niebezpieczeństwie.

12 marca 1990 r.

30 lipca 1990 r.

15 września 1990r.

Komisja żeglugi po-

wietrznej.

Definicja statku SAR, wyposażenie w środki

łączności RCC statków powietrznych SAR, punkty
kontaktowe (SPOC).

12 marca 1993 r.

26 lipca 1993 r.

11 września 1993 r.

Zmiana 25, 20 i 7 do

Załącznika 6, odpowiednio

część I, II i III. Komisja

żeglugi powietrznej.

Poprawiona definicja „dowódca statku powietrznego",
zmiana redakcyjna.

12 marca 2001 r.

16 lipca 2001 r.

01 listopada 2001 r.

MIĘDZYNARODOWĘ NORMY I ZALĘCANĘ PRAKTYKI

Uwaga. - Konwencja o międzynarodowym lotnictwie cywilnym przydziela Państwu rejestracji

pewne funkcje, które to Państwo uprawnione jest wykonywać lub obowiązane jest do wykonywania.

Zależnie od przypadku. Zgromadzenie uznało w Rezolucji A18-16. że Państwo rejestracji może nie być

zdolne do należytego wywiązywania się ze swych obowiązków w przypadkach, gdy statki powietrzne są

pożyczane, dzierżawione lub wzajemnie zamieniane -zwłaszcza bez załogi - przez użytkownika innego

Państwa, i ze Konwencja może, w takich przypadkach, w niewystarczający sposób określać prawa i

obowiązki Państwa, któremu podlega użytkownik. Wobec tego Rada - bez uszczerbku dla kwestii, czy

zamiana może wymagać zmiany w odniesieniu do funkcji przydzielonych Państwom -poradziła, aby

Państwo rejestracji, przeniosło na Państwo użytkownika - pod warunkiem wyrażenia przez nie zgody - te

funkcje Państwa rejestracji, które mogłyby być właściwiej realizowane przez Państwo użytkownika, jeżeli

Państwo rejestracji stwierdzi, że w ww. przypadkach nie jest zdolne do należytego wywiązywania się z

funkcji przydzielonych mu Konwencją. Rozumie się, że powyższe postępowanie będzie tylko sprawą

praktycznej wygody i nie będzie miało wpływu na przepisy Konwencji Chicagowskiej ustalającej obowiązki

Państwa rejestracji ani na prawa i obowiązki Państw trzecich.

ROZDZIAŁ 1 - DEFINICJE

Jeśli podane niżej wyrażenia są użyte w Normach i

Zalecanych

Praktykach

dotyczących

poszukiwania

ratownictwa lotniczego, mają następujące znaczenie:

Przypis - Oznaczenie (RR) w tych określeniach wskazuje

definicje,

które

zostały

zaczerpnięte

regulaminu

Międzynarodowej

organizacji

telekomunikacji

(patrz

Podręcznik zakresu częstotliwości radiowych wymaganych w
lotnictwie cywilnym, zawierający postanowienia 1CAO 9718).

Punkt alarmowania. Organ wyznaczony do przyjmowania

podawanych publicznie informacji o zagrożeniu statku
powietrznego i do przekazania ich do współpracującego z nim
ośrodka koordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego.

Faza niepewności. Sytuacja, w której istnieje stan

niepewności, co do bezpieczeństwa statku powietrznego i
znajdujących się na nim osób.

Faza alarmu. Sytuacja, w której istnieje uzasadniona obawa

o bezpieczeństwo statku powietrznego i znajdujących się na nim
osób.

Faza niebezpieczeństwa. Sytuacja, w której istnieje

uzasadnione przypuszczenie, że statek powietrzny i znajdujące
się na nim osoby są bezpośrednio zagrożone poważnym
niebezpieczeństwem lub wymagają natychmiastowej pomocy.

Faza

zagrożenia.

Wyrażenie

ogólne,

oznaczające

-stosownie do przypadku - fazę niepewności, fazę alarmu lub
fazę niebezpieczeństwa.

Przymusowe wodowanie. Przymusowe lądowanie statku

powietrznego na wodzie.

Operator. Osoba lub organizacja zaangażowana w

procedury obsługowe lub zajmująca się eksploatacją statku
powietrznego.

Dowódca statku powietrznego. Pilot wyznaczony przez

operatora lub w przypadku ogólnym - właściciel, upoważniony
do

podejmowania

decyzji

wydawania

poleceń,

odpowiedzialny za bezpieczne prowadzenie lotu.

Radionamiernik (RR S1.91). Radiostacja określająca tylko

kierunek innej radiostacji na podstawie odebranej z niej
transmisji.

Ośrodek

koordynacji

poszukiwania

ratownictwa

lotniczego.  Organ  sprzyjający  sprawnej  organizacji  służby
poszukiwania  i  ratownictwa  lotniczego  odpowiedzialny  za
koordynację  działań  poszukiwawczo-ratowniczych  w  rejonie
poszukiwania i ratownictwa lotniczego.

Podośrodek koordynacji poszukiwania i ratownictwa

lotniczego.  Organ  podporządkowany  ośrodkowi  koordynacji
poszukiwania  i  ratownictwa  lotniczego  ustanowiony  w  celu
uzupełnienia  go  w  określonej  części  rejonu  poszukiwania  i
ratownictwa lotniczego.

ROZDZIAŁ 2 - ORGANIZACJA

2.1 Ustanawianie i zapewnianie służb poszukiwania i
ratownictwa lotniczego

2.1.1 Umawiające się Państwa zarządzają ustanowienie

i zapewnienie służb poszukiwania i ratownictwa lot
niczego na swych terytoriach. Zapewnia się całodo
bową działalność takich służb.

2.1.1.1 Części otwartych mórz lub obszarów o nieokreślonej

suwerenności,  dla  których  będzie  ustanowiona  służba
poszukiwania  i  ratownictwa  lotniczego,  określa  się  na
podstawie  regionalnych  porozumień  żeglugi  powietrznej.
Umawiające  się  Państwo,  które  przyjęło  odpowiedzialność
za  zapewnienie  służby  poszukiwania  i  ratownictwa
lotniczego w takich obszarach, zarządza, aby służba została
ustanowiona  i  zapewniana  zgodnie  z  postanowieniami
niniejszego Załącznika.   .

Uwaga. - Wyrażenie „regionalne porozumienia

żeglugi powietrznej" odnosi się do porozumień za-
twierdzonych na podstawie propozycji regionalnych
konferencji żeglugi powietrznej przez Radą ICAO.

2.1.2 Umawiające się Państwa udzielają pomocy stat

kom  powietrznym  znajdującym  się  w  niebezpieczeń
stwie  i  rozbitkom  lotniczym,  bez  względu  na  przy
należność  państwową  statków  powietrznych  i  rozbit
ków.

2.3.3 Zalecenie. Zaleca się, aby w obszarach, w których

publiczne środki telekomunikacyjne nie pozwoliłyby osobom,
które zauważyły statek powietrzny w stanie zagrożenia,
zawiadomić

zainteresowany

ośrodek

koordynacji

poszukiwania i ratownictwa lotniczego bezpośrednio i
natychmiast,

Umawiające

się

Państwa

wyznaczyły

odpowiednie organy służb publicznych lub prywatnych -
jako punkty alarmowe.

2.4 Łączność dla organów służb poszukiwania i
ratownictwa lotniczego

2.4.1 Każdy ośrodek koordynacji poszukiwania i ratownictwa

lotniczego posiada środki umożliwiające natychmiastowe
nawiązanie łączności z:

a) organem służb ruchu lotniczego, z którym współpracuje,

b) podośrodkiem koordynacji poszukiwania i ratownictwa

lotniczego, z którym współpracuje,

c) właściwym radionamiernikiem lub stacją ustalającą

pozycję znajdującymi się w rejonie,

d) gdzie jest to właściwe - z radiostacjami brzegowymi

mającymi możność zaalarmowania statków wodnych
znajdujących się w rejonie i nawiązania z nimi łączności.

2.2 Ustanawianie rejonów poszukiwania i ratow
nictwa lotniczego

2.2.1 Umawiające się Państwa określają rejony poszukiwania i

ratownictwa lotniczego, w których zapewniają służbę
poszukiwania i ratownictwa lotniczego. Rejony takie nie
zachodzą na siebie.

2.2.1.1 Zalecenie. Zaleca się. aby granice rejonów po-

szukiwania i ratownictwa lotniczego pokrywały się z
granicami odpowiadających im rejonów informacji
powietrznej.

2.3 Ustanawianie i wyznaczanie organów służb
poszukiwania i ratownictwa lotniczego

2.3.1 Umawiające się Państwa ustanawiają ośrodek ko-

ordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego w każdym
rejonie poszukiwania i ratownictwa lotniczego.

2.3.2 Zalecenie. Zaleca się. aby Umawiające się Państwa

ustanowiły

podośrodki

koordynacji

poszukiwania

ratownictwa lotniczego, jeżeli podniosłoby to sprawność
służb poszukiwania i ratownictwa lotniczego.

Uwaga. Za „środki umożliwiające natychmiastowe

nawiązanie łączności" uważa się bezpośrednie łącze
telefoniczne lub dalekopisowe, -bezpośrednie łącze
radiotelegraficzne, a jeśli nie mogą być one udostępnione,
połączenie telefoniczne lub dalekopisowe za pośrednictwem
łącznicy.

2.4.2 Każdy ośrodek koordynacji poszukiwania i ratownictwa

lotniczego posiada środki szybkiej i niezawodnej łączności
z:

a) kierownictwami

jednostek

poszukiwawczo-ratowniczych

znajdujących

się

rejonie,

b) ośrodkami koordynacji poszukiwania i ratownictwa

lotniczego w sąsiednich rejonach,

c) właściwym biurem meteorologicznym lub mete-

orologicznym biurem nadzoru,

d) jednostkami poszukiwawczo-ratowniczymi, gdy biorą

udział w poszukiwaniu i ratownictwie lotniczym,

e) punktami alarmowymi.

f) Centrum Kontroli Misji Cospas-Sarsat

, które obsługuje

rejon SAR, gdy RCC zostaje wyznaczone jako punkt
kontaktowy (SPOC).

Uwaga. Za ,, środki szybkiej i niezawodnej

łączności" uważa się telefon, dalekopis, radiotelefon
bezpośredni lub pośredni albo - gdy niniejsze środki nie
mogą być udostępnione - radiotelegraf.

2.4.3 Poza wymaganiami, o których mowa w 2.4.1 b),

każdy podośrodek poszukiwania i ratownictwa lotni
czego posiada środki szybkiej i niezawodnej łączno
ści z:

a) przyległymi podośrodkami koordynacji poszukiwania i

ratownictwa lotniczego,

b) właściwym biurem meteorologicznym lub mete-

orologicznym biurem nadzoru,

c) jednostkami poszukiwawczo-ratowniczymi. gdy biorą

udział w poszukiwaniu i ratownictwie,

d) punktami alarmowymi.

Uwaga. Patrz uwaga następująca po 2.4.2.

2.4.4 Zalecenie. Środki łączności zapewnione zgodnie

z 2.4.2 c) i 2.4.3 b) powinny być uzupełnione, jeżeli
to będzie konieczne, przez inne środki łączności wi
zualnej lub fonicznej, np. zamknięty obwód telewizji.

2.5 Wyznaczanie jednostek
poszukiwawczo-ra-towniczych

2.5.1 Umawiające się Państwa wyznaczają, w każdym

rejonie poszukiwania i ratownictwa, jako jednostki
poszukiwawczo-ratownicze

jednostki

służb

publicz

nych  lub  prywatnych,  rozmieszczone  i  wyposażone
dogodnie  do  poszukiwań  i  ratownictwa,  określają  ich
funkcje  oraz  wskazują  ośrodek  koordynacji  poszuki
wania  i  ratownictwa  lotniczego,  z  którym  będą  one
współpracować.

2.5.1.1 Umawiające się Państwa ustanawiają dodatkowe

jednostki poszukiwawczo-ratownicze, jeżeli jednostki
wyznaczone zgodnie z 2.5.1 są niewystarczające.

Uwaga. Jednostki i urządzenia niezbędne dla za-

pewnienia poszukiwań i ratownictwa w rejonie poszukiwań
i  ratownictwa,  określane  są  na  podstawie  regionalnych
porozumień  żeglugi  powietrznej  i  są  wyszczególnione  we
właściwych  publikacjach  planów  żeglugi  powietrznej  (Air
Navigation Plan).

2.5.2 Zalecenie. Umawiające się Państwa powinny uj

mować,  w  operacyjnym  planie  poszukiwania  i  ratow
nictwa  lotniczego,  podmioty  występujące  w  obrębie
służb  publicznych  i  organizacji  niepublicznych,  które
nie kwalifikują się jako jednostki ratownicze, mimo to

są

zdolne

udziału

działaniach

poszukiwawczo-ratowniczych. Dla tych podmiotów określa
się funkcje oraz ośrodki koordynacji poszukiwania t ratow-
nictwa lotniczego, z którymi będą współdziałać.

2.6 Wyposażenie jednostek poszukiwawczo-ra-towniczych

2.6.1 Jednostki

poszukiwawczo-ratownicze

posiadają

urządzenia  i  wyposażenie  umożliwiające  natychmia
stowe  zlokalizowanie  miejsca  wypadku  lub  rozbitka
lotniczego  oraz  na  udzielenie  odpowiedniej  pomocy
na miejscu..

Uwaga. Przy wyborze wyposażenia dla jednostek

poszukiwawczo-ratowniczych ważne jest uwzględnienie
rozmiarów

zdolności

przewozowej

pasażerów

współczesnych statków powietrznych.

2.6.2 Zalecenie. Poza łącznością wymaganą w Normach

2.4.2  d)  i  2.4.3  c),  każda  jednostka  poszukiwawczo-
ratownicza  powinna  posiadać  środki  umożliwiające
szybką  i  niezawodną  łączność  z  innymi  jednostkami
lub podmiotami biorącymi udział w działaniach.

Uwaga. Patrz uwaga następująca po 2.4.2.

2.6.3 Każdy poszukiwawczo-ratowniczy statek powietrzny

wyposaża się tak, aby mógł nawiązać łączność na lotniczych
częstotliwościach niebezpieczeństwa, na częstotliwościach
w miejscu wypadku oraz na innych częstotliwościach, jakie
mogą być określone.

2.6.4 Każdy poszukiwawczo-ratowniczy statek powietrzny

wyposaża się w urządzenia naprowadzające na radiolatarnię
awaryjną znajdującą się w miejscu wypadku i pracującą na
częstotliwości 121,5 MHz, których posiadanie na pokładzie
statków

powietrznych

jest

wymagane

zgodnie

postanowieniami zawartymi w Załączniku 6, części I, II i
III.

Uwaga. Specyfikacje dla radiolatarni awaryjnej (ELT)

podane są w Załączniku 10, tom III.

2.6.5 Każdy poszukiwawczo-ratowniczy statek powietrzny,

który jest wykorzystywany do poszukiwania i ratownictwa
nad obszarami morskimi i może spotkać się z koniecznością
nawiązania łączności ze statkami handlowymi, wyposaża
się w sprzęt umożliwiający nawiązanie z nimi łączności na
częstotliwości 2182kHz.

2.6.6 Każdy poszukiwawczo-ratowniczy statek powietrzny,

który jest wykorzystywany do poszukiwania i ratownictwa
nad obszarami morskimi i może spotkać się z koniecznością
nawiązania łączności ze statkami handlowymi, posiada na
pokładzie kopię Międzynarodowego kodu sygnałów w celu
przezwyciężenia trudności językowych, które mogą
powstać podczas utrzymywania z nimi łączności.

Cospas-Sarsat - satelitarny system poszukiwania i ratownictwa

stat-ków znajdujących się w niebezpieczeństwie

2.6.7 Zalecenie. Dopóki nie będzie wiadomo, że nie ma

potrzeby dostarczenia rozbitkom zaopatrzenia drogą
lotniczą, co najmniej jeden statek powietrzny, biorący udział
w działaniach poszukiwawczo-ratowniczych, powinien mieć
na pokładzie wyposażenie nadające się do zrzutu.

2.6.8 Zalecenie. Państwa powinny zapewnić, aby na lotniskach,

na których nie są utrzymywane poszuki-wawczo-ralownicze
statki powietrzne, wyposażenie, przeznaczone do zrzucania
dla rozbitków, było zapakowane tak, aby mogło być zrzucane
przez

statki

powietrzne,

które

nie

są

statkami

poszukiwawczo-ratowniczymi.

2.6.9 Zalecenie. Zaleca się, aby pojemniki lub paczki

zawierające wyposażenie dla przetrwania, przeznaczone do
zrzucenia rozbitkom, miały ogólnie przyjętą zawartość,
oznakowaną kolorami oraz za pomocą napisów i
samoobjaśniających symboli.

2.6.9.1 Zalecenie. Zaleca się, aby oznaczenie kolorami

zawartości przeznaczonych do zrzutu pojemników i paczek,
zawierających wyposażenie do przetrwania, miało postać
kolorowych pasków i było zgodne z następującym kodem:

czerwony -zaopatrzenie medyczne i wyposa-

żenie pierwszej pomocy lekarskiej.

niebieski

-żywność i wodę,

żółty

-koce i odzież ochronną,

czarny

-różne wyposażenie, np. piecyki,

siekiery, busole, naczynia kuchen-

2.6.9.2 Zalecenie. Zaleca się. aby w przypadku zrzucania

zaopatrzenia o charakterze mieszanym w jednym pojemniku
lub pakunku, stosowana była kombinacja kolorów kodów
odpowiadających ich zawartości.

2.6.10 Zalecenie. Zaleca się. aby instrukcje wykorzystania

wyposażenia  dla  przetrwania  były  zawarte  w  każdym
pojemniku  lub  pakunku  przeznaczonym  do  zrzucenia.
Instrukcje  powinny  być  drukowane  w  co  najmniej  trzech
językach, z których co najmniej jeden powinien być językiem
roboczym ICAO.

ROZDZIAŁ 3 - WSPÓŁDZIAŁANIĘ

3.1. Współdziałanie miedzy Państwami

3.1.1 Umawiające się Państwa koordynują działania po-

szukiwania i ratownictwa lotniczego z odpowiednimi
organizacjami Państw sąsiednich.

3.1.2 Zalecenie. Zaleca się, aby Umawiające się Państwa

koordynowały działania poszukiwania i ratownictwa
lotniczego, kiedykolwiek jest to konieczne. z działaniami
Państw sąsiednich.

3.1.2.1 Zalecenie. Zaleca się. aby Umawiające się Państwa

opracowały, w miarę możliwości, wspólne procedury
poszukiwania i ratownictwa lotniczego, w celu ułatwienia
koordynacji

działań

poszukiwawczo-ratowniczych

działaniami Państw sąsiednich.

3.1.3 Z zastrzeżeniem warunków, jakie mogą być ustalone

przez  własne  władze.  Umawiające  się  Państwo zezwala  na
natychmiastowy  wlot  na  swoje  terytorium  jednostek
poszukiwawczo-ratowniczych  innych  Państw,  w  celu
odszukania  miejsc  wypadków  lotniczych  i  ratowania
rozbitków.

3.1.4 Władze Umawiającego się Państwa, które wyraża

życzenie, aby jego jednostki poszukiwawczo-ratownicze
weszły w celach poszukiwania i ratownictwa lotniczego na
terytorium innego Umawiającego się Państwa, przesyła
prośbę do ośrodka koordynacji poszukiwania i ratownictwa
lotniczego zainte-

resowanego Państwa lub do innych władz, które zostały
wyznaczone przez to Państwo, podającą pełną informację o
zamierzonych działaniach i ich konieczności.

3.1.4.1 Po otrzymaniu takiej prośby, władze Umawiających się

Państw:

a) natychmiast potwierdzają odbiór prośby, i

b) możliwie jak najwcześniej podają warunki, jeśli takie

są ustalone, na jakich zamierzone działania mogą być
podjęte.

3.1.5 Zalecenie. Zaleca się. aby Umawiające się Państwa

zawarły porozumienia z sąsiadującymi Państwami w celu
ustalenia

warunków

wlotu

jednostek

poszukiwawczo-ratowniczych  drugiego  Państwa  na  swoje
terytorium.  Zaleca  się  także,  aby  porozumienia,  przez
zredukowanie  formalności  do  minimum,  pozwalały  na  jak
najwcześniejszy wlot takich jednostek.

3.1.6 Zalecenie. Zaleca się, aby każde Umawiające się

Państwo upoważniło swoje ośrodki koordynacji po-
szukiwania i ratownictwa lotniczego do:

a) zwracania się do innych ośrodków koordynacji

poszukiwania i ratownictwa lotniczego o potrzebną
pomoc (łącznie ze statkami powietrznymi, statkami
wodnymi, personelem lub wyposażeniem).

b) udzielania ewentualnego niezbędnego zezwolenia na

wejście

statków

powietrznych,

statków

wodnych,

personelu lub wyposażenia, na swoje terytorium.

c) uzgadniania sposobu wejścia na swoje terytorium z

władzami celnymi, migracyjnymi lub innymi, w celu jego
przyspieszenia.

3.1.7 Zalecenie. Zaleca się. aby każde Umawiające się

Państwo upoważniło swoje ośrodki koordynacji po-
szukiwania i ratownictwa lotniczego do udzielania pomocy
innym takim ośrodkom, gdy zostaną o to poproszone
(łącznie z pomocą w postaci statków powietrznych, statków
wodnych, personelu lub wyposażenia).

3.1.8 Zalecenie. Zaleca się, aby Umawiające się Państwa

organizowały wspólne ćwiczenia szkoleniowe z udziałem
własnych

jednostek

poszukiwawczo-ratowniczych,

jednostek innych Państw i użytkowników, w celu
podniesienia poziomu sprawności służb poszukiwania i
ratownictwa lotniczego.

3.1.9 Zalecenie. Zaleca się, aby Umawiające się Państwa

organizowały okresowe wizyty łącznikowe personelu swych
ośrodków i podośrodków koordynacji poszukiwania i
ratownictwa lotniczego, do takich ośrodków sąsiednich
Państw.

3.2 Współdziałanie z innymi służbami

3.2.1 Umawiające się Państwa wydają zarządzenia, aby

wszystkie statki powietrzne, statki wodne, lokalne służby i
urządzenia, które nie wchodzą w skład systemu
poszukiwania i ratownictwa lotniczego, współdziałały z nim
w poszukiwaniu i ratownictwie w celu okazania wszelkiej
możliwej pomocy rozbitkom lotniczym.

3.2.2 Umawiające się Państwa, zapewniają, aby służby

poszukiwania i ratownictwa lotniczego współpracowały ze
służbami odpowiedzialnymi za przeprowadzenie badań
wypadków i ze służbami odpowiedzial-

nymi za opiekę nad tymi, którzy ucierpieli z powodu
wypadku.

3.2.3 Zalecenie. W celu ułatwienia badania wypadku zaleca

się

aby,

gdy

jest

możliwe,

jednostkom

po-szukiwawczo-ratowniczym towarzyszyły osoby posia-
dające kwalifikacje upoważniające do prowadzenia badań
wypadków statków powietrznych.

3.2.4 Państwa wyznaczają poszukiwawczo-ratownicze punkty

kontaktowe (SPOC), celem odbioru danych Cospas-Sarsat
informujących o zagrożeniu.

3.3 Rozpowszechnianie informacji

3.3.1 Każde Umawiające się Państwo publikuje i roz

powszechnia

wszystkie

informacje

niezbędne

dla

wejścia

jednostek

poszukiwawczo-ratowniczych

nych Państw na jego terytorium.

Uwaga. Patrz 3.1.3.

3.3.2 Zalecenie. Zaleca się, aby Umawiające się Państwa, gdy

zostaną  o  to  poproszone,  udostępniły  za  pośrednictwem
ośrodków  koordynacji  poszukiwania  i  ratownictwa
lotniczego  lub  innych  organów,  informacje  dotyczące
operacyjnych

planów

poszukiwania

ratownictwa

lotniczego.

3.3.3 Zalecenie. Zaleca się, aby każde Umawiające się

Państwo,  które  rejestruje  informacje  o  pozycji  statków  na
morzu,  rozpowszechniało  takie  informacje  -jeśli  jest  to
możliwe  -  do  innych  zainteresowanych  Umawiających  się
Państw, które się o to zwrócą.

3.3.4 Zalecenie. Zaleca się, aby Umawiające się Państwa

podawały do wiadomości publicznej, tak dalece jak jest to
jest pożądane i możliwe, dyrektywy w sprawie postępowania,
jakie należy podjąć, gdy jest powód do przypuszczenia, że
jakiś statek powietrzny znajduje się w stanie zagrożenia, lub
gdy wydarzył się wypadek lotniczy.

ROZDZIAŁ 4 - POSTĘPOWANIE PRZYGOTOWAWCZE

4.1 Potrzeby w zakresie informacji

4.1.1 Każdy ośrodek koordynacji poszukiwania i ratownictwa

lotniczego zawsze posiada aktualne informacje dotyczące
następujących danych odnoszących się do jego rejonu
poszukiwania i ratownictwa lotniczego:

a) jednostek poszukiwawczo-ratowniczych, podośrodków

koordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego oraz
punktów alarmowych,

b) organów służb ruchu lotniczego.

c) środków łączności, które mogą być wykorzystane w

działaniach poszukiwawczo-ratowniczych,

d) adresów

telegraficznych

numerów

telefonów

wszystkich użytkowników lub ich wyznaczonych
przedstawicieli

biorących

udział

działaniach

przeprowadzanych w rejonie,

e) ewentualnych innych, publicznych lub prywatnych

źródeł pomocy, łącznie ze środkami medycznymi i
transportowymi, które mogą być pożyteczne w
poszukiwaniu i ratownictwie.

4.1.2 Zalecenie. Zaleca się, aby każdy ośrodek koordy

nacji  poszukiwania  i  ratownictwa  lotniczego  posiada!
także  wszystkie  informacje  potrzebne  dla  poszukiwa
nia  i  ratownictwa,  łącznie  z  informacjami  dotyczący
mi:

a) miejscowości, znaków wywoławczych, godzin pra

cy i częstotliwości wszystkich radiostacji, które
mogłyby być wykorzystane w poszukiwaniu i ra
townictwie,

b) miejscowości i godzin pracy służb utrzymujących nasłuch

radiowy i częstotliwości, na których utrzymywany jest
nasłuch,

c) obiektów, o których wiadomo, że mogą być mylnie wzięte

za niezlokalizowany lub niemeldowany wrak, zwłaszcza
gdy jest oglądany z powietrza,

d) miejscowości, w których składowane są zapasy

wyposażenia awaryjnego i dla przetrwania, nada
jące się do zrzucenia.

•

4.1.3 Zalecenie. Zaleca się, aby każdy ośrodek koordy

nacji  poszukiwania  i  ratownictwa  lotniczego,  którego
rejon  poszukiwań  i  ratownictwa  obejmuje  obszary
morskie,  miał  łatwy  dostęp  do  informacji  dotyczących
pozycji,  kursu,  prędkości  i  znaków  wywoławczych
statków,  w  takich  obszarach,  które  mogą  udzielić
pomocy  statkom  powietrznym  znajdującym  się  w  nie
bezpieczeństwie.

Uwaga. Informacje mogą znajdować się w ośrodkach

koordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego albo
mogą być łatwo osiągalne, jeżeli i gdy są potrzebne.

4.1.4 Dla celów zobrazowania i nanoszenia informacji

użytecznych  dla  poszukiwania  i  ratownictwa,  w  każ
dym  ośrodku  koordynacji  poszukiwania  i  ratownic
twa  lotniczego  jest  dostępna  mapa  rejonu  o  dużej
skali.

4.2 Plan działania

4.2.1 Każdy ośrodek koordynacji poszukiwania i ratownictwa

lotniczego przygotowuje szczegółowy plan prowadzenia
działań poszukiwawczo-ratowniczych w obrębie własnego
rejonu odpowiedzialności.

4.2.2 Plan działania określa sposób zapewnienia, w miarę

możliwości, obsługi i zaopatrywania w paliwo statków
powietrznych,

statków

wodnych

pojazdów

wykorzystywanych w poszukiwaniach i ratownictwie,
łącznie z tymi, które zostały udostępnione przez inne
Państwa.

4.2.3 Zalecenia. Zaleca się. aby plan działania zawierał

szczegóły dotyczące wszystkich działań, jakie powinny być
podjęte przez biorących udział w poszukiwaniu i
ratownictwie, łącznie z:

a) sposobem, w jaki powinny być dokonywane poszu

kiwanie i ratownictwo w rejonie poszukiwań i ra
townictwa lotniczego,

b) wykorzystaniem dostępnych systemów i urządzeń

łączności,

c) działaniami, które powinny być podjęte wspólnie z

przyległymi ośrodkami koordynacji poszukiwania i
ratownictwa lotniczego.

d) metodami

alarmowania

statków

powietrznych

znajdujących się na trasie i statków na morzu,

e) obowiązkami i przywilejami personelu wyznaczonego do

poszukiwania i ratownictwa lotniczego,

f) ewentualnymi zmianami w rozmieszczeniu sprzętu, które

mogą

być

konieczne

powodu

warunków

meteorologicznych lub innych,

g) sposobami

uzyskania

istotnych

informacji

odno

szących

się

działań

poszukiwawczo-

ratowniczych (np. komunikaty i prognozy pogody,
odpowiednie NOTAM).

h) sposobami otrzymywania od innych ośrodków ko-

ordynacji  poszukiwania  i  ratownictwa  lotniczego  takiej
pomocy,  jaka  może  być  konieczna  (łącznie  ze  statkami
powietrznymi,  statkami  wodnymi,  personelem  lub
wyposażeniem),

i) sposobami udzielania pomocy statkom powietrznym

znajdującym się w niebezpieczeństwie, zmuszonym do
wodowania w celu spotkania się ze statkiem wodnym,

sposobami

udzielania

pomocy

poszukiwawczo-ratowniczym statkom powietrznym lub
innym, mającym spotkać się ze statkami powietrznymi
znajdującymi się w niebezpieczeństwie,

k) wstępną pomocą udzielaną statkowi powietrznemu

traktowanemu jako przedmiot bezprawnej interwencji.

4.3 Procedury przygotowawcze dla jednostek po-
szukiwawczo-ratowniczych

4.3.1 Każda jednostka poszukiwawczo-ratownicza:

a) zapoznaje się ze wszystkimi częściami operacyjnego

planu działania określonego w 4.2, które są konieczne do
skutecznego wykonywania jej zadań,

b) utrzymuje w gotowości wymaganą liczbę statków

powietrznych i pojazdów ratowniczych,

c) utrzymuje rezerwy racji żywnościowych, środków

medycznych, urządzeń sygnalizacyjnych i innego
wyposażenia

ratowniczego

oraz

wyposażenia

umożliwiającego przetrwanie rozbitków.

d) informuje na bieżąco ośrodek koordynacji poszukiwania

i ratownictwa lotniczego o stanie i gotowości swego
wyposażenia.

4.3.2 Zalecenie. Każda jednostka poszukiwawczo-ratownicza

powinna podjąć działania w celu zapewnienia uzupełnienia
statków lub pojazdów w miejsce statków lub pojazdów
aktualnie

używanych

działaniach

poszukiwawczo-ratowniczych.

4.4 Szkolenie

4.5 Usuwanie wraków

4.5.1 Każde Umawiające się Państwo zapewnia, aby wraki,

które  pozostają  po  wypadkach  lotniczych  na  jego
terytorium lub w przypadku nieszczęśliwych wypadków na
pełnym  morzu  albo  na  obszarach  o  nieokreślonej
suwerenności w obrębie rejonów poszukiwań i ratownictwa,
za które Państwo jest odpowiedzialne, zostały usunięte lub
zlikwidowane  po  zakończeniu  badań  wypadku  lub
naniesione  na  mapę  tak,  aby  zapobiec  ewentualnym
późniejszym nieporozumieniom.

Zalecenie.  W  celu  osiągnięcia  i  utrzymania  najwyższej
sprawności  w  poszukiwaniu  i  ratownictwie  lotniczym.
Umawiające  się  Państwa  powinny  zapewnić  systematyczne
szkolenie  personelu  systemu  poszukiwania  i  ratownictwa
lotniczego  oraz  organizować  odpowiednie  ćwiczenia  w  tym
zakresie.

4.5.2 Zalecenie. W celu ułatwienia stosowania się do 4.5.1

zaleca się, aby każde Umawiające się Państwo wymagało
od każdej osoby, która znajdzie wrak statku powietrznego,
aby jak najwcześniej zawiadomiła o tym właściwe władze.

ROZDZIAŁ 5 - PROCĘDURY OPĘRACYJNĘ

5.1 Informacje dotyczące zagrożenia

5.1.1 Zalecenie. Zaleca się. aby Umawiające się Państwa

zachęca/y każdą osobę, która zauważy wypadek lotniczy lub
ma  podstawę  by  przypuszczać,  że  jakiś  statek  powietrzny
znajduje  się  w  stanie  zagrożenia,  do  niezwłocznego
powiadomienia o  tym  właściwego  punktu  alarmowania  lub
ośrodka koordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego,
podając wszelkie dostępne informacje.

5.1.2 Każda władza lub komórka służby poszukiwania i

ratownictwa

lotniczego,

posiadająca

podstawy

przypuszczenia,  że  jakiś  statek  powietrzny  znajduje  się  w
stanie  zagrożenia,  natychmiast  przekazuje  wszelkie
dostępne  informacje  właściwemu  ośrodkowi  koordynacji
poszukiwania i ratownictwa lotniczego.

5.1.3 Ośrodki koordynacji poszukiwania i ratownictwa

lotniczego, natychmiast po otrzymaniu informacji o statku
powietrznym znajdującym się w stanie zagrożenia, oceniają
tę informacje i określają zakres niezbędnych działań.

5.1.4 Jeśli informacje o statku powietrznym znajdującym się w

stanie  zagrożenia  zostaną  odebrane  z  innych  źródeł  niż
organy  służb  ruchu  lotniczego,  ośrodek  koordynacji
poszukiwania  i  ratownictwa  lotniczego  ustala,  jakiej  fazie
zagrożenia odpowiada sytuacja i stosuje procedury, które są
dla tej fazy właściwe.

5.2 Procedury dla ośrodków koordynacji poszukiwania i
ratownictwa lotniczego podczas faz zagrożenia.

5.2.1 Faza niepewności

Podczas fazy niepewności ośrodek koordynacji po-

szukiwania i ratownictwa lotniczego wykorzystuje wszelkie
możliwości współdziałania z organami służb ruchu lotniczego,
innymi odpowiedzialnymi agencjami i służbami, aby
wpływające meldunki mogły być bezzwłocznie oceniane.

5.2.2 Faza alarmu.

Z chwilą zaistnienia fazy alarmu ośrodek koordynacji

poszukiwania  i  ratownictwa  lotniczego  natychmiast  alarmuje
odpowiednie  organy  służb  poszukiwania  i  ratownictwa
lotniczego  oraz  jednostki  poszukiwawczo-ratownicze  jak
również rozpoczyna niezbędne działania.

5.2.3 Faza niebezpieczeństwa

Jeśli przypuszcza się, że statek powietrzny znajduje się w

niebezpieczeństwie, lub gdy zaistniała faza niebezpieczeństwa,
ośrodek koordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego:

a) inicjuje podjęcie działań przez odpowiednie organa służb

poszukiwania i ratownictwa lotniczego oraz przez
jednostki

poszukiwawczo-ratownicze,

zgodnie

szczegółowym planem działania,

b) ustala pozycję statku powietrznego, ocenia stopień

niepewności tej pozycji i, na podstawie tych infor-
macji, określa obszar, który ma być objęty poszu-
kiwaniem,

c) zawiadamia użytkownika, jeśli jest to możliwe, i na

bieżąco informuje go o rozwoju sytuacji,

d) zawiadamia przyległe ośrodki koordynacji poszu-

kiwania i ratownictwa lotniczego, których pomoc
wydaje się konieczna, lub które mogą być zaintere-
sowane działaniami.

e) zawiadamia organ służby ruchu lotniczego, z któ-

rym współpracuje, gdy informacja o zagrożeniu zo-
stała odebrana z innego źródła.

0 wzywa, we wcześniejszej fazie, statki powietrzne,

statki wodne, radiostacje brzegowe lub inne służby
nie objęte planem w a), które są w stanie to reali-
zować, do:

Oprowadzenia nasłuchu korespondencji nadawanej

przez statek powietrzny znajdujący się w niebez-
pieczeństwie, emisji generowanej przez wyposa-
żenie radiowe rozbitków lub radiolatanię awaryjną
oznaczającą miejsce wypadku.

Uwaga. Częstotliwościami pracy radiolatarni

awaryjnej oznaczającej miejsce wypadku (ELT),
podanymi w Załączniku 10, tom 111, są częstotliwości
121.5 MHz i 406 MHz.

2) udzielania pomocy statkowi powietrznemu znaj-

dującemu się w niebezpieczeństwie, odpowiednio
do posiadanych możliwości,

3) informowania ośrodka koordynacji poszukiwania i

ratownictwa lotniczego o rozwoju sytuacji.

g) na podstawie posiadanych informacji opracowuje

plan dla przeprowadzenia koniecznych działań
po-szukiwawczo-ratowniczych i przekazuje go, jako
wytyczne, władzom bezpośrednio kierującym ta-
kimi działaniami,

h) stosownie do okoliczności zmienia uprzednio

udzielone w g) wytyczne,

i) zawiadamia Państwo rejestracji statku powietrzne-

go.

j) zawiadamia właściwe władze badające wypadki.

Przestrzega się kolejności podejmowanych działań

chyba, że okoliczności narzucają inny sposób postępo-
wania.

5.2.4 Wszczęcie działań poszukiwania i ratownictwa
lotniczego w odniesieniu do statku powietrznego,
którego pozycja nie jest znana

W przypadku ogłoszenia fazy zagrożenia w odniesie-

niu do statku powietrznego, którego pozycja nie jest znana,
a który może znajdować się w jednym z dwu lub więcej
rejonów poszukiwania i ratownictwa lotniczego, stosuje
się następujące ustalenia:

a) jeśli ośrodek koordynacji poszukiwania i ratow-

nictwa  lotniczego  zostanie  powiadomiony  o  ogło-
szeniu  fazy  zagrożenia  i  nie  jest  pewne  czy  inne
ośrodki  podjęły  odpowiednie  działania,  przyjmuje
odpowiedzialność  za  rozpoczęcie  odpowiednich
działań  (zgodnie  z  5.2)  i,  wspólnie  z  sąsiednimi
ośrodkami  koordynacji  poszukiwania  i  ratownictwa
lotniczego,  wyznacza  jeden  z  ośrodków  do  na-
tychmiastowego przyjęcia odpowiedzialności.

b)o ile zainteresowane ośrodki koordynacji poszu-

kiwania i ratownictwa lotniczego nie uzgodnią ina-
czej, to ośrodkiem koordynacji poszukiwania i ra-
townictwa lotniczego, który koordynuje działania,
jest ośrodek odpowiedzialny za:

- rejon, w którym znajdował się statek powietrzny

zgodnie z ostatnio podaną pozycją, lub

- rejon, do którego statek powietrzny leciał, gdy

ostatnia pozycja została podana na granicy dwóch
rejonów poszukiwania i ratownictwa lotniczego,
lub

- rejon, który był rejonem docelowym statku po-

wietrznego,  jeżeli  statek  nie  był  wyposażony  w
odpowiednie  środki  dwustronnej  łączności  ra-
diowej  lub  nie  był  obowiązany  do  utrzymywania
łączności radiowej,

c) po ogłoszeniu fazy niebezpieczeństwa ośrodek ko

ordynacji  poszukiwania  i  ratownictwa  lotniczego
koordynujący  działania  poszukiwawczo-ratownicze
informuje  wszystkie  ośrodki  koordynacji  poszuki
wania  i  ratownictwa  lotniczego,  które  mają  być  za
angażowane  w  działania,  o  wszystkich  okoliczno
ściach  stanu  zagrożenia  i  o  dalszym  rozwoju  akcji.
Podobnie  wszystkie  ośrodki  koordynacji  ratow
nictwa,  które  otrzymają  jakiekolwiek  informacje
odnoszące  się  do  danego  wypadku,  zawiadamiają
o  tym  ośrodek  koordynacji  poszukiwania  i  ratow
nictwa  lotniczego,  który  koordynuje  działania  po
szukiwawczo-ratownicze.

5.2.5 Przekazywanie informacji statkom powietrz-

nym, w odniesieniu do których została ogło-
szona faza zagrożenia

Kiedykolwiek będzie to właściwe, ośrodek koordy-

nacji  poszukiwania  i  ratownictwa  lotniczego  odpowie-
dzialny  za  działania  poszukiwawczo-ratownicze  przesyła
organowi  służby  ruchu  lotniczego  obsługującemu  rejon
informacji  powietrznej,  w  którym  statek  powietrzny  wy-
konuje  lot,  informację  o  inicjowanych  działaniach,  aby
informacja mogła być przekazana statkowi.

5.3 Procedury

dla

przypadków,

których

odpo

wiedzialność

działania

poszukiwawczo-ratow-

nicze rozciąga się na dwa lub więcej Umawiają
cych się Państw

Jeśli odpowiedzialność za prowadzenie działań nad

całym  rejonem  poszukiwania  i  ratownictwa  lotniczego
spoczywa  na  więcej  niż  jednym  Umawiającym  się  Państwie,
każde  z  takich  Państw  podejmuje  działania  zgodnie z  planem,
jeżeli  zostanie  o  to  poproszone  przez  ośrodek  koordynacji
poszukiwania i ratownictwa lotniczego tego rejonu.

5.4 Procedury dla władz terenowych

Władze bezpośrednio kierujące prowadzeniem

działań lub ich części:

a) wydają instrukcje podległym jednostkom i zawia

damiają ośrodek koordynacji poszukiwania i ra
townictwa o takich instrukcjach,

b) informują na bieżąco ośrodek koordynacji poszu

kiwania i ratownictwa lotniczego o rozwoju sytu
acji.

5.5  Procedury  dla  ośrodków  koordynacji  po
szukiwania  i  ratownictwa  lotniczego  -  zakoń
czenie  i  zawieszenie  działań  poszukiwawczo-
ratowniczych

5.5.1 Faza niepewności i faza alarmu

Jeśli podczas fazy niepewności lub fazy alarmu ośrodek

koordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego zostanie
poinformowany, że stan zagrożenia już nie istnieje, podejmuje
niezbędne kroki w celu zakończenia działań i informuje o tym
władze, organ lub służbę, które uaktywnił lub zawiadomił.

5.5.2 Faza niebezpieczeństwa

5.5.2.1 Jeśli podczas fazy niebezpieczeństwa ośrodek

koordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego
zostanie poinformowany, że stan zagrożenia już nie istnieje,
podejmuje niezbędne kroki w celu zakończenia działań i
informuje o tym władze, organ lub służbę, które uaktywnił
lub zawiadomił.

5.5.2.2 Jeżeli podczas fazy niebezpieczeństwa zostanie

podjęta decyzja, że poszukiwania powinny być przerwane,
ośrodek koordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego
zawiesza działania i zawiadamia o tym władze, organ lub
służbę, które zostały uaktywnione. Otrzymane później
informacje dotyczące zagrożenia, ocenia się, a działania się
wznawia wznawia, jeżeli dane informacje uzasadniają takie
postępowanie.

5.5.2.3 Jeżeli podczas fazy niebezpieczeństwa zostanie

podjęta decyzja, że dalsze poszukiwania byłyby daremne,
ośrodek koordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego
zakańcza działania i zawiadamia

o tym władze, organ lub służbę, które zostały uaktywnione.

5.6 Procedury dla jednostek
poszukiwawczo-ratowniczych

Jeżeli jednostka poszukiwawczo-ratownicza zostanie

wezwana przez ośrodek koordynacji poszukiwania i
ratownictwa lotniczego, realizuje następujące działania:

a) postępuje tak, jak tego wymaga wezwanie,

b) na bieżąco informuje ośrodek koordynacji poszukiwania

i ratownictwa lotniczego o stanie i gotowości swego
wyposażenia dla poszukiwania i ratownictwa lotniczego,

c) na bieżąco informuje ośrodek koordynacji poszukiwania

i ratownictwa lotniczego o swych działaniach.

5.7 Procedury dla osoby kierującej działaniem jednostki
poszukiwawczo-ratowniczej w miejscu wypadku

Osoba wyznaczona do kierowania jednostką poszu-

kiwawczo-ratownicza na miejscu wypadku postępuje tak, jak
tego wymaga ośrodek koordynacji poszukiwania i ratownictwa
lotniczego, oraz:

a) zabezpiecza

statek

powietrzny

przed

niebezpie

czeństwem  pożaru,  jaki  mógłby  powstać  na  skutek
posługiwania  się  niewłaściwymi  rodzajami  świateł
lub  sprzętem  mogącym  wywołać  iskry  elektryczne
albo spowodowane tarciem,

b) udziela pomocy rozbitkom,

c) z wyjątkiem przypadku, gdy jest to konieczne

w  związku  z  b),  lub  gdy  otrzymała  inne  polecenia,
zapewnia,  aby  wrak  statku  powietrznego  lub  ślady
pozostawione  przez  statek  przy  lądowaniu  nie  zo
stały  naruszone  aż  do  chwili,  kiedy  zostaną  zebrane
wszystkie  informacje  niezbędne  do  zbadania  przy
czyn wypadku.

5.8 Procedury dla dowódców statków powietrznych w
miejscu wypadku

5.8.1 Jeśli dowódca statku powietrznego zauważy, że inny

statek powietrzny albo statek wodny znajduje się w
niebezpieczeństwie, chyba że nie jest w stanie tego uczynić,
albo biorąc pod uwagę okoliczności wypadku, uważa to za
nierozsądne lub zbędne:

a) utrzymuje w polu widzenia statek powietrzny znajdujący

się w niebezpieczeństwie tak długo, jak tylko jest to
konieczne,

b) jeżeli jego pozycja nie jest znana, podejmuje czynności,

które ułatwią jej określenie.

c) podaje ośrodkom koordynacji poszukiwania i ra-

townictwa lotniczego lub organowi służb ruchu
lotniczego możliwie jak najwięcej informacji, ta-
kich jak:

■ typ statku powietrznego znajdującego się w nie-

bezpieczeństwie, jego znak rozpoznawczy i stan.

■ jego pozycję wyrażoną współrzędnymi geogra-

ficznymi lub namiarem geograficznym od wyróż-
niającego się punktu orientacyjnego albo od po-
mocy radionawigacyjnej,

czas obserwacji w godzinach i minutach GMT,

liczbę spostrzeżonych osób,

czy widziano osoby opuszczające statek znajdują-

cy się w niebezpieczeństwie,

liczbę osób zauważonych na powierzchni wody,

widoczny stan fizyczny rozbitków,

d) postępuje zgodnie z poleceniami ośrodka koordynacji
poszukiwania i ratownictwa lotniczego lub organu służb
ruchu lotniczego.

5.8.1 Jeżeli pierwszy statek powietrzny, jaki znajdzie się

miejscu

wypadku,

nie

jest

statkiem

poszukiwaw-czo-ratowniczym,

obejmuje

kierownictwo  nad  działaniami  wszystkich  innych
statków  powietrznych  znajdujących  się  na  miejscu
wypadku  -  do  czasu  przybycia  pierwszego  statku
poszukiwawczo-ratowniczego.  Jeżeli  statek  kierujący
działaniami  nie  jest  w  stanie  nawiązać  łączności,  w
sposób

wzajemnie

uzgodniony,

właściwym

ośrodkiem  koordynacji  poszukiwania  i  ratownictwa
lotniczego  lub  z  organem  służb  ruchu  lotniczego,
przekazuje  kierownictwo  statkowi  powietrznemu,
który jest w stanie nawiązać i utrzymywać łączność aż
do

przybycia

pierwszego

poszukiwawczo-ratowniczego statku powietrznego.

5.8.2 Jeśli zaistnieje konieczność, aby statek powietrzny

skierował  statek  wodny  na  miejsce,  w  którym  inny
statek  powietrzny  lub  statek  wodny  znajduje  się  w
niebezpieczeństwie,  wykonuje  to  nadając  dokładne
instrukcje  za  pomocą  środków,  którymi  dysponuje.
Jeżeli  łączność  radiowa  nie  może  być  nawiązana,
statek  powietrzny  powinien  zastosować  właściwy  sy-
gnał podany w dodatku.

5.8.3 Jeśli zaistnieje konieczność, aby statek powietrzny

przekazał informacje rozbitkom lub wodnym jed-
nostkom ratowniczym, a dwustronnej łączności nie ma,
to, jeśli jest to możliwe, zrzuca sprzęt łączności, który
umożliwiłby nawiązanie bezpośredniego kontaktu lub
zrzuca pisemną informację.

5.8.4 W przypadku, gdy na ziemi został wyłożony znak

sygnałowy, statek powietrzny sygnalizuje, że został on
zrozumiany w sposób podany w 5.8.3 lub. gdy nie

jest to możliwe, wykorzystuje właściwy sygnał poda-
ny w dodatku.

5.9

Procedury

dla

dowódców

statków

powietrznych,

którzy

przejęli

(usłyszeli)

korespondencję dotyczącą niebezpieczeństwa

Kiedykolwiek

dowódca

statku

powietrznego

przejmie  sygnał  niebezpieczeństwa  i/lub  depeszę  (kore-
spondencję)  dotyczącą  niebezpieczeństwa  albo  emisję
równoważną,  nadawane  radiotelegrafią  lub  radiotelefo-
nem:

a) zapisuje pozycję statku znajdującego się w niebez-

pieczeństwie, jeżeli została podana,

b) namierza źródło transmisji, jeżeli jest to możliwe,

c) zawiadamia właściwy ośrodek koordynacji poszu-

kiwania  i  ratownictwa  lotniczego  lub  organ  służb
ruchu  lotniczego  o  emisji  (korespondencji)  doty-
czącej  niebezpieczeństwa,  podając  wszystkie  po-
siadane informacje,

d) czekając na instrukcje, udaje się, według własnej

decyzji, na pozycję podaną w korespondencji.

5.10 Sygnały dla poszukiwania i ratownictwa lot
niczego

5.10.1 Sygnały dodatku, jeśli są użyte, mają znaczenia

podane w niniejszym dodatku. Używa się ich tylko
dla podanego celu i nie używa się żadnych innych
sygnałów, które mogłyby być z nimi pomylone.

5.10.2 Po zaobserwowaniu jakiegokolwiek sygnału za-

wartego' w dodatku, załoga samolotu podejmuje
działanie zgodne z jego znaczeniem.

5.11 Prowadzenie zapisów

5.11.1 Zalecenie. Zaleca się, aby każdy ośrodek koor-

dynacji  poszukiwania  i  ratownictwa  lotniczego  pro-
wadził  zapisy  dokumentujące  działania  organów,
służb  i  jednostek  poszukiwawczo-ratowniczych  w
swoim rejonie.

5.11.2 Zalecenie. Zaleca się, aby każdy ośrodek koor-

dynacji  poszukiwania  i  ratownictwa  lotniczego  opra-
cowywał  oceny  działań  poszukiwawczo-ratowniczych
prowadzonych  w  swoim  rejonie.  Oceny  powinny  za-
wierać  wszelkie  uwagi  odnoszące  się  do  procedur
stosowanych  przez  pilota  oraz  do  wyposażenia  ra-
towniczego  i  wyposażenia  dla  przetrwania  rozbitków,
jak  również  ewentualne  propozycje  mające  na  celu
udoskonalenie owych procedur i wyposażenia. Oceny,
które  mogą  zainteresować  inne  Państwa,  zaleca  się
przedstawić  do  wiadomości  ICAO  i  do  rozpo-
wszechnienia — stosownie do ich charakteru.

DODATĘK - SYGNAŁY DLA POSZUKIWANIA I RATOWNICTWA

(Uwaga - patrz rozdział 5. pkt 5.10 mniejszego Załącznika)

1. Sygnały dla porozumiewania się z pojazda-
mi/statkami na powierzchni ziemi lub wody

Uwaga. Na sygnał omówiony w 1.1 mogą być podane,

przez pojazdy/statki znajdujące się na powierzchni ziemi lub
wody, następujące odpowiedzi

a) w celu potwierdzenia odbioru sygnałów:

1) podniesienie flagi kodowej (czerwone i białe pionowe

pasy) oznaczającej „zrozumiałem ",

2) podawanie przy pomocy lampy sygnalizacyjnej

szeregu błysków oznaczających litery „T" w alfabecie
MORSE'A.

3) zmiana kursu w celu podążenia za statkiem po-

wietrznym,

b) w celu zaznaczenia niemożliwości zastosowania się do

instrukcji:

1) podniesienie flagi międzynarodowej „N" (czworobok z

niebiesko-bialą szachownicą),

2) podawanie (przy pomocy lampy sygnalizacyjnej)

szeregu błysków oznaczających litery „N" w alfabecie
MORSE'A.

1.1 Następujące manewry wykonywane kolejno przez statek

powietrzny  oznaczają,  że  statek  powietrzny  pragnie
skierować pojazd/statek na powierzchni ziemi lub wody w
kierunku  statku  powietrznego  lub  pojazdu/statku  na
powierzchni  ziemi  lub  wody,  znajdującego  się  w
niebezpieczeństwie:

a) okrążając pojazd/statek znajdujący się na powierzchni

ziemi lub wody, co najmniej raz,

b) przecinając

zamierzony

kurs

pojazdu/statku

powierzchni ziemi lub wody, blisko przed nim na małej
wysokości, i:

1) przechylając statek powietrzny ze skrzydła na

skrzydło, lub

2) otwierając lub zamykając przepustnicę (zmiana

obrotów silnika), lub

3) zmieniając skok śmigła.

Uwaga. Na skutek wysokiego poziomu hałasów na

pokładzie  pojazdu/statku  na  powierzchni  ziemi  lub  wody.
sygnały dźwiękowe wymienione pod 2) i 3) mogą być mniej
skuteczne  niż  sygnał  wzrokowy  wymieniony  pod  1)  i  są
uważane  za  alternatywne  (zastępcze)  środki  zwrócenia
uwagi.

c) przyjmując

kurs

kierunek,

który

jazd/statek na powierzchni ziemi lub wody ma być
skierowany.

Powtórzenie tych manewrów ma to samo znaczenie.

1.2 Następujący manewr wykonany przez statek powietrzny

oznacza, że pomoc pojazdu/statku na powierzchni ziemi
lub wody. do którego jest skierowany, nie jest już
potrzebna:

- przecinając ślad torowy pojazdu/statku na powierzchni

ziemi lub wody. blisko za rufą, na malej wysokości, i:

1) przechylając statek powietrzny ze skrzydła na skrzydło,

lub

2) otwierając i zamykając przepustnicę, lub

3) zmieniając skok śmigła.

Uwaga. Patrz uwaga następująca po 1.1 b).

2. Kod sygnałów wzrokowych do porozumiewania się w
kierunku „ziemia-powietrze"

2.1 Kod sygnałów wzrokowych „ziemia-powietrze"

przeznaczony do stosowania przez rozbitków:

Lp.

Znaczenie sygnałów

Sygnał kodowy

Potrzebna pomoc

Potrzebna pomoc medyczna

Nie

Tak

Udaje się w tym kierunku

2.2

Kod

sygnałów

wzrokowych

„ziemia-powietrze"

przeznaczony do stosowania przez naziemne jednostki
prowadzące poszukiwania i akcję ratowniczą:

Lp.

Znaczenie sygnałów

Sygnał kodowy

Działanie zakończone

Znaleźliśmy wszystkie osoby

Znaleźliśmy tylko niektóre
osoby

Nie możemy kontynuować

działania

X X

Podzieliliśmy się na dwie

grupy; udajemy się we wska-
zanych kierunkach

Otrzymaliśmy informację, że
statek powietrzny jest w tym
kierunku

Nic nie znaleziono; poszu-

kujemy dalej

N N

2.3 Długość symboli wynosi co najmniej 2,5 m (8 ft) a symbole

są dobrze widoczne.

Uwaga 1. Symbole mogą być wykonane z dowolnych

materiałów, takich jak pasy tkaniny, materiał spadochronowy,
kawałki drewna, kamienie lub podobne materiały, znacząc ich
powierzchnię przez przy-deptywanie lub pochlapanie olejem,
itp.

Uwaga 2. Uwaga na powyższe sygnały może być

zwrócona przy pomocy innych środków, takich jak radio,
rakiety świetlne, dym, odbite światło, itp.

3. Sygnały dla porozumiewania się w kierunku
„powietrze-ziemia"

3.1 Następujące sygnały wykonywane przez statki po

wietrzne oznaczają, że sygnały wyłożone na ziemi
zostały zrozumiane:

a) podczas godzin dziennych:

- przechylanie statku powietrznego ze skrzydła na

skrzydło,

b) podczas godzin nocnych:

- włączanie i wyłączanie dwa razy reflektorów do

lądowania lub, gdy statek powietrzny ich nie po
siada, dwukrotne włączenie i wyłączenie świateł
nawigacyjnych.

3.2 Brak powyższych sygnałów oznacza, że sygnał wy

łożony na ziemi nie został zrozumiany.

UZUPĘŁNIĘNIĘ DO ZAŁĄCZNIKA 12 (wydanie siódme)

1. Zestawienie Umawiających się Państw, które zawiadomiły o występowaniu różnic

dotyczących uregulowań narodowych w stosunku do Zalecanych Praktyk zawartych w
Załączniku 12.

Umawiające się Państwa (wymienione poniżej) zawiadomiły ICAO o różnicach pomiędzy
uregulowaniami i praktykami obowiązującymi w ich krajach, a Normami i Zalecanymi Praktykami
zawartymi w Uzupełnieniu 12 Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (wydanie
siódme), włączając uzupełnienie 16, a także przesłały wyjaśnienia dotyczące wdrażania.

Numery stron, właściwe dla poszczególnych Państw, wraz z datami publikacji odnoszą się do
numeracji stron przyjętej w niniejszym uzupełnieniu. Nazwy Państw podano w wersji dokumentu
oryginalnego (język angielski - Wielka Brytania) oraz w polskiej wersji oficjalnej.

Nazwa Państwa

Data

zawiadomienia

Liczba
stron

Data publikacji

Argentina - Argentyna, Republika
Argentyńska

19 września 2001 r.

08 marca 2003 r.

Australia - Australia, Związek
Australijski

10 września 2001 r.

08 marca 2003 r.

Austria - Austria, Republika
Austrii

14 marca 2002 r.

08 marca 2003 r.

Belarus - Białoruś, Republika
Białorusi

04 grudnia 2001 r.

08 marca 2003 r.

Canada - Kanada

22 października
2002 r.

08 marca 2003 r.

Chile - Chile, Republika Chile

19 lipca 2001 r.

08 marca 2003 r.

Cook Islands - Wyspy Cooka

13 października
2002 r.

08 marca 2003 r.

France - Francja, Republika
Francuska

31 października
2001 r.

08 marca 2003 r.

Netherlands - Holandia,
Królestwo Niderlandów

03 lipca 2001r.

08 marca 2003 r.

New Zealand - Nowa Zelandia

12 marca 2002 r.

08 marca 2003 r.

Norway - Norwegia, Królestwo

Norwegii

01 października
2001 r.

08 marca 2003 r.

Oman - Sułtanat Omanu

06 września 2001 r.

08 marca 2003 r.

United Kingdom - Wielka Bry-

tania, Zjednoczone Królestwo
Wielkiej Brytanii i Irlandii Pół-
nocnej

11 października
2001 r.

08 marca 2003 r.

ORGANIZACJA MIĘDZYNARODOWĘGO LOTNICTWA CYWILNĘGO

( I C A O )

UZUPĘŁNIĘNIĘ DO ZAŁĄCZNIKA 12 (wydanie siódme)

2. Zestawienie Umawiających się Państw, które zawiadomiły, że nie występują różnice pomiędzy
uregulowaniami narodowymi i Zalecanymi Praktykami zawartymi w Załączniku 12.

Nazwa Państwa

Data

zawiadomienia

Bahrajn - Królestwo Bahrajnu

28 lipca 2001 r.

Barbados - Barbados

13 sierpnia 2001 r.

China - Chiny, Chińska Republika Ludowa

28 września 2001 r.

Denmark - Dania. Królestwo Danii

18 czerwca 2001 r.

Ęrytrea - Ęrytrea, Państwo Ęrytrea

10 maja 2001 r.

Ęstonia - Ęstonia, Republika Ęstońska

25 września 2001 r.

Germany - Niemcy, Republika Federalna Niemiec

04 lipca 2001 r.

Ghana - Ghana, Republika Ghany

12 czerwca 2001 r.

Iran (Islamic Republic of) - Iran, Islamska Republika Iranu

15 lipca 2001 r.

Jordan - Jordania, Jordańskie Królestwo Haszymidzkie

10 czerwca 2001 r.

Kuwait - Kuwejt, Państwo Kuwejt

25 lipca 2001 r.

Lesotho - Lesotho, Królestwo Lesotho

28 maja 2001 r.

Morocco - Maroko, Królestwo Marokańskie

23 maja 2001 r.

Pakistan - Pakistan, Islamska Republika Pakistanu

22 września 2001 r.

Slovakia - Słowacja, Republika Słowacka

26 września 2001 r.

Sri Lanka - Sri Lanka, Demokratyczna Socjalistyczna Republika
Sri Lanki

13 lipca 2001 r.

Sweden - Szwecja, Królestwo Szwecji

21 września 2001 r.

Switzerland - Szwajcaria, Konferderacja Szwajcarska

20 maja 2001 r.

Togo - Togo, Republika Togijska

01 lipca 2001 r.

Turkmenistan - Turkmenistan

12 czerwca 2001 r.

United Arab Ęmiratem - Zjednoczone Ęmiraty Arabskie, Państwo

Zjednoczonych Ęmiratów Arabskich

09 maja 2001 r.

Uruguay - Urugwaj, Wschodnia Republika Urugwaju

05 września 2001 r.

ORGANIZACJA MIĘDZYNARODOWĘGO LOTNICTWA CYWILNĘGO

(I C A O)

UZUPĘŁNIĘNIĘ DO ZAŁĄCZNIKA 12 (wydanie siódme)

3. Zestawienie Umawiających się Państw, które nie przesłały zawiadomień o

występujących różnicach.

Afghanistan - Afganistan, Islamskie Państwo Afganistanu

Albania - Albania, Republika Albanii

Algeria - Algieria, Algierska Republika Ludowo-Demokratyczna

Andorra - Andora, Księstwo Andorry

Angola - Angola, Republika Angoli

Antigua and Barbuda - Antigua i Barbuda

Armenia - Armenia, Republika Armenii

Azerbaijan - Azerbejdżan, Republika Azerbejdżanu

Bahamas - Bahamy, Wspólnota Bahamów

Bangladesh - Bangladesh, Ludowa Republika Bangladeszu

Belgium - Belgia, Królestwo Belgii

Belize - Belize

Benin - Benin, Republika Beninu

Bhutan - Buthan, Królestwo Buthanu

Bolivia - Boliwia, Republika Boliwii

Bośnia and Herzegovina - Bośnia i Hercegowina

Botswana - Botswana, Republika Botswany

Brazil - Brazylia, Federacyjna Republika Brazylii

Brunei Darussalam - Brunea, Państwo Brunei Darussalam

Bułgaria - Bułgaria, Republika Bułgarii

Burkina Faso - Burkina Faso

Burundi - Burundi, Republika Burundi

Cambodia - Kambodża, Królestwo Kambodży

Cameroon - Kamerun, Republika Kamerunu

Cape Verde - Wyspy Zielonego Przylądka

Central African Republic - Republika Środkowoafrykańska

Chad - Czad, Republika Czadu

China (Hong Kong SAR) - SAR Hong Kong

Colombia - Kolumbia, Republika Kolumbii

Comoros - Komory, Związek Komorów

Congo - Kongo, Republika Konga

Costa Rica - Kostaryka, Republika Kostaryki

Cote d'Ivoire - Wybrzeże Kości Słoniowej, Republika Wybrzeża Kości Słoniowej

Croatia - Chorwacja, Republika Chorwacji

Cuba - Kuba, Republika Kuby

Cyprus - Cypr, Republika Cypryjska

Czech Republic - Czechy, Republika Czeska

Democratic People's Republic of Korea - Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna

Democratic Republic of the Congo - Demokratyczna Republika Konga

Djibouti - Dżibuti, Republika Dżibuti

Dominican Republic - Dominikana, Republika Dominikańska

Ęcuador - Ękwador, Republika Ękwadoru

Ęgypt - Ęgipt, Arabska Republika Ęgiptu

Ęl SaWador - Salwador, Republika Salwadoru

Ęquatorial Guinea - Gwinea Równikowa, Republika Gwinei Równikowej

Ęthiopia - Ętiopia, Federalna Demokratyczna Republika Ętiopii

Fiji - Fidżi, Republika Wysp Fidżi

ORGANIZACJA MIĘDZYNARODOWĘGO LOTNICTWA CYWILNĘGO

(I C A O)

UZUPĘŁNIĘNIĘ DO ZAŁĄCZNIKA 12 (wydanie siódme)

Finland - Finlandia, Republika Finlandii

Gabon - Gabon, Republika Gabońska

Gambia - Gambia, Republika Gambii

Georgia - Gruzja

Greece - Grecja, Republika Grecka

Grenada - Grenada

Guatemala - Gwatemala, Republika Gwatemali

Guinea - Gwinea, Republika Gwinei

Guinea-Bissau - Republika Gwinei-Bissau

Guyana - Gujana, Kooperacyjna Republika Gujany

Haiti - Haiti, Republika Haiti

Honduras - Honduras, Republika Hondurasu

Hungary - Węgry, Republika Węgierska

Iceland - Islandia, Republika Islandii

India - Indie, Republika Indii

Indonesia - Indonezja, Republika Indonezji

Iraq - Irak, Republika Iraku

Ireland - Irlandia

Israel - Izrael, Państwo Izrael

Italy - Włochy, Republika Włoska

Jamaic*a - Jamajka

Japan - Japonia

Kazakhstan - Kazachstan, Republika Kazachstanu

Kenya - Kenia, Republika Kenii

Kiribati - Republika Kiribati

Kyrgyzstan - Kirgizja, Republika Kirgiska

Lao People's Democralic Republic - Laos, Laotanska Republika Ludowo-Demokratyczna

Latvia - Łotwa, Republika Łotewska

Lebanon - Liban, Republika Libańska

Liberia - Liberia, Republika Liberii

Libyan Arab Jamahiriya - Libia, Wielka Arabska Libijska Dżamahirija Ludowo-

Socjalistyczna

Lithuania - Litwa, Republika Litewska

Luxembourg - Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga

Madagascar - Madagaskar, Republika Madagaskaru

Malawi - Malawi, Republika Malawi

Malaysia - Malezja

Maldives - Maledivy, Republika Malediwów

Mali - Mali, Republika Mali

Malta - Malta, Republika Malty

Marshall Islands - Wyspy Marshala, Republika Wysp Marshala

Mauritania - Mauretania, Islamska Republika Mauretańska

Mauritius - Mauritius, Republika Mauritiusu

Mexico - Meksyk, Meksykańskie Stany Zjednoczone

Micronesia (Federated States of) - Mikronezja, Sfederowane Stany Mikronezji

Monaco - Monako, Księstwo Monako

Mongolia

Mozambique - Mozambik, Republika Mozambiku

Myanmar - Związek Myanmar

Namibia - Namibia, Republika Namibii

ORGANIZACJA MIĘDZYNARODOWĘGO LOTNICTWA CYWILNĘGO

(I C A O)

UZUPĘŁNIĘNIĘ DO ZAŁĄCZNIKA 12 (wydanie siódme)

Nauru - Republika Nauru Nepal - Nepal, Królestwo
Nepalu Nicaragua - Republika Nikaragui Niger -
Niger, Republika Nigru Nigeria - Nigeria, Federalna
Republika Nigerii Palau - Republika Palau Panama -
Panama, Republika Panamy

Papua New Guinea - Papua-Nowa Gwinea, Niezależne Państwo Papui-Nowej Gwinei Paraguay -
Paragwaj, Republika Paragwaju Peru - Peru, Republika Peru Philippincs - Filipiny, Republika
Filipin Poland - Polska, Rzeczpospolita Polska Portugal - Portugalia, Republika Portugalska
Qatar - Katar, Państwo Katar

Republic of Korea - Korea Południowa., Republika Korei
Republic of Moldova - Mołdawia, Republika Mołdowy

Romania - Rumunia

Russian Federation - Rosja, Federacja Rosyjska Rwanda - Rwanda,
Republika Rwandyjska Saint Kitts and Nevis - Federacja Saint Kitts
(Christofer) i Nevis Saint Lucia - Saint Lucia

Saint Vincent and the Grenadines - Saint Vincent i Grenadyny
Samoa - Samoa, Niezależne Państwo Samoa San Marino - San
Marino, Republika San Marino

Sao Tome and Principe - Demokratyczna Republika Wysp Św. Tomasza i Książęcej Saudi Arabia
- Arabia Saudyjska, Królestwo Arabii Saudyjskiej Senegal - Senegal, Republika Senegalu
Seychelles - Seszele, Republika Seszeli Sierra Leone - Sierra Leone, Republika Sierra Leone
Singapore - Singapur, Republika Singapuru Slovenia - Słowenia, Republika Słowenii Solomon
Islands - Wyspy Salomona Somalia - Somalia, Republika Somalijska South Africa - RPA,
Republika Południowej Afryki Spain - Hiszpania, Królestwo Hiszpanii Sudan - Sudan, Republika
Sudanu Surinamc - Surinam, Republika Surinamu Swaziland - Suazi, Królestwo Suazi

Syrian Arab Republic - Syria, Arabska Republika Syryjska
Tajikistan - Tadżykistan, Republika Tadżykistanu Thailand -
Tajlandia, Królestwo Tajlandii

The former Yugoslav Republic of Macedonia - Macedonia, Była Jugosłowiańska Republika
Macedonii Tonga - Królestwo Tonga

Trinidad and Tobago - Trynidad i Tobago, Republika Trynidadu i Tobago Tunisia -
Tunezja, Republika Tunezyjska Turkey - Turcja, Republika Turcji Uganda -
Uganda, Republika Ugandy Ukrainę - Ukraina United Republic of Tanzania -
Tanzania, Zjednoczona Republika Tanzanii

ORGANIZACJA MIĘDZYNARODOWĘGO LOTNICTWA CYWILNĘGO

(I C A O)

UZUPĘŁNIĘNIĘ DO ZAŁĄCZNIKA 12 (wydanie siódme)

United States - USA, Stany Zjednoczone Ameryki

Uzbekistan - Uzbekistan, Republika Uzbekistanu

Vanuatu - Republika Vanuatu

Venezuela - Wenezuela, Boliwariańska Republika Wenezueli

Viet Nam - Wietnam, Socjalistyczna Republika Wietnamu

Yemen - Jemen, Republika Jemeńska

Yugoslavia - Serbia i Czarnogóra

Zambia - Zambia, Republika Zambii

Zimbabwe - Zimbabwe, Republika Zimbabwe

4. Zestawienie części punktów Załącznika 12, do których były nadesłane zgłoszenia.

Nazwa fragmentu Załącznika 12

Państwo Zgłaszające

Argentyna

Białoruś

Chile

Wyspy Cooka

Nowa Zelandia

Definicje

Wielka Brytania

Australia

2.6.8

Kanada

Australia

2.6.9

Norwegia

2.6.9.1

Australia

2.6.9.2

Australia

2.6.10

Oman

4.1.3

Holandia

4.1.4

Holandia

4.5.1

Australia

Austria

Francja

5.2.3

Oman

Dodatek - Sygnały dla Poszukiwania i
Ratownictwa

Kanada

ORGANIZACJA MIĘDZYNARODOWĘGO LOTNICTWA CYWILNĘGO

(I C A O)

UZUPĘŁNIĘNIĘ DO ZAŁĄCZNIKA 12 (wydanie siódme)

Australia 1

ROZDZIAŁ 2

2.6.8*

W Australii wyposażenie do przetrwania rozbitków, zrzucane ze statków po-
wietrznych, utrzymywane jest jedynie w cywilnych i wojskowych, wyspecjali-
zowanych jednostkach AS AR.

2.6.9*

2.6.9.1*

2.6.9.2*

Australijskie pojemniki przeznaczone do zrzucania rozbitkom, nie posiadają
oznakowań w postaci kodu kolorów, nadruków i symboli.

ROZDZIAŁ 4

4.5.1

Wymagania dotyczące usuwania wraków oraz pozostałości po wypadkach lot-
niczych lub oznaczania tych miejsc na mapach, nie występują w regulacjach
normatywno-prawnych Australii.

Uwaga:

Ponieważ Australia jest federacją, niezbędne jest wprowadzenie odpowiednich
uregulowań w systemach normatywno-prawnych poszczególnych sta-
nów/terytoriów.

*Zalecana Praktyka

ORGANIZACJA MIĘDZYNARODOWĘGO LOTNICTWA CYWILNĘGO

(I C A O)