Historia integracji europejskiej 

 

Prezentacja  

 

•  Raport zalecał działania: 
-  Wspólne negocjowanie spraw pol zagr, stos gospod i obrony; 
-  Wprowadzenie wspólnej polityki gospod, walutowej, energet, badawczej; 
-  Rozwijanie wspólnej polityki socjalnej; 
-  Wzrost praw obywatelskich; 
-  Zwiększanie kompet. organów wspólnotow. (np. PE) 
•  W grudniu 1978 Rada Europejska postanowiła utworzyć europejski system 

walutowy: 

-  Europejska jednostka rozrachunkowa ECU; (koszyk wszystkich walut 

europejskich) 

-  Mechanizm kursowo-interwencyjny „wąż walutowy” –   +/-  2,25% 

 specjalne postanowienia kredytowe 

 

 
Podział miejsc do PE w 1979 

Lp  

Państwo członkowskie  

Liczba deputowanych  

1  

Francja  

81  

2  

RFN  

81  

3  

Wielka Brytania  

81  

4  

Włochy  

81  

5  

Holandia  

25  

6  

Belgia  

24  

7  

Dania  

16  

8  

Irlandia  

15  

9  

Luksemburg  

6  

 

•  Przystąpienie Grecji do WE w 1981 – II rozszerzenie 

-  okres ten poprzedzony podpisaniem układu o stowarzyszeniu w 1961 i 

złożeniem w 1975 aplikacji o członkostwo 

  

-  słabość gospodarki greckiej i konflikt z Turcją utrudniły proces integracji 
-  ostatecznie Grecja w 1981 przystąpiła do WE: najniższy dochód na głowę; 7 

letni okres przejściowy na wprowadzenie swobody podejmowania pracy na 
rynku WE 

•  Przystąpienie Hiszpanii i Portugalii w 1986 r. – III rozszerzenie 
-  Hiszpania złożyła wniosek w 1977 – sprzeciw Fr i Wł obawiających się 

konkurencji  hiszp produktów rolnych,  

-  obciążenia wspólnego budżetu, nie chciały dopuścić hiszp floty rybackiej do 

połowów w strefach ekon. p-czł  

-  Hiszpania domagała się specjalnego statusu dla stref ekon Wysp Kanaryjsk, 

Ceuty, Melilli 

-  W Portugalii  istniała silniejsza opozycja wobec członkostwa w WE 
-  portugalskie ugrupowania nacjonalistyczne sprzeciwiały się integracji 
-  ustalono okres przejściowy na wprowadzenie w Portugalii wspólnego rynku 
-  wszystkie rejony Portugalii objęto pomocą z EFS 
-  Na początku lat 80 działacze zachodnioeuropejscy zaczęli dostrzegać 

konieczność wzmocnienia integracji aby dorównać konkurencji  USA i Japonii  

-  Federalistyczna grupa deputowanych do PE „Klub Krokodyla” wokół A. 

Spinelliego  

-  Z inicjatywy Klubu PE powołał Stały Komitet ds. Instytucjonalnych – 

opracowanie założeń UE 

-  W 1984  PE przyjął projekt traktatu o UE, który miał zastąpić traktaty o 

EWWiS, EWG, Euroatomie  

•  Projekt  Klubu Krokodyla podkreślał:  
-  prymat prawa europejskiego, pomocniczość   
-  ewolucję międzyrządowej współpracy p-czł  ku wspólnej polityce zagranicznej 

UE 

-  doskonalenie procesu podejmowania decyzji – zastąpienie procedury 

jednomyślności zasadą zwykłej lub kwalifikowanej większości 

wzmocnienie charakteru ponadnarodowego 

•  Plan Genschera-Colombo: 
•  W 1981 msz RFN H. D. Genscher i msz Włoch E. Colombo wyszli z inicjatywą 

przekształcenia WE w UE poprzez: 

-  ograniczenie zasady jednomyślności w Radzie WE tylko do „żywotnych 

interesów” 

-  zwiększenie roli PE i Rady Europejskiej 
-  rozwijanie wpzib  
•  Rada Europejska na szczycie w Fontainbleau w 1984 powołała dwa komitety 

robocze dla opracowania nowych projektów dla przyspieszenia procesu 
integracji w latach 80: 

-  Komitet Dodge’a (irlandzki senator) – Komitet ds. Zmian Instytucjonalnych 

-  Komitet Adonnino (włoski deputowany do PE) – Komitet ds. Narodów Europy 
-  Rozważano propagowanie tożsamości WE przez wprowadzenie paszportu 

europ, flagi europ, hymnu itd  

-  Na forum RE w Mediolanie w 1985 dyskutowano nad raportami dwu 

komitetów 

-  W lutym 1986 p-czł podpisały traktat JAE – wszedł w życie w 1987 
-  JAE stanowił najpoważniejszą rewizję podstaw traktatowych WE. Zapowiadał 

utworzenie do końca 1992 jednolitego rynku europejskiego; formalnie 
potwierdzał znaczenie RE; rozszerzał kompetencje  PE 

-  rozszerzenie integracji na państwa słabsze gospodarczo (Gr, H, Port) - 

wzrosły regionalne zróżnicowania w procesie integracji 

-  Tendencja wprowadzania wspólnej polityki regionalnej WE 
-  Zgodnie z JAE za główny cel polityki regionalnej „zmniejszenie rozpiętości 

między różnymi  regionami i opóźnień regionów mniej uprzemysłowionych” 

•  Instrumentami znoszenia różnic regionalnych był rozwój  funduszy 

strukturalnych:  

-   

Europejskiego Funduszu Społecznego, 

-  Europejskiego Funduszu Regionalnego, 
-  Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnych 
•  Przełomem w regionalnej polityce wspólnotowej była reforma funduszy 

strukturalnych będąca rezultatem JAE i propozycji J. Delorsa 

W 1988 PE zwiększono fundusze strukturalne z 7,2 mld ECU w 1987 do 14,5 mld w 
1993 

•  Polityka regionalna Wspólnot nastawiona na zwalczanie długotrwałego 

bezrobocia: modernizacji rynku pracy, przygotowaniu ludzi do nowych 
zawodów 

•  Wspierała zwłaszcza kraje biedniejsze – Gr, H, Port, Wł i Irl  
•  Główne cele:  
-  Wspieranie regionów opóźnionych w rozwoju, gdzie PKB na osobę jest niższe 

od 75% średniej Wspólnot; 

-  Wsparcie obszarów o „schyłkowych przemysłach” 
-  Zwalczanie długotrwałego bezrobocia 
-  Modernizacja produkcji rolnej i przetwórstwa; 
-  Wspieranie regionów o najniższej gęstości zaludnienia 

•  Po reformie połowa funduszy objęła: całą Gr, Ir, Port, większość Hisz, płd Wł, Irl 
Płn, Korsykę i francuskie departamenty zamorskie 
•  Na politykę regionalną wpływały też inicjatywy współpracy transgranicznej.  
•  podczas przewodniczenia J. Delorsa rozwijała się współpraca EFTA z EWG  
•  1987 Delors przedstawił propozycję utworzenia unii gospodarczej i walutowej 

•  1989 Raport Komitetu Delorsa o potrzebie powołania unii gospodarczej i 

walutowej. Kraje miały scedować część uprawnień walutowych na EBC: 

•  I etap UGiW przewidziano na lipiec 1990 

•  W 1984 wysunięto propozycję utworzenia Europejskiego Obszaru 

Gospodarczego, łączącego państwa EFTA i EWG 

•  W 1989 Delors zaproponował EFTA nową formę „strukturalnego partnerstwa” 

– wspólne administrowanie obszarem gospodarczym 

•  Traktowano to jako zgłoszenie modelu „kręgów koncentrycznych” w integracji 

europ.- 

wokół „jądra wspólnotowego” : 

-  I - najbliżej EFTA 
-  II państwa EŚiW stowarzyszone ze Wspólnotami 
-  III pozostałe państwa europejskie, luźniejsza współpraca 
-  Podczas obrad  RE w Fontainbleau w 1984 zlecono stopniowe znoszenie 

kontroli na granicach p-

czł, co miało służyć zbliżeniu narodów i rozwojowi  

integracji 

-  W czerwcu 1985 w Schengen Fr, N, i kraje Benel. zawarły porozumienie o 

stopniowym  znoszeniu kontroli granicznej i wprowadzenia swobodnego 
przepływu osób – obywateli państw sygnatariuszy 

-  Tworzenie odpowiednich procedur dla realizacji porozumienia wywołało 

różnice stanowisk między p-czł  

-  W 1990 porozumienie z Schengen uzupełniono dodatkowymi uzgodnieniami 

wykonawczymi 

– ich wprowadzenie przesunęło się o 5 lat  - 1995 

-  Do pierwotnego porozumienia 5 państw dołączyły inne państwa z wyjątkiem 

WB i Irl. 

-  W 1996 przystąpiły D, F, Szwec  
-  W tym samym roku podpisano porozumienie w sprawie „specj. stosunków” 

grupy Schengen z Isl i Nor 

– państwa te zyskały specjalny status na obszarze 

Schengen 

•  Podstawowe ustalenia z Schengen: 
-  Zniesienie kontroli paszportowej na granicach wew. państw-sygn.; 
-  Wprowadzenie ściślejszej kontroli na granicach zewn. obszaru Schengen; 
-  Wspólna polityka azylowa i wizowa; 
•  Wprowadzono specjalny system informacyjny dla p-czł z centralą w 

Strasburgu

System ten umożliwia policji p-czł transfer danych o osobach  

niepożądanych na terenie p-sygn. Zawiera dane o obywatelach państw-3, 
którzy utracili prawo wjazdu na obszar Schengen 

•  Schengen ułatwia policji walkę z terroryzmem, nielegalnym handlem, 

przemytem narkotyków, zorganizowaną przestępczością; 

•  Ustala zasady współpracy systemów sądowniczych, policji i administracji p-czł  
•  Zorganizowanie Europejskiego Urzędu Policyjnego (Europolu - 1995)