GRY I ZABAWY DRAMOWE

GRY I ZABAWY DRAMOWE DLA DZIECI

IMIĘ I GEST

Zabawa ułatwiająca zapamiętanie imienia. Stoimy w kole. Każda z osób przedstawia się
wymieniając swoje imię i pokazuje gest – dowolny lub oznaczający np. czynność, którą
lubi wykonywać.

MÓWIMY „DZIEŃ DOBRY”

Jedna osoba podchodzi do drugiej i w dowolny sposób wita się z nią. Mówi dzień dobry i
wymienia swoje imię.

ZNAJDŹ BRATNIĄ DUSZĘ

Na kartce narysowana jest np. róża i wpisane są dowolne pytania. Podchodzimy do
nieznanej osoby lub do osoby, która wzbudza naszą sympatię i pytamy ją np. czy lubi jeść
takie same potrawy jak ja. Jeżeli tak to wybrana osoba wpisuje swoje imię. Daje to temat
do rozmowy i bliższego poznania się.

4.TWORZENIE WIZYTÓWEK

Na  kartce  wpisujemy  swoje  imię,  a  następnie  rysujemy:  swoje  uczucia,  swoje  marzenia,
czego  życzymy  innym  ludziom  na  świecie.  Następnie  podchodzimy  do  uczestników  i
rozmawiamy na ten temat.

5.Rzucanie imionami

Rzucamy w kręgu jakimś przedmiotem ( np., piłką), mówimy swoje imię i imię odbiorcy
np. „Ala do Kasi” , „Kasia do Marka” itd.

6. „Pajęczynki – nić przyjaźni”

Dzieci  siedzą  w  kręgu.  Prowadząca  osoba  przedstawia  się  i  rzuca  do  jakiegoś  dziecka
kłębek  wełny,  trzymając  jednak  jego  koniec.  Dziecko  przedstawia  się  i  rzuca  kłębek  do
kogoś  innego,  trzymając  jednocześnie  nitkę  przy  sobie.  Między  dziećmi  powstaje
„pajęcza  sieć”.  Ostatnie  dziecko  zaczyna  zwijać  kłębek  i  kiedy  dojdzie  do  dziecka
trzymającego nitkę oddaje mu kłębek , mówiąc np. zwijaj dalej Olu.

7. „Bal klasowy”

Dzieci stoją w kręgu. Osoba prowadząca poprzez klaskanie wymienia swoje imię i imię
osoby wybranej np. Ania do Kasi. Można poprzez klaskanie dzielić wyrazy na sylaby. Do
wyrazów 4 – sylabowych dodaje się element ruchu.

8. W kiwanego

W  kręgu  ustawiamy  krzesła,  o  jedno  krzesło  więcej  niż  liczba  uczestników.  Dzieci
siadają. Ten, kto ma krzesło po swojej prawej ręce kiwa palcem na któreś dziecko. To, do
którego  kiwa,  powinno  przebiec  na  puste  miejsce.  Następnie  kiwa  ten,  kto  ma  puste
miejsce  po  swojej  prawej  stronie  itd.  Dzieciom  przedszkolnym,  które  nie  odróżniają
jeszcze  prawej  strony,  trzeba  mówić:  teraz  ty  kiwasz.  Wśród  starszych  dzieci  można
zbierać fanty za zgapienie  się.

9. Iskierka przyjaźni

Dzieci stoją w kręgu i przekazują klaśnięcie po kole z możliwością

zmiany kierunku lub przekazują klaśnięcia po przekątnej koła do uczestnika (
nawiązywanie kontaktu wzrokowego).

10. Ludzie do ludzi

Dzieci witają się poszczególnymi częściami ciała ( np. kolanami, stopami, plecami,
łokciami).

11. Ozdobne jajka

Dzieci  siedzą  na  krzesłach  w  kręgu.  Na  kartce  rysujemy  np.  kształt  jajka,  wpisujemy
swoje  imię  i  rysujemy  jeden  element  dekoracyjny,  a  następnie  przekazujemy  dalej.
Zabawa  kończy  się  kiedy  jajko  wraca  do  właściciela.  Można  wszystkie  jaja  umieścić  w
koszu wielkanocnym.

12. Zabawa Wielkanocna

Dzieci dzielimy na 4 lub 5 osobowe zespoły. Każdy zespół otrzymuje duży arkusz papieru
i rysuje kosz np. wielkanocny, następnie przykleja jajka i rysuje wszystko to, co kojarzy
się z Wielkanocą.

13. Taniec – pieczenie ciasta

Dzieci siedzą na krzesłach w kręgu i wykonują następujące ruchy:
- 8 ruchów: trzymanie makutry i kręcenie ciasta – 4 ruchy: strzepywanie mąki z siebie
- 2 ruchy: rozbijanie jajek
- 1 ruch: wrzucanie ich (chlup)
- 1 ruch: wyrzucanie skorupki za siebie ( siup)
- 4 ruchy: zagniatanie ciasta
- 4 ruchy: wrzucanie bakalii
- 2 ruchy: wałkowanie ciasta
- 2 ruchy: wkładanie do pieca
- 4 ruchy: dekorowanie
-  2  ruchy:  częstowanie  osoby  po  prawej  stronie.  Ćwiczenie  ruchowe  wykonujemy  z
podkładem muzycznym lub bez.

14. Budowanie domku

Dzieci siedzą w kręgu i wykonują następujące ruchy:
- 2 ruchy: kopanie lewa ręką
- 2 ruchy: kopanie prawa ręką
- 8 ruchów: układanie cegiełek
- w powietrzu- ręką rysujemy kształt domu
- 1 ruch: otwieranie drzwi
- 2 ruchy: wchodzenie lewą nogą i prawą
- podziwianie wnętrza
Ć

wiczenie wykonujemy z podkładem muzycznym.

Co lubię?

Gra polecana szczególnie, jeśli dzieci nie znają się dobrze, ale mogą w nią zagrać również
dzieci dobrze znające się. Dzieci ustawiają się w koło. Jedno trzyma małą piłkę i mówi:
moje imię – Kasia , lubię …(np. chodzić na wycieczki, czytać, śpiewać, podlewać kwiatki
itp.). następnie rzuca piłkę do innego dziecka w kole, a potem to powtarza: Kasia lubi …,
moje imię … lubię … Każdy powtarza tylko imię poprzednika i co lubi, nie wszystkich.

Nikt nie wygrywa. Gra kończy się, gdy piłka obejdzie wszystkich, ale można ją
powtórzyć drugi raz.

16. Krótkie działania

Dzieci chodzą swobodnie po klasie. Osoba prowadząca wydaje kolejne polecenia, a dzieci
je wykonują:
- chodzimy jak ludzie smutni
- chodzimy jak ludzie radośni
- chodzimy jak ludzie zmęczeni
- chodzimy jak ludzie energiczni
- chodząc, starajmy się uścisnąć jak najwięcej rąk
- wszyscy pływamy ( ruchy ramionami)
- wszyscy fruwamy, dotykając się czubkami palców
- stańmy dwójkami i powiedzmy swoją ulubiona zabawę
- stańmy dwójkami i powiedzmy sobie coś miłego
- spójrzmy w oczy wielu osobom
Jeżeli liczba dzieci jest nieparzysta, to osoba prowadząca włącza się do zabawy.

17. Cztery pory roku

Dzieci  siedzą  na  krzesłach  w  kręgu.  Osoba  prowadząca  stoi  w  środku.  Dzieci  siedzące
przybierają  nazwy  pór  roku:  wiosna,  lato,  jesień  zima  i  głośno  to  oznajmiają.  Osoba
prowadząca  wywołuje  dowolne  pory  roku,  a  dzieci,  które  tę  nazwę  przybrały  musza
szybko  zmienić  się  miejscami,  przy  czym  osoba  prowadząca  stojąca  w  środku  usiłuje
zająć  jedno  miejsce.  Dziecko,  które  zostało  bez  krzesła,  staje  w  środku  i  woła  nazwę
jednej lub dwie pory roku. Inną odmiana mogą być owoce, warzywa, zwierzęta itd.

18. Księżniczki

Dzieci  tworzą  trzy  osobowe  zespoły:  dwie  osoby  trzymają  się  za  ręce  i  tworzą  zamek,  a
jedna osoba wchodzi do środka i jest księżniczką. Na hasło:

Księżniczki  –  wszystkie  dzieci  stojące  w  środku  koła  zamek  i  szukają  nowego.  Osoba
prowadząca  stara  się  zająć  miejsce  dziecka.  Dziecko,  które  zostało  bez  zamku,  podaje
następne  hasło  np.  zamek  –  dwie  osoby  tworzą  zamek  opuszczają  księżniczkę  i  szukają
nowej. Inne hasło to:

Trzęsienie  ziemi-  zamek  z  księżniczką  rozpada  się  i  dzieci  budują  nowy  zamek  wraz  z
księżniczką.

19. Etiudy pantomimiczne ( wchodzenie w rolę poprzez ruch)

- dmuchanie piórka
- dmuchanie balonów
- przekazywanie gumy do żucia
- przekazywanie gorącego ziemniaka – przekazywanie psa , kota jeża
- pieczenie kiełbasek
- improwizowanie gry przez skakankę, w piłkę, - prezentacja modelki
- piłowanie drzewa. Można przeprowadzić wywiad z drwalem.
Osoba prowadząca pyta: Kim jesteś? Co robisz? Itd.

20. Budowanie słonia

- Przeprowadzanie wywiadu ze słoniem
- Tworzenie słonia poprzez dostawianie osób
- Prowadzanie słonia np. przez dżunglę ( osoba prowadząca wymyśla opowiadanie, a słoń
wykonuje te polecenia).
- Podział dzieci na 4, 5 osobowe grupy. Każda grupa dostaje kontury słonia:
  Uszy, oczy, trąbę lub dzieci same rysują słonia.

I grupa – wpisuje wyrazy na następujące pytanie: Co te uszy słyszą?
II  grupa – czego ta trąba dotyka?
III grupa -  Co ta trąba zbierała do jedzenia?
IV grupa -  Co te oczy widziały?
Dzieci młodsze wybierają obrazki. Może być inna odmiana: budowanie psa, kota, ludzika,
samolotu itd.

21. Woda, wiatr, ogień

Dzieci stoją w pokoju w rozsypce. Osoba dorosła woła:
- woda! – dzieci wskakują na kanapy lub krzesła albo na „ wyspę” ułożoną na podłodze z
gazet (inna wersja dzieci pływają”)
- wiatr! – dzieci kładą się na podłodze
- ogień! – dzieci uciekają z pokoju albo w wyznaczony kąt
- lew idzie! – dzieci chowają się za krzesłami.
Zabawa trwa dowolnie długo.

22. Piłka parzy

Dzieci stają w kole, jedno (lub osoba dorosła) staje w środku z piłką i określa kolor, który
jest „parzący”. Następnie rzuca do dzieci kolejno piłkę mówiąc jakiś kolor. Każde dziecko
chwyta piłkę i odrzuca. Jeśli jednak wypowiedziany kolor jest „parzący”, dziecko to nie
powinno piłki chwytać, upada ona po prostu na podłogę. Jeśli chwyci, odchodzi z gry.
Zamiast wypowiadać kolory, można wymieniać części mowy np. czasowniki. Jeżeli dany
wyraz jest czasownikiem dziecko nie powinno piłki schwycić. Można bawić się też w
dwie osoby (np. dziecko z matką), ustalając kolor, który „parzy”. Następnie rzuca się do
siebie nawzajem piłkę, wypowiadając (jak wyżej) kolory lub przedmioty. Jeżeli przedmiot
ma kolor „ parzący” , piłki nie wolno chwycić.

23. Co schowano?

Dzieci siedzą w kole, osoba dorosła układa na środku 10 przedmiotów ( zabawki, zegarek,
kubek itp.).
Dzieci kładą ręce na podłodze i głowy na rękach. W tym czasie osoba dorosła chowa
jeden przedmiot i woła: Już ! dzieci podnoszą głowy i zgadują, czego brakuje.

24. Komu trzeba się ukłonić?

Dzieci  stoją  lub  siedzą  w  kole,  w  miarę  możliwości  w  dość  dużych  odstępach.  Jedno
dziecko  wychodzi  z  sali,  pozostałe  umawiają  się,  komu  ma  się  ono  ukłonić.  Przywołane
dziecko  wchodzi,  a  pozostałe  rytmicznie  klaszczą  –  cichutko,  gdy  szukający  jest  daleko
od  wyznaczonego  dziecka.,  głośniej  gdy  się  do  niego  zbliża.  Gdy  jest  całkiem  blisko,
klaszczą bardzo głośno.

25. Co się zmieniło?

Osoba  dorosła  kładzie  na  karcie  papieru  (  może  być  z  bloku  rysunkowego  lub  zeszytu  )
trzy  małe  przedmioty,  np.  kolorowe  guziki,  autka  itp.  Dziecko  (  dzieci  )  przygląda  się
przez  chwile  układowi  przedmiotów,  potem  się  odwraca.  W  tym  czasie  osoba  dorosła
zmienia  układ  jednego  przedmiotu  i  mówi:  „Już  –  powiedz,  co  się  na  kartce  zmieniło?”
dziecko  ma  powiedzieć,  jakie  zauważa  różnice  w  ustawieniu.  Jeśli  jest  więcej  dzieci,
mogą wyjść, a potem wchodzić pojedynczo.

26. Kto cię woła?

Dzieci  siedzą  w  rozsypce  na  podłodze.  Przed  nimi,  tyłem  do  nich,  stoi  jedno  dziecko.
Wskazane  dziecko  spośród  siedzących  woła:  „Dzień  dobry,  Urszulko!”  dziecko  stojące
przed  grupą,  nie  odwracając  się,  wymienia  imię  wołającego.  Jeśli  nie  udało  mu  się
rozpoznać głosu, odwraca się i próbuje jeszcze raz odgadnąć, kto wołał. Jeśli mu się uda
to wchodzi do grupy, a na jego miejsce idzie to dziecko, które wołało. Jeżeli nie uda mu
się odgadnąć, to ponownie się odwraca i słucha, ale tylko do dwóch razy.

27. Wierszyk o kotku

Osoba dorosła mówi słowa, a dziecko odpowiada: miau.
Mały Jasio kotka
Przy kominku spotkał.
Pokłonił się kapeluszem,
Rozmawiać z kotkiem muszę:
Miał kotek siostrę?- miau.
Miał kotek pazurki ostre?- miau.
Miał kotek mamę i tatę?- miau.
Miał kotek na grzbiecie łatę?- miau.
Miał kotek miseczkę mleczka? - miau.
Teraz pusta jest miseczka,
A jeszcze bym chciał!
Miau, miau, miau.

28. Owoce

Dzieci siadają na krzesełkach ustawionych w kole, a jedno dziecko (bez krzesła ) stoi w
ś

rodku. Dzieci siedzące przypierają nazwy owoców, np. jabłko, gruszka, banan itp. I

głośno  to  oznajmiają.  Dziecko  stojące  w  środku  woła:  kupiłem  (-am)  w  sklepie  wiśnie  i
jabłka!  Wtedy  dzieci,  które  te  nazwy  przybrały,  muszą  szybko  zamienić  się  miejscami,
przy  czym  dziecko  stojące  w  środku  usiłuje  zająć  jedno  miejsce.  Jeżeli  to  mu  się  uda,
oznajmia, jaką nazwę owocu przyjmuje dla siebie ( każde dziecko przyjmuje inną nazwę
owocu). Dziecko, które zostało bez krzesła, staje w środku i woła, jak wyżej, wymieniając
dwa rodzaje owoców spośród wybranych przez dzieci nazw.

29. Siała baba mak

Dzieci powtarzają kilka razy wierszyk, wykonując równocześnie opisane ruchy:
Siała baba mak

(skłon w przód i wymachiwanie ramionami w prawo i lewo )

Nie wiedziała jak

( rozłożenie ramion )

A dziad wiedział

( z uniesionym prawym palcem skłon w prawo)

Nie powiedział( z uniesionym lewym palcem skłon w lewo)

A to było tak

( obrót dookoła z klaskaniem ).

30. Słowa przed piłką

Dzieci  siedzą  w  kole,  jedno  trzyma  piłkę.  Jego  sąsiad  z  prawej  strony  mówi  mu  głosno
jakąś  literę  (  np.  k  ).  Wtedy  ono  podaje  piłkę  sąsiadowi  ze  swej    lewej  strony,  a  samo
wypowiada  trzy  słowa  na  daną  literę,  (  jeśli  grają  młodsze  dzieci,  to  dwa  słowa  ).  Nie
muszą to być rzeczowniki.
Dzieci szybko podają sobie piłkę. Jeśli piłka wróci do danego dziecka, a ono nie zdążyło
jeszcze  wypowiedzieć  słów  na  podana  literę,  to  daje  fant.  Jeśli  zdążyło  ,  to  ono  teraz
mówi literę sąsiadowi z lewej strony, który trzyma piłkę i po usłyszeniu litery podaje ją w
lewą stronę.

31. Dwa przedmioty na literę…

Dzieci tworzą koło ( mogą siedzieć na krzesłach ), a jedno dziecko staje w środku z małą
piłką i rzuca ją kolejno do dzieci, mówiąc jakąś literę. Dziecko chwyta piłkę i wymawia
dwa przedmioty ( mogą być też zwierzęta ) na daną literę, następnie piłkę odrzuca. Po
rzuceniu piłki kolejno do wszystkich dzieci wchodzi do środka następne dziecko. Nikt nie
wygrywa. Młodsze dzieci mogą wymieniać jeden przedmiot na daną literę.

32. Co można kupić w sklepie?

Dzieci tworzą koło ( mogą siedzieć na krzesłach ), a jedno dziecko staje w środku z małą
piłką i rzuca ją kolejno do dzieci, pytając za każdym razem : Co można kupić w sklepie…?
( wymienia jakiś sklep, np. spożywczy, drogeria, papierniczy itp. ). Dziecko , do którego
została rzucona piłka, ma wymienić dwa ( lub trzy, zależnie od wieku dzieci ) towary,
które są dokupienia w tym sklepie. Gdy je wymieni, odrzuca piłkę.
Nikt nie wygrywa. Po rzuceniu piłki kolejno do wszystkich dzieci do środka wchodzi
następne dziecko.
Sklepy wymienia osoba dorosła.

33. Zwierzątko z gazety

Każde dziecko dostaje jedną kartkę z gazety ( stronę) i ma za zadanie, odrywając kawałki,
„wyrwać”  z  gazety  kształt  jakiegoś  zwierzaka.  Potem  każdy  po  kolei  pokazuje  swoje
zwierzątko,  a  inni  zgadują,  co  to  jest.  Jeśli  nie  mogą  zgadnąć,  dziecko  mówi,  jakie
zwierzątko zaplanowało. Nikt nie wygrywa.

34. Wąż z gazety

Każde dziecko dostaje podwójny papier gazetowy (dwie strony gazety) i ma z niego
zrobić jak najdłuższego węża, obrywając papier ruchem kołowym od zewnątrz ku
ś

rodkowi . następnie dzieci porównują swoje węże i wygrywa ten, kto ma najdłuższego.

35. Co mam przywieźć?

Dzieci siedzą w kole albo półkolu. Osoba dorosła ( lub starsze dziecko ) stoi lub siedzi w

rodku i zwraca się do któregoś dziecka: jadę do ……( wymienia nazwę miasta, dzielnicy,

Lub wsi), co mam przywieźć? Dziecko zapytane ma tak odpowiadać, aby jego odpowiedz
zaczynała się na tę samą literę, jak nazwa miejscowości, np.: z Poznania – pralkę, z
Radomia – rower, z Katowic – kota itp. Jeśli jakieś dziecko się pomyli, daje fant.

36. Ciepło, zimno

Dzieci  wybierają  jakąś  małą  zabawkę  lub  inny  przedmiot  do  chowania.  Jedno  dziecko
wychodzi  z  pokoju,  a  pozostałe  chowają  gdzieś  wybrany  przedmiot.  Gdy  jest  już  ukryty,
przywołują dziecko, które chodzi po pokoju zbliżając ręce do różnych miejsc. Jeżeli dane
miejsce  jest  odległe  od  schowanego  przedmiotu,  wszyscy  mówią:  zimno,  zimno…  Gdy
dziecko  zbliż  się  do  niego,  mówią:  Cieplej,  ciepło,  ciepło…  Kiedy  jest  bardzo  blisko,
wołają:  Gorąco,  gorąco!  Gdy  dziecko  ponownie  się  oddaliło,  to  oczywiście  wszyscy
mówią: Zimno, zimno…
Kiedy dziecko znajdzie ukryty przedmiot, zabawa powtarza się, to znaczy wychodzi inne
dziecko i przedmiot chowa się w inne miejsce.

37. Rysowanie po ciemku

Jednemu dziecku daje się arkusz papieru oraz kredkę i zawiązuje mu się oczy. Inne dzieci

podają  3  propozycje,  co  ma  narysować.  Dziecko  wybiera  jedno  i  rysuje  po  ciemku.  Po
skończeniu  odsłania  mu  się  oczy  wszyscy  oglądają  obrazek.  Następnie  rysuje  te  z
zawiązanymi  oczami  drugie  dziecko  (  inny  temat  ).  Można  zawiązywać  oczy  dwojgu
dzieciom naraz. Nikt nie wygrywa. Gra wywołuje wiele wesołości.
Inna wersja tej:
W pudełku bez tylnej ściany wyciąć z przodu twory tak, aby mieściły się w nich ręce. Pod
pudełko  włożyć  czysty  papier  i  mazaki.  Jedno  dziecko  wkłada  ręce  w  pudełko,  a  inne
podają  mu  dwa  tematy  do  rysowania.  Wybiera  z  nich  jeden  i  rysuje.  Po  kolei  rysują
wszystkie dzieci, potem wiesza się obrazki i jedno może dostać nagrodę.

38. Ciuciubabka

Jednemu  dziecku  zawiązuje  się  oczy  chusteczką  lub  cienkim  szalikiem,  inne  dzieci
okręcają je i pytają.
Wszyscy: Babko, babko, na czym stoisz?
Odpowiedz: Na beczce.
Wszyscy: A co jest w tej beczce?
Odpowiedz: Sól i kwas
Wszyscy: No to babko goń ty nas!
Wszyscy  uciekają,  a  dziecko  z  zawiązanymi  oczami  goni.  Kogo  dotknie,  ten  zostaje
ciuciubabką.  Można  bawić  się  w  ten  sposób,  że  ten  zostaje  ciuciubabką,  kogo  dziecko
złapie, przytrzyma i rozpozna. Taka gra jest trudniejsza i dłużej trwa.

39. Taniec z miotłą

W grze bierze udział jedna osoba dorosła, która puszcza muzykę albo trzyma w rękach

gong ( np. dwie pokrywki ), siedząc tak, że nie widzi dzieci.
Dzieci chodzą po pokoju i podają sobie nawzajem szybko miotłę, z tym, że każde musi
stuknąć miotłą o podłogę dopiero wtedy wolno mu jest podać miotłę dalej. Kiedy muzyka
się urywa lub zabrzmi gong, dzieci przestają ją podawać i stają. To dziecko, które zostało z
miotłą w ręku, odchodzi z gry. Zabawa trwa dalej. Wygrywa ostatnie dziecko. Można też
zastosować taką zasadę, że to dziecko, które zostaje z miotłą w ręku, daje fant, albo po
prostu wszyscy wołają: Hip, hip, hura! Wtedy dziecko nie odchodzi i gra dalej razem.

40. Wpadłem do studni

Dzieci siedzą po turecku w kole, jedno siedzi w środku. Dzieci umawiają się, że w

zabawie wolno wymieniać liczbę metrów np. do 12.
Dziecko w środku woła: Wpadłem ( Am )wpadłem (Am) do studni!
Dzieci pytają: Na ile metrów?

Dziecko odpowiada: Na osiem!
Dzieci pytają: A kto cię z niej wyciągnie?
Dziecko odpowiada: Najgrzeczniejsze dziecko!
Dzieci pytają: A kto to jest?
Dziecko wymienia imię jednego z dzieci. Wymienione dziecko wstaje, wykonuje tyle
kroków w kierunku siedzącego w kole dziecka, ile ono powiedziało (kroki bardzo drobne
lub bardzo duże lub nawet skok ), podaje mu rękę i pociąga go. Dziecko w środku podnosi
się i wskakuje na wolne miejsce w kole, a dziecko, które je wyciągało, siada w środku po
turecku i zabawa powtarza się.

41. Zajmowanie miejsc z muzykowaniem

Ustawia się w duże koło, licząc o jedno krzesło mniej niż liczba dzieci. Wszystkie dzieci

chodzą w środku w koło, a jedno z nich ( też razem chodząc ) „muzykuje”. Tra la la la…
W pewnym momencie mówi: Hop! – i wtedy wszyscy siadają szybko na krzesłach. Kto
został bez miejsca, ten teraz „muzykuje” i wszyscy znów chodzą dokoła. Nikt nie
wygrywa .

42. Rozpoznawanie materiałów

Przygotowanie. Na małe tekturki 4 x 6 cm należy nalepić różne materiały i drobne

artykuły po dwa z każdego gatunku, np. jedwab, wełnę, filc, aksamit, materiał – korę,
papier ścierny, ziarna cukru, ziarna grubej kaszy, połówki ziaren fasoli, lakier do paznokci
itp. Miesza się je i rozkłada na stole.
Dziecko z zawiązanymi oczami ma poznać dotykiem, które są takie same ( po dwa ). Jeżeli
jest więcej dzieci, rozpoznają po kolei.

43. Rozpoznawanie zapachów

Przygotowanie. Do małych słoiczków wkłada się różne pachnące substancje, np.

pokrojona  cebulę,  kminek,  majeranek,  cynamon,  czekoladę,  wodę  kwiatowa,  cukier
waniliowy,  pokrojone  jabłko,  kawałek  cytryny,  kawałek  pomarańczy,  korzenie
piernikowe, igliwie sosny itp.
Dziecko z zawiązanymi oczami ma rozpoznać, co jest w słoiczku. Jeżeli dzieci jest więcej,
zawiązuje  się  wszystkim  oczy  i  podaje  się  po  jednym  słoiczku.  Dzieci  kolejno  mówią  co
rozpoznają. Następnie słoiczki się miesza i znów rozdaje,  aż dzieci rozpoznają wszystkie
zapachy.

44. Kto zdobędzie więcej kratek

Należy narysować na kratkowanym papierze 8 rzędów po 8 kropek w równych

odległościach.  Wygodniej  jest  stawiać  punkty  co  dwie  kratki.  Jeden  uczestnik  wykreśla
linie poziomą, lub pionową łączącą ze sobą dwa sąsiednie punkty – następnie robi to drugi
uczestnik  i  tak  na  zmianę.  Komu  uda  się  zamknąć  kwadracik,  ten  wpisuje  w  niego
pierwszą literę swojego imienia oraz rysuje następna kreskę. Nieraz udaje się w ten sposób
zamknąć naraz  kilka kwadracików. Wygrywa ten, kto ma na końcu więcej swoich liter.

45. W listonosza

Dzieci siadają na krzesłach w kole. Jedno jest listonoszem, stoi w środku i mówi:
Wysyłam paczkę od Zosi do Janka. Wymienione dzieci mają zamienić się miejscami, a to,
które jest w środku, stara się zająć jedno z miejsc. Kto zostaje bez miejsca, ten jest teraz
listonoszem. Dzieci mogą tez przyjąć nazwy miast. Wtedy dziecko w środku mówi np.
wysyłam paczkę z warszawy do Paryża. Dalszy przebieg gry jest taki – jak opisany wyżej.
Nikt nie wygrywa.

46. W oczko

W  grze  bierze  udział  nieparzysta  liczba  dzieci  .  ustawia  się  w  krąg  tyle  krzeseł  ,  aby
połowa dzieci ( z parzystej ich liczby )usiadła i aby jedno krzesło pozostało puste. Reszta
dzieci  ustawia  się  za  krzesłami  tak,  że  jedno  dziecko  ma  przed  sobą  puste  krzesło.  To
dziecko  „puszcza  oczko”  (mruży  oko  )  do  jednego  z  siedzących,  które  powinno  szybko
przeskoczyć na puste krzesło.
Jednak dziecko stojące za nim może je przytrzymać. Jeśli mu się uda, wówczas dziecko
stojące za pustym krzesłem „ puszcza oczko” do innego aż uda mu się kogoś przyciągnąć.
Teraz to dziecko, które ma przed sobą puste krzesło, „puszcza oczko” i tak dalej. Nikt nie
wygrywa. Zabawa jest wesoła.

47. Węzeł grupowy

Dzieci ustawiają się w bardzo ciasna grupę i zamykają oczy. Teraz każde dziecko chwyta
rękę innego dziecka. Następnie dzieci otwierają oczy i – nie puszczając rąk – starają się
tak wyplątać, aby utworzyło się koło. Nie zawsze się udaje, ale należy wyczerpać
wszelkie możliwości. Gra jest wesoła.

48. Moje zwierzęta

Pewien  gospodarz  wyjechał  na  kilka  godzin  do  miasta.  Gdy  wrócił  do  swego
gospodarstwa, spostrzegł, że wszystkie jego zwierzęta rozbiegły się. Wobec tego musi je
odnaleźć  i  rozpoznać  swoje.  Jednemu  dziecku,  które  jest  gospodarzem,  zawiązuje  się
oczy,  a  pozostałe  ustawiają  się  w  rzędzie.  Teraz  gospodarz  zbliża  się  do  pierwszego
dziecka  i  pyta:  Czym  ty  jesteś?  Dziecko  wydaje  głos  jakiegoś  wiejskiego  zwierzęcia.
Jeżeli  gospodarz  rozpozna,  mówi  np.  Ty  jesteś  moja  owca  Basia.  Jeżeli  nie  może
rozpoznać, dziecko powtarza do trzech razy, potem mu się mówi. Rozpoznane zwierzęta
wracają do gospodarstwa.
Po zakończeniu inne dziecko zostaje gospodarzem. Nikt nie wygrywa.

49. Punkty w ruchu

W grze uczestniczy jedna osoba dorosła, która trzyma np. 2 pokrywki lub łyżkę i garnek
(gong). Dzieci chodzą swobodnie po pokoju. Osoba prowadząca uderza co 1/2 minuty w
gong i wydaje kolejne polecenia, które dzieci wykonują:
- chodzimy jak ludzie zmęczeni,
- chodzimy jak ludzie smutni,
- chodzimy jak ludzie smutni,
- chodzimy jak ludzie weseli,
- chodzimy jak ludzie energiczni,
- wszyscy dotykają kolejno czterech ścian,
- chodząc, uścisnąć jak najwięcej rąk,
- wszyscy pływamy (ruchy ramion),
- wszyscy fruwamy, nie dotykając się,
- wszyscy fruwamy, dotykając się czubkami palców,
- stanąć grupkami według kolorów butów,
- stanąć dwójkami i powiedzieć sobie swoje imię,
- stanąć dwójkami i powiedzieć swoją ulubioną potrawę,
- stanąć dwójkami i pozdrowić się nogami,
- stanąć dwójkami i powiedzieć sobie nawzajem coś miłego,
- rozejść się – koniec zabawy.
Jeśli liczba uczestników jest nieparzysta, osoba dorosła włącza się do gry.

50. Zgadywanie osoby

Jedno  dziecko  wychodzi  na  chwilkę  z  pokoju,  pozostałe  porozumiewają  się  i  wybierają
jakąś  znaną  osobę  (z  historii,  z  bajki  lub  współczesną).  Dziecko  wraca  i  ma  za  zadanie
odgadnąć,  kto  to  jest,  ale  wolno  mu  stawiać  pytania  tylko  w  ten  sposób,  aby  odpowiedź
była „tak” lub „nie”. Odpowiadają wszyscy. Po odgadnięciu wychodzi następne dziecko.
Można się też tak umawiać, że wybiera się tylko osoby do odgadnięcia spośród obecnych
w pokoju. Zamiast osób można też wybierać jakiś przedmiot znajdujący się w pokoju albo
jakieś pojęcie. Gra jest wtedy trudniejsza.

51. Co mam z tym zrobić?

Dzieci siadają na krzesłach ustawionych w koło. Każde dziecko mówi cicho do uczestnika
po swej lewej stronie, co mu daje (np. „daję ci balona”), a do uczestnika po swej prawej
stronie, co on ma z tym zrobić (np. „abyś go podrzucał”). Dzieci starają się zapamiętać to,
co usłyszały od swych sąsiadów z boku. Gdy skończyły się ciche wypowiedzi, dzieci po
kolei głośno mówią, co usłyszały od sąsiadów. Np..: „Dostałam balona, abym go zjadł”;
albo: „Dostałem samochód od sąsiadów, abym go podrzucał”. Zwykle jest przy tym dużo
ś

miechu. Oczywiście, jeśli któreś dziecko zapomniało, może spytać sąsiada: „Co mi

dałeś?” albo: „Co miałem z tym zrobić?” Po wypowiedzeniu się wszystkich, dzieci
zmieniają dowolnie miejsca i gra zaczyna się od początku.

52. Tworzenie wyrazów z jednego dłuższego wyrazu

Wszystkie dzieci biorą kartki i ołówki. Jedno dziecko zastanawia się i podaje jakieś długie
słowo,  które  dzieci  zapisują  dużymi  literami  na  swoich  kartkach  (dziecko  wymienione
również). Teraz wszyscy układają wyrazy z liter podanego wyrazu; z tym, że wolno użyć
tylko te litery , które są  w danym wyrazie.  Po skończeniu (10-15minut)  dzieci liczą, ile
maja  wyrazów.  To  dziecko,  które  ma  ich  najwięcej,  czyta,  a  wszyscy  skreślają
przeczytane wyrazy na swoich kartkach. Potem drugie dziecko czyta te wyrazy, które mu
zostały,  a  wszyscy  skreślają  itd.  Wygrywa  ten,  komu  na  końcu  zostaje  najwięcej
wyrazów, których nie mają inni.

53. Przedmioty ABC

Przygotowanie: karki poliniowane, na których po lewej stronie wypisane są litery alfabetu
od góry do dołu. Tyle kartek, ile jest dzieci lub ile wynosi połowa dzieci. Jeżeli dzieci jest
dwoje lub troje, daje się kartkę każdemu. Jeżeli jest więcej, daje się jedną kartkę dwójce
lub  trójce  dzieci.  W  ciągu  10-15  minut  należy  wpisać  na  kartki  jak  najwięcej
przedmiotów,  zaczynających  się  na  daną  literę  alfabetu  i  znajdujących  się  w
pomieszczeniu, w którym dzieci przebywają. Po tym czasie następuje kolejne czytanie, z
tym, że pierwsza para odczytuje zapisane przedmioty według pierwszych 5 liter alfabetu,
a  inni  je  skreślają  i  dopowiadają,  jeśli  mają  więcej.  Następnie  druga  para  czyta  swoje
przedmioty na dalsze 5 liter alfabetu itd. Nikt nie wygrywa, gra jest wesołym ćwiczeniem
spostrzegawczości.

54. Zapamiętywanie przedmiotów

W grze bierze udział jedna osoba dorosłą, która przygotowuje 15 małych przedmiotów i
układa je na stole. Wszyscy przyglądają się przez dwie minuty, następnie przedmioty
zakrywa się i dzieci zapisują je w pamięci. Kto zapisał najwięcej, ten wygrywa. Powinien
je dla sprawdzenia głośno przeczytać

55. Wspólne pisanie bajek

Przygotowanie: kartki z zeszytów, ołówki, klej.
Uczestnicy siadają w kole, każdy ma kartkę i ołówek. Każdy pisze na górze swojej kartki
początek bajki – jedno zdanie, ale tak, że ostatni wyraz tego zdania pisze niżej po prawej
stronie karki, np. Przed wielu laty w lesie pod grzybkiem mieszkał krasnoludek. Następnie
zagina  się  górny  brzeg  kartki  tak,  że  zdania  nie  widać,  natomiast  jest  widoczny  tylko
ostatni  wyraz:  krasnoludek.  Tak  zagiętą  kartkę  podaje  się  sąsiadowi,  a  ten  ma  napisać
znowu jedno zdanie, łączące się ze słowem krasnoludek i znów ma górny brzeg zawinąć,
a  ostatnie  słowo  napisać  niżej.  Wszystkie  kartki  wędrują,  jeśli  zabraknie  miejsca,  to
doklejamy drugą kartkę. Gdy kartki parę razy obejdą, należy napisać zakończenie.
Teraz każdy czyta głośno jedną bajkę.

56. Przysłowia

Jedno  dziecko  wychodzi  na  chwilę  z  Sali.  Pozostałe  wybierają  jakieś  przysłowie  i
przydzielają siedzącym dzieciom po jednym kolejnym wyrazie danego przysłowia. Jeżeli
nie  starczy  wyrazów  dla  wszystkich,  pozostałe  przysłuchują  się.  Następnym  razem  one
dostaną słowa nowego przysłowia.
Dziecko  wraca  i  zadaje  kolejno  różne,  dowolne  pytania.  Wskazuje  mu  się,  kto  ma
pierwszy  wyraz  przysłowia.  Każdy  odpowiada  na  pytanie  w  ten  sposób,  aby  w  jego
odpowiedzi zawarty był dany wyraz przysłowia w nie zmienionej formie. Pytający usiłuje
na podstawie odpowiedzi zgadnąć, o jakie przysłowie chodzi. Zamiast przysłowia można
wziąć pierwsze zdanie znanej piosenki, ale trzeba o tym zgadującemu powiedzieć.

57. Dyrygent

Jedno  dziecko  wychodzi  z  Sali,  w  tym  czasie  grupa  wybiera  dyrygenta.  Wszyscy  stoją.
Dziecko  wraca  i  ma  za  zadanie  odgadnąć,  kto  jest  dyrygentem.  Dyrygent  pokazuje
(nadaje)  jakiś  ruch  lub  postawę,  co  wszyscy  naśladują.  Nadany  ruch  co  chwilę  należy
zmieniać,  przy  tym  dyrygent  powinien  starać  się  być  możliwie  długo  nie  rozpoznanym.
Kiedy zostaje rozpoznany, wtedy on z kolei wychodzi z pokoju.

58. Wspólne rysowanie

Przygotowanie: kartki formatu A-4 tyle, ile wynosi połowa dzieci oraz kredki.
Dzieci dobierają się parami. Każda para dostaje jedną kartkę i jedną kredkę. Trzymając
wspólnie kredkę, mają bez żadnego porozumiewania się narysować razem: dom, drzewo i
psa. Po skończeniu wszyscy pokazują kolejno swoje rysunki, mogą też powiedzieć, jak się
przy tym czuli, czy ktoś z nich dominował. Gra wywołuje wiele wesołości.

59. Spacer z malowaniem

Dzieci stoją dokoła stołu, każde ma przed sobą leżący na stole arkusz papieru (np. A-4), a
w ręce mazak dowolnego koloru.
Na sygnał osoby prowadzącej wszyscy zaczynają coś rysować (temat dowolny). Po ok. 30
sekundach  ponowny  sygnał  –  dzieci  przesuwają  się  w  jedną  stronę  do  kartki  kolegi  i
rysują dalej zaczęty przez niego obrazek według własnej fantazji. Po ok. 30 sek. Ponowny
sygnał  –  znowu  wszyscy  się  przesuwają  do  następnego  obrazka  it.,  aż  rysunki  będą
ukończone  (ocenia  osoba  prowadząca  zabawę).  Teraz  wszyscy  oglądają  obrazki  i
wybierają najciekawszy.

60. Dopełnianie wyrazów

Jedno dziecko podaje jakiś wyraz, który wszyscy zapisują na swoich kartkach literami od
góry do dołu i obok odwrotnie, np. KARTA:

k……..a  krowa, karawana, kura
a……..t  areszt, atrament
r……..r  rower
t……..a  trawa, truskawka, tratwa
a…….k  atak, arak
Teraz każdy wymyśla słowa zaczynające się na lewą i kończące się na prawą literkę (jak
wyżej). Nie wolno wpisywać podanego przez dziecko słow. Daje się na to 10 – 15 min.,
po czym wszyscy czytają. Wygrywa ten, kto znalazł najwięcej słów.

61. Ssak, ryba, ptak

Dzieci  tworzą  koło.  W  środku  staje  jedno  dziecko,  trzymając  piłkę.  Dziecko  to  mówi:
Ssak,  ryba,  ptak.  SSAK!  I  rzuca  piłkę  do  jednego  z  dzieci  w  kole,  równocześnie  licząc
głośno (dość wolno) do 8. dziecko, które dostało piłkę, powinno wymienić nazwę jakiegoś
ssaka  i  piłkę  odrzucić  (dopiero  po  wypowiedzeniu  nazwy  zwierzęcia).  Jeżeli  nie  zdąży,
odchodzi albo daje fant. Następne dziecko w środku znów woła: ssak, ryba, ptak. RYBA!
I rzuca piłkę do kogoś innego, kto ma wymienić nazwę ryby. Jeśli na końcu będzie słowo:
ptak,  to  oczywiście  trzeba  powiedzieć  nazwę  ptaka.  Kiedy  wszyscy  już  odpowiedzieli,
zmienia się dziecko w środku koła.
Można  się  umówić,  że  nazwy  zwierząt  nie  mogą  się  powtarzać,  dopóki  jest  to  samo
dziecko w środku koła.

62. Mimiczne odgrywanie scen

Dzieci  dzielą  się  na  dwie  grupy,  które  rozchodzą  się.  Każda  grupa  obmyśla  jakąś
czynność  lub  scenkę  z  bajki,  którą  chce  odegrać.  Gdy  grupy  są  gotowe,  schodzą  się  i
najpierw  jedna  grupa  odgrywa  bez  słów  umówioną  czynność  lub  scenkę  (na  początku
powinni  powiedzieć,  czy  odgrywać  będą  jakąś  czynność,  czy  scenę  z  bajki).  Odgrywają
tak  długo,  aż  inni  zgadną.  Jeśli  nie  mogą  zgadnąć,  mówią:  Poddajemy  się  –  wówczas
grupa mówi co odgrywała.
Przykład czynności:
- budowa domu,
- pielenie ogródka,
- grabienie liści,
- wieszanie prania,
- kupowanie w sklepie itp.